အောစာအုပ်

ကမ်းခြေ

ကနွော့ကြို တောတ်ောြ ခေါင်းစားသှားအောင် ဖနတ်ီးလိုကသ်ူက တခွားသူ မဟုတဘြူး။ ကိုဇောကြှီးရယ်။ နပြညေတ်ောမြှာ လုပတ်ဲ့ အစည်းအဝေးတဈခုကို ကနွောြ သှားတကပြှီး ပြနလြာတာမှ မနေ့ညက ရှိသေး။ ဒီနေ့ မနကြ ရုံးခန်းရောကတ်ော့ ကနွော့ကြို သူ့အခန်းထဲ ခေါပြှီး ပြောတာ …။

“ကိုထွန်းထွန်းရာ .. ကနွောလြဲ ရကကြို သချောလုပတ်ာပဲ .. အခုက ဟိုဘကကြ လကမြှတထြိုးမယဆြိုတဲ့ ဗီယကန်မအြဖြဲ့က ဒါရိုကတ်ာတဈယောကကြ စနနေေ့ကို ဘယလြိုမှ အဆငမြပြဘေူးဆိုလို့ နောကတ်ဈရကြ ဆုတလြိုကရြတာ”
“အဲဒါက ပြသနာ မရှိဘူး .. ကနွောြ ရှိမနလေို့ မဖြစ်ဘူးလားဗွာ .. ကိုဇောကြှီးတို့ပဲ လုပလြိုကလြေ”
“အာ .. မဖြစ်လို့ပေါ့ဗွာ .. အဲဒါက ကနွောပြှောတာ မဟုတဘြူးနောြ ကိုထွန်းထွန်း .. အမဒြီက ပြောတာ .. ကိုထွန်းထွန်း အဆငမြပြရင်ေ သူနဲ့တွေ့ပြီး ဝငပြှောမလား”

ကိုဇောကြှီးက အဲ့လိုပြောလိုကတ်ော့ ကနွောြ နဲနဲတွန့သ်ှားတယ်။ တွန့သ်ှားတယဆြိုတာ အမဒြီ ဦးနောငခြှနရြဲနဲ့ ပြောရမှာ ကြောကလြို့မဟုတဘြူး။ ကိုယယ်ူထားတဲ့ တာဝနကြှောင့ြ။ ကနွောကြ ဒီကနပြနီမှာ ယူထားတာက အောပြရေးရှင်းအပိုင်းလေ။ အခုဟာက ကနွောတ်ို့ ကနပြနီနဲ့ လုပင်န်းကြီးလုပဖြို့ ပြောထားတဲ့ ဗီယကန်မကြ နာမညကြှီး ကနပြနီနဲ့ စာခွုပလြကမြှတထြိုးပြဲ။ MOU ပေါ့ဗွာ။ အဲဒီမှာ ကနွောြ ရှိမနရင်ေ သိပတ်ော့ မလှယလြှဘူး။ အောပြရေးရှင်းပိုင်းနဲ့ ပတသ်ကပြှီး Technically ပြောစရာတွကေ ရှိနမှော သချောတယ်။ ပြောရမယဆြို ဒီအဖြဲ့နဲ့က သချော ခွိတထြားရတာ။ အဆငမြပြလေို့ မဖြစ်ဘူး။ သူတို့ကို လိုကန်တေဲ့ တခွားသော ကနပြနီတွကေ မှနမြာနိုငင်ံထဲမှာ အများကြီးလေ။

“ဟူး .. ဘာလုပရြမှန်း မသိတော့ပါဘူးဗွာ”
“ဒီလိုလုပပြါလား .. ညနမတေိုငခြင် MOU ကိဈစက ပြီးသှားမှာပဲဗွာ .. အဲဒီမှာ ခငဗြွားလိုကသ်ှားပေါ့ .. ချောင်းသာထိရောကအြောင် ကားမမောင်းချင်ဘြူးဆိုရင် ကနပြနီက ဒရိုကဘြာကို ခေါသ်ှားပါလား”

Business Development ပိုင်းကို ကိုငထြားတဲ့ ကနွောန်ဲ့ ရာထူးတူတဲ့ ကိုဇောကြှီးက ဒီလိုအကြံပေးလိုကပြမယေ့ြ ကနွောြ သူ့အကြံကိုလည်း သိပသ်ဘောမကဘွူး။ ကနပြနီက ဒရိုငဘြာကို ခေါမြသှားချင်လြို့ မဟုတဘြူး။ ကိုယ့ရြဲ့ပါစငန်ယကြိဈစအတွကြ ကနပြနီက လူတွကေို မသုံးချင်တ်ာ။ ရုံးမှာရှိတဲ့ တခွားသူတွေ ဒါမွိုးလုပန်ကြတော သူတို့ဟာသူတို့ လိပပြှာလုံပမယေ့ြ ကနွောကြတော့ မရဘူးဗွ။ တတန်ိုငရြင် ကိုယ့ဟြာကိုယပြဲ အေးအေးဆေးဆေး သန့သ်န့လြေး နချင်ေတ်ာ။

ပြသနာက ဒီလိုပါ။ ကနွောကြ နပြညေတ်ောကြနေ ပြနလြာ၊ ရနကြုနရြောကရြင် စနနေေ့မှာ လုပမြယ့ြ လကမြှတထြိုးပြဲတကြ၊ ပြီးတာနဲ့ အဲဒီနေ့ညမှာ ချောင်းသာကို ကနွော့ရြဲ့သကဆြိုငသ်ူနဲ့ ခရီးထွကမြယဆြိုပြီး အစီအစဉလြုပထြားတာ။ ချောင်းသာက တဈနှစ်ကို အနည်းဆုံးတဈခေါကလြောကတ်ော့ ဒီလိုမွိုး သှားနကြေ။ တကယဆြို အခုရောကန်တေဲ့ လပိုင်းမှာ အရငန်ှဈတွတေုန်းကဆို ကနွောတ်ို့ ချောင်းသာ သှားပြီးတာတောင် ကြာလှပေါ့။ အခုက ကနွောကြ အလုပမြွားနတောနဲ့ သှားဖို့အရေးကို နေ့ရှှေ့လိုကြ၊ ညရှှေ့လိုကြ ဖြစ်နတော။ သကဆြိုငသ်ူကလည်း ကနွောန်ဲ့ တွေ့တိုင်း တကြီကြီနဲ့ ပြောနတော။ သူကလည်း တခွားကြောင့တ်ော့ မဟုတဘြူး။ ညီမလုပတ်ဲ့သူနဲ့ အဲဒီညီမရဲ့သူငယခြငွြးတဈယောကကြ ကနွောတ်ို့နဲ့အတူ လိုကခြငွန်တော။ အဲဒါကြောင့ြ အခုလို လာမယ့စြနနေေ့မှာ သှားမယဆြိုပြီး အတိအကြ အသအချော စီစဉပြှီးမှ ကနွောြ လိုကမြလာနိုငဘြူးဆိုရင် အကြီးအကယွကြှိုငဗြွ။ ကိုပန်းရိုင်းစကားနဲ့ဆို အေးအေးဆေးဆေး ဇိမန်ဲ့ဆှဲစားဖို့ စဉြးစားထားတဲ့ အာပုံလေးလည်း ငတမြဲ့သဘောပဲ .. ဟီး ;D

ရုံးခန်းအပြငဘြကထြှကပြှီး လကရြှိ ရငဆြိုငန်ရတေဲ့ အခကအြခဲကို သကဆြိုငသ်ူကို ဖုန်းနဲ့ သံတောြဦး တငလြိုကတ်ယဆြိုရငပြဲ ..

“အာ .. အဲဒါကတော့ ကိုကြီးက မမိုကတ်ာပဲ .. အသအချော စီစဉထြားတာကို .. ငယင်ယတ်ို့တောင် ရုံးကနေ ခွင့ယ်ူထားတာ .. ဟိုဘကကြ ဟိုတယကြလည်း ဒီအခွိနရြဖို့ မနည်းပြောထားရတာကို .. sea view ရဖို့ကို ဘယန်ှဈရကလြောကြ ကြိုပြောထားရလဲ သိတာပဲဟုတ်”

ညံစီညံစီနဲ့ ထွကလြာတဲ့ ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူရဲ့အသံက စိတကြောကတ်ယလြို့ ပြောရမလား၊ စိတပြကြတ်ယလြို့ ပြောရမလား မသိတဲ့ အသံနဲ့ဗွ။ ဟုတတ်ော့လဲ ဟုတပြါတယလြေ။ အခုဟာက ကိုယတ်ှနှစ်ေယောကထြဲ သှားတာမဟုတဘြူး။ သူ့ညီမနဲ့ တခွားတဈယောကပြါဦးမှာ မှတလြား။ ကိုယ့အြချင်ြးချင်ြးက ပြနည်ှိလို့ရတယဆြိုရငတ်ောငမြှ တခွားသူကို အားနာရဦးမှာလေ။ ကနွောလြည်း ခကြခြငွြး ဘာမှ ပြနမြဖြနေိုငသ်ေးဘဲ ခေါင်းလေးစောင်း၊ မကြခြုံးတဈဖကကြို လကည်ိုးလေးကြေးကာ ပြတရြင်း ဘာလုပရြင် ကောင်းမလဲ စဉြးစားရတယ်။ အဲဒီမှာ အကြံတဈခု စဉြးစားလို့ရတာနဲ့ ..

“ဒီလိုလုပပြါလား သဲရယ် .. သဲတို့ အရငသ်ှားလိုကလြေ .. ကိုယတ်ဈရကန်ောကကြပြှီး လိုကလြာခဲ့မယရြော .. သဲတဈယောကထြဲမှ မဟုတတ်ာ .. ငယင်ယတ်ို့ပါနမှောပဲလေ .. သဲတို့ ညီအဈမတွေ ၊ မိန်းကလေးတွေ အချင်ြးချင်ြး ကဲလို့လဲ ရတာပေါ့ .. တဈရကထြဲပဲ ဟုတစြာ”

ကနွော့ြ စကားကြားတော့ သကဆြိုငသ်ူက စဉြးစားသလိုနဲ့ ငှိမသ်ှားတယဗြွ။ တအောင့လြောကကြှာမှ လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့ ဘာပြနပြှောတယမြှတလြဲ။ သဲက ကိုကြီးနဲ့မှ ကဲချင်တ်ာတဲ့ .. အဟဲ .. အဲ့လို အဲ့လိုဗွ :)။ ကနွော့ထြကြ ငါးနှစ်နီးပါးလောကင်ယတ်ဲ့ ကနွော့သ်ကဆြိုငသ်ူက တဈခါတဈခါ အဲ့လို ခွှဲတတတ်ယဗြွ။ ဖုန်းထဲမှာတင် မဟုတဘြူး။ အိပရြာပေါမြှာလဲ အတူတူပဲ။ ဟဲ .. ဟဲ .. ဆန်ဒမစောပါနဲ့ ကိုယ့ဆြှာတို့ရယ် .. ဒီအကြောင်းတွေ တဖြေးဖြေးခွင်းနဲ့ ရောကလြာမှာပါ။ 😉

သကဆြိုငသ်ူနဲ့ ကနွောြ ဖုန်းတောတ်ောပြှောဖြစ်လိုကတ်ယ်။ အဓိကကတော့ သူ့နားလညအြောင် ကနွော့အြလုပအြကြောင်း ရှင်းပြလိုကတ်ာပါ။ ပြပြလေညေလြညန်ဲ့ ရှင်းပြလိုကတ်ော့လည်း သူက နားလညပြေးပါတယ်။ ဒါက ဒီကိဈစမှ မဟုတပြါဘူး။ အလုပကြိဈစအကြောင်းပြပြီး အမဒြီတို့ ကာရာအိုကသှေားလို့ ကနွောြ လိုကသ်ှားရငတ်ောင် သူက နားလညပြေးပါတယ်။ Provided that ကနွောြ ဘာလုပခြဲ့တယဆြိုတာ သူ့ကို ပြနပြှောရငပြေါ့လေ … အ ဟင်း ဟင်း 😀

ဖုန်းပြောပြီးတဲ့နောကတ်ော့ ကနွောြ တောတ်ောအြလုပမြွားသှားတယ်။ စနနေေ့ညမှာ သှားဖို့ စီစဉထြားတဲ့ Tour Company ကို အရငဖြုန်းဆကရြတယ်။ ကနွောတ်ို့က ချောင်းသာကို Express ကားနဲ့ သှားဖို့ စီစဉထြားကြတာ။ ချောင်းသာထိ ကနွော့ကြားနဲ့ မောင်းသှားလို့ရပမယေ့ြ ကနွောကြ High Way ကို မမောင်းချင်ဘြူး။ နေ့တဈဓူဝ ရုံးတကရြုံးဆင်းကို ကားမောင်းနရတောဆိုတော့ အပန်းဖြေ ခရီးထွကမြယ့အြခွိနမြှာ ကားမောင်းမနချင်ေဘြူးလေ။ ဒါကို သကဆြိုငသ်ူကလည်း သိပါတယ်။ အဲဒါကြောင့ြ Express Bus ကောင်းကောင်း .. Scania ကား နဲ့ သှားဖို့ စီစဉထြားကြတာ။

နဲနဲတော့ Tour Company နဲ့ စကားပြောလိုကရြပမယေ့ြ ကံကောင်းချင်တ်ော့ တနင်ျဂနှနေေ့မှာ ထွကမြယ့ြ ကားတဈစီးမှာ နရောက ကနွသ်ေးတယ်။ သိပကြောင်းကောင်းတော့ မဟုတဘြူး။ နောကဆြုံးတန်းပေါ့ဗွာ။ ဒါပမယေ့ြ ကနွောကြ ရှေးမနတေော့ပါဘူး။ သူတို့က ပိုကဆြံအပိုမတောင်းဘဲ စီစဉပြေးတာတောင် မဆိုးလှဘူး မဟုတလြား။ ပိုကဆြံပေးဆိုလည်း အမှနကြတော့ ပေးနိုငပြါတယ်။ အဲ့လိုမှ မဟုတရြင် ကနွော့ကြိုယ့ကြားကိုယမြောင်းပြီး လိုကသ်ှားရမှာလေ။ ဒါက အဓိက ကပြါတယ်။ အခုတော့ တဈရကန်ောကကြတွာပဲ ရှိတယ်။ ကနွတ်ာက မူလ စီစဉထြားတဲ့အတိုင်းပဲ …

Tour Company နဲ့ သချောပြောပြီးလို့ ဖုန်းခလွိုကတ်ာနဲ့ ကိုယ့ရြုံးခန်းထဲမှာ ထိုငရြင်း လကသ်ီးလကမြောင်းတန်းရင်း ကြှေးကြောမြိတယ်

ရေး … ပငလြယကြှီးရေ .. ကိုယလြာပြီဟေ့ !!!

++++++++++++

တောတ်ောတ်ော့ အလုပမြွားသှားတယဗြွာ။ အခမ်းအနားလုပတ်ဲ့ Ballroom ထဲမှာ Sedona က ဘာတွေ ကြှေးတယတ်ောင် သချော မသိလိုကပြါဘူး။ မှတမြှတရြရ MOU ကို လကမြှတရြေးထိုးပြီးတဲ့ အခွိနမြှာ ဟိုဘကကြလူတွေ၊ ကိုယ့ကြနပြနီကလူတွနေဲ့ ဝိုငခြွို သောကမြိတာပဲ ရှိတယ်။ ဟိုဘကန်ဲ့ တဈခွကြ၊ ဒီဘကန်ဲ့ တဈခွကြ .. နှစ်ခွကထြဲပါ။ အခမ်းအနားနဲ့ ပတသ်ကပြှီး ကနွောြ လွှောကပြှောမနတေော့ပါဘူး။ ကနွောြ ပြောချင်တ်ာနဲ့ သကဆြိုငတ်ဲ့ အကြောင်းအရာလေး .. ခငဗြွားတို့ စိတဝြငစြားမယ့ြ ဟာလေးတွဆေီပဲ သှားကြရအောင် … ။

ဖိတကြှားထားလို့ တကရြောကလြာတဲ့ လူတွထေဲမှာ ကနွောတ်ို့ ကနပြနီဘကမြှာ ကနွောြ မသိတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကကြို မှငမြိတယဗြွ။ အင်း .. သတိထားမိတယလြို့ ပြောရင် ပိုမှနန်မလေား မသိဘူး …။

ပုံမှနဆြို ဒီလိုမွိုးပြဲကို လာလေ့ရှိတဲ့သူတွကေ အနောကတ်ိုင်းဝတစြုံနဲ့ လာကြတာ များပါတယ်။ နိုငင်ံခွား ကနပြနီနဲ့ စာခွုပလြကမြှတထြိုးပြဲ မဟုတလြား။ ကနွောတ်ောငမြှ အကောင်းစားအနောကတ်ိုင်းဝတစြုံ အနကရြောင် ဝတထြားတာလေ။ အမဒြီအပါအဝင် တခွားသူတွလည်ေး ဒီလိုပဲ။ ရုံးက ဝနထြမ်းကောငမြလေးတွကတေော့ သူတို့ ဝတစြုံ ကုတန်ဲ့ ဒူးဖုံးယုံရှညတ်ဲ့ စကတလြေးတွကေို ကိုယစြီနဲ့ပေါ့။ အမဒြီ ပီအကတေော့ အပေါအြောကဝြမ်းဆကြ ဂါဝနရြှညန်ဲ့။ အဲ့လို .. အဲ့လို .. သူသူကိုယကြိုယ် အနောကတ်ိုင်းဝတစြုံကို ဝတထြားတဲ့အခွိနမြှာ အဲဒီကောငမြလေးက ဗမာရိုးရာဝတစြုံ အဝါရောငလြေးကို စတိုငလြကြကြနွဲ့ ဝတထြားတာ။

ပြဲနပြေဲထိုငသ်ှားရင် ဝတလြေ့ရှိတဲ့ အမွိုးသမီးဝတစြုံ အကောင်းစားကို ကိုယတ်ိုင်းနဲ့ အတိအကြ ခွုပထြားမှန်း မိန်းကလေးပီသတဲ့ ကောကကြှောင်းတွကေို အပြည့အြဝမှငန်ရတောနဲ့ သိသာနတယေဗြွာ။ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း၊ အသားဖြူဖြူလေးနဲ့ လှတာက အတောလြှတဲ့ ကောငမြလေး။ ဝတထြားတဲ့ ရငဖြုံးအင်ျကြ ီက လကပြှတဆြိုတော့ ဝင်းဝါဖြူဖြေးနတေဲ့ လကမြောင်းသား ဖြေးဖြေးလေးတွကေို မှငန်ရတောကိုက ရငခြုနခြငွစြရာကောင်းနတယ်ေ။ ခါးကလေးကလည်း သေးသေးကငွကြငွလြေး ဖြစ်သလို၊ ဝမ်းပြငသ်ားလေးက ခပြခြပြလြေးနဲ့ ဆိုတော့ ရငဖြုံးအကြ ႌရဲ့အောကမြှာ ရုန်းကနကြှှတကမြလို ဖြစ်နတေဲ့ ရငကြခွီခွီလေးရယ် (ကိုယ့ဆြှာတို့ ကိုယလြုံးလှတဲ့ မှနမြာကောငမြလေးတွေ ဗမာဝတစြုံဝတထြားတာ မှငဖြူးရင် ကနွောပြှောနတော မကြစြိထဲ မှငကြှမှာပါ)

အရပကြလေးကလည်း မနိမ့မြမှင့န်ဲ့ အနတေောလြေးရယ်။ ကနွောြ သဘောကမွိတာက ကောငမြလေးက ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးလေး ဖြစ်နတောကို။ ကြီးလာရငတ်ော့ ဒီလို ခန်ဓာကိုယမြွိုးက ဘယလြိုနမယ်ေ မသိပမယေ့ြ အခုလို အသကြ၂ဝကြောလြောကြ ပတဝြန်းကငွမြှာတော့ မှငလြိုကတ်ာနဲ့ ဖီးလတ်ကစြတောဗွ။ တင်းတင်းရင်းရငလြေး ပတထြားတဲ့ ထမိနစြကတလြေးရဲ့အောကမြှာ ရှိတဲ့ တငအြိုးတွအကြေောင်းတော့ အထူးတလည် ပြောမနတေော့ပါဘူး။ ကိုပန်းရိုင်း အငမြတနမြှ ကြိုကတ်ယဆြိုတဲ့ ကနွြးမာရေးကောင်းတယဆြိုတဲ့ အတန်းအစားထဲမှာ ထိပဆြုံးက ပါတယလြို့ ပြောရမယ်။

ကနွောြ သချော နားမလညတ်ာက ဒီကောငမြလေးက ကိုယ့ကြနပြနီက ဖြစ်နတောပဲ။ ဝနထြမ်းလား ဘာလားတော့ ကနွောလြည်း သချော မသိဘူး။ အမဒြီနားမှာ ကပန်ပြေီး လိုအပတ်ဲ့ စာရှကစြာတမ်းတွေ လုပပြေးနတော တွေ့တယ်။ အကယ်၍ နောကထြပခြန့လြိုကတ်ဲ့ ဝနထြမ်းဆိုရငတ်ော့ ကနွောတ်ော့ ရုံးခွုပပြှနခြငွတ်ော့တာပဲ .. ဟီး ;D။ ပထမဦးဆုံး အကြိမ် အောပရေးရှင်းဘကကြနေ ရုံးခွုပပြှောင်းဖို့ ဆန်ဒဖြစ်တာ ဒီတဈခါပဲ ရှိမယထြငတ်ယ်။ ကိုဇောကြှီး သိရငတ်ော့ ဘာပြောမလဲ မသိဘူး။

တကယလြည်း ကိုဇောကြှီးက ပြောပါတယ် .. ကနွောြ သှားပြီး အဝါရောငကြောကကြှောင်းလေး အကြောင်း အဈကြည့်သ်လိုနဲ့ မေးတဲ့အခါမှာလေ

“ဟ .. မင်း မသိဘူးလား … အမဒြီရဲ့တူမ နန်းယှန်းဝဆေိုတာ .. ကောငမြလေးက စလုံးကနေ စီးပြားရေးဘှဲ့တဈခုနဲ့ ကြောင်းပြီးလာတာ .. အဲဒါ ကနပြနီမှာ အလုပဝြငမြလို့လေ .. အမဒြီ ပီအအနေနေဲ့ .. ဘာလဲ အားလုံးထဲမှာ ပေါပြေါလြှငလြှင် ဖြစ်နလေို့ မကြစြိကနွတောလား”
“အာ .. မဟုတပြါဘူး .. ကိုဇောကြှီးရာ .. ကနွောကြ ထူးဆန်းနလေို့ပါ .. အမဒြီ ပီအေ ထပခြန့မြယလြို့ မထငဘြူး .. မဝါက ဘာဖြစ်လို့လဲ”

မဝါဆိုတာ ဝါဝါမောငဆြိုတဲ့ အမဒြီ ပီအေ။ ဂါဝနရြှည် ဝတထြားတယဆြိုတဲ့တဈယောကလြေ။ အသကြ၃၅လောကြ ရှိပမယေ့ြ မပကြစြီးတဲ့ အနအထေားရှိတဲ့ အမွိုးသမီး။

“ရှူး .. တိုးတိုး .. ငါ့လူ .. တဈခွို့ကိဈစတွေ ကိုယဝြငမြပါတာကောင်းတယ် .. တောကြှာ ကြားကနေ ဆားညှပန်မယ်ေ”
“အောြ .. ဒီလိုလား .. အင်းပါ .. မမေးတော့ပါဘူး”

ကိုဇောကြှီးနဲ့ အဲ့လို ပြောပြီးတဲ့နောကြ ကနွောလြည်း ခံတွင်းခဉွလြာတာနဲ့ ခန်းမထဲကနေ ထွကပြှီး၊ အပြငမြှာ စီးကရကသ်ောကဖြို့ စီးကရကတ်ဈလိပကြို မီးညှိလိုကတ်ယ်။ အဲဒီမှာ ကနွောြ ရှိနတေဲ့ နရောမှာ မိန်းကလေးတဈယောကြ တောတ်ောပြေါကကြှဲနတေဲ့ အသံနဲ့ ဖုန်းပြောနတောကို ကြားရပါရော။ ကနွော့ကြို နောကကြွောပေးထားလို့ ကနွောရြောကန်တော သူမ မသိလောကဘြူး။ ဖုန်းကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ကိုင် .. နားနားကပထြားပြီး၊ ကနွတ်ဲ့တဈဖကကြ လကဟြနအြပြည့န်ဲ့လှုပရြှားပြီး ဖုန်းထဲကလူကို အားရပါးရ ကောနတောဗွ။

တခွားသူ မဟုတဘြူး .. နန်းယှန်းဝဆေိုတဲ့ အဝါရောငဝြမ်းဆကြ ဝတစြုံလေးနဲ့ ရှမ်းမချောလေးရယလြေ …

“ဒါကတော့ သှေးကမမိုကတ်ာ .. သချောစီစဉထြားပြီးမှ ဘာအထာလဲ .. အိမမြပိုငဘြူးဆိုလဲ ဂေါလြီမလုပန်ဲ့လေ .. ယှန်းတောငမြှ ဘယလြောကအြထိ ခိုးကြောငခြိုးဝှကလြုပထြားရတယဆြိုတာ သှေးအသိပဲ”
“………………..”
“အို .. တောပြှီ .. တောပြှီ .. ဘာမှ လာရှင်းပြမနနေဲ့ .. လိုကမြှာလား မလိုကဘြူးလား တဈခွန်းထဲသာ ပြော .. ယှန်း သည်းမခံနိုငတ်ော့ဘူး”
“………………….”
“ဘာမှ တောင်းပနစြရာမလိုဘူး … ယှန်းကတော့ သှေးမပါလဲ သှားမှာပဲ .. အကြီးအကယွြ စီစဉထြားတဲ့ ကိဈစတဈခုကို ဒီလိုမွိုးတော့ အပကြမြခံနိုငဘြူး”

လကဟြနခြှဟနေန်ဲ့ ပြောနယေုံမက ကိုယလြုံးလေးကပါ သိမ့သ်ိမ့တ်ုနန်လေို့ ဒီကောငမြလေး တောတ်ောစြိတဆြိုးနမှန်ေး ကနွောြ သိလိုကတ်ယ်။ တကယဆြို ကနွောြ ဒီနရောက လှည့ထြှကသ်ှားသင့တ်ာပါ။ ဒါ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ အတွင်းရေးကိဈစ မဟုတလြား။ ချောင်းမှောင်းပြီး နားထောငမြနသငေ့ဘြူးလေ။ ဒါပမယေ့ြ စိတထြဲမှာ ဘာဖြစ်နလေဲဆိုတာ့ ဒီရှမ်းမချောလေး စိတဆြိုးနတေဲ့ မကြန်ှာလေးကို တဈခကြလြောကတ်ော့ မှငခြငွသ်ေးတယ် (dark desire ပေါ့ဗွာ .. လယောဉပြေါမြှာ လယောဉမြယလြေး အစားအသောကလြာခပြေးတဲ့အခွိန် တဈခကြလြောကြ ဖမ်းရှိုးချင်တ်ဲ့သဘောမွိုးလေ .. အဟီး)။ အဲဒါနဲ့ မီးညှိထားတဲ့ ဆေးလိပကြို မသောကသ်ေးဘဲ မသိမသာနဲ့ ကိုယကြိုရှှေ့ပြီး နန်းယှန်းဝနေဲ့ ဘေးတိုကအြနအထေားရောကအြောင် ပြောင်းလိုကတ်ယ်။

ဖြစ်ချင်တ်ော့ ကနွောကြ နရောအပြောင်း နန်းယှန်းဝကလေည်း ဖုန်းပြောတာကို ဖြတလြိုကပြှီး ကိုယကြိုနောကကြို ခွာခနဲ လှည့လြိုကတ်ာဗွာ။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြနအထေားနဲ့ ဖြစ်သှားတဲ့အခွိန် သူ့မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဖြူဝင်းနတေဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးရဲ့ ပါးမို့မို့လေး နှစ်ဖကဟြာ ဆိုးထားတဲ့ ပန်းဆီရောင် နှုတခြမ်းနီလေး နီးပါးအတိုင်းတောင် ဖြစ်နပြေီ။ ဒါပမယေ့ြ လှတာကတော့ဗွာ တောတ်ောလြေးကို လှတယလြို့ ပြောရမယ်။ မိန်းမလှလေးတွေ စိတဆြိုးရင် လှအောငလြည်း စိတဆြိုးတတတ်ာပဲလားဗွ။ ကနွော့ရြှေ့မှာ အံ့အားသင့တ်ဲ့ဟနန်ဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်န်တေဲ့ နန်းယှန်းဝကေ သကသ်ခေံနတယ်ေ။ ကငမြရာသာ ရှိလို့ကတော့ အဲ့ဒီ မကြန်ှာလေးကို သချောပေါကြ ဒုံပတ် ရိုကထြားချင်လြိုကတ်ာ …။

“ဆောရီးဗွာ .. ကနွောကြ ဆေးလိပသ်ောကဖြို့ ထွကလြာတာ”

အခုထကထြိ မသောကရြသေးတဲ့ စီးကရကကြို ထောငပြှရင်းနဲ့ လူကြီးလူကောင်းဆနစြှာပဲ ကနွောကြ အရင် ကြိုတောင်းပနရြင်း နှုတခြှန်းဆကလြိုကတ်ယ်။ ကနွော့ြ မကြန်ှာပေါကြ အမူအရာကို ကြည့်ရြင်း နန်းယှန်းဝရေဲ့မကြန်ှာဖြေးဖြေးလေးမှာ အနီရောငလြှိုင်းလေးတွေ ထပမြံပြီး ပြေးသှားပြနတ်ယ်။ ဒီတဈခါတော့ ဒါကို ရှကသ်ှေးလို့ ပြောင်းခေါရြမှာပေါ့။ ခနနတေော့ ပန်းလှလှလေး တဈပြင့ြ ပြင့ဖြူးလာသလို သှားဖြူတန်းလေးတွေ ပေါလြာတဲ့အထိ အပြုံးလေးတဈခုကို ဖနဆြင်းရင်းနဲ့ သူက ကနွော့ကြို ပြနန်ှုတဆြကတ်ယ်။

“ကိုထွန်းထွန်း .. ဟုတတ်ယ် မှတလြား .. အောပြရေးရှင်းဘကကြ ??”
“ဟုတပြါတယ် .. ကနွောြ ထွန်းထွန်းပါ .. မနန်းယှန်းဝေ .. ဟုတ်”

ကနပြနီ တဈခုထဲက လူတွမှန်ေး အခုမှ သချောသိတာဆိုတော့ စောစောတုန်းက မိတမြဆကဖြစ်သေးတာကို ကနွောကြပဲ စလိုကပြှီး စီးကရကကြို လကပြှောင်းကိုင်၊ ညာလကကြို ကမ်းပေးလိုကတ်ယ်။ အံမယ် .. အခုကတွော့ နန်းယှန်းဝကေ အေးအေးဆေးဆေးပဲဗွ။ သူမ အသကအြရှယန်ဲ့ မလိုကအြောင် တညတ်ညကြှညကြှညပြုံလေးနဲ့ ကနွော့လြကကြို သူ့လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လှမ်းကိုငပြှီး လကဆြှဲနှုတဆြကပြါရော။ သူ့လကဖြဝါးပြည့ပြှည့ဖြောင်းဖောင်းလေး ကနွော့လြကထြဲ ရောကလြာခွိနမြှာ ကနွောြ သတိထားမိတာ လကခြွောင်းလေးတွတေိုင်း လကသ်ည်းခွံကို တဈခုချင်ြးစီ အရောငတ်ဈမွိုးစီ ဆိုးထားပြီး ပန်းခကလြေးတွေ ပုံဖောထြားတာ။ လှတယဗြွ။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး လကခြွောင်းအိအိလေးတွကေို အနားသတထြားတာ ခစွစြရာလေးတွေ။ လကစြှပတ်ှေ ဘာတွတေော့ မရှိဘူး။ ပနဒြိုရာလေး တဈကြင်းကိုသာ ဝတထြားတာ တွေ့တယ်။

“အဲဒီ စီးကရကကြ သောကြဦးမှာလား ကိုထွန်းထွန်း”
“ဗွာ !!”

