အောစာအုပ်

ရချေားမှချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၈) ဇာတသ်ိမ်း

ရချေားမှချေား သူ့ဘဝ (အပိုင်း ၈ ဇာတသ်ိမ်း)
ရေးသားသူ – Nat Thar

(အခစွတ်ကျကသိုလတ်ှင် ရေးသားသည်)

ခန်းဆီးစပေါကြို ထိုးကာကနွသညေ့ြ အလင်းရောငသ်ည် ရှှရေောငတ်ောကပြစွာ ဝင်းလကလြကြရြှိသည်။ ထိုအလင်းရောငအြားနှင့ပြင် အခန်းထဲရှိ ပစ်စည်းပစ်စယတွကေို သဲသဲကြဲကြဲ မှငန်ိုငန်သည်ေ။ ဒီအတိုင်းဆို နတေောတ်ောမြှင့န်လေောကပြှီမှန်း မင်းမင်း တွကမြိသည်။ သူတို့တွေ ညတုန်းက သောင်းကနွြးချင်တ်ိုင်း သောင်းကနွြးခဲ့ကြရာ တောတ်ောကြှီး ညဉ့န်ကလြို့ လူတွလည်ေး တုတတ်ုတမြွှ မလှုပန်ိုငတ်ော့မှ မီးပိတ် အိပယ်ာဝငခြဲ့ကြသည်။ တဈနေ့ခင်းလုံး ရထေဲစိမ်၊ တဈညခင်းလုံး ကြှင်းစိမထြားခဲ့သည့ြ အရှိနန်ှင့မြို့ ကိုယတ်ှလကေတ်ှတေောငမြှ နဲနဲကိုကခြငွသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ မင်းမင်း ခန်းဆီးစဘကကြို ငေးနရောမှ ခေါင်းကို အသာလှည့လြိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းနသညေ့ြ မကြန်ှာလေးတွင် ရှှရေောငဆြံနှယလြေးတွေ ကနှဲ့ကလနွှင့ြ ခွကနွေသညေ့ြ မိန်းမချောလေး တဈဦးက သူ့ဘေးတွင် နှစ်ခွိုကစြှာ အိပမြောကနွရှောသည်။ လှပနုနယသ်ည့ြ မကြန်ှာလေးကို ငေးနရောမှ စိတထြဲမချင့်မြရဲ ဖြစ်လာသညန်ှင့ြ ပါးပြငပြေါြ အုပမြိုးနသလေို ဖြစ်သော ဆံနှယလြေးတခွို့ကို လကန်ှင့သ်ပတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့လကဖြဝါးနှင့ြ နူးညံ့သည့ြ ပါးပြင် အထိအတွေ့တွင် ဖူးသဈစု တဈခကြတ်ှန့သ်ှားသည်။

“အင်း .. အင်း …ကိုကို နိုးနပြေီလား …”

မကြတ်ောငလြေးတွေ ပုတခြတပြုတခြတ် ဖြစ်လာသည့ြ ဖူးသဈစု ခေါင်းအုံးပေါတ်ှင် သူမ မကြန်ှာလေးကို ဟိုမှဒီကို လှိမ့ကြာလူးသည်။

“အိပပြုတလြေး … ထတော့ .. နမှငေ့န်ပြေီ ..”

“အင်းပါ .. ထပါ့မယ် .. ကဈပေးဦး .. အဲဒါမှ မကြစြိဖြင့လြို့ရမှာ ..”

“ရော့ဗြား … ပြှတ် ..”

နှုတခြမ်းချင်ြး ထိတွေ့သှားရာမှ ပြနခြှာလိုကတ်ော့ ဖူးသဈစုက သူ့ကို ကြကြနေပေန်ပ် ပြုံးကြည့်န်သည်ေ။

“ဘယအြခွိနရြှိပြီလဲ ..”

“မသိဘူး .. နေဦး ကြည့်လြိုကြဦးမယ် …”

မင်းမင်း ဖူးသဈစုအပေါကြနေ ကြောကြာ ကုတငဘြေးက ခုံပုလေးပေါြ တငထြားသည့ြ လကပြတန်ာရီကို လှမ်းကြည့်သ်ည်။ အဲဒီတော့မှ တဈဖကကြုတငတ်ှင် ပုံ့ပုံ့ မရှိမှန်း သတိထားမိသည်။ အစောပိုင်းတုန်းက စောငကြှီး ကြယန်သဖြေင့ြ သူမ အိပန်သညေဟြုပင် သူက ထငထြားသည်။ အခန်းထဲ မကြစြိကစားလိုကရြာ ရချိုးခန်းဘကမြှ မီးအလင်းအရောငကြ ကြမ်းပြငထြကတ်ှင် အစွန်းထွကန်သညေကြို တွေ့သည်။

“၉ နာရီခွဲနပြေီ .. ပုံ့ပုံ့လည်း နိုးနတယ်ေ ထငတ်ယ် .. ရချိုးခန်းထဲမှာလား မသိဘူး ..”

“ဟင် .. ၉ နာရီခွဲနပြေီလား .. ဒါဆို ထမှ ဖြစ်တော့မယ် .. စုက ကမ်းခွမှော လမ်းနဲနဲလွှောကခြငွသ်ေးတယ် ..”

“ကမ်းခွေ ဆင်းဦးမလို့လား … နံနကစြာစားပြီး ဒီမှာပဲ ပြနန်ှပန်ရတောပဲကို …”

“မနှပခြငွပြါဘူး … အခန်းထဲမှာ ပငွြးစရာကြီး …”

ပငွြးစရာမကောင်းအောင် ကိုကို ဧည့ခြံမယလြေ .. ဟီး ”

“အံမယ် ..တောပြှီ ကိုကိုရယ် … စုတော့ ကိုယတ်ှလကေတ်ှေ နာနပြေီ ..တောကြှာနေ ပြနသ်ှားရင် နမကေောင်းဖြစ်နေဦးမယ် .. ဘာလဲ .. ကိုကို့ညီလေးက နိုးနပြနေပြှီလား … ”

ဖူးသဈစု လကတ်ဈဖကကြ စောငအြောကကြို ရောကလြာသည်။ ညတုန်းက ဘယလြောကပြဲ ဦးကြိုးအောင် လုပထြား၊ လုပထြား မနကဘြကဆြို တာဝနကြွတတေသ်ည့ြ မင်းမင်း လိငတ်ံက မာတာတာ ဖြစ်နလသေည်ေ။

“အယ် .. မာနတောပဲလား ..ကိုကိုကတော့နောြ .. မနိုငဘြူး .. ဖြတပြဈလိုကတ်ော့မယ် .. ဟိ .. ဟိ ..”

“ဖြတတ်ော့မဖြတပြဈပါနဲ့ကြယ် .. ဒါလေးနဲ့ လုပစြားနရတော … အရှိနကြသွှားအောင် ရချိုးခန်းထဲပဲ ပြေးလိုကပြါတော့မယ် …”

မင်းမင်းက သဘောရိုးနှင့ြ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ဖူးသဈစုက ဘာကို စဉြးစားမိသညမြသိ။ မှေ့ယာပေါကြ ထတော့မလို ဖြစ်သည့ြ မင်းမင်း လကကြို လှမ်းဆှဲသည်။

“လုပခြငွလြည်းလုပ် … ကိုကို .. ဒါပမယေ့ြ အကြာကြီးတော့ စွဲမလုပန်ဲ့နောြ … စု ဒီအတိုင်းပဲ စောင်းပေးထားမယ် ..”

