အောစာအုပ်

ရချေားမွချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၇)

ရချေားမွချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၇)
ရေးသားသူ – Nat Thar

(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် ရေးသားသည်)

ရှေ့ကသှားနသညေ့ြ စဈကိုင်းအိုးလေးနှင့ြ အလားသဏျဌန် တူသည့ြ တငအြိုးလေးနှစ်စုံက မင်းမင်းစိတကြို ဆှသထကဆြှနသည်ေ။ ဖူးသဈစု၏ အရိပအြခွကြညေ့ရြမည် ဖြစ်၍သာ သူစိတကြို ထိန်းခွုပထြားရသည်။ မဟုတလြို့ကတော့ မကြုံဘူးသေးသည့ြ ညာဘကခြှမ်းက အိုးကားကားလေးတဈစုံကို နီဝမ်းနားဟိုတယရြောကသ်ညန်ှင့ြ ကောင်းကောင်းကြီး စမ်းမိမှာ သချောသည်။ တဈထွာလောကရြှိမည့ြ ဂငွြးဘောင်းဘီတိုလေးအောကမြှာ လုံးကားထွကန်သညေ့ြ ဒီဟာလေးကို ဒေါ့ဂီစတိုငန်ဲ့သာ ကြုံးလိုကရြလွှငဖြှင့ြ ဘငတ်နကြမ်းခွတေောင် သူဆင်းဖြစ်တော့မှာ မဟုတဟြု မင်းမင်း တွေးနမေိသည်။

မင်းမင်း ယူထားသည့ြ Tour Package က မနကအြစောကြီး ထစရာမလိုလို့ ဖူးသဈစုတို့ ကောင်းကောင်းအလှပြငဖြို့ အခွိနရြခဲ့ဟနတ်ူသည်။ ဝတလြာသည့ြ အဝတအြစားက သှားမည့န်ရောနှင့လြိုကအြောင် ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတစြားထားသောလြည်း မကြန်ှာလေးတွကေ မှုနန်အေောင် လှနကြသေည်။ အရောငတ်ူ အသှေးတူ ဝတဆြငထြားသည့ြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြို ဓါတလြှကေားထဲက ထွကလြာကတည်းက မင်းမင်း အရောငတ်ောကန်သညေ့ြ မကြလြုံးများနှင့ြ စိုကကြှည့န်ခေဲ့မိသညသ်ာ။ သူ့မကြလြုံး၏ အကြည့်တ်ှကေို ရိပမြိလို့ထငသ်ည်။ ခါတိုင်းဆိုလွှင် မင်းမင်းတို့နှစ်ယောကကြို ဆကဈြကိဈစပါမခနွြ နောကပြှောငန်ကြေ ပုံ့ပုံ့တောင် ရှကကြိုးရှကကြန်း အမူအယာပြကာ သိပစြကားမပြောခွေ။ Tanah Merah Ferry Terminal ရောကလြို့ သင်ျဘောအလာကို ထိုငစြောင့ရြင်း ဓါတပြုံလေး ဘာလေးရိုကမြှ နဲနဲ ပုံမှနအြသှင် ပြနဖြစ်လာသည်။

လေးဆယ့င်ါးမိနဈလောကြ သှားရသည့ြ ရလမြေးခရီး၌မူ ဖူးသဈစုက မင်းမင်း ပခုံးပေါမြှီကာ မှေးလာလို့လားမသိ။ ပုံ့ပုံ့လည်း ကြောလေးဆင်း၊ ခွလေေးဆန့ကြာ ထိုငခြုံကိုမှီထားရင်း မကြတ်ောငလြေးတွေ မှိတထြားသည်။ မင်းမင်းသာလွှင် သူ့ပေါမြှီထားသည့ြ ဖူးသဈစု၏ ခေါင်းကိုကြောကြာ တဈဖကမြှ ပေါငတ်ံအလှပြသလို ဖြစ်နသညေ့ြ ခွတေံပြည့ပြှည့လြေးတွရေော၊ ရငကြိုကော့ထားသလို ဖြစ်နေ၍ အဖြူရောင် ဘလော့ဈအပြော့ထဲက မောကထြှကန်သေော ရငသ်ားတဈစုံကိုရော လှမ်းလှမ်းရှိုးနမေိသည်။ သူတို့သှားသည့န်ေ့က သောကြာနေ့ဖြစ်လို့ အငဒြိုနီးရှားဘကရြောကတ်ော့ အငမြီဂရေးရှင်းတွင် သိပမြတန်းစီလိုကရြပါ။ မှှလေိမမြှှကေောကလြို ပြုလုပထြားသည့ြ Q စီရာနရောက နှစ်တန်းကြောကြွောလြောကပြဲ လူရှိနသည်ေ။ မှနမြာပတဈြပို့မို့ ကိဈစဝိဈစတဈခုခု ဖြစ်နမှောစိုးသဖြင့ြ မင်းမင်းက ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ကို ရှေ့ကနေ စီခိုင်းသည်။ ထို့ကြောင့လြည်း ပုခုံးချင်ြးတန်းကာ ရှိနသညေ့ြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ၏ နောကပျိုင်းအလှကို ကောင်းကောင်းကြီး သုံးသပလြို့ ရနခေဲ့သည်။ မချောတို့က ဘငတ်နရြောကတ်ာနှင့ြ ကဲဖို့ ဘီကီနီကို တခါထဲ ခံဝတလြာခဲ့မှန်း မနကကြ တွေ့ကတည်းက မင်းမင်း သိနရော ဟိုတယကြို မှနမြှနရြောကပြါစဟေု သူ ဆုတောင်းနမေိသည်။ အဖြူရောင် ဘလောကဈြအင်ျကြီခပပြါးပါးထဲမှ မှငန်ရသေည့ြ အနအထေားကို အပြငမြှာ သူ တွေ့ချင်လြှပြီ။

“ကိုကို .. ဒီကနေ ဟိုတယကြို တောတ်ောကြှာကြာ သှားရဦးမှာလား ..”

“မသှားရတော့ပါဘူး .. နီဝမ်းနားက ဒီနရောနဲ့ အနီးဆုံးလေ .. တခွား ဟိုတယတ်ှဆေိုရငတ်ော့ နဲနဲသှားရမှာပေါ့ ..”

“ကောင်းတယ် .. ကောင်းတယ် .. စုတို့က ရဆေော့ချင်န်ပြေီ ..”

“ဒီအခွိနကြှီး နပေူနေဦးမှာ .. ရထေဲ တခါထဲ တန်းဆင်းတော့မလို့လား .. နေ့လညစြာ စားပြီး ဟိုတယမြှာ အနား .. ယူ ..”

“စု .. ရထေဲပဲ ဆင်း .. ဆင်းကြရအောင် ..”

မင်းမင်းက အကြံနဲ့ စပေးလိုကပြမယေ့ြ ပုံ့ပုံ့က ဒကခြနဲ ရိပမြိသှားပြီး ဖူးသဈစုကို လကကြုတကြာ ပြောသည်။ ဖူးသဈစုထံမှလည်း မကြစြောင်းလှလှတဈခကြကြ လှင့ပြွံကလွာပြီး ..

“ကိုကို မဆင်းချင်န်ခေဲ့ပေါ့ .. စုတို့ဘာသာ သှားကြမယ် … အဲဒါကောင်းတယမြလား ပုံ့ပုံ့ ..”

“ကောင်းတယ် .. ကောင်းတယ် …ကိုမင်းတဈယောကထြဲ အဲဒီမှာ ဘိလနပြှီး ကနွခြဲ့တော့ ..”

“မနခေဲ့ပါဘူးတောြ .. ငါက နခေဲ့တော့ နငတ်ို့ ဘယသ်ူက ဓါတပြုံရိုကပြေးမလဲ .. နောကပြှီးငါက Jet Ski စီးဖို့ စဉြးစားထားတာနောြ ..”

“ဟင် .. တကယလြား ..ကိုကို .. စုလည်း စီးချင်တ်ယ် ..”

မင်းမင်းက ပြနမြဖြောပဲ မေးကိုခပမြေ့မေ့လုပကြာ လကမြောင်းပိုကပြှတော့ ဖူးသဈစုက သူ့အနားကို ကပလြာကာ ပိုကထြားသည့ြ လကမြောင်းထဲကို လကထြိုးထည့သ်ည်။ မင်းမင်း စောင်းငဲ့ကြည့်စြဉတ်ှင် သူမက အရင် မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှသဖြင့ြ နှစ်ယောကသ်ား တဟီးဟီးနှင့ြ ရယမြိကြသည်။ ဒီတဈခါ မကြစြောင်းထိုးရသူက ပုံ့ပုံ့ဖြစ်ပြီး သူမအထုပကြိုဆှဲကာ ဟိုတယကြလာကြိုသည့ြ ကားပေါသ်ို့ ရှေ့က ဦးဆောင်၍ တကသ်ှားလတေော့သည်။ မင်းမင်းတို့ ရောကသ်ည့အြခွိနတ်ှင် ၂ နာရီကြောန်ပမေယေ့ြ သန့ရြှင်းရေးလုပတ်ာ မပြီးသေးဘူး ဆိုသဖြင့ြ သူတို့ အခန်းတန်းမရပါ။ စောင့ရြမည့ြ အတူတူ လူတွကလေည်း ဗိုကဆြာနကြပြေီမို့ သူတို့ နေ့လညစြာကို ဟိုတယမြှာပဲ စားလိုကကြှသည်။

dining hall ထဲကနေ လှမ်းကြည့်လြွှင် မလှမ်းမကမ်းရှိ အပြာရောငန်ောကခြံ ပငလြယပြှာကြီးကို လှမ်းမှငန်ရသေညမြို့ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး ဖငတ်ကြှကြှ ဖြစ်နကြသေည်။ အစားတောငမြှ သိပကြောင်းကောင်း မစားကြ။ ရထေဲသှားဆော့ဖို့ပဲ ဟနတ်ပြငပြှင် လုပန်လသေည်ေ။ သူမတို့၏ မကြန်ှာရိပမြကြန်ှာကဲကို ကြည့်န်ရသေူမို့ မင်းမင်းလည်း အစားပုတပြှမနတေော့ပါ။ မှနမြှနဆြနဆြနပြင် လကစြသတလြိုကပြှီး ရီစကရြှငကြို တခါသှားပြနမြေးရသည်။ သူတို့ နေ့လညစြာစားနခွေိနတ်ှင် အခန်းက အသင့ဖြစ်သှားလို့သာ တောသ်ေးသည်။ မဟုတလြွှင် ဖူးသဈစုတို့နှစ်ယောကကြ သူ့ကို အိတစြောင့ထြားခိုင်းကာ ရထေဲဆင်းကြတော့မှာ ဖြစ်သည်။

