အောစာအုပ်

ဒရိုင်ဘာခင် (အပိုင်း ၄ ဇာတ်သိမ်း)

ဒရိုငဘြာခင်
ရေးသားသူ – Ko $uper (ကိုစူပါ)

🏵️အပိုင်း (၄) ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း🏵️

သီရိမင်ျဂလာဈေးက သံပုရာသီးဒိုင် ကိုဟိန်း နှင့ြ ကုနစြိမ်းဒိုင် မသိုင်း ( ၄ )

“မသိုင်း……“

မောငမြောင် ဖရိုဖရဲပုံစံဖြင့ြ မူပကြစြှာ မသိုင်းလို့ နှုတကြ ထွကသ်ှားသည်….။ မသိုင်းမှာလည်း မတွေ့တာ ၂ ပတလြောကရြှိပြီမို့ သူလာတိုင်းခွှဲခွှဲပြဈပြဈ ပြောတတသ်ည့ြ မောငမြောင် အခုတဈခါ ကြိုမပြောဘဲ ရုတတ်ရတ် အံ့သှအောငလြုပမြယဆြိုပြီး ရောကလြာကာမှ ခွှေးသံတရဲရဲ စိုးရိမတ်ကြီးမကြန်ှာနှင့ြ သူ့ကို ပြေးဖကဖြို့တောငမြေ့ကာ ကြောငကြှည့န်သညေ့မြောငမြောငကြို မသင်ျကာဖြစ်ကာ….

“မောငမြောင် ဘာဖြစ်နတောလဲ မသိုင်းလာတာကို အထဲမခေါဘြဲ ဘာလို့ ကြောကလြန့တ်ကြား ရပကြှည့န်တောလဲ….“

မောငမြောင် မသိုင်းပြောသမွှကိုကြားသည်။ ခေါင်းထဲမှာလည်း ကြညပြှာကိုသာ မသိုင်းတွေ့သှားရင် သူတော့ မသိုင်းကို လကလြှှတရြမည်။ မသိုင်းကိုလကလြှှတရြရင် မသိုင်းရဲ့ ပိုငဆြိုငမြှုတွကေိုမကြစြောင်းထိုးထားသမွှ အကုနလြှှဲချောကြုနမြှာကိုလည်း ထပဆြင့စြိုးရိမကြာ ဘယလြို ပထုတရြမလဲခေါင်းထဲ တွေးနတေုန်း…. မသိုင်း တွန်းဖယကြာ အခန်းထဲဝငလြိုကသ်ည်…..။ ထိုစဉြ ဘာမပြောညာမပြောဖြင့ြ မောငမြောင် မသိုင်းကိုဖကလြိုကသ်ည်…..။ မသိုင်းပါးတွကေို နမ်းလိုကသ်ည်…..။ နှုတကြလည်း…

“အဈမ ကြှနတ်ော့ကြို ၂ ပတတ်ောင် ပစ်ထားတယဗြွာ….။ ကြှနတ်ောြ ရူးကြောငကြှောငတ်ောင် ဖြစ်နပြေီဗွာ…။ ကြည့်ပြါဦး ရုပကြိုလဲ….“

ဆိုပြီး မသိုင်းလကမြောင်းအိုး ၂ ဖကကြို စုံကိုငကြာ သူ့မကြန်ှာအား မသိုင်းမှငအြောင် ပြလိုကသ်ည်….။ မသိုင်းမကြစြိထဲ နှုတခြမ်းမှှေးထိုးထိုးထောငထြောငဖြှင့ြ ခေါင်းထကဆြံပင် ပြသနသညေ့ြ မောငမြောငကြို မှငတ်ော့ စိတထြဲ သနားစိတဝြငန်ရောယူကာ ခုဏက မသင်ျကာစိတမြွားပြောကသ်ှားပြီး သနားစိတဝြငသ်ှားလသည်ေ….။

“မောငမြောငရြယ် အဈမ မင်းကို ပစ်ထားတာမဟုတပြါဘူး….။ အခု မင်းရှေ့ရောကန်ပြေီပဲ…။ အဈမ မင်းကိုကြနပေအြောင် ချော့ပါ့မယ်…. ဘယလြိုလဲ… အဈမကို ပြုံးပြမယမြလား…“

မသိုင်း သူခင်းသည့လြမ်းထဲရောကလြာပြီ ဖြစ်ပမယေ့ြ အခန်းထဲသှားလို့မဖြစ်….။ ဘယလြိုဆကတ်ားရမလဲ တွေးနတေုန်း… မသိုင်းအတွကြ ပေးခွစရောငှအကြေောင်း သတိရကာ… မသိုင်းကိုဖကထြားရာမှ လှှတလြိုကပြှီး အလုပစြားပြဲ အံ့ဆှဲထဲမှ… ငှဆယေသ်ိန်းကို ထုတကြာ….

“အဈမအတွကြ ငှသေိမ်းပေးထားတယ်… ယူသှားဦးနောြ….။ ကြှနတ်ောြ လကခြံတုန်းက စိတရြှုပန်တောနဲ့ ရမထေားဘူးရယ်….။ အဈမရပြေီး ယူပါလား…..“

“အို မောငမြောငကြလည်း ငှကအေရေးမကြီးဘူး… အဈမ အခုအရေးကြီးတာ ငါ့မောငန်ဲ့……“

ပုံမှနဆြိုရငတ်ော့ မသိုင်း အခုလို လမ်းကြောင်းစရာမလို ရောကတ်ာနဲ့ အိပခြန်းထဲ တန်းမပြီး ဆကတ်ိုကြ မနားတမ်းတန်း လိုးကြရုံပဲ…။ အခုတော့ ကြညပြှာရှိနသညေ့အြတွကြ အခန်းထဲလိုးလို့မရ စိတထြဲကလည်း အကြံကအိုကြ ကြညပြှာ့ကိုလည်း ဆဲဆိုရင်း….

“အဈမ အပြငမြှာ တဈခုခုသှားစားရအောင်….“

“ပြီးမှစားမယကြှာ….“

“လာပါ အဈမရ… အဈမပဲ ကြှနတ်ောကြွနပေအြောင် ချော့မယဆြို။ ဗိုကအြရငဖြှည့မြယဗြွာ ဘယန်ှဈရကလြောကရြှိပြီလဲမသိဘူး ဘာမှစားမရတာ။ အခု အဈမကိုမှငတ်ော့ အောကကြ တောငလြာတယ်… တောငတ်ာနဲ့အတူတူ ဗိုကထြဲကပါ ဆာလာပြီ… အားအရငဖြှည့ရြအောငဗြွာ…..“

မကြလြုံးလေးမှိတပြှပြီး ခပခြွှဲခွှဲပြောလိုကတ်ော့ မသိုင်းလည်း မောငမြောငကြတော့ကြာဆိုပြီး ထပသ်နားသှားကာ..