ဖောင်းအိနတေဲ့ လကကြလေးကို အနုလုံပဋိလုံ လေ့လာမိနတေဲ့ ကနွောြ .. ရုတတ်ရကြ မေးလိုကတ်ဲ့ နန်းယှန်းဝရေဲ့စကားကြောင့ြ သူ့မကြန်ှာလေးကို ကမန်းကတမ်း မော့ကြည့်တ်ော့ ပြုံစေ့စေ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ ကနွော့လြကထြဲက အခုအခွိနထြိ မသောကရြသေးတဲ့ စီးကရကကြို မေးငေါ့ပြတယ်။ ဒီတော့မှ ကနွောလြည်း အနည်းငယ် ရှကသ်လို ဖြစ်သှားပြီး၊ ဘာလုပရြမှန်းမသိဘဲ စီးကရကကြို သောကမြယလြို့ နှုတခြမ်းနဲ့တေ့ဖို့ ပြငတ်ယ်။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ အဲဒီအခွိနမြှာ ကနွော့ဟြန်းဖုန်းက မှညလြာပါရော။ တခွားမဟုတဘြူး .. ကိုဇောကြှီးက ကနွော့ကြို လှမ်းခေါတ်ာ။ အရေးကြီး ကိဈစဆိုတော့ အခုခကြခြငွြး လာခဲ့မယလြို့ ပြနပြှောလိုကရြတယ်။ ဖုန်းခပြှီးတာနဲ့ လကထြဲမှာ အခုထကထြိ မသောကရြသေးတဲ့ စီးကရကကြို မီးငှိမ်းသတဖြို့ ပြငန်တေုန်းမှာ

“ကိုထွန်းထွန်း မသောကဖြစ်တော့ရင် ယှန်းကို အဲဒီစီးကရကြ ပေးခဲ့ပါလား”
“ဗွာ !!” (ကနွောြ ယောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်သှားတယ်)
“ယှန်း နဲနဲစိတရြှုပန်လေို့ စီးကရကြ သောကခြငွလြို့ .. စီးကရကကြလဲ ဆောငထြားလေ့ မရှိဘူးလေ”
“အာ … ဒါဆို အသဈတဈလိပယ်ူလိုကပြါလား”
“နိုး .. နိုး .. ရတယ် .. တဈလိပလြုံးလဲ မသောကခြငွဘြူး .. အဲဒီ ကနွသ်လောကလြေးဆို ဖြစ်ပါတယ် .. ကိုထွန်းထွန်းမှ မသောကရြသေးတာ”

ကဲဗွာ .. ဘယလြိုကောငမြလေးမှန်း မသိသလို၊ ကနွောြ ဘာပြနပြှောရမှန်းလဲ မသိတော့ဘူး။ နောကဆြုံး ကိုဇောကြှီး ခေါထြားတဲ့ ကိဈစက ရှိနတေော့ လကထြဲမှာ တဈဖြာမှ မဖြာရသေးတဲ့ စီးကရကကြိုပဲ ထိုးပေးလိုကရြင်း ခန်းမဘကရြှိရာကို ခပသ်ုတသ်ုတန်ဲ့ ပြနလြွှောကလြာခဲ့ရတယ်။ နောကဘြကမြှာတော့ Thanks ဆိုတဲ့ စကားလုံးလေးဟာ နန်းယှန်းဝဆေိုတဲ့ ရှမ်းမချောချောလေးနဲ့ အတူ ကနွခြဲ့တာပေါ့လေ။


ကားထွကမြယလြို့ ပြောထားတဲ့ ဘူတာကြီးရှေ့ကို ကနွောြ ည၈နာရီခွဲ မတိုငခြငပြဲ ရောကသ်ှားတယဗြွ။ စောစောစီးစီး ရောကအြောငလြဲ အိမကြ ကြိုထွကလြာတာပါတယ်။ မဟုတရြင် ရနကြုနမြှို့ရဲ့ကားပိတခြကြန်ဲ့ ဟိုနားဒီနား သှားဖို့တောင် နာရီဝကလြောကြ ကြာသှားနိုငတ်ာလေ။ ကနွောြ ရောကသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ တခွားခရီးသညတ်ှတေောင် မရှိသေးပါဘူး။ ကားပေါလြိုကမြယ့ြ in-charge person ရယ်၊ ကားဒရိုငဘြာရယပြဲ ရှိနတယ်ေ။ ကိုယကြ ဖုန်းဆကပြှီး ရကပြှနပြှောင်းထားရတာဆိုတော့ သချောအောငဆြိုပြီး ကိုကံကောင်းဆိုတဲ့ ကားပါလြိုကမြယ့လြူကို သှားမေးတော့

“ဟုတတ်ယ် .. အကို .. နောကဆြုံးတန်းပဲ .. ဘယသ်ူမှ မရှိဘူး .. အကိုတဈယောကထြဲပဲ လှတလြှတလြပလြပသ်ာ လိုကလြာခဲ့တော့”

ဆိုပြီး ပြောတယ်။ ကိုကံကောင်းကြည့်ရြတာ ဒီလိုခရီးတွမှော ကားလိုကတ်ဲ့သူတွေ ထုံးစံအတိုင်း စကားပြောကောင်းတယ်။ ကနွောကြလည်း စကားပြောကောင်းတဲ့လူဆိုတော့ ခနအတွင်းမှာ အဖြဲ့ကသွှားတယ်။ သူရယ် ကားဆရာရယကြို ပါလာတဲ့ စီးကရကဗြူးနဲ့ တည့ခြင်းဧည့ခြံရင်း စကားကောင်းနလေိုကတ်ာ သကဆြိုငသ်ူကို ဖုန်းဆကဖြို့တောင် မေ့နလေို့ သူခေါမြှပဲ အပြေးအလှှားကိုငလြိုကရြတယ်။ သကဆြိုငသ်ူနဲ့ ကနွောြ ဖုန်းပြောပြီးတဲ့အခွိနမြှာ ကိုကံကောင်းက ကားစထွကတ်ော့မယဆြိုပြီး လာပြောလို့ ကနွောြ ကားပေါတ်ကလြာခဲ့တယ်။ ပြောထားတဲ့အတိုင်း နောကဆြုံးတန်းပေါ့။ လမ်းမဘကကြို ငေးလို့ရမယ့ြ ထောင့ကြို ကပပြှီး ခွတနေဆြန့ြ၊ နောကကြွောမှီပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

ကဲ .. မနကကြရွင် ချောင်းသာရောကပြှီပေါ့ဗွာ …

ရနကြုနမြှို့ထဲ တဈနရောကနေ တဈနရော ရောကဖြို့ကို တောတ်ောမြောင်းရတာပေါ့။ ကားကြီးဆိုတော့ ပိုတောငဆြိုးသေး။ လမ်းကြောင်းရဖို့ကို တောတ်ောစြောင့ရြတာ။ ခနတော့ ကနွောြ လမ်းဘေးကို ငေးပြီး ကားရပလြိုကတ်ိုင်းမှာ တကလြာတဲ့ လူတွကေို ငေးကြည့်န်သေေးတယ်။ များသောအားဖြင့ြ မိသားစုလိုကသ်ှားတာတွေ၊ သူငယခြငွြးတွေ စုသှားတာတွေ၊ အတွဲလေးတွေ ဒါတွပေါပဲ။ ကနွော့လြို တဈယောကထြဲသမားက တဈကားလုံးမှာမှ ကိုယတ်ဈယောကထြဲလားတောင် မသိပါဘူး။ ဟူး .. မတတန်ိုငဘြူးလေ .. ဒါကတော့ ကိုယ့အြကြောင်းတရားနဲ့ကိုယပြဲ …။ နောကတ်ော့ အပြငဘြကကြို ငေးမနတေော့ဘဲ သကဆြိုငသ်ူ ဖေ့ဘုတမြှာ တငထြားတဲ့ ဓါတပြုံတွကေိုပဲ လိုကခြပြေးရင်း အငတ်ာနကသ်ုံးနလေိုကတ်ယ်။

တောတ်ောလြေး ကြာတော့ မကြလြုံးညောင်းလာလို့ ခနမကြစြိမှိတပြှီး ငိုကလြိုကတ်ယ်။ ကားကပုံမှန် အရှိနန်ဲ့ မောင်းလာမှန်း ငိုကန်ရင်ေးနဲ့ သတိထားမိတယ်။ ကြည့်ရြတာ ရနကြုနမြှို့ထဲက ထွကခြဲ့ပြီနဲ့တူတယ်။ ကနွောထြငတ်ာ ဟုတမြှန်း ရနကြုနမြှို့အလှနကြ ဓါတဆြီဆိုငမြှာ ဆီဖြည့တ်ော့ သိလိုကတ်ယ်။ တခွားသူတွေ ကားပေါကြဆင်းပမယေ့ြ ကနွောကြတော့ ဆင်းမနတေော့ဘူး။ ငိုကလြိုကစြနဲ့ ဆကင်ိုကန်တယ်ေ။ အမှနအြတိုင်းဆို ကနွောြ ဒီအခွိန် အိပမြငိုကသ်ေးဘူးရယ်။ အခုဟာက တဈနေ့လုံးပငပြန်းထားတာရှိနတေဲ့အပြင် နောကဆြုံးတန်းက ခုံမှာ ထိုငန်ရတောလဲပါတယ်။ ခေါင်းထဲ တဈမွိုးဖြစ်လာပြီး လူက မလန်းတော့လို့ ငိုကန်တော။ ကားပြနထြှကလြာတော့ မကြစြိတောင် ဖြင့ကြှည့မြနတေော့ပါဘူး။ တောကလြွှောကကြို ငိုကလြာတာ ကိုကံကောင်းက ပန်းတနောမြှာ ထမင်းစားဖို့ ရပတ်ော့မှပဲ ငိုကန်ရောကနေ နိုးတော့တယ်။

ဒီတဈခါတော့ ဆကအြိပန်လေို့ မရတော့ဘူး။ ကားပေါကြ လူအကုနဆြင်းရတော့မှာ။ ကနွောလြည်း ကိုယပြေါလြှှမ်းထားတဲ့ စောငကြိုဖယပြှီး အောကဆြင်းဖို့ ပြငရြတော့တယ်။ ယူစရာရှိတာကို ယူပြီး အောကဆြင်းမယပြှငတ်ော့ ခွှတထြားတဲ့ ဖိနပတ်ဈရံက ရှာလို့မတွေ့ဘူး။ အဲဒီမှာ ဖိနပမြပါဘဲနဲ့ အောကဆြင်းလို့ မဖြစ်ဘူးဆိုပြီး လူသှားလမ်းမှာ ကုန်းကုန်းကြကြနဲ့ ခုံအောကတ်ှမှော လိုကရြှာရတာပေါ့။ တောသ်ေးတယ်။ ရှေ့တဈခုံကြောရြဲ့အောကမြှာ တွေ့လို့။ ဝမ်းသာအားရနဲ့ ကိုယ့ဖြိနပကြိုလှမ်းဆှဲပြီး ယူမယပြှငတ်ော့ ဖိနပန်ားမှာ ခပလြုံးလုံးအရာလေးတဈခုကို တွေ့လိုကပြါရော။

ဘာလဲဆိုပြီး အဲဒီအနကလြုံးလေးကို ကောကလြိုကတ်ော့ နာမညကြှီးတံဆိပတ်ဈခုကို တွေ့လိုကတ်ယ်။ ဘာလဲဆိုတာ ကနွောသ်ိပြီး အလုံးဗူးကို တဈခွမ်းစီ ဖြင့လြိုကတ်ော့ အထဲမှာ ပန်းနုရောင် headphone လှလှလေး တဈခုကို တွေ့လိုကပြါရော။ တောတ်ောရြှားပြီး ဈေးကြီးပေးရမယဆြိုတာ သိနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ဒါက အဲဒီခုံနရောကလူတွပေဲ ကကြနွခြဲ့တာလား၊ တခွားခုံဖကကြနေ လိမ့လြာတာလား မသိတော့ အိပထြဲကောကထြည့ပြှီး အောကဆြင်းလာမယ် ပြငတ်ာပေါ့။ အဲဒီမှာ လူတောတ်ောြ ရှင်းနပြေီဖြစ်တဲ့ ကားပေါကြို ကောငမြလေးတဈယောကြ ဒရောသောပါးနဲ့ ပြနတ်ကလြာတာ တွေ့လိုကတ်ာ။ လားလား .. တခွားသူ မဟုတဘြူး .. ကိုယ့ဆြှာ .. နန်းယှန်းဝရယ်ေ

နန်းယှန်းဝမှေ တကယကြို နန်းယှန်းဝေ ..

ဒါပမယေ့ြ ဒီတဈခါတော့ နေ့လယကြနေ မှနမြာဝတစြုံနဲ့ မဟုတတ်ော့ဘူး။ အနကရြောင် Dress ပြော့လေးကို ကြော့ကြော့မော့မော့လေး ဝတထြားတဲ့ မဟူရာနတသ်မီးလေးရယ်။ နေ့လညတ်ုန်းက မှနမြာဆနဆြန် ဆံထုံးလှလှလေး ထိုးထားတဲ့ နီညိုရောင် ဆံနှယတ်ှဟော အခုကတွော့ ညာဘကရြငအြုပခြှမ်းပေါမြှာ အလိပလြိုကြ ခွနလေရေေဲ့။ မသိမသာ ခယွသ်ထားတဲ့ မကြန်ှာလေးက နေ့လညတ်ုန်းကလိုပဲ ဖူးဖူးလေးနဲ့ လှနလရေေဲ့။

သူရော .. ကနွောရြော တဈယောကကြို တဈယောကကြှည့ရြင်း အံ့အားသင့န်ကြတော တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ စကျကန့ပျိုင်းလောကတ်ောင် စကားမပြောဖြစ်ဘဲ ငေးနကြတေယလြို့ ဆိုလို့ရမယ်။ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကကြှားမှာရှိတဲ့ သုံးပလေောကြ အကြာအဝေးရှိမယ့ြ လထေုဟာ ခံစားမှုတဈခုနဲ့ ရုတတ်ရကပြှည့လြာသလိုတောင် ထငရြတယ်။ ခနနတေော့ ကနွော့ထြကြ အရင် သူက အသိဝငလြာသလိုနဲ့ အပြုံးပန်းလေးတဈခု ဖနဆြင်းပြီး ညာလကကြလေးမှှောကရြင်း ကနွောကြိုငထြားတဲ့ အနကရြောငလြုံးလေးကို လကည်ိုးထိုးပြတယ်။

“ကိုထွန်းထွန်း .. အဲဒါ ယှန်းဟာလေး .. ယှန်းက အောကဆြင်းသှားပြီမှ သတိထားမိတာ .. ပြောကသ်ှားရင် ဒုကျခဆိုပြီး ကမန်းကတမ်း ပြနရြှာဖို့ တကလြာတာ”
“အောြ .. ဒါ .. မနန်းယှန်းဝေ ဟာလား”
“ခိ ..”

ကနွောကြ ညနတသ်မီးလေးကို လကထြဲကိုငထြားတဲ့ အလုံးလေး ကမ်းပေးလိုကတ်ော့ ကနွော့ဆြီက ဟာကို မယူသေးဘဲ ပါးစပကြို လကကြလေးတဈဖကန်ဲ့ ခစွစြဖြယလြေး ပိတပြှီး ရယတ်ယ်။ ကနွောကြ ကိုယပြှောလိုကတ်ဲ့အထဲမှာ ဘာရယစြရာပါလဲလို့ မေးတဲ့ဟနန်ှင့ြ သူ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့

“မနန်းယှန်းဝဆေိုပြီး နာမည် အပြည့အြစုံကြီး ခေါလြိုကလြို့ပါ … ယှန်းကို ဘယသ်ူမှ အဲ့လို မခေါကြှတော့လို့ပါ .. ကိုထွန်းထွန်းထကြ ယှန်းက အများကြီးငယတ်ာပဲ .. ယှန်းလို့ပဲ ခေါပြါ”

သူ့ပစ်စည်းပြနရြလို့ ရှှငမြှူးသှားတာပဲလား၊ အလုပထြဲက အသိတဈယောကကြို ကားပေါမြှာ မထငထြားဘဲ တွေ့လိုကရြလို့ ပြောမြှူးသှားတာပဲလားတော့ မသိဘူး။ နန်းယှန်းဝေ ပုံစံက ဆယကြွောသ်ကခြွာတိတမြလေး အသှင် ခကြခြငွြးပြောင်းသှားတယ်။ ကနွောန်ဲ့ အပြနအြလှန် စကားပြောရင်း သူကပဲ ရှေ့ကဦးဆောငပြှီး ကားပေါကြ ဆင်းသှားတယ်။

ကားရပပြေးထားတဲ့ စားသောကဆြိုငထြဲ ယှန်းနဲ့အတူဝငလြာတော့ အထဲမှာ ဖြင့ထြားတဲ့ သီချင်ြးတဈပုဒကြ နားထဲအလိုလိုရောကလြာတယ်။ တကသ်ဈစ အဆိုတောမြလေး ဂေးဂေးရဲ့ ရငခြုနသ်ံဆုံမှတဆြိုတဲ့ သီချင်ြး …

အင်း … ကနွောတ်ော့ ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး

ကိုယလြကသ်န့စြငပြှီး သကာလ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ ဆိုငထြောင့တ်ဈနရောက စားပြဲတဈလုံးမှာ အတူထိုငမြိကြတယ်။ ကနွော့ြ စိတထြဲမှာ နန်းယှန်းဝနေဲ့ အတူထိုငရြတာ တဈမွိုးဖြစ်နပြေီ။ သူနဲ့ကိုယန်ဲ့က တွေ့ဖူးတာမှ ဘယလြောကမြှ မရှိသေးဘူး။ သူ့အကြောင်း ကနွောြ ဘာမှ မသိသလို၊ ကနွော့အြကြောင်းလည်း သူ သိချင်မြှသိမှာပါ။ ပုံမှနဆြိုရင် မိန်းကလေးတဈယောကန်ဲ့ ဒီလိုမွိုးတွဲထိုငရြတာ ကနွောြ ဘယလြိုမှ မနနေိုငပြမယေ့ြ၊ နန်းယှန်းဝကေ တောတ်ောလြှနတေော့ အခကသ်ားလားဗွ။

ယှန်းရဲ့အသားအရညကြ ရှမ်းမလေးဆိုတော့ ဖြူဖြေးပြီး ဝင်းလဲ့နတောဗွာ။ နေ့လညတ်ုန်းက မသိသာလှတဲ့ သူ့ဆံနှယန်ီညိုရောင် အခွလေေးတွကေ အခုတော့ လှပတဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းလေးနဲ့ လိုကဖြကည်ီပြီး ရငအြုံမို့မို့လေးပေါမြှာ ခစွစြဖြယ် လဲလွောင်းနတော။ နကမြှောငတ်ဲ့ မကြဆြံလေးတွရှေိတဲ့ မကြလြုံးလေးတွဟော အရညကြှညလြဲ့လဲ့နဲ့ သမငမြလေးအလား ထငရြတယ်။ နှာတံလုံးလုံးလေးရဲ့အောကကြ နှုတခြမ်းလေးတွကတေော့ လေးကိုင်းလိုပဲ ကြေးညှှတပြှီး မကြီးလှန်း မသေးလှန်းတဲ့အနအထေားဗွ။ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့အောကကြ ရှှရငေန်ှဈမှှာကလည်း ပြော့ပြောင်းတဲ့ ဝတစြုံရဲ့အောကမြှာ မို့မို့ဝန်းဝန်းလေး ရှိနတော။ သိပတ်ော့အကြီးကြီး မဟုတသ်လို၊ သိပတ်ော့လည်း သေးလှတယလြို့ မဟုတဘြူး။ ဘရာအကူကြောင့သ်ာ မဟုတဘြူးဆိုရင် ကနွော့လြကတ်ဈကိုငစြာ အနတေောလြေး …

(ဟိုကျ .. ငါ ဘာတွေ တွေးနမေိတာပါလိမ့ျ)

ခေါင်းထဲ ဝငလြာတဲ့ အတွေးကို ဖြတခြနဲ မောင်းထုတလြိုကတ်ော့ ဘာရယမြဟုတ်၊ အကငွ့ပြါနတေဲ့ ခေါင်းက အလိုလို ခါမိသှားပါရော ..။

“ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုထွန်းထွန်း .. နမကေောင်းလို့လား”

ကနွော့မြကြန်ှာက အသှငကြို ကြည့်ပြှီး ကြငန်ာသလို လသေံခွိုလေးနဲ့ မေးတော့ ကနွော့ဖြှင့ြ ရုတတ်ရကြ ဘာပြနပြှောရမှန်းတောင် မသိဘူး။ နောကတ်ော့မှ ခေါင်းထဲ ဖြတခြနဲ ဝငလြာတဲ့ အတွေးအတိုင်း ပြနဖြှလေိုကတ်ယ်။

“မဟုတပြါဘူး .. ကနွောြ ခေါင်းကိုကသ်လို ဖြစ်နလေို့”
“ခေါင်းကိုကန်လေို့ .. ဟုတလြား .. ဘာဖြစ်လို့လဲ”
“ဟိုဟာလေ .. တဈနေ့လုံး ပငပြန်းထားတာရော .. နောကဆြုံးတန်းမှာ ထိုငပြှီး လိုကလြာတာကြောင့ရြောပဲ”
“အောြ .. ဟုတသ်ားပဲ .. နောကဆြုံးတန်းက မကောင်းဘူး .. ကားမူးတတတ်ဲ့သူဆိုရင် အဆငမြပြဘေူး .. ခေါင်းကြညသ်ှားအောင် တဈခုခု သောကလြိုကပြါလား”
“ကောင်းသားပဲ .. ယှန်းရော ဘာသောကမြလဲ .. ကနွောြ မှာလိုကမြယ် .. တဈခုခု စားပါဦးလား”
“မစားတော့ဘူး .. ယှန်း ဒီအခွိန် အစာမစားတတဘြူး ..”
“ဟုတသ်ားပဲ .. မဟုတရြင် ကိုယအြလေးခွိန် တိုးလာမှာပေါ့”
“အင်း နောြ .. အခုတောင် ဝနပြေီလား မသိဘူး”
“အာ .. မဝပါဘူး .. ပြည့ပြှည့လြေးနဲ့ တောတ်ောကြှည့ကြောင်းတဲ့ ကိုယလြုံးလေးပါ” (ဟိုကြ .. မရညရြှယဘြဲ ကနွော့ြ ပါးစပကြ လှဈခနဲ ပြောထွကသ်ှားတယ်)
“တကယ် ?? .. မှှောကမြပြောလည်း ယှန်းက ကိုထွန်းသောကခြငွတ်ာ တိုကမြှာပါ” (ကနွော့ြ နာမည် ကိုထွန်းထွန်းကနေ ထွန်းတဈလုံးပြုတသ်ှားမှန်း အဲဒီတုန်းက သချောသတိမထားမိလိုကဘြူး)
“အာ .. မဟုတတ်ာ .. ကနွောြ တိုကမြှာပါ .. လဈပတနဆြိုရင် အဆငပြှလေား”
“ကောင်းသားပဲ … ကားပေါကြ အဲယားကြန်းကလဲ အရမ်းအေးတာဆိုတော့ အဆငပြှသှေားတာပေါ့ .. လဈပတနပြဲလုပပြါ”

ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကြ .. မှာထားတဲ့ လကဖြကရြညရြောကလြာတာကို စောင့ရြင်းနဲ့ပဲ စကားစမှည် ဆကပြှောနလေိုကတ်ယ်။ ကောင်းတယလြို့ပဲ ပြောရမလား၊ ဆိုးတယလြို့ပဲ ဆိုရမလား မသိဘူး။ ကနွောရြော၊ သူရော အခုလိုမွိုး အပြောခြရီးထွကလြာတာ ဘာဖြစ်လို့ တဈယောကထြဲ ဖြစ်နတယေဆြိုတာကို ဘယသ်ူမှ မမေးကြတာပဲ။ ယှန်းက ဘာဖြစ်လို့ မမေးဘူးလဲဆိုတာ ကနွောြ မသိပမယေ့ြ ကနွောကြ မမေးတာကတော့ ဖြစ်နနေိုငတ်ဲ့ ပြသနာကို ရိပဖြမ်းသံဖမ်းနဲ့ တွေးမိနလေို့ …။

နေ့လညတ်ုန်းက သူဖုန်းပြောနတောကို တဈစွန်းတဈစ ကြားထားတော့ အခုအခွိနမြှာ သူတဈယောကထြဲ ဖြစ်နတောနဲ့ ဆကစြပပြှီး တွေးလိုကရြင် ကနွောသ်ဘောပေါကပြှီလေ။ သူနဲ့ သူ့ပါတနာကြားမှာ တဈခုခုဖြစ်လို့ တမငတ်ကာ တဈယောကထြဲ ထွကလြာတာ ဖြစ်ရမယလြို့။ ဒါမွိုးကိဈစဆိုတာ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောဆိုဆုံးမထားသလို ကြားသုံးကြားထဲက တဈခုဆိုတော့ ကိုယဝြငပြါလို့ မကောင်းဘူးလေ (ဒါနဲ့ အဲဒီ ကြားသုံးကြားဆိုတာရော သိကြတဲ့လူများ ရှိနမလေား မသိဘူး :D)။ အဲဒါကြောင့ြ ကနွောကြ မသိလိုကြ မသိဖာသာပဲ နလေိုကပြှီး ယှန်းပြောတဲ့ စကားတွနေားထောင်၊ ပြီးတော့ ကိုယကြလည်း တနပြှနလြိုကပြှောနလေိုကတ်ာ ခနအနားပေးဖို့ ရပထြားတဲ့ အခွိနတ်ှဟော ဘယလြိုဘယပြုံနဲ့ ကုနသ်ှားမှန်းတောင် မသိလိုကဘြူးရယ် ..။ (အံ့သှဖို့ တဈခုကောင်းတာက ပန်းတနောမြှာ signal မိပမယေ့ြ သူရောကနွောရြော ဖုန်းဘယသ်ူမှ မသုံးဖြစ်ဘူး .. ဒါကနောကမြှ ပြနတ်ှေးဖြစ်တာပါ)

ကားပေါကြို လူတွေ အလွှိုအလွှိုနဲ့ ပြနတ်ကတ်ော့ ကနွောတ်ို့လည်း အားလုံးနည်းတူ ပြနတ်ကဖြို့ ပိုကဆြံရှင်းပြီး ထိုငရြာကနေ မထချင်ထြချင်န်ဲ့ ထလိုကတ်ယ်။ စိတထြဲမှာတော့ မဟူရာနတသ်မီးလေးရေ .. မင်းနဲ့ ကိုယန်ဲ့ ချောင်းသာရောကရြငတ်ော့ ခနတဖြုတ် ပြနဆြုံချင်လြိုကတ်ာဆိုပြီး တွေးနလေိုကတ်ယ်။ တကယ့တ်ကယတ်မ်း စိတထြဲမှာရှိတဲ့ အတွေးရိုင်းကို ပြောရမယဆြိုရငတ်ော့ ဒီလိုမွိုး ဆူဖြိုးလှတဲ့ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကရြှိတဲ့ ရှမ်းမချောလေးကို ဘီကီနီ ဝတစြုံလေး ဝတပြှီး မှငကြှည့န်တော .. ဟီး :P(ယောကြြားလေးဆိုတော့ ယောကြြားလေးလိုပဲ တွေးတာ သဘာဝကပြါတယန်ောြ .. ကိုယ့ဆြှာ)

ဒီတဈခါတော့ အဆင်းတုန်းကလို မဟုတဘြဲ ကနွောကြ ရှေ့က သူက နောကကြပေါ့ ..

ဟိုဘကဒြီဘကမြှာရှိတဲ့ ခုံတန်းတွကြေားထဲက လမ်းကြားလေးအတိုင်း လွှောကလြာရင်းနဲ့ သူထိုငခြုံနံပါတရြောကတ်ော့ နှုတဆြကသ်လို ကနွောြ တဈခကြလြှည့ကြှည့ပြှီး ဆကလြွှောကသ်ှားဖို့ ပြငလြိုကတ်ယ်။ အဲဒီမှာ
ကိုထွန်း .. ဆိုပြီး ခေါသ်ံနဲ့ ကနွော့ရြဲ့uniqlo ဘောဒြီဖဈလကရြှညအြင်ျကြ ီရဲ့လကကြို လာကိုငတ်ာ ခံလိုကရြတယ်။ လညပြှနလြှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ မကြလြှှာလေးပင့ပြှီး ကြည့်န်တေဲ့ နန်းယှန်းဝရေဲ့မကြဝြန်းလှလှလေးကို တွေ့လိုကတ်ယ်။

“ခေါင်းကိုကန်သေေးတယ် ဆိုရင် .. နောကမြသှားနဲ့တော့လေ .. ယှန်းမှာ တဈခုံပိုနတော .. ကိုထွန်း အဲယားကြန်းအောကမြှာ အိပလြို့ရတယဆြိုရင် ဒီမှာပဲနလေိုကပြါလား .. ကိုထွန်းကသာ ယှန်းကို ဖြည့ဆြည်းထားတာ ယှန်းက ဘာမှ ပြနမြလုပပြေးရသေးဘူး”

ကနွောြ ဘာလုပရြမလဲ … မောငထြှန်းထွန်း .. မင်း စဉြးစားစမ်း .. ကောငမြချောလေးတဈယောကကြ သူနဲ့အတူ ထိုငစြီးဖို့ ဖိတခြေါန်တော ….

“ဆောရီး .. ခနလေးနောြ .. ကနွောြ အထဲ ဝငပြေးပါ့မယ်”

ကနွော့န်ှုတကြ ထွကသ်ှားတဲ့ စကားနဲ့အတူ ယှန်းရဲ့နောကမြှာ ရပန်တေဲ့ အတွဲလေးတဈတွဲကို ပြုံးပြလိုကတ်ော့ ကောငလြေးဖြစ်တဲ့သူက .. ရတယ် ဘရို .. လို့ ပြောပြီး နားလညတ်ဲ့ အပြုံးနဲ့ ပြနပြှုံးပြနတယ်ေ (ဒီစကားကြားတော့ ပငလြယထြဲက တဈယောကကြိုတောင် သတိရမိသေး ;))။ သူတို့ဆီက အကြည့်လြှှဲပြီး နန်းယှန်းဝကေို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့မကြန်ှာလေးက တဈမွိုးလေးရယ်။ မကြန်ကဝြန်းလေးတွကေ ပြုံးနသလေား ထငရြတယ်။ ကနွောြ သသခွေောခွာ သူ့မကြဝြန်းတွရေဲ့ အဓိပျပါယကြို ခွဲခွားနဖေို့ အခွိနမြရဘူးရယ်။ နောကမြှာ လူတွစေောင့န်တောတွေ့လို့ ကိုယကြလေးယို့ပေးထားတဲ့ ယှန်းကို ဖြတကြွောပြှီး အစွနဘြကကြ ခုံမှာ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ စကျကန့ပျိုင်း မခွားဘဲ ကနွော့ဘြေးမှာ သဲ့သဲ့လေးလှုပသ်ှားတဲ့ လှိုင်းတဈခုနဲ့အတူ ကိုယလြုံးအိအိလေး တဈခုက ရောကလြာတယ်။ ရင်းနှီးနပြေီဖြစ်တဲ့ သင်းပြံ့နတေဲ့ မှှေးရနံ့လေး တဈခုနဲ့အတူပေါ့။ အဲဒီနောကတ်ော့ …

တရိပရြိပပြှေးနတေဲ့ Express Bus ကြီးနဲ့အတူ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းရဲ့ရင်းနှီးမှုကလည်း တရိပရြိပန်ဲ့ ပြေးနတယေလြို့ ပြောရမယ်။ သချောတာကတော့ အစောတုန်းကလို ကနွောြ ခေါင်းမူးတာ မရှိတော့သလို၊ အိပခြငွစြိတလြည်း မရှိတော့ဘူးရယ်။ မှိနတ်ုတတ်ုတ် ထွန်းထားတဲ့ မီးရောငအြောကမြှာ တဈယောကမြကြန်ှာကို တဈယောကကြှည့ရြင်း စကားတွေ ပြောလာကြတာ တခွားသူ တောတ်ောမြွားများ အိပပြွောန်ကြပြေီဆိုတာကို တောတ်ောကြှာတဲ့အထိ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကြ မရိပမြိကြသေးဘူး။

ဒါပမယေ့ြ သောကထြားတဲ့ လဈပတနအြရှိနကြ ကလွာပြီဖြစ်တဲ့အပြင် ကားကလည်း တရိပရြိပန်ဲ့ မောင်းလာတာဆိုတော့ မကြလြုံးက နဲနဲမှေးချင်သ်လို ဖြစ်လာတယ်။ နှစ်ယောကသ်ားအကြား စာအုပတ်ှေ၊ သီချင်ြးတွေ၊ ရုပရြှငတ်ှအကြေောင်း ပြောလာတာကလဲ နဲနဲတော့ပစ်က ကုနသ်လောကဖြစ်နပြေီ။ ဆကပြှောရင် ပါဆငန်ယကြိဈစတွပေဲဖြစ်ဖြစ်၊ ရုံးက ကိဈစတွပေဲဖြစ်ဖြစ် ပြောရတော့မှာ။ သူတော့ မသိဘူး .. ကနွောကြတော့ မပြောချင်ဘြူး။ ဘာမှ မကနွတ်ော့တဲ့ တဈညတာ အခွိနလြေးကို ဒီအတိုင်းပဲ ကုနဆြုံးသှားစချင်ေတ်ယလြေ။ လွှိုထားတယလြို့ရယ် မဟုတပြမယေ့ြ ဒီအကြောင်းကို ယှန်းစကားမစရင် ကိုယမြစဘူးလို့ပဲ သဘောထားထားတာ။

“ကိုထွန်း .. ယှန်းခန မှေးလိုကြဦးမယ် .. ယှန်းကို အားမနာနဲ့ ကိုထွန်း လှတလြှတလြပလြပန်ေ .. ခွထေောကလြည်း ဆန့လြို့ရတယ် .. လူကိုလည်း ကြုံ့ပြီး ထိုငမြနနေဲ့ဦး .. ကိုထွန်း ခန်ဓာကိုယန်ဲ့ ကိုယကြို ကြုံ့ထားတာ ကြည့်မြကောင်းဘူး”
“အိုကေ .. အိုကေ”

ကနွောလြည်း ရယကြွဲကြဲနဲ့ တုံ့ပြနလြိုကတ်ော့ ယှန်းက ခွိ ခနဲ ရယပြှီး သူ့ရဲ့နားကြပလြေးကို ဗူးထဲကနေ ပြနထြုတန်တယ်ေ။ ဖုန်းမှာတပပြှီး နားထောငဖြို့ သီချင်ြးရှေးနတော မှငတ်ော့ ဘာရယမြဟုတဘြဲ စပစြုမိလိုကတ်ယ်။

“ယှန်း .. ဘာသီချင်ြးနားထောငမြလို့လဲ”
“Zayn ရဲ့ Pillow Talk ဆိုတာ .. နားထောငဖြူးလား??”

ဗုဒျဓေါ .. သီချင်ြးကို သိတာ မသိတာထကြ .. သီချင်ြးနာမညကြှားပြီး လန့သ်ှားတာ။ Pillow Talk ဆိုတာ ဘယလြိုနရောမွိုးမှာ ပြောတာထကြ၊ ဘယသ်ူတွေ ပြောကြတာလဲဆိုတာ သိနပြေီ။ ဘာဖြစ်လို့ ယှန်းတဈယောကြ ဒီသီချင်ြးကိုမှ ရှေးပြီး နားထောငခြငွန်လေဲဆိုတာကို ကနွောြ မခန့မြှန်းတတတ်ော့ဘူး။ အသေးစိတလြည်း တွေးမနနေိုငဘြူးရယ်။ ဟင့အြင်း .. နားမထောငဖြူးဘူးလို့ ပြောလိုကတ်ော့ .. ကိုထွန်း နားထောငခြငွရြင် အတူတူနားထောငမြယလြဆေိုပြီး နားကြပတ်ဈဖကတ်ောင် ထိုးပေးနလေို့ .. အာ .. ရတယ် .. ကိုယခြန ငိုကလြိုကြဦးမယဆြိုပြီး စကားဖြတပြှီး မကြစြိနှစ်လုံးကို မှိတထြားရတယ်။ သိပတ်ော့ မထူးပါဘူး။ မကြစြိကိုသာ မှိတထြားရတာ။ အတွေးမှငကြှင်းထဲမှာ မဟူရာညနတသ်မီးလေးက ကြီးစိုးနတယေဆြိုတာ ကနွောြ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ ဝနခြံလိုကတ်ော့မယဗြွာ …။

မှေးခနဲဖြစ်ပြီး ငိုကသ်ှားတာ ဘယလြောကကြှာသှားလဲ မသိဘူး။ ရုတတ်ရကဆြိုသလို ကနွော့ပြုခုံးတဈဖကအြပေါြ တဈခုခု ပိလာသလို ခံစားလိုကရြလို့ အအိပဆြတတ်ဲ့ ကနွောြ .. ဖြတခြနဲ မကြလြုံးနှစ်ဖကပြှင့သ်ှားတော့ ယှန်းရယ် .. ကနွော့ဘြကကြို မှီပြီး အိပပြွောန်တောဗွ။ မကြန်ှာဖူးဖူးဝင်းဝင်းလေးကို နီးနီးကပကြပမြှငလြိုကရြတော့ နှလုံးခုနသ်ံက ခကြခြငွြးမှနတ်ကလြာပြီး မကြလြုံးက လုံးဝကို ကြညကြှညလြငလြင် ဖြစ်သှားတယ်။ မိန်းမလှလေးတွေ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောန်တောဟာ သိပကြိုလှပတာပါလားလို့ တွေးပြီး ကိုယကြိုမလှုပဘြဲ တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်န်လေိုကမြိတယ်။ (ဒီလိုမွိုး အနအထေားကို ကိုယ့ဆြှာတို့ သိကြမှာပါ .. လောကကြီးမှာ ဘယသ်ူပဲဖြစ်ဖြစ် .. အိပပြွောန်တေဲ့အခွိနမြှာရှိတဲ့ မကြန်ှာလေးဟာ အပြဈကင်းစငပြှီး ခစွစြရာအကောင်းဆုံး မဟုတလြား .. ယှန်းက မိန်းမချောလေးဆိုတော့ သိပကြို စွဲမကဖြို့ ကောင်းနတောလေ)

ကနွောြ သချော သတိမထားမိလိုကလြို့ဗွ။ ကိုယင်ိုကခြနဲဖြစ်သှားတဲ့အခွိနမြှာ ယှန်းက သူ့မှာပါတဲ့ မှှေးပြစောငလြေးနဲ့ ကနွောရြော သူရောကို လှှမ်းထားတာ။ စောငရြဲ့အနအထေားက တကယတ်မ်းတော့ တဈယောကစြာလေးပါ၊ အဲဒါကို နှစ်ယောကစြာ လှှမ်းထားတော့ ကိုယတ်ှကေို သိပမြလုံချင်ဘြူး။ ကြည့်ရြတာ ကားအဲယားကြန်းကလဲ အေးလာ၊ စောငကြလည်း သူ့ကိုယလြေးကို အပြည့အြဝ မလှှမ်းထားတော့ အပေါဝြတထြုတမြဝတထြားတဲ့သူ .. အေးလာလို့ ကနွော့ဘြကြ ရောကလြာတာလားတော့ မပြောတတဘြူး။ ယှန်း .. ကနွော့ကြို မှီထားတာ ပြသနာ မဟုတပြမယေ့ြ စောငလြှတန်တေဲ့ တဈခွမ်းက အေးပြီးခမွြးနမယေဆြိုတာ စဉြးစားမိပြီး ဖြေးဖြေးခွင်း သူ့ကို စောငတ်ဈထညလြုံး ခွုံပေးဖို့ မသိမသာ ပြငလြိုကတ်ယ်။ လကကြို အသာလေးရှှေ့၊ ကိုယကြို မသိမသာလေး စောင်းကပပြှီး သူ့ကိုယဟြိုဘကခြှမ်းကို စောငခြှုံပေးဖို့အလုပ်၊ သူက အင်းခနဲ ညည်းပြီး မကြန်ှာလေးကို မော့လိုကတ်ာ သူ့မကြန်ှာနဲ့ အနီးကပလြို ဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့န်ှှုတခြမ်းနဲ့ သူ့နှုတခြမ်း အမှတမြထင် ပြတတ်ိုကသ်ှားပါရော .. !!!

ကနွော့ြ ရငထြဲမှာ ဒိန်းခနဲ တဈခကြဖြစ်သှားတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ မကြန်ှာကို နောကဘြကြ ကမန်းကတန်း ပြနဆြုတလြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ ခုနက ရငခြုနတ်ာထကြ နှစ်ဆနီးပါးလောကြ ပြင်းမယ့ြ နောကထြပ် ဒိန်းခနဲ (ရငခြုနသ်ံ) တဈခကြထြပဖြစ်ပါရော။ မဖြစ်ခံနိုငရြိုးလား။ မှေးပြီး အိပပြွောန်တယေလြို့ ထငတ်ဲ့ ယှန်းရဲ့မကြန်ကဝြန်းလေးတွကေ ဖြတခြနဲ ပြင့လြာတာကိုး။

ကနွောဗြွာ .. ဘာလုပလြို့ လုပရြမှန်း မသိတော့ဘူး။ မိန်းကလေးတဈယောကကြို မရညရြှယဘြဲနဲ့ နမ်းမိလိုကပြှီ။ အထူးသဖြင့ြ ကိုယ့ကြိုယုံကြညလြို့ သူ့အနားကို ခေါထြားတဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့နှုတခြမ်းကို။ ဒါဟာ ယုံကြညမြှုကို အလှဲသုံးစားလုပတ်ာပဲ။ ကနွောြ မကောင်းဘူး။ အထငမြလှဲအောင် ရှင်းပြမှ ဖြစ်တော့မယ် ..