“ဝိုး .. မိုကတ်ာအေ …”

မင်းမင်း နှစ်ယောကအြိပကြုတင်၏ အိစကမြှုကို စမ်းသပန်တေုန်း ရချိုးခန်းထဲကနေ ဟာဝိုငအြီကြှန်းသူလေး နှစ်ယောကြ ထွကလြာကြသည်။ ဖူးသဈစု၏ ဘီကီနီက အနီပေါတ်ှင် အဖြူရောင် အပြောကပြှောကလြေးတွနေဲ့ ဖြစ်ပြီး၊ ပုံ့ပုံ့ကတော့ စိမ်းပြာရောင် အကြကလြေးတွနှငေ့ြ ဖြစ်သည်။ ဖူးသဈစုကတော့ ပုံမှနအြတိုင်း ဖြစ်ပမယေ့ြ ပုံ့ပုံ့မကြန်ှာက အနည်းငယရြဲနသည်ေ။ ဘယလြောကပြဲ ပြင့လြင်းတယပြှောပြော၊ သူမစိတထြဲ တမွိုးတော့ ဖြစ်မညမြှာ သချောသည်။ အရမ်းကြီး စူးစူးရဲရဲ ကြည့်လြွှင် မကောင်းတတမြှာမို့ မကြန်ှာကို ခကြခြငွြးလှှဲလိုကပြှီး တီဗီစတန်းပေါတ်ှင် တငထြားသည့ြ Olympus ကငမြရာကို လှမ်းယူသည်။ ဘငတ်နသ်ှားမညဆြိုလို့ သူ တကူးတက ဝယထြားခဲ့တာ ဖြစ်သည်။

“ကိုကို ဖော့ဘုတပြေါြ မတငရြဘူးနောြ … ဒီပုံတွကေို ..”

“မတငပြါဘူးကြာ … အမှတတ်ရ ရိုကတ်ာပါ .. ကိုယ့ကြောငမြလေး ဘီကီနီနဲ့ပုံကို တငမြလားဟ ..တောကြှာနေ အငတ်ာနကမြှာ ပလူပြံသှားမှာပေါ့ … ”

“အဲ့ဒါတော့ တကယကြွေးဇူးတငတ်ယ် ..ကိုမင်း … ပုံ့ပုံ့က ကဲသာကဲချင်တ်ာ .. သူများတွေ သိစချင်ေတ်ာ မဟုတဘြူး ..”

“မသိပါဘူးဟာ .. ငါတို့ သုံးယောကပြဲ သိတာပါ .. စိတခြစွမ်းပါ ..”

မင်းမင်း စကားက အဓိပျပါယတ်ဈမွိုး သကရြောကန်ပမေယေ့ြ ဒီတဈခါတော့ ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြ ဘယလြိုအမူအယာမှ လုပမြပြပါ။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ဖကြ၍သာ ပို့ဈပေးနကြသေည်။ ဓါတပြုံရိုကဖြို့ အာရုံရောကသ်ှားလို့ ထငသ်ည်။ ပုံ့ပုံ့၏ ရှကမြကြန်ှာလေးလည်း ပြလွေော့သှားရှာသည်။ သုံးလေးပုံလောကြ စိတကြှိုကရြိုကပြှီးသညတ်ှင် မင်းမင်းတို့ ကမ်းစပဆြင်းလာကြသည်။ ဖူးသဈစုက ရကြေိုကသ်ည့ြ ကောငမြလေးမို့ ရထေဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ကိုယ့အြိမကြိုယ့ယ်ာ ပြနရြောကသ်ည့အြလား ရှှငမြှူးနသည်ေ။ ပုံ့ပုံ့လည်း ကမ်းစပကြို လမ်းလွှောကဆြင်းလာကြတုန်းကသာ ဘီကီနီကို ဟိုဆှဲခွ၊ ဒီဆှဲခနွှင့ြ အလုပရြှုပန်ခေဲ့ပမယေ့ြ ပငလြယရြနှငေ့ြ အထိတွငမြူ မူလဗီဇ ပြနပြေါလြာသည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ အပျိုင် အသံလေး တစာစာ ဖြစ်လာကာ ညဈတီးညဈပတတ်ှေ စပြောလာသည်။ အဓိကကတော့ သူတို့နှင့ြ ခပလြှမ်းလှမ်းတွင် အရငရြောကကြာ ရဆေော့နကြသေော မိန်းကလေးတဈဖြဲ့နှင့ြ မင်းမင်းကို စနကြတော ဖြစ်သည်။

အဖြူမလေးက နှစ်ယောကဖြစ်ပြီး၊ ကနွသ်ည့တ်ဈယောကကြတော့ တရုတမြလေး ဖြစ်သည်။ ကောငမြချောလေးနှစ်ယောကန်ှင့ြ ဘယည်ာရံထားသည့ြ မင်းမင်းကိုလည်း သူမတို့က ကြကကြှည့ကြှကကြှည့လြုပကြာ တီးတိုးဆိုနကြသေဖြင့ြ ဖူးသဈစုတို့က ရိပမြိကာ အချင်ြးချင်ြး နောကန်ကြတော ဖြစ်သည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူတို့သုံးယောကကြှား ပြင့လြင်းလာမှုကို မင်းမင်း စိတထြဲမှ ကြိတကြာ ဝမ်းမှောကဝြမ်းသာ ကြိုဆိုမိသည်။ ရသေူမလေးနှစ်ယောကြ ရဆေော့ရလို့ ကြနပေပြှီဆိုတော့မှ မင်းမင်းက Jet Ski စီးဖို့ ဇာတလြမ်းစရသည်။ တဈယောကတ်ဈလှည့စြီ တငစြီးရမှာမို့ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစုက အရငစြီးကြသည်။ ပုံ့ပုံ့က သောငပြှငပြေါတ်ှင် မင်းမင်းတို့ နရောယူထားခဲ့သည့ြ လှပေုံစံ sun bed ထဲတွင် နကောမကြမြှနတ်ပလြကြသ်ားနှင့ြ ပကလြကလြှန် အိပကြာ ကနွခြဲ့သည်။

“ကိုကို့ကို မှဲအောင် ဖကထြားနောြ …”

“အင်းပါ .. ဖကထြားပါ့မယ် … ပုံ့ပုံ့ကြရငလြည်း အဲဒီလိုပဲ ဖကခြိုင်းဦးမှာ မှတလြား ..”

“ဟာကြာ .. စုကလည်း … သိရဲ့သားနဲ့ ..”

“ဟိ .. ဟိ .. အလကားစတာပါ ..ကိုကိုရာ .. စုက ကိုကို့ကို ဒီနေ့ သထာပါတယ် … ဒါပမယေ့ြ စုကိုအကြာကြီး ပစ်မထားရဘူးနောြ … ”

မင်းမင်း ခေါင်းညိတပြှရင်း Jet Ski ကို မောင်းထွကလြိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုကို စိတကြွနပေအြောင် မောင်းပို့ပေးပြီးနောကြ ပုံ့ပုံ့၏ အလှည့ရြောကလြာသည်။ ပထမဦးဆုံး အကြိမအြဖြစ် နှစ်ယောကတ်ည်း သီးသန့ရြှိရသည့အြပြင်၊ အနအထေားကလည်း တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ဖကတ်ှဲကာ ပြုထားရသညမြို့ မင်းမင်း စိတထြဲ သှေးတွေ တဖြင်းဖြင်းနှင့ြ တကကြှှသည်။ အသကကြယအြင်ျကြီ ဝတထြားသည့တ်ိုင် ပြည့ဖြှိုးသော ပုံ့ပုံ့၏ ရငသ်ားတွကေ Jet Ski စီးသည့ြ တခွိနလြုံး သူ့ကို တောကလြွှောကြ လှုံ့ဆောန်သည်ေ။ ဖူးသဈစုနဲ့တုန်းက ခေါင်းထောငထြချင်သ်လိုလို ဖြစ်နသညေ့ြ သူ့ကောငသ်ည် ပုံ့ပုံ့နှင့လြည်း ကြုံရော၊ သိသိသာသာကြီးပင် ဘောင်းဘီ၏ ရှေ့အသားကို ထောကကြာနသည်ေ။ ပုံ့ပုံ့က သူ့ခါးကို ဖကထြားသညမြို့ လှုပရြှားနသညေ့ြ Jet Ski ၏ အရှိနန်ှင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ သှားသှားထိသည်။ လကပြှနရြုတသ်ှားမည် ထငသ်ောလြည်း မသိသလိုပင် ဆကကြိုငထြားလို့ ဒီကောငမြလေးလည်း သူ့လို စိတထြနပြေီလို့ မင်းမင်း တွကလြိုကပြါတော့သည်။

“ကဲ ..တောကြှပြီလား …တောကြှမယဆြိုရငလြည်း လူတွေ အခန်းပြနန်ားကြရအောင် .. ”