“ကဲကဲ မောငမြောင့သ်ဘောပါ သှား သှား“

ဆိုပြီး မောငမြောငကြို တံခါးဖကဆြီ သူ့ကြောကနတွန်ေးပြီး နောကကြနလေိုကအြထွကြ တံခါးဝရှေ့ရောကြ အမွိုးသားတဈယောကြ ဂွာကငအြကြီအိတထြဲ လကန်ှဈဖကထြည့ကြာ သူတို့ ၂ ယောကကြို မီးတောကန်သညေ့ြ မကြလြုံးရဲရဲဖြင့ြ စိုကကြှည့န်သည်ေ…. ။ မသိုင်းမှ…

“ကိုဟိန်း….“

“မင်းပိုကဆြံလာလာသိမ်းတယတ်ာလား ဖငလြာလာခံနတောလား မိသိုင်း….“

“ရှငမြမိုကရြိုင်းနဲ့ ကိုဟိန်း….“

“ဟေ့လူ ဘာပြောတာလဲ…“

ဆိုပြီး မောငမြောင် အောင်ေါကကြာ ပြေးထိုးမညအြလုပ် မသိုင်း ဆှဲထားလိုကသ်ည်….။ ကိုဟိန်းကတော့ အင်ျကြီအိတထြဲ လကထြည့မြပကြြ ရပန်ရောမှမရှေ့ဘဲ မောငမြောင့ကြို စိုကကြှည့ကြာ…

“မင်းလိုကောငလြောကတ်ော့ ငါတဈခကြလြုပစြာပဲရှိတယ်….။ ဘယလြိုလဲ မိသိုင်း… ငါ့ဂေါလြီကို မင်းအသည်းစွဲဆိုတာ ဒီခွာတိတကြို မင်းမပြောရသေးဘူးမလား….“

မောငမြောငမြခံချင်အြောင် ကိုဟိန်းပြောလိုကသ်ည်…..။

“ရှင်……“

မသိုင်း နှုတခြမ်းကို ကိုကလြိုကလြသည်ေ…။

“ မင်းတော့ စောကခြှကရြိုကခြံချင်ပြှီထငတ်ယ်…..“

မောငမြောင် ကြညပြှာကြောင့ြ စိတတ်ှေ ရှုပန်ခွင်ေး၊ မသိုင်း ရုတတ်ရကြ ရောကလြာတာကြောင့ြ စိတပျိုအိုကသ်ှားရခွင်း…. လှှဲချောမြှာစိုးရိမန်မေိသည် မသိုင်းနှင့ြ ပိုငဆြိုငမြှုများ….. ဒါ့အပြင် ကိုဟိန်းရဲ့ ခနဲ့တဲ့တဲ့ အပြောတွကြေောင့ြ သှေးများဆူပြကကြာ မသိုင်းဆှဲထားသည့ကြှားမှာ တွန်းဖယကြာ ကိုဟိန်းကို ပြေးထိုးလသည်ေ…..။

“အ့……“

ကိုဟိန်း ရပန်ရောမှ ကိုယကြို ညာဖကကြိုတိမ်းလိုကကြာ ဘယလြကကြ လွှပစြီးလို လှုပရြှားသှားပြီး အိတထြဲ ပြနထြည့လြိုကသ်ည်….။ ပြေးဝငလြာသည့ြ မောငမြောင် ရုတတ်ရပ် ရပတ်န့သ်ှားကာ သူ့လညပြင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ ပါးစပကြှီးဟပြီး ရပန်သည်ေ….။ ပြီးနောကြ မသိုင်းဖကကြို တဖြေးဖြေးလှည့လြာရာ မကြလြုံးကြီးပြူးနပြေီး လကကြှားထဲက သှေးများ တလဟော စီးကနွသညေ့ြ မောငမြောင့ကြိုမှငတ်ော့ မသိုင်း လန့သ်ှားပြီး ပါးစပပြိတကြာ ငေးနတေုန်း မောငမြောင့လြကကြလညပြင်းကနေ အောကပြှုတကြသွှားသဖြင့ြ သှေးများပန်းထွကလြာကာ လညပြင်းတွင်း ကန့လြန့ြ ပကြရြှ အတန်းလိုကအြရာ ပေါလြာလသည်ေ….။

မသိုင်း သိလိုကသ်ည်…။ ကိုဟိန်းရဲ့ သံပုရာသီးလီးသည့ြ အထူးပြုလုပထြားသည့ြ ဓါးနဲ့ မောငမြောင့လြညပြင်းကို လှီးခလွိုကပြှီဖြစ်သည်….။ မသိုင်း လန့လြာသည်…။ ကိုဟိန်းသည် အရငကြ ဖနဂြေါလြီဂိုဏြးသားဖြစ်ပြီး ဆငမြလိုကမြှ လကယ်ဉသ်ည့ြ လူမိုကတ်ဈဦး ဖြစ်ခဲ့သည်….။ သူတို့လကမြထပခြင် လူသတမြှုဖြင့ြ ထောငကြဖြူးသည်။ သူ့ကိုလည်း သတလြမလေား ကြောကဒြူးတုနန်စဉြေ… အခန်းထဲမှ ကြညပြှာ ဒယီးဒယိုင် ထွကလြာပြီး….

“ဟင် ကိုဟိန်း… ဘယလြိုဒီရောကန်တောလဲ….. အား…. အမလေး…. ကိုမောင် ကိုမောင်….“

သှေးအိုငထြဲလဲကနွသညေ့ြ မောငမြောင့ကြိုမှငတ်ော့ လန့အြောပြှီး ကိုဟိန်းသတလြိုကသ်ညလြို့ တွေးမိကာ….. အစထဲက မောငမြောင့ကြှောင့သ်ာ အောင့အြီးသည်းငှီးခံကာ ကိုဟိန်းလုပတ်ာကို ခံခဲ့တာဖြစ်ပြီး အခုလို သူကြိုကန်သညေ့ြ မောငမြောင့ကြို သတလြိုကတ်ာကြောင့ြ ကြညပြှာလည်း ပေါကကြှဲသှားကာ…

“ရှငသ်တလြိုကတ်ာမလား…. ကိုမောင့သ်သလေို ရှငလြည်းသစရေမေယ် ….“

ကြညပြှာ လကကြနွအြားလေးကိုစုပြီး အငဗြာတာဘေးက ဝကအြူလှည့ကြှီး တဈချောင်းကိုကောကကြာ ကိုဟိန်းအား ပြေးထိုးလသည်ေ… ။ ထိုစဉြ ၂ ယောကကြှားမှာ ရှိနသညေ့ြ မသိုင်းမှ…. ကိုဟိန်းခိုးစားနသညေ့ြ သတင်းတွကြေားပမယေ့ြ လကပြူးလကကြှပ် မမိတာသေးလို့သာ ငှိမန်တောဖြစ်ပြီး အခုလို မကြစြိရှေ့ ပေါလြာတာကြောင့ြ စိတလြှတသ်ှားသည်…။ ဒါအပြင် သူသညလြည်း ဈေးထဲက ဖိုကတ်ာတဈဦး ဖြစ်သည့အြပြင် ကိုဟိန်းလကရြဲသလို သူလည်း သှေးရဲသညကြို ပြရမယဆြိုသည့အြသိဖြင့ြ ကိုဟိန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားသည့ြ ကြညပြှာကို သူ့လကထြဲမှာ စလင်းဘတကြှီးဖြင့ြ လှှဲရိုကခြလွိုကရြာ….. ကြညပြှာ ပြေးနသညေ့အြရှိနအြပြင် ခေါင်းကို စလင်းဘတကြှီး လာရိုကတ်ာကြောင့ြ အုတန်ံရံဆီ လှှင့သ်ှားပြီး ခေါင်းကလည်း နံရံဖြင့ြ အုန်းခနဲစောင့ကြာ ခွရကေကြလေး ပြုတကြသွှားပြီး နဂိုထဲက မိနမြကိုယကြ သှေးများဖြင့ြ လုံခညွရြှဲနသလေို ခေါင်းကပါ ထွကလြာသညမြို့ သှေးထွကလြှနကြာ အရုပကြှိုးပြတကြာ မေ့မွောသှားလသည်ေ….။

မသိုင်းလည်း လကကြနေ လှတသ်ှားသည့ြ သူ့အိတကြိုကောကရြင်း ကြညပြှာကို စမ်းကြည့်ရြင်း သသှေားပြီ ထငလြိုကသ်ည်….။

“နင့ကြောငမြလည်း သပြေီထငတ်ယ်….။ ငါသိနတောကြာပြီ လကပြူးလကကြှပမြမိလို့သာ။ အခုတော့ နင် ဘာငှင်းချင်လြဲ….“

သှေးအေးသည့ြ ကိုဟိန်းကတော့…. မကြန်ှာအမူအရာမပကြဘြဲ….