“ယှန်း … ဟို .. ကိုယ် .. ကိုယလြေ ..”

ထဈအထဈအနဲ့ စကားလုံးတွေ အပြေးအလှှားလိုကရြှာနရတေဲ့ ကနွော့ကြို ယှန်းက ရီဝဝလေေေးနဲ့ စူးစိုကကြှည့ပြှီး ထငမြှတမြထားတာ တဈခုကို ပြုလိုကလြုပတ်ယ်။ တခွားတော့ မဟုတဘြူး။ ကိုယပြေါလြှှမ်းထားတဲ့ စောငလြှတန်တေဲ့ လကရြဲ့လကည်ိုးလေးနဲ့ ကနွော့ြ ပါးစပရြှေ့မှာ ကပထြောငပြှီး လှမ်းပိတလြိုကတ်ာ။ ပြီးတော့ ခေါင်းကို သာသာလေး ဘယည်ာတဈခကြြ ခါပြတယ်။ ရှင်းပြစရာ မလိုဘူးဆိုတဲ့သဘော …။

အဲဒီနောကြ ယှန်းနဲ့ ကနွောြ မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ကြည့်မြိနကြတေယ် ..

တဈစက်ကန့ျ ..
နှစ်စက်ကန့ျ ..
သုံးစက်ကန့ျ ..

တိုငပြငထြားတာ မဟုတပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ပျိုငတ်ူလိုလို တဈယောကမြကြဝြန်းထဲက အဓိပျပါယကြို တဈယောကကြ နားလညသ်ှားတယ်။ ယှန်းရဲ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးဟာ မော့လိုကတ်ဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့အတူ ရှေ့ကို ရောကလြာသလို၊ ခေါင်းငုံ့ပြီး ရှေ့တိုးလိုကတ်ဲ့ ကနွော့ရြဲ့နှုတခြမ်းကလည်း အဲဒီနှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးပေါြ အမိအရကို ကရွောကသ်ှားတယ်။ မှှေးပြံ့နတေဲ့ နှုတခြမ်းနီနံ့လေး ရှိနတေဲ့ သူ့နှုတခြမ်းလေးတွဟော နူးညံ့လှန်းလို့ နမ်းလို့ကို မဝနိုငဘြူးရယ်။ အပေါန်ှုတခြမ်းလေးကလည်း အပေါန်ှုတခြမ်းလေးမို့၊ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကလည်း အောကန်ှုတခြမ်းလေးမို့ ဘယဟြာမဆို နမ်းလို့ကောင်းနတယ်ေ။ နောကဆြုံး နှုတခြမ်းပါးလေးနှစ်ခုစလုံးကို ငုံပြီး စုပန်မ်းလိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာတော့( အင်းးးး) ဆိုတဲ့ အသံလေး ထွကလြာပြီး ယှန်းရဲ့မကြဝြန်းလေးတွကေ မှိတသ်ှားတာတွေ့တယ်။

နူးညံ့တဲ့ နှုတခြမ်းလှှာလေး နှစ်ခုရဲ့ကြားကနေ လွှပစြဈလှိုင်းတွလေိုမွိုး ရငခြုနသ်ံလှိုင်းတွေ အပြနအြလှန် စီဆင်းနကြတေယဆြိုတာကို ဖောထြုတပြှသနိုငတ်ဲ့ ဖောမြွူလာရှိရင် အဲဒီဟာအတွကြ သကသ်ပြဖေို့ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းကို volunteer လုပခြှင့ပြေးပါတော့ … ။

ပြောမပြနိုငအြောင် ဆှတပြှန့ကြှညန်ူးဖြယ် ကောင်းတဲ့ အရသာဟာ နှစ်ယောကသ်ားကို ကြီးစိုးထားတော့ တဒင်ျဂအခိုကအြတန့မြှာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကဟြာ Express ကားကြီးပေါမြှာ ရှိနတယေဆြိုတာ မသိတော့ဘူး။ ရငခြုနသ်ံလှိုင်းတွရေဲ့ခေါဆြောငရြာနောကကြနေ ကမျဘာဦးအစမှာ ရှိတဲ့ ဧဒင်ဥယွာဉကြှီးထဲကို ရောကသ်ှားပြီး နှစ်ယောကသ်ား အတူ ပြေးလှှားနတောနဲ့တောင် တူနရေဲ့ …

ဟုတတ်ော့လဲ ဟုတတ်ာပါပဲ။ လူတွကသော မပြေးလှှားချင်ြ ပြေးလှှားနမှော … အခုအခွိနမြှာ ယှန်းက ကနွော့ကြို တနပြှနစြုပန်မ်းလာယုံမက သူ့လွှာလေးကပါ ပါးစပထြဲ တိုးဝငလြာတော့၊ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ လွှာချင်ြး အပြေးအလှှား လုပန်ကြတေယဆြိုရင် ကိုယ့ဆြှာတို့ လကခြံလိုကပြါနောြ …။

ပြောရင် ယုံကြမလား မသိဘူး။ ယှန်းရဲ့နှုတခြမ်းလေးက တအားနမ်းလို့ ကောင်းတာ။ မိန်းကလေး တောတ်ောမြွားများကို ကနွောြ နမ်းဖူးပါတယ်။ တဈခွို့နှုတခြမ်းတွကေ နမ်းလို့ မကောင်းဘူး။ ဖြာတယဖြှာတယန်ဲ့ ဖြစ်နတေဲ့ နှုတခြမ်းတွရှေိတယ်။ တဈခွို့ကြတော့လဲ ခံတွင်းနံ့ မကောင်းလို့လားမသိဘူး။ Mint ငုံထားတာ မဟုတရြင် နမ်းလို့မကောင်းဘူး။ ယှန်း ကတွော့ ဒါမွိုး မဟုတဘြူးရယ်။ မှှေးတေးတေး နှုတခြမ်းနီနံ့လေးမှာ သောကထြားတဲ့ လဈပတနအြရသာ အကြှင်းအကနွလြေး ကပန်ပြေီး၊ သူ့ပငကြိုယ် နူးညံ့အိစိုတဲ့ အရသာက တွဲကပပြါနတော။ အဲဒါကြောင့လြား မသိဘူး ကနွော့မြှာ first base ကနေ မတတန်ိုငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ။

ဒါပမယေ့ြ ကြာလာတာနဲ့အမွှ နမ်းနရင်ေးနဲ့ ကနွောြ စိတထြလာပြီး အနမ်းတွကေ တအားကို အားပါလာရော။ အဲဒီမှာ ပြှတခြနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ ကနွော့န်ဲ့အတူ အပျိုငန်မ်းနရောက သူ့ခေါင်းကို ဖယပြှီး နောကဆြုတသ်ှားတယ်။ ရီဝဝနေေဲ့ ပြနပြှင့လြာတဲ့ မကြလြုံးလေးနဲ့ ကနွော့ကြို အားနာသလို ကြည့်ပြှီး ဘာပြောသလဲဆိုတော့

(ကိုထွန်း .. တအား မစုပန်ဲ့နောြ .. ယောငသ်ှားမှာစိုးလို့).. တဲ့

ကနွောဆြိုတဲ့ကောငကြလဲ ဒါမွိုးရမလား။ နှုတခြမ်း မနမ်းရ .. ကနွတ်ာနမ်းတယကြှာ ဆိုပြီး ပါးမို့မို့လေးတဈဖကကြို နမ်းပစ်လိုကတ်ာပေါ့ .. (အာကြာ)ဆိုတဲ့ အသံလေး မတိုးမကယွန်ဲ့ ကြားရပြီး အပေါကြ မိုးလာသလိုဖြစ်တဲ့ ကနွော့ြ လညတ်ိုငကြို သူ့လကကြလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ သိုင်းဖကလြာပါရော။ တဈလဈထုတထြားတဲ့ ကနွော့လြွှာဟာ နူးညံ့နတေဲ့ ရှမ်းမချောလေးရဲ့ပါးပြငပြေါမြှာ တရှတတ်ိုကဆြှဲ ပြေးသှားရင်း၊ ကြယပြုံစံ နားဆှဲလေး ရှိနတေဲ့ နားရှကဖြောင်းဖောင်းလေးဆီ ရောကသ်ှားတဲ့အါ (အဟင်းဟင်းးးး) ဆိုတဲ့ ညည်းသံလေးတွနေဲ့ ကနွော့ကြို တင်းတင်းကြပကြှပ် တိုးဖကလြာပြနတ်ယ်။

နားသံသီးလေးရှိတဲ့ နရောလေးကို နှုတခြမ်းသားနှစ်ခုနဲ့ ဖိညှပပြှီး အစိလေးကို စုပသ်လို စုပပြေးလိုကတ်ော့ ယှန်းရဲ့ကိုယကြလေးက ကော့သထကကြော့လာတာ သူ့ရဲ့နို့လုံးလုံးတွနေဲ့ ကနွော့ရြငအြုံ ပြတတ်ိုကမြိနပြေီ။ ကနွောလြည်း အခုအခွိနမြှာတော့ စိတထြဲမှာ ရမျမကလြှိုင်းလေးတွေ တအားကို ထနန်ပြေီ။ ကားပေါမြှာတွေ ဘာတွေ တွေးမနတေော့ဘူး။ ကိုယခြငွြးပူးကပန်တေဲ့ ယှန်းရဲ့ကြောနောကကြိုလကတ်ဈဖကထြိုးထည့ြ ဖကထြားရင်း၊ ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ မို့ဝန်းတဲ့ နို့လေးတဈဖကကြို လကရြဲဇကရြဲပဲ ကိုငပြဈလိုကတ်ယ်။

(အင့ြ) ခနဲ ညည်းသံနဲ့အတူ ယှန်းရဲ့ကိုယကြလေး ဆတခြနဲတုနသ်ှားတယ်။ ကနွောပြုခုံးပေါမြှာ သူ့မကြန်ှာလေးက ရောကန်လတေေော့ ယှန်းရဲ့နှုတခြမ်းလေးနဲ့ ကနွော့န်ားတဈဖကကြ ကပန်သလေို ဖြစ်နတောလေ။ ဒီတော့ သူမ တိုးတိုးလေး ညည်းပမယေ့ြ ကနွော့န်ားထဲမှာ အကယွကြှီး ကြားနရသေလို၊ အဲ့လို ကြားနရတောကလဲ ကနွော့စြိတတ်ှကေို ပိုပိုပြီး တကကြှှစအေောင် ပြုလုပပြေးနတောပေါ့။

လကထြဲမှာ မိမိရရ ကိုငထြားတဲ့ နို့လေးတဈဖကကြို ညငည်ငသ်ာသာလေးပဲ ဆုပန်ယပြေးလိုကတ်ယ်။ ဟုတတ်ယ် .. ကနွောထြငထြားတာ မှနတ်ယ်။ အခုအခံကြောင့ြ မဟုတဘြူး။ ဘရာအသားက ခပပြွော့ပြော့လေးဆိုတော့ တင်းရင်းမှတထြှတန်တေဲ့ နို့လုံးလေးကို တိုကရြိုကကြိုငမြိတာနဲ့တောင် တူနတယ်ေ။ ဖြေးဖြေးခွင်း လကကြို ဟိုရှှေ့ဒီရှှေ့ .. ဟိုစမ်းဒီစမ်းလုပပြှီး နို့သီးခေါင်းရှိမယ့န်ရောလေးကို မှန်းရှာလိုကတ်ော့၊ မာတောင့တ်ောင့ြ အရာလေးတဈခုကို စမ်းမိပါရော။ ဟုတပြှီကြာဆိုပြီး လကည်ိုးလကမြနှစ်ခုကြား ရအောင် ညှပကြိုငပြှီး ဖြဖြလေး လှိမ့ပြေးလိုကတ်ယဆြိုရငပြဲ

(အား … ဟင်းးးး … ကို .. ကိုထွန်း)

ဆိုပြီး တုနရြငန်တေဲ့ အသံလေးနဲ့ သူ့နို့ကို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကကြို အပေါကြနေ လာအုပကြိုငပြါရော။ နို့ကို ကိုငမြိထားတဲ့ လကကြိုတော့ မဖယပြေးနိုငဘြူး။ ယှန်းဘာဖြစ်ချင်တ်ာလဲဆိုတာ သိချင်လြို့ ဆကတ်ော့ မနယဘြဲ၊ မကြန်ှာချင်ြးလည်း ပြနခြှာပြီး သူ့မကြဝြန်းတွကေို ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့၊ လိငစြိတတ်ကန်တေဲ့အခွိနမြှာ မိန်းကလေးတွေ ကြည့်တ်တတ်ဲ့ အကြည့်မြွိုး မကြဝြန်းလေး မှေးတေးတေးနဲ့ ကနွော့ကြို ပြနကြှည့န်တယ်ေ။ ပြီးတော့ သူ့နို့လေးကို ကိုငထြားတဲ့ ကနွော့လြကကြို သာသာလေး အုပကြိုငပြှီး ဖယပြဈလိုကတ်ယ် …

သှားပြီ .. ဆှာ !! .. ကနွောတ်ော့ ဂွမ်းပြီ .. နမ်းတာက ပြသနာမရှိပမယေ့ြ .. first base ကနေ ကူးပြောင်းဖို့ ယှန်းက လကမြခံဘူးပေါ့ .. လူကို တောတ်ောဆြှေးသှားတယ်

ဒါပမယေ့ြ အဲဒီ ခံစားမှုက ခဏလေးပါပဲ .. ဆှေးသှားတဲ့ ခံစားမှုကို၊ ပြောရြှှငလြှိုကမြောတဲ့ ရငခြုနသ်ံတွကေ ၁ဝပလောကြ မှင့မြယ့ြ လှိုင်းလုံးကြီးတွလေိုပဲ အပြတအြသတကြို တိုကခြပြဈလိုကတ်ယ်။

ကနွော့လြကကြို အုပကြိုငပြှီး ဖယပြဈတာ မဟုတဘြူး။ လကကြို ဆုပကြိုငထြားရင်းက သူမရဲ့ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြှားထဲကို ပို့ပစ်လိုကတ်ာဗွ …

ပြီးပြီးရော မဟုတဘြူးနောြ။ ဂါဝနအြောကကြို လကထြိုးထည့ပြှီး အုပကြိုငခြိုင်းတာ။ ဖောင်းမို့နတေဲ့ အဖုတဟြာ အသားကပဘြောင်းဘီလေး တဈထပခြံနသညေ့တ်ိုင် လကထြဲမှာ ပူနှေးနတော ဖိုကထုတတ်ဲ့ မုန့ပြေါင်းလို တရှိန်းရှိန်းနဲ့ အငှေ့တွထွကေန်သလေား ထငရြတယ်။ ကနွောလြည်း ဘာရတော့မလဲဗွာ။ လကဝြါးကို ပကလြကလြှနထြားရင်း မိမိရရ အုပကြိုငပြှီး တဈခကြည်ှဈပစ်လိုကတ်ော့ အင်းခနဲ မှညသ်ံနဲ့ သူ့လကကြ ကနွော့လြကပြေါကြ ကြာသှားတယ်။ လူက လွော့တိလွော့ရဲ အနအထေားနဲ့ ထိုငခြုံနောကကြွောကို မှီထားပြီး ပေါငတ်နပြှည့ပြှည့လြေးနှစ်ဖကကြိုတော့ ကနွော့လြကြ လှုပရြှားလှယအြောင် ထပကြားပေးလရေဲ့ …။

“ယှန်း .. ဘောင်းဘီလေး အသာခွှတလြိုကမြယန်ောြ ..”

တဈခကြန်ှဈခကြလြောကြ အဖုတန်ှေးနှေးလေးကို ပြတပြေးပြီးနောကြ အားမရနိုငတ်ဲ့ ကနွောကြ တိုးတိုးလေး သူ့နားနားကပပြှောလိုကတ်ော့၊ မကြလြုံးလေး ပိတထြားလကြန်ဲ့ အင်းးး ဆိုပြီး ပြနဖြှတယ်ေ။ တငသ်ားလုံးလုံးလေးတွကေိုလည်း ထိုငခြုံနဲ့ လှတအြောင် ကြှပေးတာနဲ့ ကနွောလြည်း ဂါဝနအြောကကြို လကန်ှဈဖကလြုံး ထိုးထည့ြ၊ အသားကပဘြောင်းဘီကို ပေါငတ်နအြလယလြောကရြောကအြောင် လိပခြွ၊ အဆငပြှတောနဲ့ လကကြိုအထဲ ပြနထြည့ြ၊ ပြကတွေော့မလို ဖြစ်နတေဲ့ စောငကြို အပေါကြနေ ပြနလြှှား .. လုပစြရာရှိသမွှကို ဆကတ်ိုကကြို လုပပြဈလိုကတ်ော့တယ် .. ဒါမွိုးဆိုတာ ဘာပြီးရင် ဘာလုပရြမယဆြိုတာ သိနတေဲ့ ကနွော့အြတွကတ်ော့ မကြစြိတဈမှိတအြတွင်းမှာ ပငတ်ီပါးပါးလေးသာ ကနွခြဲ့ပြီဖြစ်တဲ့ ယှန်းရဲ့အဖုတလြေးပေါြ လကပြှနရြောကသ်ှားတော့တာပဲ။ ပငတ်ီကတော့ တမငတ်ကာ မခွှတတ်ော့တာ။ လကန်ဲ့ စမ်းမိသလောကြ ဇာပငတ်ီပါးပါးလေးပဲ ဖြစ်မယဆြိုတာသိနလေို့။ ကိုယ့ဆြှာတို့ သိကြမှာပါ။ အဖုတအြကြဲကြောင်းနရောလေးမှာပဲ ဖဲသားလို ပြောငခြွောလေးပါပြီး ကနွတ်ဲ့နရောတွအေားလုံးက ဇာပန်းအပြောကပြှောကတ်ှနေဲ့ ပငတ်ီသေးသေးလေးတွကေို၊ ဒါမွိုးက တကူးတက ခွှတန်ဖေို့ မလိုဘူးရယ်။ နောကပြှီး ကနွောတ်ို့ အနအထေားက ကားကြီးပေါမြှာ .. တဈခုခုဆို အဆငပြှအေောင် ဒီအတိုင်းထားတာ ကောင်းတယ် မဟုတဘြူးလား ..။

အဲ .. ဒီအတိုင်းမထားတာကတော့ အဖုတအြိအိလေးကို ပြနကြိုငမြိသှားတဲ့ ကနွော့လြကကြ လကခြွောင်းလေးတွကေိုပဲ။ အဖုတအြကြဲကြောင်း တလွှောကြ အစုနအြဆန် ပြတပြေးတယ်၊ ဒါက ပထမအဆင့ြ .. နောကတ်ော့ ပငတ်ီလေးကို မသိမသာ ဘေးကိုတွန်းရှှေ့ပြီး လုံးဝကြီး အကာအကြယမြဲ့သှားတဲ့ အဖုတဝြလေးကို သှားရနရြှာတယ်။ တဈခုကောင်းတာက ယှန်းက ကနွောန်ဲ့ နမ်းနရင်ေးနဲ့ကို စိတထြနတေော့ သူ့အဖုတလြေးက အရညတ်ှစေိုနပြေီ။ ကနွော့လြကခြလယလြေး ထိုးထည့ပြှီး ကလောကြလောပြေးတော့ လကခြလယတ်လွှောကြ စီးကလွာတဲ့ အရညတ်ှဆေိုတာ အများကြီးပဲ ..

အကြာကြီး မလုပလြိုကရြပါဘူး .. အသကရြှူသံတွေ တအားမှနလြာ၊ ယှန်းကိုယလြေးက တုနတ်ုနရြီရီဖြစ်လာပြီး တဈခကြမြှာ ကနွော့လြကကြို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ဖိအုပထြားရင်း တကိုယလြုံးကော့တကသ်ှားတယ်။ ကားထားတဲ့ ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းက ဆတခြနဲ ပြနပြူးကပသ်ှားပြီး တင်းတင်းညှပထြားတာ ကနွော့လြကတ်ောင် လုံးလုံးလှုပလြို့ မရတော့ဘူး …

“ဟူးးးးး … လူကို ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်း မသိဘူး .. ကိုထွန်းရယ်”

တအောင့လြောကကြှာလို့ ကနွော့လြကကြို ပြနထြုတလြို့ရတဲ့ အခွိနမြှာ .. ကနွော့ရြငခြှငထြဲ ယှန်း တိုးဝငလြာပြီး မကြန်ှာလေးမော့ရင်း ပြောတာ။ ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား အောကပျိုင်းကို လှှမ်းထားတဲ့ စောငအြောကကြနေ သူ့လကကြလေးက ကနွော့ရြဲ့ပေါငရြင်းဂွကို ရောကလြာပါရော။ ပြောပြစရာ မလိုလောကအြောင် တင်းမာနလေို့ ဝတထြားတဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီသားကို ကုန်းထောကန်တေဲ့ ကနွော့ကြောငကြို စမ်းမိသှာတာနဲ့ .. အပြငထြုတလြိုကလြဆေိုပြီး တိုးတိုးလေးပြောတော့ … ဒီကကောင် အီဖကေိုယကြ .. လာထား ကြာသလားပေါ့ဆိုပြီး .. ဇဈကို ဆှဲဖဈမယအြပြု !!!

တင်းတောင် .. တင်းတောငဆြိုတဲ့ အခကြပြေး တီးလုံးနဲ့အတူ ကားတဈစီးလုံးမှာရှိတဲ့ မီးတွပြငေ့လြာပါရော …

သောကပြလုတတ်ုတ် .. အခွိနတ်ှေ ဘယလြောကကြှာသှားမှန်း မသိတာ .. ချောင်းသာသှားရင် မလှဲမသဖြတေရြတဲ့ ဥတိုချောင်းကို ရောကလြာတာ။ ကနွောတ်ို့ ခရီးသှားတဲ့ ဒီအခွိနကြှီးမှာ အခွအနေေ အကြောင်းမလှတော့ တဈလမ်းသှားတံတားကို၊ နှစ်လမ်းသှားဖြစ်အောင် လုပန်တေဲ့ ကိဈစက မပြီးသေးဘူး။ ချောင်းဟိုဘကကြို မောတ်ောဘြုတန်ဲ့ ကူးဖို့ ကိုကံကောင်းက ထကြငှောတာ ..

လခွီးနဲ့မှပဲ .. ကနွော့မြှာ ဘယသ်ူ့ကို ဆဲလို့ဆဲရမှန်း မသိဘူး .. ယှန်းကတော့ စူပုတန်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာပေးလေး လုပန်သေေးတယ် .. သောကကြောငမြလေး .. ရယထြားဦးပေါ့ .. တွေ့မယ် .. ခွီး

ကဲ .. ကနွတ်ဲ့အခန်းတွတေော့ နဲနဲ ကြောခြလွိုကတ်ော့မယ် .. ဖီလငလြာလို့ ရေးနရင်ေး ရေးနရင်ေးနဲ့ တောတ်ောရြှညသ်ှားပြီ။ အတိုခွုံးပြီး ပြောရရင် ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ မောတ်ောပြေါရြောကသ်ှားတယ်။

မောတ်ောပြေါကြိုတကတ်ော့၊ ကနွောကြ အရငတ်ကပြှီးမှ သူ့လကကြလေးကို ဆှဲခေါတ်ငလြိုကတ်ာ။ နောကပြှီး ထိုငဖြို့နရောပြငတ်ော့ မောတ်ောကြှမ်းပြငကြ ညဈပတန်လေို့ ကနွောကြ ပါလာတဲ့ ကြောပိုးအိတကြို ခင်းပေးမယဆြိုတော့ ရတယဆြိုပြီး ကနွော့ြ တငပြလှထေိုငထြားတဲ့ ပေါငပြေါပြဲ သူက တကထြိုငတ်ာ။ မောတ်ောအြထွကမြှာ နဲနဲလေး လှုပသ်ှားတော့ သူက ကနွော့ရြငခြှငထြဲမှီထားလို့၊ ကနွောကြ နောကကြနေ သူ့ကိုယလြေးကို ဖကထြားတာ ..။

အဲဒါတွကေိုတော့ ပြောလည်းပြောချင်တ်ယ် .. ပြောလည်း ပြောလိုကပြှီပေါ့ဗွာ .. ဟီး 😉 😉

ဆကပြှောရမယဆြိုရငတ်ော့ ညလတဟေူးဟူးတိုကန်တေဲ့ ဥတိုချောင်းရဲ့ညငသ်ာတဲ့ ရစေီးထဲမှာ ကနွောတ်ို့ လိုကပြါလာတဲ့ မောတ်ောလြေး တငှိမင်ှိမ့န်ဲ့ ခုတမြောင်းနစဉြေ .. ဘယသ်ူ့ဖုန်းကဖြင့ထြားမှန်း မသိတဲ့ သီချင်ြးတဈပုဒရြဲ့အသံက ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြီ ရောကလြာလို့ တဈယောကမြကြန်ှာတဈယောကတ်ောင် ပျိုငတ်ူ ကြည့်မြိကြသေးတယ် ..

သီချင်ြးလေးထဲက စာသားလေးတွကေ ကိုယတ်ို့နှစ်ယောကန်ဲ့ တိုကဆြိုငသ်လို ဖြစ်နတောကိုးဗွ

There are three apples that changed the world ဆိုပြီး ပြောနကြတေဲ့ quote အတိုင်းသားဆိုရငတ်ော့ ကနွော့ဘြဝကို လတတ်လောအခွအနေမှော ပြောင်းလဲသှားစတောက သူတို့ဆိုထားသလို Steve Jobs ရဲ့ apple မဟုတတ်ာတော့ သချောတယ် ..

အာဒမန်ဲ့ ဧဝတို့ နှစ်ယောကြ မစားသင့ဘြူးဆိုပြီး တားမှဈထားတဲ့ ပန်းသီးကို ခိုးစားခဲ့ကြသလို၊ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းလည်း ဖြတမြကြောသ်င့ဘြူး ဆိုတဲ့ စည်းတဈခုကို ကြောခြဲ့ပြီလေ။ ဒါမွိုးဆိုတာ ဖြစ်မသှားခငကြသာ ထိန်းသိမ်းရတာ၊ လှနပြှီးသှားပြီဆိုရငတ်ော့ ခကြခြငွြး U Turn လိုကရြှာပြီး ပြနကြှေ့လို့ရတာ မဟုတဘြူး ဆိုတာ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့သူ တောတ်ောမြွားများ သဘောပေါကကြမွှာပါ။

ကမျဘာမှရေဲ့ဆှဲအားကို နယူတနကြ ပန်းသီကြှတောကို ကြည့်ရြင်း စဉြးစားသှားမိတာဆိုပမယေ့ြ ကနွောကြတော့ အခစွရြဲ့ဆှဲအားကို ယှန်းကိုယလြေးက ကနွော့အြပေါမြှာ ပိပြီးထိုငန်တောကို ခံစားရင်းနဲ့ လကတ်ှေ့သိသှားတာဗွ ..

အဲ .. အဲဒီအခွအနေမှောလည်း တတိယမှောကြ နောကဆြုံးပန်းသီးလေးကို သာယာသှားမိတာလေ။ တခွားတော့ မဟုတပြါဘူး။ apple-shaped လို့ ပြောရမယ့ြ ယှန်းရဲ့တငအြိုးလှလှလေးက ကနွော့ရြဲ့ပေါငခြှကြားကို မိမိရရ ဖိထားတာ မဟုတလြား။ ဒီကြားထဲ .. အဲဒီဟာမလေးက ကနွော့ရြငခြှငထြဲ မှီထိုငထြားရင်း ငှိမင်ှိမလြေး လိုကလြာတာ မဟုတဘြူး။ လကတ်ဈဖကကြို နောကပြှနထြောကထြားသလိုနဲ့ သူ့တငပြါးကို ထိနတေဲ့ ကနွော့ကြောငကြို ဘောင်းဘီပေါကြနေ မသိမသာနဲ့ ပြတပြေးနသေေးတာ။ တောသ်ေးတယ်။ ကနွောြ ဝတထြားတာ ဂငွြးဘောင်းဘီဖြစ်တဲ့အပြင်၊ အထဲက အတွင်းခံကလည်း ဘောကဆြာဖြစ်နလေို့ .. မဟုတရြင် ညီလေးထိပကြ ထွကတ်ဲ့အရညန်ဲ့ ဂွကြားမှာ အကြကလြိုကြ ဖြစ်နမှော …။

ဥတိုချောင်းရဲ့ဟိုဘကရြောကတ်ဲ့အခါ တဆင့ပြှောင်းစီးရမယ့ကြားက အဆငသ်င့ရြှိနတေော့ သိပမြစောင့လြိုကရြဘူး။ ဒီတဈခါတော့ ချောင်းသာရောကဖြို့က ဘယလြောကမြှ မကနွတ်ော့တာရော၊ လူတွအေားလုံးကလည်း နိုးနတောကြောင့ရြော၊ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကြ တူယှဉတ်ှဲပြီး ထိုငလြို့ရပမယေ့ြ ဘာမှ ဟုတတ်ိပတတ်ိ မလုပဖြစ်လိုကပြါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ လုံးဝကြီး မတို့မထိတာတော့လည်း မဟုတဘြူး။ အတို့အမှုပလြေးတွတေော့ ရှိတာပေါ့ဗွာ။ ယှန်းက သူ့အောကန်ှုတခြမ်းလေး တဈဖကကြို သှားလေးနဲ့ ဖိကိုကရြင်း၊ ဖီးလလြာသလို မကြန်ှာပေးနဲ့ သူ့နို့လေးတဈဖကကြို အခွားသူတွမမှေငအြောင် မသိမသာ ညှဈပြတာ။ ဘောင်းဘီကို ခွှတတ်ာမဟုတပြမယေ့ြ ဇဈကိုဆှဲဖြင့ထြားရင်း အထဲကို လကထြိုးထည့ပြှီး ကနွော့ကြောငကြို စမ်းကြည့်တ်ာ။ ဒါမွိုးတော့ လုပဖြစ်တာပေါ့ ..

“ကဲ .. အားလုံးပဲ .. ကနွောတ်ို့ကား သှားမယ့ြ လမ်းကြောင်းမှာရှိတဲ့ ဟိုတယတ်ှကေို ကြငှောပါ့မယ် .. ကိုယဆြင်းရမယ့ြ ဟိုတယပြါရင် ပြောပါ”

မိုကကြရိုဖုန်းက ထွကလြာတဲ့ ကိုကံကောင်းရဲ့အသံဟာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကအြတွကြ ခွဲခွာခွင်းကို သယဆြောငလြာသလားတောင် ထငရြတယ်။ တဈလမ်းလုံး၊ တဈညလုံးမှာ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ မမေးဖြစ်တဲ့ မေးခွန်းတဈခုကို နှစ်ယောကသ်ား လေးလံတဲ့ လသေံနဲ့အတူ ပျိုငတ်ူ မေးမိကြတယ်

“ဘယဆြင်းမှာလဲ .. ယှန်း”
“ဘယဆြင်းမှာလဲ .. ကိုထွန်း”
“xxx Hotel”
“အယ် .. တကယ် !! .. ယှန်းလဲ အတူတူပဲ”

ရစကေဆြိုတာ အလကားပြောကြတဲ့ စကားမဟုတဘြူးဆိုတာ သူရောကိုယပြါ လကခြံသှားသလို၊ နှစ်ယောကသ်ား မကြန်ှာဟာလည်း အတူတူ ဝင်းလကသ်ှားတယ်။

ဟိုတယရြှေ့မှာ ကားရပလြိုကတ်ော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ဆိုသလို၊ ကားပေါကြ ဆင်းလာတာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကထြဲပဲ ရှိတယ်။ ဟုတလြှခညွလြားလို့ ကနွော့စြိတထြဲက တွေးပြီး ယှန်းနဲ့အတူ ခပတ်ညတ်ညပြဲ လွှောကလြှမ်းဝငလြာတော့ Reception ကို ရောကတ်ဲ့အခါမှာ ဧည့သ်ညတ်ှေ တဈယောကစြ၊ နှစ်ယောကစြပဲ ရှိတယ်။ ယှန်းရယ်၊ ကနွောရြယကြ အိတတ်ဈလုံးစီပဲပါလို့ ကနွောကြ ကြော့ပိုးအိတကြိုလှယ်၊ သူက သူ့အိတကြိုလှယလြကြသ်ားပဲ ကောငတ်ာနား တိုးကပသ်ှားတော့ ညတာဝနကြတွဲ့သူ ဖြစ်ပုံရတဲ့ ကောငမြလေးက ယဉယ်ဉကြွေးကြေးလေးပဲ စတငန်ှုတဆြကတ်ယ်။

“မင်ျဂလာပါရှင် .. ဘှတကြငမြွား တငထြားလား မသိဘူး”
“ဟုတကြဲ့ .. နန်းယှန်းဝဆေိုတဲ့ နာမညန်ဲ့ပါ”
“ဟုတကြဲ့ .. ဒါဆို နှစ်ယောကအြတူတူ ခကြကြငဝြငမြှာပေါ့နောြ .. အခန်းမှာ လူရှိနသေေးတော့ …”
“မဟုတဘြူးဗွ .. တဈယောကစြီ!!”

စာရင်းစာရှကမြှာ မှတထြားတာကို ကြည့်ပြှီး သှကသ်ှကလြကလြကြ ပြနဖြှလေိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေး စကားမဆုံးခငမြှာ ကနွောြ ကြားဖြတပြှီး ဝငပြှောလိုကရြတယ်။ အခွအနေကေ မပြောမဖြစ်တဲ့ အနအထေား ရောကသ်ှားပြီလေ။ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းတွဲလာတာကိုကြည့်ပြှီး နှစ်ယောကအြတူတူ ခကြကြင် ဝငမြယလြို့ တွကထြားလိုကပြုံရတယ်။

“ကနွောန်ဲ့ သူနဲ့က လမ်းရောကမြှ ခငသ်ှားကြတာပါ .. ကနွောကြ တဈရကန်ောကကြပြှီး ခကြကြငဝြငတ်ာပါ .. အခန်းနံပါတ် ၃၀၁ sea view ကပါ ..”
“အာ .. ဆောရီးရှင့ြ .. တောင်းပနပြါတယ် .. ကမွ ပြနကြှည့ပြေးပါ့မယ်”

အားတုံ့အားနာဟနလြေးဟာ ညာဘကပြါးပြငမြှာ မှဲ့နကလြေးတဈလုံးရှိတဲ့ ဧည့ကြှိုကောငမြလေးရဲ့မကြန်ှာမှာ အထင်းသားပေါလြှငသ်ှားတယ်။ ဇကကြလေးနိမ့ပြှီး ခေါင်းလေးညှှတပြှလိုကတ်ဲ့ ကောငမြလေးကို ကြည့်ပြှီး ဒါဟာ သူ့အမှားမဟုတဘြူး .. သူ့နရောမှာ ကနွောဆြိုလဲ ဒီလိုမွိုးတွေးမှာဆိုတာ သဘောပေါကန်တေော့

“ရတယ် .. ညီမ .. ပြသနာမရှိဘူး .. ယှန်းနဲ့ ကနွောန်ဲ့က ရင်းနှီးတဲ့ မိတဆြှတွေေ ဖြစ်နပေါပြီ …ဟုတတ်ယန်ောြ ယှန်း .. အဟင်း ဟင်း”

ခပပြေါ့ပေါ့ ရယသ်ံလေးနဲ့ အခွအနေကေို ထိန်းသိမ်းလိုကပြှီး၊ ဘေးနားကပရြပန်တေဲ့ ယှန်းကိုပါ ပုခုံးတဈဖကန်ဲ့ တိုကပြှလိုကတ်ော့ .. ဟင်းနောြ .. ဆိုတဲ့ မကြစြောင်းလှလှလေးက ကနွော့ဆြီ ဒိုင်းခနဲ ရောကလြာတာပေါ့။ ဒီလိုမွိုး အဖြစ်အပကြတ်ှကေို တောတ်ောမြွားများ ကြုံတွေ့မှငဖြူးထားပုံရတဲ့ ညိုချောလေး ချောတဲ့ ဧည့ကြှိုကောငမြလေးကလည်း အခုကမွှကနွော့တ်ို့နှစ်ယောကကြို ကြည့်ပြှီး မကြန်ှာလေး ပြုံးသှားတယ်။

အလဲ့ .. ပြုံးလိုကတ်ော့ .. ဒီကောငမြလေးက ညာဘကပြါးပြငမြှာ ပါးခွိုင့လြေးနဲ့ကိုး .. ခစွစြရာလေးဗွ ..။ အကငွ့ပြါနတေဲ့ ကနွော့မြကြလြုံးတွကေ ကြံရညရြောင် ဝနထြမ်းဝတစြုံလေးရဲ့ ညာဘကခြှမ်းက ခပမြို့မို့တောငပြူစာလေးအထကမြှာ ရှိတဲ့ ရငထြိုးလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဝါဆိုဦးတဲ့။ ဆိုးတော့ မဆိုးဖူးဘူး။ မိုးတဈလုံးပဲ လိုနတေော။ အနအထေားကတော့ အငတ်ာနကမြှာ နာမညကြှီးနတေဲ့ ဟိုတဈယောကန်ဲ့ သူမသာ ကိုယမြသာပဲ။ အရပကြလေးကလည်း ယှန်းလိုပဲ မနိမ့မြမှင့ြ အနတေောလြေး။ အလုံးအထညသ်ာ သူက နဲနဲ ပိနပြိနပြါးပါး ဖြစ်နတော …

(ဟိုကြ .. ငါ ကြည့်န်တော သိသှားပါလား !!)