စိတကြွနပေအြောင် ပငလြယကြမ်းခွမှော အခွိနဖြှုန်းပြီးသည့န်ောကတ်ှငမြူ ဘငတ်နကြိုလာရခွင်း၏ အဓိက အကြောင်းအရာကို ရောကခြငွလြှပြီဖြစ်သည့ြ မင်းမင်း စကားစကာ ပြနခြေါမြိ၏။ Jet Ski စီးပြီးသည့အြပြင် အခွိနသ်ုံးနာရီကြောကြွောြ နီးပါးမွှ ပငလြယထြဲတွင် ရစေိမလြိုကြ၊ နပေူဆာလှုံလိုကြ၊ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ရထေဲမှာ လိုကတ်မ်းပြေးတမ်းဆော့လိုကန်ှင့ြ အားရအောင် ပြောပြှီးသှားပြီမို့ ဖူးသဈစုတို့ မငှင်းပါခွေ။ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ကလူမှူတူ လုပထြားမှု၏ အရှိနကြလည်း ရှိနရော ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး ပြုံးစစအမူအယာနှင့ြ မင်းမင်းကို ကြည့်ကြာ ခေါင်းပျိုငတ်ူ ညိတပြှကြသည်။ မင်းမင်းကလည်း အပိုငပြဲဆိုတာ တွကမြိပြီမို့ ရငကြိုကော့ကာ လကမြောင်းပိုကသ်လို အမူအယာနှင့ြ ရှေ့က လွှောကသ်ှားသညတ်ှင် နှစ်ယောကစြလုံး တခစ်ခစ် တဟီးဟီး ရယပြှီး သူ့လကကြို ဟိုဘကဒြီဘကကြ ခွိတ်၍ ပါလာကြသည်။

ကမ်းခွမှေ ဟိုတယပြှနတ်ကရြာလမ်းတွင် အသင့ရြှိသော ရကေူးကနဘြေးမှ ရှာဝါအောကြ၌ ရခဏေဝငခြွိုးကြသေးသည်။ စတိလောကြ ခွိုးပြီးနောကြ Beach Club က ပေးသည့ြ ရသေုတပြုဝါအရှညတ်ဈထညစြီကို ပတကြာ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ မင်းမင်းနောကကြ ပါလာကြသည်။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ လကခြငွြးတွဲကာ ပြုံးစိစိမကြန်ှာနှင့ြ လိုကလြာကြသညမြို့ သူမတို့လည်း သူနှင့ြ အကြံတူနလေောကပြှီမှန်း မင်းမင်း မှန်းဆကြည့်လြို့ရသည်။

“ပြောလြား စု …”

“ပြောတ်ယ် ..ကိုကို . ဘငတ်နကြ စင်ျကာပူနဲ့ ဘာမှမဆိုငဘြူး .. East Coast တော့ သနားတယလြို့ ပြောလို့ရတယ် .. ဒါမှ တကယ့ြ ကမ်းခွစဈေ .. သဲကအစ ဖြူနုနတောပဲ ..”

“ဟုတတ်ယကြိုမင်း .. ပုံ့ပုံ့လည်း ပြောတ်ယ် .. Jet Ski စီးရတာလည်း မိုကတ်ယ် ..”

“ဒါဆိုလည်း .. နောကတ်ဆင့ြ ပြောရြအောငလြေ .. ဘယလြိုလဲ ..”

“ကိုကိုက ပြောခြငွပြှီလား …”

အခန်းထဲရောကလြာပြီမို့ ဖူးသဈစု၏ မကြန်ှာက မခွိုမခဉွြ ဖြစ်သှားပြီး ပုံ့ပုံ့နှင့ြ လကခြငွြးတွဲထားရာမှ မင်းမင်းနားကို တိုးကပလြာသည်။ မင်းမင်း တမငတ်ကာပင် ဆတခြနဲ ဖူးသဈစု၏ ခါးကဉွကြဉွလြေးကို လှမ်းဆှဲကာ ရငဘြတခြငွြးထိကပသ်ှားအောင် ဖကလြိုကသ်ည်။ ခါးကလေး ကော့သှားသညန်ှင့ြ အလိုကသ်င့ြ မော့လာသော မကြန်ှာလေးကို သူငုံ့ကာ နမ်းသည်။ တဈနေ့ခင်းလုံးလုံး အောင့အြီးထားခဲ့ရသညကြို ဖြင့ဟြခွင့ရြပြီမို့ သူ့အနမ်းတွကေ ပြင်းထနလြှသည်။ ဖူးသဈစု ခကြခြငွြးပင် မကြတ်ောငလြေးတွေ စင်းကသွည်။ မင်းမင်းကတော့ အကြံနှင့မြို့ ဖူးသဈစု၏ ကိုယကြလေးကို မသိမသာ လှည့လြိုကသ်ည်။ ထိုရောအခါ တီဗီစတန်းကို လကထြောကပြှီး မင်းမင်းတို့ အခစွန်လံထနပေုံကို လကသ်ည်းကိုကကြာ အရောငလြဲ့နသညေ့ြ မကြဝြန်းတွနှငေ့ြ စိုကကြှည့န်သညေ့ြ ပုံ့ပုံ့နှင့ြ သူ့မကြန်ှာက တဈတန်းထဲ ဖြစ်သှားသည်။ အကြည့်ခြငွြးဆုံသညန်ှင့ြ မင်းမင်းနှင့ြ ပုံ့ပုံ့၏ အကြည့်ကြ တခွားသို့ မလှှဲဖယတ်ော့ပဲ မကြလြုံးအချင်ြးချင်ြး နှိုးဆှလကြရြှိနသည်ေ။

ချောမှတန်သေော အဝတမြဲ့ ကြောပြငလြေးကို ပြတန်ရောမှ မင်းမင်း လကပြှနခြေါသ်ည်။ အကြည့်ခြငွြး မလှှဲပဲနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ မခို့တယို့နှင့ြ လွှောကလြာသည်။ အနမ်းကြမ်းတွေ၏ ခေါဆြောငမြှုနောကြ လိုကပြါနသေော ဖူးသဈစု နှေးအိတင်းရင်းသော အထိအတွေ့က သူမကြောပြငကြို ဖိကပလြိုကသ်ောအခါမှ မကြတ်ောငပြှင့လြာသည်။ မင်းမင်း၏ နှုတခြမ်းတွမှေ ခွာကာ ကိုယကြိုစောင်း၍ နောကလြှည့ကြှည့သ်ည်။ ရမျမကစြိတ် တကကြှှမှုကြောင့ြ မကြန်ှာအမူအယာ တမွိုးမွိုး ပြောင်းကာ ညို့မှူသလိုမွိုး ကြည့်န်သညေ့ြ ပုံ့ပုံ့ကို တွေ့သည်။ မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို ခွင့ပြနသ်လို ကြည့်ြ၏။ ဖူးသဈစုက မင်းမင်း၏ အကြည့်ကြို နားလညသ်လိုဖြင့ြ ကိုယကြိုနဲနဲနရောရှှေ့ကာ ပေးလိုကသ်ညတ်ှင် ပထမဦးဆုံးအကြိမအြဖြစ် မင်းမင်းနှင့ြ ပုံ့ပုံ့၏ မကြန်ှာနှစ်ခုက နီးကပသ်ှားလသည်ေ။

ပုံ့ပုံ့ ရငတ်ထိတထြိတ် ခုနန်သည်ေ။ ယောကြြားတဈယောကြ၏ အနမ်းနှင့ြ သူမ ကင်းကြာနခေဲ့သညမြှာ တွကကြှည့မြညဆြိုလွှင် နှစ်နဲ့ခွီပြီး ကြာခဲ့လပြေီ။ အခုတော့ ထိုအနမ်းကို သူမ လတလြတဆြတဆြတ် ပြနခြံစားရပြီ ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် သူမကို နမ်းနသညေ့ြ ယောကြြားသား၏ ခစွသ်ူကောငမြလေးက ဘေးနားတွငရြပကြာ ကြည့်န်သညေဆြိုသော ခံစားမှုကြောင့ြ သာမနန်ှင့မြတူသော ခံစားမှုကို ဖြစ်စသည်ေ။ ရိုးရိုးတန်းတန်း ရငခြုနရြသညထြကြ အဆတဈရာလောကြ တိုး၍ ရငခြုနန်ရသေည်။ ခန်ဓာကိုယအြတွင်းမှ သှေးတွေ ပြကပြှကဆြူလာသည့အြလား သူမတကိုယလြုံး ပူနှေးကာလာသည်။ သတိမထားမိခငမြှာပင် သူမပါးစပထြဲ တိုးဝငကြာလာသည့ြ ကိုမင်းမင်း၏ လွှာကြီးကို ပြတဆြှဲကာ တုံ့ပြနမြိသည်။ ပုံ့ပုံ့၏ တုံ့ပြနမြှုက ရကရြောလှပမယေ့ြ မင်းမင်း သတိမလဈပါ။ ဖူးသဈစုကို သူပစ်ထားလို့ မရဆိုတာ သူသိနသည်ေ။ ထို့အပြင် သူတကယခြစွတ်ာက ဖူးသဈစု ဖြစ်သည်။ ပုံ့ပုံ့၏ အထိအတွေ့က ဘယလြောကပြဲ ရမျမကကြှှဖြယဖြစ်အောင် ဖနတ်ီးနပမေယေ့ြ သူ့ခစွသ်ူကတော့ ဖူးသဈစုမှ ဖူးသဈစုပင်။ ဒီတော့ နှုတခြမ်းချင်ြးထိတွေ့နမှေုကို သူကပင် စခွာကာ ကိုယကြိုနောကဆြုတလြိုကသ်ည်။