“အာ .. စုကလည်း …ကိုကိုက ဘယလြိုသဘောနဲ့မှ ပြောတာ မဟုတပြါဘူး … ပုံ့ပုံ့ ရှိနလေို့ ပြောတာ မဟုတဘြူး .. တမွိုးမထငန်ဲ့ ..”

“အင်းပါ .. စုသိပါတယ် .. စုကလည်း စုရှိနလကြေသ်ားနဲ့တော့ ကိုကို့ကို ပစ်မထားချင်လြို့ … သိပြီလား .. လုပမြှာလုပတ်ော့ .. အဲဒါနဲ့ပဲ အခွိနကြုနန်မယ်ေ …”

ဖူးသဈစုက တခွားဘကကြို ပြနလြှည့သ်ှားပြီး တငကြလေးကို နောကပြဈပေးသည်။ စောငအြောကတ်ှင် ရှိနသညေ့ြ သူ့ခါးအောကပျိုင်းကို လုံးလုံးကစွကြစွအြရာလေးနှစ်ခုက အိခနဲ လာထိသည်။ မင်းမင်း သူမကိုယပြေါရြှိ ဖဲသား ညအိပဝြတစြုံလေးကို အပေါသ်ို့ မတငလြိုကသ်ည်။ နူးညံ့သည့ြ အသားဆိုငတ်ှေ၏ အထိအတွ့က အခန်းထဲရှိ အဲယားကြန်းဓါတန်ှင့ြ ဆန့ကြငွစြှာ နှေးထွေးနလသေည်ေ။ မမာ့တမာဖြစ်နသညေ့ြ သူ့ကောငကြို တငအြိုးလေးနှစ်လုံးကြားထဲ ထိုးညှပလြိုကသ်ည်။

“အင်း ..ကိုကို … ချောကတ်ောကတ်ောကကြှီး … စပန်ေဦးမယ် ..”

“တံတွေးနဲနဲ ဆှတလြိုကမြယလြေ … ခန ..”

“အမေ့ … အေးတာ …”

တံတွေးတွနှငေ့ြ စိုနသညေ့ြ မင်းမင်းလကကြ သူမအဝလေးကို လာထိတော့ ဖူးသဈစုကိုယကြလေး တွန့သ်ှားယုံမက ကြကသ်ီးမှေးညင်းလေးတွတေောင် ထသည်။ မင်းမင်း တံတွေးတွေ အငှေ့ပြံပြီး ချောကသ်ှားမှာစိုးလို့ လကပြှနအြရုတတ်ှင် တခါထဲ သူ့ထိပဖြူးကို တေ့ကာထောကသ်ည်။ ဖူးသဈစုက အလိုကတ်သိနှင့ြ ခွထေောကတ်ဈချောင်းကို ကြှကာ နောကပြှနခြွိတပြေးရာ အဝလေးနှင့ြ အံကိုကဖြစ်သှားသဖြင့ြ လိငတ်ံကို လှတလြှတကြွှတကြွှတ် ထိုးထည့လြို့ရသည်။ ပြှတခြနဲ မတိုးမကယွြ အသံက စောငအြောကကြနေ သဲ့သဲ့လေး ထွကလြာသည်။

“ကိုကို .. နဲနဲ ညှောင့ပြေးဦးနောြ …”

အဝလေးတွင် တံတွေးဓါတန်ှင့ြ စိုနပမေယေ့ြ အတွင်းထဲတွငတ်ော့ ချောကသ်ှေ့နသေေးသည်။ ဖိုမှထုတထြားသည့ြ မုန့ပြေါင်းတဈခုနှယ် နှေးနှေးလေး ဖြစ်နသညေကြို မင်းမင်း လိငတ်ံထိပဖြူးမှ တဆင့ြ သိလိုကရြသည်။ ပြနကြွှတ် မထွကသ်ှားအောင် သတိထားပြီး လကတ်ဈဖကကြို ခါးကဉွကြဉွလြေးမှ ကြောကြာ ဝမ်းပြငသ်ားရှေ့ကိုပို့သည်။ ကနွသ်ည့တ်ဈဖကကြိုတော့ ဖူးသဈစု၏ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့အောကမြှ ထိုးသှင်းကာ ကိုယကြို သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ ကိုယလြုံးအိအိလေးက ရငခြှငထြဲရောကလြာမှ သူ စတငပြှီး ညှောင့သ်ည်။ ဖြေးဖြေးမှနမြှန် အောငပြှဲခံဆိုသည့ြ စကားအတိုင်း ညှောင့လြိုကြ ဆောင့လြိုကန်ှင့ြ ကြိုးစားလိုကရြာ ဖူးသဈစု တငသ်ားလုံးလုံးလေးနှစ်ခုက သူ့ဆီးစပန်ှင့ြ ထိသညအြထိ ဖြစ်လာသည်။

“ကို ..ကို!! …”

ဖူးသဈစု မကြန်ှာလေးက လညပြှနလြှည့လြာပြီး သူ့ကို ရီဝဝနှေငေ့ြ ကြည့်သ်ည်။ သှေးရောငလြှှမ်းနသညေ့ြ မကြန်ှာကြောင့ြ ခစွသ်ူလေး စိတထြနပြေီဆိုတာကို နားလညသ်ည်။ မဟတဟ နှုတခြမ်းလေးကို အမိအရလှမ်းနမ်းလိုကပြှီး ဆောင့ခြကြအြရှိနကြို မှှင့သ်ည်။ တငအြိုးလေးနှစ်လုံးကြားမှ လွှောတိုကကြာ အဝငအြထွကဖြစ်သည့ြ အကြိမအြရအတွေကြ များသထကမြွားလာသလို၊ မှနသ်ထကလြည်း မှနလြာသည်။ အရှိနရြလာပြီ ဖြစ်ရာ ဖူးသဈစု၏ အတွင်းသားတွကေ လှိုကကြာစိုလာသလို၊ လိငတ်ံကိုလည်း တင်းတင်းဖစွည်ှဈစပြုသည်။ ထို့အပြင် တတန်ိုငသ်မွှ ခါးကလေးကို ခွကကြာ တငလြေးကို ကော့ပေးထားသေးသည်။

“စု …ကို … အရမ်းခစွတ်ယ် .. သိလား ..”

“ခစွတ်ယ် …ကိုကို ..ကိုကိုလုပတ်ာ အကုနလြုံးကို ခစွတ်ယ် ..”