“မိသိုင်း နငန်ဲ့ငါ အိမမြှာ စာရင်းရှင်းမလား ရဲတွလောတဲ့အထိ ဒီမှာ အခုရှင်းမလား……“

မေးလိုကသ်ည်….။ မသိုင်းလည်း ဒေါသကို ထိန်းကာ…

“ဒီနေ့ နင် အိမလြိုကခြဲ့…. အိမရြောကမြှရှင်းမယ်….“

ဆိုကာ နှစ်ယောကသ်ား လူရိပကြှည့ပြှီး တံခါးဆှဲပိတပြှီး ဆင်းလာခဲ့သည်။ ကံကောင်းချင်တ်ော့ အောကခြန်းက သော့အပြငကြ ခတထြားသဖြင့ြ လူမရှိဟနတ်ူသည်……..။

မသိုင်းတို့ဆင်းသှားတော့ ကြညပြှာ နဲနဲလှုပလြာသည်……။ ထိုစဉြ သူ့ကိုယလြုံးအောကမြှာ ဖုန်းမှညကြာ တုနလြာသည်….. ကြညပြှာ ဖုန်းကို အားယူကာ ဘေးကိုပြတဆြှဲပြီး…. ဟိုဖကကြ ဘယသ်ူဘယဝြါမှန်းမသိဘဲ… ကမွတို့ကို ကယပြါ ကယပြါ ကယပြါဆိုပြီး ပါးစပကြနေ ဖုန်းရှိရာကို အားယူပြောလိုကသ်ည်…..။ နောကပြှီးတိုကြ ၃၇ အပေါဆြုံးထပ် ၃၇ အပေါဆြုံးထပဆြိုပြီး ငှိမကြသွှားလသည်ေ….။

………………………………………………………..

“ဟာ ဘာလဲဟ…..“

ခငမြောငဝြင်းတဈယောကြ မသိုင်းအား လမ်းထိပရြောကပြှီဆိုပြီး ခေါလြိုကရြာ အသံခပဝြါးဝါးဖြင့ြ ကယပြါ ကယပြါ ၃၇ အပေါဆြုံးထပဆြိုတာ မသဲမကြဲ ကြားလိုကရြသဖြင့ြ…. ဖုန်းနံပတပြှနကြှည့တ်ော့ မသိုင်းဖုန်း ဟုတပြါတယ်….. ပြနခြေါတ်ော့မကိုင်…. ထပခြေါတ်ော့ ဖုန်းပိတထြားသည် ဖြစ်သှားသည်….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ကားကို ပါကငန်ရောရှာလိုကသ်ည်။

……………………………………….

မသိုင်းလည်း အိမအြောကရြောကတ်ော့ စလင်းဘတထြဲ ဖုန်းနိုကရြာ မတွေ့သဖြင့ြ ကနွခြဲ့ပြီဆိုကာ ကိုဟိန်းကို ပြောလိုကသ်ည်….။

“ဟာ…. ပြနယ်ူမှရမှာပေါ့ အရေးထဲဟာ….။ နင် ဟိုဖကလြမ်းထိပကြ စောင့န်ဆေိုပြီး….“

ကိုဟိန်းတကယ်ူပြီး… အပေါရြောကတ်ော့ ကြညပြှာ့ဘေးတွင် ဖုန်းကိုတွေ့ပြီး ခငမြောငဝြင်းဖုန်းခေါန်တောပါ မှငသ်ညန်ှင့ြ…. ဖုန်းကိုပိတခြလွိုကပြှီး…. ခေါင်းထဲတွငလြည်း ခငမြောငဝြင်းကို အကြကဆြငဖြို့ တွေးမိလိုကသ်ည်….။

“မင်းကံဆိုးတာပဲ ဒရိုငဘြာခငရြေ…“

ဆိုပြီး စိတထြဲက ပြောလိုကသ်ည်…။

………………………………………………………..

ကားနရော ခကြခြငွြးမရ၊ ရတာနှင့ြ ခငမြောငဝြင်း လမ်းထဲပြေးဝငကြာ တိုကြ ၃၇ ကို တွေ့သညန်ှင့ြ အပေါဆြုံးထပကြို ပြေးတကပြှီး တံခါးဖြင့လြိုကသ်ည်…..။ ကြညပြှာ့ကိုတွေ့တော့ လှုပန်တောနှင့ြ ပြေးထူလိုကသ်ည် ထူလိုကတ်ော့ ကြညပြှာ့လကကြို ယမ်းလိုကတ်ော့ လကထြဲကဓါးကပါ ယမ်းနတောမို့ ထိမိမှာစိုးပြီး ဓါကိုယူကာ ဘေးကို ပစ်လိုကသ်ည်…။ ကြညပြှာ….. ပြနင်ှိမကြသွှားပြနသ်ည်….။ ထို့နောကပြှေ့ထားရင်း ၁၉၉ ကို ဖုန်းခေါလြိုကသ်ည်…..။ ဖုန်းခေါမြရ… လိုင်းမအား…..။ ဒါဖြင့ြ အခန်းဝရံတာကိုထွကပြှီး ဆေးရုံကားခေါပြေးကြပါ ဆိုပြီး အောကြာ လာကြပါဦးဆိုပြီး လူတွကေိုပါ အိမပြေါကြို ခေါလြိုကလြသည်ေ…..။

လမ်းထဲမှ ယောကြြားတဈခွို့တကလြာပြီး သှေးတွပနေသေညေ့ြ ခငမြောငဝြင်းကိုကြည့်လြိုကြ လဲနကသွေည့ြ သှေးအိုငထြဲမှ ၂ ယောကကြိုကြည့်လြိုကြ ပြံ့ကြဲနသညေ့ြ ငှစကျေကူများကို ကြည့်လြိုကန်ဲ့….. ရဲပါခေါပြါဟ ဆိုပြီး အောကကြို အောတ်ဲ့သူကအောြ…. ဖုန်းဖြင့ခြေါသ်ည့လြူကခေါပြှီး လမ်းထဲ လူတွေ စုစုဖြစ်လာသည်….။ ရဲတွေ ဆေးရုံကားတွေ ရောကလြာတော့ မေးမှန်းတာတွလေုပကြာ ခငမြောငဝြင်းကို ရဲစခန်းခေါသ်ှားပြီး ကနွြ ၂ ယောကကြို ရနကြုနဆြေးရုံကြီးသို့ သယသ်ှားကြလသည်ေ……။

…………………………………………………….

သီရိမင်ျဂလာဈေးက သံပုရာသီးဒိုင် ကိုဟိန်း နှင့ြ ကုနစြိမ်းဒိုင် မသိုင်း ( ၅ )

“သား….“ “ကို“ “ကိုခငမြောငဝြင်း“

(အပြငမြှာ အဲ့လောကလြူအများကြီး တွေ့ခွင့ရြမရတော့မသိ။ မှနမြာကားထဲမှာရလို့ ရေးသားပါသည်။ ကိုစူပါ)

ခငမြောငဝြင်းအား ထိန်းသိမ်းထားသည့ြ ရဲစခန်းသို့ မိဘနှစ်ပါးရယ် လင်းရယ် မွိုးညှှန့ရြယ် ရောကလြာကြသည်….။

“သားမသတဘြူး အမေ….“

“အမသေိတယ် သား…“

သားကို ယုံကြညမြှုအပြည့ရြှိပမယေ့ြ အခွုပထြဲမှငရြတော့ မိခငမြှာ စိတမြကောင်း…။

“ကိုမသတဘြူး လင်း….“

“လင်းတို့သိပါတယ်….“

အဖကတေော့ စခန်းမူးနှင့သ်ှာကာ အကြိုးအကြောင်း မေးနသည်ေ…..။

“ဒီလိုရှိပါတယ် ဆရာကြီး…။ ကိုခငမြောငဝြင်းကို လောလောဆယ် အနအထေားနဲ့ အမှုမရှင်းလင်းခင် ဒီရကပျိုင်းတော့ ထိမ်းသိမ်းထားရမှာပါ…..“