ကိုယ့အြတွေးနဲ့ကိုယ် မွောပြီးတော့ နာမညလြေးပေါန်တေဲ့ ရငထြိုးနရောလေးကို တစိုကမြကမြကြ ကြည့်န်မေိတဲ့ ကနွောြ၊ ဝါဆိုဦးက ယှန်းထံကနေ မှတပြုံတငယ်ူပြီး ကနွော့ဘြကလြှည့လြိုကခြွိနမြှာ လူမိသလို ဖြစ်သှားတယ်။ ရှကလြိုကတ်ာဗွာ .. ဘေးနားမှာ ကိုယ့န်ဲ့ဘာညာသရကာ ဖြစ်နတေဲ့ ကောငမြချောလေး တဈယောကကြို ထားပြီး၊ နောကထြပ် ကောငမြလေးတဈယောကရြဲ့ရငအြုံကို ငေးကြည့်န်မေိတာ။ ဒီဘဲကတော့ နှာဘူးကောငလြို့ပဲ ထငသ်ှားပြီ ထငပြါရဲ့ဆိုပြီး တောင်းပနသ်လို ဝါဆိုဦးရဲ့မကြန်ှာလေးကို ခပဖြွော့ဖြော့ အမူအရာနဲ့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ .. ဟိုကြ ရှားဘား … သူက ကနွော့ကြို မကြတ်ောငလြေးတွေ ခပလြှနလြှနထြားပြီး ပြနကြှည့န်တော။ ဒီအကြည့်ရြဲ့အဓိပျပါယကြို ကနွောြ သိတယ် .. မဟုတသ်ေးဘူး .. ကနွောြ ဒီလောကြ ကံကောင်းတတတ်ဲ့ ကောင် မဟုတဘြူး … စိတထြငလြို့ ဖြစ်မှာပါလို့ ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ဆုံးဖြတလြိုကပြှီး ကနွော့ရြဲ့မှတပြုံတငကြိုပါ တခါထဲ ထုတပြေးလိုကတ်ော့တယ်။

“ဟုတကြဲ့ ရပါပြီ .. မနန်းယှန်းဝေ အခန်းက ၂၀၂ပါ .. ဒီမှာပဲ ထိုငစြောင့ခြငွရြငရြတယ် … ဒါမှမဟုတ် ဖုန်းနံပါတပြေးထားမယဆြိုလဲ ဖြစ်ပါတယ် .. အခန်းရရခွင်း ကမွတို့ အကြောင်းကြားပေးပါ့မယ် .. အကယ်၍ အိတထြဲမှာ အရေးကြီးပစ်စည်းမပါလို့ အပထြားချင်တ်ယဆြိုရင် ဖြစ်ပါတယ် .. ဒီဟာကတော့ ဟိုတယရြဲ့wi-fi password ပါ”
“ဟုတ် .. ကြေးဇူး”

အဲဒီနောကတ်ော့ ယှန်းနဲ့ ဝါဆိုဦး ဟောတ်ယန်ဲ့ ပတသ်ကတ်ဲ့ တခွားကိဈစတွေ အမေးအဖြလေုပန်ကြတေယ်။ မနကစြာကို ဘယအြခွိနထြိ ကြှေးတယတ်ို့၊ ရကေူးကနကြို ဘယအြခွိနသ်ုံးလို့ရတယတ်ို့ ဘာတို့ပေါ့ ..။ မိန်းမလှလေး နှစ်ယောကြ စကားပြောနတော တကယတ်မ်းတော့ ကြည့်လြို့ကောင်းပမယေ့ြ ကနွော့စြိတထြဲ အခုအခွိနကြစပြီး ယှန်းနဲ့ တဈယောကတ်ဈနရောစီ ဖြစ်သှားကြပြီဆိုတဲ့ အတွေးက ဝငန်တေော့ သူတို့နားမှာ ဆကမြနချင်ေတ်ော့ဘူး။ ကြောပိုးအိတကြို ကောငတ်ာပေါြ တငပြေးခဲ့ပြီး ဆေးလိပသ်ောကခြငွလြို့ဆိုပြီး ရီဆကရြှငထြဲကနေ ပြနထြှကပြှီး၊ လမ်းမဘကကြို မကြန်ှာစာပြုထားတဲ့ ပေါတ်ီကိုအောကမြှာ ကြနကြရဈတိုငလြုံးကြီးတဈခုကို ကြောမှီ၊ ခွထေောကတ်ဈဖကန်ဲ့ နောကပြှနထြောကထြားရင်း စီးကရကြ တဈလိပကြို မီးညှိလိုကတ်ယ်။

ဒီတဈခါတော့ စိတရြှုပရြှုပန်ဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဖြာလိုကတ်ာ စီးကရကကြ လကထြဲမှာ တောတ်ောြ ခရီးရောကသ်ှားတဲ့အခွိနမြှာ နောကဘြကကြနေ ကနွော့ြ နာမညကြို လှမ်းခေါသ်ံကြားရတယ်

“ကိုထွန်း .. အဲဒီမှာ ဘာလုပန်တောလဲ”

ကနွောြ လှည့ကြှည့တ်ော့ ရီဝဝေေ မကြဝြန်းတွနေဲ့ စိုကကြှည့န်တေဲ့ နန်းယှန်းဝကေို လကကြလေးနှစ်ဖကြ သူ့ကိုယရြှေ့မှာယှကထြားရင်း နောကန်ားမှာ ရပန်တောတွေ့တယ်။ သချောကြည့်လြိုကတ်ော့ လကကြလေးတွကေ ငှိမမြနဘေူးရယ်။ မိန်းကလေးတွေ အနရခေကတ်ဲ့အခါမွိုး၊ တဈခုခုကို ခွီတုံခွီခွ ဖြစ်တဲ့အခါမွိုးမှာ ဖြစ်သလို လကခြွောင်းလေးတွေ အချင်ြးချင်ြး ဆုပန်ယလြနရေေဲ့။ ဒီလောကဆြို ကနွောြ သဘောပေါကပြှီ .. နောကထြပ် စဉြးစားမနတေော့ဘူး။ လကထြဲကိုငထြားတဲ့ စီးကရကကြို ခကြခြငွြး မှပေေါပြဈခပြှီး၊ ဖိနပထြိပန်ဲ့ ဖိပြီး နင်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ဒါကို လိုကကြှည့န်တေဲ့ ယှန်းရဲ့လကကြို ဆတခြနဲ ဆှဲပြီး အထဲကို ပြနဝြငလြာတာ၊ ကနွောြ ဆှဲခေါရြာတလွှောကြ အပြေးတဈပိုင်းနဲ့ လိုကလြာရတယ်။

“ကို .. ထွန်း !! .. ဘယသ်ှားမလို့လဲ”
“သန့စြငခြန်းကို ..”
“ရကေူးကနဘြကမြှာ တဈခုရှိတယတ်ဲ့ .. အဲဒီဟာက ပိုကောင်းမယ်”

၂၁ရာစုရဲ့လူသားတွပေဲ .. ဒီလောကပြှောယုံနဲ့တင် လုံလောကပြါတယ်။ လူသူကင်းရှင်းနတေဲ့ လွှောကလြမ်းတလွှောကြ ခပမြှနမြှန် လာခဲ့ကြတာ ရကေူးကနဘြကမြှာ (ကြား၊ မ) ဆိုပြီး ပြထားတဲ့ ဆိုင်းဘုတကြို တွေ့လိုကတ်ာနဲ့ ယှန်းက ကနွော့လြကကြို ဆှဲပြီး ရှေ့ကနေ ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ ဝငသ်ှားတယ်။ အနကရြောင် သဈသားတံခါးကို သူက အရငတ်ှန်းဖြင့လြိုကပြှီး၊ အားနဲ့ ကနွော့ကြို ဆှဲသှင်းလိုကတ်ာ ကနွောတ်ောငမြှ နောကကြို ခွသေုံးလေးလှမ်းလောကြ ဆုတပြှီး ကိုယဟြနမြပကြအြောင် ထိန်းလိုကရြသေး။ ဟ .. ဒီကောငမြလေး ကြမ်းလှခညွလြားဆိုပြီး မကြလြုံးပြူးပြီး လှမ်းကြည့်န်ခေိုကြ .. ဝုန်းဆိုပြီး ပြေးဝငလြာတာ နည်းတဲ့အရှိန် မဟုတဘြူး။ လညတ်ိုငကြို အတင်းဆှဲခိုဖကပြှီး တအားသောင်းကနွြးတော့တာပဲ။ သူ့နှုတခြမ်းကို ဆှဲစုပထြားတာကို လကစြားများခွချင်ေန်လေား မသိဘူး။ ကနွော့ြ နှုတခြမ်းတွကေို အတင်းစုပန်မ်းတာ .. လူကို သှေးတွတေောင် ဒိုင်းခနဲ ဆောင့တ်ကလြာတယ် …။

ကားပေါမြှာတုန်းက သူ့ဖုတဖြုတလြေးကို စိတကြှိုကကြလိထားတာကိုများ အညိုးထားသလား အောကမြေ့ရတယ် ကိုယ့ဆြှာတို့ရေ .. ရငခြငွြးအပ်၊ နှုတခြမ်းချင်ြးအပထြားရင်းကနေ ကနွော့ခြါးပတခြေါင်း၊ ဘောင်းဘီးကြယသ်ီး၊ ဇဈ၊ ဘောကဆြာ အားလုံးကို ဇိုးခနဲ ဇတခြနဲ ဖယပြဈလိုကတ်ာ ခပမြာမာ ပြနဖြစ်လာပြီ ဖြစ်တဲ့ ကနွော့ကြောငကြ အသင့အြနအထေားနဲ့ အပြငဘြကကြို ထွကကြလွာပါရော ..။

“ဝိုး .. မိုကတ်ယ် .. မှငလြိုကရြတော့ ပိုယားလာပြီ”

ဖြတခြနဲ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငခြလွိုကလြိုကပြှီး လိငတ်နအြရင်းကို လကန်ဲ့ဖမ်းထိန်းကိုင်၊ ရမျမကလြှှမ်းတဲ့ အသံလေးနဲ့ အံကြိတည်ည်းပြောပြီး ပါးစပကြို ဟပြီး လှမ်းငုံလိုကတ်ာ ဆံနှယည်ိုတွတေောင် မကြန်ှာကို ဖုံးသှားလို့ လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ပြနသ်ပတ်ငလြိုကရြတာ တွေ့တယဗြွ။ လိငတ်နထြိပဖြူးကို လှမ်းအငုံခံလိုကရြတဲ့ ကနွောဆြိုတာကတော့ ပြောမနနေဲ့တော့။ ဟားးးး ဆိုပြီး အကယွကြှီး အောည်ည်းမိပြီး လကတ်ဈဖကကြ ယှန်းရဲ့ခေါင်းကို လှမ်းဆှဲ၊ ကနွတ်ဲ့တဈဖကကြတော့ လူယိုငမြထွကသ်ှားအောင် နောကမြှာရှိတဲ့ ဘဇငေကြို နောကပြှနလြှမ်းထောကထြားရတယ်။

ယှန်းဆိုတဲ့ ကောငမြလေးက လိငကြိဈစနဲ့ ပတသ်ကရြင် အစိမ်းမဟုတဘြူး။ ဘလိုးဂွော့ကို အတွေ့အကြုံ ရှိပုံရတယ်။ ပါးစပထြဲရောကသ်ှားတဲ့ လိငတ်နကြို ပါးကလေးတွေ ခွိုင့ခြှကဝြငအြောင် အားနဲ့ ပြင်းပြင်းစုပပြေးသလို၊ လွှာနဲ့လည်း ဒဈအောကခြှမေေးသိုင်းကြိုးနရောကို တဈခွိနထြဲမှာ ပတထြိုးပြီး လကြလြကြပြေးနတော။ လူဆိုတာ ဘယလြိုမှ မခံနိုငဘြူး။ အာကာသထဲကို သှားဖို့ လှှတတ်ငလြိုကတ်ဲ့ လှန်းပြံယာဉရြဲ့ထိပမြှာ လူကို ကပခြညွပြှီး ထားတာ ခံလိုကရြတဲ့အလား၊ ဘယလြောကမြှ မကြာတဲ့ အခွိနအြတွင်းမှာ အမှင့ဆြုံးကို ရောကသ်ှားသလို ခံစားရတာ။ နားထဲမှာလည်း လတွေေ တိုးနသလေို တဝူးဝူးနဲ့တောင် ဖြစ်နတယ်ေ။

“ယှန်း … ခန .. ခန”

ခွဖြေားထောကပြှီး ကော့တကသ်ှားရာကနေ သတိထားပြီး သူ့ပါးစပထြဲကနေ လီးကို အတင်းပြနဆြှဲထုတတ်ော့ .. ဘာလုပတ်ာလဲဆိုပြီး ခပင်ေါကင်ေါကအြောပြှီး မကြညသ်လိုနဲ့ ကြည့်တ်ယဗြွ။ လိငစြိတတ်ကန်တေဲ့ ကနွောလြည်း ဒီလောကတ်ောင် ဖြစ်လှကြာဆိုပြီး .. ယှန်းကို လိုးမလိုဆိုပြီး ခပဆြာဆာနဲ့ ပြောလိုကယ်ုံမက .. ဘောင်းဘီထဲထိုးထည့ထြားတဲ့ ပိုကဆြံအိတထြဲက ကြနဒြှန်းကိုလည်း ခကြခြငွြး ယူပြလိုကရြတယ် (နသေူရိန် အားကလွို့ အမြဲဆောငထြားတာ .. ခိ ခိ ;D)။ သောကကြောငမြလေး .. အဲဒီတော့မှ မကြန်ှာက ခကြခြငွြး ပြနကြှညသ်ှားပြီး .. ပေး ယှန်းကိုပေးဆိုပြီး လကထြဲကနေ ဇတခြနဲတောင် ယူသှားတာ .. ကိုယတ်ောငမြှ မဖောကလြိုကရြပါဘူး … အိတဒြေါင့ကြို ပါးစပလြေးနဲ့ ကိုကဖြောကပြှီး အထဲက အကြညပြှားလေးကို ထုတပြှီး (အမယ် .. လနေဲ့တောင် ဖူးခနဲ မှုတလြိုကသ်ေး) ထိပပြေါတ်ငရြင်း ဖိခလွိုကတ်ာ .. တံတွေးရညတ်ှစေိုနတေဲ့ အတနတ်လွှောကြ ချောချောမောမောပဲ ဖုံးပြီးသားဖြစ်သှားတယ်

“ကိုထွန်း .. ယှန်းကို အားမနာနဲ့ အထဲမှာ စိုနပြေီ သိလား”
“အေး .. ဒါဆို ဒီမှာ လကထြောကပြှီး ကုန်းပေး”

ကနွောကြ အခွိနမြဆှဲသလို ယှန်းကလည်း ခပမြှနမြှနပြဲ။ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရောက ပြနထြ၊ ဘဇငေကြို မကြန်ှာမူပြီး ကနွော့ကြို ကြောပေးထားလကြကြနေ အသားကပဘြောင်းဘီကို ကားပေါမြှာတုန်းကလို လိပခြပြေးတော့ ဖြေးဆှတန်တေဲ့ ပန်းသီးပုံ တငပြါးလုံးလုံးအိအိလေးတွေ သှေးဆူဖြယ် ပေါလြာတာပေါ့။ အဲဒီ ဖငဖြှေးဖြေးလေးတွနေောကြ ခကြခြငွြးနရောယူပြီး ခါးကငွကြငွလြေးကို လကန်ဲ့ ဖိခလွိုကတ်ော့ တငတ်ှေ ကော့ထွကလြာတာ အရညကြှညတ်ှလေဲ့နတေဲ့ အဖုတမြှောင်းက နောကမြှာ အတိုင်းသားပေါလြာတယ်။ ဘာပြောကောင်းမလဲ .. ခပဖြောင်းဖောင်း အနားသားနှစ်ဖကကြှားမှာ အမှောင်းလိုကဖြစ်နတေဲ့နရောရဲ့အောကဘြကကြို မှန်းထောကပြှီး ဖိသှင်းလိုကတ်ာ အားးးဆိုတဲ့ ယှန်းရဲ့အောသ်ံနဲ့ အီးးး ဆိုတဲ့ ကနွော့ရြဲ့ညည်းသံက တပျိုငတ်ည်းကို ထွကလြာတော့တာပဲ …။

သိပပြှီးကပြန်တယေလြို့ မဟုတသ်လို၊ အရညတ်ှရှေှဲနသညေ့တ်ိုင် ချောငလြှတယလြို့လဲ ဆိုလို့မရဘူး။ စီးစီးပိုငပျိုင် အိအိနှေးနှေးနဲ့ တဈထဈချင်ြး ဝငသ်ှားတာ။ ယှန်းရဲ့အဖုတလြေးနဲ့ ကနွော့ရြဲ့ဒုတကြ ဆယတ်န်းတုန်းက သငခြဲ့ရတဲ့ ဦးပုညရဲ့ရသညေပြှဇာတထြဲက စကားနဲ့သာ ပြောမယဆြိုရင် တိုင်း၍ရကတ်ဲ့ ပကျကလာ မိုးရှာသညန်ှင့ြ အခန့သ်င့ဆြိုသလို အဆငပြှပြေေ ချောချောမှေ့မှေ့ ရှိနတယေပြဲ ဆိုကြပါတော့ (မှနမြာစာ သငရြိုးညှှန်းတမ်းထဲကလူတွတေော့ အနော့ ကလောတ်ုတန်ကြမေလား မသိဘူူး .. ဟီး :P)

တဈညလုံး တပမြကခြဲ့ရတဲ့ ရှမ်းမချောလေးရဲ့အဖုတဖြောင်းဖောင်းထဲကို ကိုယ့လြီးဝငန်တယေဆြိုတဲ့ အသိနဲ့တင် လူက ကမျဘာကြီးရဲ့ထိပဆြုံး ရောကသ်ှားချင်သ်လို ဖြစ်နတော (ဘရိုဒွနဂြွှနစြကား ခဏငှားသုံးသည် ;))။ တောသ်ေးတယ်။ လိငတ်နရြဲ့အပေါကြနေ ကြနဒြှန်း စွပထြားလို့သာ အဲဒီစိတကြို ပြနကြှနထြရိုးလုပလြို့ရနတော။ အရမ်းကြီးလောကြီးပြီး အတင်းလည်း ဆောင့ထြည့တ်ာမွိုး မလုပဖြစ်အောင် လူကို သတိထားနရတေယ်။ တဈရဈခွင်း ဝငန်တေဲ့ လိငအြင်ျဂါအခွင်းခွင်း ထိတွေ့မှုကို ကနွော့ြ မနမြိုရီထဲမှာ စွဲနအေောင် ခံစားမိသလို၊ ယှန်းလည်းပဲ ကနွော့န်ည်းတူ ဒီအတွေ့ကို မေ့မရအောင် ဖြေးဖြေးခွင်းပဲ ခရီးသှားလိုကတ်ယ် ..။

ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် ခနကြာတော့ အရညတ်ှရှေှဲနဈနတေဲ့ သူ့အဖုတလြမ်းကြောင်း တလွှောကြ ပြည့န်ှကန်အေောင် ကနွော့လြိငတ်နကြ အပိုငသ်ိမ်းပြီး နရောယူလိုကပြှီ။ အဲဒီနောကတ်ော့ ချော့တာတွေ၊ ခွူတာတွေ လုပမြနတေော့ဘူး။ ခါးကငွကြငွလြေးပေါကြို လိပတ်ငပြေးထားတဲ့ ဂါဝနလြေးကို ကြိုးစတဈခုလို သဘောထား၊ လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး လိငတ်နကြို ဆှဲထုတပြှီး ဆတခြနဲ ဆောင့ခြလွိုကတ်ာ ဖငလြုံးကော့ကော့လေးတောင် ဆတခြနဲ တုနတ်ကသ်ှားတယ်။

“အား … ထိတယ် … ကို …ထွန်း … ရှီးးး”

ထိတာက ယှန်းမှ မဟုတဘြူး .. ကနွောလြည်းပဲ ထိတာပဲ။ ဂိတကြုနအြောင် ဝငသ်ှားတဲ့ လိငတ်နထြိပဖြူးကနေ ဒုတခြနဲ ဖြစ်လာတဲ့ အရသာဟာ အီစိမ့န်အေောင် ကောင်းတာကိုးဗွ။ တဈခကြခြငွြး ဆောင့ပြေးရင်းကနေ Tempo ကို ကားကကဆြကြ Volume လှည့သ်လို တဖြေးဖြေးချင်ြး လှည့ပြှီး မှှင့လြိုကတ်ယ်။ တဈခုကောင်းတာက ယှန်းက ကနွောဆြောင့ပြေးတာကိုပဲ ငှိမခြံနတတေတ်ဲ့ မိန်းကလေးမွိုး မဟုတဘြူး။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း .. ကိုထွန်း .. ကောင်းတယ်.. မညှာနဲ့ .. နာနာလေး ဆိုတဲ့ အသံတွေ စုံအောင် ညည်းရင်း နောကကြို ကော့ပြီး တနပြှနဆြောင့ပြေးတာပဲ။ သူ့ဆောင့ြ ကိုယဆြောင့ြ .. ကောင်းမှကောင်း !! .. တဖြောင်းဖြောင်း .. တဖတဖြတ် သံတွေ သောသောကို ညံနတေော့တယ်။

“အားးး .. ပြီးတော့မယ် … ဆောင့ြ .. တအားဆောင့ြ … ကောင်းတယ် .. တအားကောင်းတယ် … ရှီး”
“ရှဈ .. ယှန်းးးး … ကိုယ် မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူူး .. ထွကြ .. ထွကတ်ော့မယ်”
“အီးးး … ယှန်းလည်း ပြီးတော့မယ် … လုပ် … လုပ် …. အူးးးးးးး”

တခွားသူငါတွေ အိပစြကန်မယေ့ြ အခွိနမြှာ ကနွောန်ဲ့ ယှန်းနဲ့ကတော့ မီးကုနယ်မ်းကုနကြို ဆှဲပြီး ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့သ်လို ကာမလမ်းဆုံးကို ရောကသ်ှားကြတယ်။ ယှန်းက အသားဖြူတဲ့ ရှမ်းမလေးဆိုတော့ အဖုတထြဲမှာ အရညတ်အားရှှဲတာ .. တကိုယလြုံးတုနခြါပြီး နောကဆြုံးပြီးသှားတဲ့အခွိနမြှာ ကြဲကြဲတောကြ အရညတ်ှေ အဖုတထြဲက စိမ့ကြတွာ အောကကြကြောကသ်ားပြငပြေါမြှာ နရောလေးတောင် ကြကပြှီး စိုသှားတယ်။ အဖုတအြတွင်းသားတွေ ဆိုတာလည်း အပြတကြို လှုပရြှားပြီး လိငတ်နကြို ဖစွည်ှဈနသေေးတာ …။

နားထဲကနေ လတွေေ တစဈစဈနဲ့ ထွကသ်ှားသလားတောင် ထငရြပြီး ကနွောလြည်း အကောင်းကြီး ကောင်းသှားတယ်။ အသားဖြူဖြူ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ ဖြံ့ဖြံ့နဲ့ အချောကြီးချောတဲ့ ရှမ်းမလေးကို စိတကြှိုကြ နောကဘြကကြနေ ကြုံးရတာ မကောင်းခံနိုငယ်ိုးလား။ လိငခြွောင်းတလွှောကြ သုတရြညတ်ှေ ပြေးထွကပြှီး ထိပဖြူးကနေ ပန်းထုတလြိုကတ်ာ ကြနဒြှန်းသာ စွပမြထားလို့ကတော့ အဖုတအြတွင်းမှာ ပြည့လြွှံသှားမှာ သချောလှတယ်။ တဈညလုံး အောင်းထားတဲ့ သုတရြညပြူတွေ အကုန် ပန်းထုတလြိုကရြတဲ့ အရသာဟာ ပြောမပြနိုငအြောင် ကောင်းတဲ့ ခံစားမှုပဲဗွ …။

ခရီးဝေးထွကလြာတာဖြစ်တဲ့အပြင် တဈညလုံးလဲ ကောင်းကောင်းမအိပရြသေး .. ဒီကြားထဲ တအားကုနလြိုးဆောင့ပြှီး အကြမ်းစားပြီးသှားတာဆိုတော့ လူက ခေါင်းတောငမြှ မထောငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ ကုန်းပေးထားတဲ့ ယှန်းရဲ့ကြောပေါမြှာ ပုခုံးမှေးတငပြှီး မကြစြိတွေ အလိုလိုမှိတကြသွှားတယ်။ အစောတုန်းက နှစ်ယောကသ်ား လိုးဆောင့သ်ံတွေ၊ အောည်ည်းသံတွနေဲ့ ပြကပြှကန်ှကန်တေဲ့ သန့စြငခြန်းထဲလည်း အခုကတွော့ အိမမြှှောငစြုတထြိုးတာကို ကြားရလောကအြောင် တိတဆြိတသ်ှားပါရော ..

အဲဒီလို နှစ်ယောကသ်ား ထပလြကြြ မှိန်းနပြေီး တဈလောကလုံး တိတဆြိတန်တေဲ့အခိုကမြှာ

“တုံ .. တုံ .. တင် .. တင် .. တင် .. တုံ .. တုံ”

ရုတတ်ရကြ ထမှညလြာတဲ့ ဖုန်းသံကြောင့ြ မေ့မွောနတေဲ့ နှစ်ယောကသ်ား ကမန်းကတမ်း လူချင်ြးကြာပြီး တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ကြောငစြီစီ မကြလြုံးလေးတွလည်ေး အလန့တ်ကြား ကြည့်ကြှတယ်။ သတ်တလောကကြီးနဲ့ ခတ်ေတခဏ အဆကပြှတသ်ှားတာဆိုတော့ ရုတတ်ရကြ ဖုန်းမှညလြာတဲ့ အသံ ဘယကြလာတယဆြိုတာ နှစ်ယောကစြလုံး မသိကြသေးဘူး။ ဒါပမယေ့ြ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်းမှာ ဒီအသံဟာ ဘယကြနေ လာတယဆြိုတာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံး သိသှားကြတယ်။ အဲဒီမှာ မကြလြုံးပြူးစရာ ထပဖြစ်ပါလရေော ..

လား .. လား !!
Ring tone အသံက ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံးစီက မဟုတဘြူး။ သန့စြငခြန်းရဲ့ထောင့စြှန်းဘကခြှမ်းမှာရှိတဲ့ cubicle တဈခုထဲက ထွကလြာတာ။ အိုးမိုငဂြေါ့ … ဒီနရောမှာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကထြဲ မဟုတဘြဲ .. နောကထြပ် လူတဈယောကြ ရှိနတောဗွ ..

ယှန်းတော့ ဘယလြိုနမလေဲ မသိဘူး။ ကနွောတ်ော့ နားထငန်ားရင်းတွေ ပူတကသ်ှားပြီး ကမန်းကတမ်း လိငတ်ံပေါကြ ကြနဒြှန်းကို ဆှဲဖယ်၊ ဘဇငေအြောကကြ အမှိုကပြုံးထဲ လှမ်းပစ်၊ ဒူးခေါင်းအောကြ ရောကန်တေဲ့ ဘောကဆြာရော ဘောင်းဘီပါ ဆှဲတငန်ဲ့ တောတ်ောအြလုပမြွားသှားတယ်။ ယှန်းလည်း ကနွော့လြိုပဲ .. ပြာပြာသလဲနဲ့ အလုပရြှုပသ်ှားတယ်။ ကိဈစဝိဈစ ပြီးတာကတော့ ကနွောကြ သူ့ထကအြရငပြှီးတာဆိုတော့ သောင်းကနွြးတုန်းက သောင်းကနွြးပြီး အခုတော့မှ ရှကသ်လိုလို ဖြစ်နတေဲ့ ကနွောကြပဲ အပြငကြို အရငရြောကလြာခဲ့တယ်။ အဲဒီနောကတ်ော့ အဲဒီနရောမှာကို ဆကမြရပန်ချင်ေတ်ော့တာနဲ့ ကိုယထြားခဲ့တဲ့ ကြောပိုးအိတကြို ပြနယ်ူဖို့ဆိုပြီး ရီစကရြှငကြောငတ်ာဘကကြို ခပသ်ုတသ်ုတလြွှောကလြာခဲ့မိတော့တာပဲ။

ကမ်းခွကေို ဖြတတ်ိုကလြာတဲ့ ပငလြယပြှငရြဲ့လညှင်ေးတွဟော ခွှေးပြနန်တေဲ့ ကနွော့မြကြန်ှာကို ဖြတတ်ိုကသ်ှားတဲ့အခွိန်၊ အနည်းငယ် အေးမှသလို ခံစားလိုကရြတဲ့အလွောကြ ကနွောြ သန့စြငခြန်းထဲက အဖြစ်ကို ပြနစြဉြးစားမိတယ်။ အဲဒီတော့မှပဲ ကနွော့ခြေါင်းထဲ အတွေးတဈခု ရောကလြာတယ်။ တခွားတော့ မဟုတဘြူး။ ဒီအခွိနကြှီး ကနွောတ်ို့နဲ့အတူ ရှိနတော ဘယသ်ူဖြစ်နိုငမြလဲဆိုတာကို။

ညဘကကြှီးတော့ ဟိုတယရြဲ့ဧည့သ်ညတ်ှေ ဘယသ်ူမှ ဒီရကေူးကနန်ဲ့ တွဲလကြရြှိတဲ့ သန့စြငခြန်းထဲ လာဖို့အကြောင်း မရှိလောကဘြူး။ ဒီအခွိနကြှီး ရဆင်ေးကူးတယဆြိုတာ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငဘြူးလေ။ ဒီတော့ ဖြစ်ခွင်းဖြစ် .. ဟိုတယဝြနထြမ်းထဲကပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ဟိုတယဝြနထြမ်းထဲမှာလည်း ဖြစ်နိုငတ်ာက ညတာဝနကြတွဲ့သူပဲ ဖြစ်ရမယ်။ အဲဒီ ညတာဝနကြတွဲ့သူထဲက မိန်းကလေးဆိုတော့ .. အိုး မိုငဂြေါ့ .. ဒါ … ဒါ

ကနွော့အြတွေး မှနတ်ယ်၊ မမှနဘြူးဆိုတာ ကနွောြ ရီစကရြှငကြောငတ်ာရောကပြှီး သိပမြကြာခငမြှာပဲ ရကေူးကနဘြကကြနေ လွှောကလြာကြတဲ့ မိန်းကလေးနှစ်ယောကကြို မှငလြိုကတ်ာနဲ့တင် သိလိုကပြှီ။ နှစ်ယောကသ်ား ဘေးချင်ြးယှဉအြနအထေား မဟုတပြမယေ့ြ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကကြ ခွတဈေလှမ်းလောကအြကြာအဝေးနဲ့ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ စကားစမှညပြှောရင်း လွှောကလြာနကြတော။ ရှေ့က နန်းယှန်းဝဆေိုတဲ့ ကနွောြ လတလြတဆြတဆြတ် လိုးထားခဲ့တဲ့ ဖြူဖြူချောချော ရှမ်းမလေး .. နောကတ်ဈယောကကြ အခု ကောငတ်ာကို ပြနရြောကခြွိနမြှာ မတွေ့တော့တဲ့ ဝါဆိုဦးဆိုတဲ့ ညိုချောမလေး ..