မင်းမင်း ထငသ်ည့အြတိုင်း ဖူးသဈစုက သူတို့နှစ်ယောကြ၏ နမ်းနကြမှေုကို ရီဝဝေေ မကြဝြန်းတွနှငေ့ြ စိုကကြှည့န်လသေည်ေ။ မင်းမင်း ခေါင်းထဲတွင် ဖြတခြနဲ မှငကြှင်းတဈခုက ပေါလြာသည်။ တခွားတော့ မဟုတပြါ။ သူကြည့်ဖြူးခဲ့သော Wild Things ဆိုသော ရုပရြှငထြဲမှ ဇာတဝြငခြန်းတဈခု၏ မှငကြှင်းဖြစ်သည်။ မင်းမင်းတို့ ရှိနပေုံက ထိုထဲက အနအထေားနှင့ြ သိပမြခွားပေ။ မင်းမင်း ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး၏ လညတ်ိုငတ်ှကေို လကတ်ဈဖကစြီနှင့ြ လှမ်းဆှဲကာ မကြန်ှာချင်ြး တေ့ပေးလိုကသ်ည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ နှုတခြမ်းချင်ြးထိသှားသလို ရငခြငွြးလည်း အပသ်ှားကြသည်။

မင်းမင်း အရငဆြုံး ဖူးသဈစု နောကကြွောကို ကပသ်ည်။ လညဂြုတသ်ားဝင်းဝင်းလေးပေါတ်ှင် ခွကနွေသေော ဆံနှယလြေးတွကေို သပတ်ငလြိုကသ်ည်။ သူ့နှုတခြမ်းကို ကြော့ရှင်းနသညေ့ြ လညတ်ိုငကြို တဈခကြင်ုံ့ကာ နမ်းသည်။ ပြီးလွှငတ်ော့ မလုံ့တလုံဖြစ်နရမှေုကို လုံးလုံးရှင်းရှင်း မလုံသည် ဖြစ်သှားအောင် လညတ်ိုငကြကြိုးစနှင့ြ ကြောပြငကြ ကြိုးထုံးကို ဖြခလွေိုကသ်ည်။ တဈယောကပြှီးတော့ နောကတ်ဈယောကကြို ကူးသည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကသ်ည် ရငခြငွြးအပကြာ ရှိနသညေ့အြတွကြ ဘီကီနီဘရာနှစ်စုံက အောကကြိုပြုတကြမွသှားပင် အပေါမြှာတင် ညှပတ်ငန်သည်ေ။

“ဒီဘကလြှည့ပြါဦး … သဘာဝအလှလေး ရှူစားချင်လြို့ပါ ..”

“တကယပြဲ ..ကိုကိုကလည်း .. မနိုငဘြူး .. ကဲ .. အားရပါးရ ကြည့်ြ ..ပြီးရငပြှောဦး .. ဘယသ်ူပိုလှလဲဆိုတာ …”

“အဲဒီလို ဒိုငလြူကြီး ဘောင်းဘီညပမြယ့ြ မေးခွန်းတွေ မမေးနဲ့ .. မဖြတတေဘြူး .. ဟီး .. ဟီး ..”

“ဘောင်းဘီညပတ်ာ ဘာဖြစ်လို့လဲ ..ကိုမင်း ..”

“သိချင်ြ လာစမ်းကြည့်ပြေါ့ …”

တကယလြည်း ဘောင်းဘီညပမြညပတ်ော့ မသိ။ ဘောင်းဘီကို ထောကန်တောကတော့ မင်းမင်းက နောကကြို ခွနှစ်ေလှမ်းလောကြ ဆုတကြာ ခွာလိုကလြို့ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံး လှမ်းမှငန်ရသေည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ တဈယောကမြကြန်ှာကို တဈယောကြ အခကြပြေးသလို ကြည့်သ်ည်။

“ပငလြယထြဲမှာ တနကေုန် ရကေူးရတာ မောတော့ ရငတေပြှီ … ပုံ့ပုံ့ .. ဂွူ့ဈလေးဘာလေး မသောကခြငွဘြူးလား .. ဟိ .. ဟိ”

“ငါတို့က ရိုးရိုးဂွူစ့တ်ော့ မသောကခြငွဘြူး .. အရသာရှိမှနောြ …”

“အရသာ ရှိမရှိ စမ်းကြည့်ပြေါ့အေ …”

ဖူးသဈစုတို့၏ စကားအသှားအလာကို ကြားကတည်းက ရိပမြိနသညေ့ြ မင်းမင်း မာနထြနပြေီ ဖြစ်သည့ြ သူ့လိငတ်ံကို လှတလြပခြှင့ြ ပေးလိုကြ၏။

“ဝိုး … ဂွတရြှယပြဲဟေ့ … မိစု ဒါကြောင့ြ .. တန်းတန်းစွဲ ဖြစ်နတောကိုး ..”

“နင် တွေ့ပြီမလား .. ဖူးသဈစုတို့က ရှယကြိုမှ reserve လုပထြားတာ …”

ပုံ့ပုံ့ရော၊ ဖူးသဈစုပါ မင်းမင်း၏ ခွထေောကန်ားတွင် ဒူးထောကကြာ ထိုငလြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာနှင့ြ တတန်းတည်းတွင် ရှိနသော လိငတ်ံကြီး၏ မာကြောသနမြာမှုကို အနီးကပ် မှငရြပြီမို့ ပုံ့ပုံ့ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ ဖူးသဈစုကို ခွင့တ်ောင်းသလိုမွိုး လှမ်းကြည့်သ်ည်။

“ငါကိုငကြှည့မြယန်ောြ … မိစု ..”

“ကိုငပြေါ့ … ဒါပမယေ့ြ စုပတ်ာတော့ ငါအရင် စုပမြှာနောြ …”

ဖူးသဈစု၏ အပြောက မင်းမင်း၏ ရမျမကစြိတကြို မီးလောငရြာ လပငေ့စြသည်ေ။ သူ့လိငတ်ံက ဆတခြနဲ တုနခြါသည်။

“တွေ့လား … ဒီမှာ ငါ့ကောငလြေးက သဘောတူတဲ့အကြောင်း ပြနတယ်ေ ..”

“ဒါလား . .ကောငလြေး .. ကောငကြှီးလို့ ပြောရမယဟြ ..”

ပုံ့ပုံ့၏ လကတ်ဈဖကကြ မတမြတကြှီး ဖြစ်နသညေ့ြ လိငတ်ံ၏ အလယလြောကကြို လှမ်းဆုပသ်ည်။ လိငတ်ံ၏ အထိအတွေ့က လွှပစြီးကြောင်းတဈခုနှယ် သူမတကိုယလြုံးရှိ အသှေးအသားတွကေိုဖြတကြာ အရညစြိုနပြေီဖြစ်သော အဖုတဆြီသို့ ခကြခြငွြးရောကသ်ည်။ ဘာမှတောင် မလုပရြသေးပဲ ကိုငယ်ုံကိုငထြားရသညန်ှင့ပြင် တဈခွီပြီးချင်လြာသလို ဖြစ်သည်။

“လကကြို နဲနဲနောကရြှှေ့လိုကြ … ငါ အရင် စစုပပြေးလိုကမြယ် ..ပြီးရင် နင့အြလှည့ပြေါ့…”

သူပိုငပြဈစည်းဆိုသည့ြ သဘောနှင့ြ ဖူးသဈစုက ဆရာမကြီးလုပကြာ ညှှနကြှားသည်။ ပုံ့ပုံ့က လိငတ်ံအရင်းဘကကြို လကကြိုရှှေ့သှားသညတ်ှင် သူမ၏ နှုတခြမ်းပါးလေးတွကေ ဝလုံးလို ဝိုင်းစကသ်ှားသည်။

“အင်း … အင်း .. စု .. ဟုတပြှီ …”

နူးညံ့သော လွှာဖြားလေး၏ အထိအတွေ့က မင်းမင်းကို ဇိမအြကြီးအကယွရြစသည်ေ။ သူခေါင်းမော့သှားပြီး ခါးကိုလည်း ကော့ပေးမိသည်။ လိငတ်ံထိပဖြူး ပါးစပထြဲဝငန်သေော ဖူးသဈစု၏ ခေါင်းကိုသာမက ပုံ့ပုံ့၏ ခေါင်းကိုပါ ဆှဲကိုငထြားသည်။ သူ့ထိပကြိုလည်း တင်းတင်းစေ့ထားသည့ြ ပါးစပပြေါကလြေးထဲသို့ ထိုးထိုးထည့မြိသည်။ ဖူးသဈစုက တကိုယကြောင်းမဆနပြါ။ သူမ ကတိအတိုင်း ပုံ့ပုံ့ကို ပြနလြှှဲပေးသည်။ ပုံ့ပုံ့အလှည့တ်ှငမြူ သူမက လိငတ်ံအရင်းကို ကိုငထြားသည့ြ လကကြို ဖယလြိုကသ်ဖြင့ြ ဖူးသဈစုတုန်းကထကြ အထဲပိုသှင်းလို့ရသည်။ မင်းမင်းက အကဲစမ်းကာ မသိမသာ ညှောင့ထြည့ပြေးရာ လိငတ်ံထိပဖြွားက အာခေါငကြို ထောကသ်ညအြထိ အထဲကို ရောကသ်ှားသည်။ ဒါကိုတော့ ပုံ့ပုံ့မခံနိုင်။

“အဟှတ် .. အ ဟှတ် …”

“ပုံ့ပုံ့ နငကြ လောဘကြီးတာကိုး …ကိုကိုကလည်း စု သူငယခြငွြးကို အသကရြှူခွင့လြေး ဘာလေး ပေးပါဦးလား …”

“ကိုမင်း .. အပြဈမဟုတပြါဘူး .. ငါ အရငတ်ုန်းက အဆငပြှပေါတယ် .. အခုဟာက .. နဲနဲဆိုကကြှီးနလေို့ပါ ..”

