အောစာအုပ်

အမှတ်တရ ကောင်းကင်

အပိုင်း (၁)
—————
”သဲ ရောကတ်ော့မယ်”
ကို က အသာလှုပန်ှိုးတော့မှ မိမိ ခါးလေး မတလြိုကသ်ည်။
အပြငဘြကြ ကြည့်မြိတော့ တရိပ် ရိပပြှေးနသေော သဈပင် တောငကြုန်းများကို တွေ့နရသေည်။
”အင်း”
ရှုပပြှနသေော ဆံပင် ကိုသပ် တွန့န်သေော အင်ျကြီကို အသာဆှဲခလွို့ မိမိတို့ နှစ်ယောကအြပေါြ ခွုံထားသော စောင် ကိုလည်း ဆှဲဖယခြေါကသ်ိမ်းသည်။
”ကို ညက အရမ်းဆိုးတာပဲ”
”သဲ ကလည်းကြာ ခစွလြို့ပေါ့”
ပြောရင်းနဲ့ ကိုယကြ မိမိပါးလေးကို ရှှတခြနဲ နမ်းသည်။

”တောပြါ”
ချောင်းသာသို့ ရောကခြါနီးလို့ လမ်းတွကေ အကြေ့အကောကြ ပိုများလာသညထြငသ်ည်။ကားကြီးက လှုပရြမ်းနသည်ေ။မိမိတို့ ရှေ့ခုံက လငမြယားနှစ်ယောကတ်ော့ အိပပြွောန်သေေးလားမသိ။တုပတ်ုပမြှ မလှုပ်။
”ဟိုနှစ်ယောကတ်ော့ အိပ် ကောင်းနတယ်ေ ထငတ်ယ် ကို ဟင်း ဟင်း”
”အိမမြှာ မအိပရြဘူးထငတ်ယ် သဲ ရ”
ကို့ ပုခုံးလေးကို မှီလိုကတ်ော့ လကတ်ဈဖကကြ မိမိကို အလိုကသ်င့ြ ထွေးပြေ့သည်။
မိမိ တို့ နှစ်ယောကြ အလုပမြွား မအားသည့ကြှားမှ ကို က အပန်းဖြခရေီးထွကရြအောငဆြိုပြီး မဖြစ်မနေ စီစဉြ၍ အခုလို ရောကဖြစ်ခွင်းပင်။အိမကြိုတော့ ဟို လငမြယားနှစ်ယောကကြ အတိုငအြဖောကည်ီညီ ပြောပေးလို့ အဆငပြှသှေားသည်။”ကိုပြည့ြ” နှင့ြ ”ဆု” တို့က မိမိ နှင့ြ ငယ် သူငယခြွုင်းတွေ။သူတို့ နှစ်ယောကြ ရည်းစားသကတ်မ်း နှစ် နဈ အကြာတွင် ယူလိုကကြှသည်။ အခု အိမထြောငသ်ကြ ချောကလ် ကြောြ သညအြထိ ”ဆု”က မိမိကို တိုငတ်ိုငပြငပြငန်ှင့ြ သူတို့ အကြောင်းတွေ ပြောပြသည်။”ကို” ကတော့ ကိုပြည့ြ သူငယခြငွြးလေ။”ဆု”တို့ သမီးရည်းစား ဘဝ ကတည်းက ”ဆု”က အဖောြ အဖြစ် မိမိကို ခေါသ်လို ”ကိုပြည့ြ”ကလည်း သူငယခြငွြး ”ကို့” ကို ခေါခြေါလြာသည်။ကြာတော့လည်း အောငသ်ှယခြငွြး ညိကြသညပြေါ့။”ကို”က အငဂြငွန်ီယာ မိမိက လည်း အငဂြငွန်ီယာ ဆိုတော့ အယူအဆတူ ဝါသနာတူချင်ြး ဆုံကြတော့ ခစွလြိုကရြတာ။သှားအတူ လာအတူ ။နောကဆြုံး ”ကို”က အဆင့တ်ှေ ကြောလြာတော့လည်း မိမိ လိုကလြွောမိသည်။ ”ကို”နဲ့ ရည်းစား ဖြစ်တာ အခုဆို တဈနှစ်ကြောပြှီလေ။
”သဲ ဘာတွေ တွေးနလည်ေး”
”ဟင့အြင်း ဒီလိုပါပဲ”

အပိုင်း ( ၂ )
—————–
နပေူထဲ အထုပဆြှဲပြီး ဟိုသှား ဒီသှား သှားရတာများလာတော့ ခွှေး တွပြနေပြှီး မောလာသည်။လူများရကမြို့လားမသိ။ဟိုတယတ်ှကေ အခန်းတွေ ရှိပမယေ့ြ သီးသန့ြ နှစ်ယောကခြန်းတွကေ လူပြည့န်တောများသည်။ကြိုပြီး ဘိုကင် လုပထြားလိုကရြင် အကောင်းသား။
”ကို ဘယလြိုလုပမြလဲဟင်”
”ရှိမှာပါ ”
”လိုတာ မရှိတော့လည်း ရှိသလိုပေါ့ကြာ”
ကိုပြည့ပြှောတော့ ဆု ကပါ ခေါင်းညိမ့သ်ည်။
ကမ်းခွသေို့ မကြန်ှာမူနသညေ့ြ ”ရှှစည်ေးစိမ်”ဟိုတယ် မှာ ဝငမြေးဖြစ်တော့လည်း နှစ်ယောကခြန်းတွကေ ပြည့န်ပြနေသ်ည်။ဒါပမယေ့ြ အပေါဆြုံးထပ် မှာတော့ လေးယောကခြန်း ခုတငန်ှဈလုံးပါ တဈခန်းရမညဟြုပြောသည်။
”ဘယလြိုလဲ”
ကိုပြည့ကြ မိမိတို့ဘကလြှည့ြ၍ မေးသည်။
”မရတဲ့ အဆုံး ဒီလိုပဲ နရမှောပေါ့ ဆု နဲ့ သဲ ရော ဘယလြို သဘောရလဲ”
ကို က မိမိ နှင့ြ ဆု ဘကြ လှည့ြ၍ မေးသည်။
”ရပါတယ် ဆုက တို့တွေ သိုကသ်ိုကဝြန်းရှိတာပေါ့ သဲ ကိုသာ အားနာတာ သူ့ ကိုကို နဲ့ လှတလြှတလြပလြပန်ချင်ေလြားမသိ”
အခွအနေေ က မိမိ ဘကလြှည့လြာသည်။
”ကိဈစ မရှိဘူး ကို တို့ သဘောပါနောြ သဲ ကတော့ လောလောဆယ် နားချင်တ်ာပဲ သိတယ်”
ဒီလိုနဲ့ အခန်းယူဖြစ်သည်။လေးရကစြာ။အခန်းခ နှင့ြ ကသွမွှ အားလုံး တဈတွဲ တဈဝကြ ဆီကခွံဖို့ အရငကြတည်းက တိုငပြငပြှီးသား။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ အထုပတ်ှခွေ ခုတငပြေါထြိုငရြင်း အခန်းအနအထေားကို လေ့လာဖြစ်သည်။နှစ်ယောကအြိပ် ခုတငန်ှလုံးက ဘေးချင်ြးယှဉလြကြြ ကမ်းခွဘကေသ်ို့ ခေါင်းပေးထားသည်။ခုတငခြှရင်ေးတွင် ဗီရို နှစ်လုံး ပစ်စည်းများတငရြန် ခုံပုလေးတွေ ရှိပြီး နောကဘြကရြှိ တံခါးမှတဆင့ြ ရချိုးခန်း အိမသ်ာသို့ သှားနိုငသ်ည်။
မိမိ ခုတင် ခေါင်းရင်းရှိ ပြတင်းတံခါး ဖြင့လြိုကပြှီး ကမ်းခွနှငေ့ြ အဆုံးအစ မရှိ ပငလြယပြှငကြှီးကို ငေးကြည့်န်မေိသည်။
”သဲ ကိုတို့ အဝတအြစား လဲရအောင် ပြီး ရင် ရသှေားဆော့မယ်”
ကိုက ပုခုံးလေးပုတ်၍ ပြောသည်။
”အင်း” မိမိ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုက ရှှတခြနဲ နမ်းပြနသ်ည်။
”ကိုနောြ ဟိုနှစ်ယောကြ ရှိတာ တောတ်ောကြဲနေ”
”အယ် ဟိုနှစ်ယောကရြော”
”အဝတတ်ှယေူပြီး ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားတယလြေ ရချိုး အဝတလြဲမှာပေါ့ ရချိုးခန်းက အကယွကြှီး သဲရဲ့”
ကို က ပြောပြောဆိုဆို အဝတအြစားလဲဖို့ လုပန်သည်ေ။
မိမိ အဝတအြစားလဲဖို့ ခွီတုနခြတွုနဖြစ်နသည်ေ။ကိုနဲ့ အရင်းနှီးဆုံး အခွအနေေ ဆိုပမယေ့ြ ရှကသ်လိုလို ခညွြး ဖြစ်နသည်ေ။
မိမိ ဝတလြို့ အဆငပြှမည်ေ ဆိုတာလေးတွေ ရှေးလိုကသ်ည်။
”ကို ဟိုဘကလြှည့ြ”
”ဟာဟ”
ကို လှည့သ်ှားတော့မှ မိမိ အပေါြ အင်ျကြီ ခွှတလြိုကသ်ည်။

အပိုင်း ( ၃ )
—————–
လတဆြတသ်ောလေ နှင့ြ အဆုံးအဆမရှိသော ပငလြယပြှငကြှီးကို မကြန်ှာမူ၍ မိမိ လကမြွား ဆန့တ်န်းထားမိသည်။ရငထြဲက သောကတွေ ပြငှေိမ်းသှားပြီး လူတကိုယလြုံးပေါ့ပါး လန်းဆန်းသှားသလိုပါ။မိမိခါးလေးကို နောကမြှ သိုင်းဖကတ်ာခံလိုကရြပြီး စိုစွတ် အေးမှသော ခန်ဒာက နောကဘြကမြှ ထိကပလြာသည်။ကို က မိမိ ထကြ အရပရြှညသ်ညလြေ။မိမိမော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကို က နဖူးလေး နမ်းသည်။
”လုပပြှနပြှီ လူတွေ ရှိပါတယဆြို ”
”သဲ ကလည်းကြာ ဒါရှကစြရာလား”
ကို က တင်းကပြစြှာ ဖကထြားလို့ မာကြောကြော အရာက မိမိ ခါးအောကလြာထိသည်။
”ကိုနောြ မဟုတတ်ာတွေ စဉြးစားနတယေမြလား”
”ဟားဟား မဟုတပြါဘူးကြာ သဲကလည်း”
”ဟိတ် အကြညဆြိုကြ နတယေပြေါ့ ”
ဟို နှစ်ယောကြ ရောကလြာသည်။ဆုက ဂငွြးပင် အတိုလေး ဝတထြားလို့ ပြည့တ်င်းသော ပေါငသ်ားတွမှော သဲမှုန့မြွားပကနွေန်သည်ေ။ ကိုပြည့ကြိုတော့ မိမိ သချော မကြည့်ရြဲပါ။အပေါြ အဝတဗြလာနှင့ြ ဘောင်းဘီတို က ရစေိုထားတာမို့ ကိုပြည့ကြို စကားပြောလွှင် မိမိ ခေါင်းလှဲ ထားမိသည်။ကိုက အရပရြှညပြမယေ့ြ အသားဖြူသည်။ကိုပြည့ကြတော့ အသားညိုညို တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း ရှိသည်။
”တို့ပြနန်ှင့မြယလြေ”
ကိုပြည့ကြပြောတော့ ကိုက ခေါင်းညိမ့သ်ည်။
”အေး ငါတို့ နည်းနည်း နစေောင်းမှ လာမယကြှာ”
”သဲ ရော အေးဆေးပဲမလား”
”အင်း”
သူတို့နှစ်ယောကြ ထွကသ်ှားမှ ကိုက တိုးတိုးလေးပြောသည်