ရှီး မှပဲ .. လူကို ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်း မသိဘူး .. ဘယလြိုမကြန်ှာနဲ့ အဲဒီနားမှာ ဆကန်ရမှေန်းလည်း မသိဘူး

ဒါပမယေ့ြ လူကို ကဉွြးထဲကပြထြဲ အခွအနေကနေေ လှတအြောငဖြနတ်ီးပေးလိုကတ်ဲ့ အကြောင်းတရားတဈခုတော့ တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငန်ဲ့ ဖြစ်လာတယ်။ တခွားတော့ မဟုတဘြူး။ ဖုန်းသံမှညလြာတာ။ ဒီတဈခါတော့ တခွားသူရဲ့ဖုန်းမဟုတဘြူး။ ကနွော့ဖြုန်းက မှညတ်ာ။ ခေါတ်ာကလည်း သကဆြိုငသ်ူက ခေါတ်ာ ..။

“ကိုကြီး .. ဘယရြောကန်ပြေီလဲ”
“အခုလေးတင် ဟိုတယကြို ရောကတ်ာ .. သဲက အိပမြနဘေူးလား”
“အိပန်တောပဲ .. စိတထြဲသတိရလို့ နိုးလာတာ .. ဟိုတယရြောကန်ရင်ေ လာခဲ့တော့လေ .. သဲတို့အခန်းက ၃၀၁ .. မှနမြှနလြာခဲ့တော့နောြ .. လှမ်းတယ်”
“အင်းပါ .. လာပြီ .. လာပြီ .. အခုပဲ လာမယ် .. မှမှ”

ဖုန်းကိုခပြှီးနောကြ အနားရောကလြာတဲ့ ယှန်းကို ကနွောကြ အားနာတဲ့ မကြန်ှာနဲ့ ကြည့်မြိတော့၊ ယှန်းက သူနားလညပြါတယဆြိုတဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ ပြနကြှည့ပြှီး လကတ်ဈဖကန်ဲ့ သှားတော့ဆိုပြီး ခါပြတယ်။ အဲဒီအခွိနတ်ုန်းက ကနွော့စြိတထြဲမှာ ရှိတဲ့ ခံစားမှုကို ရိုးရိုးသားသား ထုတပြှရမယဆြိုရငတ်ော့ တောတ်ောအြံ့အားသင့သ်ှားတာဗွ။ One night stand ဆိုတာ လိငကြိဈစကို ခံစားချင်ကြှတဲ့ ယောကြြားလေးတွေ၊ မိန်းကလေးတွအတွေကြ ထူးဆန်းတဲ့ ကိဈစမဟုတပြါဘူး။ ကနွောလြည်း ဒါမွိုးညတွေ ရှိခဲ့ဖူးပါတယ်။ လိငကြိဈစနဲ့ပတသ်ကပြှီး ဖြစ်ချင်တ်ိုင်းဖြစ်၊ လုပခြငွတ်ိုင်းလုပခြဲ့ကြပြီး အခွိနတ်နတ်ော့ သူ့လမ်းသူသှား၊ ကိုယ့လြမ်းကိုယသ်ှားပေါ့။ တွယပြတရြဈနှောငန်တောတွေ ဘာတွေ မရှိခဲ့ပါဘူး။

ဒါပမယေ့ြ ယှန်းကိုတော့ ကနွော့စြိတထြဲ ဒီလိုသဘောထားလို့ မရဘူးဖြစ်နတယ်ေ။ အဲဒီအခွိနတ်ုန်းကတော့ ဘာဖြစ်လို့ ခါတိုင်းလို ပြီးပြီးရော စိတဓြါတမြမှေးနိုငတ်ာလည်းဆိုတာကို ကိုယ့ဖြာသာကိုယတ်ောင် အံ့သှတယ်။ တိတိကကြတွော့ အဖြရှောမနနေိုငဘြူး။ သကဆြိုငသ်ူက ခေါန်ပြေီလေ။ လကထြဲပြနရြောကလြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ကြောပိုးအိတကြို ကောကလြှယပြှီး ပငလြယဘြကကြို မကြန်ှာမူထားတဲ့ ၃၀၁အခန်းကို သှားဖို့ ခွလှမြေးပြငလြိုကတ်ယ်။ အဲဒီအခိုကအြတန့မြှာ စိတထြဲတဈမွိုးဖြစ်သှားတာနဲ့ အနားမှာ ဝါဆိုဦးရော .. တခွားသူတွေ ရှိနသေေးတာရော ဘာဆိုဘာမှ မတွေးမိတော့ဘူး။ ခကြခြငွြးပင် လူကို ခွာခနဲ ပြနလြှည့ပြှီး ကိုယ့န်ားမှာ မတတ်ပရြပပြှီး ရှိနသေေးတဲ့ ယှန်းရဲ့နဖူးပြငလြေးကို ဖတွခြနဲ ငုံ့နမ်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ I value you လို့ ပြောပြီး လှည့ထြှကလြာခဲ့တယ်။ အဲဒီ I value you ဆိုတဲ့ စကားဟာ ဘယလြောကတ်ာသှားလဲ ဆိုတာ နောကထြပပျို့ဈတွမှော ထပပြှောကြတာပေါ့ …။

ဒီနရောမှ မပြောမဖြစ်နဲ့ ပြောရတော့မယ် အကြောင်းကတော့ ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူအကြောင်းပါ။ တကယတ်မ်းကတွော့ သူ့အကြောင်းကို ပြောမယဆြိုရင် သီးသန့ဇြာတလြမ်းတဈခုအနနေဲ့ ပြောမှကို ဖြစ်မှာပါ။ ဆှတပြွံ့ကြညန်ူးဖြယရြာတွေ၊ လှမ်းမောဆှေးမှည့ဖြှယရြာတွေ၊ ရငခြုနစြိတလြှုပရြှားစရာတွကေ သူနဲ့ ပတသ်ကရြင် အပြည့မြဟုတလြားဗွ။ ဒါပမယေ့ြ လောလောဆယတ်ော့ အခွိန် မတနသ်ေးလို့ အကြမ်းဖဉွြးပဲ ကနွောြ ပြောပြထားပါ့မယ်။

ကနွောန်ဲ့ ကနွော့သ်ကဆြိုငသ်ူက တဈနယထြဲက မဟုတပြါဘူး။ အကယ်၍သာ သူရော၊ ကနွောပြါ နိုငင်ံရပခြှားက တကျကသိုလတ်ဈခုမှာ ကြောင်းမတကဖြစ်ခဲ့ဘူးဆိုရင် အခုလိုမွိုးဆုံတွဖေို့ဆိုတာ ဘယလြိုမှ ဖြစ်လာနိုငစြရာ မရှိပါဘူး။ ဆုံတွေ့ခဲ့သညတ်ိုင် သူဟာ သိပလြှတဲ့ကောငမြလေး တဈယောကြ ဖြစ်မနခေဲ့ဘူးဆိုလွှင် ကနွော့သ်ကဆြိုငသ်ူ ဖြစ်လာအောင် ကနွောြ ကြိုးစားမိမှာ မဟုတဘြူးလို့ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ဝနခြံထားပါရစေ။

ကနွော့သ်ကဆြိုငသ်ူဟာ အနီးစပဆြုံး ဘယသ်ူနဲ့တူလဲလို့ ဥပမာပေးရမယဆြိုရင် မိုးယုစံနဲ့ အတောတ်ူတယဗြွ။ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကြ အနအထေားကလည်း မဆိုးဘူး။ ရှိသင့ရြှိထိုကတ်ာတွေ အပြည့ရြှိတယပြေါ့။ တီတီတာတာနဲ့ ပြောတတပြှီး သူစိတပြါရင် စိတပြါသလို ကလူ၏သို့ .. မှူ၏သို့ကလည်း လုပသ်ေးတာဗွ။ ဒီတော့ ရှညရြှညဝြေးဝေး မပြောတော့ဘဲ အကဉွြးခွုံးလိုကရြမယဆြိုရင် ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့လကရြှိဘဝဟာ တဈဦးအပေါတ်ဈဦး နားလညမြှုအပြည့ရြှိယုံမက၊ ကောင်းမှနတ်ဲ့ လိငကြနွြးမာရေး ပါ ပိုငဆြိုငထြားတယလြို့ပဲ ဆိုပါရစဗွော …။

ခရီးပန်းထားတဲ့အရှိနရြော .. ခပပြှင်းပြင်း လိငဆြကဆြံထားခဲ့တဲ့ အရှိနရြောပေါင်းပြီး ကြိုတင် ယူထားတဲ့ အခန်း ၃၀၁ ရောကသ်ှားတာနဲ့ လူက တခွိုးထဲ အိပပြွောသ်ှားတယဗြွ။ တဈနှစ်တာပတလြုံး အလုပတ်ှဖေိစီးပြီး ကောင်းကောင်းကန်းကန်း အနားယူခဲ့ရတာရယလြို့ သိပမြရှိခဲ့တော့ .. မှှေးပြံ့ဖြူဆှတန်တေဲ့ နှစ်ယောကအြိပမြို့ရာကြီးထကမြှာ ကိုယ့သ်ကဆြိုငသ်ူကို ဖကပြှီး အိပရြတဲ့အရသာဟာ ဘာစည်းစိမန်ဲ့ မလဲနိုငဘြူးရယလြို့ ကနွောပြှောရင် ကိုယ့ဆြှာတို့ လကခြံကြမှာပါနောြ .. ။
ဘယလြောကတ်ောင် အိပမြောကသွှားတယဆြိုတာ ကနွောြ မသိဘူး .. နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပမြောကနွရောကနေ အရငဆြုံး ကနွော့န်ားထဲမှာ ဝုန်းခနဲ ဝုန်းခနဲ အသံတွေ စည်းခကြမြှနမြှနန်ဲ့ ကြားလာရတယ်။ အဲဒီအသံနောကြ နားစွင့လြိုကမြိပြီး အာရုံပြုမိတဲ့အခွိနမြှာ ကနွော့ြ ခန်ဓာကိုယရြဲ့အစိတအြပိုင်းတဈနရောမှာလည်း တဝုန်းဝုန်းနဲ့ သှေးတွေ တိုးသလို စတငပြှီး ခံစားလာရတယ်။ ဘယန်ရောလဲဆိုတာ မကြမြှောငကြွုံ့ပြီး အာရုံခံလိုကတ်ော့ .. လား လား .. မနကခြင်းမှာ သဈသားချောင်းလို ဖြစ်နတတေတ်ဲ့ ကနွော့ြ လိငတ်ံဆီကပဲဗွ (Morning wood ကို တိုကရြိုကဘြာသာပြနဆြိုသည် .. ဟီး)
ပျိုကြဲနတေဲ့ အသိစိတတ်ှကေ ဟိုတဈစ၊ ဒီတဈစနဲ့ ကနွော့အြာရုံထဲ ပြနရြောကလြာတဲ့အခွိန်၊ မကြတ်ောငကြို ပုတခြတပြုတခြတန်ဲ့ ဖြင့ဖြို့ကြိုးစားတော့ အရငဆြုံး သတိထားမိတာ အခန်းထဲမှာ မီးထွန်းထားတာ မဟုတတ်ော့သည့တ်ိုင် မှောငမြနတေော့တာပဲ။ မို့ရာနဲ့ ကပလြကြန်ံဘေးမှာ ရှိတဲ့ Full Height မှနခြပြပြှတင်းပေါကကြှီးကို လိုကကြာနဲ့ အပြည့ကြာထားပမယေ့ြ အဲဒီလိုကကြာသားကို ဖောကထြှင်းပြီး အလင်းရောငကြ အခန်းထဲ ရောကန်ပြေီ။ ခေါင်းစောင်းပြီး လှိုင်းသံတွကြေားနရတေဲ့ ပငလြယဘြကခြှမ်းကို လှမ်းကြည့်ပြှီးတော့နောကြ .. ကိုယပြေါမြှာ လှှမ်းခွုံထားဆဲဖြစ်တဲ့ Blanket အဖြူကို လှမ်းကြည့်မြိတော့ .. ကနွော့ခြါးစပန်ရောမှာ ဖောင်းဖောင်းကြီး မောကထြနတော တောငကြုန်းတဈခုလိုပဲ။ နောကပြှီး အဲဒီ ဖောင်းဖောင်းကြီးကလည်း ငှိမင်ှိမရြှိနတောမဟုတဘြဲ ပငလြယရြထေဲ မွောပါနတေဲ့ ဗောကြင်းလို နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကဖြစ်နတော။ စောငစြတဈဖကကြို ဆှဲပြီး လှနတ်ငလြိုကတ်ယဆြိုရငပြဲ .. တလှုပလြှုပဖြစ်နတေဲ့ နရောမှာရှိတဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကရြဲ့ခေါင်းကို တွေ့လိုကပြါရော …။
“ပြှတ် .. ဟိုင်း … ဟိုင်း … ဂွတမြောနင်း .. ကိုကြီး”
ပြောငခြွောခြွောြ မကြန်ှာပေးနဲ့ မကြစြိတဈဖတမြှိတပြှပြီး နှုတဆြကလြိုကတ်ဲ့ ကနွော့သ်ကဆြိုငသ်ူရဲ့ပုံစံကို ကြည့်ပြှီး ကနွောတ်ော့ ရယခြငွတ်ော့တာပဲ။ ခိုးစားတုန်း လူမိသှားလို့ ပါးစပထြဲက ပြနခြွှတပြှီး ညာတာပါတေးနဲ့ လှမ်းနှုတဆြကတ်ဲ့ အထာလေး။ လကထြဲမှာ ခိုးထုတခြိုးထညအြဖြစ် ရှိနတောက တံတွေးရညတ်ှေ ထိပပျိုင်းမှာ စိုနပြေီး မာရဲတင်းပြောငန်တေဲ့ ကနွော့ကြောင် .. ဟီး .. မနကခြင်းအခွိနဆြိုတော့ ပူပူနှေးနှေးနဲ့ အရှိနထြနတော .. အခိုးတွထွကေန်တေဲ့ ပြောင်းဖူးပြုတန်ဲ့တောင် တူနမလေား မသိဘူး
“သဲ .. ဘယအြခွိနကြတည်းက နိုးနတောလဲ ..””၁၅မိနဈလောကရြှိပြီ .. ကိုကြီးက လူကသာမနိုးတာ .. ကောငလြေးက နိုးနတောတွေ့လို့ သဲလဲ မနနေိုငတ်ော့တာနဲ့””အင်း .. သဲဘယလြိုလုပခြငွလြဲ .. ကိုကြီးလုပရြမလား””ဟင့အြင်း ရတယ် .. သဲဖာသာသဲလုပမြယ် .. ကိုကြီး ပြနမြှိန်းနလေိုကြ””အိုကေ .. အိုကေ”
သူ့ဟာသူပြော၊ သူ့ဟာသူ စီမံခန့ခြှဲပြီး၊ သူ့ဟာသူပဲ လုပဆြောငသ်ှားတယ်။ ကနွောဘြာမှ ဝငမြပြောတော့ဘူး။ မိန်းကလေးတွဆေိုတာ တခါတလကတွေော့ အဲဒီလိုမွိုး သူတို့ပြောတဲ့အတိုင်း နပေေးလိုကရြတယဗြွ။ ယောကြြားလေးတွအပေေါြ တဈနည်းနည်းနဲ့ သှဇာသကရြောကမြှုရှိတယဆြိုတာ သူတို့ သိတယဆြိုရင် သိပပြှီးတော့ စိတကြှညန်ူူးတတကြှတဲ့ ဗီဇလေးတွေ မိန်းကလေးတောတ်ောမြွားများမှာ ရှိကြတယ် မဟုတလြားဗွ။ သူတို့တွေ စိတကြှညန်ူးတော့ ကိုယတ်ှလည်ေး ကြညန်ူးရတာပေါ့ဗွာ .. အခုပဲ ကနွော့ကြှည့လြေ
လွှာလေးနဲ့ သူ့ပါးစပထြဲရောကန်တေဲ့ လိငတ်ံပတခြွာလညကြို လှည့ပြတထြိုးဆှနတေဲ့ အရသာက တထုတထြုတန်ဲ့ တယကြောင်းတာပဲဗွ။ ခေါင်းကို အနိမ့အြကြှလုပပြှီး လိငတ်ံကို စုပပြေးနတောကလည်း ကောင်းနတေဲ့အရသာကို ပိုပြီးကောင်းအောင် ဖနတ်ီးပေးနသေေးတာ။ တဈခုအဆငပြှတောက ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူနဲ့ ကနွောန်ဲ့က ဒါမွိုးကိဈစတွမှော seasoned ဖြစ်နပြေီ။ ဘယအြခွိနမြှာ ဘာလုပရြမယဆြိုတာ အထူးအထွေ ပြောနစရော မလိုဘူး။ ဘယကြှေ့မှာ ဘာတကန်ဲ့ လှောရြမယဆြိုတာ သိနတေဲ့သဘော
လိငတ်ံက စံခွိနမြီ မာပြီးတင်းလာပြီဆိုတဲ့အခွိန် ပါးစပထြဲကနေ ခွှတထြုတလြိုကပြှီး၊ ကိုယအြောကပျိုင်းမှာ လှှမ်းထားတဲ့ စောငကြို အောကတ်ှန်းခပြှီး ကနွော့ပြေါြ ခွထိုငတ်ော့တာပဲ။ သဲလို့ခေါတ်ဲ့ ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူက ကောငမြလေးတွေ ညဘကကြရွင် အိပဝြတလြေ့ရှိတဲ့ အပေါအြောကတ်ဆကထြဲ ခညွသ်ားဂါဝနကြို ဝတထြားတာ။ ဂါဝနစြက ဒူးဖုံယုံပဲ ရှိတာဆိုတော့ အောကခြှကနေေ ဆှဲမလိုကတ်ာနဲ့ စိုပြညတ်ောင့တ်င်းတဲ့ သဲရဲ့အောကပျိုင်းက ရှင်းရှင်းလင်းလင်းကို ထွကလြာတော့တာပဲ။
အမယ် .. ဒီကောငမြလေး။ ကနွောန်ဲ့ ချောင်းသာကို ခရီးထွကရြမယဆြိုတာ သိနလေို့နဲ့တူတယ်။ သချောကို ပြငဆြငလြာတာဗွ။ အဖုတအြကြဲကြောင်းလေးတလွှောကြ မပြောနဲ့၊ ခါတိုင်းရှိနတေဲ့ အပေါဘြကခြှမ်းက တွိဂံပုံ ဘုတစြုလေးတောင် မရှိတော့ဘဲ ပြောငတ်လင်းခါနတော။ ဘာဆိုဘာမှ မရှိဘဲ ပကတိပြောငရြှင်းပြီး ဖြူဖြေးနတေော့ အဖုတအြကြဲကြောင်း နီတာရဲလေးတောင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငန်ရတော။ အဲ့လို မှငန်ရတောကိုမှ သဲက ဆောင့ကြှောင့ထြိုငအြနအထေားမှာ လကမြနဲ့လကည်ိုးကိုသုံး၊ အဝလေးကို ဟလိုကတ်ော့ အထဲက အရညကြှညလြဲ့နတေဲ့ နီတာရဲလေးတွပေါ မှငကြှင်းထဲရောကလြာရော .. ဟူးးးး
ဒါပမယေ့ြ ဒီမှငကြှင်းက ခနပါပဲ။ လှတန်တေဲ့ နောကထြပလြကတ်ဈဖကန်ဲ့ ကနွော့လြိငတ်ံကို ဖမ်းကိုငထြိမ်းပြီးနောကတ်ော့ နီရဲတင်းပြောငန်တေဲ့ ထိပဖြူးဝဟာ ခုနက နီတာရဲလေးတွေ ရှိနရော ကငွြးလေးထဲကို တည့တ်ည့မြတမြတ် ဝငသ်ှားပါတော့တယ်။ ကောင်းတယဗြွာ .. အကြောတွေ အပျိုင်းပျိုင်းထပြီး အသားကုန် တင်းမာနတေဲ့ ကိုယ့လြိငတ်ံ အဖုတအြိအိလေးထဲကို ဝငသ်ှားရတဲ့ အရသာဟာ တကယ့ြ ဇိမပြဲဗွ။ ဘာဆိုဘာမှ မလုပဘြဲ ပြောတဲ့အတိုင်း ပကလြကကြလေးပဲ ငှိမင်ှိမလြေး နပေေးထားတဲ့ ကနွောတ်ောင် အင်းခနဲ နှုတကြထုတည်ည်းမိတယ်။
“ကောင်းတယ် .. ကိုကြီးရာ .. ကောင်းတယ် .. သဲလှမ်းနတော … အီးးးးး”
ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူ .. သဲက စကားကို တီတီတာတာနဲ့ ပြောတတတ်ဲ့ ကောငမြလေးဗွ။ အများသူငှာ ရှေ့မှာဆိုရငတ်ော့ ပုံမှနပြှောပမယေ့ြ နှစ်ယောကထြဲတွေ့တဲ့အခွိနမြွိုးဆို အသံခွိုခွိုလေးနဲ့ လူနားကပပြှီး တတွတတ်ှတပြှောတတတ်ာ။ သူနဲ့အတူနရတော အလှမှေးကြောငဖြှူမလေးတဈကောင် ကိုယ့အြနားမှာ ရှိနသလေိုပဲ။ အငမြတနမြှ ပြတသ်ီးပြတသ်ပ် နိုငတ်ာ။ အခုလိုမွိုး လိငဆြကဆြံတဲ့အခါမွိုး (အမှနကြတော့ making love လို့ သုံးချင်တ်ာပါ) ဆိုရငလြည်း ခပရြင့ရြင့စြကားတွေ ဖြစ်တဲ့ လီးတို့ လိုးတို့ မပြောပမယေ့ြ သူ့ဟာနဲ့သူတော့ စကားလေးတွပြေော .. နှုတကြလည်း အဆကမြပြတ် ညည်းနတတေတ်ာ။ ထိတယ် .. ကိုကြီးရာတို့၊ တအားကြီး မာပြီးတင်းနတေော့ အထဲမှာ အားရစရာကြီးတို့ ဘာတို့ .. အဲဒါမွိုးတွေ ပြောပြောနတတေတ်ာဗွ …
အခုလဲ လိငတ်ံတဈချောင်းလုံး အဖုတထြဲကို ဝငသ်ှားပြီးနောကြ၊ နှုတခြမ်းထောင့စြှန်းလေးကို သှားလေးနဲ့ ဖိကိုငထြားရင်း ကနွော့ရြငဘြတကြို လကန်ဲ့ထောကပြှီး ကြမ်းနတော။ ကြကဖြခွပသ်လို ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် အနအထေားနဲ့ သူတငအြိုးကားကားလေးတွကေို အပေါကြို ပင့မြှှောကလြိုကြ၊ အောကကြို ဖန်းခနဲမှညအြောင် ပြနခြလွိုကြ ဆကတ်ိုကလြုပန်တော။ အခန်းထဲမှာ အဲယားကြန်းလနေဲ့ အေးနတယေဆြိုပမယေ့ြ အခုအခွိနမြှာ ကနွောတ်ို့နှစ်ယောကစြလုံး အေးတယလြို့ မခံစားရတော့ဘူး။ ကာမဆကဆြံမှုရဲ့ရလဒအြနနေဲ့ တကိုယလြုံးမှာ သှေးတွကေ ပူနှေးစွာ လှည့ပြတန်ပြေီလေ။ ဂွောကြီမလေး သဲရဲ့မကြန်ှာလေးဆိုရင် ဝင်းဝင်းပြောငပြှောငလြေးတောင် ဖြစ်နပြေီ။
“အီး .. ကောင်းတယ် .. ကိုကြီးရာ”
တအောင့ကြှာတော့ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြတာ မောသှားလို့လား မသိဘူး၊ ကနွော့ဆြီးစပပြေါြ သူ့တငပြါးအိအိလေးတွေ ပြနအြကြ ထပပြှီးတော့ မ တငတ်ာ မတွေ့တော့ဘူး။ အဲဒီအစား အပေါကြနေ မုန့ကြှိတဆြုံ လှည့သ်လို ဆီးစပခြငွြး ဖိကပထြားရင်း မှှတေော့တာပဲ။ ခါတိုင်းဆို ဒါမွိုးလှည့ရြင် သူ့အမှှေးတွနေဲ့ ကနွော့ြ အမှှေးညိရင်း တဗှိဗှိနဲ့တောင် မှညသ်ေးတာ။ အခုတော့ သူ့အဖုတလြေးက ပြောငရြှင်းခါနတေော့ ဒါမွိုးအသံ မထွကဘြူးရယ် (ဒီလို စဉြးစားမိတော့ ကနွော့မြကြန်ှာက ပြုံးချင်ခြငွတ်ောင် ဖြစ်သှားသေး)
“ကိုကြီး .. မပြီးသေးဘူးလား ..””အင်း .. မပြီးသေးဘူး .. သဲရော””သဲက ခုနကတည်းက နဲနဲ ပြီးသှားပြီ .. အခုလည်း ဖြစ်တော့မှာ .. ကိုကြီးပါ လိုကပြှီးလိုကလြေ””ဒါဆို .. ဟိုဘကလြှည့ပြှီး စောင့လြေ””အိုကေ .. လုပပြေးမယ်”
ကနွော့ြ အကြိုကပျိုစကရြှငကြို သူပြောင်းပေးတယ်။ တခွားတော့ မဟုတဘြူး။ ခွရင်ေးဘကကြို မကြန်ှာမူပြီး နောကပြှနဆြောင့ပြေးတာ။ ဒီလိုအနအထေားကို ကနွောြ တအားကြိုကတ်ာ။ သဲရဲ့တငအြိုးတွကေ လုံးဝန်းပြီး စွင့ကြားနတေော့ ဒီလိုမွိုးအနအထေားမှာ အငမြတနမြှ စိတထြဖို့ ကောင်းတာလေ။ နောကပြှီး အဲဒီဖငအြိုးတွေ ကြားထဲက အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲကို ကိုယ့လြီးက တိုးခွဲပြီး ဝငန်တယေဆြိုတဲ့ အသိက အငမြတနမြှ ခံစားလို့ကောင်းတာ (ဒီအခကြကြို ကိုယ့ဆြှာတို့ သဘောတူကြမှာပါနောြ)
သိပတ်ောင် မကြာလိုကပြါဘူး .. နရောပြောင်းပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း သဲက နောကပြှနဆြောင့ပြေးတာ ဆယခြကြကြွောကြွောလြဲ ရောကရြော .. ကနွောလြည်း ဘယလြိုမှ အောင့မြထားနိုငတ်ော့ဘဲ ပူနှေးတဲ့ သုတရြညတ်ှကေို အဖုတရြဲရဲလေးထဲ တအားကုနကြို ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ော့တယ် … အူးးးးး .. ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ
++++++++++++
အပြောကယွလြှတဲ့ ရပြငေပြှာကြီးကို ငေးမောရင်း၊ သဲပြင် ဖြူလှှလှှလေးပေါမြှာ လမ်းလွှောကရြတဲ့ အရသာဟာ အငမြတနမြှ ခံစားလို့ ကောင်းတာပဲဗွ။ ဝုန်းခနဲဆိုပြီး ကမ်းစပကြို ပြေးဝငလြာတဲ့ လှိုင်းလုံးကြီးတွဟော ကိုယ့ဆြီကို ရောကလြာတဲ့အခါမှာ ပြောလွော့ပြီး လှိုင်းခေါင်းဖြူလေးတွအနေနေဲ့ ခွထေောကကြို တိုကပြှတသ်ှားတဲ့ ဖီလငဟြာ ဒီလိုမွိုး ကမ်းခွရေောကမြှပဲ ခံစားနိုငတ်ာကိုး။ လတဆြတ် ရှင်းသန့န်တေဲ့ ပငလြယပြှငရြဲ့လပြညေကြလည်း ကနွောဝြတထြားတဲ့ ရှပအြင်ျကြ ီလကတ်ို ပြပြကို တဖတဖြတန်ဲ့ မှညအြောင် ရံဖနရြံခါ ပြတတ်ိုကသ်ှားနသေေးရဲ့ …။
“ကိုကြီး .. ရထေဲ ဆင်းလေ”“အာ .. မဆင်းတော့ဘူး … ကငမြရာ ရစေိုသှားလိမ့မြယ် .. သဲတို့ကို ဓါတပြုံရိုကပြေးမယ့လြူလဲ မရှိ ဖြစ်နလေိမ့မြယ်”“ဆင်းပါ .. ကိုကြီးကလဲ .. ဆင်းပါ .. ဆင်း ဆင်း”
တကယ့ဟြာမလေးတွေ .. ရထေဲဆင်းဖို့ ဝါသနာမပါတဲ့ ကနွော့ကြို အတင်းဝိုင်းဆှဲပြီး ရထေဲရောကအြောင် တွန်းခနွတော။ တခွားသူတွေ ဟုတရြိုးလား။ သဲရဲ့ညီမ ငယင်ယန်ဲ့၊ သူ့သူငယခြငွြး ကောငမြလေးဖြစ်တဲ့ သိင်ျဂ ီဆိုတဲ့တဈယောကြ။ ပျိုမစွန်ုနယတ်ဲ့ အရှယပျိုငရြှင် ကောငမြလေးနှစ်ယောကြ။ သဲက ဒါကိုကြည့်ပြှီး တခိခိနဲ့ ရယပြှီး ကနွော့လြကထြဲက ကငမြရာကို ယူသှားပြီး ဓါတပြုံတောင် ရိုကန်သေေး။
“ဖေ့ဘုတပြေါြ တငရြမယ် .. ငါ့ကိုကြီးကို ကောငမြလေးတွေ ဝိုင်းဆှဲနကြတေယ် .. ကူညီကြပါဦး ဆိုပြီး .. ခိ ခိ”“မမနောြ … ငယင်ယကြ ပြသနာမရှိဘူး .. သိင်ျဂ ီကောငလြေးတွေ့သှားမှ ကြိုငတ်ကန်မယ်ေ”“အို .. ရတယ် .. သိင်ျဂ ီတို့က ပိုငပြှီးသား .. မသဲ .. ဓါတပြုံပဲ ရိုကမြနနေဲ့ … သူ့ဟာကြီးကိုလာဆှဲဦး”“ဟဲ့ .. ဘယဟြာကြီးလဲ”“……………………………………………………….”
တကယပြါဗွာ .. ခငဗြွားတို့တော့ မသိဘူး။ ကနွောတ်ော့ မိန်းကလေး သုံးလေးယောကရြဲ့ကြားမှာ နရတော တကယကြို နားပူတာပဲ။ တဈယောကပြှီး တဈယောကြ တိုငပြငထြားသလို အဆကမြပြတပြှောနတေဲ့ သူတို့စကားတွထေဲ ကိုယ့စြကားရောကဖြို့ဆိုတာ တကယကြို မလှယတ်ဲ့ ကိဈစဗွ။ တောတ်ောကြှီးကို ငှင်းဆနပြှီး အေးအေးဆေးဆေးနချင်ေလြို့ပါ .. တခွားမသှားဘူး .. ဒီနရောမှာပဲ ဓါတပြုံရိုကပြေးပြီး နပေါ့မယလြို့ တောတ်ောပြှောယူလိုကရြတယ်။ နောကဆြုံးတော့လည်း ရကေူးဝတစြုံတွေ ဘာတွနေဲ့ အကအွန ပြငဆြငထြားတဲ့ သူတို့ပဲ ကနွော့ကြို လကလြွှော့သှားတယ် ထငပြါရဲ့။ ထပမြခေါတ်ော့ဘဲ သူတို့ဖာသာသူတို့ ရထေဲ ဆင်းဖို့ ပြငကြှတော့တယ်။ အခွိနကြလည်း မနည်းတော့ဘူးလေ။ ခနနရငေပြဲ နေ့မှန်းတည့ခြွိန် ရောကတ်ော့မှာ။
ငှားထားတဲ့ ဗောကြင်းကို ဆှဲပြီး သဲတို့ ရထေဲဆင်းဖို့ ပြငန်ခေိုကမြှာ ကနွော့ြ နောကန်ားကနေ စကားပြောသံတဈခုကို ကြားလိုကရြတယ်
“အမ .. အဆငပြှရင်ေ ညီမကို ဓါတပြုံတဈပုံလောကြ ရိုကပြေးပါလား .. စတဈနဲ့က ရိုကရြတာ မကောင်းလို့”
ကနွောန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငပြှီး ရပန်တေဲ့ သကဆြိုငသ်ူ ထံကနေ .. ရတယ် ညီမ .. ပေးပေး ဆိုတဲ့ တုံ့ပြနသ်ံ ထွကလြာပမယေ့ြ၊ ကနွောကြတော့ တကိုယလြုံး အကြောအချင်တ်ှေ တောင့တ်င်းသှားသလို တောင့တ်ောင့ကြှီး ရပန်မေိတယ်။ ဒီအသံခွိုခွိုလေးရဲ့ပိုငရြှငဆြိုတာ ကနွောြ မသိတာမှ မဟုတတ်ာ။ ကနွော့ြ နောကကြို ရောကန်တော နန်းယှန်းဝရယေလြေ …