ဖူးသဈစု၏ တုံ့ပြနမြှုက ပြည့စြုံလှပါသည်။ အခစွန်ှင့ပြှည့န်သေော ကြညန်ူးမှုအပေါင်းက သူ့ရငထြဲအထိ စီးဆင်းသှားသောအခါ သူ့ကိုယထြဲမှလည်း တနပြှနအြဖြစ် အခစွရြညမြွားကို သူမကိုယလြေးထဲ စီးဆင်းစလေိုကသ်ည်။ စိတထြဲမှလည်း မနကခြင်းတိုင်း မနကဖြှနတ်ိုင်းကို အခုလိုမွိုး နိုးထခွင့ရြလွှင် ဘယလြောကတ်ောငမြွား ကောင်းမလဲမသိဆိုကာ မင်းမင်း စိတကြူးယဉန်မေိသည်။ မိမိအပေါြ အလိုကသ်ိသူ၊ နားလညပြေးတတသ်ူ၊ ခစွရြသူ ခစွသ်ူလေး သူ့ရငခြှငထြဲ ရှိနခွင်ေးသညပြင် သူ့အတွကြ ကမျဘာပေါတ်ှင် အလိုအပဆြုံး ဆုတဈခု ဖြစ်တော့သည်။ ထိုဆုရော၊ ဒီစုပါ မင်းမင်း ထာဝရပိုငဆြိုငအြောင် ပြုလုပရြမညဟြုလည်း သန်ဒိဌာနခြမွိလိုကပြါတော့သည်။

“မင်းသားနဲ့ မင်းသမီး .. နိုးနလွှငေလြည်း ထကြတော့ .. ဒီမှာ ဗိုကဆြာနပြေီ …”

တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ကိုယခြငွြးထပကြာ မှိန်းနကြသေည့ြ ခစွသ်ူနှစ်ဦး ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာသည့ြ ပုံ့ပုံ့၏ လောဆောသ်ံကြားမှ လူချင်ြးခွာဖြစ်သည်။ အခွိနလြည်း မရှိတော့ပြီမို့ နှစ်ယောကတ်ူတူပင် ရချိုးခန်းဝငလြိုကကြှရသည်။ မင်းမင်းတို့ ပြနထြှကလြာတော့ ပုံ့ပုံ့က ပစ်စည်းတွတေောင် သိမ်းပြီးနပြေီ ဖြစ်သည်။ နာရီကိုကြည့်လြိုကရြာ ၁၀ နာရီကြောန်ပြေီမို့ ဟိုတယကြကြှေးတဲ့ မနကစြာကို မှီအောင် သူတို့တွေ အပြေးအလှှားသှားရသည်။ နံနကစြာ ဘူဖေးစား၊ ကမ်းခွမှော လမ်းခဏလွှောကပြှီး ပြနလြာတော့ အပြန် ဖယရြီအခွိနန်ှင့ြ ကပန်ပြေီမို့ တခါထဲ အခန်းသော့ ပြနအြပပြှီး ထွကလြာခဲ့ကြလသည်ေ။

အပြနလြမ်းတွငမြူ သူတို့ သုံးယောကစြလုံး နှမ်းနမှေု အရှိနန်ှင့ရြော၊ လှမ်းသလို ဆှေးသလို ခံစားခကြကြိုယစြီကြောင့ရြော စကားသိပမြပြောဖြစ်ပေ။ သုံးယောကသ်ား စင်ျကာပူအပြန် ဖယရြီသင်ျဘောပေါအြရောကြ၌ ဘငတ်နဘြကခြှမ်းကို သံယောဇဉြ မကုနသ်ေးသည့ဟြနန်ှင့ြ သင်ျဘောထွကခြှာသည့တ်ိုင် တကြည့်ကြှည့ြ ဖြစ်ကာနသည်ေ။ ရချေားမှချေားမှ တဈညတာ ဖြစ်ရပကြလေးသည် လူသားသုံးဦး၏ အတွေးထဲတွင် မညမြွှကြာအောင် စိုးမိုးထားမည် မသိဆိုတာတော့ ထိုလူများသာလွှင် သိပလေိမ့မြည်။

သင်ျဘောဦးက ရလှေိုင်းတွကေို ထိုးခွဲလိုကသ်ောအခါ အဖြုရောငလြှိုင်းတွသည်ေ ဘေးနှစ်ဖကကြို ဖြားခနဲ ဖြားခနဲ လှင့စြငကြာ ထွကပြှေးကြရသည်။ အပြောကယွလြှသည့ြ ပငလြယပြှငကြို ငေးကြည့်န်ရင်ေး မင်းမင်း စိတထြဲတွင် နရဈေခဲ့တော့ ဘငတ်နရြယဟြုသာ တွေးနမေိပါတော့သည်….။

*** *** *** *** ***

အထကပြါ အဖြစ်အပကြမြွား ဖြစ်ပြားပြီး တဈနှစ်ခန့ြ ကြာမှင့သ်ောြ …

မှနမြာပြည်၏ နာမညကြွောြ ချောင်းသာကမ်းခွရှေိ ပငလြယဘြကြ ခပကြကြတွှင် ဆောကထြားသော ဘနဂြလိုတဈလုံး …၊ ရုတတ်ရကြ ဟူးခနဲ တိုကခြိုကသ်ှားသော ပငလြယလြေ၏ အရှိနကြှောင့ြ ဘနဂြလို၏ ဝရံတာဘကတ်ှင် ရပကြာ ပငလြယဘြကကြို ငေးနကြသေော စုံတွဲဆီမှ အဖြူရောငဝြတစြုံနှင့ြ ကောငမြလေး၏ ဂါဝနသ်ည် တလူလူလှန့ကြာသှားသည်။ အနားသတတ်ှေ လနသ်ှားသည့ြ ဂါဝနစြတွကေို သိမ်းကာနသေော ဇနီးလေးတဈဖြစ်လည်း ခစွသ်ူလေး၏ ကပိုကယို ပုံစံအား ဝိုငအြရကကြိုမော့သောကရြင်း မင်းမင်း ပြုံးကာကြည့်န်မေိသည်။ ကိုယကြလေးကိုကိုင်း၊ ခေါင်းကလေးကို ငုံ့ကာ ဂါဝနအြနားစတွကေို လကန်ှင့သ်ပခြနွသဖြေင့ြ ရှှရေောငဆြံနှယလြေးတွကေ ဖူးသဈစု မကြန်ှာပေါတ်ှင် ဝဲကာကနွသည်ေ။ ထိုဆံနှယလြေးတွေ၏ အဆုံးသတရြှိ ရငမြို့မို့က အခုလို အနအထေားတွင် ဂါဝနလြညဟြိုကထြဲမှ ရုန်းထွကကြာ အလှပြလကြရြှိသည်။ ဘယတ်ော့ကြည့်ကြှည့ြ ဒီမှငကြှင်းတွကေ မင်းမင်းကို ရိုးမသှားနိုငစြပေါ။

“အယ် ..တောတ်ောကြှည့ကြောင်းနတယေပြေါ့ …”

ဖူးသဈစုက ဆံပငတ်ှကေို တဈပတလြွှိုသိမ်းလိုကပြှီး ခေါင်းပြနအြမော့တွင် မင်းမင်း မကြလြုံးတွေ၏ လားရာကို တွေ့သှား၏။ မကြစြောင်းခပပြွော့ပြော့ တဈခကြထြိုးလိုကပြှီး ဝရံတာလကတ်န်းပေါတ်ှင် တငထြားသည့ြ ဝိုငခြှကကြို လှမ်းယူသည်။ ဝိုငခြှကလြှလှလေးနှင့ြ နှုတခြမ်းလှလှလေးတို့ မိတဆြကသ်ှားပြီးနောကြ သှယလြသွည့ြ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးက လှုပရြှားသှားသညကြို မင်းမင်း စူးစူးစိုကစြိုကြ ကြည့်န်သညေမြို့ သချောမှငလြိုကရြသည်။

“ဘယလြိုတွေ ဖြစ်နတောလဲ .. တကယတ်ဲ .. လူကို မမှငဖြူးတာကြနတောပဲ ..”