‘သဲ ပြောလြား”
”အင်း”
ကိုက ပို၍ တင်းတင်းကပြကြပြြ ထွေးပြေ့သည်။
”ခစွခြငွပြှီကြာ”
”ကို နောြ တအားမဆိုးနဲ့ ဟိုနှစ်ယောကလြည်းရှိတာကို ”
”ရှိ ရှိ ပေါ့ သူတို့ ဘာ သူတို့ မိုးမမှင် လမမှေင် ဖြစ်နတော”
”တောပြါ”
ကို က ပြောပြောဆိုဆို ပြေ့ယူလိုကြ၍ မိမိ မှောကသ်ှားသည်။ပြီးတော့ လှိုင်းများပုတခြတန်သေော ပငလြယဆြီသို့ မိမိကို ခေါဆြောငသ်ှားသည်။ကိုနှင့အြတူ ကမ်းခွတလွှေောကြ ပြေးလှှားနတော မိမိ မောသညဟြုမထငပြါ။ခစွလြိုကရြတာ ကိုရယ်။
ညနေ စောင်းခါနီးမှ မိမိတို့ ပြနတ်ကကြှသည်။

အပိုင်း (၄)
—————
ရထေဲ ဆင်းနတေုန်းက မသိသာပမယေ့ြ ကမ်းပေါမြှာတော့ လတေိုကခြတမြှုကြောင့ြ ခမွြးလာသည်။ကိုက ပါလာသော သဘကလြေးအားမိမိကို လှှမ်းခွုံပေးရင်း
”သဲ ကို အကုန် စားကြဖို့ တခုခု သှားဝယ်ဦးမယ်။ခမွြးနတယေဆြိုတော့ မလိုကန်ဲ့တော့လေ။တကသ်ှားနှင့န်ောြ”
မိမိ ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကရြင်း အခန်းသို့တကခြဲ့သည်။
အခန်းသို့ရောကတ်ော့ တံခါးခေါကကြှည့သ်ည်။အထဲမှ ဘာမှ အသံမကြား။တံခါးလကကြိုငကြို အသာလှည့ြ၍ ဖြင့လြိုကတ်ော့ ဂကြြ ခမွထားသဖြင့ြ မိမိဝငလြာလိုကသ်ည်။အခန်းထဲမှာတော့ ဘယသ်ူမှမတွေ့။ဆုတို့ ဘယမြွားသှားပါလိမ့ြ။တံခါးကြီးလည်း ဖြင့ထြားသည်။မိမိခွုံထားသော သဘကကြို ခုတငပြေါတ်ငလြိုကသ်ည်။
အမှတတ်မဲ့ ရချိုးခန်းဆီမှ အသံတခုခု ကြားလိုကရြသလိုလို။တကိုယလြုံးထူပူသှားသည်။ခုနက ခမွြးတဲ့ ကိုယလြုံးလေးက မသိမသာ ကြကသ်ီးများထလာသည်။အခွအနေတခေုကို မိမိ နားလညလြိုကသ်လို။မရညရြှယပြါပဲနှင့ြ မိမိခွလှမြေးများ ရချိုးခန်း တံခါးဝသို့ရောကသ်ှားသည်။တံခါးတဖကကြ မသိမသာဟနသည်ေ။
”အား အင်း အင်း အင်း”
ဆုရဲ့ ငှီးတွားသံတွေ ကြားနရပေမယေ့ြ မိမိမှငန်ရသေညကြ ကိုပြည့ြ၏ ကြောပြငကြှီးနှင့တ်လှုပလြှုပဖြစ်နသေော ခါးအောကပျိုင်း။ရကနေလြေးနှုတခြမ်းပေါြ လကကြလေးထောကြ၍တအင်းအင်းနှင့ြ ငှီးနသေော ဆုရဲ့ တငန်ှဈဖကကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့စြုံကိုငပြှီး ကိုပြည့ြ လှုပရြှားနသည်ေ။မိမိ လကကြလေးများက တံခါးအပေါတ်ှင် တဆတဆြတတ်ုနန်သည်ေ။ခွှေးတွလေား ရတွလေေား မသိသော စိုစွတမြှုများက ကိုပြည့ြ၏ ကြော ခါး တငပြါး တလွှောကြ စီးပိုးနသည်ေ။မိမိ ဆကလြကမြကြည့်လြိုတော့ပါ။ကြာလွှင် ယိုငလြဲသှားမှာစိုးသည့အြတွကြ အသာပင် ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ခုတငပြေါသ်ို့ ခွပစ်ေ လကပြဈ ထိုငခြမွိသည်။တကိုယလြုံးက အခုထိ တုနရြီနတေုန်းပင်။ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ကိုပြည့ြ၏ လှုပရြှားမှုတွကေ မကြစြိထဲက မထွကဖြစ်နသည်ေ။တဈခွိနထြဲမှာ အပြဈရှိသလိုလို ခံစားနမေိသည်။
ခဏကြာတော့ ကိုရောကလြာသည်။
”သဲ ရမချိုးသေးဘူးလား”
”ဟင့အြင်း ဆုတို့ခွိုးနတယ်ေ”
”အင် သူတို့ကလည်း ပြနရြောကတ်ာဖြင့ြ နေ့လညကြတည်းကကို”
”အင်း”
လကထြဲက အထုပတ်ှေ ခလွို့ ကို မိမိနားလာထိုငသ်ည်။
”သဲ မကြန်ှာကြည့်ရြတာ တမွိုးကြီးပဲ”
”ဟင့အြင်းဘာမှ မဖြစ်ဘူး”
ခဏနတေော့ ဆုတို့ထွကလြာသည်။
”ဟဲ့ ဘယတ်ုန်းက ရောကန်ကြတောတုန်း”
”အခုလေးတငပြဲဟ”
ကိုပြည့ကြိုတော့ မိမိ မကြန်ှာလှှဲထားမိသည်။
”မင်းတို့ရချိုးလေ ငါတို့ အပြငသ်ှားဦးမယ်”
ကိုပြည့ကြ ပြောပြီး ပြငဆြငန်သည်ေ။ကိုက လှမ်းပြောသည်။
”စားဖို့တော့ ငါဝယလြာတယ် ငပြည့ရြ”
”အေးကြ ဒီမှာ ဆုလေ လွှောကကြှည့မြယဆြိုလို့”
မိမိ ညဝတ် ရန် အဝတတ်ခွို့ယူပြီး ရချိုးခန်းသို့ ထွကလြာခဲ့သည်။
ရချိုးခန်း တံခါးပိတပြှီး မိမိ အကြီရော ဘရာစီယာ ရော ခွှတပြဈလိုကလြိုကသ်ည်။ခန်ဓာကိုယမြှာက သဲတွခညွြေးပင်။ရပန်ေးဖြင့ြ၍ ရအေောကသ်ို့ဝငသ်ည်။
”လှတယကြှာ”
အသံကြားမှ သဲ သတိထားမိသည်။
”အယ် ကို မကောင်းဘူးကြာ”
မိမိ လကကြလေးများ ရငပြေါသ်ို့ ယှကထြားမိသည်။
”တူတူခွိုးမလို့”
ကိုက ဘောင်းဘီပါ ခွှတလြိုကြ၍ မိမိဆီ တိုးကပလြာသည်။မိမိကို ထွေးပိုကလြိုကတ်ော့ အလိုကတ်သိပင် ပြနလြည် ဖကထြားလိုကမြိသည်။ခုနက ရပန်ေးထဲမှာမို့ သချောမမှငလြိုကမြိတဲ့ ကို့ အချောင်းကြီးက မိမိဝမ်းဗိုကကြို လာထောကသ်ည်။
ကိုက မိမိကို ရပန်ေး အပြငဘြကသ်ို့ ဆှဲခေါသ်ှားသည်။မိမိ၏ မကြန်ှာလေးကို တယုတယ ဆှဲမလိုကစြဉြ၌ပင် ကို့ နှုတခြမ်းလေးကို နမ်းလိုကမြိသည်။ခုနက လိုကဖြိုရငတ်ုနမြှုတွကေ ပြနရြောကလြာသည်။ကိုက မိမိ နှုတခြမ်းလေးတွကေို စုပယ်ူသည်။မိမိကတော့ ကို့ရဲ့ လွှာလေးကို စုပစြုပပြေးမိသည်။တဖြေးဖြေးနဲ့ ကြောပြငတ်ှေ ရငသ်ားတွကေို ဆုပန်ယရြင်း ကို့ရဲ့ လကတ်ှကေ မိမိ စကပကြို ဆှဲခွှတန်သည်ေ။အောကကြ ပငတ်ီလေးပါ ပေါငဝြကလြောကကြွှတသ်ှားခွိနမြှာ ကိုက ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး မိမိ စီးခုံစပန်ှင့ြ အကကြှဲကြောင်းထိပလြေးကို နမ်းရှိုကပြေးသည်။မိမိ၏ တငန်ှဈဖကကြို ဆုပန်ယလြို့ နမ်းရှိုကန်သေော ကို့ခေါင်းလေးကို ကိုငရြင်း ရုတတ်ရကြ မကြစြိထဲ ခုနက က မှငကြှင်းတွကေ ပြနပြေါလြာသည်။ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ကို့ခေါင်းလေးကိုသာ အတင်းဆုပန်ယန်မေိတော့သည်။
”အား အားး ကို”
မိမိ ခရီး အဆုံး ရောကတ်ော့မညဆြိုတာသိလို့ ကို့ကို အတင်းဆှဲထူလိုကသ်ည်။ကိုက အလိုကတ်သိပင် မိမိကို နံရံ၌ ကပစြပြေီး ခွထေောကတ်ဖကဆြှဲမ၍ သူ့ဟာကို တေ့ထည့လြိုကသ်ည်။
”အင်း”
ကို့ ပုခုံးကို တင်းကပြစြှာ ဖကထြားမိပြီး တနင့န်င့ြ ဝငလြာသော အရာတခုကို လှိုကမြောစွာ ခံစားမိသည်။ကိုက မှနမြှနန်ှင့ြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆောင့ပြေးနသည်ေ။
”အား ကောင်းလိုကတ်ာ သဲ ရယ်”
မိမိလည်း မကြလြုံးများမှိတထြားမိသည်။ကို့ လကတ်ှကေ ရငသ်ားတွကေို ဖစွည်ှဈနသည်ေ။ပါးလေးများ နှုတခြမ်းလေးများကိုလည်း နမ်းသည်။မိမိလည်း ကို့ လညတ်ိုငလြေးတွေ ပုခုံးသားလေးတွကေို ငုံ့နမ်းမိသည်။ကို့ လှုပရြှားမှုတွကေ မှနဆြနလြာသည်။နင့ခြနဲ နင့ခြနဲ နပမေယေ့ြ လှိုင်းစီးနရသေလိုလို။
”ခစွတ်ယ် ကိုရယ်”
မိမိ ဘယန်ှဈကြိမ် ပြီးသှားမှန်းမသိတော့ပါ။ကိုကတော့ အားကုနသ်ှနန်တေုန်းပင်။မိမိလည်း ဘယန်ှဈကြိမဖြစ်ဖြစ် ကို့ အလှုပအြရှားတွကေိုသာ တောင့တ်နမေိတော့သည်။