ရုပရြှငဇြာတကြားတွထေဲမှာ ပြကြတဲ့အတိုင်း ကနွော့ကြိုယကြို စလိုးမိုးရှင်းအနအထေားနဲ့ နောကဘြကကြို လှည့လြိုကတ်ယ်။ ကမ်းခွဖကေရြှင် ဒီဇိုင်းအတိုင်း အလန်းစား ပြငဆြငထြားတဲ့ ယှန်းကို ဦးထုပအြဝိုင်းအပြားကြီး ဆောင်းပြီး၊ ခါးကငွကြငွလြေးနရောမှာ ပုဝါအဖြူရောငလြေး တဈခုခညွလြကြသ်ားနဲ့ နောကန်ားမှာ မခို့တယို့ ရပန်တော တွေ့တယ်။ အမယ် .. မကြန်ှာက ကနွော့ကြို ကြည့်မြနဘေူးဗွ။ သူနဲ့ ကနွောန်ဲ့ မသိတဲ့အတိုင်းပဲ။ ကနွော့ဘြေးကနေ ကြောဖြှတသ်ှားတဲ့ သဲကို သူ့ဖုန်း ထိုးပေးရင်း ကြေးဇူးတငတ်ဲ့ဟနန်ဲ့ ပြုံးပြနတယ်ေ။ သူ့လကထြဲမှာတော့ ဓါတပြုံရိုကတ်ာ ဝါသနာပါတဲ့သူတွေ အမြဲဆောငထြားလေ့ရှိတဲ့ ဆယဖြီရိုကရြငသ်ုံးတဲ့ စတဈလေး ရှိနလရေေဲ့ …။
“ဘယလြို ရိုကခြငွတ်ာလဲ .. ညီမလေး”“ဒီဘကမြှာ အမ .. အဲဒီ အုန်းတန်းလေး ပါအောင် ရိုကပြေးပါနောြ”“ရတယ် …”
ခေါင်းပေါတ်ည့တ်ည့ရြောကန်လေုတဲ့ သွှငန်မင်ေးရဲ့အပူဟာ ကနွော့မြကြန်ှာပေါပြဲ စုပြီး ကနွသလေား မသိဘူး။ တောတ်ောတ်ော့ မကြန်ှာပူတာပဲ .. ဟီး။ လူကို ဘယလြိုနလေို့ နရမှေန်းကို မသိဘူး။ အပြင့အြပြောကတ်ှပေါတဲ့ ကမ်းခွစတေိုင် ခညွသ်ားဂါဝန် အပြာလှငလြှငလြေး ဝတထြားပြီး ပဲပေးနတေဲ့ ယှန်းကို ကြည့်ပြဲနရမေလား၊ မကြန်ှာကို တခွားလှှဲထားရမလား .. ဘာလုပလြို့ လုပရြမှန်း မသိဘူး။ ဘယလြိုကနေ ဘယလြိုသဘောကောင်းပြီး သူများကို ဓါတပြုံရိုကပြေးဖို့ သဘောတူလိုကတ်ဲ့ သဲကိုလည်း ဘာပြောရမှန်း မသိဘူး။ ဟူးးးးး .. ခကတ်ော့တာပဲ
“လှတယ် သိလား .. အဲဒီ ဝတစြုံလေးနဲ့ .. ဒီဇိုင်းကမိုကတ်ယ်”“ဟုတလြား .. အမ .. ဒါက ဒီရောကမြှ ဝယတ်ာ .. ဟိုတယရြဲ့boutique ထဲမှာ ရှိတယ် .. ဈေးတနတ်ယသ်ိလား”“ဟုတလြား .. ကိုကြီး .. ဒီမှာကြည့်ပြါဦး .. လှတယန်ောြ”
သောကပြလုတတ်ုတ် … ကိုယန်ဲ့မဆိုငသ်လို ကိုယ့ဟြာကိုယ် မသီးခွငထြောငထြောငပြှီး ဘောင်းဘီဘေးအိတန်ှဈဖကထြဲ လကထြည့ပြှီး ရပန်ပေါတာဆိုမှ ကိုယ့လြာပြီး အမှုပတန်ပြေီ .. ဟင်းးး ။ မယောငမြလညန်ဲ့ အနားသှားရပလြိုကတ်ော့ နန်းယှန်းဝကေ ကနွော့ကြို အခုမှ သတိထားမိဟနန်ဲ့ လှမ်းပြုံးပြတယ်။ ကနွောတ်ော့ သိတာပေါ့။ လူကိုနရခေကအြောင် တမငတ်ကာ လာပြီး ကလိတဲ့ အပြုံး။ သောကကြောငမြလေး …
“ဖြောင်း .. ဖြောင်း !! .. မမရေ .. မမ .. လာတော့လေ … နေ့လညရြောကတ်ော့မယ် .. တောကြှာနေ တအားပူလာလိမ့မြယ်”
ပငလြယဘြကကြို ဆင်းသှားပြီဖြစ်တဲ့ ငယင်ယတ်ို့ဆီက လကခြုပတ်ီးပြီး လှမ်းခေါသ်ံ ကြားလိုကလြို့လား မသိဘူး .. သဲက ယှန်းရဲ့ဖုန်းကို ကိုငထြားရာကနေ ကနွော့ဘြကလြှည့ပြှီး ..
“ရော့ ကိုကြီး .. ဒီက ညီမကို ဆကရြိုကပြေးလိုကြ .. ပြီးရင် သဲတို့ကိုလည်း လာရိုကပြေးဦးနောြ”
ဆိုပြီး လကထြဲ ဖုန်းထိုးထည့ပြှီး အနားကနေ သုတသ်ုတသ်ုတသ်ုတန်ဲ့ ထွကသ်ှားလရေဲ့။ ကနွော့မြှာ ယှန်းရဲ့ဖုန်းကို ကိုငပြှီး ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ ကနွခြဲ့တာပေါ့။
“ဘယလြိုလဲ .. ကိုထွန်း .. လန့သ်ှားတာလား .. ခိ ခိ”
လူချင်ြးအနားတိုးလာပြီး မခွိုမခဉွရြုပကြလေးနဲ့ မကြစြိတဈဖတမြှိတပြှီး မေးလိုကတ်ော့ ကနွော့မြှာ မလုံမလဲနဲ့ အနားမှာ မရှိတော့သည့တ်ိုင် ရထေဲဆင်းသှားပြီ ဖြစ်တဲ့ သဲကို လှမ်းကြည့်မြိသေး (လှနေံနှစ်ဘကန်င်းချင်တ်ဲ့ ယောကြြားတွမွေား အခကသ်ားနောြ .. တောတ်ောဒြှတခြ ခံရတာပဲ .. ဟီး)။
“စိတမြပူပါနဲ့ … ကိုထွန်း … ယှန်းကို I value you ဆိုပြီး ပြောခဲ့မှတော့ .. ယှန်းကလည်း ကိုထွန်းကို အလေးထားပါတယ် .. ယှန်းကြောင့ြ ကိုထွန်းဘကမြှာ အနှောင့အြယှကြ မဖြစ်စရပေါဘူး .. ယှန်းဘကကြိုလည်း …”“အာ .. မဟုတတ်ာ .. ကိုယ် အဲ့လိုမွိုး လူမဟုတပြါဘူး .. ဖြစ်ခဲ့ကြတာကလည်း”
သူ့စကားမဆုံးခင် ဝငပြှောပြီးမှ .. ယှန်းနဲ့ ကနွောန်ဲ့ နှစ်ဦးသဘောတူမို့ ဖြစ်ခဲ့ကြတာပါလို့ ပြောဖို့ ကနွောြ စဉြးစားလိုကပြမယေ့ြ တကယတ်မ်းကတွော့ အဲဒီစကားကို ဆကလြို့ မရဘူးဖြစ်နတယ်ေ။ တဈမွိုးပဲဗွာ။ လညခြွောင်းထဲ တဈခုခု ရောကန်သလေိုလိုပဲ .. ။ ကနွောကြ အဲ့လို စကားရပသ်ှားတဲ့ အခွိန် .. ယှန်းက မကြလြှှာလေး ဝင့ကြှည့ပြှီးတော့
“As per own consent ပေါ့ ကိုထွန်းရယ် .. ရှညရြှညဝြေးဝေး တွေးမနနေဲ့”“That’s right .. ဟုတတ်ယ် .. ဟုတတ်ယ် .. ယှန်းပြောတဲ့ အတိုင်းပဲ .. ဟီး”“ခိ .. ခိ .. အဲ့လို နပေါ .. ရုပကြှီးကလည်း .. ခိ ခိ”
နှစ်ဦးသားကြား နားလညမြှုတဈခုကို သဘောတူညီစွာ ရရှိသှားပြီးနောကြ ကနွော့ရြငထြဲက ခံနတေဲ့ အလုံးကြီး ကသွှားပြီး အခုမှပဲ ပြုံးရယန်ိုငတ်ော့တယ်။ ယှန်းက ဒါကို သိလိုကဟြနန်ှင့ြ ပြုံးစိစိ မကြန်ှာပေးနဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။ ကနွောလြည်း အခုကမွှ အပြာရောငဖြကရြှငလြေးနဲ့ ယှန်းရဲ့ကိုယကြို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး သချောကြည့်မြိတော့တယ်။
ကမ်းခွဖကေရြှငဆြိုပြီး ယှန်းဝတထြားတဲ့ ခညွသ်ားဂါဝနလြေးက လညတ်ိုငမြှာ အစလေးနှစ်စပတပြှီး ထိန်းထားရတဲ့ အမွိုးအစားဗွ။ အပေါဘြကြ ပုခုံးသားတလွှောကမြှာ ဘာအကာအကြယမြှ မရှိလတေော့ စိုပြညန်ုဖြေးနတေဲ့ အသားလေးတွကေ ပကတိုင်းအတိုင်းပဲ။ ဂါဝနကြ ဘယလြောကထြိတောင် ရှင်းသလဲဆိုရင် ရငသ်ားမို့မို့နရောလေးကမွှပဲ အဝတစြကို ပြနတ်ှေ့ရတာ။ နောကပြှီး ဂါဝနသ်ားက အပါးစားဆိုတော့ လုံးလုံးမို့မို့ ရှှရငေတ်ှရေဲ့အရိပကြို အတိအကြ မှငန်ရတေယ်။ အာ .. အခုမှ ကနွောြ သတိရတယ်။ ကနွောြ ယှန်းရဲ့ စနနှစ်ေခိုငကြို အကာအကြယ် မရှိဘဲ မမှငရြသေးဘူး။ သူ့အသားအရညကြ ဒီလောကြ ဖြူလှှမှတော့ နို့လေးတွလည်ေး ဖြူဖြေးနမှောပဲ။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကရေော ..
(ဟိုကြ !! .. ငါ ဘာတွေ တွေးနတောပါလိမ့ြ)
ကိုယ့ဟြာနဲ့ကိုယ် လွှောကတ်ှေးနမေိတာ ပေါငကြှားက အငယကြောင် .. ဝတထြားတဲ့ ခညွသ်ားဘောင်းဘီပြရဲ့ဂွကြားကို ထောကသ်လို ဖြစ်တော့မှာပဲ ကိုယ့အြတွေးကိုယ် ရပရြကောင်းမှန်း သိတော့တယ်။ ပေါငလြညလြောကပြဲ ရှိမယ့ြ ဂါဝနကြှောင့ြ မှငန်ရတေဲ့ ခွသလေုံး ဖြေးဖြေးလေးတွေ ဆကမြကြည့်ရြဲတော့ဘူး။ ယောငယ်မ်းပြီး လကန်ဲ့တောင် ဘောင်းဘီရှေ့ကို ကာမိမလိုဖြစ်တော့ ကနွောြ ဘာဖြစ်နတယေဆြိုတာ သိသှားတဲ့ ယှန်းက ခစ်ခနဲ ရယပြှီး၊ ပြုံးစိစိ မကြန်ှာပေးနဲ့ ပငလြယဘြကကြို လွှောကသ်ှားလရေဲ့။ ကနွောလြည်း သူ့ဖုန်းက ကိုယ့လြကထြဲမှာဆိုတော့ နောကကြနေ ကော့ကော့ကော့ကော့နဲ့ လိုကရြတာပေါ့ (တကယလြည်း ကော့ကော့ကြီး ဖြစ်နတော .. ဟီး)
ပို့ဈအမွိုးမွိုး ပေးနတေဲ့ နန်းယှန်းဝကေို ဖုန်းထဲက ကငမြရာမှငကြှင်းထဲကနေ တဈမွိုး၊ ကငမြရာ ပြငပြက မှငကြှင်းထဲကနေ တဈဖုံ .. ကနွောြ စေ့စေ့စပစြပ် ကြည့်မြိသှားတယ်။ မကြည့်လြိုမှ မရတာကိုး .. ဒုံပတရြိုကပြေးနရတောလေ။ အမယ် .. အဲဒီ ငတိမလေးကလည်း ပို့ဈတောတ်ောြ ပေးတတတ်ာ။ မယတ်ောြ (မောဒြယလြြ) သငတ်န်းများ တကထြားသလား အောကမြေ့ရတယ်။ လကန်ှဈဖကကြို ခေါင်းပေါမြှ ခပကြှေးကြေး မှှောကပြှီး အသည်းပုံလုပပြှတဲ့ ဟနလြဲ ပါတယ်။ ဦးထုပကြို လထေဲလှင့သ်ှားဟနန်ှင့ြ မှှောကပြှတာလဲ ပါတယ်။ ယုတစြှအဆုံး သောငပြှငပြေါကြနေ လထေဲမှှောကအြောင် ထခုနတ်ဲ့အခွိနကြို ရိုကပြေးပါဆိုပြီး လုပပြှတာလဲ ပါသေးတယ်။
သူ ပို့ဈအမွိုးမွိုးပေးနတောက အကြောင်းမဟုတဘြူး။ ကိုယ့မြှာ သူ့ကိုယပြေါကြ လှုပရြှားနတေဲ့ အစိတအြပိုင်းတွကေို ကြည့်ပြှီး လူက အာခေါငခြှောကြ၊ ရငတေခြငွသ်လို ဖြစ်နတော။ ခကတ်ော့လည်း အခကသ်ားလားဗွ။ သိပလြှတဲ့ကောငမြလေး တဈယောကန်ဲ့ နီးနီးကပကြပ် ပြောဆိုဆကဆြံရရငတ်ောင် တခါတခါ ယောကြြားလေးတွကေ လောငတ်ီးတတတ်ာ မဟုတလြား။ အခုဟာက ကိုယန်ဲ့တဈခါ လိငဆြကဆြံပြီးသား ကောငမြလေးတဈယောကကြို ဓါတပြုံရိုကပြေးနရတောလေ။ ကနွော့ကြောင် အဲဒါမှ မမတဘြူးဆိုရင် ပန်းသနလေေို့ပဲ ဆိုရတော့မယ် .. ဟီး 😛
“ကိုထွန်းရော .. ဓါတပြုံ မရိုကဘြူးလား .. ပေးလေ .. ယှန်းရိုကပြေးမယ်”“ကောင်းသားပဲ .. တဈပုံ နှစ်ပုံလောကြ ရိုကပြေး”
သူ့ပုံတွေ ရိုကလြို့ ပြီးသှားတော့ ယှန်းက ကနွော့ကြို အလိုကတ်သိနဲ့ မေးတော့ ကနွောလြည်း ငှင်းဆနမြနတေော့ဘဲ သူ့လကထြဲ ကနွော့ဖြုန်းကို ထိုးပေးလိုကတ်ယ်။ ဟုတတ်ယလြေ။ ကနွောလြည်း ကမ်းခွေ ရောကမြှတော့ ဒုံပတလြေး ဘာလေး ရိုကခြငွသ်ေးတာပေါ့။ ဖေ့ဘုတမြှာ ပရိုဖိုင်းပုံလေး ဘာလေး ပြောင်းရဦးမယလြေ။ တဈခုပဲ ရှိတယ်။ ကိုယ့ပြုံက လကကြလေးနှစ်ဖကယ်ှကပြှီး ပေါငဂြှကြားကို ကာထားတဲ့ အနအထေားလေး ဖြစ်နတော တဈခုပဲ .. ဟီး
“ဝေးးးး … ကိုကြီး .. ကိုကြီး …ဒီမှာ … ဓါတပြုံရိုကပြေးဦး”“အေး .. လာပြီ … လာပြီ”
နဲနဲကြာသှားတော့ ရထေဲရောကန်ပြေီ ဖြစ်တဲ့ ကနွော့ဟြာလေးတွေ အသံစာစာနဲ့ လှမ်းအောခြေါန်ကြပြေီ။ ယှန်းကလည်း အတောန်ားလညပြါတယ်။ ခကြခြငွြးပဲ ကနွော့ဖြုန်းကို ပြနပြေးပြီး bye for time being .. c u လို့ ပြောပြီး မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှပြီး အနားက ထွကသ်ှားတယ်။ ကနွော့မြှာ သူဘာကို ဆိုလိုသှားမှန်း အဲဒီတုန်းက စဉြးစားဖို့ အခွိနမြရလိုကဘြူး။ ရသေူရဲမလေးတွကေို ဓါတပြုံ ရိုကပြေးဖို့ ကမ်းစပကြို အပြေးအလှှား ဆင်းသှားရတယ်။ တဟေးဟေး တဝါးဝါးနဲ့ အချင်ြးချင်ြး စနောကပြှီး ကဲနကြတေဲ့ ဟာလေးတွကေို ဓါတပြုံဆကတ်ိုကရြိုကပြေးပြီးနောကြ၊ ကိုယ့စြိတကြ တဈမွိုးဖြစ်လာတာနဲ့ ကမ်းခွဘကေကြို ပြနကြှည့မြိတော့ ယှန်းကို မှင်းတဈကောငရြဲ့ကြောပေါမြှာ တွေ့တယ် (ချောင်းသာကမ်းခွမှော မှင်းငှားစီးလို့ရပါတယ်)။
သှဲ့သှဲ့လေး တိုကခြတန်တေဲ့ လပြညေကြှောင့ြ ယှန်းရဲ့ခါးမှာ ခညွထြားတဲ့ ပုဝါလေးဟာ တလူလူ လထေဲမှာ လှင့န်လရေေဲ့။ ကိုယကြိုခပမြတမြတ် အနအထေားနဲ့ အုန်းခွံရောငမြှင်းကြီးကို အသားကြ စီးနင်းသှားတဲ့ ယှန်းရဲ့အသှငဟြာ အငမြတနမြှ ကြည့်လြို့ကောင်းတယဆြိုတာ အဝေးက မှငန်ရပေမယေ့ြ သိသာနတယ်ေ။ ရကေူးဝတစြုံလေးတွနေဲ့ ကိုယစြီကိုယစြီ ကဲနကြတေဲ့ သဲတို့က ကနွော့စြိတကြို တောတ်ောမြွားများ ကြီးစိုးထားသည့တ်ိုင် တဈခကြတ်ဈခကြတ်ော့ ယှန်း မှင်းစီးနတေဲ့ နရောကို လှမ်းကြည့်န်သေေးတယ် (ယောကြြားများ ခကပြါတယန်ောြ .. ခိ ခိ)။ ဘယလြောကတ်ောငမြှ ဆိုးသလဲဆိုရင် သောငပြှငမြှာ မှင်းတဈပတစြီးပြီးလို့ ယှန်းမှင်းပေါကြနေ ဆင်းမယလြုပတ်ော့ မှင်းထိန်းကောငလြေးက သူ့ခါးလေးကို ထိန်းပြီး အောကခြပြေးတာ မှငဖြစ်အောင် မှငပြှီး လူက တဈမွိုးဖြစ်သှားသေးတယ် .. ခွီး။ နောကမြှ ငါ့နှယန်ောဆြိုပြီး အကြည့်ကြို ပငလြယဘြကပြဲ ပြနလြှည့ထြားလိုကတ်ယ်။
ယှန်းကလည်း မှင်းစီးပြီးတဲ့နောကြ သောငပြှငမြှာ ဆကမြနတေော့ပါဘူး။ ဟိုတယဘြကြ ပြနသ်ှားတာ တွေ့တယ်။ ကနွောလြည်း အဲဒီတော့မှ စိတဒြုန်းဒုန်းခပြှီး သဲတို့ကို သူတို့ကြနပေအြောင် ဓါတပြုံ ဆကရြိုကပြေးနလေိုကတ်ယ်။ အမယ် .. မချောတို့က ရကေူးဝတစြုံနဲ့ဆိုတော့ ရထေဲကနေ ပြနမြတကခြငွဘြူးရယ်။ ပငလြယရြေ အဝစိမမြယ်။ ညနကရွေင် မဆင်းတော့ဘဲ ကြောကမြောငန်ှမ သှားမယလြုပကြှရော။ ကနွောလြည်း ကောင်းပြီ .. သဘောပဲ .. ဒါဆိုရင် ညဘကြ အားလုံးစုပြီး ပါတီသဘောမွိုး လုပရြအောင် ဂဈတာသှားငှားလိုကြဦးမယလြို့ ပြောလိုကပြှီး ရစပေကြနေ အပေါတ်ကလြာမယ် အပြု .. ကနွော့ဖြုန်းကနေ တောငခြနဲ မကဆြိတသ်ံထွကလြာတယ်။ ဘာများလဲဆိုပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဗိုကဘြာကနေ ပို့လိုကတ်ာ ကိုယ့မြသိတဲ့ နံပါတန်ဲ့ ဖုန်းနံပါတတ်ဈခု ..
ပို့လိုကတ်ဲ့ ဓါတပြုံကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ .. ဂလု .. လညခြွောင်းထဲ ရောကလြာတဲ့ တံတွေးကို အလွှငအြမှန် မွိုခလွိုကရြတာ အသံတောင် မှညသ်ှားသလား မသိဘူး။ ယှန်းရယလြေ .. တကိုယလြုံးမှာ Lingerie အမွိုးအစား ဇာအတွင်းခံ ဝမ်းဆကလြေး ဝတထြားပြီး ဆယဖြီရိုကထြားတာ။ တကိုယလြုံံးပုံ ရိုကပြှီးမှ မကြန်ှာတော့ မပါအောင် ဖြတပြှီး edit လုပထြားလို့လား မသိဘူး။ တောင့တ်င်းဆူဖြိုးတဲ့ ကိုယခြန်ဓာပေါကြ အစိတအြပိုင်းတွေ တောတ်ောမြွားများဟာ စကရငပြေါမြှာ အကြီးစား မှငန်ရတေယ်။ အနကရြောင် ဇာပန်းပြင့တ်ှနေဲ့ အတွင်းခံလေးနှစ်ခုကလည်း စတိုငလြကြလည်း အလန်းစားဆိုတော့ ဖြူဖြေးနတေဲ့ သူ့အသားအရည် နောကခြံနဲ့ တအားကို စွဲမကဖြို့ ကောင်းနတယ်ေ။ ငှိမသ်ှားသလို ဖြစ်နတေဲ့ ကနွော့ကြောငကြ ခကြခြငွြးကို ပြနမြတလြာတယ်။ အဲဒီအခွိနမြှာ တောငခြနဲနဲ့ နောကထြပ် မကဆြိတဝြငလြာတယ် … ဘာများလဲဆိုပြီး ဖတကြှည့လြိုကတ်ော့ ..
ဘာရတော့မလဲ .. လာထား ကြာသလားပေါ့။ ညဘကမြှာ ပါတီလုပရြင် တီးဖို့ဆိုပြီး ဂဈတာသှားငှားမယဆြိုတဲ့ ခွလှမြေးတွကေ ဟိုတယဘြကကြိုတော့ ပြနတ်ကသ်ှားပါရဲ့။ ဒါပမယေ့ြ လောဘြီဘကြ မဟုတဘြူး။ အခန်းနံပါတ် ၂၀၂ဘကြ။ ဒါမွိုးဆို မှတဉြာဏကြ သိပကြောင်းတယ်။ ပုံမှနဆြို လူနာမညတ်ှတေောင် ဝဝဝေေါးဝါးနဲ့ သိပမြမှတမြိတဲ့လူက ဒီလိုမွိုးအခန်းနံပါတကြတွော့ မမေ့တဲ့အပြင် ဒါရိုကရြှငတ်ောင် မေးနစရောမလိုဘူး။ ဦးတညရြာမဲ့ဆိုပမယေ့ြ ဒီနရောကတွော့ နှာခေါင်းက အခကြပြေးနလေို့လား မသိဘူး။ တန်းကို ရောကသ်ှားတာ .. အဟီး 😛
“ဒေါကြ .. ဒေါကြ”
တံခါးကို သုံးခကြပြှည့အြောငတ်ောင် မခေါကလြိုကရြပါဘူး။ နှစ်ခေါကပြဲ ခေါကပြှီး သုံးခကြမြှောကြ မထိခငမြှာပဲ ကြှီခနဲ ပြင့သ်ှားပြီး၊ လူတကိုယစြာ ဝငသ်ာလောကတ်ဲ့ အဟလေး နောကကြှယကြနေ နန်းယှန်းဝေ ပေါလြာတယ်။ ဒုံပတထြဲကလို အတွင်းခံ တူးပိဈလေးနဲ့တော့ မဟုတဘြူူး။ ဟိုတယကြ ပေးထားတဲ့ မကြန်ှာသုတပြုဝါ အဖြူကြီး ကိုယမြှာ ပတထြားလကြန်ဲ့။ ဒါပမယေ့ြ ဒီလိုအနအထေားကိုက ကိုယ့ကြို ဘာအတွကစြောင့န်တယေဆြိုတာ သိသာစတယေလြေ။ အရောငတ်ှလကေပြှီး ဖိတခြေါန်တေဲ့ မကြဝြန်းတွရေဲ့အကြည့်ကြိုတောင် ဘာသာပြနန်စရောမလိုဘူး။
“ယှန်းးးး”
စကားလုံးတဈလုံးပဲ ပါးစပကြနေ ထွကခြှင့ရြလိုကတ်ယ်။ နောကထြပ် ဘာမှတောင် မပြောဖြစ်လိုကဘြူး။ တံခါးကို ဖြတပြှီး အထဲဝငလြိုကပြှီ ဖြစ်တဲ့ ကနွော့လြကကြို ဆှဲပြီး ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ာ လူတောင် နဲနဲယိုငသ်ှားတယ် (တကယဆြို ကနွောကြ ဘောဒြီမသေးပါဘူး .. ဒါပမယေ့ြ နန်းယှန်းဝဆေိုတဲ့ အဲဒီကောငမြလးက ဆူဆူဖြိုးဖြိုးလေးဆိုတာ့ အားပါလှတယ်.. ခိ :P)။
လူက မကြလြုံးပြုးပြီး ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားတဲ့ အခွိန်၊ ယှန်းက တံခါးကို ပြနပြိတလြိုကပြှီးနောကြ လကန်ှဈဖကဆြန့ပြှီး လူကို ဆှဲဖကလြိုကတ်ာ မသိရင် မုဒိန်းကငွ့သ်လားတောင် ထငရြမယ် (အားနှဲ့သူပါ ရှန် … ခမွြးသာပေးပါလို့ ပြောရမလားတောင် မသိဘူး .. အဟိ :D)
နှုတခြမ်းတွေ ဖိနမ်းတယဗြွာ .. စုပဆြှဲတယ် .. လွှာနဲ့ထိုးပြီးတော့ ဆှတယ် .. ဒါတွငပြဲလားဆိုတော့ ဘယဟြုတလြိမ့မြလဲ။ လူကို တွန်းတွန်းပြီး ခေါသ်ှားတာ၊ ကနွောကြ နောကပြှနန်ောကပြှနန်ဲ့ အခန်းအလယကြ မို့ရာနားရောကပြှီး ကုတငန်ဲ့ ဝငတ်ိုကြ၊ မို့ရာပေါြ ဖငထြိုငလြကြကြွ၊ ယှန်းက ကနွော့ပြေါြ တကဖြိပြီးမှောကကြတွော့ နှစ်ယောကသ်ား မို့ရာပေါမြှာ ကနွောကြ အောကကြပကလြကြ၊ သူက အပေါထြပလြကြပြေါ့။ လူက မို့ရာပေါတ်ောင် အကုနလြုံး ရောကန်တော မဟုတဘြူး။ ခွထေောကတ်ှကေ အောကမြှာ တဈဆဈခွိုး အနအထေားနဲ့။ အတောတ်ော့ ဝုန်းဒိုင်းကြဲသှားတာ။ မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ကိုယကြိုနောကဆြုတ် နောကဆြုတန်ဲ့ ကုတငပြေါြ လုံးလုံးရောကအြောင် ကြိုးစားလိုကရြတယ်။ တောတ်ောတ်ော့ ရုပပြကြတ်ာပဲ။ မိန်းကလေးတဈယောကြ နမ်းတာကို မခံနိုငလြို့ နောကဆြုတန်ရတောလေ .. ဟီး 😀
နမ်းတယဆြိုလို့ ပါးစပခြငွြး ထိထားယုံပဲတော့ မဟုတဘြူး။ မို့ရာပေါမြှာ နရောကပြှီလဲဆိုရော .. ယှန်းက ကနွော့ကြိုယပြေါမြှာ ရှိရှိသမွှကို အကုနဆြှဲခွှတတ်ော့တာ (လကတ်ှေ ပါသေးတယ်)။ အောြ .. ပြောဖို့မေ့နလေို့ .. ဒီအခွိနမြှာ ယှန်းကိုယပြေါမြှာက မကြန်ှာသုတပြုဝါ မရှိတော့ဘူး။ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကြ မို့ရာပေါမြရောကခြငကြတည်းက ကုတငဘြေးက ကြမ်းပြငမြှာ ပုံပြီးတော့ ကနွပြေီ။
ဆကပြှောရမယဆြိုရငတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား အသကရြှူသံပြင်းပြင်း၊ ရမျမကလြှိုင်းတွေ ထနန်ကတွေော့ စကားတွေ ဘာတွေ ပြောမနဖြစ်ေဘူးရယ်။ အဓိက လိုချင်န်တေဲ့ အရာကို တဈယောကစြီက တဈယောကရြဖို့သာ ဇောင်းပြငန်ကြတောလေ။ ကနွော့ကြိုယပြေါကြ အဝတတ်ှေ ကုနသ်ှားလို့ ခပမြာမာအနအထေားနဲ့ လိငတ်ံက ထွကလြာပြီဆိုရငပြဲ ယှန်းက ခါးလညလြောကြ လွှောဆင်းသှားပြီး စုပဖြို့ ပြငတ်ော့တာ။
“ယှန်း .. လာ .. ကိုယ့မြကြန်ှာပေါြ ခွထိုငလြိုကြ”“ဂွတ် !!”
သောကကြွိုးနဲ .. နှစ်ခါတောင် မပြောလိုကရြဘူး။ သူ့ကိုယသ်ူ နငဂြွာလား ထငရြတယ်။ ကိုယကြဖြတခြနဲလှည့ပြှီး ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းက ကိုယ့မြကြန်ှာကို ဟိုဘကဒြီဘကြ ခွရကသ်ား ရောကလြာတာ။ ယှန်းဝတထြားတဲ့ Boyshort လို အမွိုးအစားဖြစ်တဲ့ ဇာအနကရြောင် အတွင်းခံလေးက အသားရယလြို့ ရှိတယမြဟုတဘြူး။ ဒီဇိုင်းအလှဖောထြားတဲ့ အကြကအြပြောကတ်ှကြေားမှာ ဖြူဝင်းလှတဲ့ ယှန်းရဲ့အတွင်းသားတွကေ စိတထြစရာ မှငန်ရတော။ မကြန်ှာတည့တ်ည့ပြေါြ ရောကလြာတဲ့အခွိနမြှာ အနီးကပဆြိုတော့ ခပယ်ဉယ်ဉြ အဖုတန်ံ့လေးပါ ရနတောဗွ။ ဘာရတော့မလဲ။ အဖုတဝြကို ဖုံးနတေဲ့ အတွင်းခံအစလေးကို ဘေးကို ရအောငတ်ှန်းထုတပြှီး၊ လှတထြှကလြာတဲ့ အကြဲကြောင်းကို လွှာပြားနဲ့ကပပြှီး လကြပြဈလိုကတ်ော့ပေါ့ …
“ရှှတ်”“အု … အိ … အိ”
ကောင်းလား၊ မကောင်းလားဆိုတာ အဲဒီအခွိနမြှာ ကနွော့လြီးထိပကြို ငုံထားပြီ ဖြစ်တဲ့ ယှန်းပါးစပကြနေ အုအုအိအိ သံတွေ ထွကလြာတာက သကသ်ခေံနတောပေါ့။ ဒါမွိုးကြားရတော့ အဖုတလြကြန်တေဲ့ ကနွောတ်ို့လိုမွိုး ယောကြြားလေးတွအဖေို့ ပိုပြီးတော့ မာနတ်ကစြရာ ဖြစ်တာပေါ့။ ငါကြ … လီးတဈခုထဲ ကောင်းတာမဟုတဘြူး .. လွှာလည်း ကောင်းတယပြေါ့ .. ဟီး (ဂုဏယ်ူစရာမရှိ ရှာကြံ ဂုဏယ်ူရတာပဲလေ .. ဂလိုပဲ 8))။
မကြလြုံးနှစ်လုံးစလုံး စုံလုံးမှိတ်၊ ပြည့ဖြှိုးတင်းရင်းတဲ့ တငပြါးတဈဖကတ်ဈခကြကြို လကန်ှင့ပြှေ့ထိန်းကိုငပြှီး၊ ခေါင်းကို ကြှနိုငသ်မွှ ကြှပြီး ပါးစပန်ဲ့ အပြည့ထြိကပန်တေဲ့ အဖုတတ်ဈခုလုံးကို ဟင်းခွိုရည် သောကသ်လိုကို ရှှူးခနဲ ရှှတခြနဲ နအေောင် လကြလြိုကြ၊ စုပလြိုကြ မနားတမ်းကို လုပပြဈလိုကတ်ယ်။ 69 အနအထေားနဲ့ မတဈပြန် ကြားတဈပြန် (ဘတဈပြန် ကြားတဈပြနလြို့ ပြောလို့ မဖြစ်ဘူး .. တောကြှာနေ ဒုတခြငွြးရိုကတ်ာ ဖြစ်နမှောစိုးလို့ .. ဟီး) သူနိုငကြိုယန်ိုင် အပျိုငကြွဲ ကြတဲ့ပြဲမှာ ဒီတဈခါတော့ ယှန်း ကနွော့ကြို မနိုငဘြူးရယ်။ ဘယရြမလဲ .. အသကကြ စကားပြောတယလြေ .. ဟီး 😉
ပါးစပထြဲ ရောကန်တေဲ့ လိငတ်ံကိုတောင် စုပပြေးမနနေိုငတ်ော့ဘဲ ငုံလကြသ်ားကြီးနဲ့ တကိုယလြုံး ကော့ပြနတ်ှန်းထိုးပြီး ပေါငတ်ှင်းသားတွေ တဆတဆြတ် တုနလြကြန်ဲ့ ပြီးသှားတယ်။ တကယပြါဗွာ။ ရှမ်းမလေးဆိုတော့ အရညရြှှမ်းတယဆြိုပြီး ပြောခဲ့တာ အပိုမဟုတဘြူး။ ထကခြှမ်း ခွမ်းထားတဲ့ ဖရဲသီး စားလိုကရြသလိုပဲ။ ပါးစပတ်ဈခုလုံးတောင် ပပြလေို့။
“အီး .. ကောင်းတယ် .. ကိုထွန်းရာ”
အတောကြှမ်းကြမ်း ပြီးသှားလို့နဲ့တူတယ်။ လီးစုပပြေးနတော ဆကစြုပမြပေးနိုငတ်ော့ဘဲ ပါးစပထြဲကနေ ပြနထြုတပြှီး၊ ခေါင်းက မို့ရာပေါြ စိုကကြသွှားတယ်။ ဒီတော့ အရှိနတ်ကန်ပြေီ ဖြစ်တဲ့ ကနွောကြပဲ ဦးဆောငဖြို့ ပြငဆြငလြိုကရြတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ။ အခွိနကြလဲ သိပရြှိတာမဟုတဘြူး။ ခိုးကြောငခြိုးဝှကန်ဲ့ ရတဲ့အခွိနလြေး လုပရြတာမှတလြား။ လူကို လွှောပြီး ယှန်းအောကကြ ထွကြ၊ နောကဘြကြ ရောကသ်ှားတဲ့အခွိန် ဖငပြူးထောငအြနအထေားနဲ့ ရှိနတေဲ့ သူ့တငပြါးဝိုင်းဝိုင်းတွနေောကမြှာ နရောယူလိုကတ်ယ်။
“ကိုထွန်း .. အထဲမှာ မပြီးနဲ့နောြ .. ကနွတ်ာက ယှန်းရှင်းတယ်”
ကနွောြ ဘာလုပတ်ော့မယဆြိုတာ သိတဲ့ ယှန်းက မို့ရာပေါကြို ပါးကလေးတဈခွမ်း အပလြကြသ်ားနဲ့ နောကပြှနလြှည့ပြှောမှ မှှနထြူနတေဲ့ ကနွောြ အခွအနေကေို သတိထားမိတယ်။ ဟုတသ်ားပဲ။ စွပစြရာ အဖောမြရှိဘူး။ နိခညွြးဖြစ်နတော။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ယှန်းပြောလိုကတ်ော့ စိတရြှင်းသှားတာပေါ့။ ရှညရြှညဝြေးဝေး တွေးမနတေော့ပါဘူး။ ဒီကောငမြလေး ဒီကိဈစတွေ မသိတာမှ မဖြစ်နိုငတ်ာ .. မဟုတဘြူးလား
“ထည့ပြှီနောြ … ယှန်း”
အမှနကြ အပိုတွေ ပြောနမေိတာပါ။ အရညတ်ှနေဲ့ ပပြနေတေဲ့ စူဖောင်းဖောင်း အဖုတဝြကို လိငတ်ံထိပဖြူး ထိမိတာနဲ့ သူသိနပေါပြီ ..ဘာဖြစ်တော့မယဆြိုတာ။ ခွင့တ်ောင်းသလို ဘာလိုလိုနဲ့ ပြောလိုကပြမယေ့ြ ဒီနရောက မသှင်းဖူးတဲ့နရောမှ မဟုတတ်ော့တာ။ ဒီတော့ ယှန်းက အှန်းးး ဆိုပြီး ပြနပြှောတဲ့အခွိန် လူက ခါးကော့ပြီး သှင်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ကောင်းတယဗြွာ။ လူကို အီစိမ့ပြှီး ဇိမကြသွှားတာပဲ။ ဘာမှ မပါဘဲ လုပရြတာဆိုတာတော့ ပြတတ်ိုကမြိတာတွကေ ပိုပြီး ဖီးလဖြစ်တာပဲ (ကိုယ့ဆြှာတို့ ကနွောပြှောတိုင်းလည်း လိုကမြလုပကြှနဲ့ဦးနောြ .. ဒါက အန်တရာယအြတောမြွားတဲ့ ကိဈစဗွ)
အကြောအချင်တ်ှေ အထဲထိရောကအြောင် ကောင်းတဲ့အရသာက ပြန့န်ှံ့သှားတော့ ဖြေးဖြေးခွင်းကနေ အရှိနတ်ငတ်ယတ်ို့ ဘာတို့ လုပမြနတေော့ပါဘူး။ စတာထွကကြတည်းက ခွကေုနသ်ုတတ်ော့တာပဲ။ တငပြါးအိအိတွကေို ဆုပစြှဲကိုငပြှီး တဖန်းဖန်း တဖတဖြတန်ဲ့ မှညအြောင် လိုးတယဗြွာ။ ယှန်းဆိုတာ မို့ရာပေါြ ခေါင်းစိုကကြနွရောကနေ ခေါင်းကို ပြနမြထောငန်ိုငဘြူး။ တအီးအီး တအားအားနဲ့ကို နန်းစတော့ ညည်းနတေော့တာ .. မသိရင် အခန်းထဲမှာ အောကား ဖြင့ထြားတယလြို့တောင် ထငရြမယ်။
အဲဒီလို ငါးမိနဈကြောကြွောြ ဆယမြိနဈမရှိတရှိလောကြ ဆကတ်ိုကသ်ောင်းကနွြးနကြတေုန်းမှာပဲ .. ရုတတ်ရကဆြိုသလို တဒေါကဒြေါကန်ဲ့ တံခါးခေါကသ်ံကို ကြားလိုကရြတယ်။
What the hell!!!
မကြစြိစုံလုံးမှိတပြှီး တအီအီ တအာအာနဲ့ အောန်တေဲ့ ယှန်းက မကြားပမယေ့ြ ကနွောကြတော့ ဇာပန်းလေးတွေ ကြပထြားတဲ့ သူ့တငပြါး ဖြေးဖြေးလုံးလုံးလေးတွကေို မကြစြိအရသာခံ ကြည့်ပြှီး လိုးနတေဲ့သူဆိုတော့ ပတဝြန်းကငွန်ဲ့ အဆကမြပြတဘြူး။ ဒီတော့ အဲဒီတံခါးခေါကသ်ံကို ကြားတော့ ခေါင်းနပန်းကြီးသှားပြီး လူက လှုပရြှားမှု အလိုလို ရပသ်ှားတယ်။ ကိုယင်ှိမသ်ှားတော့ ယှန်းရဲ့အောသ်ံကလဲ ပြောကပြှီး၊ အဲဒီတော့မှ မကြလြုံးဖြင့ြ ခေါင်းထောငပြှီး ဘာဖြစ်တာလဲဆိုတဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။
“Housekeeping ပါ .. ခွငဆြေးဖြန်းမယဆြိုပြီး ခေါထြားလို့”
သောကပြလုတတ်ုတ် .. ဘယသ်ူက ဘယတ်ုန်းက ခေါထြားရတာလဲ။ ကနွောကြ ကြားလိုကရြတဲ့ အသံကြောင့ြ နားမလညတ်ဲ့ မကြန်ှာပေးနဲ့ ယှန်းကို ကြည့်လြိုကခြွိန်၊ သူကလည်း လုပမြိလုပရြာနဲ့ ယောငန်န ဖြစ်တာလား ဘာလား မသိဘူး။ ဝုန်းဆို ကုန်းနရောကထပြီး လာပြီ လာပြီဆိုပြီး မို့ရာပေါကြနေ ဆင်းသှားတယ်။ ကနွောတ်ောငမြှ ဘာမှ လှမ်းပြောခွိန် မရလိုကဘြူး။ အရညတ်ှဗလေပြနဲ့ လီးကလဲ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်ပြီး ကနွခြဲ့တာပေါ့။
မို့ရာပေါကြ ဆင်းသှားတဲ့ မချောက အောကရြောကတ်ော့ ကိုယလြုံးတီးလိုမွိုး ဖြစ်နတယေဆြိုတာ သတိရသေးတယ်။ သောကကြောငမြလေးးးး … ဒါကတွော့ သိတယ်။ အစောတုန်းက ကုတငဘြေးနားမှာ ကနွတေဲ့ ကိုယသ်ုတပြုဝါကို ကောကပြတပြှီး အခန်းတံခါးနား ရောကသ်ှားတယ်။ အဲဒီမှာ မကြလြုံးပြူး၊ မကြဆြံပြူး ဖြစ်ရတာ ကနွောလြေ။ အခုထကထြိ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ မှတလြား။ ခကြခြငွြးပဲ ကိုယ့ကြိုကိုယ် ဂကြကြီခနွြး အသှငပြှောင်းပြီး မို့ရာအောကဘြကကြ စောငကြို ကိုယပြေါြ လှမ်းဆှဲတငလြိုကရြတယ်။
အခွိနမြီလေးပဲဗွာ .. စောငကြိုယပြေါြ ရောကသ်ှားတဲ့အခွိန် .. ယှန်းက တံခါးဖြင့ပြေးလိုကတ်ော့ အပြငဘြကကြ စောင့န်တောဖြစ်ရမယ့ြ ခွငဆြေးဖြန်းမယဆြိုတဲ့ Housekeeping ကောငမြလေး ဝငလြာပါရော
သောကကြွိုးနဲ .. အစောတုန်းက ရငထြိတန်တေဲ့ ကနွောြ .. အဲဒီမှာ မကြလြုံးကို ဇီးကြကလြောကကြို ပြူးသှားရပြနပြါရော လား …. ??? ???
ခွငဆြေးဖြန်းမလို့ဆိုပြီး အခန်းထဲ ဝငလြာတဲ့ ကောငမြလေးက တခွားသူ ဟုတရြိုးလား။ ဝါဆိုဦးဆိုတဲ့ ညတုန်းက ရီဆကရြှငမြှာ တွေ့ခဲ့တဲ့ ကောငမြလေး။ ကြံရညရြောင် ဟိုတယဝြတစြုံလေးနဲ့ လကထြဲမှာ ဗူးရှညရြှညလြေး နှစ်ခုကို ကိုငလြကြသ်ား (နောကမြှ သိတာ ခွငဆြေးဗူးရယ်၊ ဖရကရြှာဗူးရယ်)။ အံ့အားသင့လြှန်းလို့ မကြလြုံးအပြူးသားနဲ့ ကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့ဘြကကြို မကြဝြန်းတဈခကြြ ဝင့ကြှည့ပြှီး တံခါးနားရပန်တေဲ့ ယှန်းကို လှမ်းနှုတဆြကသ်လို ပြုံးပြတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဝါဆိုဦးရဲ့အပြုံးက မခွိုမခဉွန်ဲ့ ..။
“အောြ .. တခွားသူမှတလြို့ .. ဝါဆိုပါလား .. ညီမက housekeeping လဲ လုပရြတာလား””မဟုတဘြူး အဈမ .. ဒီနေ့ ဒီဘကခြှမ်းကို တာဝနယ်ူထားတဲ့ တဈယောကကြ နထေိုငမြကောင်းလို့ ခွင့ယ်ူထားတာ .. guest တွကလေည်း များနတေော့ ညီမတို့ ရီစကရြှငကြ ဝိုင်းကူရတာ …””တကယ် .. အဲဒါကြောင့ြ ခကြခြငွြး ရောကမြလာတာလား””ဟုတတ်ယ် .. အဈမ .. နောကကြသွှားတာ ဆောရီး .. နောကပြှီး ရောကပြှနတ်ော့လဲ ခကြခြငွြး တံခါး မခေါကရြဲလို့ .. ခိ ခိ””ဟုတလြား … အဈမ အသံ နဲနဲကယွသ်ှားတယန်ဲ့တူတယ် .. ခစ် ခစ်””နဲနဲပဲလား အဈမ .. ခိ ခိ”
ဟိုကြ !! .. ဘာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာလဲဟ .. အခန်းထဲမှာ သူတို့နှစ်ယောကထြဲ ရှိသလို တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာပေးတွနေဲ့ ပြောနတော။ ကနွောကြ သူတို့ ပြောနတောတွကေို မကြားနိုငရြှာဘူးကိုး။
အစောပိုင်းတုန်းက တံခါးခေါကသ်ံ ကြားကြားခွင်း ရငထြိတပြှီး လူက ထိတလြန့သ်လို ဖြစ်လို့ ခေါင်းက ဘာမှ စဉြးစားလို့မရဘဲ freeze ဖြစ်သှားတာ။ အခုကတွော့ အခွအနေအရေပရြပကြို သချော သုံးသပမြိလိုကသ်လို၊ မခို့တယို့လိုမွိုး ဟနလြေးတွနေဲ့ ကိုယစြီကိုယစြီ ရပန်ကြတေဲ့ ယှန်းရယ်၊ ဝါဆိုဦးရယကြို ကြည့်ပြှီး လူက အဖြတဈေခုကို ကောကခြကြခြပြဈလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုအနအထေားဟာ ကိုယ့အြတွကဘြယလြိုမှ negative ဘကကြို ပြနတော မဟုတဘြူးလေ။ negative မဟုတဘြူးဆိုတာ သူတို့နှစ်ယောကြ ဆကပြှောနကြတေဲ့ စကားတွကေိုသာ ကြည့်ကြှပါတော့ …။
“အဈမ .. ခွငဆြေးဖြန်းမယဆြိုတာ””အောြ .. အဲဒီ ကုတငန်ားမှာ .. အစောတုန်းက လှဲနတေုန်း .. တဝီဝီနဲ့မို့””ဟုတ် .. ဖြန်းပေးခဲ့မယန်ောြ .. Fragrance ပါ ထပဖြှန်းပေးခဲ့မယ် ..””ကောင်းသားပဲ .. လုပပြါ .. မှနမြှနလြေး .. ခစ် ခစ်””ဟုတ် .. housekeeping ထပမြခေါရြအောင် သချော လုပပြေးခဲ့မယ် .. ခိ ခိ”
အဲ့လိုပြောပြီး ဝါဆိုဦးက စပဖြှီးဖြီးရုပကြလေးနဲ့ အနားရောကလြာမှတော့ ကနွောလြည်း ယောကြြားလေးပီပီသသပဲ သူ့ကိုယလြေးကို ခွဆေုံးခေါင်းဆုံး ကြည့်ဖြစ်လိုကတ်ယ်။ ခေါတ်ောအားတဈထောငလြို့ ပြောရငလြည်း ရမှာပေါ့ .. ဟီး။ ပုံမှနဆြိုရင် ကိုယန်ဲ့ မသိတဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကကြို သူ ဘယလြောကခြွောချော ကနွောြ ဒါမွိုး မကြည့်တ်တပြါဘူး။ အခုက အခွအနေေ မတူဘူးလေ။ ကနွောန်ဲ့ ယှန်း ဘာလုပန်တယေဆြိုတာကို သိပမယေ့ြ တံခါးပေါကကြ လှည့ပြှနသ်ှားတာ မဟုတတ်ဲ့ ကောငမြလေး။ သူ့စိတထြဲမှာ ဘာဖြစ်နမလေဲဆိုတာ ကနွောြ သိနတယ်ေ၊ အဲ့လို သိနတောကိုလည်း ခွငဆြေးဗူးကို တရှူးရှူးနဲ့ ဖြန်းနသညေ့တ်ိုင် ကနွော့ကြို တဈခကြတ်ဈခကြြ မကြတ်ောငလြေး ဝင့ပြှီး လှမ်းလှမ်းကြည့်တ်ဲ့ ဝါဆိုဦးပုံစံက confirm လုပန်တောလေ။
မိတကြပပြါးပါးလေး လိမ်းထားတဲ့ မကြန်ှာလေးက ချောလှတယလြို့ မဟုတပြမယေ့ြ ရှင်းရှင်းလင်းလင်းနဲ့ ကြည့်ကြောင်းတာကတော့ အမှနပြဲဗွ။ နောကပြှီး ရုတတ်ရကကြှည့ရြငသ်ာ ဝါဆိုဦးက ပိနပြါးတယလြို့ ထငရြပမယေ့ြ၊ ကိုယတ်ိုင်းအတိနဲ့ ခွုပထြားတဲ့ ဝနထြမ်းဝတစြုံလေးရဲ့အောကမြှာ ကောကကြှောင်းလေးတွကေ ရှိသင့သ်လောကြ ရှိတယ်။ မသိမသာလေး မောကထြှကန်တေဲ့ နို့လေးတွဟော မန်းမှို့တောပြေါကစြီလောကတ်ော့ အသာလေး ရှိပါရဲ့။ ခါးကငွကြငွလြေးအောကမြှာ ရှိတဲ့ တငသ်ားတွဆေိုရငလြဲ အရမ်းကြီး စွင့ကြားနတောသာ မဟုတတ်ာ၊ လုံးလုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတော့ ဖြစ်နတောပဲ။ ယှန်းနဲ့ ယှဉရြင် တဈယောကတ်ဈမွိုးလို့ ပြောရမယ်။ တဈယောကကြ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ဆူဆူဖြိုးဖြိုး ရှမ်းမလေး .. သူကတော့ သှယသ်ှယလြလွနွဲ့ ညိုချောလေး။
ကနွောရြှိနတေဲ့ မို့ရာနားကို ကပလြာတဲ့အခွိနမြှာ ဝါဆိုတဈယောကြ စိတလြှုပရြှားနတယေဆြိုတာ အတတပြှောရဲတယဗြွာ။ ပေါကစြီလေးတွကေ အပေါအြောကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လှုပခြါနတောလေ။ သချောကြည့်န်တေဲ့ ကနွော့မြကြစြိထဲမှာ ဒီဟာက ပြေးကိုမလှတဘြူး။
“ရပြီ .. အဈမ .. သှားလိုကြဦးမယန်ောြ .. နှောင့ယ်ှကသ်လို ဖြစ်သှားရင် ဆောရီး .. ခိ ခိ””ခစ် .. ခစ်””ဟို အဈကို သှားပြီးနောြ .. တာ့တာ””ဟုတ် .. တာ့တာ .. ကောင်းကောင်းသှားဦးနောြ .. ခွငဆြေးဗူးတွကေိုလည်း တအားညှဈမကိုငထြားနဲ့ဦး .. ဟီး”
ဘယရြမလဲ .. ဒါမွိုးတော့ .. သူကတောငမြှ ပြုံးတုံ့တုံ့မကြန်ှာလေးနဲ့ ဖြစ်နသေေးတာဆိုတော့၊ ကနွောလြည်း အထာလေးနဲ့ ပြနန်ောကလြိုကတ်ယ်။ အဆငပြှလေား မပြလေားဆိုတာကတော့ ကိုယ့ဆြှာတို့ပဲ ဘာသာပြနကြှည့ကြှပါ။ ဝါဆိုဦးက ဟနမြူပိုပိုလေးနဲ့ ဟှန့ခြနဲ နှာခေါင်းတဈခကြရြှုံ့ပြပြီးမှ အပြငကြို ထွကသ်ှားတာလေ။
အခန်းဝကနေ ဝါဆိုဦးပြောကသ်ှားတယဆြိုရငပြဲ ယှန်းက တံခါးကို ခပမြှနမြှနပြိတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဖြစ်သှားတဲ့ အဖြစ်အပကြကြို သဘောကသွလို ရယကြွဲကြဲ မကြန်ှာလေးနဲ့ ကနွော့ကြို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။ တကယဆြို ဒီဟာက ဝတ်ထုဇာတလြမ်းဆိုလို့ကတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ .. မို့ရာပေါကြနေ ကနွောြ ဝုန်းခနဲ ပြေးဆင်းသှားပြီး ဆတတ်ငန့င်န့ြ ဖြစ်တဲ့ အခစွဇြာတလြမ်းကို ဆကတ်ယတ်ို့ ဘာတို့ ဖြစ်မှာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ အခုက အဲ့လိုမဟုတဘြူး။ ကနွော့ကြောငဆြိုတာလည်း ညစောင့တ်ုန်းက ကိုမှင့မြောငလြို့ တောကလြွှောကြ မကတွမ်း မာနနေိုငတ်ာ မဟုတဘြူး (အဲ့လောကြ မသနပြါဘူး .. ခိခိ)။ ဝါဆိုဦး ဝငလြာကတည်းက လန့ဖြှန့ပြှီး ငှိမသ်ှားတာ။ အခုကတွော့ ငုတတ်ုတလြေး ဖြစ်နပြေီ။
ဖြစ်ခဲ့တာတွကေို ဆကပြှောရမယဆြိုရင် ဒီလိုဗွ .. ယှန်းကို ကနွောြ ပြေးဆှဲပြီး ဇာတလြမ်းဆကမြယဆြိုပြီး မတွေးတာတော့ မဟုတဘြူး။ အဲ့လို လုပခြွိနမြရခငမြှာ ဖုန်းဝငလြာတာ .. ။ တခွားသူ ဟုတရြိုးလား။ ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူထံက .. သူတို့တွေ ရထေဲက ပြနတ်ကလြာပြီး နေ့လညစြာ စားကြတော့မယ် .. ကနွောြ ဘယရြောကန်လေဲဆိုပြီး လှမ်းမေးတာ။ ဒီတော့ .. ကနွော့ြ ဘာလုပရြမလဲ။ အသံမတုနအြောင် ကမန်းကတမ်း ဖြပြေီး .. အခန်းပြနလြာပြီဆိုပြီး လုပရြတာပေါ့။ ကနွောြ ဒီလိုပြောနတောကို ယှန်းကလည်း ကြားပါတယ်။
မကြညမြလင် မကြန်ှာပေးလေးနဲ့ ရှိနပမေယေ့ြ တားတော့ မတားရှာပါဘူး။ ကနွောြ အဝတတ်ှကေို ပြနဝြတတ်ာကို ခပတ်ှတွလေေေးနဲ့ ငေးကြည့်န်တောပဲရှိတယ်။
သှားမယန်ောလြို့ .. ကနွောပြှောပြီး လောဘြီဘကကြို မပြေးယုံတမယ် ထွကလြာခဲ့ရတယ်။ တောသ်ေးတယ်။ ယှန်းနတေဲ့ အခန်းက လောဘြီနဲ့နီးတော့ ရီစကရြှငကြို ခကြခြငွြးရောကလြာတယ်။ အဲဒီမှာ ဂဈတာငှားတော့လဲ အဆငပြှပြနေေဲ့ ခကြခြငွြးပဲ ရတော့ ဂဈတာဆှဲပြီး ကိုယ့အြခန်းဘကြ တကသ်ုတပြှနရြိုကရြတာပေါ့။