“မဟုတပြါဘူးကြာ .. ဒီလောကလြှတဲ့ ခစွသ်ူလေး ကိုကို့အနားမှာ အမြဲရှိနတေော့မယဆြိုတာ စဉြးစားမိပြီး အိပမြကမြကန်တောလားလို့ သချောကြည့်န်တော …”

“ဟှန်း ..တောပြါ အပိုတွေ ..”

မူနှဲ့နှဲ့နှင့ြ ဆိုပြီးနောကြ ဖူးသဈစုကိုယကြလေးကို လှည့ကြာ လှိုင်းပုတသ်ံတွေ ကြားနရသေည့ြ ပငလြယဘြကသ်ို့ လှမ်းကြည့်သ်ည်။ မင်းမင်းကိုယတ်ိုငလြည်း သူမနည်းတူ လိုကကြာငေးမိသည်။ ခပလြှမ်းလှမ်းရှိ ပငလြယလြှိုင်းတွကေ တရိပရြိပန်ှင့ြ ကမ်းခွဆေီသို့ ပြေးလာသညကြိုမှငတ်ော့ ဘာရယမြဟုတပြဲ သူ့အတွင်းစိတကြ တဈစုံတဈယောကကြို ဖြတခြနဲ သတိရသည်။ အစောက ခပပြှုံးပြုံး ဖြစ်နသညေ့ြ သူ့မကြန်ှာသည် တညတ်ညတ်န့တ်န့ြ ဖြစ်သှားမိသည်။ ဒီလိုမွိုး မကြန်ှာ အပြောင်းအလဲကို သူ့ဘကြ မကြန်ှာပြနလြှည့လြာသည့ြ ဖူးသဈစု မှငသ်ှားရှာသည်။

“ကိုကို .. ဘာတွေ စဉျးစားနတောလဲ …”

“ဪ .. ဘာရယမြဟုတပြါဘူး .. ပငလြယကြှီးကို မှငတ်ော့ မနှစ်က ဒီအခွိနလြောကတ်ုန်းက ဘငတ်နသ်ှားခဲ့တာကို တွေးမိသှားလို့ပါ ..”

ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ထုတဖြောပြှသည့ြ စကားကြောင့ြ ဖူးသဈစု ပြုံးမိသည်။ ကိုကို ပုံ့ပုံ့ကို သတိရနမှန်ေး သိသှားပမယေ့ြ သူမစိတထြဲတွင် သဝနတ်ိုမှုမဖြစ်ပါ။ အမှနအြတိုင်း ပြောရလွှင် သူမလည်းပဲ အခစွဆြုံးသူငယခြငွြးကို သတိရမိသညသ်ာ။ သူမဦးလေးရှိရာ အောဇြီကို လှနခြဲ့တဲ့ လေးလလောကကြတည်းက ပြောင်းသှားခဲ့သညမြို့ ဖူးသဈစုတို့၏ မင်ျဂလာပြဲကို ပုံ့ပုံ့တဈယောကြ မတကရြောကန်ိုငခြဲ့ပါ။ စလုံးမှာသာ သူမနှင့အြတူရှိနသေေးသညဆြိုလွှင် သချောပေါကြ ပုံ့ပုံ့ သူမတို့နှင့ြ အတူ ရနကြုနလြိုကလြာဖြစ်မည် ထငပြါသည်။ ဒါတောင် သူမရှိရာ မဲလဘြုန်းကို ဟနန်ီးမှန်းသဘောမွိုးနှင့ြ အလညလြာခဲ့ကြဖို့ တဖြဖြလှမ်းခေါန်ခေဲ့သေးသည်။ အခုလိုမွိုးကိုကိုနှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ချောင်းသာကို ဟနန်ီးမှန်းထွကလြာခဲ့သညဆြိုလွှင် ဘာပြောမလဲ မသိ။

“စု .. စိတထြဲ တမွိုးမဖြစ်နဲ့နောြ …ကိုကိုက ဘာသဘောနဲ့မှ ပြောတာ မဟုတဘြူး .. စိတကြောကမြသှားနဲ့ဦး ..”

ပြုံးနရောမှ တအောင့အြကြာတွင် တွတွလေေေး ဖြစ်သှားသည့ြ မကြန်ှာလေးကြောင့ြ မင်းမင်း ဖူးသဈစုကို ပြာပြာသလဲ ချော့မိသည်။ သူမ စိတကြောကလြို့ မဖြစ်။ မနေ့ညက မင်ျဂလာပြဲအရှိနန်ှင့ြ ပငပြန်းထားလရော သူတို့ ကောင်းကောင်း အလုပမြဖြစ်လိုကြ။ ဒီနေ့ညမှ တကယ့အြခစွပြှဲကို ချောင်းသာမှာ အေးအေးဆေးဆေး ကငွြးပဖို့ သူက ကြံထားရှာသည် မဟုတလြား။

“စိတမြကောကပြါဘူး ..ကိုကို … ကိုယ့ယ်ောကြြားအကြောင်း ကိုယအြသိဆုံးပါ … စုလည်း ပုံ့ပုံ့ကို သတိရသှားလို့ပါ ..”

ဒီတော့မှ မင်းမင်း သကပြှင်းခရွသည်။ ဒီအကြောင်းတွကေို ဆကမြပြောတော့ပဲ စိတအြပြောင်းအလဲဖြစ်အောင် တဈခုခုလုပရြင် ကောင်းမညဟြု တွေးသည်။ ကမ်းခွဘကေကြို လှမ်းကြည့်ရြာ ညနဘကေမြရောကသ်ေး၍ လူသိပမြရှိပဲ ဖြစ်နသညေကြို တွေ့ရသည်။ တိမကြင်းစငန်သညေ့ြ ကောင်းကငကြှောင့ြ ပငလြယဘြကတ်ှင် နကြေဲကြဲတောကြ ပူနရော ရကေူးလို့လည်း ကောင်းဦးမညမြထင်။ ကြည့်န်ရင်ေး ခပလြှမ်းလှမ်းရှိ ဘောလြီဘောကစားနိုငသ်ည့ြ နရောတွငမြူ ဘေးပတဝြန်းကငွရြှိ အုန်းပငရြိပတ်ှကြေောင့ြ နသေိပမြထိုးတာကို သတိထားမိသည်။

“အပငွြးပြေ .. ဘောလြီဘောဆော့မလား …ဧည့ခြန်းထဲမှာ ဘောလြီဘောတဈလုံး ကနွန်တော ခုနကတုန်းက တွေ့တယမြလား ..”