“ဦးသား သတတ်ာမှမဟုတတ်ာ….“

“ဒါကတော့ တရားရုံးက ဆုံးဖြတပြေးပါလိမ့မြယ် ခငမြွာ…။ လောလောဆယတ်ော့ ထိန်းသိမ်းထားရဦးမှာပါ…။ ဆေးရုံက မိန်းကလေးလည်း ပြနသ်တိရလာရင် ဒါမှမဟုတ် မသိုင်းနဲ့ ကိုဟိန်းတို့ကို ဆကသ်ှယလြို့ရလာရင် တဈခုခုတော့ထူးမှာပါ…။ ကြှနတ်ောတ်ို့ တရားမွှတမှုရှိအောင် ကူညီပေးကြမှာပါ…“

ခငမြောငဝြင်းအဖလည်ေး အာမခံရဖို့ မစွမ်းနိုငသ်ည့ြ သူ့အဖြစ်ကြောင့ြ သားအား သနားမိသလို မိမိကိုယကြိုယကြိုလည်း အပြဈတငမြိလသည်ေ…။

“အဖကြေီး ဘယလြိုလဲ အာမခံရလားဟင် သားလေးအတွကြ“

ခငမြောငဝြင်းမမသေည်ေ အနားရောကလြာသည့် ယောကြြားအား လှမ်းမေးလိုကသ်ည်….။

“ လောလောဆယ် အာမခံမရသေးဘူးတဲ့…။ ငါ ရှေ့နနေဲ့ ထပပြှောခိုင်းကြည့်ပြါဦးမယ်…..“

ခငမြောငဝြင်းလည်း သံတိုငကြိုကိုငရြင်း စိတည်ဈသှားသည်….။ နရတော ဘယလြိုမှအဆငမြပြေ…။ သို့ပမယေ့ြ မိဘနဲ့ ခစွသ်ူတို့ စိတမြပူအောင် ဟနလြုပပြှုံးလိုကသ်ည်…။

“တရားခံအစဈတွမေိမှာပါ…. ဆေးရုံးက ဘာထူးလဲ…..“

ခငမြောငဝြင်း မေးလိုကရြာ မွိုးညှှန့ကြ

“ကောငမြလေးကတော့ အခုထိ သတိမရသေးဘူး….။ သှေးထွကလြှနတ်ာရယ် ကိုယဝြနပြါပကြသ်ှားတာရယ် ခေါင်းကဒဏရြာတွနေဲ့ တောတ်ောလြေး အသကလြုနရတေယ်….“

တီတီတီ… မွိုးညှှန့ဆြီ ဖုန်းဝငလြာသဖြင့ြ ကိုငလြိုကသ်ည်…..။

“ကိုတငမြှင့ြ ကြှနတ်ောဆြီ နောကတ်ဈပတမြှ ကားလာယူပေးပါလား….။ လကုနမြှ မိုးကုတတ်ကမြှာဆိုတော့ မှီပါတယ်…။ ကြှနတ်ောြ့အဈကိုတဈယောကြ ကိဈစလေး အရေးပေါတ်ဈခုပေါန်လေို့…။ အဲ့တာလေး လိုကလြုပပြေးရမှာမို့ပါ…။ စိတခြပြါ မိုးကုတမြတကခြင် အမှီပြီးစရပေါ့မယ်……“

ခငမြောငဝြင်းလည်း မိခငကြို ဖြောင်းဖြနရင်ေး မွိုးညှှန့ဖြုန်းပြောတာကို ကြားမိရင်း သတိတဈခကြရြသှားသည်….။

“မိုးကုတ်….“

ခငမြောငဝြင်း ရရှတေလြိုကသ်ည်…..။ ပြီးနောကြ မွိုးညှန့အြား…..

“မွိုးညှန့ည်ီလေးရေ အဈကို့အတွကြ အာမခံတဈယောကတ်ော့ လုပပြေးနိုငမြယထြငတ်ယ်……“

အမေ အဖေ လင်းနဲ့ မွိုးညှန့အြားလုံး ခငမြောငဝြင်း ဆကပြှောမှာကို ဘယသ်ူပါလိမ့ြ မွှောလြင့ခြကြဖြှင့ြ ကြည့်န်ကြသေည်…..။

…………………………………………………..

“ဝမ်းသာလိုကတ်ာ အဈကိုရာ….။ ဪ ဆောရီး…။ အဈကို အခွုပကြနွတောကို ပြောတာမဟုတပြါဘူး….။ ကြှနတ်ောြ ပြနကြူညီခွင့ရြတာကိုပါ……“

သှဘာ ဆကပြှောမှ ဘေးကမွိုးညှန့န်ဲ့ ခငမြောငဝြင်းလည်း သဘောပေါကသ်ှားတော့သည်…။

“ကြေးဇူးတငပြါတယ် ငါ့ညီရာ…..။ အခုလို အာမခံပေးထားတာရော အဈကို့ကို ယုံကြညပြေးတာရော…“

“ရပါတယအြဈကို…။ ကြှနတ်ောြ အဈကို့ကို ယုံပါတယ်…။ ဒါကလည်း… ကြှနတ်ောြ လကတ်ံရှညတ်ာလည်း အဈကိုသိတာပဲ…။ ကြှနတ်ော့ကြို တပတရြိုကလြဲ ထောငကြနတေော့ ယာယီလှတခြငွလြှတမြယ်။ ကြှနတ်ော့လြကကြတော့ လှတမြှာမှမဟုတတ်ာ…..။ ဟို… ကိုမွိုးညှန့ြ ဟုတတ်ယန်ောြ။ ခွံထဲမှာ စောင့လြိုကရြတာ ကြာသှားတာ တောင်းပနပြါတယ်…“

မွိုးညှန့ကြ စိတဆြိုးဟနမြပြဘဲ…

“ရပါတယ် အခုလို ကိုခငမြောငဝြင်းကြီးကို အာမခံပေးတာကိုပဲ ကြေးဇူးတငန်တောပါ…။ ပြီးတော့ ခွံထဲမှာ ရပထြားတဲ့ ကားတွကေို ပြတသ်ပပြှီး သားရညကြနွတောနဲ့ စောင့ရြတာတောင် ကြာမှန်းမသိလိုကပြါဘူး…“

“ဒါဆိုလည်း အိုကပေါဗွာ….။ ကြှနတ်ောြ သှားစရာလေးရှိလို့ သှားပြီနောြ…“

“ကြေးဇူးပါ ညီ…“

တကယဆြို သှဘာကိုယတ်ိုင် လာစရာမလို။ ထုံးစံအတိုင်း အရာရှိပဲ လှှတလြိုကလြည်း ရလောကသ်ည်…။ အခုတော့ သူကိုယတ်ိုင် အရာရှိနှင့လြိုကလြာပြီး ခငမြောငဝြင်းအား လာတွေ့သညမြို့ ခငမြောငဝြင်းလည်း သှဘာရဲ့ အပေါင်းအသင်းပေါထြားသည့ြ စိတထြားကို ခစွသ်ှားသလို ကူညီဖူးသည့ကြွေးဇူးကို တနဖြိုးထားသည့ြ စိတဓြါတကြိုလည်း လေးစားမိလသည်ေ….။ ထို့နောကြ သှဘာနှင့ြ လမ်းခွဲပြီး မွိုးညှန့န်ှင့အြတူ ဆေးရုံကြီးကို တန်းသှားကြလသည်ေ….။

၃ ရကရြှိပြီ ကောငမြလေး သတိမရသေး…။ ပိုကတ်ှတပေလြွှကန်ဲ့ စောင့ကြှည့န်ရတေုန်း… သူပြနသ်တိရလာမှဖြစ်မယ်…။ ပြီးတော့ ခငမြောငဝြင်း အတွေးထဲ ကိုရီးယားရုပရြှငတ်ှထေဲကလို လူသတသ်မားများ လာနှုတပြိတမြလား… ပြီးတော့ ဘောလီဝု ကားတွထေဲကလို ဒီကောငမြလေးကပဲ လူသတသ်မားဖြစ်နမလေား… တရုတကြားတွထေဲကလို ကြောကကြပလြိုချင်လြို့ ဆေးရုံက ဆေးထိုး သတလြိုကမြလား…. အင်ျဂလိပကြားတွထေဲကလို ပြနပြေးသမားတွေ ဆေးရုံကိုပြနပြေးဆှဲလိုကရြင် ခကရြခညွရြဲ့ တွေးနတေုန်း… မွိုးညှန့ြ….