အဲဒီနောကတ်ော့ ညဘကရြောကတ်ဲ့အထိ တခွားထူးထူးထွထွေေ ထပမြဖြစ်တော့ပါဘူး။ ကနွောတ်ို့ နေ့လယစြာကို ဟိုတယမြှာပဲ စားတယ်။ ပြီးတော့ ဆိုငကြယန်ှဈစီးငှားပြီး ကြောကမြောငန်ှမဘကသ်ှားတယ်။ တောတ်ောတ်ော့ မောင်းရတာဗွ။ အကငွ့မြရှိရင် မလှယလြှဘူး။ သောငပြှငကြို ဖြတရြတာကိုး။ ဒါပမယေ့ြ တကယတ်မ်းကတွော့ အဲဒီနရောက မခကဘြူး။ ခကတ်ာက ကြနကြရဈလမ်းလေးကနေ သောငပြှငကြို ရောကဖြို့ဆင်းတဲ့အခွိနမြှာ သဲဖြူတွကေို ဖြတရြတာ။ အဲဒီဟာက တဈခကြမြှားသှားရင် ဆိုကကြယလြဲသှားမှာ။
ကြောကမြှောငန်ှမက အပြနကြတွော့ သဲတို့က ချောင်းသာဈေးထဲဝငပြှီး အမှတတ်ရလကဆြောငတ်ှေ ဝယကြှတယ်။ ပြီးတော့ ညနကရွေင် အကငန်ဲ့တွဲပြီး သောကဖြို့ဆိုပြီး ဝိုငပြုလင်းတွေ၊ ဘီယာပုလင်းတွေ ဆှဲကြတာပဲ။ အဲဒီမှာ တောတ်ောကြှာတယ်။ မိန်းကလေးတွေ ဈေးဝယတ်ာလေ။ တဈယောကထြဲတောင် မဟုတဘြူး။ သုံးယောကမြဟုတလြား။ အားလုံးပြီးတော့မှ အထုတအြပိုးတွေ တပြေ့တပိုကန်ဲ့ ဟောတ်ယပြှနလြာခဲ့ကြတယ်။
ညဘကပြါတီမလုပခြင် နောကထြပလြုပကြှတာလေးတွတေော့ ရှိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခငဗြွားတို့လည်း စိတဝြငစြားဖို့ ကောင်းမှာ မဟုတတ်ော့ ကနွောြ အဲဒါတွေ ပြောမနတေော့ပါဘူး။ စိတဝြငစြားမယ့ြ အကြောင်းအရာတွကေိုပဲ ဦးတညပြှောလိုကရြရင် ကနွောတ်ို့ရထားတဲ့ sea view အခန်းရဲ့ရှေ့မှာ ဝရံတာလိုဟာမွိုးလေး ရှိနတေော့ ညမှောငသ်ှားတာနဲ့ အဲဒီမှာ ဝိုင်းဖြဲ့ကြတယ်။ ဝယထြားတဲ့ ပုဇွနကြငတ်ှေ၊ ငါးကငတ်ှကေို တဈခါသုံး ပန်းကနထြဲထည့ြ၊ ဘီယာတို့ ဝိုငတ်ို့ကိုတော့ ဈေးထဲက ဝယလြာတဲ့ ပလတစြတဈပုံးထဲ ရခေဲအိတခြံပြီး ထည့လြို့ပေါ့။ (အဲဒီမှာ တခါထဲ ပြောရဦးမယ် .. ခွငကြိုကလြား မကိုကလြားဆိုတာ .. လတဖြေူးဖြူးတိုကန်တောတောင် ခွငဆြေးခွေ ထွန်းထားရသေးတယ်)
အားလုံးပြငဆြငပြှီးပြီဆိုတဲ့နောကတ်ော့ .. ကိုကြီး .. လုပပြါတော့ဗွို့.. ခပြါတော့ဗွို့ဆိုပြီး ဝိုင်းအောန်ကြတေဲ့ ပရိတသ်တ် သုံးယောကကြှောင့ြ (တောတ်ောမြွားတဲ့ ပရိတသ်တန်ောြ .. ဟီး :P) ငှားထားတဲ့ ဂဈတာကို ဖုန်းထုတပြှီး ကြိုးအရငည်ှိလိုကတ်ယ်။ ညှိလို့အဆငပြှပြေီဆိုတော့ Carlsberg လေး တဈငုံသောကြ၊ လညခြွောင်းရှင်းပြီး ပလပကြငလြေး အရငတ်ီးပြီး သံသေးသံကြောငန်ဲ့ပဲ ဟဲလိုကတ်ယ် .. ခွီး
ညရဲ့လကတ်န့တ်ှေ ဖြစ်တဲ့ မှောငရြိပတ်ှဟော တစတစနဲ့ ချောင်းသာကမ်းခွကေို လုံးဝအုပစြိုး ရဈပတလြိုကတ်ဲ့အခွိန် ရောကလြာခဲ့ပြီ။ လူလေး လေးယောကြ ဝိုင်းစုပြီး စားလိုကြ၊ သောကလြိုကြ၊ သီချင်ြးဆိုလိုကန်ဲ့ ပြုလုပန်ကြတေဲ့ ကနွောတ်ို့ရဲ့ချောင်းသာကမ်းခွေ နှုတဆြကပြှဲ ပါတီလေးဟာလည်း တောတ်ောကြှီးကို အရှိနရြတဲ့အထိ ဖြစ်လာခဲ့ပြီ။ ဖော့ပန်းကနထြဲမှာ ထည့ထြားတဲ့ ငါးကင်၊ ပုဇွနကြငတ်ှေ ဆိုတာ အခုအခွိနမြှာ ဒုတခြွောင်းလေးတွအဖြေဈပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ရခေဲစိမပြုံးထဲမှာထည့ထြားတဲ့ အရာတွဟောလည်း ဘာဆိုဘာမှ မရှိသလောကဖြစ်ပြီး သိပပြှီးတောင် မအေးတော့တဲ့ ရတွသေော ကနွန်တေော့တယ်။ ဝရံတာမှာ ခထွားပေးတဲ့ ဟိုတယရြဲ့သဈသားစားပြဲဆိုတာကတော့ မှငမြကောင်းအောငကြို ရှုပပြှနပြေီ။
“ကဲ .. တောလြောကပြှီ .. ငယင်ယတ်ို့ ပြနကြှတော့ .. မနကကြမွှ တွေ့မယ်””အှန်းးးးး .. ဟုတ် .. ကိုကြီး … တာ့တာ”
ကနွော့ြ သကဆြိုငသ်ူရဲ့ ညီမလေးဖြစ်တဲ့ ငယင်ယကြ အဲ့လိုခစွဖြို့ကောင်းတယ်။ ပြောလိုကရြင် ပြောလိုကတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ။ အဲဒါကြောင့ြ ကနွောတ်ို့လည်း တကယဆြို နှစ်ယောကထြဲသှားရင် ရပမယေ့ြ သူပါလိုကခြငွတ်ယဆြိုတော့ သူငယခြငွြးတဈယောကြ အဖောခြေါခြဲ့ဆိုပြီး အတူတူ ခေါလြာခဲ့တာ (ဒါက သပသ်ပရြှင်းပြတာပါ .. မဟုတရြင် ဘာဖြစ်လို့ ချောင်းသာကို နှစ်ယောကထြဲ မသှားတာလဲလို့ စဉြးစားနတေဲ့သူတွေ ရှိနမှောစိုးလို့)။ တကယဆြို သဲအပါအဝင် ငယင်ယတ်ို့တွေ သောကထြားတဲ့အရှိနန်ဲ့ အာလေးလွှာလေးနဲ့ တောတ်ောမြှနန်ကြတော (မိန်းကလေးတွဆေိုတာ အမြဲတမ်း ဒါမွိုးသောကန်ရတော မဟုတဘြူးလေ .. တဈခါတဈခါမှ ကြုံရတာ မဟုတလြား .. နေ့တိုင်း ပါတီ၊ ကလပတ်ကန်ရငေတ်ော့ တဈမွိုးပေါ့)။ ဒါပမယေ့ြ မူးပြီးတော့ ရဈတယတ်ို့ ဘာတို့တော့ မရှိဘူး။ ပြောတ်ယဆြိုတာပဲ ရှိတာ။ ကနွောကြ ဂဈတာတီးပြီး သီချင်ြးဆိုတယ်။ သူတို့က သူတို့ရတဲ့သီချင်ြးဆိုရင် လိုကဆြိုတယ်။ မရဘူးဆိုရင် သောကလြိုကြ၊ စားလိုကလြုပတ်ယ်။ ဒီလောကပြဲ။ မူးပြီး ရုပပြကြတ်ယဆြိုတာ မရှိဘူး။
ဘာဖြစ်လို့ ကနွောြ ဒါတွကေို အကယွတ်ဝင့ြ ရှင်းပြနရတောလဲဆိုတော့ ဒီကောင် ကောငမြလေးသုံးယောကန်ဲ့ သောကပြှဲကငွြးပတယဆြိုတော့ မူးပြီး ဂရုဆကဈြတွေ ဘာတွေ ဖြစ်ကုနမြှာပဲလို့ တွေးထားတဲ့သူတွေ ရှိနမှောစိုးလို့ပါ။ အဲ့လို မဟုတပြါဘူး။ ကနွောပြှောတဲ့ Unbelievable truth ဆိုတာ နောကတ်ော့ သိလာမှာပါ။
ငယင်ယန်ဲ့ သိင်ျဂ ီ.. တဈယောကကြိုတဈယောကြ ထိန်းထားရင်းပဲ ကနွောတ်ို့နဲ့ကပလြကြြ ဟိုဘကအြခန်းကို ပြနသ်ှားကြတယ်။ သဲနဲ့ ကနွောပြဲ ကနွန်ခေဲ့တဲ့ အကြှင်းအကနွတ်ှကေို ရှင်းရတယ်။ သဲကလည်း ငယင်ယတ်ို့လောကသ်ာ မမူးတာ သူလည်း မှနန်တောဆိုတော့ ကနွောပြဲ အများဆုံးလုပရြတာပါ။ သဲက နဲနဲပါးပါး သိမ်းပေးပြီးတာနဲ့ ကိုယလြကသ်န့စြငမြယဆြိုပြီး အခန်းထဲ ကြိုဝငသ်ှားရော။ အပြငဘြကမြှာ အားလုံးပြီးစီးလို့ ကနွောြ အခန်းထဲကို ဖြင့ဝြငလြိုကတ်ယဆြိုရငပြဲ ..
“ကိုကြီး … ခမွြးတယ် .. မှနမြှနလြာတော့”
ဟိုကရြှားပါး !!! .. ကိုယတ်ှေ အပြငဘြကမြှာ အမှိုကထြုပန်ဲ့ အလုပမြွားနတေုန်း သဲက ကိုယလြကသ်န့စြငပြှီးတော့ ရှယပြှငပြှီးထား ဖြစ်နတောကိုး။ ဘယတ်ုန်းက သူ့ဖာသာသူ ကြိတဝြယထြားမှန်း မသိတဲ့ ပန်းဆီရောင် (ပန်းရောငရြင့ရြင့စြိုစို) အပေါအြောကတ်ဈဆကတ်ည်း Lingerie နဲ့ဗွ။ အကြဘေကမြှာ ပေါငလြညလြောကအြထိ ရှိတဲ့ အဖြူရောင် စတော့ကငကြို ဝတထြားပြီး strap နဲ့ ပြနတ်ှယထြားသေးတာ။ ပုံမှနဆြို ဒါမွိုးက ပငတ်ီနဲ့ တွဲလာပမယေ့ြ သဲက ဝတမြထားဘူး။ မို့ရာပေါမြှာ ရှိနတေဲ့ အနအထေားကလဲ မိန်းကလေးတွေ ကိုယအြလှကို ပြချင်တ်ဲ့အခါမှာ အပေါလြှငဆြုံးပုံစံဖြစ်တဲ့ တစောင်းအနအထေား။ အဲဒါကိုမှ ကနွောဝြငလြာတဲ့ အခန်းတံခါးဝဘကကြို ခေါင်းကလေးထောင်၊ မေးကိုလကကြလေးထောကပြှီး ဖိတခြေါတ်ဲ့အကြည့်န်ဲ့ ကြည့်န်တော။
ကဲ .. ကနွောြ ဘယလြိုနမလေဲဗွာ .. ကိုယ့ဆြှာတို့ပဲ ကနွော့န်ရောကနေ ဝငခြံစားကြည့်ကြှပါဦး
တောသ်ေးတယ် .. လကထြဲမှာ ကိုငထြားတာ ဘာဆိုဘာမှ မရှိလို့။ မဟုတရြင် ရုပရြှငဇြာတကြားတွထေဲမှာ ပြသလို ဘာကိုငထြားကိုငထြား လကထြဲက လှတကြကြိန်းပဲ။ အကယ်၍သာ သဲသာ ဂဈတာကို အထဲကို ယူမသှားပေးခဲ့ဘူးဆိုရင် အဲဒီနရောမှာ လှတကြလွို့ ကနွောြ မနကဖြှနကြရွင် ဂဈတာဖိုး လွောန်ရလေောကပြှီ .. ဟီး 😛
လူဆိုတာ သှေးကိုပြကပြှကဆြူသှားတာပဲ။ ပေါငကြှားက အငယကြောငဆြိုတာကလည်း ခကြခြငွြးကို မတလြာတာ။ ဘာရတော့မလဲ။ ကိုယပြေါမြှာ ရှိတဲ့ အဝတတ်ှကေို အမှနဆြုံးနည်းနဲ့ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး မို့ရာပေါကြို ဒိုငဗြငပြဈထိုးလိုကတ်ော့ .. မချောက အသင့စြောင့န်သလေား အောကမြေ့ရတယ်။ အကြကကြို ခကြခြငွြးပြငပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြားပေးလိုကတ်ာ ဒိုငဗြငပြဈထိုးတဲ့ ကနွော့ခြေါင်းက ပေါငကြှားထဲ ကြကတ်ိရောကပြေါ့ .. အဟီး။ 😀
လတတ်လော သန့ရြှင်းရေးလုပထြားတာ ဖြစ်ရမယ့ြ အဖုတအြိအိလေးက အစိုဓါတလြေးတောင် မပြောကသ်ေးဘူး။ ပြသနာ မရှိဘူး။ ဒီအစိုဓါတကြို ဆကလြကထြိန်းသိမ်းထားဖို့က အီဖကေိုယတ်ာဝန် မဟုတလြား။ တာဝနဆြိုတာ လကမြောင်းမှာ ရှိတာ မဟုတတ်ော့ဘူး။ လွှာဖြားမှာ ရှိတာဖြစ်သှားပြီ .. ငိ။ လွှာကို ထုတန်ိုငသ်မွှ ဆန့ထြုတပြှီး အကြဲကြောင်းတလွှောကြ အပြားလိုကကြပပြှီး လကြတ်ငပြဈလိုကတ်ာ …။
“အားးးးးး ….. ရှီး …. ရှီးးးးး”
ခေါင်းထောငပြှီး ကြည့်န်တေဲ့ သဲရဲ့မကြန်ှာလေးမှာ ရမျမကလြှိုင်းတွကေ ခကြခြငွြးကို ပြန့န်ှံ့သှားပြီး မို့ရာကို နောကပြှန် တတောငဆြဈနဲ့ ထောကထြားတဲ့ လကန်ှဈဖကထြဲက တဈဖကကြ ခကြခြငွြးဆိုသလို ကနွော့ခြေါင်းကို လာဆုပကြိုငတ်ော့တယ်။ ကနွောန်ဲ့ သဲနဲ့ဆိုတာ တဈရာသီစာ ကာလမှာမှ နှစ်ကြိမလြောကြ တွေ့ရတဲ့ ဘောလုံးကလပအြသင်းတွေ မဟုတဘြူးလေ။ အမြဲတမ်း ခွစမြေးနကြတေဲ့ အသင်းတွေ။ သူဘယလြိုအဆငခြွိုးရင် ဘယလြိုအထာဆိုတာ သိပြီးသား။
ကော့တကလြာတဲ့ တငပြါးအိအိလေး နှစ်ခုအောကကြို လကဝြါးထိုးခံ၊ ပင့ဆြုပထြားပြီး ပါးစပန်ဲ့ အဖုတန်ဲ့ မလှတတ်မ်းကို လွှာစွမ်းပြတော့တာ။ သဲဆိုတာ ကနွော့ဆြံပငကြို ဆုပစြှဲထားရင်း ထွန့ထြှန့ကြို လူးနတော။ ပါးစပကြလည်း ကိုကြီးကောင်းတယ် .. နာနာစုပ် .. အထဲကို လကြပြေးဦး .. ကောင်းလာပြီ .. အစရှိသဖြင့ြ တောကလြွှောကကြိုပြောနတော။ ကနွောလြည်း သူဘာလိုချင်သ်လဲ .. လိုချင်သ်လို လိုကလြုပပြေးရင်းကနေ .. နောကပျိုင်းအခွိနတ်ှမှောတော့ လကခြလယကြို တိုကစြဈအကူခေါလြိုကတ်ယ်။ လွှာကိုတော့ အပေါဘြကခြှမ်းမှာရှိတဲ့ စိစိလေးထံပဲ စဈမကြန်ှာဖြင့လြိုကတ်ယ်။ သိပတ်ော့ မလုပလြိုကရြပါဘူး။
“အားးးးးးးး … မရတော့ဘူး …. ကိုကြီး …. ဟာ …. ဟာ !!! … ထွကြ … ထွကပြှီ !!!!!!!!!!!!”
မီးသတကြား ဥသှဆှဲသလို သံရှညကြှီးအောည်ည်းရင်း မို့ရာနဲ့လှတအြောင် မှှောကတ်ငထြားတဲ့ တငပြါးက ဝုန်းဆို ပြနပြှုတကြတွော့တာပဲ။ ပေါငတ်နန်ှဈဖကဆြိုတာလည်း ကနွော့ခြေါင်းကို ညှပထြားတာ မသိရင် ဂွူဒိုကစားနတယေတ်ောင် ထငရြတော့မယ်။
နဲနဲကြာသှားတော့မှ ခွုပထြားရာကနေ ပြနဖြှပေေးတယ်။ ဝမ်းလွားမှောကထြားရာကနေ ဒူးထောကထြိုငလြိုကပြှီ ဖြစ်တဲ့ ကနွော့ကြိုလည်း မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွနေဲ့ လှမ်းကြည့်န်တယ်ေ။ ပြီးတော့ နှုတခြမ်းလေးကို လှုပယ်ုံလှုပပြှီး လသေံတိုးတိုးလေးနဲ့ပြောတယ်။ ဘာပြောတယလြို့ ထငကြှလဲ .. ကိုယ့ဆြှာတို့ တွေးကြည့်ကြှပါဦး …။
တခွား မဟုတပြါဘူး .. I love you လို့ ပြောတာပါ (ဟိုဟာတွေ ဒီဟာတွမွေား ပြောပြီလားလို့ လွှောကမြတွေးကြနဲ့ဦးနောြ .. ဒါက အောစာအုပမြှ မဟုတတ်ာ)
အဲဒီနောကတ်ော့ ကနွောလြည်း ပါးစပတ်ှေ ဘာတွေ ပြေးဆေးတာလုပမြနတေော့ဘူး။ ပြောရရင် သဲက အဲဒီလောကြ အနံ့အသကမြဆိုးဘူး။ အသေးစိတတ်ော့ ပြောမနတေော့ဘူးဗွာ။ သဲက သူ့body odor ကို ထိန်းတယပြေါ့။ ဒီတော့ ရမှေှေးတို့ တခွားဟာတို့ သုံးပမယေ့ြ၊ မသုံးရငလြည်း သူ့ပငကြိုယန်ံ့ကိုက မဆိုးဘူးဗွ။ ကဲ .. ဒါတွေ ထားလိုကပြါတော့။ အဓိကကိုပဲ ဆကပြှောရမယဆြိုရင် ကနွောလြည်း လီးအထောငသ်ားနဲ့ သဲပေါငကြှားမှာ နရောယူလိုကတ်ယပြေါ့။
ကနွော့မြှငကြှင်းထဲမှာတော့ သဲက တအားလှနတော။ အဝတမြပါဘဲ သဲကိုယလြုံးလေးကို အမြဲတွေ့ဖူးပမယေ့ြ ဒီလိုမွိုး ဆကဆြီကတွဲ့ Lingerie အမိုကစြားနဲ့က ခစွတ်င်းနှောတိုင်း တွေ့ဖူးတာ မဟုတဘြူးလေ။ ဒီတော့ စိတကြတဈမွိုးတဈဖုံ လှုပရြှားပြီး တကကြှှနတော။ နိဒါန်းတွေ ဘာတွေ ပျိုးတယတ်ောင် လုပမြနတေော့ဘူး။ အရညကြှညတ်ှေ စိုနဆေဲ ဖြစ်တဲ့ အဖုတဝြကို ကနွော့ကြောငဖြိထောကပြှီး မိမိရရ ဖြစ်တယဆြိုတာနဲ့တင် ဖိသှင်းလိုကတ်ော့တယ်။ စိုစွတအြိထွေးတဲ့ အတွင်းသားတွကေို ပြတတ်ိုကပြှီး တဈဝကလြောကတ်ိတိ ဝငသ်ှားတယ်။ ဖူးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ ..
သဲဆိုတာလည်း မကြလြုံးနှစ်လုံးကို စုံပြနမြှိတ် .. ကောင်းတယ် ကိုကြီးးးးးး ဆိုပြီး အားပေးသံလေးနဲ့ စညည်းတော့တာပဲ။ ကနွောလြည်း သဲက တဈခွီပြီးထားပြီဆိုတော့ ညှာမနတေော့ဘဲ ကနွန်တေဲ့ ကနွော့ြ လိငတ်ံတဈဝကကြို နောကထြပတ်ဈခကြထြဲနဲ့ ဖိသှင်းလိုကပြှီးနောကြ ခကြခြငွြးကို ပြနဆြှဲထုတပြှီး စလိုးမိတယ်။ သဲရဲ့နို့လုံးအိအိတွကေိုလည်း အဆကမြပြတဆြောင့န်ရင်ေးနဲ့က Lingerie ပေါကြနေ ဖိကိုင်၊ ဆုတခြွပေေးတယ်။ နို့တွကေိုငလြို့ ကြနပေသ်ှားတော့ သူ့ပေါငတ်နန်ှဈချောင်းကို မှှောကပြှီး စုကိုငထြားလိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာကကြကြို ခွတနေတ်ှေ ဆန့ပြှီး ကနထြားတဲ့ ဒီဇိုင်း။ စတော့ကငလြေးတွေ ကြပထြားတဲ့ ခွတနေတ်ှကေ ထူးထူးခွားခွား စိတကြိုထစတယေဗြွ။ ဒါတွကေို ပြေ့ဖကပြှီး ဆောင့လြိုးရတာ တိမတ်ှပေေါြ ပြေးနသလေိုကို ခံစားနရတေယ်။
အဲ့လို လုပန်ရင်ေးက ကနွောြ တောတ်ောကြောင်းလာတဲ့ အခွိနမြှာတော့ အကြိုကဆြုံး ပုံစံကို ပြောင်းဖို့ ဆိုပြီး သဲကို လေးဘကထြောကြ ကုန်းခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ပြောသာပြောရတာ။ အဲဒီအခွိနမြှာ သဲက တဈခွီထပပြှီးသှားတော့ လူက ခပယ်ဲ့ယဲ့လို ဖြစ်နပြေီ။ ကနွောပြဲ သူ့ကိုယလြေးကို ထိန်းလှည့ပြှီး ကုန်းတဲ့ပိုစရှငဖြစ်အောင် ပြငပြေးရတာ။ ဒါတောင် ခေါင်းကမထောငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ မို့ရာပေါမြှာ ငိုကစြိုကဖြစ်နပြေီ။ အဖုတဝြလေးဆိုတာ လိုးထားတဲ့အရှိနန်ဲ့ စိုလကန်တေဲ့ အထဲက ပန်းရောငအြသားတွကေို မှငတ်ောင် မှငန်ရတေယ်။
သဲနှုတကြ ခါတိုင်းလို တီတီတာတာနဲ့ စကားတွေ ပြောပြီး ညည်းမနနေိုငတ်ော့ဘူး။ တအီအီ တအာအာနဲ့ မသဲမကြဲပဲ အသံထွကန်ိုငတ်ော့တာ။ ကနွောလြည်း သဲမဟနန်ိုငတ်ော့ဘူးဆိုတာ သိနတေော့ သိပအြခွိနဆြှဲမနတေော့ဘူး။ ပန်းရောငဇြာသားလေးတွေ ကြပထြားတဲ့ ဖငလြုံးဝိုင်းဝိုင်းလေးတွကေို ဆုပကြိုငပြှီး အရှိနတ်ကန်တေဲ့ ကနွော့ကြောငကြို အဖုတထြဲ ပြနထြည့ပြဈလိုကတ်ယ်။ အဲဒီနောကတ်ော့ တငသ်ားတွကေို လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး ကိုယဆြောင့ခြလွိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ နောကကြိုပါဆှဲယူပြီး မီးကုနယ်မ်းကုနကြို လိုးပစ်လိုကတ်ော့တာပဲဗွို့ …။
“အားးး … ကောင်းတယ် …. ထွကြ .. ထွကပြှီ!!!”
ဒီတဈခါတော့ အောည်ည်းရတာ ကနွောဖြစ်သှားပြီး၊ နေ့လညကြတည်းက ထွကမြလိုဖြစ်ခဲ့ရတဲ့ သုတရြညပြူတွကေို မကြလြုံးစုံမှိတထြားရင်းက အင့ကြနဲနအေောင် ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ မှနတ်ာပြောရရင် အဲဒီအခွိန် တင်းတင်းမှိတထြားတဲ့ မကြလြုံးတွထေဲက အတွေးအာရုံမှာ မှငယ်ောငမြိတာ နေ့လညတ်ုန်းက ဒီလိုမွိုးအနအထေားနဲ့ ကုန်းပေးထားတဲ့ ယှန်းရဲ့ပုံစံလေးကိုပဲ (ယောကြြားတွဆေိုတာ ခကတ်ယဗြွ .. ရမယဆြိုရင် လိုချင်ကြှတာခညွြးပဲဆိုတော့ .. အတွေးထဲမှာ grass is always greener on the other side ဖြစ်နတောလေ) ……………………….။
သဲက တုတတ်ုတတ်ောင် မလှုပန်ိုငတ်ော့ဘဲ ကြေးကြေးလေးဖြစ်ပြီး အိပမြောကသွှားတယ်။ သုံးခွီတောင် ပြီးထားတဲ့အရှိနရြော၊ သောကထြားတဲ့ အရှိနရြော၊ နေ့လညတ်ုန်းက ရထေဲမှာ ကဲထားတာရော အားလုံးပေါင်းတော့ သူဘယခြံနိုငတ်ော့မလဲ။ ကနွောလြည်း သူ့နဲ့အတူ ခနလှဲနသေေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခနနတေော့ သန့ရြှင်းရေး လုပဖြို့ဆိုပြီး ရချိုးခန်းထဲကို ဝငလြာခဲ့တယ် (သဲရဲ့သန့ရြှင်းရေးကိုတော့ ကနွောပြဲ တဈရှူးနဲ့ လုပပြေးခဲ့ပါတယ် .. ရှင်းအောင် ပြောထားတာပါ .. တောကြှာနေ ဒီအတိုင်းကြီး အိပပြွောသ်ှားတယ် ထငမြှာစိုးလို့)
အခန်းထဲမှာ အဲယားကြန်းဖြင့ထြားလို့ ခွှေးတွတအေားမထွကသ်ည့တ်ိုင် လူက နရတော တဈမွိုးဖြစ်နတေော့ မထူးတော့ပါဘူးဆိုပြီး ရှာဝါဖြင့ပြှီး ရချိုးလိုကတ်ယ်။ ပြသနာက အဲ့လို ရပန်ေးအောကြ ဝငလြိုကတ်ော့ လူကလန်းသှားတယ်။ အိပခြငွစြိတ် မဖြစ်တော့ဘူး။ အဲဒါနဲ့ အပြငပြှနထြှကလြာတဲ့အခွိနမြှာ ဆေးလိပသ်ောကခြငွသ်လို ဖြစ်လာတာနဲ့ ပေါ့ပေါ့ပါးပါး ဝတစြုံလေးဝတ်၊ ဖုန်းရယ် ဆေးလိပဗြူးရယယ်ူပြီး ခုနတုန်းက ပြဲလုပခြဲ့တဲ့ ဝရံတာကိုပဲ ထွကလြာခဲ့တယ်။ သဈသားထိုငခြုံတန်းလေးမှာ ဝငထြိုငပြှီး၊ စီးကရကတ်ဈလိပကြို မီးညှိပြီး တဈခကြဖြှာလိုကပြါရော။ ပြီးတော့ ဘာရယမြဟုတ် အခွိနဖြှုန်းရင် လုပန်ကြထေုံးစံအတိုင်း ဖုန်းကိုထုတပြှီး တဈခုခုဖြင့ကြှည့မြယ် ကြံလိုကတ်ယ်။ အဲဒီမှာ ဘာသှားတွေ့လဲဆိုတော့ viber မှာ မကဆြိတတ်ဈခု ဝငန်တယ်ေ။ ဘာများလဲဟုဆိုပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ..
Want to continue? Give me a call ဆိုပါလားးးး …
ဒီနံပါတကြို ကနွောြ မသိစရာ အကြောင်းမရှိတော့ဘူး။ နေ့လယကြတငမြှ မကဆြိတဝြငထြားခဲ့တဲ့ ယှန်းရဲ့ဖုန်းနံပါတမြှတလြား။ လကကြ အလိုလိုကို Call ဆိုတဲ့ သင်ျကတလေေးကို နှိပလြကြသ်ား ဖြစ်သှားတယ်။ တူတူ တူတူ ဆိုတဲ့ သံရှညန်ဲ့ ဖုန်းဝငန်သေံက နဲနဲတောင် ကြာသှားလို့ စိတမြရှညတ်ော့ဘဲ ဖုန်းခမွလို ပြငလြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ အပြေးအလှှား လာထူးတဲ့ ယှန်းရဲ့အသံလေးကို ကြားလိုကရြတယ်
“ဟယလြို .. ဟယလြို !!”
(ဟယလြို ယှန်း)ဆိုပြီး ပြနပြှောလိုကပြမယေ့ြ ဟိုဘကကြ ယှန်းက ခကြခြငွြးပြနမြဖြဘေူး။ ဖုန်းစကရငန်ဲ့ နားနဲ့ ကပထြားတဲ့အထဲကနေ မပီမသအသံတွေ ကြားနရတေယဗြွ။ စကားပြောသံလိုလို၊ ရယသ်ံလိုလိုနဲ့ .. မသဲကြဲဘူး။ (ဟယလြို!!)ဆိုပြီး နောကထြပတ်ဈခါ ထပပြှောလိုကမြှ ယှန်းဆီကနေ ကသောကမွောသံလေး ထွကလြာတယ်။
“ကိုထွန်း .. အပြငထြှကလြာလို့ရလား””မကောင်းဘူးထငတ်ယ် … ယှန်း” (စိတထြဲမှာတော့ ဟိုဘကခြှမ်းက မှကစြိမ်းစိမ်းလေးကို မကြစြိထဲမှာ ပုံဖောမြှငယ်ောငပြှီး လူက ဟိုလိုဒီလိုဖြစ်ချင်လြာပြီ)”လာခဲ့ပါ .. ကိုထွန်းရဲ့ .. အရှုံးမရှိစရပေါဘူး .. ခစ် ခစ်”
ယှန်းက ကနှဲ့ကလနွဲ့ အဲ့လိုပြောလိုကတ်ဲ့အခွိန် နားထဲမှာ နောကထြပ် ရယသ်ံတဈခုကို ကြားလိုကမြိသလိုပဲ။ စိတထြဲ ဇဝဇဝေါဖြစ်သှားသလို mystery လည်းဖြစ်သှားတယ်။ သဲကလည်း ကောင်းကောင်းကြီး အိပမြောကနွပြေီဆိုတာ သိနပြနေတ်ော့ ကိုယ့အြတွင်းစိတထြဲမှာ ကိန်းအောင်းနတေဲ့ Dark Desire တွေ ပေါထြှကလြာဖို့ကို အထောကအြကူ ဖြစ်နပြနေရြော။ အဲဒါနဲ့ ဘာမှတောင် ရှညရြှညဝြေးဝေး ပြောမနပေါဘူး .. (အိုကေ)ဆိုပြီး တဈခွန်းထဲ တုံ့ပြနလြိုကပြှီး လူက ထိုငန်ရောက ထရပပြှီးသားဖြစ်၊ ခွလှမြေးတွကေိုတော့ အကြှမ်းတဝင် ဖြစ်နပြေီဖြစ်တဲ့ ယှန်းရဲ့အခန်းဘကကြိုပဲ လှည့လြိုကတ်ယ်။
တဈတကစြားလည်း ကြကသ်ှန်၊ နှစ်တကစြားလည်း ကြကသ်ှနဆြိုတဲ့ စကားက တောတ်ောမြှနမြှန်း အခုတော့ ကနွောြ လကတ်ှေ့သိနပြေီဗွာ။ ယှန်းရဲ့အခန်းရှေ့ကို လွှောကလြာတာများ ဖြူးလို့ .. မသိရင် ဒီအခန်းက ကနွောယ်ူထားတဲ့ အခန်းလို့တောင် ထငရြမယ် .. ဟီး။ အခန်းတံခါးရှေ့ရောကတ်ာနဲ့တင် တံခါးကို လကန်ဲ့ခေါကလြိုကတ်ယ်။
ဒီတဈခါတော့ ဒေါကဒြေါကဒြေါကလြို့ သုံးခကြခြေါကတ်ာတောင် ခကြခြငွြး ပြင့မြလာဘူး။ အထဲကနေ (ကိုထွန်းလား)ဆိုတဲ့ ယှန်းရဲ့မေးသံက အရငပြေါလြာတယ်။ ဘဝရှင် မင်းတရား အဆောငတ်ောကြူးလာတဲ့ လသေံနဲ့ အေး မကြ၊ အိမ်း မကြ အသံနဲ့ ထူးလိုကတ်ော့ အထဲမှာ ဘာတွေ ဖြစ်ကုနလြဲ မသိဘူး။ ထွန်းထားတဲ့ အခန်းမီးက အရငပြိတသ်ှားတယ်။ ပြီးမှ တံခါးက လူတဈယောကစြာ ဝငသ်ာအောင် ပြင့သ်ှားပါရော။
“ယှန်းးးးး … ဘာဖြစ် !!!”
မှောငမြှောငမြှဲမှဲနဲ့ ဘာမှ မမှငရြလို့ လူကတဈမွိုးဖြစ်သှားတဲ့အခွိန် အတင်းပဲ လကကြိုဆှဲကိုငပြှီး အခန်းထဲ ထည့လြိုကတ်ော့ လူက နေ့လညတ်ုန်းကလို ဒယိုင်းဒယိုငန်ဲ့ပဲ ရောကသ်ှားတယ်
“ကိုထွန်း .. မကြစြိမှိတထြား .. ယှန်းအကာတပပြေးထားမယ် .. အဲဒီ အကာကို ဘယလြိုနည်းနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် မခွှတရြဘူးးးး”
ဟိုကြ .. ဘာတွလေဲဟ။ ဘာမှန်းသာ မသိတာ ဝိုးတဝါး မှငရြတဲ့ အလင်းရောငန်ဲ့ အခန်းထဲမှာ ယှန်းတဈယောကထြဲ မဟုတဘြူးဆိုတာ ကနွောြ သိလိုကတ်ယ်။ နောကထြပ် မိန်းကလေးတဈယောကြ ရှိနတော။ အမှောငထြဲမှာ ဖြစ်နသညေ့တ်ိုင် မကြလြုံးသူငယအြိမ် ဝိုင်းစကသ်ှားတယ်။ တဈနှင့တ်ဈပေါင်းရင် နှစ်ရတယဆြိုတာ ကလေးတောင် သိမှတော့ ကနွောြ မသိစရာ အကြောင်းမရှိဘူးလေ။ နှစ်နဲ့တဈပေါင်းရငလြည်း သုံးရမှာပဲ မဟုတလြား … ။ ဒီတော့ ယှန်းက ကနွော့န်ားတိုးလာပြီး မကြလြုံးနရောပေါကြို ညဘကဝြတအြိပရြင် သုံးတဲ့ မကြလြုံးဖုံးစွပလြိုကတ်ဲ့အခွိနမြှာ လူက အေးဆေးပဲ နပေေးလိုကတ်ယ်။
ချောကခြနဲ အသံကြားပြီး အခန်းမီးက ပြနလြင်းသှားတယ်။ မကြလြုံးနှစ်ဖကကြို ကာထားတဲ့ အဖုံးကြောင့ြ လင်းသှားတယဆြိုတာပဲ သိပြီး ဘာမှ မမှငရြဘူး။ ဒါပမယေ့ြ အဲ့လို မမှငရြတာကိုက စိတလြှုပရြှားဖို့ တအားကောင်းနတယ်ေ။ အမှငအြာရုံကို ဆုံးရှုံးတဲ့အခွိနမြှာ တခွားသော အာရုံတွေ အလိုလို နိုးကြှားလာတယဆြိုတာ သိပမြှနတ်ာပဲ။ ကနွော့ြ နားထဲမှာ ယှန်းရဲ့ခွသေံမဟုတတ်ဲ့ နောကထြပ် ခွသေံတဈခု ကိုယ့ဘြေးနားကို တိုးလာတာ ခပသ်ဲ့သဲ့လေး ကြားလိုကရြတယ်။
“ကိုထွန်းလာ .. ဖြေးဖြေးလေး လိုကခြဲ့ .. ဘာမှလဲ မမေးနဲ့ .. ဘာမှလဲ မပြောနဲ့”
မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှာ ရပန်တေဲ့ ယှန်းဆီက ညို့မှူတဲ့လသေံဟပန်တေဲ့ ဒီစကားအဆုံးမှာ ကနွော့လြကန်ှဈဖကကြို တဈဖကပြှီးတဈဖကြ လာကိုငတ်ာ ခံရတယ်။ မိန်းကလေးတဈယောကခြငွြးစီရဲ့လကန်ဲ့ဆိုတာ နူးညံ့သည့တ်ိုင် မတူညီတဲ့ အတွေ့ကြောင့ြ ကနွောြ သိလိုကတ်ယ်။ ဆန့ကြငွဘြကြ လိငရြဲ့အထိအတွေ့ဆိုတာ ကနွော့လြိုမွိုး အရှယကြောင်း ယောကြြားကြီးတဈယောကအြတွကြ စိတကြှှလာအောင် အလှုံ့ဆောန်ိုငဆြုံး ဓါတမြဟုတလြား။ အခုက တဈယောကထြဲတောင် မဟုတ်၊ ကောငမြလေးနှစ်ယောကဆြိုတာ သချောနမှတေော့ လူက ဘယန်နေိုငတ်ော့မလဲ။ တကိုယလြုံး Adrenaline တွကေ လွှောကပြှေးပြီး လူက သှေးတွဆေူပြကလြာပါရော။
ကနွော့စြိတထြင် ကုတငန်ားမှာ သုံးယောကသ်ား အတူရပမြိကြတယန်ဲ့တူတယ်။ အဲဒီမှာ ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြမြှာ ရှိနတေဲ့ ယှန်းနဲ့ နောကကြောငမြလေးက တိုငပြငထြားသလို နရောယူလိုကကြှတယ်။ ယှန်းက ကနွော့ရြငခြှငထြဲ တိုးဝငလြာပြီး နှုတခြမ်းတွကေို သူ့နှုတခြမ်းခွိုခွိုလေးနဲ့ ဖိနမ်းတယ်။ နောကကြတဈယောကကြတော့ ကနွော့ခြါးကို ဖကလြိုကပြှီး ဂုတပျိုးသားကို နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိပြီး နမ်းရှုံ့နတယ်ေ။ ဘာရတော့မလဲဗွာ … စိတတ်ှထလောပြီ ဖြစ်တဲ့ ကနွောြ .. ရငခြှငထြဲရောကန်တေဲ့ ယှန်းရဲ့ခါးကို လှမ်းဆှဲဖကပြှီး ခါးအောကကြ တငအြိုးကို လကန်ဲ့ညှဈဖစွတ်ော့တာပေါ့။ Bermuda ဘောင်းဘီထဲကနေ ဖောင်းဖောင်းကြီး ခုံးထနပြေီ ဖြစ်တဲ့ ကနွော့ကြောငန်ဲ့ ယှန်းရဲ့အဖုတန်ရောလေး မိမိရရကို ပြတကြွိတမြိပါရော။
ဒီလိုမွိုး ကနွော့ရြဲ့ညာဘကလြကကြို ယှန်းဆီမှာ အသုံးပြုလိုကသ်လို၊ ဘယဘြကလြကကြိုလည်း နောကပြှနထြားပြီး ကြောပြငကြို လာထိကပန်တေဲ့ ကောငမြလေးရဲ့တငပြါးတဈဖကကြို လှမ်းဆှဲလိုကတ်ယ်။ မှနရြာကို ပြောရရင် အဲဒီအခွိနမြှာ ယှန်းနဲ့အတူ ရှိနတော ဘယသ်ူဆိုတာ ကနွောြ သိတနသ်လောကြ သိနပေါပြီ။ ဒါပမယေ့ြ ယှန်းကိုယတ်ိုငကြ ဘာမှမမေးနဲ့ .. မပြောနဲ့လို့ ဆိုထားတာ မဟုတလြား။ ဒီတော့ ကနွောလြည်း သူတို့ကြောင်းထားတဲ့ ဇာတအြတိုင်း လိုကကြယုံပဲလေ။ ဘယန်ည်းနဲ့မှ ဒါဟာ ကိုယ့အြတွကြ အရှုံးမရှိနိုငဘြူးဆိုတာ သိနပြေီ။
ယှန်းတို့နှစ်ယောကစြလုံးက အပေါအြောကတ်ဆကထြဲ ဖြစ်တဲ့ ဂါဝနပြါးပါးလေးတွေ ဝတထြားတာဗွ။ တငပြါးနှစ်ဖကကြို ကိုငဆြုပထြားရတဲ့ အသိအရ နှစ်ယောကစြလုံး ဘာအတွင်းခံမှလည်း ဝတမြထားဘူး။ ကောတ်ာပဲ … ။ အခုလေးတင် တဝတလငကြှီး ခစွပြှဲနှှဲထားတာ ဖြစ်သည့တ်ိုင် ကနွော့မြှာ ရမျမကစြိတတ်ှေ တအားကို ဖြစ်လာတယ်။ကနွော့ကြိုယကြို ပြတသ်ပန်တေဲ့ လကလြေးဘကမြှာ ရှေ့ကလကန်ှဈဖကကြ ဝတထြားတဲ့ စပို့ရှပကြို တာဝနယ်ူလိုကပြှီး၊ နောကထြပန်ှဈဖကကြတော့ ဘောင်းဘီတိုကို တာဝနယ်ူလိုကကြှတယဗြွ။ အဝတတ်ှေ ကြှတသ်ှားသည့န်ောကြ ကိုယခြငွြးပူးကပန်တေဲ့ သူတို့နှစ်ယောကစြလုံး ကနွော့ထြံကနေ ကြာသှားကြတယ်။ အဝေးကို ထွကသ်ှားတာ မဟုတဘြူး။ ကနွော့ရြှေ့မှာ ထိုငလြိုကမြှန်း လိငတ်ံကို လာကိုငတ်ဲ့ မတူညီတဲ့ လကန်ှဈဖကကြှောင့ြ သိလိုကရြတယ်။
“တူတူ လကြရြအောင် .. စုပတ်ာကတော့ တဈယောကတ်ဈလှည့ပြေါ့”
အခုအခွိနထြိ ယှန်းကပဲ ဦးဆောငပြှီး စကားပြောနသေေးတယ်။ နောကထြပတ်ဈယောကကြတော့ အသကရြှူနှုန်း မှနန်တေဲ့ အသံကလှဲလို့ တခွားအသံ မထွကသ်ေးဘူး။
“ရှီးးးး .. ကောင်းတယ်”
ကိုယ့လြိငတ်ံကို မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့လွှာလေးနဲ့ ထိတွေ့ရငတ်ောင် ဘယလြောကကြောင်းလဲဆိုတာ ကိုယ့ဆြှာတို့ သိကြမှာပါ။ မိန်းကလေးနှစ်ယောကရြဲ့လွှာလေးတဈခုချင်ြးစီက လိငတ်ံရဲ့ဟိုဘကဒြီဘကကြို ထိတွေ့လကြပြေးတာဆိုတော့ ပြောမပြအောငကြို ကောင်းတာပဲဗွ။ ကနွော့မြှာ မကြလြုံးပေါတ်ပထြားတဲ့ အကာကို တအားကို ဖြုတလြိုကခြငွတ်ော့တာပဲ။ မဖြစ်တော့ဘူး။ တောကြှာနေ .. စားရခါနီးမှ လကထြဲက လှတကြသွလို ဖြစ်နမယေလြို့ ကိုယ့ဟြာကိုယ် သတိပေးရင်း လကတ်ှေ မကြလြုံးမရောကအြောင် တဈဖကလြှည့န်ဲ့ ကြံလိုကတ်ယ်။ တခွားတော့ မဟုတဘြူး။ လိငတ်ံကို ပတပြှီးလကြပြေးနတေဲ့ ကောငမြလေးနှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ခေါင်းကို လကတ်ဈဖကစြီနဲ့ လှမ်းကိုငလြိုကတ်ာ။
“ယှန်းက လီးကိုလကြမြယ် .. ညီမက ဥတွကေို လွှာနဲ့ထိုးပေး”“ဟုတ်”“အားးးးး .. ကောင်းတယ် .. လုပ် လုပ် .. အဲဒီအတိုင်းလုပ်”
ယှန်းရဲ့လွှာလေးက လီးတနထြိပဖြူးကို တဆတဆြတန်ဲ့ ပတလြကြန်တေဲ့အခွိန်၊ နောကကြောငမြလေးရဲ့လွှာလေးက ဂွေးဥတွရေဲ့အရညပြှားကို လွှာနဲထိုးပြီးတော့ လကြပြေးနတယေဗြွာ။ ကနွောဆြိုတာ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ခေါင်းတွကေို လကန်ဲ့တင်းတင်းကိုငထြားမိယုံမက ကောင်းလှန်းလို့ တဈခကြတ်ဈခကြြ ခွဖြေားတောင် ကြှသှားသေးတယ်။ အသကရြှူသံတွကလေည်း တအားကို မှနပြှီး ရှူးရှူးနဲ့ကို ဖြစ်လာရော
“ကိုထွန်း .. ထိန်းထားဦး .. တောပြှီ .. တောပြှီ .. ညီမ ရပလြိုကတ်ော့”
ကနွော့ပြုံစံကို ကြည့်ပြှီး ယှန်းက အထာပေါကတ်ယထြငတ်ယ်။ လီးကို လကြလြိုကပြှီး ထိုငန်ရောက ထလိုကသ်လို၊ သူ့အဖောကြိုလည်း လှမ်းတားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတာနဲ့ လာ ကိုထွန်း မို့ရာပေါြ သှားရအောငဆြိုပြီး ဆှဲခေါလြို့ ကနွောလြည်း လိုကသ်ှားတယ်။ မို့ရာပေါရြောကတ်ော့ ယှန်းခိုင်းတဲ့အတိုင်း ပကလြကန်ပေေးလိုကတ်ယ်။ ကနွောြ နရောကြပြီဆိုတာနဲ့တင် သူတို့နှစ်ယောကြ အဝတတ်ှခွှတေပြှီး ကိုယစြီကိုယစြီနရောယူကြတယ်။ ယှန်းက ခွရင်ေးဘကြ၊ ကောငမြလေးက အပေါဘြကြ။
ဒါ .. ကနွော့အြကြိုကပြေါ့။ အနည်းဆုံးတော့ စိတအြာရုံကို လှှဲလို့ရသှားတယလြေ။ ယှန်း ကနွော့ခြါးကို ခွပြီး ကောင်းဘှိုငမြလေးအဖြစ် အသှငပြှောင်းပြီး လီးကို အဖုတထြဲသှင်းပြီး တကဆြောင့န်ပမေယေ့ြ ကနွော့အြာရုံက ဒီနရောတဈခုထဲ ပြုထားစရာ မလိုတော့ဘူး။ ကိုယ့မြကြန်ှာပေါရြောကပြှီး ပါးစပန်ဲ့တည့တ်ည့ြ လာဖြစ်နတေဲ့ အဖုတအြသဈလေးကို အားရပါရး လကြပြေးတဲ့ဆီမှာ စိတထြည့ထြားလို့ ရနတယေလြေ။ အနံ့လေးက မဆိုးပါဘူး။ လကခြံနိုငလြောကတ်ဲ့ ခပသ်င်းသင်းလေးပါ။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားတွကတေော့ အလုံးကြီးတယ်။ ကနွော့န်ှှုတခြမ်းနှစ်ဖကန်ဲ့ ကောင်းကောင်းကြီး ဆှဲစုပန်ိုငတ်ယဗြွ။ ကနွောလြည်း မမှငမြစမ်းနဲ့ လုပန်ရတေော့ လွှာနဲ့ထိတွေ့တာကနေ ဘာသာပြနပြှီး မှတန်ရတေယ်။ အတွေ့အကြုံအသဈပေါ့ဗွာ။
ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် တဈခုကောင်းတာက ကနွောြ ထိန်းထားနိုငပြှီး ယှန်းဘယလြောကြ ဝုန်းဒိုင်းကြဲအောင် ဆောင့န်ပေါစေ၊ ပြီးမသှားတာကိုပဲ။ ယှန်း အရငပြှီးတယ်၊ မရှေးမနှောင်းမှာ ကနွော့အြဖုတလြကြပြေးနတေဲ့ ကောငမြလေး ပြီးတယ်။ ကနွော့ကြောငကြတော့ ယှန်းအဖုတထြဲမှာ မာတောငမြှုအပြည့န်ဲ့ ရှိနဆေဲ ….။
“အဲတော့ .. မှင် မှငသ်ှားပြီ””အာ .. မဟုတဘြူး .. ပေါငတ်နတ်ှနေဲ့ ပြတပြှီး သူ့ဟာသူ ကြှတသ်ှားတာ”
မကြန်ှာလေးနီမှန်းပြီး ရှကဝြဲဝဲ အသှငလြေးနဲ့ လှမ်းကြည့်န်တေဲ့ ဝါဆိုဦးကို ကနွောြ ကမန်းကတမ်း ရှင်းပြရတယ်။ ဖြစ်ပုံက ဒီလိုဗွ။ အစောပိုင်းတုန်းကတော့ ဝါဆိုဦး ကနွော့မြကြန်ှာကို ခွထားတဲ့အခွိန်၊ ကနွောကြ သူ့အဖုတကြို မှန်းပြီးလကြပြေးနတော။ စစချင်ြး တောတ်ောလြေး အဆငပြှနပေမေယေ့ြ ပြီးခါနီး အခွိနရြောကလြာတဲ့အခွိနမြှာ ဒင်းလေးက အဖုတန်ဲ့ မကြန်ှာကို ပြတသ်လို ဖြစ်တာကိုး။ ပေါငတ်နန်ှဈဖကကြို စုပြီးတော့ ကိုယ့ခြေါင်းကို ညှပထြားသလိုလည်းဖြစ်၊ ရှေ့နောကကြလည်း လှုပပြှီးရှေ့ဆိုတော့ မကြန်ှာပေါြ တပထြားတဲ့ အဝတဖြတကြ နရောလှဲပြီး ကြှတသ်ှားတာ။
ယှန်းက တဈခွီပြီးသှားလို့ ကနွော့ဆြီးစပပြေါကြ ဆင်းလိုကတ်ဲ့အခွိန်၊ သူက နရောလဲမယဆြိုပြီး ကနွော့မြကြန်ှာပေါကြ အကြှ .. ကနွော့မြကြလြုံးတွမှော အဆီးအတား မရှိတော့ဘူးဆိုတာ သိလိုကကြှတာ။ တကယပြဲဗွာ .. ကောငမြလေးတွေ ခကတ်ော့တာပဲ။ တကယဆြို သူဘယသ်ူ ကနွောဘြယသ်ူဆိုတာ မသိစရာမှ မရှိတာ။ ဒါကိုပဲ အခုကတွော့ ရှကသ်ှေးလေးတွေ ဖြန်းနတယ်ေ။ အမယ် .. လကန်ှဈဖကန်ဲ့တောင် တဈဖကကြ နို့နှစ်လုံးကို ကန့လြန့ဖြှတကြာ၊ ကနွတ်ဲ့တဈဖကြ အဖုတဝြလေးကို လှမ်းအုပထြားသေးတယ်.. ခွီး။
အဲဒီအဖုတ် ကနွောြ လကြပြေးထားတာကိုကတွော့ မေ့နတယ်ေ .. ။
“ကဲပါ .. ညီမရယ် .. ရှကမြနပေါနဲ့တော့ .. ကိုထွန်းက အခွိနတ်နရြင် ပြနသ်ှားမှာ .. အခွိနရြှိတုန်းလေး လုပကြှရအောင် .. ညီမ စိတမြဝငစြားရင် အဈမ လုပလြိုကမြှာနောြ ..””အာ .. အဈမကလဲ .. အဲ့လိုတော့ ဖြစ်မလား .. ဝါဆိုမှ အလိုးမခံရသေးတာ”
“ခိ .. ခိ””ခစ် … ခစ်”
အဲဒီနောကတ်ော့ အားလုံးအဆငပြှဖေို့ ဖြစ်သှားတယပြဲ အတိုခွုံးပြောလိုကပြါရစတေော့။
ယှန်းနဲ့ ဝါဆိုက ကုတငစြောင်းမှာ လေးဘကထြောကပြှီး အတူတူ ကုန်းထားပေးကြတယလြေ။ ကိုယ့ဆြှာတို့ သိကမွှာပါ။ ကုတငစြှန်းကို ဖငသ်ားတွေ ကြောထြှကန်တေဲ့ အနအထေား။ ဒါမွိုးပုံစံက ယောကြြားလေးတွေ အဖို့ လုပရြတာ မကြစြိအရသာရှိ၊ လီးအရသာရှိသလို လုပလြို့ကလည်း တအားကောင်းတယ်။ ဘာဖြစ်လို့လဲဆိုတော့ ကိုယတ်ှကေ ကြမ်းပြငမြှာ ဆင်းမတတ်ပရြပ်၊ ခွထေောကအြားကိုယူပြီး လှတလြှတလြပလြပ် ဆောင့န်ိုငတ်ယ်။ မို့ရာပေါမြှာဆို ဘယလြောကြ ဆောင့န်ိုငတ်ယပြှော၊ ဒူးခေါင်းက ကြာရင် မလိုကန်ိုငဘြူး။ အခုဟာကတွော့ ခွတနေတ်ဈခုလုံးရဲ့အားကို အသုံးခနွိုငတ်ာလေ။
ဘာပြောကောင်းမလဲ ယှန်း လှမ်းပေးလိုကတ်ဲ့ ကြနဒြှန်းကို စွပပြှီး ကနွောြ လုံးကစွတ်င်းပြောငန်တေဲ့ ဝါဆိုရဲ့တငအြိုးလေး နှစ်ဖကန်ောကမြှာနရောယူ၊ ကုန်းထားလိုကလြို့ နောကဘြကကြို ပြူးထွကန်တေဲ့ အဖုတဝြကို လီးရဲ့ထိပန်ဲ့ဖိထောကပြှီး၊ ဆတခြနဲ ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ အိအိနှေးနှေး အရသာလေးနဲ့အတူ ခွှဲပစွပြစွအြရညတ်ှရေဲ့အကူကြောင့ြ လွှောလွှောလွှူလွှူပါပဲ (ဝါဆိုက အသားညိုတော့ အရညမြကြဲဘူးဗွ .. စီးတယ်)။ လီးအကုန် ဝငသ်ှားပြီဆိုတာနဲ့တင် ကနွောလြည်း ဝါဆိုရဲ့တငပြါးနှစ်ဖကကြို လကန်ဲ့ဖမ်းညှပကြိုငပြှီး အားကုနဆြောင့န်တေော့တာပဲ။
ယှန်းရော .. ဝါဆိုရော တဈခွီစီပြီးထားတာ သိနတေော့ ကနွောြ ညှာမနတေော့ဘူး။ ယှန်းပြောတာလည်း မှနတ်ယလြေ။ ကနွောကြ လဈပြီး ထွကလြာရတာ မဟုတလြား။ အခွိနမြရှိဘူး။ ဒီတော့ ပြဲကြမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ တဈခုကောင်းတာက ကနွောကြ ပထမတဈခွီပြီးထားလို့ နောကတ်ဈခွီ ထပဆြှဲရရင် တောတ်ောကြှာကြာ ဆှဲနိုငတ်ယ်။ တောယ်ုံတနယ်ုံနဲ့ မပြီးဘူးပေါ့။ ဒီတော့ အနှစ်ခွုပပြှောရရင် ဝါဆို တဈခွီပြီးတယ်။ ယှန်းဘကကြို ပြောင်းတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ယှန်းကိုပဲ ဖိလိုးတာ မဟုတဘြူး။ ကုန်းပေးထားတာကို အားနာလို့။ လေးငါးခကြလြောကြ ဆောင့ပြေးပြီး ဝါဆို့ဘကြ ပြနပြှောင်းတယ်။
အဲ့လို အပြောင်းအလဲ လုပလြိုကတ်ာ သုံးခါလောကြ ပြောင်းပြီးတဲ့အခွိန် ဘယလြိုမှ မရတော့ဘူး။ ကြနဒြှန်းလဲ စွပထြားတာ ဖြစ်တဲ့အပြင်၊ စိတကြလည်း တအာကို ထကြှနတောကြောင့ြ ပြီးခါနီးတဲ့အခွိနမြှာ လီးကို လိုးနတေဲ့ ယှန်းရဲ့အဖုတထြဲက ဆှဲထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကြနဒြှန်းကို ဖတခြနဲနအေောင် ဆှဲခွှတပြဈလိုကပြှီး မာတောငန်တေဲ့ လိငခြွောင်းကို လကန်ဲ့ အားရပါးရ ကြင်းတိုကပြဈလိုကတ်ယ်။ ဘာပြောကောင်းမလဲ သုတရြညတ်ှဆေိုတာ ဖြူဖြေးစွင့ကြားနတေဲ့ ယှန်းရဲ့တငအြိုးနှစ်လုံးကြားကို ဖတခြနဲ ဖတခြနဲ စငပြှီး ထွကကြတွော့တာပဲ …..