မင်းမင်း၏ ကြံကြံဖနဖြန် အကြံပြုခကြကြို ဖူးသဈစု သှားဖြူတန်းလေးပေါအြောငပြင် ရယသ်ည်။ သို့ပမယေ့ြ သူမကိုယတ်ိုငလြည်း ရထေဲဆင်းဖို့ အဆငမြပြလှသေေးသညကြို တွကမြိသည့အြတွကြ ကန့ကြှကဖြို့ စိတကြူးမရှိပါ။ ဘယသ်ူ့ဆီက ကနွခြဲ့မှန်းမသိသည့ြ ဘောလီဘောတဈလုံးကို အသုံးခဖြို့ စဉြးစားမိသည့ြ ကိုကို့ကို စချင်လြို့သာ ရယန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။

“ကိုကိုကတော့လေ မနိုငဘြူး .. အချောငရြတာကို အသုံးခဖြို့ စဉြးစားနတယ်ေ … ဟီး ဟီး .. ဒါပမယေ့ြ ဆော့ပါ .. ဒီအတိုင်းဆိုလည်း ကိုကိုက တခွားဘောဆော့ခိုင်းမှာပဲမလား .. ဟီး .. ဟီး ..”

“လမ်းကြောင်းပေးနတယေပြေါ့ .. ဟုတလြား ကောငမြလေး .. ဒီမှာ ဝိုငအြရှိနလြေးနဲ့ အခန်းထဲပဲ ထိုးအိပလြိုကတ်ော့မှာနောြ ..”

“အမလေး .. မလုပပြါနဲ့ ကိုကိုရယ် .. အစောကြီးရှိသေးတယ် .. ညကြမှသာ လုပတ်ော့ .. စု အခုခကြခြငွြး အဝတလြဲပြီး ပြနထြှကလြာခဲ့မယ် .. ခနလေးပဲစောင့ြ .. ဟုတလြား ..”

တကယခြနလေးဆို ခနလေးပဲ ဖူးသဈစု ကြာလိုကပြါသည်။ မင်းမင်း လကကြနွဝြိုငကြို မော့သောကပြှီးခွိနတ်ှင် သူ့လိုပဲ ကြာတားဘောင်းဘီအတိုလေးနှင့ြ ပြနထြှကလြာသည်။ မင်းမင်း ဝိုငခြှကန်ှင့ြ ပုလင်းကို အခန်းထဲရှိ စားပြဲပေါတ်ှင် တငထြားလိုကပြှီး ရောကကြတည်းက အခန်းထောင့တ်ှင် တွေ့ထားသည့ြ ဘောလီဘောကို ပိုကကြာ ထွကလြာခဲ့သည်။ ထိုဘောလီဘောက ဆိုဖာထောင့န်ှင့ြ ကြယန်သညေမြို့ ဟိုတယသ်န့ရြှင်းရေးက မကြစြိရှန်းကာ မတွသှေားတာဖြစ်မည် ထငသ်ည်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် လောလောဆယတ်ော့ အပငွြးပြေ သူတို့နှစ်ယောကြ ဆော့ဖို့အတွကြ နည်းတဈခုရသှားသညသ်ာ။ နှစ်ယောကသ်ား လကခြငွြးတွဲကာ ဘနဂြလိုမှ ဆင်းလာခဲ့ကြသည်။

“ကိုကို .. စုရှိရာကိုပဲ ပေးနောျ … နပေူကြီးထဲ မပြေးခိုင်းနဲ့ …”

“အေးပါ .. စိတခြွ.. လာပြီ .. ဒီမှာကြည့်တ်ော့ ..”

မင်းမင်း ညာဘကလြကသ်ီးကိုဆုပပြှီး အောကကြနေ ထိန်းကာ ပင့ရြိုကလြိုကသ်ည်။ ဖောင်းခနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ ဘောလြီဘောက ပိုကပြေါကြခုနကြာ တဈဖကသ်ို့ ကူးသည်။ သဲသောငပြှငပြေါြ၌ ဘောလြီဘောကစားခွင်းကို သူတို့နှစ်ယောကြ စင်ျကာပူမှာကတည်းက ကြှမ်းနပြေီမို့ ဖူးသဈစု သူ့ရိုကခြကြကြို ကောင်းကောင်း တုန့ပြှနန်ိုငသ်ည်။ ဘောလြီဘောက သူ့ဘကကြို ပြနရြောကလြာသည်။ သို့ပမယေ့ြ လားရာကတော့ သူ့တည့တ်ည့မြဟုတ်။ သူ့ဘကမြကခွငွသ်ည့ြ ဇောနှင့ြ မင်းမင်း ကမန်းကတမ်း ပြေးလိုကရြသည်။

“ဟေ့ … မညဈနဲ့လေ .. ဘယတ်ှကေို ပုတထြုတတ်ာလဲ ..”

“အယ် ..ကိုကိုက ယောကြြားလေးပဲ အဲဒီလောကတ်ော့ လိုကပြေါ့ …”

“သွောျ .. ဒီလိုလား … ရတယ် ..”

သူ့ကို ဟိုပြေးခိုင်း၊ ဒီပြေးခိုင်း လုပန်သညေ့ြ ကောငမြလေး မှတလြောကအြောငဆြိုပြီး နောကအြခကြတ်ှမှောတော့ မင်းမင်းလည်း လူတည့တ်ည့ြ မပေးတော့ခွေ။ ဖူးသဈစုကလည်း လွှော့ပေးမည် မထငန်ှင့ြ။ မရမက လိုကကြာပင် ပြနရြိုကထြုတသ်ည်။ ပြေးလှှားက လိုကရြသဖြင့ြ ဟနခြကြကြမမှနသ်လို၊ ထိခကြကြလည်း မပြင်းပေ။ သို့ပမယေ့ြ ဘောလြီဘောကတော့ မင်းမင်းဘကကြိုပဲ လာပြနပြှနကြသွည်။ ဒီတော့ သူခညွ့ပြဲ ကောကကြောကန်ရသေည်။ ဖူးသဈစု မကြန်ှာက အပိုးမသပေဲ စပဖြှဲဖြဲ ဖြစ်နသည်ေ။

“ကောငမြလေး ..တောတ်ောည်ဈတယ် .. ကိုကို့ကိုပဲ ကောကခြိုင်းနတယ်ေ ..”

“ခိုင်းမှာပဲ ..ကိုကိုကလည်း .. စုကို မောင်းတာကိုး ..”

မင်းမင်း ဖူးသဈစု အကြံကို ရိပမြိသှားသဖြင့ြ ငှီးစူစူနှင့ြ ကန့ကြှကပြမယေ့ြ ဖူးသဈစုကလည်း အလွော့မပေးပါ။ လွှာတောင် ထုတပြှလိုကသ်ေးသည်။ တွေ့မယ်။ စိတထြဲမှ ကြိန်းဝါးရင်း နဖူးတွင် ရှှဲစိုလာသည့ြ ခွှေးတွကေို လကန်ှင့သ်ုတကြာ ဖူးသဈစု နရောယူထားသညကြို သချောကြည့်သ်ည်။ ကောငမြလေး ရှေ့နဲနဲ ရောကန်သညေကြို တွေ့သညန်ှင့ြ လကကြိုမှှောကကြာ ဘောလြီဘောကို နောကဘြကသ်ို့ ရိုကထြုတလြိုကသ်ည်။ ဖူးသဈစုကလည်း ဒါကို ရိပမြိသညထြငသ်ည်။ ဘောလုံးတကလြာသညန်ှင့ြ နောကကြို အဆောတလငွြ ပြေးသည်။ အပေါကြို မော့ကြည့်ြ မော့ကြည့်န်ှင့ြ ပြေးသည့ြ ဖူးသဈစု၊ ဘောလြီဘောကြင်း၏ အနောကဘြကရြှိ အုန်းပငတ်န်းမှ ထွကလြာသည့ြ လူရိပတ်ဈခုကို မှငလြိုကပြမယေ့ြ မရှောငန်ိုငပြါ။ “အမေ့” ဆိုသည့ြ အသံနှင့အြတူ တိုးထွကလြာသည့လြူနှင့ြ တိုကမြိကာ လဲကသွှားသည်။

“စု !!! ..”