“တွေးလှခညွလြားဗွ…. ပြနမြယ်… ရလေေးဘာလေး ပြနခြွိုးပြီး အိမထြမင်းလေးစားပါဦး…..“

“အောျ အေး အေးပါကြာ…..“

နှစ်ယောကသ်ား အိမပြှနသ်ှားကြလသည်ေ…….။

…………………………………………………….

မူခင်းဂွာနယမြွားတွငလြည်း မှို့လညခြေါငကြ ငှလေု မဒိန်းကငွ့ြ လူသတဆြိုသည့ြ ခေါင်းစဉမြွိုးစုံဖြင့ြ သတင်းများ နရောယူထားကြပြီး အှနလြိုင်းတွငလြည်း လတတ်လော ဟော့ တော့ပစ် ဖြစ်သှားသည်….။ ၂ ရကလြောကန်တေော့ ကောငမြလေး သတိရလာပြီဆိုသည့ဖြုန်း ခငမြောငဝြင်းဆီ ရဲစခန်းက ဖုန်းဆကပြှီး ကိုဟိန်းနှင့ြ မသိုင်းကို အပူတပြင်း လိုကလြံဖမ်းဆီးနပြေီ ဖြစ်ကြောင်းနှင့ြ သူတို့နှင့ြ ပတသ်တမြှုသိသမွှကို အသေးစိပ် ထပမြံမှတတ်မ်းယူချင်တ်ာကြောင့ြ လာခဲ့ပါဦးဆိုပြီး ဆကလြာသည်…။ မသိုင်းရယ် ကိုဟိန်းရယ် ခငမြောငဝြင်းရယ် အဆကအြသှယ် ဖုန်းမှတတ်မ်းများနှင့ြ လိုကပျို့ပေးခဲ့ရသမွှ နရော အခွိန် ရကစြှဲများအပြင် သူတို့အတွင်းရေးသိသလောကမြွား မေးသမွှကို ထပမြံ ဖြပေေးခဲ့ပြီး…. ပြနခြါနီးတွင်…

“လူသတတ်ရားခံ ကိုဟိန်းနဲ့ ကြံရာပါ မသိုင်းကို တို့တွေ အမှနဆြုံးဖမ်းပေးမှာဖြစ်လို့ သတင်းကို နားစွင့န်ပေါ…“

ဆိုပြီး ပြောလသည်ေ…..။ တကယတ်ော့ အခုပြောသမွှအားလုံးက အခင်းဖြစ်တဲ့ ညကလည်း ဒါတွပေဲ သူတို့ကို ပြောပြခဲ့တာဖြစ်လို့ ဒုတိယအကြိမ် ထပမြံပြောရပမယေ့ြ မိမိအပေါြ သံသယ ရာခိုငန်ှုန်းနည်းသှားတာမို့ မေးတာကိုပဲ သိသမွှ ဖြပေေးလိုကခြဲ့သည်…….။

တဈပတလြောကန်တေော့ ကိုဟိန်းနှင့ြ မသိုင်းကို တောငင်ူတွငဖြမ်းမိပြီး ဆိုသည့ြ သတင်းများတကလြာသည်….။ မလိုငသ်ူ မသိုင်းသည် မလိုငတ်ှင် ပုန်းအောင်းမညဟြု ခန့မြှန်းပြီး မလိုငမြှို့တွင် မှလှနေရြှာကြသောလြည်း ဖေ့ဘုတကြောင်းမှုကြောင့ြ ကိုဟိန်း စားစရာထွကဝြယတ်ုန်း ပြညသ်ူတဈယောကမြှ သတင်းပေးသဖြင့ြ တောငင်ူတွင် ဖမ်းမိလသညေဟြု သတင်းပို့ ကော့မန့မြွားတွင် တဈခွိုက ပြနရြှဲထားကြလသည်ေ….။ ကော့မန့မြွားထဲတွငလြည်း သူတို့လငမြယားသည် အိမထြောငရြေးအဆငမြပြလေို့ အတူမနကြဘေဲ ကြာရှင်းဖို့အတွကလြည်း တဈယောကအြမှားကို တဈယောကြ စောင့ကြှည့န်ကြပြေီး ပိုငဆြိုငမြှုကို အသာရအောင် ကြံနကြသေူများဖြစ်ကြကြောင်း အစထဲက အကြံတူတွချင်ြေးဖြစ်ကြောင်း ထိုထဲ ကားသမားက မအူမလညန်ှင့ြ ကြားညှပသ်ှားကြောင်း ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ ဘယသ်ူဘယသ်ှားတယဆြိုတာ သိရအောင် ကြာရှင်းရင် တရားရငဆြိုငလြွှင် သကသ်လေုပဖြို့နဲ့ အလီဘိုငပြှဖို့ သုံးနတော ဖြစ်ကြောင်း… အပြင် အခွား မန့မြွားလည်း ရှိသေးသည်…..။

ခငမြောငဝြင်းအဖို့ ဘယလြိုပဲမိမိ မိဖိုသာ လိုအပသ်ညဖြစ်ပြီး တရားရုံးခွိန်းတွကြ သကသ်အဖြေဈခေါလြွှင် သှားဖို့ရာသာရှိတော့သည်….။ ဒီလိုနဲ့ ရုံးခွိန်းတွခွေိန်းတိုင်း မပကြမြကြကြ တကရြောကပြှီး ညီဖြစ်သူအမှုကြောင့ြ ခွင့ဖြှင့်ပြနလြာသည့ြ ခငမြောငဝြင်းအဈကို တငမြောငဝြင်းတောင် အင်ျဂလနပြှနရြောကသ်ှားပြီ ဖြစ်လသည်ေ….။ နောကဆြုံးမှာတော့ ကိုဟိန်းနှင့ြ မသိုင်းကို တရားရုံးမှ အပြဈရှိကြောင်း သကသ်ခေိုငလြုံသဖြင့ြ ပြဈဒဏခြမွှကလြိုကတ်ာကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းလည်း စွပစြှဲခံရသညမြှ ကင်းလှတသ်ှားခဲ့သည်…..။

“ ကနဦးတွင် ခငမြောငဝြင်း (ခ) ဒရိုငဘြာခင် အဖ ဦးမှင့ခြငအြား လူသတသ်ံသယတရားခံဖြင့ြ ဖမ်းဆီး ထားခဲ့သောလြည်း နောကပျိုင်းတွင် ပြညသ်ူရဲများရဲ့ စုဆောင်းရရှိထားသော သကသ်အထေောကအြထားများနှင့ြ ခွိနဆြကာ တရာခံများဖြစ်သည့ြ ကိုဟိန်းနှင့မြသိုင်းအား ရာဇဝတဘြေးမှာ လှတထြှကသ်ှားခွင်း မရှိရလအေောင် ခကြခြငွြး နိုးနိုးကြားကြားဖြင့ြ တိုင်းနှင့ပြှညန်ယရြှိ စခန်းအားလုံးအား ကြနယ်ကြ ဖြန့ကြှန့မြှုတို့ကြောင့ြ ရကပျိုင်းအတွင်း ဖမ်းဆီးရရှိခဲ့ပါသည်…….။“

“တောပြါပြီဗွာ… ဆကမြဖတတ်ော့ပါဘူး…. ကိုခငမြောငဝြင်းရယ်…။ မဟုတရြင် ရယရြလို့ ဗိုကန်ာတော့မယ်….။ ကော့မန့တ်ှထေဲ ပိုဆိုးသေး“