အပိုင်း (၅)
—————
ဟိုး အဝေးကြီးက ရလှေိုင်းသံတွေ ကြားနရသေည်။နံနကခြင်းရဲ့ ကြေးငှကသ်ံတွကလေည်း ပဲ့တငထြပလြကြရြှိသည်။
မိမိ ခွုံလှှမ်းထားသော စောငကြို ရငသ်ားများ ပိုမို ဖုံးအုပမြိစရန်ေ ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ကိုကတော့ ဘေးမှာ အိပပြွောန်သည်ေ။
မိမိ အသာပင် ကို့ကို ကြောပေးလိုကသ်ည်။ ဟိုတယကြ ပေးထားသည့ြ ခွငထြောငကြ ပါး၍ ဆန့ကြငွဘြကြ ခုတငကြို မှငန်ရသေည်။ဟိုနှစ်ယောကကြတော့ အိပမြောကနွသည်ေ ထငပြါသည်။
”ဟင်း”
မိမိ သကပြှင်းတဈခကြြ မသိမသာခမွိသည်။ညက အဖြစ်ကို ပြနတ်ှေးရင်း မိမိမကြန်ှာများ ပူနှေးလာသည်။
ညက တဈညလုံးကာစီးရတာ ပငပြန်းလို့ ကိုရော မိမိပါ အစောကြီး အိပပြွောသ်ှားသည်။တရေးနိုးတော့ မိမိနားထဲ၌ အသံတဈခုခု ကြားလိုကရြပြီး ဟိုဘကခြုတငကြ ဆိုတာလည်း သိလိုကရြသည်။တဈခန်းလုံး မီးပိတထြားပမယေ့ြ ဟိုဘကခြုတငဘြကကြ ညအိပ် မီးလုံး မှ အလင်းရောင် ခပဖြွော့ဖြော့က ဇာခွငထြောငကြို ထိုးဖောကြ၍နသည်ေ။အလုံးအထညန်ှင့ြ လှုပရြှားမှုတွကေ မိမိရငကြို သိမ့ခြနဲဖြစ်စသည်ေ။ညနကေ ပုံရိပကြလည်း အစီအရီ ပြနပြေါလြာသည်။အခုလည်း ကိုပြည့ကြ ဆု ၏ နောကဘြကမြှ နေ၍ အသားကုန် ဆောင့န်သည်ေ။ဆု၏ အသံတိုးတိုးလေးကို တခကြတ်ခကြကြှားနရသေည်။တောသ်ေးသည်။မိမိတို့ဘကကြ မီးပိတထြားလို့။
မသိမသာပင် လကတ်ှကေ ပေါငကြှားထဲရောကန်သည်ေ။စိုစွတစြှတ် ဖြစ်နသညေကြိုလည်း ခံစားနရသေည်။ကြည့်န်ရင်ေးနှင့ြ စိတတ်ှကေ ဗလောငဆြူလာသည်။နှိမ့တ်ုန် မှင့တ်ုနဖြစ်နသေော ရငကြလေးကို လကန်ှင့ဖြိရာမှ မိမိ ရငသ်ားထိပလြေးတွေ တင်းနတော ခံစားမိလာသည်။ထွကပြေါကတ်ဈခုခုကို စောင့ကြှိုနသလေိုလို။
ရုတတ်ရကြ ဟိုဘကခြုတငကြ လှုပရြှားသှားသည်။ဆုက အပေါရြောကသ်ှားသညကြို ရငသ်ားများ လှုပခြါနခွင်ေးကြောင့ြ သိလိုကရြသည်။ဖြေးဖြေးနှင့မြှနမြှန် ဆောင့န်သေော ဆုကို ကြည့်ပြှီး မိမိလကတ်ှကေ အကကြှဲကြောင်းလေးထဲ ပြတဆြှဲနမေိသည်။မိမိစိတမြွား ထိန်းမနိုင် ဖြစ်ကုနသ်ည်။
ကို့ဘကကြို လှည့ြ၍ ရငခြငွြးအပလြိုကပြှီး ပေါငကြှားမှ ဟာကြီးကို ပြတဆြှဲနမေိသည်။ကို့မကြန်ှာတွေ လိုကန်မ်းမိတော့ ကိုမကြလြုံးများပြင့လြာပြီး မိမိကို ဖကထြားသည်။သို့ပမယေ့ြ မိမိ အတင်းရုန်း၍ အောကဘြကကြို လွှောဆင်းပြီး ဘောင်းဘီကို ဆှဲခသွည်။ကို့ဟာက အဆငသ်င့မြဖြစ်သေး။မိမိကတော့ ဆန်ဒတွေ ပေါကကြှဲချင်ပြါပြီ။
မိမိ မလွော့မတင်းဖြစ်နသေော ကို့ အချောင်းကြီးကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး ဥလေးတွကေို လကဖြှင့ဆြုပန်ယပြှီး စုပပြေးလိုကသ်ည်။
”အာ့”
လကဖြှင့လြည်း ကို့အချောင်းကြီးကို ပြတတ်ိုကပြေးလိုကသ်ည်။အရင်းမှ အဖြားထိ လွှာဖြင့ဆြှဲပေးလိုကတ်ော့ တင်းတောင့လြာသည်။ထိပဖြွားလေိးု လကမြဖြင့ခြွခွပေေေးသည်။ကို့လကတ်ှကေ မိမိခေါင်းကို ဖိဖိခလွာသည်။ရငသ်ားတွကေိုလည်း ဆုပန်ယလြာသည်။မှောငမြဲနပမေယေ့ြ ကို မိမိကို ကြည့်န်မှောသချောသည်။တခါမှ မိမိ အဲလောကလြိုချင်တ်ကမြကမြှုမရှိခဲ့။
ကို့ အချောင်းကြီးကို လေးငါးခါလောကြ စုနဆြှဲလိုကတ်ော့ တင်းတောင့လြာသည်။မိမိ ဘောင်းဘီကို မိမိကိုယတ်ိုငဆြှဲခွှတပြှီး ကို့ ကိုယပြေါြ ခွထိုငလြိုကသ်ည်။ဆန်ဒ တဈခု အဆုံးရောကဖြို့ကလှဲပြီး ဘာမှ မသိတော့။မိမိ ကိုယ့ရြငဘြတကြို လကထြောကြ၍ အသာထိုငခြလွိုကသ်ည်။
”ဟားးး”
ပြီးတော့ အသာပြနကြှှသည်။မိမိမကြလြုံးလေးများမှိတထြားလိုကသ်ည်။အောကဘြကဆြီမှ တစိမ့စြိမ့ခြံစားနရသေော အတွေ့ကိုသာ အာရုံစိုကထြားမိသည်။ကိုက မိမိ အင်ျကြီကို ခွှလိုကသ်ညကြို လည်းမိမိ သချောသတိမထားမိ။သာယာသော အတွေ့များလှတထြှကမြသှားရနသ်ာ အတင်း လှုပရြှားနမေိသည်။ကိုက ရငသ်ားတွကေို အတင်းဆုပန်ယ် ဖစွည်ဈနသည်ေ။
”အင်း ဟင်း အင်း”
ကိုကပါ မိမိ ဆောင့ခြကြတ်ှအေားပါလို့ အသံတွထွကေလြာသည်။မိမိမကြလြုံးများထဲမှာ ကို့ရဲ့ ညီတွားသံတွနေဲ့အတူ ကိုပြည့ြ၏ လှုပရြှားမှုတွကေ ပေါလြာသည်။ကိုကပါထပြီး မိမိကိုရငခြငွြးအပ်၍ တငပြါးနှစ်ဖကကြို ဆှဲယူပြီး အတင်းထိုးဆောင့ပြေးလာသည်။ကို့ကြောပြငကြှီးကို အတင်းဖကထြားပြီး ဆောင့ဆြောင့ထြိုင်၍ ဆောင့သ်ှင်းနမေိသည်။မိမိစိတထြဲ ကိုပြည့ြ ကိုပဲ ဖကထြားရသလိုလို။
”အား ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်”
မိမိ တိုးတိုးလေး ညည်းနမေိသည်။
ကိုက မိမိကို ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး ပေါငတ်ဖကဆြှဲမ၍ မှောကခြုံ ဖြစ်သှားအောငလြုပသ်ည်။
”ကုန်းလိုကကြှာ”
မိမိတငန်ှဈဖကကြို အသာဆှဲယူသှားပြီး ခကြခြငွြးပင် တေ့၍ ထည့သ်ည်။အစပထမ က ဖြေးဖြေးချင်ြး ပမယေ့ြ နောကပျိုင်း တွင် ကို အားကုနဆြောင့န်သည်ေ။မိမိစိတထြဲ ကိုပြည့ြ၏ လှုပရြှားမှုတွသော စွဲနသည်ေ။ကို ရပသ်ှားလွှငပြင် မိမိ ဖငလြေးကို နောကသ်ို့ပစ်ပစ် ပေးနမေိသည်။
”အားးးး”
မိမိပုခုံးနှစ်ဖကကြို ဆုပကြိုငဆြောင့သ်ည်။လှိုကမြောလှန်းလှပါသည်။
———————————–
နောကမြှ ကို သိုင်းဖကလြိုကတ်ော့မှ မိမိ အတွေးပြတသ်ှားသည်။ညက ဘယလြိုပြီးသှားမှန်းတောငမြသိလိုကြ။အခုပြနသ်တိရတော့ မိမိကိုယကြို ရှကမြိသည်။ကိုယ့ခြစွသ်ူ ရငခြှငထြဲမှနေ၍ တခွား ယောင်ျကြားတဈယောကကြို ပစ်မှားမိနသေော အဖြစ်ကို တွေးပြီး စိတမြကောင်းဖြစ်မိသည်။မိမိ က ကာမ စိတမြွားသူမဟုတပြါ။ခွင့လြှှတပြါကိုရယ် သဲ တကယခြစွတ်ာ ကို တဈယောကတ်ည်းပါ။စိတထြဲမှ ရရှတေရြင်း ကို့ လကတ်ဈဖကကြို အတင်းဆှဲယူ၍ ပိုမို ထွေးပြေ့စလေိုကတ်ော့သည်။