မင်းမင်း အပြေးအလှှားပင် ရောကသ်ှားသည်။ စိုးရိမစြိတန်ှင့ြ ပြေးလာခဲ့ပမယေ့ြ လဲကနွသေူနှစ်ဦးနား အရောကတ်ှင် သူ စကျကန့ပျိုင်းမွှ ကြကသ်သသှေေားရသည်။ ဖူးသဈစုနှင့ြ ထပကြာ လဲနသေူက ကောငမြလေးတဈဦး ဖြစ်သည်။ ရိုးရိုးတန်းတန်း ကောငမြလေးတောငမြဟုတပြဲ တောတ်ောခြွောသည့ြ ကောငမြလေး ဖြစ်မှန်းကို မှငမြှငခြငွြး မင်းမင်း သတိထားမိသည်။ ထို့ထကပျို၍ သူ့ကို ခွမကေိုငမြိလကမြကိုငမြိ ဖြစ်စသေော အကြောင်းအရာက ဖူးသဈစုနှင့ြ ထပကြာလဲသည့ြ အရှိနကြှောင့ထြငသ်ည်။ ဝတထြားသည့ြ ဂါဝနတ်ိုတိုလေးက ပေါငရြင်းလောကထြိ လနတ်ကန်ရော အတွင်းခံစိမ်းနုရောငလြေးကို တစွန်းတစတောင် မှငန်ရသေည်။ ဒိတခြနဲခုနသ်ှားသည့ြ ရငခြုနသ်ံကို ခကြခြငွြးထိန်းလိုကရြပြီး မကြစြိကို တခွားနရောသို့ လှှဲလိုကရြာ ပုလင်းပြားတဈလုံးကို ကောငမြလေး၏ လကြ၌ ဆုပကြိုငထြားသညကြို တွေ့ရသည်။ တအံ့တသှ ဖြစ်သှားမှုနှင့အြတူ နှာခေါင်းထဲကို ဝငလြာသည့ြ အနံ့ကြောင့ြ ကောငမြလေး အခွအနေကေို မင်းမင်း အကဲခတမြိသှားသည်။

“ကိုကို!! .. စုကိုထူဦး ..”

“အင်း ..လာ .. ထ .. စု ..”

ကောငမြလေးပေါမြှာ ဖိမိထားသလိုဖြစ်သည့ြ ဖူးသဈစုကို အရငဆြှဲထူရသည်။ ဖူးသဈစုကိုယပြေါမြှာ ကြှအသှားတွင် အောကကြကောငမြလေးက ကိုယကြိုကြေးကာ နောကဆြုတသ်ှားသဖြင့ြ စိမ်းနုရောငလြေးက လူမှငကြှင်းမှ ပြနပြွောကသ်ှားသည်။ မင်းမင်း ဆကကြှည့မြနတေော့ပဲ ဖူးသဈစုကိုယတ်ှင် ပနသေညေ့ြ သဲတွကေို ဝိုင်းခါပေးသည်။ ဖူးသဈစုက အပေါကြဖြစ်သညမြို့ ဘာမှ ထူးထူးခွားခွား ထိခိုကမြိတာ မရှိပေ။ ကိုယ့မြိန်းမ အခွအနေကေောင်းသညကြို တွေ့မှ မင်းမင်း ကောငမြလေးဘကကြို ပြနကြှည့ဖြစ်သည်။ တိုကမြိသည့ြ အရှိနကြှောင့ပြဲလား၊ သောကထြားသည့ြ အရှိနကြှောင့ပြဲလားတော့မသိ။ ကောငမြလေးသည် ငုတတ်ုတကြလေးထိုငန်ရောမှ မထနိုငသ်ေးပေ။ ဆန့တ်န်းထားသည့ြ ခွထေောကန်ှဈဖကမြှ ဘယဘြကခြှသလေုံးကို လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ နှိပကြာနသည်ေ။ ဖြောင့စြင်းနသညေ့ြ ခွတေံလေးတွကေ အခွိုးကလွှသည့အြပြင် အမာရှတ်၊ အမဲစကအြစရှိသညတ်ို့ ဘာမှ မရှိ။ တောတ်ောဖြှူသည့ြ အသားအရညအြပြင် မကြန်ှာပေါကကြပြုံကြောင့ြ တရုတမြလား၊ ရှမ်းမလား တဈခုခုတော့ တဈခုခုဟု မင်းမင်းတွေးမိသည်။ နုနုနယန်ယ် မကြန်ှာလေးနှင့မြို့ ဖူးသဈစုထကတ်ော့ ငယခြငွင်ယန်ေဦးမည် ထငသ်ည်။ ဒီလိုမွိုး ကောငမြငယင်ယလြေးက ပငလြယကြမ်းခွမှော တဈယောကတ်ည်း ပုလင်းဆှဲ၍ ရှိနသညေဆြိုသော အခကြကြ ထူးဆန်းအံ့သှဖြယရြာမို့ မင်းမင်း ဘာစကားမှ မဆိုဖြစ်သေးပဲ ကြောငင်ေးနမေိသည်။

“ညီမလေး ဘာဖြစ်သှားသေးလဲ ..”

“မသိဘူး အဈမ .. ခွထေောကတ်ော့ နာနတယ်ေ … ကြှတ် .. ကြှတ် ..”

ဖူးသဈစုအမေးကို ကောင်းကောင်း ပြနဖြှနေိုငပြမယေ့ြ ကောငမြလေး အသံက လွှာလေး အာလေးသံ စွကန်သည်ေ။ လူမှန်းသူမှန်း မသိတတအြောငတ်ော့ မဟုတသ်ေးသဖြင့သ်ာ တောတ်ော့သည်။ ဒီ့ပြငဆြို မင်းမင်းတို့ ဘာလုပရြမညမြှန်းသိမှာမဟုတ်။

“ဟုတလြား … လမ်းလွှောကလြို့ရမလား .. အဈမတွဲပေးရမလား …”

“ရမယ် ထငတ်ယ် အဈမ … စိတ် .. မပူပါနဲ့ .. ဘာမှ မဖြစ် … လောကပြါဘူး … လူချင်ြး .. ထပမြိတော့ နဲနဲတော့ အောင့သ်ှားတယ် ”

“ဆောရီး ညီမရယ် … ဟောဒီက ကိုကိုပေါ့ … ဆာဗငပြေးတာကို အဝေးကြီးရောကအြောင် ပုတလြိုကတ်ယလြေ .. အဲ့ဒါ အဈမက လိုကရြင်း ..နဲ့ ..”

“ညီမတွေ့တယ် … အဈမတို့ စကစားနကတေည်းက ညီမက ဒီဘကမြှာ ထိုငန်တော .. အဈမတို့သာ အုန်းပငတ်ှေ ကြယန်လေို့ မတွေ့သာ ..”

