အောစာအုပ်

မီးနှင့်ထိသောဖယောင်း

ယနေ့သည် ကမျဘာအရပရြပရြှိ ခစွသ်ူများအတွကြ သတမြှတထြားသည့် valentine day (ဖဖေောဝြါရီ ၁၄ရကန်ေ့) ဖြစ်နသေောကြောင့်ပင်။ ရည်းစားရှိသူတွကေ နေ့လညကြတည်းက တလှုပလြှုပ် တရှရှနှင့် ရုံးဆင်းရငတ်ော့ ဘယသ်ှားမည် ဘယလြာမညဆြိုပြီး ပြောနခေဲ့ကြသလို၊ အတွဲမရှိသေးသူများကလဲ ညနကရွေငတ်ော့ ဘယသ်ူနဲ့ တွေ့ဖို့ရှိတယ် ဘယဝြါနှင့် တွေ့ဖို့ ရှိတယဆြိုပြီး ဒိတလြုပန်ကြတောကို ကိုယ့်စာရင်းစာရှကတ်ှနေဲ့ ကိုယ် အလုပမြွားနသေော လေးနှယ် နားကြားပြင်းကပအြောငကြို ကြားနခေဲ့ရသည်။ လေးနှယအြတွကတ်ော့ ဗယလြငတ်ိုင်းဒေးသည် သူမနှင့် မပတသ်ကခြဲ့သညမြှာ ကြာခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ တနင်ျလာနေ့ ရုံးပြနဖြှင့်ဖြင့်ခွင်း ဘော့ဈစားပြဲပေါြ အမှီတငရြမည့် စာရင်းရှင်းတမ်း ရီပို့ကိုထဲကိုသာ အာရုံကို နှစ်ထားပြီး ပတဝြန်းကငွကြို မေ့လွော့ထားလိုကသ်ည်။ အခု အားလုံးပြီးသှားလို့ နာရီကို ကြည့်လိုကတ်ော့ တောတ်ောကြှီးတောင် အခွိနကြလင့်နပြေီ ဖြစ်သည်။

ရုံးခန်းထဲမှ လေးနှယထြှကလြာပြီး ဓါတလြှကေား ရှိရာ လွှောကလြာခွိနတ်ှင် သူမတို့ အထပရြှိ ရုံးခန်းတိုင်းသည် တံခါးပိတလြွှကသ်ား ဖြစ်နသညေကြို တွေ့ရသည်။ ကြည့်ရတာ အဆောကအြဦး တဈခုလုံး သူမတဈယောကထြဲများ ကနွတ်ော့တာလား မသိ။ လေးနှယ် ပုခုံးတဈခကြကြို မသိမသာ တွန့်လိုကရြင်း ခကြခြငွြးဆိုသလို သူမတို့ အထပဆြီ ရောကလြာသော ဓါတလြှကေားထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ ပထမထပ် ခလုတကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ နှိပလြိုကသ်ညန်ှင့် ဓါတလြှကေားက အလိုအလွောကြ ပြနပြိတသ်ှားသည်။ ခါတိုင်း ရုံးဆင်းလွှင် အလုအယကြ တိုးဝငရြသည့် ဓါတလြှကေားထဲတွင် ဒီနေ့တော့ ဘယသ်ူမှ မရှိလရော တံခါးဘောငတ်ှင် ကပထြားသော မှနခြပြကြိုတောင် အေးအေးဆေးဆေး လှမ်းကြည့်လို့ရနသည်ေ။ ခပမြိမိပုံစံရှိသော အမွိုးသမီးချောလေးတဈယောကကြ သူ့ကို ပြုံးတုံ့တုံ့ ပြနကြှည့်နတောကို တွေ့ရလသည်ေ။ ထိုအခိုကြ ရုတတ်ရကဆြိုသလို ဓါတလြှကေားက တငခြနဲ မှညကြာ ရပသ်ှားပြီး စေ့ထားသည့် တံခါးနှစ်ခပြကြ ကြာဟသည်။ မှနထြဲတွင် မှငန်ရသေည့် လေးနှယ်၏ ပုံရိပလြေး ဗှုန်းဆို ပြောကသ်ှားပြီး