“ဪ အဲ့လိုလည်း မဟုတပြါဘူး… ငါ့ကံပဲလေ။ အခွုပကြဖြို့ပါလာတော့လည်း ဘယတ်တန်ိုငပြါ့မလဲ…။ မင်းကြည့်လြေ ဟိုသံပုရာသီးဒိုင် ထောငကြခွငွတ်ော့လည်း သူငှင်းတယလြေ။ ကြညပြှာ့ကို မသိပါဘူး ဘူးခံတာ…။ နောကဆြုံးတော့ လီးအလည် အပေါဖြကကြ ဂေါလြီ ၂ လုံးရယ် လီးအောကဖြကြ ဒဈနားက ဂေါလြီ ၁ လုံးရယ်… ဆီးစပကြ ခွုပရြိုးရာရယ်…. ရငဘြတကြ ယောကြြားဘသားဆိုတဲ့ ဆေးမှငရြယ်… ဖငကြ အသားတဈစာ ပဲ့ထားတဲ့ အမှတရြယ် ပြောပြလိုကတ်ော့ ဟိုလူထပင်ှင်းမရတာကနေ နောကဆြုံးတော့ ဝနခြံရတော့တာပေါ့…..။ ကြညပြှာသာ သတိပြနလြညမြလာတော့ရငတ်ော့ မလှယဘြူး….“

“အေးဗွာ… ဘယလြိုလဲ ကားဘယန်ေ့စထွကမြလဲ….“

“ဟာ နပေါဦး… ငါတော့ ဒရိုငဘြာခငန်ာမညကြိုတော့ စွန့ခြငွစြှန့တ်ော့မှာ…“

“ဒါဆို လုပလြိုကတ်ော့ ဝပရြှော့ထောငမြယလြေ…..“

“အေး ငါလည်း အဲ့တာစဉြးစားနတော။ အိမကြလူတွရေော လင်းကရော ကားမမောင်းစချင်ေတ်ော့ဘူး….“

“ဟုတပြါတယဗြွာ… အိမထြောငလြည်းပြုတော့မှာကို… ဝပရြှော့လေးနဲ့ဆိုတော့ အလုပအြတညတ်ကြ ဖြစ်တာပေါ့လေ…။ နောကပြှီး ဒရိုငဘြာခငန်ာမည် စွန့စြရာမလိုဘူးလေ။ အံစာတုန်းတို့ အာရာဖကတ်ို့ ပြောင်းပြီး တိုး ကုမျမဏီတွနေဲ့ ခွိတထြားလိုကလြေ….။ ပြီးတော့ ဝပရြှော့ကိုလည်း ဒရိုငဘြာခင် ဝပရြှော့လို့ပဲပေးပေါ့…။ အခုတောင် နာမညကြှီးနတောကို…..“

“အေးပါကြာ နောကမြှ အသေးစိတ် တိုငပြငပြါ့မယ်…..။ လောလောဆယတ်ော့ နားဦးမယ်…..

……………………………………………………

ခငမြောငဝြင်းလည်း ကားလုံးဝမဆှဲတော့ဘဲ မွိုးညှန့န်ဲ့ ဝပရြှော့အတူတူဖြင့ပြှီး လုပကြိုငကြှရာ… လုပင်န်းလေးလည်း အဆငပြှေ လညပြတလြာခဲ့သည်…..။ လင်းနှင့လြည်း နောကတ်ဈပတတ်ှင် ခစွသ်ူဖြစ်ကြတာ ၃ နှစ်ပြည့မြှာ ဖြစ်သလို… အဲ့နေ့မှာလည်း ရုံးတကလြကမြှတသ်ာထိုးပြီး အလှူလုပကြှဖို့ အားလုံး ပြငဆြငပြှီးနပြေီ ဖြစ်သည်……။

ဒီနေ့တော့ ခငမြောငဝြင်းလည်း ဟန်းနီးမှန်း ငှဆေောငထြှကမြှာမို့ ဟိုတယ် ဘိုကငခြ သှားရှင်းနသည်ေ…။ လင်းနှင့မြိုးလည်း မကြာမီအိမထြောငရြှငဖြစ်တော့မယ့ြ လင်းကိုခေါပြှီး မှို့ထဲ ဝယခြှမ်းလညပြတရြင်း…. ပြောမြှူးနကြသေည်….။ ထို့နောကြ ဘလကကြနည်ိုမှာ ကောဖြီဝငသ်ောကရြင်း အလုပအြတူလုပတ်ုန်းကအကြောင်းတွေ ပြောရင်း နှစ်ယောကသ်ား အခွိနဖြှုန်းရင်း ခငမြောငဝြင်းလာခေါမြှာကို စောင့န်သည်ေ…..။

ထိုစဉြ လင်းနောကြ ၃ ဝိုင်းကြောလြောကကြ ဝိုင်းက ယောကြွား ၃ ယောကထြဲမှ တဈယောကထြလာပြီး မိုးကို ခေါလြိုကသ်ည်….။

“မိုး…. မိုးမလား….“

မိုး တဈခကြစြဉြးစားလိုကသ်ည်….။ နောကမြှ မှတမြိသှားသည်….။ မှတမြိမိချင်ြးပဲ မကြန်ှာပကြသ်ှားသည်…။ လင်းကတော့မသိ…. ဘာဘာလိမ့ပြေါ့…။

“အောျ…ဘာကိစ်စလဲမသိဘူး….“

“ကိုယမြင်းကို ဆကသ်ှယခြငွန်တော မင်းဖုန်းခွိန်းသှားတယထြငတ်ယ်….။ အခုတော့ အဆငသ်င့လြိုကတ်ာ…။ နောကန်ှဈရကန်ရင်ေ မန်တလေးပြနတ်ကမြှာ…. မင်းဒီညအားမလား…။ ကိုယတ်ို့က အရမ်းတောင်းတနတောမို့ ဟဲဟဲ ပုံမှနထြကလြည်း ပိုပေးမယ်….။ ပြီးတော့ ဒီတဈယောကကြို ကိုယမြှတမြိတယ်….။ မင်းရဲ့ခွိတဆြီက ငါ သူ့ပုံရဖူးတယ်…..။ သူကိုလည်း ခေါခြဲ့လေ…။ ကိုယ့ဘြောဒြါအကြိုကပြုံလေးပဲ …။ ကိုယကြတော့ ၃ နှစ်လောကရြှိပမယေ့ြ မင်းကိုတော့ အရမ်းစွဲသှားတာ…… ဟာ….“

မိုး သောကလြကစြ အိုကဈြဘလကကြောဖြီဖြင့ြ ထို လူအား ပကလြိုကကြာ တွန်းတိုကပြှီး လင်းလကကြိုဆှဲပြီး ငိုလွှကြ ဆိုငထြဲက ထွကလြာလိုကသ်ည်။

“မင်း….မင်းဘာလုပတ်ာလဲ ဖာသညမြက….“

ထိုလူလည်း အသံကယွသ်ှားသဖြင့ြ သူ့ကိုယသ်ူပြနထြိမ်းပြီး ဝိုင်းကလူတွခေေါပြှီး ကားမောင်းထွကသ်ှားသည်….။ လင်းနှင့မြိုးသညလြည်း အားလုံးဝိုင်းကြည့်န်ကြမေညကြို ဆိုငထြဲက လကဆြှဲပြေးထွကလြာကတည်းက နှစ်ယောကလြုံး မကြည့်ပြမယေ့ြ သိနသည်ေ….။ နားထဲတွငလြည်း ဖာသညမြက ဆိုသညကြို ပဲ့တငထြပကြှားနရင်ေး ပလကဖြောင်းပေါတ်ှင် တဈယောကကြိုတဈယောကြ ဖကလြွှကြ ရငခြှငထြဲ ငိုနကြသေည်….။ ခငမြောငဝြင်း ကားရပလြိုကတ်ာကိုပင် သတိမမူမိကြပေ…။

ထိုနေ့က ခငမြောငဝြင်းမေးပမယေ့ြ ဘယသ်ူမှမဖြကြေ….။ လင်းက သူ့ဘဝမှာ မိသားစုအတွကြ တဈခါလေး မှားခဲ့သည့ြ အတိတကြအရိပကြ ကနွခြဲ့ပြီထငထြားမိသည်…..။ အဲ့အမှားကို သူလုပတ်ာမို့ သူလကခြံသည်…။ သို့သောြ… မိုးက သူ့ကို ဖာသညမြလို့ ခေါတ်ာကိုမနာ သူ့ကိုယသ်ူ ဖာသညမြမှန်း သိသည်…..။ သို့သောြ

………………………………………………………….