“ဪ .. ဟုတလြား .. ဒါနဲ့ ညီမလေးက တဈယောကတ်ည်း ထိုငန်တောလား .. အဖောမြပါဘူးလား ..”

ဖူးသဈစုက စပစြပစြုစု မေးလိုကပြမယေ့ြ ဒီအမေးကို မင်းမင်း ကြနပေသ်ှားသည်။ သူလည်းပဲ ဒီအခကြကြို သိချင်န်သည်ေ။ ကောငမြလေးသည် မင်းမင်းတို့ကို ကြည့်န်ရောမှ မကြဝြန်းတွကေ ခပဝြဝလေေေး ဖြစ်သှားရှာသည်။ ရှေ့တူရှူကို ကြည့်န်ပမေယေ့ြ သူမ၏ အမှငထြဲတွင် မင်းမင်းတို့ကို မှငပြုံမပေါခြွေ။ မကြန်ှာသှယသ်ှယလြေးကလည်း ခပမြှိုင်းမှိုင်းဖြစ်သှားသညကြို မင်းမင်း သတိထားမိသည်။

“အဖောမြပါပါဘူး .. အဈမရယ် .. တဈယောကထြဲပါပဲ ..”

“ဪ … တဈယောကတ်ည်း ဒီကိုထွကလြာတာလား .. ဟိုတယမြှာရော ..”

“ဟိုတယမြှာလည်း မရှိဘူး .. အဈမ .. ချောင်းသာကို ကသေီဘာသာ ကသေီ တဈယောကတ်ည်း ထွကလြာတာ …”

“ဟင် !! ”

ဖူးသဈစု အာမဋေိတတ်မိသလို မင်းမင်းလည်း မကြခြုံးနှစ်ခု ပင့တ်ကသ်ည်။ ဘယကြလာသညမြှန်း မသိသောလြည်း ချောင်းသာလိုနရောမွိုးကို တဈယောကတ်ည်း ထွကလြာသညဆြိုသည့ြ အခကြကြ တောတ်ောြ မကြခြုံးလှုပစြရာကောင်းနသည်ေ။ အိမပြှေးမလေးများလား။ ဖူးသဈစုနှင့ြ မင်းမင်း တဈယောကကြိုတဈယောကြ ကြည့်မြိသည်။ ထိုအခိုကြ ရှိုကသ်ံလိုလို ကြားလို့ ကမန်းကတမ်း ပြနလြှည့ကြှည့ရြာ ကောငမြလေး၏ မကြဝြန်းတွင် မကြရြညစြတွေ ဝေ့နသညေကြို တွေ့ရသည်။

“ဘာစိတမြကောင်းစရာ ရှိလို့လဲ .. ညီမ .. အဈမကို ပြောပြနိုငရြင် ပြောပြပါလား ..”

“စိတမြကောင်းစရာ ဟုတလြား … အဈမ .. ဟင့ြ … စိတမြကောင်းစရာ ရှိတာပေါ့ အဈမရယ် .. ဒါကြောင့လြည်း တဈယောကတ်ည်း အေးအေးဆေးဆေး လာပြီး ကြဲနတောပေါ့ ..”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ညီမ .. ဒီလောကထြိ စိတည်ဈဖို့ ကောင်းလို့လား ..”

“ကောင်းတယ် .. အဈမ .. ကသေီ ရည်းစား ယောကြွားယူသှားတယလြေ .. အဲဒါ စိတမြညဈရဘူးလား ..”

ဗုဒျဓေါ .. ကြားလိုကသ်ည့ြ စကားက သိပထြူးဆန်းဖို့ ကောင်းလှသည့ြ မဟုတပြမယေ့ြ ပြောလိုကသ်ူကမိန်းကလေးတဈယောကြ ဖြစ်နသညေ့အြတွကြ မင်းမင်း ကိုယ့န်ားကိုတောင် မယုံနိုင်။ သူ့နည်းတူ ဖူးသဈစုလည်း ခံစားရသညထြငသ်ည်။ မတိုငပြငပြဲ သူတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကကြို တဈယောကြ ကြည့်မြိကြသည်။ ကြံကြံဖနဖြန် မိန်းကလေးအချင်ြးချင်ြး ကြိုကတ်တတ်ဲ့သူနဲ့မှ လာတိုးနရတေယလြို့။ သူကပဲ သူ့ရည်းစားကို လွှာကြှေးနတောလား၊ ယောကြြားယူသှားသည့ြ သူ့ရည်းစားကပဲ သူ့ကို လွှာကြှေးနတောလားမသိ။ ဟိုတဈယောကကြ ယောကြြားယူသှားသညဆြိုသည့အြတွကြ လကဈြစဈဈကြီးပဲတော့ မဟုတန်ိုင်။ ကြည့်ရြတာ နှစ်ဘကခြွှနမြွားလား၊ မင်းမင်း စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်လာသညန်ှင့အြမွှ သူ့မကြလြုံးတွကေ အရောငလြကလြာသည်။ ထိုရောအခါ သူ့အတွင်းစိတကြို ဖူးသဈစု ရိပမြိသှားသညလြားမသိ။ မကြလြုံးချင်ြး စုံကြည့်န်သေော သူမ၏ မကြဝြန်းတွငလြည်း အဓိပျပါယတ်ဈမွိုးနှယသ်ော အကြည့်တ်ဈခကြြ ယှကသ်မ်းသှားသည်။

“ညီမလေးရဲ့ရည်းစားက ယောကြြားယူသှားတယ် .. ဟုတလြာ.. အဈမနားကြားလှဲတာတော့ မဟုတပြါဘူးနောြ ..”

“သှောြ .. အဈမကလည်း ခကတ်ော့တာပဲ .. အခုမှ တွေ့တဲ့လူကို ဘာဖြစ်လို့ ညာပြောရမှာလဲ .. ကသေီရည်းစား ရှှရည်ောယောကြြားယူသှားတယ် … ရှင်းပြီလား .. ယောကြြားတွမွေား ဘာကောင်းတာမှတလြို့ .. အဈမလည်း အတူတူပဲ ..”

“ဟင် .. အဈမလည်း အတူတူပဲ ?? ..”

“ဟုတတ်ယ် .. အဈမတို့က တခစ်ခစ် တဟီးဟီးနဲ့ ပြောန်ကြတောတွေ့တော့ ကသေီက တဈယောကတ်ည်းလာကြဲနတေဲ့ ဖီးလပြကြသ်ှားရော … အဲဒါနဲ့ ထလာပြီး အခန်းပြနမြယလြုပတ်ော့ အဈမနဲ့ ဝငတ်ိုကတ်ာပဲလေ ..”

“သှောြ .. ဒီလိုလား .. အဈမနဲ့ ကိုကိုက မနေ့ကမှ လကထြပထြားတာ .. အဲဒါကြောင့ပြါ ..”

“ဟူး .. အတူတူပဲ .. ယောကြြားတွမွေား ဘာကောင်းတာမှတလြို့ .. ဘာဖြစ်လို့ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ လငယ်ူနကြတောလဲ မသိဘူး ..”