ထိုနရောတွင် အနောကတ်ိုင်းဝတစြုံကို သပသ်ပရြပရြပ် ဝတဆြငထြားသော ယောကြြားတဈယောကြ၏ ပုံရိပကြ အစားထိုး၍ ဝငလြာသည်။ ထိုပုံရိပကြ ဓါတလြှကေား၏ အပြငဘြကတ်ှင် ရှိမနပေဲ အထဲသို့ ဝငလြာယုံသာမက သူမကိုလဲ လှမ်း၍ ပြုံးပြလိုကသ်ေးသည်။ “ဆောရီးဗွာ .. ကနွောြ လိုကခြဲ့ပါရစေ “ နှစ်လိုဖောရြှဖြယ်ေ အပြုံးနှင့်အတူ ယဉကြွေးသည့် စကားကြောင့် ပုံမှနဆြိုလွှင် စကားနည်းတတသ်ူ လေးနှယတ်ောင် နှုတခြှန်းပြန်၍ ဆကဖြစ်သှားသည်။ “ရပါတယ် .. “ “အလုပတ်ှေ လကစြသတန်ရတောနဲ့ဗွာ .. တောတ်ောကြှီးတောင် မိုးခွုပသ်ှားတယ် “ “ကမွလဲ အတူတူပဲ .. “ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကဆြီမှာ တခွား ပြောစရာ စကားမရှိတော့သည့်အတွကြ ဘယအြထပကြို ရောကန်ပြေီဆိုသညကြို ပြသော ဓါတလြှကေား၏ display panel ကိုသာ နှစ်ယောကသ်ား ငေးကြည့်နမေိသည်။

ဘာကြောင့်ရယ် မသိ။ လေးနှယ် စိတတ်ှေ အနည်းငယတ်ော့ လှုပရြှားနမေိသည်။ ငှိမင်ှိမလြေး ဆင်းသကလြာသည့် ဓါတလြှကေားက နံပါတခြှောကဂြဏန်းကို ပြသည့်အခွိနတ်ှင် … ရုတတ်ရကဆြိုသလို ဘယကြမှန်းမသိ ဒုန်းခနဲ အသံမှညလြာပြီး ဓါတလြှကေား တဈခုလုံး တုနခြါသည်။ “ အမေ့ !! “ “ဟာ !! “ တိုငပြငမြထားပဲ အာမဍေိတသ်ံတွေ နှစ်ဦးစလုံးဆီမှ အပျိုင် ထွကလြာကြသည်။ ပိုဆိုးသညကြ လေးနှယ်။ စီးထားသညကြ ဒေါကဖြိနပန်ှင့်မို့ ကိုယဟြနပြကြပြှီး ဘေးဘကကြလူဆီသို့ ယိုငကြသွှားသည်။ “သတိထား !! “ ကံကောင်းသညဟြု ပြောရမည်။ သူမ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို မိမိရရ ဖမ်းဆုပကြိုငလြိုကသ်ည့် ကိုလူစိမ်းကြောင့် လေးနှယ် လဲကသွညတ်ော့ မဖြစ်လိုကပြါ။ ကြေးဇူးတငသ်ည့် အကြည့်နှင့် သူ့ကို မော့ကြည့်လိုကသ်ညတ်ှင် ထိုလူက လေးနှယကြို ရပါတယဟြူသော အမူအယာနှင့် ခေါင်းညိတ်၍ ပြလိုကပြှီး ကိုငထြားသည့် ပုခုံးပေါကြ လကတ်ှကေို ဖယပြေးလိုကသ်ည်။ “ဘာ ဖြစ်တာလဲ .. သိလား ဟင် .. “ “Maintenance လုပတ်ာလား မသိဘူး .. ကနွောအြရငတ်ုန်းက တဈခါ ကြုံဖူးတယ် .. “ “ဟုတလြား .. ဒါဆို ဘာလုပရြမှာလဲ … ခကတ်ော့တာပဲနောြ .. “ “ခန .. building maintenance ဆီ လှမ်းခေါလြိုကြဦးမယ် ..” ပြောပြောဆိုဆိုနှင့် ဓါတလြှကေား၏ ဘေးဘောငတ်ှင် ရှိနသေော အငတ်ာကြန်းခလုပကြို နှိပကြာ ခေါန်သညေကြို