အပိုင်း (၆)
—————
ဒီနေ့တောာ့ သဲဖြူကြှန်းသို့ သှားဖြစ်ကြသည်။အဲဒိမှာပဲ အုန်းရသေောကြ ရကစေားပြီး ဓါတပြုံများရိုကကြှသည်။ကိုက မိမိကို အရမ်း ဂရုစိုကသ်ောကြောင့ြ ပြောဖြို့ကောင်းလှပါသည်။ကိုပြည့ကြို မှငတ်ိုင်း ရှကသ်လိုလို ကြောကသ်လိုလို ဖြစ်မိပမယေ့ြ စိတကြို လှှတမြထားလိုကပြါ။တတန်ိုငသ်မွှ မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငမြိအောငန်ပေါသည်။ကိုပြည့ကြတော့ ဘာမှ မသိသူပီပီ ပုံမှနပြင် ဆကဆြံပါသည်။
တမနကလြုံးရထေဲ ဆင်းနသေောကြောင့ြ တကိုယလြုံး ရတွရေေော သဲတွရေော စိုရှှဲနပေါသည်။ခမွြးလာပြီး တုနတ်ကလြာပါသည်။ကိုက ထွေးပြေ့ထားလို့ တောသ်ေးသည်။
”သဲ ခမွြးနပြေီလား”
”အင်း လကအေေးတယ် ကို”
ကိုနှင့အြတူ အုန်းသီးတဈလုံးထဲကို ပိုကန်ှဈချောင်း အတူ သောကရြင်း ခစွစြကားများ အများကြီးပြောဖြစ်ကြသည်။စပို့ရှပ် အနီ လကတ်ို နဲ့ ဂငွြးဘောင်းဘီ အတိုလေးက ရစေိုနသေောကြောင့ြ မိမိကိုယမြှာ တွယကြပန်သည်ေ။
”သဲ က အရမ်းလှတယကြှာ ခစွခြငွလြာပြီ”
”တောပြါ ဒါပဲ စဉြးစားနေ”
ကို့နဖူးလေးကို လကလြေးဖြင့ြ အသာထုရင်း ကြီစယမြိသည်။ကိုပြည့တ်ို့ နှစ်ယောကကြတော့ ထုံးစံအတိုင်း လူရှေ့မရှောင် ကလူကြီစယန်ကြသေည်။
ညနေ တောတ်ောစြောင်းမှ နောကကြပြှီး ပြနဖြစ်ကြသည်။ညနနေောကကြလွေ လူကများတာမို့ စကလြှေ တွကေို လုတကြ ကြရသည်။ဖြစ်ချင်တ်ော့ မိမိနှင့ြ ကိုပြည့ြ တကအြပြီး လူပြည့သ်ှားတာမို့ ကိုနဲ့ ဆုနဲ့ က ကနွရြဈသည်။
”ငါတို့ နောကတ်ဈစီးနဲ့ လိုကလြာခဲ့မယ်”
ကိုက အောပြှောသည်။
”အေး အေး”
ကိုပြည့ကြ မိမိဘေးကပထြိုငပြှီး လိုကပြါလာသည်။လှကလေူးသောကြောင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ သူ့ ပုခုံးကြီးက မိမိအပေါြ လာဖိတော့ ကြကသ်ီးထမိသည်။
”ခမွြးနလေား ရောကတ်ော့မယ်”
”ရတယ် အကို”
မိမိစိတထြဲမှာ ဇဝီဇဝါ အတွေးတွကေ ဝငလြာနသည်ေ။ကိုပါလာရင် အကောင်းသားလို့လည်း တွေးမိသည်။မိမိမကြန်ှာကို သိနသညေ့အြလား ကိုပြည့ကြ
”မပူပါနဲ့ ညီမရယ် နောကလြှနေဲ့ပါလာမှာပဲ”
”ဟုတကြဲ့”
ဒီဘကကြို ရောကလြာတော့ မှောငရြီ ပျိုးစပင် ဖြစ်နပေါသည်။ ဟိုတယကြိုရောကတ်ော့ ”ညီမ အပေါတ်ကန်ှင့လြေ အကို ဆု တို့လာမှ တကလြာခဲ့မယ်”
”ဟုတ် အကို”
မိမိ လှကေားပေါြ တကလြာခဲ့သည်။တကလြာပြီးမှ ရစေို ကြီးနှင့ြ တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့သည့ြ သူ့ကိုလည်း အားနာမိသည်။ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး ဟု စိတထြဲ တွေးရင်း ပြနဆြင်း၍ ခေါမြိသည်။
”အကို”
”ဟင်”
”တကခြဲ့ပါလား အေးနမှောပေါ့ အဝတလြဲပြီးမှ ပြနဆြင်းစောင့လြေ”
သူက မိမိကို တဈခကြစြိုကကြှည့ရြင်း တကလြိုကလြာသည်။
အခန်းထဲ ရောကတ်ော့ ရသေုတသ်ဘကကြှီးဆှဲယူရင်း ရချိုးခန်းဘကထြှကလြာခဲ့သည်။
”အကို ပြနဆြင်းသှားရင် တံခါးစေ့ခဲ့နောြ”
”အေး အေး”
ရချိုးခန်းထဲ ရောကတ်ော့ မိမိလကတ်ှေ တုနရြီနတောကို သတိထားမိသည်။အခုလောကဆြို သူအပြငမြှာ ဘာလုပန်မှောပါလိမ့ြ။ဝငလြာသော အတွေးတို့ကို ပြနထြုတပြဈလိုကရြင်း စပို့ရှပ် အင်ျကြီလေးကို အသာခွှတလြိုကသ်ည်။သဲ တွနေဲ့မို့ မနည်းခွှတယ်ူရသည်။တဆကတ်ည်း ဂငွြးပငရြော အောကခြံ ဘောင်းဘီပါ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။သဲတွကေ နရောတကာမို့ ဖြည်းဖြည်း ချင်ြး ခွှတယ်ူရသည်။ပန်းရောင် ဘောလြီခွိတဖြှုတပြှီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ရငန်ှဈမှှာကြားထဲ သဲမှုန့လြေးတွကြေောင့ြ ဖြူဝင်းသော အသားက နီရောငအြစင်းလေးများဖြစ်နသည်ေ။
”ကြှီ”
မိမိလန့သ်ှားပြီး နောကလြှည့ကြှည့မြိလိုကသ်ည်။မိမိ အလောတကြီး ဝငလြာခဲ့လို့ သချောမပိတမြိသော တံခါးက လှုပခြါနသည်ေ။ မိမိ အပြေးသှားလို့ တံခါးကို သချော ပိတလြိုကသ်ည်။ထတခြနဲဖြစ်သှားသော ရငကြို အသာဖိရင်း လူက အားမရှိချင်သ်လိုဖြစ်လာသည်။
ရကေို အကြာကြီးစိမခြွိုးပစ်လိုကခြငွပြမယေ့ြ တနကေုန် ရထေဲမှာနခေဲ့ရတာမို့ ခပမြှနမြှနခြွိုးပြီး ပြနထြှကခြဲ့သည်။အပြငရြောကတ်ော့ ဖုန်းက အဝငခြေါ များ ဝငထြားတာတွေ့သည်။ကို့ဆီကပဲ။မတဆြေ့ခွလြည်း ပို့ထားသည်။
”သဲ ကိုတို့ မိုးခွုပသ်ှားလို့ ပြနလြာလို့မရတော့ဘူး စကလြှတွေေ မသှားတော့ဘူး ဟိုမှာပဲနပြေီး မနကမြှ ပြနလြာမယ် ကို့ကိုစိတခြနွောြ စိတမြပူနဲ့ ကိုပြည့လြည်း ကိုယ် ဖုန်းဆကထြားတယ် မကြောကန်ဲ့နောြ ခစွတ်ယ် အာဘှား”
ဖတပြှီးနောကြ မိမိ တကိုယလြုံး တုနရြီမှု များ ဖြစ်လာပြနသ်ည်။သူနဲ့ တညလုံး အတူတူ ဆိုသည့စြိတကြှောင့ြ မိမိ ဘာလုပရြမညမြသိဖြစ်နသည်ေ။မိမိ အဝတအြစား လဲ ပြီးခဏ ကိုပြည့ရြောကလြာသည်။
”သဲ ဟိုကောင် ဖုန်းဆကသ်ေးလား”
”အင်း အကို အဲဒါကြောင့ြ ပြောတာပေါ့ စောစောပြနပြါ့မယလြို့”
ကိုပြည့ကြ မိမိအနီး ဝငထြိုငရြင်း ပြောသည်။
”အရငတ်ုန်းက ပြူနာမရှိဘူးသဲရ ဒီညနေ မိုးသားလေးတွလည်ေး တကလြို့ နပေါလိမ့မြယ် စိတမြပူပါနဲ့ အကိုလည်းရှိသားပဲ”
”ဟုတအြကို”
ကိုပြည့ရြဲ့ မကြလြုံးများက တမွိုး အရောငလြကန်သညေကြို မိမိခံစားမိသည်။အတူတူ ညစာဆင်းစား တီဗှီ ထိုငကြှည့သ်ညအြထိ ထူးထူးခွားခွား စကားမပြောမိ။အိပကြှတော့ မိမိ ခုတင် က မီးမှိနလြေး ဖြင့ထြားပမယေ့ြ သူဘကကြတော့ မီးပိတထြားလို့ မှောငမြဲနသည်ေ။
ဟိုဘကလြှိမ့ြ ဒီဘကလြှိမ့န်ဲ့ ဘယလြိုမှ အိပမြပြောြ။ဟိုဘကခြုတငဆြီမှလည်း တိတဆြိတလြို့နသည်ေ။တဈခုခုကို တောင့တ်နသလေိုလို စိုးရှံ့ နသလေိုလို နှင့ြ။မိမိ ဆီးသှားချင်လြာလို့ ခုတငပြေါမြှ အသာထပြီး အိမသ်ာဝငသ်ည်။အိမသ်ာမှ အထွကြ
”အမေ့”
ရုတတ်ရကြ တံခါးအဝမှာ ရပကြှည့န်သေော ကိုပြည့ြ ကို တွေ့လိုကရြသည်။ကိုပြည့ကြ ခကြခြငွြးဆိုသလို မိမိ မကြန်ှာကို ဆှဲယူလိုကပြှီး နှုတခြမ်းများနှင့ြ အတင်းဖိကပလြိုကသ်ည်။မကြလြုံးများပြာဝသှေားပြီး အတင်းရုန်းသောလြည်း အခညွြးနှီးသာ။သူအတင်း နမ်းပြီးတော့ မကြန်ှာခွာလိုကသ်ည်။
”ဖနွြး ဖနွြး”
မိမိ ရီဝသညေ့ကြှားမှ သူ့ပါးကို နှစ်ခကြဆြင့ရြိုကလြိုကသ်ည်။ပြီးတော့ တုနရြီ လှိုကမြောစွာ နှင့ြ ဆို့တကလြာသော ရငကြို သူ့ဆီတိုးကပလြို့ သူ့နှုတခြမ်းကို စုပယ်ူလိုကမြိသည်။မိမိခေါင်းထဲတွင် ဆန်ဒ တဈခုမှ လှဲ၍ ကနွတ်ာ သတိမထားမိတော့။သူက အလိုကသ်င့ြ မိမိအနမ်းတွကေို ပြနလြညတ်ုန့ပြှနသ်ည်။သူ့လကတ်ှကေ ခန်ဓာတလွှောကပြှေးလှှားဖြစ်ညှဈနသည်ေ။ဟာလာဟင်းလင်းဖြစ်နသေော သူ့ကြောပြငကြို အတင်း ဖကတ်ှယထြားမိသည်။မိမိကိုယလြေး လပေေါမြှောကတ်ကသ်ှားပြီး နှေးထွေးသော မှေ့ယာဆီ ကြောခမွိသညအြထိ သူ့နှုတခြမ်းတွကေို အားပါးတရ နမ်းနမေိတုန်းပင်။သူက အင်ျကြီကြယသ်ီးများဖြုတ်၍ လှနခြလွိုကပြှီးနောကြ ဘောလြီ နောကခြွိတကြိုပါ ဖြုတပြဈသည်။ပြီးတော့ မိမိ ရငသ်ားများကို အတင်း ဖြစ်ညှဈနတေော့သည်။သူ့အနမ်းတွကေ ပါးပြင် လညပြင်းမှတဆင့ြ ရငသ်ားများကိုစုပဆြှဲလာသည်။
”ဟင်းးး”
သိပမြကြာခငမြှာပဲ မိမိ ေါငန်ှဈဖကကြ ဘေးသို့ ကားသှား ပြီး မာတောင့တ်ောင့ြ အသားဆိုငတ်ဈခုက အင်ျဂါတလွှောကြ ပြတဆြှဲနသည်ေ။
”ဟင်းးးးး”
”အားးး”
သူ့ရငဘြတကြို အတင်းတိုးနမေိသောလြည်း သူကတော့ ခပမြှနမြှနပြင် လှုပရြှားနသည်ေ။
”အားး ကောင်းလိုကတ်ာ သဲရယ်”
သူက မိမိနားလေးကို ကိုကြ၍ တိုးတိုးလေးပြောသည်။မိမိနားထဲမှာ အင်ျဂါစပကြို လာထိခိုကသ်ော တဖတဖြတ် အသံတွကေို ကြားနရသေည်။တိုးတိုးလေးသာညည်းညူမိရင်း လကန်ှဈဖကကြို ဘေးသို့ခထွားမိသည်။သူက ကိုယခြငွြးကပထြားရာမှ ခွာလိုကပြှီး မိမိဒူးနှစ်ဖကကြို ရငဘြတအြထိ တွန်းကပ်၍ ဆကတ်ိုကလြှုပရြှားတော့သည်။သူ့လကတ်ှကေို ကိုငထြားမိတော့သည်။ဘယတ်ုန်းကနှင့မြှမတူသော တင်းကပြမြှုကို ခံစားနရသေောလြည်း ထို အတွေ့ကို မိမိကိုယတ်ိုင် အသကရြှူအောင့ထြားလောကအြောင် လိုချင်န်မေိသည်။
”အင့ြ အင်း အင်း အင်း အင်းး”
”အာ့ အား အားး”
ခုတငလြေးက ရော မိမိခန်ဓာပါ အပေါသ်ို့ တွန်းတွန်းတကသ်ှားသည်။သူက ပေါငတ်ဖကကြို လှှတလြိုကပြှီး နောကြ ပေါငတ်ဈဖကကြို ပုခုံးပေါလြှှဲတငလြိုကတ်ော့ ဘေးတစောင်းလေးဖြစ်သှားသည်။ပေါငတ်ဈခုလုံးကို ပြတသ်ပ် နမ်းရှိုကပြှီး လှုပရြှားတော့ မိမိမကြလြုံးများမဖြင့န်ိုငတ်ော့ပါ။
ကြာလာတော့ မိမိ တကိုယလြုံးခွှေးစေးလေးများထွကလြာသည်။
”ကိုယ် ပြီးတော့မှာမို့လို့ မှောကလြိုကကြှာနောြ”
သူကပြောပြောဆိုဆို ခါးမှ ကိုင်၍ ဆှဲ လှည့လြိုကပြှီး မိမိဗိုကလြေးကို စီးခုံစပမြှ နှိုကြ၍ ပင့တ်ငလြိုကသ်ည်။ပြီးတော့ ခေါင်းအုံးထိုးထည့လြိုကပြှီး သူ့ဟာ တေ့၍ လှုပရြှားတော့သည်။ မိမိမကြန်ှာကို မှေ့ယာပေါြ ဘေးစောင်းခထွားရင်း လကမြွားက အိပယ်ာခင်းကို တင်းတင်း ဆုပထြားမိသည်။
”အားအား အားအား ”
မိမိ ခါးလေးကို ကိုင်၍ အားကုန် ဆောင့န်ရော မိမိ ပိုနာကငွသ်လို ဖြစ်မိသောလြည်း ဟာသှားမှာကို စိုးနမေိသည်။ဆန်ဒ တဈခုက တဖြေးဖြေးမှင့တ်ကလြာခွိန် မကြာခငမြှာပင် မိမိတကိုယလြုံး ကငွတ်ကသ်ှားပြီး သူ့ကိုယလြုံးကြီးက မိမိအပေါြ မှောကကြလွာသည်။
”အားးးးးးးး’