ချောင်းသာကနေ အပြနခြရီးဟာ တိတဆြိတမြှုအပေါင်းနဲ့ ပငွြးရိချောကသ်ှေ့စရာ ကောင်းနတယေဗြွာ။ အကြေ့အကောကတ်ှေ များလှန်းတဲ့ လမ်းခရီးကြောင့ြ သဲဟာ ကနွော့ြ ပုခုံးပေါမြှာ မှေးထားရင်း မကြလြုံးကို မှိတထြားတယ်။ ကနွောကြတော့ ….
ယှန်းက ကနွောန်ဲ့ မကြစြောင်းထိုးလို အကြာအဝေးမှာ လူသှားလမ်းလေးရဲ့ဟိုဘကခြှမ်းမှာ ထိုငန်တယ်ေ။ ကနွောန်ဲ့ သူ့ကို ရင်းနှီးသှားစဖေို့ ဖနတ်ီးပေးလိုကတ်ဲ့ နားကြပလြေးဟာ သူမရဲ့နားမှာ လှလှပပနဲ့ ရှိကာနလရေေဲ့။ တဈခကြတ်ဈခကြမြှာ စိတခြငွြးဆကသ်ှယလြို့ပဲလား မသိ။ ကနွောြ ရှိရာဘကကြို လှည့လြှည့ကြှည့တ်ဲ့ ယှန်းကို ကနွောြ ပြုံးပြရမလား၊ မဲ့ပြရမလားဆိုတာ ကနွောြ သချောမသိဘူး။ သချောတာ တဈခုကတော့ ကနွော့မြကြန်ှာမှာ ခံစားခကြြ တဈစုံတဈရာ ရှိနမယေဆြိုတာပါပဲ … ဟူးးးးးးး
တဈမွိုးပဲဗွာ .. ခငဗြွားတို့ နားလညအြောင် ဘယလြိုပြောရမယမြှန်း မသိတော့ပါဘူး ..
စိတပြှလကေပြွောကဖြစ်အောငဆြိုပြီး ကနွောြ ကားတီဗီစကရငမြှာ ပြနတေဲ့ မှနမြာအမတ်ီဗီ သီချင်ြးတဈပုဒကြိုပဲ လှမ်းကြည့်န်လေိုကတ်ော့တယ် ….။