လေးနှယ် လှမ်းတွေ့ရသည်။ လေးနှယကြတော့ ဒါမွိုးအဖြစ်ကို ကြုံဖူးသူမဟုတလြို့ ဘာမှ မလုပတ်တ်။ ဘာလုပရြမှန်းလဲ မသိသဖြင့် ဘေးတိုကအြနအထေားနှင့် မလှမ်းမကမ်းမှ မှငန်ရသေော သူ့ကိုသာ စိတဝြငတ်စားနှင့် ငေးကြည့်နမေိသည်။ သချောကြည့်မိမှ ထိုလူရှယသ်ည် ဆှဲဆောငမြှုရှိသော ယောကြြားတဈယောကမြှန်း လေးနှယ် မှငလြာရသည်။ မကြန်ှာထား ကပြုံက ယောကြြားပီသသော ရုပရြညရြှိပြီး အရပအြမောင်းနှင့် လိုကဖြကသ်ော ကိုယလြုံးကိုယထြည် ရှိလှသည်။ အနောကတ်ိုင်းဝတစြုံကို ဝတဆြငထြားသဖြင့် သူ၏ ခွတေံတွေ အခွိုးကကြ ရှိနပေုံကို တွေ့နရသေည်။

ကိုယ့်အလုပန်ှင့်ကိုယ် ရှုပန်လေို့လား မသိ။ လေးနှယ် စိုကကြှည့်နသညေကြို ကိုလူချောက သတိမထားမိ။ building maintenanceသို့ ခေါဆြိုသည့် ခလုတကြိုသာ မလှှတတ်မ်း နှိပထြားသညကြို တွေ့ရသည်။ သို့သောြ တောတ်ောလြေး ကြာသည့်တိုင် ဘာအကြောင်းမှ မထူး။ ထိုတော့မှ စိတပြကြလြကပြကြဟြနန်ှင့် သူမဘကြ ပြနလြှည့်ကြည့်ပြီး … “မရဘူးဗွာ .. ဘယသ်ူမှ လာမကိုငဘြူး .. ကြည့်ရတာ building ထဲက တခွားနရောတွမှော maintenance လုပန်လေို့လား မသိဘူး “ “ဟုတလြား … ဒါဆို ကမွတို့ ဘယလြို လုပကြှမလဲ “ “တအောင့်လောကြ နမှေ ပြနခြေါကြှည့်မယ် .. ဘုရား သိကြားမလို့ အဲဒီအခွိနကြရွင် တဈယောကယ်ောကြ လာကိုငပြါစဗွေား ..” “အင်း .. “ လေးနှယ် ဘာပြောရမှန်း မသိလို့ “အင်း” ပဲ လိုကမြိသညတ်ှင် သူမ မကြန်ှာကို ကြည့်နသေူ ကိုလူချောက စူးစမဟြနန်ှင့် လှမ်းမေးသည်။ “ခွိန်းထားတာများ ရှိနလေား မသိဘူး .. ဒီနေ့ ဗယလြငတ်ိုင်းဒေး ဆိုတော့လေ . “ “မ .. မရှိပါဘူး .. ဗယလြငတ်ိုင်းဒေး မှတလြို့ မဟုတဘြူး .. ရှိကို မရှိတာ .. “ “အောြ .. “ “ကဲ .. မထူးတော့ပါဘူး .. ရှငန်ဲ့ ကမွ ဒီထဲမှာ ဆကန်ရမှေတော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မိတဆြကကြှရအောင် .. ကမွနာမည် လေးလေးနှယပြါ .. ၁၇ထပကြ နလရေောငကြုမျပဏီ က “ “ဟုတကြဲ့ .. ကနွောြ နမွေိုးပါ … ၁၁ထပ် ထွန်းအိတစြပို့ အငပျို့ ကုမျပဏီ ကပါ .. တွေ့ရတာ ဝမ်းသာတယလြို့တော့ မပြောတော့ဘူး မလေးလေးနှယ် ရေ .. ဟင်း .. ဟင်း ..” “ရပါတယ် … ကိုနမွေိုး ..မပြောပါနဲ့ .. နောကပြှီး ကမွကို လေးနှယလြို့ပဲ ခေါပြါ ..