”အားးးးးးးး”
တကိုယလြုံး အငအြားများမရှိတော့ သလို ဘေးသို့ လှဲခလွိုကမြိသည်။သူက သူ့ဟာကို မထုတသ်ေးပဲ ထပရြကပြင် မိမိကို နောကမြှ သိုင်းဖကထြားသည်။အခုအခွိနမြှာ မိမိ ကို့ကိုရော တခွားဘာကိုမှ ပင် သတိမရနိုငတ်ော့ပါ။ခဏလောကင်ှိမန်ပြေီးတော့မှ
”ခွှတလြိုကတ်ော့လေ ဒီမှာ ခွှေှးတွခညွြေးပဲ”
”အင်း”
သူအသာခွာလိုကတ်ော့မှ မိမိရချိုးခန်းထဲသို့ ပြေးဝငလြိုကမြိသည်။ ရပန်ေးဖြင့ပြှီး ရအေောကသ်ို့ အမှန် တိုးဝငလြိုကတ်ော့မှ ရငတ်ုနခြှင်းတွေ အနည်းငယ် ပြသှေားသလိုရှိသည်။
”အင် ဘာလို့ဝငလြာတာလဲ”
ကိုပြည့ကြ နောကမြှ လိုကလြာပြီး ရပန်ေးအောကအြတင်းတိုးဝင်၍ မိမိကို ပြေ့ဖကလြာသည်။မိမိ အလိုကသ်င့ပြင်။မရုန်းမိတော့။
”တောလြောကပြှီ ထငတ်ယ် အကို”
”အကို့စိတတ်ှေ ထိန်းမရနိုငဘြူး ဖြစ်နတယ်ေ သဲရယ်”
သူက ရပန်ေး ခလုတကြိုပိတလြိုကသ်ည်။ရစကေလြကြ မိမိ ခေါင်းလေးကို ဆုပကြိုငလြို့ နှုတခြမ်းတွကေို အတင်း စုပယ်ူလာတော့သည်။မိမိ ရငဘြတကြို တွန်းထားမိသောလြည်း နှုတခြမ်းလေးများ ဟပေးထားမိသည်။တဖြေးဖြေးနှင့ြ နံရံနှင့ြ ကြောကပသ်ညအြထိ သူအတင်း စုပဆြှဲနသည်ေ။မိမိပါးတွေ လညပြင်းတွေ ရငည်ှန့တ်ှနှငေ့ြ ရငသ်ားတွကေို သူ့လကတ်ှကေ ပြတသ်ပန်သည်ေ။
ပြီးတော့ နို့ခေါင်းလေးတဖကကြို စုပန်မ်းလိုကပြှနသ်ည်။
”အာ့ အကို တောပြှီ”
နောကဆြုံးတော့ ခုတင် ပေါသ်ို့နောကတ်ခေါကြ ရောကသ်ှားပြနသ်ည်။ဒီတခါတော့ ကိုပြည့ြ ခုနကလောကြ မကြမ်းတော့ပါ။ခုတငပြေါလြကထြောကထြားသည့ြ သူ့ လကမြောင်းကစွကြစွန်ှဈဖကကြို ကိုငရြင်း တဈခကြခြငွြးပုံမှန် ဆောင့န်သေော သူ့ကို ရီဝစွော ကြည့်န်မေိသည်။ဖတ် ခနဲ ရိုကခြတသ်ံနှင့အြတူ အပေါသ်ို့ တွန်းတွန်းတကသ်ှားသော မိမိရငသ်ားတွကေို သူ တကမြကစြှာ ကြည့်န်သည်ေ။တဖြည်းဖြည်း ဆောင့ခြကြတ်ှကေ အားပါလာသည်။စေ့စောခြကြြ တဈခုခု ကြောင့လြားမသိ။သူ့လညပြင်းကို ဆှဲယူလိုကပြှီး နှုတခြမ်းတွကေို အားပါးတရ စုပန်မ်းလိုကမြိသည်။ပြီးတော့ သူ့ပုခုံးတွေ ကို တင်းတင်းဖကထြားမိသည်။အလိုကသ်ိစွာ သူ့လွှာက အတင်းရဈပတလြာသည်။
”အင်း ဟင်းးး”
တိတဆြိတသ်ော ညဝယ် အသံမွိုးစုံကြားနရသေည်။
”သဲ အပေါတ်ကြ ကြာနောြ”
ပကလြကလြှနလြိုကသ်ော အခါ ထောငမြတန်သေော အချောင်းကြီးကို မီးမှိနမြှနကြှားမှ တွေ့လိုကရြသည်။သူ့အပေါခြှထိုငလြိုကပြှီး အသာ လကဖြှင့ြ ကိုငလြို့ မိမိ အင်ျဂါကို တေ့ထည့လြိုကသ်ည်။
”အားးးး”
နင့ခြနဲဝငလြာသော အရာကို ဒီအတိုင်းထားရင်း သူ့ရငဘြတအြပေါြ လကထြောကြ၍ ပြနကြှှ လိုကသ်ည်။ပြနအြထွကမြှာ ပြတတ်ိုကထြှကသ်ှားသော သူ့ဟာကို ညဈဆှဲထားရင်း ဖြေးဖြေးချင်ြး အထုတအြသှင်း လုပပြေးနမေိသည်။
”အားးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ သဲရယ်”
သူက မိမိရငသ်ားတွကေို လကဖြှင့ြ ဆှဲညှဈထားသည်။နောကတ်ော့ မိမိမကြလြုံးများမှိတထြားလိုကပြှီး အတင်း ဆောင့ပြေးလိုကမြိတော့သည်။
”အားးး ဟားးး ဟားးး”
ဘယတ်ုန်းကမွှမရဘူးသော သာယာသော အတွေ့အောကမြှာမွောပါရင်း သူ့အလိုကဖြှဈမိသည်။ဒုတိယ တဈခေါကဆြိုတော့ ပိုကြာလို့ မိမိလည်း ပြော့ခွသှေားသည်။ဘယလြို အိပပြွောသ်ှားသညပြင် မသိလိုကြ။