ပုံ့ပုံ့ အလောတကြီးနှင့ြ ဖြရှင်ေးသည့ြ အပြောကြောင့ြ မင်းမင်းရော၊ ဖူးသဈစုပါ ကြကြနေပေန်ပကြှီး ပြုံးမိကြသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ပြုံးစစ အမူအယာကို မှငတ်ော့မှ ပုံ့ပုံ့ကိုယတ်ိုငလြည်း ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြစ်ပြီး ဖူးသဈစုကို ဆှဲဆိတသ်ည်။ ထို့နောကြ တိုငပြငမြထားပဲ သုံးယောကစြလုံး တဈယောကကြိုတဈယောကြ ကြည့်ကြာ ရယမြိကြသည်။ ရယသ်ံတွေ ဆုံးတော့မှ လုပင်န်းပြနစြသည်။ ဒီတဈခါတော့ လိငတ်ံကို အလယကြထား၍ ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့က ဟိုဘကဒြီဘကကြနေ နှုတခြမ်းချင်ြးထိကာ လကြပြေးသည်။ မင်းမင်းအဖိုတော့ အရှငလြတလြတ် နတပြှညရြောကန်သညေ့န်ှင့ပြင် တူတော့သည်။ အရသာက ဘကစြုံထောင့စြုံမှ ကောင်းမှန်းလှန်းလှရာ အောင့အြီးထိန်းသိမ်းမှုကို အစွမ်းကုန် ပြုလုပထြားပမယေ့ြ ကောငမြလေးနှစ်ယောကကြို နောကထြပ် ဆယမြိနဈခန့ြ အခွိနပြေးပြီးသောအခါ မင်းမင်း မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဖူးသဈစု၏ ပါးစပထြဲတွင် ပြီးသှားသည်။ ပန်းသည့ြ အရှိနကြသွှားမှ ပြနဆြှဲထုတကြာ ပုံ့ပုံ့ဆီကို ကူးသည်။ သူမ ပါးစပထြဲ ပြနရြောကလြာတော့ အကပအြသပပြဲ ရတော့သဖြင့ြ ပုံ့ပုံ့က မကြန်ှာလေးညိုတောမြူသည်။ မင်းမင်းရော၊ ဖူးသဈစုပါ ညကြလွှင် တဈဝကြီး ကြှေးမညဟြု ပြောလိုကတ်ော့မှ ပုံမှနအြတိုင်း ပြနဖြစ်သှားလသည်ေ။ သှောြ .. ခကပြဲခကရြခညွရြယ့ကြှယ်။

မင်းမင်းတို့ ညစာကိုမူ ဟိုတယမြှာ မစားပဲ Nirwanan Resort ဝင်းကြီးထဲမှာ ရှိသော Kelong Restaurant ဆိုငထြိ သှားစားကြသည်။ ပငလြယစြာ ကောင်းကောင်းရသည့အြပြင် ဆိုင်၏ တညန်ရောက ပငလြယပြှငအြစွန်းကို မိုးကာ ဆောကထြားသဖြင့ြ ညစာစားရင်း စိတအြပန်းဖြေ ကြည့်ရြှူနိုငအြောင် ဖြစ်သည်။ မင်းမင်း ထငထြားသလိုပင် ဖူးသဈစုရော၊ ပုံ့ပုံ့ပါ သဘောကကြှောင်း ပြောသည်။ ဂဏန်းလကမ်၊ တုံယမဟြင်းခွို၊ ငါးအခွိုကြောြ အစရှိသဖြင့ြ သူတို့တွေ ဖြယဖြှယရြာရာ မှာစားကြသည်။ သောကစြရာကတော့ ဆိုငကြ recommend ပေးသည့ြ ဝိုငတ်ဈပုလင်းကို မှာသောကလြိုကသ်ည်။ လတလြတဆြတဆြတ် ပငလြယစြာကို သူမတို့က ပြဲတောတ်ညန်စဉေတ်ှင် မင်းမင်း မကြလြုံးတွကလေည်း ကြိုးသိုင်းဂါဝန် လှလှလေးတွေ ဝတထြားသည့ြ သူမတို့နှစ်ယောကကြို ပြဲတောတ်ညန်ခေဲ့သည်။ မှာထားသည့ြ အစားအသောကတ်ှရေော၊ ဝိုငပြုလင်းတဈပုလင်းရော ကုနတ်ော့မှ သူတို့ တပခြေါကကြာ ပြနလြာခဲ့ကြသည်။

“ဟေး … တို့တော့ နရောဦးပြီ ဟေ့ …”

အခန်းတံခါး ဖြင့ပြေးပြီးလွှငပြှီးချင်ြး မင်းမင်းက ကုတငပြေါြ ခွကေားယား လကကြားယားနှင့ြ ပြေးတကကြာ အလယတ်ည့တ်ည့တ်ှင် နရောယူလိုကသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြို ဆန့ကြာလည်း ဘယဘြကန်ှင့ြ ညာဘကကြ လှတန်သေော နရောကို ပုတပြှသည်။ ဖူးသဈစုက အပိုလာထည့ပြေးထားသော တဈယောကအြိပ် ကုတငဘြကကြို မေးငေါ့ပြရင်း

“ပုံ့ပုံ့ .. ငါတို့ ပစ်စည်းတွေ အောကခြပြှီး .. အဲဒီကုတငပြေါမြှာပဲ အိပရြအောင် .. ကိုကို သူ့ဘာသာသူ လှတလြှတလြပလြပ် အိပပြါစေ …”

“အဲဒါ ကောင်းတယ် … ခစ် .. ခစ် ..”

“အမ် .. ဒီလိုလား …ကိုကိုက အခွိုတည်းလို့ရအောင် ငှကပြွောသီး ကြှေးမလို့နောြ ..”

“အမလေး .. ငှကပြွောသီးများ ခုနက စားပြီးသှားလို့ ဝသှားပြီ .. ပုံ့ပုံ့တို့ဆီမှာကမှ စပစွသ်ီး ရှိတယန်ောြ .. ခစ် .. ခစ် ..”

“ဒါဆိုလည်း အဲဒီ စပစွသ်ီး ကြှေးတော့ဟာ … စားချင်လြှပြီ ”

မင်းမင်း ကိုယကြိုမတကြာ ပြနထြိုငလြိုကရြင်း ကုတငခြှရင်ေးတွင် ရှိနသော ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံးကို လှမ်းဆှဲသည်။ ဖူးသဈစုရော၊ ပုံ့ပုံ့ပါ တခစ်ခစ် တဟီးဟီးနှင့ြ ကုတငပြေါြ ရောကလြာသည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံးသည် ဝိုငအြရှိနန်ှင့ြ အနည်းငယတ်ော့ ရီဝဝေလေေး ဖြစ်နကြသေည်။ မင်းမင်း မှနမြှနဆြနဆြနပြင် သူ့တီရှပကြို ခေါင်းပေါကြ ဆှဲခွှတသ်ည်။ တခါတည်း ကိဈစပြတသ်ှားအောင် ကြာတားဘောင်းဘီရော၊ အတွင်းခံပါ တဆကတ်ည်း ရှင်းထုတလြိုကသ်ည်။ စားသောကဆြိုငကြ ပြနလြာကတည်းက အကရြှငကြို မွှောကြိုးနသညေ့ြ သူ့လိငတ်ံသည် ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ၏ ကပိုကယိုရှိနသော အနအထေားကြောင့ြ ဘာမှတောင် မလုပရြသေးပဲ ခေါင်းထောငခြငွသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။

“ကိုကို့ညီလေး ကြည့်ရြတာ ဗိုကဆြာနပြေီ ထငတ်ယ် … မှန်းစမ်း သှားရညတ်ောင် ကနွပြေီလား …”

ဖူးသဈစုက ပြောရင်း မင်းမင်းကို တွန်းထုတကြာ အပေါကြ တကခြှသည်။ ဖူးသဈစု သူ့ကိုယပြေါရြောကသ်ှားသဖြင့ြ ပုံ့ပုံ့က မင်းမင်းနှင့ြ ကပလြကြန်ား တိုးလာသည်။ မင်းမင်း လကတ်ဈဖကြ ဆန့ထြုတကြာ ပုံ့ပုံ့ကို လှမ်းပြေ့သည်။ ပုံ့ပုံ့က သူ့ကို တဈခကြစြိုကကြှည့ပြှီး ခေါင်းကိုငုံ့ကာ သူ့နို့သီးလေးကို လွှာနှင့ြ လှမ်းထိုးသည်။

“ဟေး!! .. စပစွသ်ီးက ဘယသ်ူ့ဆီက စားရမှာလဲ ..”

“ခစ် .. ခစ် … မသိဘူး .. အဆငပြှသလေိုပဲ …”

“စု .. ကြှေးမယ် ..ကိုကို .. စုဆီက စား … ဟီး .. ဟီး ..”