လေးလေးနှယရြဲ့အတိုကောကပြေါ့ .. နောကပြှီး ရှေ့က မတပမြခေါပြါနဲ့ .. မတပခြေါရြင် ကိုယ့်ကိုယကြို အသကဆြယန်ှဈလောကကြှီးသှားတယ် ခံစားရလို့ … “ “အတူတူပဲ .. လေးနှယ် .. ကနွောြ့ကိုလဲ နမွေိုးလို့သာ ခေါပြါ ..” …… “မှနတ်ယ် .. အဲဒီ အဖြမှနေတ်ယ် “ လေးနှယဆြီမှ အတညပြှုသံထွကလြာပြီးသညန်ှင့် နမွေိုးတဈယောကြ ဓါတလြှကေား ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ခထွားသော လကဆြှဲအိတပြေါမြှ မှပေဲတဈစေ့ကို ကောကကြာယူလိုကသ်ည်။

လေးနှယန်ှင့် သူ သဘောတူထားသည့် ထုံးစံအတိုင်း မှပေဲစေ့ကို လထေဲ မှှောကလြိုကပြှီး ပြနအြကတွှင် ခေါင်းကိုမော့၊ ပါးစပကြို ဟ၍ ဖမ်းယူသည်။ ပါးစပထြဲ တိုကရြိုကဝြငသ်ှားသည့် မှပေဲစေ့ကို တထောကထြောကြ ဝါးလိုကရြင်း သူ့အလှည့်ကို စောင့်နဟနေရြှိသည့် လေးနှယဘြကသ်ို့ လှမ်းကြည့်သည်။ “ကဲ .. ဒီတဈခါ .. ကနွောြ မေးရမယ့် အလှည့် .. “ Building maintenance ဆီသို့ နောကထြပတ်ဈခါ ခေါပြှီးသည့်တိုင် ဘာအဆကအြသှယမြှ မရသည့်အတွကြ လေးနှယန်ှင့် နမွေိုး တဈယောကကြိုတဈယောကြ မကြန်ှာမူ၍ ဓါတလြှကေားထောင့်ကို ကိုယစြီမှီကာ ထိုငန်ကြတော ဖြစ်သည်။ ထိုငန်ရင်ေးမှ အခွိနဖြှုန်းသည့်အနနှင်ေ့ ဂိမ်းသဘောမွိုး တဈယောကန်ှင့်တဈယောကြ အမေးအဖြလေုပရြင်း လေးနှယဆြီမှာ ပါလာသည့် မှပေဲထုပကြို ဖောကစြားနခေဲ့ကြသည်။ သူတို့ ဆော့နသည်ေ့ ဂိမ်းပုံစံက တဈဖကကြ မေးခွန်းနှစ်ခုမေးပြီး ဖြရမေည့်သူက ထိုမေးခွန်းနှစ်ခုစလုံးနှင့် သကဆြိုငသ်ော အဖြတဈေခုထဲကိုပဲ ပေးရနဖြစ်သည်။ “မေးပြီ .. လေးနှယ် .. တခွို့ရောဂါသညတ်ှကေ အသားမစားဘူး .. တခွို့အဆိုတောတ်ှကေ သီချင်ြး မဆိုဘူး ..” “အောြ .. ဒါလား “ “ဟုတတ်ယ် .. အဲဒါပဲ .. ဖြနေိုငရြငဖြှေ .. “ “ဟှန့် .. ဒါများ ဘာခကတ်ာ မှတလြို့လဲ “ ရယကြွဲကြဲ လုပန်သည်ေ့ နမွေိုး၏ မကြန်ှာပေးကို အမှငကြပကြပန်ှင့် မကြစြောင်းတဈခကြထြိုးလိုကပြှီးမှ သူမ စဉြးစားထားသည့် အဖြကေို ပေးလိုကြ၏။ “ရောဂါသညတ်ှေ အသားမစားတာရော၊ အဆိုတောတ်ှေ သီချင်ြးမဆိုတာရောက တခွားကြောင့် မဟုတဘြူး .. လညခြွောင်းနာနလေို့ .. “ “ဟာ .. ! “ ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားသည့် နမွေိုးပုံစံကို မှငကြတည်းက သူမ အဖြမှနေသ်ှားမှန်း လေးနှယသ်ိပါသည်။ ခပသ်ှကသ်ှကပြင် သူမတို့ နှစ်ယောကကြှားတွင် ရှိနသေော နမွေိုး၏ လကဆြှဲအိတပြေါရြှိ အပုံထဲမှ မှပေဲတဈစေ့ကို ကောကယ်ူသည်။ ထို့နောကြ သူလုပသ်လို လထေဲကို မှောကတ်ကသ်ှားအောင် မှှောကလြိုကပြှီး အကတွှင် ပါးစပလြေး အသင့်ဟထားလိုကသ်ည်။ အံဝငခြှငကြွ မှပေဲစေ့ ဝငသ်ှားသည့်နောကြ မော့ထားသော ခေါင်းကို ပြနင်ုံ့လိုကစြဉြ သူမကို အကြည့်စူးစူးနှင့် စိုကင်ေးနသေော နမွေိုးကို တွေ့ရသည်။ သူ့အကြည့်က ရိုးရိုးမဟုတပြဲ ညို့ငငရြီဝနရေော လေးနှယ် ရငထြဲ ဒိတခြနဲ ခုနသ်ှားသည်။
အလိုလိုနရင်ေး ကိုယလြေးက နှေးတကလြာပြီး စိတထြဲလဲ ဟိုလိုလိုဒီလိုလို ဖြစ်လာသည်။ မဖြစ်တော့ဟု တွေးမိပြီး လညခြွောင်းကို ကမန်းကတမ်း ရှင်းရင်းမှ .. “ကြ .. ကမွတို့ maintenance ဆီ ပြနဆြကကြှည့်ရင် ကောင်းမယန်ဲ့ တူတယ် .. “ မသိမသာ တုနန်သေော အသံကို ထိန်းကာပြောလိုကသ်ည့်အပြင် လုပမြိလုပရြာ အဖြစ် ပုဆဈတုပထြိုငန်ရောမှ လေးနှယ် ထရပလြိုကသ်ည်။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ အခွိနတ်ောတ်ောကြှာ ပုံစံ မပြောင်းပဲ ထိုငထြားမိသည့်အတွကြ ဘယဘြကခြှထေောကကြ ကငွန်ရော ကိုယကြလေး ယိမ်းပြီး ရှေ့ကို ငိုကကြသွှားသည်။ “လေးနှယ် ရလား .. “ နောကထြပတ်ဈကြိမအြဖြစ် သူ့ဘကယ်ိုငကြလွာသော လေးနှယကြိုယလြေးကို နမွေိုးက ဖမ်းထိန်းပေးလိုကပြါသည်။ သို့သောြ အခုအခွီတွင် မတောတ်ဆဟုပဲ ပြောရမလား၊ တမငတ်ကာဟုပဲ ဆိုရမလား မသိ။ လှမ်းထိန်းလိုကသ်ော နမွေိုး၏ လကတ်ဈဖကကြ လေးနှယ်၏ ရငသ်ားမို့မို့တဈဖကကြို သှား၍ အုပကြိုငမြိသည်။ မီးနှင့်ထိသော ဖယောင်းလို သူမတကိုယလြုံး အရညပြွောကြသွှားသညဟြု လေးနှယ် ခံစားလိုကရြသည်။ ဘယလြိုမှ မတမြတမြရပန်ိုငပြဲ ရှေ့ကိုထပတ်ိုးသှားသညတ်ှင် နမွေိုး၏ ဘယဘြကရြငခြှငထြဲသို့ ရောကရြှိသှားသည်။ ကိုယခြငွြး ပူးကပသ်ှားသည့်အတွကြ နှစ်ဦးသား မကြန်ှာချင်ြးလဲ နီးစပကြုနသ်ည်။ လေးနှယကြ နမွေိုးကို ရီဝစွော မောကြှည့်နသလေို နမွေိုးကလဲ လေးနှယကြို ညို့ငငစြှာ ငုံ့ကြည့်နပြနေသ်ည်။ တဈယောကန်ှင့်တဈယောကြ သတိမထားလိုကခြငမြှာပင် တလှုပလြှုပ် တဆတဆြတ် ဖြစ်နကြသေော နှုတခြမ်းနှစ်ခု ပူးကပသ်ှားသည်။ ဘာတွေ ဘယလြို ဖြစ်ကုနသ်ည် လေးနှယ် စဉြးစားလို့ မရတော့ပါ။ သူမ အသိဉာဏထြဲတွင် လောလောဆယ် ရှိနသညေကြ နမွေိုး၏ နှုတခြမ်းထူထူများက ပေးသည့် အနမ်း၏ အရသာသာ ဖြစ်သည်။ လေးနှယ် ဘဝတွင် အနမ်းနှင့် ပတသ်ကြ၍ အရငကြ အတွေ့အကြုံ ရှိဖူးသည့်တိုင် အခုလိုမွိုး နမ်းတာကိုတော့ တဈခါမှ မရဘူးပါ။ ဆှဲဆောငမြှုရှိသော နမွေိုး၏ အနမ်းနောကတ်ှင် မွောပါနမေိသည့်အတွကြ နမွေိုးက ဘလောကဈြအင်ျကြ ီ၏ ကြယသ်ီးများကို ဖြုတလြိုကတ်ာရော၊ သူ့ ရှပလြကအြင်ျကြ ီကို ခွှတလြိုကတ်ာရော သတိမထားမိလိုကြ။

သူက သူမကို မကမြကမြောမော နမ်းနသလေို၊ သူမကလဲ ရကရြကရြောရော တုံ့ပြနမြိနလရေော နမ်းလို့ အားရပြီဆိုသည့်အခွိနတ်ှင် လေးနှယ်၏ ကိုယပြေါတ်ှင် အဝတဆြိုလို့ အတွင်းခံတဈစုံနှင့် ရငဘြတပြှင့်နသေော ဘလောကဈြအင်ျကြ ီတဈထညသ်ာ ရှိတော့သည်။ နမွေိုး၏ ကိုယပြေါတ်ှငမြူ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့ပဲ ပေါငတ်နခြှဆုံကြားတွင် အလံတိုငကြှီးလို သူ့အချောင်းကြီးက မတမြတထြောငလြကြရြှိသည်။ အားရစရာ ကောင်းလှသည့် နမွေိုး၏ ပစ်စည်းကြီးကို မှငလြိုကသ်ညန်ှင့် လေးနှယ် ကြကသ်ီးလေးများ ဖြန်းကနဲ ထပြီး ရှှကြေုတထြဲမှ ကငွခြနဲတောင် ဖြစ်မိသည်။ စိတရြိုင်းတွကေ ထိန်းမနိုင် သိမ်းမရ ဖြစ်ကုနပြှီမို့ ထွထွထေေူးထူး စဉြးစားမိ မနတေော့ သူမလိုချင်သ်ညကြို ထုတ်၍ တောင်းဆိုမိသညအြထိ ဖြစ်သည်။ “ကြ .. ကမွကို ကောင်းကောင်း ခစွြ ပေးပါ .. ရှငရြယ် .. “ “လေး .. နှယ် .. “ သူမနာမညကြို ရီဝလှေိုကမြောစွာ ခေါမြိပြီးနောကြ နမွေိုးတဈယောကြ လေးနှယ်၏ ရှေ့တွင် ဒူးထောကကြာ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ တဈစုံတဈခုကို လိုလားတကမြကန်ပြေီ ဖြစ်သော လေးနှယ်၏ ညီမလေးသည် ယားယံ၍နရော နမွေိုးက သူ့အပေါြ ဖုံးကြယထြားသည့် ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ညတ်ှင် ကြနပေသ်ဘောကဟွန်ှနှင့် အရညကြှညလြေး တဈခွို့တောင် စဈခနဲ ထုတပြေးနသေေးသည်။ နမွေိုးပုံစံက ဖိုမကိဈစတွင် အတွေ့အကြုံ ရှိဟနရြှိသည်။ သူမ၏ ရတနာပစ်စည်းလေးကို လကမြနှစ်ချောင်းသုံးကာ အသာအယာ ဖြဲယူလိုကပြှီးနောကြ ခေါင်းကို အပလြိုကသ်ည်။ ဆီးစပအြောကပျိုင်းနှင့် သူ့မကြန်ှာထိတွေ့သှားသညန်ှင့် လေးနှယ် ရတနာလေး၏ အဝကို လွှာနှေးနှေးကြီး တဈခုက လာရောကြ တို့ထိသည်။ “အ မေ … အာ့ … “ မယုံနိုငလြောကအြောငပြင် ကောင်းမှနလြှသော အရသာကြောင့် လေးနှယ် ကိုယလြေးတဈခုလုံး ယိမ်းထိုး၍ နသည်ေ။ ဓါတလြှကေား နံရံတဈဖကကြိုသာ မှီမထားဖြစ်လွှင် သူမကိုယလြေး ပစ်လဲကမွှာ သချောသလောကြ ဖြစ်သည်။