အပိုင်း (၇)
————–
မနကလြင်းလို့ ကို တို့ရောကလြာသညအြထိ အိပယ်ာထဲ ခွနမေေိသည်။ကို့ဆီက လာနပြေီ ဆိုပြီး ဖုန်း ဝငလြာတော့မှ ကိုပြည့ကြို အတင်းနိုးလို့ ခုတငပြှောင်းခိုင်းရသည်။မိမိကိုယတ်ိုငလြည်း ရချိုး အဝတလြည်းပြီးသည့တ်ိုင် နုံးသလို ဖြစ်နတောကြောင့ြ ပြနလြှဲနလေိုကသ်ည်။
”သဲ ပြောရရင် ကိုယ့အြပြဈတွပေါပဲ ကိုယ့ကြို ခွင့လြှှတပြါလို့ မပြောဘူး ဟိုကောငပြှနလြာရင် အားလုံး ကို သဲ ဖြင့ပြှောလိုကြ အားလုံး ကိုယခြံယူမယ်”
အဝတတ်ှလေဲရင်း ကိုပြည့ပြှောသောလြည်း မိမိ သူ့ကို လှည့မြကြည့်မြိပါ။မကြည့်ခြငွလြို့ သူ့ကို စိတဆြိုးလို့မဟုတမြှန်းတော့ မိမိကိုယတ်ိုငသ်ိနသည်ေ။တကယဆြို မိမိကိုယတ်ိုငလြည်း မှားခဲ့သည် မဟုတလြား။အဲသလို သူများကို အပြဈဖို့ရလောကအြောငလြည်း မိမိ မကြန်ှာမပူပဲ မနနေိုငပြါ။
လူကနုံးနသညေ့အြပြင် စိတပြါ ပငပြန်းလာတာမို့ တွေးရင်းနှင့ြ မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားသည်။
”သဲ နမကေောင်းဘူးလား”
”အင်”
ကိုအသံကြားရပြီး ခုတငလြေးလှုပသ်ှားသည်။
”ကောင်းပါတယ် အိပခြငွလြို့ ညက အိပမြပြောဘြူးလေ”
ပြောလိုကပြှီးမှ အဓိပျပါယ် တဈမွိုး ဖြစ်သှားမညစြိုး၍
”တဈယောကတ်ည်း ဖြစ်နလေို့ ဟင်း ဟင်း”
ဟိုဘကမြှာလည်း နှစ်ယောကြ ဘာတွေ တွတတ်ှတ် တွတတ်ှတ် ပြောနမှန်ေးမသိ။
”လာထလေ ကိုယ် မုန့ဟြင်းခါးဝယလြာတယ် စားရအောင်”
ကိုပြည့ကြ မိမိကို တခကြြ တခကြြ ကြည့်န်ပမေယေ့ြ မိမိကတော့ တတန်ိုငသ်လောကြ အဆငပြှပြနေနေေိုငအြောငကြှိုးစားသည်။
ဒီနေ့တော့ သုံးရကမြှောကမြို့ ထွထွထေေူးထူး ဘယမြှ သှားစရာ မရှိလို့ ကမ်းခွမှောပင် ဆော့ဖြစ်သည်။မိမိ ကိုပြည့ြ နှင့ြ သီးခွားမဖြစ်အောငန်သည်ေ။မိမိတို့ဒိထကပျို၍ မမှားသင့တ်ော့ပါ။ကိုကတော့ အရငအြတိုင်းပင် မိမိကို အရမ်း ဂရုစိုကသ်ည်။တဈနကေုန် နစေောင်းသညအြထိတော့ မကစားနိုငပြါ။မိမိ နှင့ြ ကို တို့ အရင် တကလြာခဲ့သည်။
အခန်းထဲရောကလြို့ ကိုက နှီးနှောကြဖို့ အစပြုလာသည့တ်ိုင် မိမိက စိတမြွား ပငပြန်းနေ၍လားမသိ။စိတမြပါ ပါ။ကိုက လည်း အလိုလိုကပြါသည်။ရချိုးပြီး မိုးခွုပမြှ ကမ်းခွသေို့ပြနဆြင်းလာခဲ့သည်။ကမ်းခွေ ပြနရြောကသ်ညအြထိ ကိုပြည့တ်ို့ အတွဲကို မတွေ့မိသေးပါ။
လသာရကမြို့ သာသာရှိသောလရိပအြောကမြှာ တဖြေးဖြေးတကလြာသည့ြ ရလှေိုင်းကလေးများကို ကြည့်ရြင်း ကို့ခါးလေးဖကြ၍ လမ်းလွှောကမြိသည်။စိတတ်ှကေ ပြနလြည် လန်းဆန်းလာသလို မိမိ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဟု မှတန်ိုငလြာသည်။နောကကြွိနသေော ခေါင်းထဲမှ စိုးရှံ့မှုများက ပငလြယရြေ ထဲ မွောပါသှားသလို။ကိုနှင့အြတူ ပငလြယပြှငကြှီးကို ကြည့်ရြင်း ခေါင်းလေးကို ရငခြှငထြဲ တိုးဝငထြားမိသည်။
”အေးတယ် သဲ ပြနရြအောငန်ောြ”
”ဟင့အြင်း ခနနရအေောင် ကိုယရြယ် မနကဖြှန် ပြနရြမှာပဲ သဲ ပငလြယပြှငကြှီးကို ကြည့်ခြငွသ်ေးတယ်”
အတောည်ဉ့န်ကမြှ ပြနဖြစ်သည်။

အပိုင်း (၈)
————–
တံခါးစေ့ထားရုံပဲမို့ အသာဖြင့ြ၍ ဝငလြိုကသ်ည်။
”ဟာ”
”အို”
ကိုပြည့တ်ို့ အတွဲ ခုတငပြေါမြှာ လုံးထွေးနကြသေည်။ဆုက ကိုပြည့ြ ကို အတင်းဖကထြားပြီး ခွထေောကြ နှစ်ဖကကြ ခါးကို ခွိတထြားသည်။မမှငခြငွပြါဘူးဆိုမှ အဝငအြထွကြ ပြင်းပြင်း တဖတဖြတ် နှင့ြ လှုပရြှားနသေော ကိုပြည့ြ အောကပျိုင်းဆီ အကြည့်တ်ှေ ရောကသ်ှားပြနတ်ော့ မိမိ မကြန်ှာလေး ရဲတကသ်ှားသည်။ရှကြ၍ ငုံ့ထားမိနသေော မိမိကို ကိုက ရငခြှငထြဲထည့လြိုကပြှီး ခုတင် ပေါဆြှဲလှဲခလွိုကြ၏။
”အို ကို ”
”ကိုယမြရတော့ဘူးကြာ”
”ရှကစြရာကြီး ကိုရယ် သူများတွလည်ေးရှိတယ်”
မိမိစကား မဆုံးပါ။ကိုက ဘောင်းဘီကို အတင်း ဆှဲခွှတန်သည်ေ။ဒီတဈခါ ကြည့်န်ကြသေူတွကေ ကိုပြည့တ်ို့ အတွဲပါ။အမှတတ်မဲ့ ကိုပြည့န်ှင့ြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံခိုကြ သူ့အကြည့်တ်ှကေ ရီဝလေို့နသည်ေ။မိမိ ရှကလြှန်းလို့ မကြလြုံးများမှိတထြားသည်။အောကပျိုင်း ပြောငသ်လင်းခါသှားတော့မှ ကိုက မကြန်ှာအပ်၍နမ်းပါတော့သည်။
”အား ကိုရယ် ဟားးးး”
ကိုယ့ခြေါင်းလေးကို ကိုငထြားရုံ ကိုငထြားမိသည်။ကို့လွှာက အတွင်းနှုတခြမ်းသားတွထေိ တိုးဝှေ့လို့နသည်ေ။လကတ်ှကလေည်း ရငသ်ားတွကေို အင်ျကြီပေါမြှ ပင် ဖစွည်ှဈလို့နပြနေသ်ည်။
”ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”
ဟိုဘကြ ခုတငမြှလည်း အသံတွကြေားနရသေည်။မှိတတ်ခကြြ ဖြင့တ်ခကြြ မကြလြုံးများမှတဆင့ြ မှငန်ရသေညကြ ကိုပြည့ြ အကြည့်တ်ှကေ မိမိဆီ တဈခါတဈခါ ရောကလြာနသလေိုပင်။
ကိုက မိမိအင်ျကြီကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး ဘရာစီယာ လေးပါ ပင့တ်ငလြို့ ရငသ်ားထိပလြေးတွကေို ကစားပေးနတေော့ ခါးလေးပါ ကော့တကမြိသည်။
”အင်း ကို ယားတယ်”
”အားးးးး”
သိပမြကြာခငမြှာ ကို့မကြန်ှာ မိမိအင်ျဂါလေးဆီမှ ခွါလိုကတ်ော့ ကို့နှုတခြမ်းတဝိုကြ စိုစွတလြို့နသည်ေ။ကို သူ့အဝတအြစားတွေ အကုနခြွှတပြဈလိုကသ်ည်။ပြီးတော့ မိမိကို ဆှဲထူလို့ အပေါအြင်ျကြီနှင့ြ ဘရာစီယာ ကို ခွာသည်။ပြီးတော့ မိမိကို လှနခြလွိုကပြှီး အချောင်းကြီး တရမ်းရမ်းနှင့ြ မိမိအပေါခြှထိုငကြာ–
”သဲ စုပပြေးကြာ”
”ရှကစြရာကြီး ကို ရယ်”
”ကိုကြတော့ မရှကရြဘူး ဟိုမှာ သူများတွေ ကြည့်ြဦး”
ကိုပြလို့ မိမိ ကြည့်မြိတော့ ဆုရယ် ပကလြကလြှနန်သေော ကိုပြည့အြပေါြ တကထြိုင်၍ ခေါင်းက အချောင်းကြီးအပေါြ နှိမ့ခြညွြ မှင့ခြညွြ လုပန်သည်ေ။ကိုပြည့ကြတော့ တအင်းအင်းနှင့ြ ခေါင်းက ဟိုရမ်း ဒီရမ်း ဖြစ်နသည်ေ။မိမိရငထြဲဝယ် လှိုကခြနဲ တပမြကမြှု တဈခုက တိုးဝငလြာသည်။
ကိုက မိမိမေးစေ့လေး အသာ ပင့မြလို့ သူ့ဟာကို နှုတခြမ်းဖြားလာတေ့သည်။မိမိလကမြွား သူ့ ခါးကို အသာကိုငလြိုကပြှီး နှုတခြမ်းလေး ဟပေးလိုကမြိသည်။ကိုက ဆံပငဖြွားလေးတွေ အသာပင့တ်င့လြို့ ခေါင်းလေးကို ကိုင်၍ ဆကထြိုးထည့သ်ည်။
”အားးး”
မိမိလညခြွောင်းနားအထိ ရောကတ်ော့မှ သူဆှဲထုတသ်ည်။ဖြေးဖြေးချင်ြးအသှင်းအထုတ် လုပန်ခွေိန် မိမိလကတ်ှကေ သူ့ဥလေးတွကေို ဖစွပြေးမိသည်။
”အှန်း”
”အား ကောင်းလိုကတ်ာ သဲရယ်”
ကို အတင်းတော့ မလုပပြါ။ဖြေးဖြေးချင်ြး ပဲ မိမိခေါင်းကို ကိုင်၍ လှုပရြှားသည်။ခဏကြာတော့မိမိ အသကရြှူကပြလြာ၍ အတင်းတွန်းထုတလြိုကသ်ည်။
”အရညတ်ှေ ရှှဲနတောပဲ”
”တောပြါ အရှကမြရှိ ဟင် ဘာလုပတ်ာလဲ ဟာ”
ကိုက ပြောပြောဆိုဆို မိမိ ရငသ်ားနှစ်ဘကကြို စုကိုငပြှီး သူ့ဟာထည့ြ၍ ပြတဆြှဲနသည်ေ။
”သုတတ်ာလေ”
”လုပရြငလြည်း လုပတ်ော့ကိုရယ်”
မိမိ တောင်းဆိုလိုကမြိသည်။ဝဒနောတခုက တရိပရြိပ် တကလြာသညလြေ။ဟိုဘကကြို အသာစောင်းငဲ့ ကြည့်မြိတော့ ဆုက ကိုပြည့အြပေါမြှ နေ၍ တကမြကစြှာ ဆောင့ပြေးနသည်ေ။ရငသ်ားတွေ လှုပခြါနတောကို ကြည့်ပြှီး မိမိအဖြစ်ကို ပြနသ်တိရသှားလို့ ကြကသ်ီးလေးတွေ ထသှားမိသည်။
”သဲ ကုန်းပေးကြာ နောြ”
ကို အရမ်းတကကြှှနသည်ေ။မိမိအသာလေး နောကလြှည့ပြေးလိုကတ်ော့ သူက ခုတငအြောကြ ဆင်း မတတ်ပရြကပြှီး မိမိကို ခုတငအြစပထြိ ဆှဲယူသည်။
”အင်းးး”
တနင့န်င့ဝြငလြာသော အတွေ့ကို မိမိ တကမြကစြှာ ခံယူသည်။သိပမြကြာခင် အဆကမြပြတဝြငလြာသည့ြ ဆောငခြကြတ်ှကေ မိမိကို ရှေ့သို့ ယိုငယ်ိုငသ်ှားစသည်ေ။
”အား အား အား အား”
ကိုက မိမိ ခါးလေးကို ကိုင်၍ အားကုန် ဆောင့န်သည်ေ။ခုတငပြေါြ ထောကထြားသည့ြ မိမိလကတ်ှကေို နောကဘြကသ်ို့ ဆှဲယူလိုကတ်ော့ လထေဲမှာတွဲလောင်းဖြစ်သှားသော မိမိကိုယလြုံးလေး တုနခြါနသည်ေ။ကိုက အရမ်း စိတလြာနတေော့ မိမိရငသ်ားတွေ ဖစွည်ဈပြီး ဆောင့န်တေုန်းမှာပင် တဗစွဗြစွန်ှင့ြ မိမိအင်ျဂါထဲ ပူနှေးမှုများ စီးဝငလြာသည်။မိမိ လည်း ခုတငပြေါသ်ို့ ခွပစ်ေလကပြဈကသွှားသည်။နုံးခွိနသညေ့ကြှားမှ ဟိုဘကခြုတင် အကြည့်ရြောကမြိတော့ ဘယတ်ုန်းကပြီးသှားသညပြငမြသိလိုကြ။နှစ်ယောကသ်ား ဖကလြကြအြိပပြွောန်သည်ေ။ကိုက ခုတငပြေါတ်ကလြာ၍ မိမိကို ထွေးပြေ့ထားသည်။
”ခစွတ်ယ် သဲရယ်”
”တောပြါ အရှကမြရှိ”
ကို့ကို အလိုကသ်င့ြ ပြန် ပြေ့ဖကထြားမိသည်။