မင်းမင်း အပေါကြို မိုးထားရင်း ဖူးသဈစု၏ လကန်ှဈဖကကြ နောကသ်ို့ ရောကသ်ှားသည်။ ကြိုးသိုင်းဂါဝနရြှညကြ အရငဆြုံး သူမကိုယပြေါကြ ကြာသှားပြီး ပန်းခကလြို အတွန့လြေးတွနှငေ့ြ အနကရြောကဘြရာ လှလှလေးက ဖြူဝင်းသော အသားထကတ်ှင် ထင်းခနဲ ပေါလြာသည်။ မင်းမင်း၏ မကြလြုံးက အဖြူနဲ့အနကြ လိုကဖြကည်ီလှသည့ြ လှပဝင်းအိသော နို့အုံသားလေးတွဆေီ ရောကသ်ည်။ ဖူးသဈစု ဒီလိုဆိုလို့ ပုံ့ပုံ့ကလည်း အလွော့မပေးခွေ။ လှဲအိပန်ရောမှ ထထိုငကြာ ဂါဝနကြိုအောကန်ားက ပင့ြ၍ ခေါင်းပေါကြ ကြောခြွှတလြိုကသ်ည်။

မင်းမင်း မကြစြိထဲသို့ နောကထြပ် သှားရညကြဖြှယရြာ မှငကြှင်းတဈခုက တိုးလာသည်။ ပုံ့ပုံ့၏ ရငသ်ားတွကေ ဖြံ့ထွားကာ အနီရောင် ဘရာလေးခငမြွာ မနိုင့တ်နိုငန်ှင့ြ ထိန်းထားရရှာသည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ တဈယောကမြကြန်ှာကို တဈယောကြ တိုငပြငထြားသလို ကြည့်သ်ည်။ ထို့နောကြ ပျိုငတ်ူ လကန်ှဈဖကကြို နောကပြဈလိုကသ်ည်။ သူမတို့လကအြသီးအသီး ရှေ့ပြနရြောကလြာသညတ်ှငမြူ ဘရာအသီးသီးလည်း ကိုယပြေါကြ ကြာကသွှားပြီ ဖြစ်သည်။ မကြစြိရှေ့တွင် မှငန်ရသေည့ြ ရငသ်ားနှစ်စုံကို မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း မင်းမင်း ကြည့်သ်ည်။ တဈယောကကြ မို့မို့ဝန်းဝန်းရှိပြီး တဈယောကကြ ထွားထွားကြိုင်းကြိုင်း ရှိလှသည်။ ကြည့်ရြတာနှင့ြ အားမရတော့သဖြင့ြ သူ့လကတ်ဈဖကစြီ မှှောကလြိုကသ်ည်။ ရငသ်ားချင်ြး တူပမယေ့ြ မိန်းမသားနှစ်ယောကစြီကမို့ ထိတွေ့မှုကပင် ထူးခွားလှသည်။ မင်းမင်း နို့သီးခေါင်း နီနီလေး တဈခုချင်ြးစီကို ပြတကြိုငပြေးယုံမက ခပတ်င်းတင်းလည်း ညှဈသည်။

“အင်း …ကိုကိုရယ် … နို့စို့ပေးတော့ကြယ် ..”

ခစွသ်ူချင်ြးမို့ ဖူးသဈစု ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပင် ဖြင့ဟြကာ တောင်းဆိုသည်။ မင်းမင်း လှဲနရောမှ ကိုယကြို မတသ်ည်။ ဖူးသဈစုက သူ့လညပြင်းကိုဖကြ၍ ကိုယကြိုကြှလိုကသ်ညတ်ှင် သူမ၏ ရငသ်ားတွနှငေ့ြ မင်းမင်းမကြန်ှာက တတန်းတည်း ဖြစ်သှားသည်။ ပါးစပန်ားရောကလြာသည့ြ နို့သီးလေးတွကေို မင်းမင်း အလိုကသ်င့ြ စို့ပေးယုံပင်။ မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစုတို့ပဲ အကရြှငဖြစ်နလေို့ ပုံ့ပုံ့က နောကကြကြနွန်ခေဲ့သည် မထငပြါနှင့ြ။ မင်းမင်း ဖူးသဈစု၏ နို့သီးလေးတွကေို စို့ပေးမည် ပြငတ်ော့ သူမက ထကာ သူ့နောကဘြကသ်ို့ ကူးသှားသည်။ မင်းမင်း၏ ကြောပြငကြှီးကို အပကြာ ထွားအိသည့ြ ရငသ်ားတွနှငေ့ြ ပြတပြေးနသလေို မင်းမင်းခေါင်းပေါကြနေ ကြောကြာလည်း သူမသူငယခြငွြးနှင့ြ ကဈဆငဆြှဲနသေေးသည်။ လှယတ်ော့မလှယသ်ည့ြ ကောငမြလေးပင်။

“ကိုကို စုထဲကို ထည့လြိုကတ်ော့ .. စု မနနေိုငတ်ော့ဘူး …”

မင်းမင်းကိုယတ်ိုငကြလည်း စိတထြနပြေီ ဖြစ်ရာ ဖူးသဈစုဆီမှ တောင်းဆိုသံကြားသညန်ှင့ြ ဆီးစပန်ှဈခုကြားတွင် ညှပကြာနသညေ့ြ သူ့လိငတ်ံကို ပြနဆြှဲထုတကြာ ဖူးသဈစု အဝလေးနှင့ြ တေ့သည်။ ခပစြိုစိုဖြစ်နသညေကြို စမ်းမိသညမြို့ နူးနှပမြတော့ပဲ တေ့မိသည့န်ှင့ြ ကော့သှင်းလိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုကိုယတ်ိုငလြည်း အထဲကို ဝငလြာသညဆြိုတာ သိသညန်ှင့ြ တငပြါးကို နှိမ့ခြကြာ ဆကဖြိသှင်းသည်။ လိငတ်ံကြီးသည် တအိအိနှင့ပြင် အထဲသို့ တိုးဝငသ်ှားလသည်ေ။

မင်းမင်းနှင့ြ ဖူးသဈစုတို့ လုပကြှကိုငကြှတာကို အသေးစိတ် ကြည့်ခြငွသ်ဖြင့ြ ပုံ့ပုံ့ နောကကြနေ နရောပြနရြှှေ့သည်။ ထို့အတွကကြှောင့ြ မငမြင်းလိငတ်ံတဈချောင်းလုံး အကုနဝြငသ်ှားခွိနတ်ှင် ဖူးသဈစုက သူ့ကို ပြနတ်ှန်းထုတ်၍ အိပယ်ာပေါတ်ှင် ပကလြကပြှနကြှသည်။ အဲဒီနောကြ ကောငမြလေးသည် မင်းမင်း၏ ပေါငလြုံးကြီးနှစ်ဖကကြို လကန်ောကပြှနထြောကကြာ ဖိကာဆောင့လြတေော့သည်။ ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိကြိတန်သဖြေင့ြ ခဏအတွင်းမှာပင် သှေးရောငလြှှမ်းနသညေ့ြ မကြန်ှာလေးတွေ ခွှေးကလေးတွတေောင် စိုလို့လာသည်။ အဝငအြထွကဖြစ်နသညေ့ြ လိငအြင်ျဂါများ၏ အရင်းအခွတွငေလြည်း ဖြူဖြူအရညတ်ှကေ စုပြုံကာ ထွကလြကြရြှိနသည်ေ။ ပုံ့ပုံ့ ဒါကိုကြည့်ရြင်း ရမျမကသ်ှေးတွေ ကြှသထကြ ကြှလာသည်။ ပငတ်ီခွှတထြားလိုကပြှီမို့ လှတလြပန်သညေ့ြ ကိုယ့အြဖုတကြို လကဖြှင့ြ ပြနပြှတမြိသည်။

“ပုံ့ပုံ့လာ ..ကို နို့စို့ပေးမယ် … ”

“ကောင်းတယ် ..ကိုမင်း .. ညှဈလည်းညှဈပေးဦး .. ဒါပမယေ့ြ တအားကြီးလည်း မညှဈနဲ့နောြ ..”

ဖူးသဈစုတဈယောကြ သူမဘာသာသူမ ဟနကြနွပြေီမို့ မင်းမင်း ပုံ့ပုံ့ဘကကြိုလှည့သ်ည်။ ပုံ့ပုံ့က အနားတိုးလာသညတ်ှင် နို့ထွားထွားတဈစုံက သူ့မကြန်ှာပေါမြိုးလာသည်။ မင်းမင်း ခေါင်းထောငကြာ မကြန်ှာနှင့ြ အနီးဆုံးက ရငသ်ားတဈခွမ်းကို ပါးစပန်ှင့ဟြပသ်ည်။ ပါးစပကြို ကယွန်ိုငသ်မွှ ကယွအြောင် ဟလိုကသ်ညမြို့ ရငသ်ားတောတ်ောမြွားများက သူ့ပါးစပထြဲ ပါလာသည်။ နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို တင်းတင်းစေ့ကာ အသားဆိုငတ်ှေ စုပယ်ူလိုကရြင်း ပါးစပထြဲရောကန်သညေ့ြ နို့သီးခေါင်းလေးကိုပါ လွှာနှင့ထြိုးသည်။

“အားပါးပါး .. ကောင်းတယ် ..ကိုမင်းရယ် … အဲဒီလိုမွိုး လုပ် လုပစြမ်းပါ .. အာ … ဟာ .. ဟာ …”

မင်းမင်းက ပုံ့ပုံ့၏ နို့ကြီးတွကေို အားရပါးရ စို့နသည်ေ မှငကြှင်းက ဖူးသဈစု စိတကြို တမွိုးတမည် ဖြစ်စသည်ေ။ စိတထြဲတွင် မနာလိုသလိုလို ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကိုကိုနှင့ြ ပုံ့ပုံ့ဆိုတာ တခွားသူတွေ မဟုတသ်လို၊ သူမ ခွင့ပြှုခကြကြှောင့ြ ဖြစ်ရသညပြဲဟု တွေးမိတော့ မနာလိုမှုက ပြောကသ်ှားသည်။ စိတလြှုပရြှားမှုသာ အဆမတန် တိုးပြားလာလို့ အားထည့ပြှီး ဆောင့ဆြောင့ခြသွည်။ အရသာရှိနကြ တကသ်ထကြ တကလြာသောအခါ ရိုးရိုးတန်းတန်း ဆောင့ရြတာကိုပင် အားမရတော့ပဲ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငသ်လို ပုံစံပြောင်းကာ ခါးအားရော၊ တကိုယလြုံး အလေးခွိနရြော သုံးကာ တငပြါးတွကေို အပေါကြနေ ပစ်ပစ်ခသွည်။ ဖတခြနဲ ဖောင်းခနဲပင် မှညကြုနသ်ည်။ သိပကြှာကြာတော့ ဖူးသဈစု မလုပန်ိုင်။ ဆယခြကြကြွောကြွောလြောကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဖိဆောင့မြိသညတ်ှင် တကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနကြာ တဈခွီကောင်းကောင်းပြီးသှားသည်။ မင်းမင်းပေါကြိုလည်း အရုပကြွိုးပြတလြို ခွကကြော ရငခြှငထြဲကာ ခေါင်းအပ်၍ အသကမြှနမြှနရြှူကာ အမောဖြနတေေော့သည်။