မင်းမင်း ဘယလြိုမှ မအောင့န်ိုငတ်ော့ပဲ တဟားဟားနှင့ကြို ရယမြိတော့သည်။ ကြုံပဲကြုံရသညလြို့။ သူရယတ်ော့ ဖူးသဈစုလည်း မနနေိုငပြဲ လိုကရြယသ်ည်။ မင်းမင်းတို့ ရယန်ကြသေညကြို မှငတ်ော့ ကသေီဆိုသည့ြ ကောငမြလေးခငမြွာ မကြစြောင်းတခဲခဲနှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ မေးတာကို ဖြရင်ေးနှင့ြ ရငဖြှင့သ်လို ဖြစ်သှားမိသည့ြ သူမကိုယသ်ူမလည်း စိတထြဲမှ ကြိတကြာ အပြဈတငန်ပေုံရသည်။

“တောပြှီ ..တောပြှီ .. ကသေီပြနတ်ော့မယ် … အဈမတို့က ခစွစြခငစြဆိုတော့ အသည်းကြဲတာတွေ ပြောနလေို့လည်း အလကားပဲ ..”

“အမေ့ .. အို ….”

ဇိုးဇိုးဇတဇြတန်ှင့ြ လူးလဲကာ ထမတတ်ပရြပပြမယေ့ြ ခွထေောကကြပဲ နာတာလား၊ သောကထြားသည့ြ အရှိနကြှောင့ပြဲလားမသိ ဟနခြကြပြကြကြာ ယိုငသ်ည်။ မင်းမင်း ခွမှနေလြကမြှနန်ှင့ြ အရှေ့ဘကယ်ိုငလြာသည့ြ ကသေီကိုယကြလေးကို ဝငထြိန်းသည်။ ပုခုံးကို မှန်းကာ လှမ်းဆှဲလိုကပြမယေ့ြ သူမက ဟနခြကြြ အပကြန်ှင့မြို့ သူ့လကကြ ရငသ်ားတဈဖကကြို မရညရြှယပြဲ ဆုပကြိုငမြိသည်။ ကောငမြလေးကိုယကြလေး တွန့ကြာသှားပြီး မင်းမင်းကို မကြတ်ောငလြေးပင့ြ၍ ကြည့်သ်ည်။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းထောင့ကြလေး ကြေးတွန့ကြာ မထီတရီ ပြုံးသည်။ သူမ၏ အကြည့်ကြ သှေးတိုးစမ်းသလို၊ စိနခြေါသ်လို အကြည့်န်ှယ် ခပထြှထွလေေေးနှင့မြို့ မင်းမင်း လကကြိုတောင် ပြနလြှှတဖြို့ မေ့နသည်ေ။

“ကိုကို .. စုပဲ လိုကပျို့လိုကမြယ် …ကိုကို ဘနဂြလိုမှာပဲ ပြနန်လေိုကလြေ ..”

ဖူးသဈစုက ကောငမြလေး၏ ပုခုံးတဈဖကကြို ဝငတ်ှဲသည်။ မင်းမင်းလကကြ ဘယကြိုကိုငထြားသညဆြိုတာ ဖူးသဈစု မမှငမြှာ မဟုတ်။ မှငမြှာ သချောသည်။ သို့သောြ သူမက မသိလိုကမြသိဘာသာနှင့ပြင် ကသေီ၏ တခွားတဈဖကမြှ ဝငတ်ှဲသည်။ မင်းမင်း အသိဝငလြာပြီး တင်းတင်းအိအိထိနသညေ့ြ ခပလြုံးလုံးလေး အရာလေးထံမှ သူ့လကကြို လှှတသ်ည်။ ကသေီတို့ သှားလို့ရအောငလြည်း ကိုယကြိုဘေးသို့ ဖယပြေးသည်။ ဖူးသဈစု ကသေီကို တွဲကာ စလွှောကသ်ည်။ ကသေီသည် ဖူးသဈစု ခေါဆြောငရြာ ဟိုတယဘြကသ်ို့ တွဲကာပါသှားပမယေ့ြ မင်းမင်းကို ၁၀ ပလေောကြ ကြာသညအြထိ လညပြှနလြှည့ြ၍ ကြည့်န်သေေးသည်။ သူမ၏ အကြည့်တ်ှကေ တမွိုးဆိုတာ နားလညပြမယေ့ြ မင်းမင်း အတညယ်ူရမှာလား၊ မယူရမှာလားကို မဝခွေဲနိုငပြါ။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ တွဲ၍ သှားသော ကသေီတို့နှစ်ယောကြ ဟိုတယဘြကသ်ို့ သှားရာလမ်းကလေးအနီးရှိ အုန်းပငတ်ဈပငန်ား အရောကြ ရပသ်ှားသညကြို တွေ့သည်။ မင်းမင်းက ဘာများဖြစ်လဲမသိဆိုကာ လိုကြ၍သှားမညအြပြုတွင် ဖူးသဈစုက ပြနလြှည့ကြာ သူ့ဘကသ်ို့ လွှောကလြာသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ လမ်းတဈဝကမြှာပင် တွေ့ကြသည်။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ .. စု ..”

“ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ..ကိုကို့ကို ပြောစရာရှိလို့ ..”

“ဘာပြောမလို့လဲ .. စု ..”

“မနေ့ညက ကိုကို့သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဘကခြလွာနိုကြ လုပကြှသေးတယ် မှတလြား ..”

ဖူးသဈစုမေးပုံက ထူးဆန်းနသလေို သူမ မကြန်ှာက မခွိုမခဉွဖြစ်နလေို့ တဈခုခုတော့ တဈခုခုပဲဟု မင်းမင်း တွေးမိသည်။ ဘယလြိုသဘောနှင့ြ လာမေးနတောလဲ ဆိုတာကိုတော့ သူ နားမလညခြွေ။

“ဟုတတ်ယလြေ .. ”

“ဪ .. စုကလည်း .. ကိုကို့အတွကြ ဆန်းဆန်းပြားပြား ဘကခြလွာပါတီတဈခု လုပပြေးရင် ကောင်းမလားလို့လေ .. အဲဒါ ..”

“ဘယလြို .. ဘယလြို ..”

မင်းမင်း အံ့သှတကြီးနှင့ြ မကြလြုံးပြူးကာ ပြနမြေးလိုကပြမယေ့ြ ဖူးသဈစု သူ့အမေးကို မဖြတေော့ပဲ အနားက ပြနပြွောကသ်ှားသည်။ မင်းမင်းတို့နှစ်ယောကြ စကားပြောနသညေကြို ရပစြောင့န်ဟနေရြှိသော ကသေီနားအရောကတ်ှင် သူမတို့နှစ်ဦး တဈစုံတဈခုကို ကပကြာ စကားပြောကြသည်။ ဖူးသဈစု ဘာပြောသညမြသိ။ ကသေီသည် သူ့ဘကကြို တောတ်ောလြေးကြာအောင် စိုကင်ေးနပြေီမှ ဖူးသဈစုကိုမှီကာ မင်းမင်းကို ကြောခိုင်း၍ လမ်းပြနလြွှောကသ်ည်။

တရိပရြိပန်ှင့ြ ထွကခြှာသှားကြသော ကသေီနှင့ြ ဖူးသဈစုတို့၏ နောကကြွောများကို ငေးကြည့်ပြှီး ဖူးသဈစု ပြောသှားသည့ြ စကား၏ အနကအြဓိပျပါယကြို မင်းမင်း စဉြးစားခန်း ဝငန်မေိတော့လသည်ေ …။

ပြီးပါပြီ။