တဝဂူဘုရားမှ မယသ်ီလရှင်……

ခစွသ်ူသကတ်မ်း ၃ နှစ်ပြည့သ်ည့န်ေ့…..

မနေ့က လင်း ခွင့တ်ောင်းခဲ့သည်…။ တရားရုံးကို သူ့အိမကြပဲ သှားချင်သ်ည်….။ ပြီးမှ ခငမြောငဝြင်းတို့အိမကြိုသှားပြီး လူကြီးတွကေိုကနတ်ော့ ညကြ အပေါင်းအသင်းတွကေို ဒငန်ာလေးပေးပြီး ညတွင်းချင်ြး ငှဆေောငထြှကကြှမယဆြိုပြီး စီစဉထြားကြသည်….။ ခစွသ်ကတ်မ်း သုံးနှစ်အတွင်း… အဈမဆီက အဆကအြသှယမြရခဲ့…။ အဈမကို ရှိစချင်ေခြဲ့သည်…။ တဈညလုံးလည်း အိပလြို့မပြောခြဲ့ခွေ…။ လင်းစိတထြဲတွင် သူ ရုံးတကလြကမြှတထြိုးမည့အြခါ အဈမကို ဘေးကပါစချင်ေသ်ည်….။ ပြီးရင် မိဘနှစ်ပါးကို ခစွသ်ူနှင့ြ ထိုငကြနတ်ော့ချင်မြိသည်….။ အခုတော့…..

..

မိဘနှစ်ပါး ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ြ ဆုံးပါးသှားခဲ့ပြီ…။ အခုတော့ ဓါတပြုံလေးသာ သူ့ဘေးမှာ…။ အဈမဖြစ်သူလည်း ဘယကြမျဘာမှန်းမသိ…။

အဲ့နေ့ကပြနပြှီးကတည်းက မိုးဆီ ဖုန်းခေါလြို့လည်းမရတော့…။ မိုးလည်း သူ့ကြောင့ြ တောတ်ောယ်ူကြုံးမရ ဖြစ်နမှန်ေးသိသည်…။ ဒါပမယေ့ြ အပြဈမတငပြါ…။ လင်း… သူ့ဘဝကို သူမုန်းရမှာလား… ။ သူခစွတ်ဲ့သူတွေ သူ့အနားက ဝေးကြားသှားတတသ်ည့ြ သူ့ကံကိုပဲ အပြဈဖို့ရမှာလား…။ ထိုစဉြ သူ့နားထဲ ဖာသညမြဆိုသည် ဟိုလူပြောလိုကသ်ည့ြ ပဲ့တငသ်ံများ…

သူ့ဓါတပြုံတွေ နောကဘြယသ်ူတွဆေီမှာ ရောကခြဲ့သလဲ…။ ခငမြောငဝြင်းတို့နဲ့ မန်တလေးကပြနလြာပြီး မိုးရဲ့ ခွိတဆြကပြေးတဲ့ သူကို အကြောင်းကြားခဲ့သလို နောကထြပလြည်း ဆကသ်ှယမြလာတာကြောင့ြ သူ မေ့တောငမြေ့နခေဲ့တဲ့ အတိတဆြိုး… အဲ့နေ့က ပြနပြေါလြာသည်…။ နောကြ ဘယန်ေ့တွေ ဘယန်ရောမှာ ပြနပြေါလြာမလဲ…။ သူဟာ ခငမြောငဝြင်းနဲ့ပဲ ပထမနဲ့ နောကဆြုံး အဲ့တာဖြစ်ခဲ့ပမယေ့ြ… ကိုကိုကယုံသည့တ်ိုင်… လူတွကေ….

လင်း ကြောကလြာသည်…။ လူတွရေဲ့ ပါးစပအြရသာခံခွင်း… မညှာမတာပြောဆို သမုတခြှင်းတွေ အတွကြ သူ ပြငဆြငထြားခဲ့ပမယေ့ြ… သူ့ကြောင့ြ…ကိုကို့ကို…….။

လင်း အိပမြရ အာရုဏတ်ကလြာတော့မည်….။ လင်း စာလေးတစောင် ထရေးလိုကသ်ည်…။

…………………………………………………….

တီတီ တီတီတီ တီတီ….

ခငမြောငဝြင်း သူလာရငပြေးနကြေ ဟှန်းသံစည်းခကြလြေးဖြင့ြ တီးလိုကသ်ည်….။ ဖုန်းခေါလြိုကပြှနသ်ည်…။ လင်း ထွကမြလာသလို ဖုန်းလည်း ပြနမြဖြေ….။ အိမတ်ံခါးတွလည်ေး ပိတလြွှကြ စိတပြူသှားသည်…။ ကောငမြလေး မနိုးသေးတာတော့ မဖြစ်နိုင် သူလာတာလည်း နဲနဲတော့စောသည်….။ နောကဆြုံး ဆင်းပြီး ခွံတခါးသံပတ်တာကို ဖြုတမြယအြလုပ် သော့ကြီးခတလြွှကြ… စာခေါကလြေးတွေ့သည်….။

“ကိုကို

လင်းကို ယုံကြညစြှာ ခစွခြဲ့ပေးတဲ့အတွကြ ကြေးဇူးပါ။ လင်းကို ဒီဘဝမှာ မေ့လိုကပြါတော့။ လင်း အဝေးဆုံးကို ထွကသ်ှားပါပြီ….

လင်း…“

“ဟာ.. ဘာကြီးလဲ…. ဟာ… လင်းးးးးးးးးးး“

…………………………………………………..

၅ နှစ်ခန့ကြှာသောြ……

အခွိနတ်ှကေုနတ်ာ မှနလြှန်းသည်….။ မွိုးညှန့ြ ကားဝပရြှော့တွင် အလုပမြွားနစဉြေ… ကြောပိုးအိတန်ှင့ြ လူတဈယောကြ ရောကလြာသည်။ မုတဆြိတ် နှုတခြမ်းမှှေးနဲ့ ညင်းသိုးသိုးအမူအရာ ပေါကန်ပမေယေ့ြ မကြလြုံးတွကေို မွိုးညှန့ြ ခကြခြငွြးသတိထားမိသည်…။

“ကိုခငမြောငဝြင်းကြီး….. ဟာ ဘယကြဘယလြို ပြနရြောကလြာတာလဲ… ဝမ်းသာလိုကတ်ာဗွာ…။ လာဗွာ… ထိုင်….. ဘယတ်ှသှေားပြီး ဘာတွလေုပလြို့ ဘယလြိုတွဖြစ်ေနတောလဲ…။ ဘာစားပြီးပြီလဲ… တဈခုခုစားဗွာ… ဘာစားမလဲ ကောငလြေးကို မှာလိုကမြယမြယမြယ်….“

ခငမြောငဝြင်း လကကြာပြလိုကပြှီး….

“အရကလြိုကတ်ိုကြ…“

မွိုးညှန့ြ တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီး….