နမွေိုးကလဲ လေးနှယ်၏ အခွအနေကေို မော့ကြည့်ပြီး အကဲခတန်သညေမြို့ လေးနှယ် ကိုယလြေး ပို၍ လှုပရြှားလလေေ သူ့လွှာကြီးကို တိုး၍ အလုပပြေးလလေေ ဖြစ်သည်။ တောတ်ောလြေး ကြာလာသညတ်ှင် လေးနှယ် ဘယလြိုမှ အောင့်အီး၍ မနနေိုငတ်ော့။ နမွေိုးသာ နောကထြပ် ဆကလြကြပြေးလွှင် သူမ ပြီးသှားတော့မညဆြိုတာ သိသည်။ သို့သောြ ဒီလိုမွိုး ပြီးရမှာကို လေးနှယ် မလိုချင်ြ။ မကြစြိထဲတွင် မှငလြိုကရြသည့် နမွေိုး၏ အောငမြှငသ်ော အချောင်းကြီးနှင့်သာ ပြီးလိုကခြငွသ်ည်။ “နေ .. နပေါဦး … အင့်. “ “ပလတ် … ဘာဖြစ်လို့လဲ လေးနှယ် .. ကိုယလြုပပြေးတာ မကောင်းလို့လား .. “ “ကောင်း တယ် … ဒါပမယ်ေ့ .. ကမွ ရှင့်ဟာကြီးနဲ့ ဆောင့်ခံပြီး မှ ပြီးချင်လြို့ “ မထူးတော့သည့် အဆုံး လေးနှယ် ရှေ့မကြန်ှာ နောကထြားပြီး အရဲစွင့်၍သာ ဖြင့်ပြောလိုကရြသည်။ တောသ်ေးသည်။ နမွေိုးဆိုတဲ့ ယောကြြားသားက နားလညမြှုရှိသည့်အတွကြ သူမ နရခေကလြောကမြည့် မကြန်ှာထားမွိုး ဖြစ်မသှား။ သူမပြောသညကြို နားလညသ်ည့် သဘောနှင့် ခေါင်းညိတပြှလိုကပြှီး ဒူးထောကထြိုငန်ရောမှ ထမည့်ဟနပြှငသ်ည်။ “မ ထနဲ့ .. နမွေိုး .. အဲဒီမှာပဲ ပကလြကအြိပပြေးပါလား .. ကမွဖာသာ ကမွ လုပမြယ့် … ရှင့်ဟာက ကြီးလို့လေ .. “ “ဟုတ် .. ဟုတကြဲ့ “ လေးနှယပြှောသည့်အတိုင်း အတိအကြ လိုကန်ာပြီး နမွေိုး နပေေးလိုကသ်ည်။ ခွထေောကကြို ဆန့်ဆန့်ဆင်းပေးထားပြီး ကိုယအြပေါပျိုင်းကိုတော့ ဓါတလြှကေားဘောငကြို အမှီပြုထားသည်။ ဆီးစပတ်ှင် မားမားမတမြတ် ဖြစ်နသည်ေ့ မှှနဂေါးကတော့ မကြာခင် တွင်းအသဈလေးထဲ အောင်းရတော့မှာ သိနသည်ေ့အလား အမောကထြောင်၍ ထကြည့်နသည်ေ။ အသည်းယားဖြယကြောင်းအောင် ထိုးထိုးထောငထြောင် ဖြစ်နသည်ေ့ အချောင်းကြီးကို လေးနှယ် ကြာကြာကြည့်မနနေိုငတ်ော့ပဲ ခွထေောကတ်ဈဖကကြို ကြမ်းပြငတ်ှေ ခွေ၍ခွ၊ ကနွတ်ဲ့တဈဖကကြိုတော့ ထောကြ၍ ခပကြှှကြှ လုပပြှီးနောကြ ထိပဖြူးနီတာရဲကြီးနှင့် သူမအဝလေးကို မိတဆြကပြေးလိုကသ်ည်။
တဈခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ မိတဖြစ်ဆှဖြစ်ေ ပြတဆြှဲပြီးသညန်ှင့် အပေါကဝြနှင့် သချောတေ့သည်။ လမ်းကြောင်းမှနပြှီဆိုတာ လေးနှယ် နားလညလြိုကသ်ညန်ှင့် တငပြါးနှစ်ဖကကြို အောကသ်ို့ နှိမ့်ခသွည်။ “အီး … ရှီး …” “အား … ရှဈ ..” နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူ အောကြာ ညည်းလိုကသ်လို ခေါင်းကိုယစြီလဲ နောကသ်ို့လနကြသွည်။ လိငအြင်ျဂါများ ပြတတ်ိုကဆြှဲမှုမှ ဖြစ်တညလြှသော အရသာက ကောင်းမှနလြှလရော လေးနှယတ်ဈယောကြ အနည်းငယ် အောင့်ကာ နာနသည်ေ့တိုင် ဂရုမစိုကန်ိုငတ်ော့။ ဆကြ၍ပင် တငပြါးတွကေို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဖိခလွိုကရြာ နောကဆြုံးတွငမြူ နမွေိုး၏ လကန်ကကြှီးကို အောငမြှငစြှာ အုပစြီးမိလိုကန်ိုငတ်ော့သည်။ ထို့နောကတ်ှငမြူ လေးနှယတ်ဈယောကြ building maintenance တွေ ဓါတလြှကေားရပန်သညေကြို သတိမထားမိပါစနှင်ေ့ဟု စိတထြဲ ကြိတဆြုတောင်းပြီးနောကြ မှင်းစီးခွင်း အလုပကြို ကောင်းကောင်းကြီး ပြုမူပါတော့သည်။ အခွိနကြှာလာသညန်ှင့် အမွှ အဝငအြထွကြ ပြုလုပရြတာ ပို၍ ကောင်းမှနလြာပြီး နှစ်ဦးသား အင်ျဂါချင်ြး ရိုကမြိသံများက တဖတဖြတ် တဖြတဖြှတန်ှင့်ပင် အဆကမြပြတကြို မှညန်လသေည်ေ။ အောကမြှာ ရှိနသေူ နမွေိုးကိုယတ်ိုငလြဲ ငှိမင်ှိမမြနနေိုငတ်ော့ပဲ လေးနှယ်၏ တငပြါးနှစ်ဖကြ အကနွှင့်အညီ ပင့်၍ ကော့ကော့တငပြေးသည်။ အခကြပြေါင်း ဘယလြောကြ ဖြစ်သှားသညတ်ော့ လေးနှယ် သချော မမှတမြိလိုကြ။ သူမ သိသညကြ သူမ တကိုယလြုံး ကငွဆြိမ့်ကာ တကလြာပြီး အရညတ်ှထွကေကြသွှားခွိနတ်ှင် နမွေိုး၏ လိငတ်နထြိပမြှ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကလြာသညကြိုသာ …။ “လေးနှယ် .. အခစွြ .. ဟကပြီး ဗယလြငတ်ိုင်း ဒေးနောြ .. ဟင်း .. ဟင်း “ “အင်း .. အ ဟင်း .. ဟင် … ဆိမ်းတူယူ ပါ ရှငရြယ် .. “ တဈယောကန်ှင့် တဈယောကြ ပြေ့ဖကထြားရင်းမှ အထကပြါအတိုင်း ပြောမိကြသည့်နောကြ နမွေိုးနှင့် လေးနှယ် တဈဦးနှင့်တဈဦး ကြညန်ူးစွာ စိုကကြှည့်နမေိကြသည်။ နမွေိုး၏ အတွေးထဲတွငတ်ော့ ဒီနေ့သည် လေးနှယန်ှင့် အတူ သူ့ဘဝတဈသကတ်ာတွင် ဆငန်ှှဲမည့် ဗယလြငတ်ိုင်းဒေးများ၏ ပထမဆုံးနေ့ဟု သတမြှတထြားလိုကသ်ည်။ ထို့အပြင် နောကန်ှဈခါ အခုလိုအခွိနတ်ှင် ဓါတလြှကေား မရပရြပအြောင် ဘယလြိုလုပရြမညဆြိုတာကိုလဲ ကြိုတငစြဉြးစားရင်း အကြံထုတန်ရှောတော့သည်…..ပြီး