အပိုင်း (၉)
—————
မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားပမယေ့ြ မပီဝိုးတဝါးအိပမြကတ်ှကြေောင့ြ နိုးလာရသည်။စည်းခကြည်ီစွာ နိမ့ခြညွြ မှင့ခြညွဖြစ်နသေော ကိုယ့ြ ရငဘြတပြေါမြှ လကကြလေးအသာဖယလြို့ ကိုယကြို စောင်းလိုကမြိသည်။
ညဦးပိုင်းက အမှတမြထငပြဲ ရငခြုနစြရာတွေ တဈခုပြီးတဈခု ဖြစ်ခဲ့ပြီးနောကြ မိမိတုနရြီ နုံးခွိစွာ ခွနမေေိသည်။ကိုပြည့ြ ၏ ရမျမကအြပြည့ပြါသော အကြည့်တ်ှေ ကို့ရဲ့ တပမြကမြှုတွေ ကြားမှာ မိမိ ဘယလြိုနရမှေန်းပငမြသိခဲ့ပါ။ပြီးတော့ ဆုရဲ့ ကာမအပေါြ ခုံမငမြှုတွေ။ပြီးသှားမှာပါလေ။မနကဖြှန် ပြနကြှတဲ့အခါ အားလုံပြီးသှားမှာပေါ့။တကယဆြို ဒါတွဟော အမှတတ်ရ လေးတွပေဲပေါ့။
လူးလှန့ရြင်းနဲ့ ဆီးသှားချင်လြာလို့ အသာထ ဝတလြဈစလဈဖြစ်နသေော ကိုယကြို ခေါင်းရင်းဘကြ ဗီရို ပေါရြှိ သဘကကြှီးထယူခွုံ၍ အိမသ်ာဘကထြှကခြဲ့သည်။
အိမသ်ာမှ ပြနအြထွကြ ရုတတ်ရကြ မီးပိတသ်ှားပြီး စွေ့ခနဲ ပြေ့ယူခံလိုကရြလို့ လန့အြောမြိသည်။
”အို အမေ့”
လကတ်ဖကကြ မိမိပါးစပကြို လာအုပလြို့ အတွင်းဘကသ်ို့ဆှဲခေါသ်ှားတာ မိမိကြော နံရံ၌ ကပသ်ညအြထိပင်။ဘာဖြစ်မှန်းမိမိ သိလိုကြ၏။
”အကို ဘာလုပတ်ာလဲ ကိုတို့ သိသှားရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”
”ရှူး”
အမှောငထြဲမှ မကြဝြန်းတဈစုံက မိမိကို စူးစူးစိုကစြိုကြ ကြည့်န်သည်ေ။
”သဲ ဘာလို့ ဖြင့မြပြောလိုကတ်ာလဲ ကိုယ့အြပြဈတွေ ကိုယသ်ိတယ်”
”မပြောရကဘြူးအကို ဆု ဘယလြိုနမလေဲ ဆု က ညီမ အခစွဆြုံး ငယသ်ူငယခြငွြးပါ ညီမရော ကို့ကို ဘယလြိုမကြန်ှာပြရမလဲ တကယဆြို အရငကြတည်းက အကို ထိန်းခဲ့ဖို့ကောင်းတယ်”
”သိလား အကို ထိန်းမရခဲ့ဘူး ညီမကို မှငရြင် အကို စိတမြထိန်းနိုငဘြူး ညကလည်း”
”အို အကို တောပြါတော့ ရှကစြရာကိဈစတွေ”
အဝတမြဲ့ ခန်ဓာတဈခုက မိမကြို ပိုပြီး တင်းကပြစြှာ ဖိကပလြာသည်။လမှေုတသ်ံ ခပပြှင်းပြင်းတွကေ မိမိမကြန်ှာနားမှာ ရဈဝဲလို့နသည်ေ။
”တောပြှီ အကို ညီမတို့ ဘာမှ မဖြစ်ခဲ့ဘူး သဘောထားမယ် အကိုလည်း ရနကြုနရြောကရြင် ညီမကို သီးသန့တ်ှေ့ဖို့ ထပမြကြိုးစားပါနဲ့တော့”
မိမိ ရုန်းကြည့်မြိသောလြည်း အတင်း ဖကထြားလို့ အခညွြးနှီး ဖြစ်နသည်ေ။
”ဒီမယ် သဲ ကိုယ် ကတိပေးတယ် ကိုယ် မရ ရအောင် ထိန်းမယကြှာ ဆု ကိုလည်း ကိုယခြစွတ်ာပေါ့ ခစွလြို့ယူထားတာပေါ့ ဒါပမယေ့ကြှာ အခုတော့ ”
ကိုပြည့ရြယ် မိမိ နှုတခြမ်းတွကေို စုပန်မ်းလိုကတ်ော့သည်။မိမိနှုတခြမ်းများကိုတင်းတင်းစေ့၍ ရုန်းနမေိသည်။အငမ်းမရ နမ်းနသေောသူ့ လွှာ၏ အတွေ့တွကြေောင့ြ မိမိ ရီဝလေို့လာပြနသ်ည်။မိမိ လကမြွားက သူ့ပုခုံးကို ဖကလြိုကမြိခွိနမြှာတော့ ပတထြားသည့ြ မိမိသဘကလြည်းကြာကသွှားသလို သူ့လကတ်ှကလေည်း တကိုယလြုံးအပေါြ ပြတသ်ပလြာသည်။
”တောပြှီ အကိုရယ်”
ပြောနပမေယေ့ြ စကားတွေ မပီသတော့သညကြို မိမိကိုယတ်ိုငသ်ိနသည်ေ။သူ့အနမ်းတွကေ ရငသ်ားထိပကြလေးတွေ အပေါမြှာ။

တဖြေးဖြေးနှင့ြ မိမိလကကြလေးတွေ သူဆံပငထြဲ ထိုးဖြနမေိသည်။
သူ့ခေါင်းလည်း နိမ့ဆြင်းသှားသည်။
”အာ့”
မိမိတငန်ှဈဖကကြို လကတ်ှကေ အတင်းဖစွည်ှဈနသလေို စီးခုံစပမြှာလည်း သူ့မကြန်ှာက တိုးဝှေ့လို့နသည်ေ။
”အား အကို တောပြါပြီ”
မကြာခငမြှာ မိမိ ပေါငတ်ဖကြ ကို မတငခြှင်းခံလိုကရြပြီး စိုစွတမြှုတွကေ အတွင်းဘကထြိ တိုးဝငလြို့လာသည်။ဘယတ်ုန်းကနှင့မြှ မတူသော အတွေေ့တွေ ကြားမှာ မိမိ အမှောငကြှားထဲမှာပင် မကြလြုံးများမှိတထြားမိသည်။သူ့လကတ်ှကေ တငပြါးတွရေော နောကကြ တငန်ှဈလုံးကြားထဲရေော အတင်းတိုးဝငန်သည်ေ။
”အင်း အား အား ဟားးးး”
သိပမြကြာလိုကပြါ ။မိမိ စိတအြားထကသ်နမြှုကြောင့ြ မပြီးချင်ြ ပြီးချင်န်ှင့ြ ခရီးအဆုံးထိ ရောကလြိုကရြသည်။
မိမိ သူ့မကြန်ှာကို အတင်းဆှဲဖယလြိုကမြိသည်။သူက အသာထလာပြီး မောဟိုကန်သညေ့ြ ကြားမှ အသာပြေ့ထားသည်။မိမိလည်း သူ့ ပုခုံးလေးမှီရင်း ငှိမန်မေိသည်။
”ခစွတ်ယ် သဲရယ်”
မိမိ အမှောငမြွားကြားမှ သူ့နှုတခြမ်းလေးကို လကဖြှင့ပြိတလြိုကမြိသည်။ပြီးတော့ သူ့ကို ကစွကြစွပြါအောင် အတင်း ဖကထြားလိုကမြိသည်။အောကဘြကမြှ မာတောင့တ်ောင့အြရာက မိမိဗိုကကြို လာလာထောကန်သည်ေ။တကိုယလြုံး တုနရြီမှုတွကေ အဆကမြပြတ် ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။
”သဲ”
”ဟင်”
”ကိုယလြေ မခွဲနိုငတ်ော့ဘူးထငတ်ယကြှာ”
”မဖြစ်နိုငတ်ာကို မတွေးနဲ့ အကို”
မိမိ သူ့ရငထြဲမှ နေ၍ လကမြွားဖြင့သ်ူ့ကြောပြငကြှီးကို ပြတသ်ပပြေးနမေိသည်။သူက ရုတတ်ရကြ မိမိလကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူ၍ သူ့ဟာပေါတ်ငပြေးသည်။အခုအခွိနထြိ ဘောင်းဘီ နှင့ဖြစ်နသေော သူ့ဟာက မိမိ လကြ အတွေ့မှာ ပူနှေးပြီး တဆတဆြတ် ဖြစ်နသည်ေ။
”အားးးးဟာာာား”
သူ့လကမြွားက မိမိ ခေါင်းလေးကိုကိုင်၍ အောကသ်ို့ ဆှဲခနွသလေိုပင်။မိမိကိုယကြိုပင် မသိလိုကခြွိနမြှာ သူ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကရြကသ်ားနှင့ြ ဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကမြိသည်။ပြီးတော့ သူ့ဟာကို ကိုင်၍ ပြတသ်ပပြေးနမေိသည်။ပေါငရြင်းတဖကကြို ခေါင်းလေးမှီ၍ လကန်ှင့ြ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြေးမိသည်။ပူနှေးတင်းကပြန်သေော အရာက ထိပမြှ အရညကြှညတ်ှေ ထွကန်တော ခံစားမိလာသည်။
သူ့လကမြွားက မိမိ ရငသ်ားတွကေို လကလြှမ်း မှီသရှေ့ ဖစွည်ှဈနသည်ေ။
”ဟားးးးးး”
ထိပဖြွားလေးကို အသာငုံပေးလိုကတ်ော့ သူ့လကတ်ှကေ ခေါင်းပေါရြောကလြာသည်။ေှရှ့တိုးနောကဆြုတကြို ဖြေးဖြေးချင်ြးပင် လုပပြေးနမေိသည်။
”အား ကောင်းလိုကတ်ာ”
မိမိစိတထြဲ သူ့ကို တနညန်ည်းနှင့ြ ပေးဆပခြငွန်သည်ေ။ညက ကိုရဲ့ လှုပရြှားမှုတွေ အပေါြ တပမြကမြှုတွနှငေ့ြ ကြည့်န်သေော သူ့အကြည့်တ်ှကေိုလည်း မိမိ ခံစားမိခဲ့သည်။
”အားးး”
သူ့ဟာ ကို အသာဖယလြိုကပြှီး တင်းကပန်သေော အိတန်ှဈလုံးကို တလှည့စြီ စုပယ်ူပေးမိသည်။ပြီးတော့ အရင်းမှ အဖြားထိ လွှာလေးနှင့ြ ပြတဆြှဲရင်း ထိပပျိုင်းလေးကို သှားဖြင့ြ အသာ ကိုကြ ပေးလိုကသ်ည်။
”အာ့ ကောင်းတယကြှာ”
နောကတ်ော့ မှနန်ိုငသ်မွှ မှနအြောင် ပါးစပထြဲငုံ၍ လှုပရြှားပေးလိုကတ်ော့ သူ့တငပြါးတွကေ တလှုပလြှုပဖြစ်လာသည်။
”အာ ကိုယ် ကိုယ် ပြီးတော့မယ်”
သူပြောတော့ မိမိ ပိုပြီး အားစိုကမြိသည်။