ဖူးသဈစု မင်းမင်းကိုယပြေါမြှ ဖယကြှှကာ ဘေးကို လှိမ့ဆြင်းသှားသညန်ှင့ြ သူမအလှည့ရြောကပြှီမှန်း ပုံ့ပုံ့ နားလညသ်ည်။ ရငတ်ှတဒေိန်းဒိန်း ခုနလြာသလို အကြည့်ကြိုလည်း အရညတ်ှနှငေ့ြ ပြောငလြကန်သေော အချောင်းမာမာကြီးဆီမှ ခွာလို့မရပေ။ သူမပါးစပန်ှင့ြ အားရပါးရ စုပခြဲ့ရသည့ြ ဒီအချောင်းကြီးသည် များမကြာခင် သူမအဖုတလြေးထဲသို့ အားရပါးရ ဝငလြာပေဦးမည်။ အတွေးနှင့ပြင် ပုံ့ပုံ့၏ အတွင်းသားတွကေ ထိန်းမရအောငလြှုပရြှပြီး အရညကြှညတ်ှလည်ေး ဆထကတ်ပိုး ထွကလြကြရြှိသည်။

“ကိုမင်း .. ပုံ့ပုံ့ ဘယလြိုနပေေးရမလဲ ..”

မနနေိုငတ်ော့သည့အြဆုံး သူမ ခပရြဲရဲပင် မေးလိုကသ်ည်။ မင်းမင်းလှဲနရောမှ ထလာပြီး သူမကိုယကြလေးကို ဆှဲယူကာ နရောပြငပြေးသည်။ ကြည့်ရြတာ ကိုမင်းမင်းသည် သူမကို သူ့စိတကြှိုကြ လုပတ်ော့မည် ထငသ်ည်။ ခေါင်းအုံးစ အစွန်းနှစ်ဖကကြို လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဆုပကြိုငထြားလိုကပြှီး ကိုမင်းမင်း သူမပေါငကြှားတွင် နရောယူလိုကသ်ောအခါ အလိုလို ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားပေးမိသည်။ စိတလြှုပရြှားရလှန်းလို့ သူမရငသ်ားတွသည်ေ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွန်ှင့ြ လှုပခြါနသညေကြို သူမဘာသာသူမ ပြနတ်ှေ့နရသေည်။

“သှင်းလိုကရြတော့မလား … ပုံ့ပုံ့ ..”

“ဟုတ် .. ရတယ် ..ကိုမင်း .. ဖြေးဖြေးတော့ လုပန်ောြ ..”

စိတထြလာလွှင် ကိုမင်းမင်းက ကြမ်းတတသ်ညဟြု ဖူးသဈစု ပြောထား၍ စစချင်ြး ဆောကန်ဲ့ထွင်းဖြစ်မှာစိုးလို့ လှမ်းတော့သတိပေးမိသည်။ သို့ပမယေ့ြ ဖူးသဈစုတောငမြှ ခံနိုငသ်ေးလွှင် သူမလည်း မခံနိုငစြရာအကြောင်းမရှိ ဆိုတာတော့ စိတထြဲက သိနသည်ေ။ စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့ြ လိငတ်ံထိပကြ သူမအဝလေးကို တေ့ထောကမြိခွိနတ်ှင် ဆတခြနဲတောင် တုနသ်ည်။

“စိတလြွှော့ထားနောြ ပုံ့ပုံ့ .. သှင်းလိုကပြှီ ..”

“ဟုတ် .. သှင်း .. အီး … အီး ..”

သူမအဝလေး တင်းခနဲ ဖြစ်သှားတာ သိလိုကပြှီးနောကြ ပူပူနှေးနှေး ထိပလြုံးကြီးက အထဲသို့ တိုးဝငလြာသည်။ ကင်းကြာနတော ကြာမှှင့ခြဲ့ပြီဖြစ်သည့ြ ဆန့ကြငွဘြကလြိငကြပေးသော အရသာမို့ အသည်းတုန် အူတုနအြောငပြင် ခံစားလိုကရြသည်။ သူမတကိုယလြုံးရှိ အသှေးအသားတွသည်ေ ကာမအရသာနောကြ ကောကကြောကပြါအောင် လိုကကြာ ဖြိုးဖြိုးဖနွြးဖနွြး ဖြစ်လာကြသည်။ ထပပြှီး ဝငလြာဖို့လည်း ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းကို ကားနိုငသ်မွှ ကားပေးထားသည်။ ကိုမင်းမင်းကလည်း သူမသဘောကို နားလညသ်ည့အြလား တိုး၍တိုး၍ ဖိသှင်းသည်။ တင်းကြပမြှုက အပြည့ဖြစ်နပမေယေ့ြ လိငအြင်ျဂါအသီးသီးသည် အရညတ်ှရှေှဲနလရေော သိပတ်ော့ ခဲခဲယဉြးယဉြး မသှင်းလိုကရြပါ။ မိနဈပိုင်းတောင် မကူးလိုကရြပဲ မင်းမင်းလိငတ်ံက ဂိတကြုနအြောင် အထဲသို့ ရောကလြာသည်။

“အဆငပြှလေား .. ပုံ့ပုံ့ …”

ဒီစကားကို မင်းမင်းက မေးချင်ြးမဟုတပြဲ အမောပြသှေားပြီဖြစ်သည့ြ ဖူးသဈစုက သူမပါးကို ရှရှလေး နမ်းကာ မေးခွင်းဖြစ်သည်။ မကြတ်ောငလြေးတွေ မှေးကသွလို ဖြစ်နရောမှ ပုံ့ပုံ့မကြလြုံးကို အားယူဖြင့ကြာ ဖူးသဈစုကို ကြည့်သ်ည်။ သူမမကြန်ှာနှင့ြ နီးကပစြှာ ရှိနသညေ့ြ သူငယခြငွြးဖြစ်သူ၏ မကြန်ှာကို မှငတ်ော့ စိတထြဲတမွိုးဖြစ်ကာ ခေါင်းအုံးစွန်းကို ကိုငထြားရာမှ လှှတပြှီး သူမမကြန်ှာလေးကို ပြေ့၍ အားရပါးရ နမ်းမိသည်။ အဆငပြှသှေားပြီဆိုတာ သိလိုကသ်ညန်ှင့ြ မင်းမင်း လုပင်န်းစတငသ်ည်။ အရငကြတည်းက သဘောကနွရသေည့ြ ဆူဆူဖြိုးဖြိုးကိုယလြုံး ပိုငရြှငလြေးကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် လုပရြပြီမို့ မင်းမင်း စိတထြိန်းမနတေော့ပါ။ ဖူးသဈစုကလည်း တဈခွီပြီးသှားပြီမို့ သူ့မှာ အားနာစရာမရှိ။ ဒီတော့ ခပထြှားထွား နို့ကြီးနှစ်လုံးကို လကန်ှင့ဆြုပန်ယယ်ူကာ လကကြိုငသ်ဘောမွိုးသုံး၍ စတငဆြောင့ပြေးသည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ နှုတခြမ်းချင်ြး ထိကပထြားသည့ြ ပုံ့ပုံ့ဆီမှ အိုးအိုး အဈအဈ ညည်းသံလေးတွေ လှင့ပြွံထွကလြာသည်။ လေးငါးခကြလြောကြ အထာကအွောင် ဆောင့ပြှီးခွိနတ်ှငမြူ ခပကြှမ်းကြမ်း စတငဆြောင့သ်ည်။ အားအရှိနပြှင်းလာပြီမို့ ပုံ့ပုံ့နှင့ြ ဖူးသဈစု နှုတခြမ်းချင်ြး ထိကပထြားလို့ မရတော့ပါ။

“စု .. ဒီကိုလာ …”

မင်းမင်း အလိုကတ်သိပင် ဖူးသဈစုကို လှမ်းခေါသ်ည်။ ဖူးသဈစု သူ့အနားကို ရောကလြာသညတ်ှင် ပုံ့ပုံ့နှင့ြ အဆကပြှတသ်ှားသည့ြ အနမ်းဇာတလြမ်းကို သူက ဆကပြေးလိုကသ်ည်။ မှေ့ယာပေါရြှိ ပုံ့ပုံသညမြူ ဆောင့ခြကြအြရှိနန်ှင့ြ တလူးလူးတလှန့လြှန့ြ ဖြစ်လာယုံမက ရမျမကဇြောအရှိနန်ှင့ြ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပင် အောည်ည်းနသည်ေ။

“အီး … ထိတယ် .. အင့ျ .. ထိတယ် .. ဆောင့ျ ..ကိုမင်း … ဆောင့ျ ..”