အပိုင်း (၁၀)
—————–
ကားပေါရြောကသ်ည် အထိ မိမိ ခွတွေေ လကတ်ှေ မသယခြငွသ်လို ဖြစ်နမေိသည်။
ကို က တော့ ဂရုစိုကပြါသည်။ကိုပြည့တ်ို့ အတွဲကတော့ နရောမရ၍ နောကတ်စီးမှ လိုကဖြစ်မညထြငသ်ည်။ဒါလည်းတဈမွိုးတော့ ကောင်းသညပြဲလေ။
”နမကေောင်းဘူးလား သဲ”
”အင်း နုံးနလေို့”
ကား ထွကလြာသညအြထိ မိမိ ရငထြဲမှာ တင်းကပြန်သည်ေ။
ကို့ ရငခြှငထြဲမှ အသာ ထ၍ ပြတင်းပေါကမြှနပြေါြ ပါးလေးအပထြားမိသည်။တရိပရြိပပြှေးနသေော မှငကြှင်းများ ကြောင့ြ မိမိမကြလြုံးလေးများ မှိတထြားလိုကမြိပြနသ်ည်။
စိတထြဲဝယ် ချောင်းသာ၌ တဈခုခုကနွခြဲ့သလိုလို တဈခုခု ကို လကလြှှတဆြုံးရှုံးလိုကရြသလိုလို ခံစားနရသေည်။အမှတမြထင် အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ကိုကလြိုကမြိပြနတ်ော့ ညက အဖြစ်ကို ပြနသ်တိရမိသည်။ပြီးခါနီး ကိုပြည့ကြ အတင်းဆှဲခွါတာတောင် မိမိက အတင်းလိုကြ၍ ထွကလြာသည့ြ အရညမြွားအားလုံးကို မကြစြိစုံမှိတ် မွိုခပြေးခဲ့သည်။ကို့ ကိုပင် တဈခါမှ မလုပပြေးဖူးခဲ့။ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား အတနကြှာသညအြထိ ဖတထြားမိသည်။
”အကို ကတိပေးပါတယ် သဲ ရနကြုနရြောကရြင် ဒီအဖြစ်တွေ ကိုယ် မေ့နိုငအြောင် ကြိုးစားပါ့မယကြှာ”
ခွါခါနီး သူပြောလိုကသ်ည့စြကားက ရငကြို နင့စြသည်ေ။အခုအခွိနထြိ မိမိကိုယတ်ိုငလြည်း ဒါတွဟော အခစွလြား တပမြကမြှုလားဆိုတာ မခွဲခွားနိုငသ်ေးပါ။ဟုတမြှာပါလေ။ရနကြုနမြှာဆို သူ့အလုပ် ကိုယ့အြလုပန်ဲ့ တောရြုံတော့ တွေ့ဖြစ်မညမြထငပြါ။
————–
မိမိမကြလြုံးများ ပြနဖြှင့လြိုကမြိတော့ တောတ်ောတ်ောငခြရီးရောကလြာပါပြီ။မှေးခနဲ အိပပြွောသ်ှားလို့လည်း အားရှိသလို လန်းလန်း ဆန်းဆန်း ဖြစ်လာသည်။ရဘေူးထုတ်၍ အနည်းငယ် သောကလြိုကပြှီး အပြငကြို ငေးနမေိသည်။
မှငကြှင်းတွကေ အမွိုးမွိုး ပြောင်းလဲနသည်ေ။ကောင်းကငပြှငကြလည်း ဟိုမှာတုန်းကလို မဟုတတ်ော့။အုံ့မှိုင်းလို့နသည်ေ။
ချောင်းသာမှာတုန်းက ကြညလြငသ်ည့ြ ကောင်းကငမြွိုးကို မိမိပြနတ်မ်းတမိနသလေိုလိုပါ။အမှတတ်ရ များစွာ ရှိနမညေ့ြ ကောင်းကငမြွိုးကို မိမိပြန် တမ်းတမိပမယေ့ြ ထပတ်ူကနွိုငမြည့ြ ကောင်းကငမြွိုးတော့ ဘယတ်ော့မှ ပြနရြလိမ့မြည် မထငတ်ော့ပါ။သကပြှင်းလေးတဈခုကို မသိမသာ ခမွိသည်။

အပိုင်း (၁၁)
—————–
တမနကလြုံး ပတမြောင်းတာတောင် ဟိုနား ဒီနား အခေါကတ်ိုလေးတွပေဲရလို့ ကိုလမင်း တဈယောကြ စိတမြကြညမြလငဖြစ်နသည်ေ။
အခုလည်း စိတပြေါကပြေါကန်ဲ့ သမိုင်းမှ မှို့ထဲ အထိ မောင်းလာခဲ့သည်။လမ်းတလွှောကြ ညှိလို့မရသည့ြ ငှားသူတွနှငေ့ပြဲ တွေ့နရသေည်။ဘယ့န်ှယ် ငါးထောငတ်နသ်ည့ြ ခရီး သုံးထောငန်ှင့ြ ကပစြဈသည်။လူတွကလေည်း လူတွေ မောင်းရတာ လှယသ်ညမြွား ထငန်လေားမသိ။ကားကြောတွကေ ဘယန်ရောမဆိုပိတန်သည်ေ။ပေးရမည့ြ အခွိနတ်ှကေို ထည့မြတွကကြှ။
တွေးရင်း မောင်းရင်း နှင့ပြင် မောတ်င် ရောကလြာသည်။ရှေ့နား ရောကတ်ော့ လူငယ် အတွဲ တဈတွဲ လကပြှ၍ ကားလေး ဘေးခရွပပြေးလိုကသ်ည်။
”ပြော ညီ”
ကောငလြေးက အသားဖြူဖြူ အရပ် ရှညရြှညန်ှင့ြ။ ကောငမြလေးကတော့ ကောငလြေးလောကြ အရပမြရှညသ်ောလြည်း အတောဖြှူသည်။
”စံပြဈေး အကို”
”လေးထောငတ်ော့ပေး ညီရာ”
ကိုလမင်း ပြောရုံရှိသေး။ကောငလြေးက တံခါးဆှဲဖြင့ြ၍ ကောငမြလေးကို ဝငစြသည်ေ။ပြီးတော့ သူပါ ဆကဝြငသ်ည်။
ခဏကြာတော့ ကားလေးက လမ်းမပေါမြှာ မှနမြှနပြင် ပြေးနသည်ေ။
ကိုလမင်းတယောကြ ကားကို သချောထိန်းကြောင်းရင်း နောကကြှည့မြှနမြှ တဆင့ြ နောကြ သို့ ကြည့်ြ ကြည့်န်မေိသည်။
”ကိုယတ်ော့ ဝမ်းသာလိုကတ်ာကြာ ကလေးအဖေ ဖြစ်တော့မယကြှ ဟီးဟီး”
”တောပြါ ကိုယရြယ် အမေ့ကို ဘယလြိုပြောရမှန်းတောငမြသိ ယူတာဖြင့ြ မကြာသေးဘူး ကိုယဝြနကြ လေးလဆိုတော့”
”ဘာဖြစ်လဲ သဲကလည်း ကိုယသ်ိတယ် ချောင်းသာပဲ ဖြစ်ရမယ် ဟားးးးး”
”အို ဘာတွေ ပြောမှန်းလဲမသိ”
ကောငလြေးပေါငလြားဘယလြားမသိ လှမ်းပုတလြိုကတ်ာတော့ တွေ့လိုကသ်ည်။
သှောြ သူများတွမွေား အားကစွရာ။ကိုယတ်ှကတေော့ နဖူးသာ ပြောငတ်ော့မည်။အခုထိ ကြိုးစားဆဲ။
အသံတိတသ်ှားလို့ နောကကြို မသိမသာရှိုးလိုကတ်ော့ ကောငမြလေးမကြန်ှာက ခုနက နှင့မြတူ မှိုင် လို့နသည်ေ။
”သဲ ဂရုစိုကရြမယန်ောြ အခုကစပြီး”
”အင်း”
”အစားအသောကလြည်း ဆငခြှင်”
”အင်း”
”ပြီးတော့ ဟိုကောင် ငပြည့ဆြီလည်း ဖုန်းဆကရြမယ် ဒီကောငကြှီးသိရင် ပြောမြှာ သဘောင်ျပေါမြှာဆိုတော့ ဆကလြို့တောငရြပါ့မလားမသိ”
”အို ဘာလို့ သူများတွေ လိုကပြှောနမှောတုန်း”
ကောငမြလေး က အလောတကြီးတုန့ပြှနသ်ည်။ပြီးတော့ အသံလည်းတောတ်ောကြယွသ်ှားသည်။
”အို သဲကလည်း စိတကြှီးပဲ အေးပါကြာ နောကမြှပဲ အေးအေးဆေးဆေး ပြောပြပါတော့မယ် နောြ ”
”အင်း”
ဒီလိုဆိုတော့လည်း အဟုတသ်ား။လငန်ဲ့ မယား လွှာနဲ့သှား။သှောြ ရှေးလူကြီးတွေ ပြောသှားတာ အမှနပြဲကိုး။နောကခြန်းက လငမြယား ကတော့ အသံတိတသ်ှားပြနသ်ည်။ကောငမြလေးမကြန်ှာ ညှှိုးနသည်ေ။
ကိုလမင်းတဈယောကြ သကပြှင်း ရှညရြှညခြလွို့ ရှေ့မှာ ကန့လြန့ြ လမ်းမပေါြ တကရြပန်သေော လိုင်းကားကြီးတဈစင်းကို ဟှန်းတီးပြီး လီဗာဆောင့န်င်း၍ ကြောလြိုကမြိတော့သည်။ ။ ။

                                                                                                    ပြီးပါပြီ
                                                                                               ကြေးဇူးတငလြကြြ-