ပါးစပကြသာ အားပေးအားမှှောကပြှုသညမြဟုတ်၊ ပုံ့ပုံ့ အောကကြနေ၍ တငပြါးကြီးကိုပါ ကောင်းကောင်းကစားပေးသည်။ မင်းမင်း ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းနှင့ြ အံဝငခြှငကြဖြှဈအောင် ပြုလုပပြေးသည်။ ထို့အပြင် မင်းမင်းက ဖူးသဈစုနှင့ြ ဖကရြမ်း နမ်းရှုံ့နသညေ့အြတွကြ သူမ၏ နို့တွကေို မဆှဲပေးနိုငရြာ၊ သူမဘာသာသူမ ပြနဆြှဲပြီး ဖြစ်ညှဈနသေေးသည်။ ကိုမင်းမင်း၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ဖူးသဈစု ပြောထားသည့အြတိုင်း ဟုတမြှနကြှောင်း ကိုယတ်ှေ့ခံစားလာရသောအခါ အခကြတ်ိုင်း အခကြတ်ိုင်းက သူမအား အမှင့ဆြုံးအခွိနသ်ို့ ရောကအြောင် တွန်းပို့နသည်ေ။ တရိပရြိပတ်ကလြာသည့ြ အခစွဖြီလငကြ ဒီဂရီမှင့လြာသည့အြတွကကြှောင့ြ သိပမြကြာခင် သူမ ပြီးတော့မှာသိသည်။

“ကိုမင်း … မှနမြှနလြေး ဆောင့ပြေးပါလား …အင့ြ .. ပုံ့ပုံ့ပြီးတော့မယ် .. အင့ြ ..”

“ကိုကိုပြီးချင်ပြှီးလိုကလြေ ..ပြီးတော့မှ ပြနစြကြတာပေါ့ ..”

မင်းမင်း ကြနပေသ်ှားသည်။ တကယတ်မ်း လုပမြညဆြိုလွှင် ဆကလြုပန်ိုင်ဦးမည် ထငသ်ောလြည်း သူ့အတွင်းစိတ်၌မူ ပုံ့ပုံ့၏ကိုယကြလေးအတွင်း ပြီးသှားချင်သ်ည်။ မိမိအလိုကို သိနသညေ့အြလား လိုကလြွောသည့ြ ခစွသ်ူလေးကို ကြေးဇူးတငစြှာကြည့်သ်ည်။ ဖူးသဈစုက သူ့ကို နားလညသ်ည့သ်ဘောနှင့ြ ခေါင်းညိတပြှသည်။ ထို့နောကတ်ှငမြူ မင်းမင်း စိတအြာရုံကို ပုံ့ပုံ့ဆီသို့ပဲ ပို့လှှတလြိုကသ်ည်။ ခါးလေးကို ဆုပကြိုငကြာ လိငတ်ံတဈခုလုံး တဆုံးဝင် တဆုံးထွကြ ဆောင့သ်ည်။ ဆယခြကြကြွောကြွောလြောကြ ဆောင့ပြှီးသညတ်ှင် အားမရနိုငတ်ော့ပဲ ကားထားပေးသည့ြ ပေါငတ်ံနှစ်ချောင်းကို ကောကပြှေ့ကာ ပုခုံးထကြ ထမ်းတငသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြိုလည်း ပေါငမြွားဘေးမှ ပတကြာလွှိုပြီး ပုံ့ပုံ့၏ ပုခုံးသားနှစ်ဖကကြို မိအောငကြိုငသ်ည်။ ထို့နောကြ အားဖြင့ြ ဖိတွန်းခလွိုကရြာ ပုံ့ပုံ့ကိုယကြလေးမှာ လေးကိုင်းသဖြယ် ကြေးညှှတသ်ှားရှာသည်။ ထိုအနအထေားနှင့ြ ဆကတ်ိုကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြဈလိုကရြာ ပုံ့ပုံ့မှာ ဘယလြိုမှ ထိန်းမထားနိုငတ်ော့ပဲ တအဈအဈ တအီးအီး အောကြာ ပြီးသှားရသည်။ ကောငမြလေး ပြီးသှားပြီဆိုတာကို သိသည့အြတွကြ အမီလိုကခြငွသ်ည့စြိတန်ှင့ြ မင်းမင်း မနားတော့ပဲ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ခြပြဈလိုကရြာ နောကထြပ် ချောကခြကြတ်ိတိ လုပပြှီးခွိနတ်ှင် သူလည်းပဲ မထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ လိငတ်ံတလွှောကြ ပူထူတကပြှီး လရညတ်ှကေို ဒလဟော ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည် ….။

“ဘယလြိုလဲ ကောငမ် .. ဆှမွေိုးမေ့သှားပြီလား …”

“ဆှမွေိုးမေ့လား မမေ့လားတော့ မသိဘူး … ဘယရြောကန်မှန်ေးတော့ ခဏမေ့သှားတယ် .. ခစ် .. ခစ် ..”

“ဘငတ်နရြောကန်တောလေ ..တောကြှာနေ မနကဖြှန် ပြနဖြို့ မေ့နေဦးမယ် ..ဟိ .. ဟိ”

“အေးဟ … အမှနအြတိုင်း ပြောရရင် ပြနတ်ောင် မပြနခြငွတ်ော့ဘူး .. ခစ် .. ခစ် ..”

“ကိုကိုရေ .. ဒီမှာ ပုံ့ပုံ့က နကဖြှန် မပြနခြငွဘြူးဆိုပဲ ..”

ပုံပုံ့ အမောဖြနတေေုန်း တောကလြွှောကြ အစွမ်းပြလိုကရြသော သူ့လိငတ်ံကို ရသှေားဆေးသည့ြ မင်းမင်း ဖူးသဈစု လှမ်းပြောသော စကားကြောင့ြ ပြုံးမိသည်။

“နကဖြှနရြောကဖြို့ အဝေးကြီး လိုပါသေးတယကြှာ .. အေးဆေးပေါ့ ..”

“ကိုကိုကလည်း တောတ်ောကြှိုကတ်တတ်ယ် .. သူ့ဟာကဖြင့ြ အိပပြွောန်ပြေီဟာကို ..”

“စုကလည်း အိပပြွောတ်ာမဟုတဘြူး .. စငဒြရဲလားလို အနမ်းပေးမယ့သ်ူ့ကို စောင့န်တော ..”

“ခစ် . .ခစ် ..ကိုမင်းက အလာကြီးပဲ .. ကဲ .. မိစု နငပြဲ နိုးအောင် လုပထြားလိုကခြညွြ .. ငါလည်း ရသှေားဆေးလိုကြဦးမယ် ”

တခစ်ခစ် ရယရြင်း ပုံ့ပုံ့ ကုတငပြေါကြ ဆင်းကာ ရခွေိုခန်းဘကြ ပြေးသှားလသည်ေ။ မင်းမင်း ကုတငပြေါတ်ကလြာပြီး ဖူးသဈစု ဘေးတွင် နရောယူလိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစု၏ ခေါင်းကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ဆှဲယူပြီး နဖူးပြငလြေးကို နမ်းသည်။

“ကိုကိုလေ .. စုကို သိပခြစွတ်ာပဲ ..”

“အယ် .. စုက မေးတော့မလို့ ..ကိုကိုကကြိုသိနတယ်ေ .. အမှတပြှည့တ်ော့ ပေးလိုကပြှီ … ဒါပဲနောြ … စုကို ဘယတ်ော့မှ ပစ်မသှားရဘူး .. ”

“ပစ်မသှားပါဘူး .. စိတခြွ စု ..ကိုကိုတို့ ညီအဈကိုနှစ်ယောကစြလုံးကို စုကိုပဲပေးမှာ .. ကဲ ..ကိုကို့ညီလေးကို အနမ်းလေးနဲ့ နှိုးလိုကတ်ော့ .. စုကို ခစွပြေးဦးမယ် ..”

ဖူးသဈစုကို အလှည့ပြေးမည် ဆိုပမယေ့ြ မင်းမင်းလိငတ်ံ ပြနထြောငလြာသည့ြ အခွိနတ်ှင် ပုံ့ပုံ့ကပါ ပြနရြောကလြာသဖြင့ြ သူမ ဘေးထွကထြိုငန်ရသေည် မဖြစ်အောင် မင်းမင်းက ပုံစံတမွိုးပြောင်းဖို့ အကြံပြုသည်။ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံးက မငှင်းသဖြင့ြ ပုံ့ပုံ့က အောကကြ၊ ဖူးသဈစုက အပေါကြ ၆၉ ပုံ နရောယူကြသည်။ မင်းမင်းက ဖူးသဈစု တငပြါးလုံးလုံးလေးနောကတ်ှင် နရောယူပြီး ဆောင့ပြေးသည်။ ပုံ့ပုံ့ခေါင်းက သူမအဖုတတ်ည့တ်ည့တ်ှင် ရှိနသဖြေင့ြ လိငတ်ံကြီး အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ တိုးဝငန်ပေုံကို အထငအြရှားပင် မှငန်ရသေည်။ စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်လာသညမြို့ ခေါင်းကိုကြှကာ အကြဲကြောင်းလေးထိပမြှ အဖုလေးကို လွှာနှင့လြှမ်းထိုးသည်။ ဖူးသဈစု၏ အောသ်ံက ခကြခြငွြးပြောင်းတကပြှီး တကိုယလြုံးလည်း တုနခြိုကခြိုကြ ဖြစ်ရှာသည်။ သူမ လုပဆြောငမြှုက ခကြကြောင်းထိသညကြို သိသှားသောအခါ ပုံ့ပုံ့က မင်းမင်းဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ အဆကမြပြတပြင် လုပပြေးသည်။ တကယ့အြညှာနှစ်ခုကို ထိုးဆှခွင်း ခံနရသေည့အြတွကြ အခွိနပျိုင်းအတွင်း ဖူးသဈစု တဈခွီပြီးရပြနသ်ည်။ ဖူးသဈစုပြီးသှားတော့ မင်းမင်းက နရောရှှေ့ကာ ပုံ့ပုံ့ဘကပြှောင်းသည်။ ပုံ့ပုံ့ပြီးတော့ ဖူးသဈစု၊ ဖူးသဈစုပြီးတော့ ပုံ့ပုံ့ .. ထို့နောကြ .. ထို့နောကြ … ။

🏵️ ရချေားမှချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၈) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️