“ဟုတကြဲ့ပါ… ဒါဆိုလည်း ထိုငန်ကြဆေိုငလြေး သှားမယ်….။ အခုခွိနဆြို အေးဆေးဖြစ်မှာပါ…“

ဆိုငထြဲကမထွကခြင် နံရံကဓါတပြုံကို ခငမြောငဝြင်း မကြည့်ဖြစ်အောင် လှဲလိုကပြမယေ့ြ… မကြလြုံးက ကြည့်ဖြစ်အောင် ကြည့်မြိလိုကသ်ည်…။ ဓါတပြုံလေးက ဝပရြှော့ဖြင့ပြှဲနေ့က သူရယ် မွိုးညှန့ရြယ် လင်းရယ် ဝပရြှော့က တခွားအလုပသ်မားတွရယ်ေ အမှတတ်ရရိုကထြားသည့ပြုံ ဖြစ်သည်….။

ဆိုငကြိုရောကတ်ော့ ထိုငန်ကြေ ဒေါင့ခြုံလေးမှာထိုငပြှီး… မွိုးညှန့ကြ စည် ၂ ခွကြ မှာလိုကသ်ည်…။

“နိုးနိုး… ဝီ ခကြှာ… အမှည်းကတော့ မင်းကြိုကတ်ာမှာ ငါမလိုဘူး…“

မွိုးညှန့ြ ခငမြောငဝြင်းကိုမှငရြတာ စိတမြကောင်း….။ ဒီလိုနဲ့ သောကလြို့ ပုလင်းတဝကလြောကြ ကြိုးခွိန်းမှာတော့ ခငမြောငဝြင်းစကားတွေ ရငဘြတထြဲက ထွကကြလွာသည်…။ လင်း ဘာလို့ထွကသ်ှားတာလဲက စပြီး… အဲ့နောကပျိုင်း သူဘယမြှာရှာရှာ ရှာမရခဲ့။ သူ့အဈကိုဆီ မိဘတွနေဲ့ လိုကသ်ှားတော့လည်း ဟိုမှာ သူမပြောြ။ ဒီအထိ မွိုးညှန့သ်ိသည်….။ သူ အင်ျဂလနထြှကသ်ှားတာ ၃ နှစ်ကြောန်ပြေီလေ….။ သူအရမ်းကြိုကတ်ဲ့ သူသှားချင်တ်ဲ့ သူအားပေးတဲ့ ဘောလုံးအသင်းရဲ့ ကြင်းထဲကို ရောကပြမယေ့ြ လကတ်ှေ့မှာ သူမပြောန်ိုင် သူ့ရငဘြတထြဲ လင်းသာရှိသည်….။ လင်းပြောသလို မေ့လိုကခြငွသ်ည်….။ ဥရောပခရီးတွေ ထွကလြိုကသ်ည်။ လူမွိုးပေါင်းစုံနှင့ြ တွေ့သည်….။ ဒါတွအေားလုံးက သူသတိရနတေဲ့စိတကြို မေ့ပြောကအြောင် မလုပန်ိုင်…။ နောကဆြုံး မိဘနဲ့ အဈကိုကတော့ ဖိအားမပေးပမယေ့ြ သူတို့လည်း နေ့စဉစြိတမြခမွြးသာဖြစ်နမှန်ေး ခငမြောငဝြင်းလည်း သိသည်။ ဒါနဲ့ သူခွင့တ်ောင်းပြီး တဈခေါကပြှန် မှနမြာပြညပြှနပြှီး… ပြနလြာရင် အားလုံး အစကနပြနေစြပါ့မယဆြိုတဲ့ ကတိပေးခဲ့ပြီး သူပြနလြာခဲ့တာဖြစ်ကြောင်း ပြောလသည်ေ….။

သူလုပခြငွတ်ာတဈခုက…လင်းကို သူကတိပေးထားတာရှိတယ်…။ အဲ့တာ ပုဂံက ဂူဘုရားတဈဆူဆီကို လင်းအလှူအထမှောကအြောင် လိုကပျို့ပေးဖို့ဆိုတာပဲ…..။

မွိုးညှန့လြည်း တောတ်ောလြေး မူးနပြေီဖြစ်တဲ့ ခငမြောငဝြင်းကို တွဲကာ သူနထေိုငရြာ အခန်းကို ခေါလြာခဲ့လသည်ေ….။ နောကန်ေ့မှာတော့ ခငမြောငဝြင်းအတွကြ ငှေ အဝတအြစား အသုံးအဆောငမြွား လိုအပတ်ာ ပြငဆြငပြေးထားပြီ…. သူကားလိုကမြောင်းပေးဖို့လုပတ်ော့…

“ညီလေး…မင်းလိုကမြပို့နဲ့… အဈကို ကိုယ့ဖြာသာသှားမယ်… စိတမြပူနဲ့…“

“ရရဲ့လား ကိုခငမြောငဝြင်းကြီး….“

“ငါ ၅ နှစ်လောကြ တဈယောကထြဲ နနရေတော အသားကနွပြေီ…. ရပါတယကြှာ… မင်းစီစဉပြေးထားတာ ပြည့စြုံပါတယ်… ပုဂံတငပြဲကို….“

“ဒါဆိုလည်း ကားဂိတတ်ော့ လိုကပျို့ပေးမယ်…“

“အင်း…..“

……………………………………………………

ပုဂံရဲ့ ဆောင်းအကုနန်ှကေူးခါနီ ကာလလေးက ကောင်းကငကြှညလြငန်သည်ေ….။ စကဘြီးတဈစီးနှင့ြ သူ ပတန်မေိသည်…။ တဝဂူဘုရားကိုလည်း မနကကြနေ ညနထေိ သူသှားသှားထိုငန်မေိသည်….။ ပုဂံလပေူက ခငမြောငဝြင်းရငထြဲကလောကြ မပူ…။ သူရူးတဈယောကလြို သူ့စိတခြံစားခကြအြတိုင်း သူလုပန်မှန်ေးသိသည်…။ အဲ့ဒါက သူ့စိတကြို အနည်းငယ် သကသ်ာစသည်ေ…။ မွှောလြင့ခြကြလြေး အမွှငတ်န်းနသေေးတာကိုက သူ့အတွကြ အဓိပျပါယရြှိနသည်ေ…။ တဈခါတဈလေ သူ ထထအောမြိသည်…။

“ဘယဆြီကို လင်း ရောကန်လေဲ…။ ဘာတွကေို လင်း လုပန်လေဲ…..“

သူ့ဘဝမှာ ဝင်းတုန်းကလည်း မပြင့လြင်းခဲ့။ အခု လင်းလည်း အကြောင်းပြခကြမြပေးပဲ ထားခဲ့ပြနသ်ည်…။ လင်းနဲ့ ဝင်းတို့ ညီအဈမတို့က အရပအြမောင်း ရုပပြါဆငသ်လို သူ့အပေါဆြကဆြံတာပါ ဘာလို့လာတူနရတောလဲ မသိ….။

“ဝူး…သတိရတယ် လင်းရယ်….“

သူရောကန်တေဲ့ရကတ်ှေ တောတ်ောလြေး ကြာနပြေီ…. ပြနသ်င့ပြှီ…။ နောကဆြုံးနေ့အဖြစ် တဈနကေုန် တဝဂူဘုရားမှာမထိုငဘြဲ ဘုရားတွပတေမြယဆြိုပြီး ဆိုငကြယင်ှားလာသည်….။ သရပါ တံခါးနားက ဘုရားတွေ ပတပြှီး နောကဆြုံး ထုထညကြှီးမား ဓမျမရံကြီးပုထိုးကိုသှားက ပုထိုးပေါကြနေ ပုဂံတခွငကြို ကြည့်လြိုကလြသည်ေ….။ လင်းကိုများ တွေ့လို့တွေ့ငှား…။ တကယတ်ော့ လူတွေ ကြှဲ နှား မှင်းလှည်း စတာတွကေို မုနပြပြ သာမှငရြသည်…..။ ထိုစဉြ….. အလှူခံမဏျဍပမြှ…

“ကိုခငမြောငဝြင်း မငုဝါလင်းတို့မှ အလှုတောင်ှကပြြေ ၃ သိန်း ၅ သောင်းတိတိကို… ပုံဂံဘုရားများ ပြညလြညပြှုပြင် ထိမ်းသိမ်းစောကရြှောကခြှင်း လုပင်န်းများအတွကြ အလှုငှထညေ့သ်ှားပါတယ် ခငမြွာ……………….“

(ဓမျမရံကြီးပုထိုးမှာ အလှုခံမဏျဍပရြှိမရှိ မသိပါ။ ကြှနတ်ော့ြ စိတကြူးသာ ဖြစ်ပါကြောင်းနှင့ြ ဖတကြောင်းအောင် ထည့ရြေးသာခွင်းသာ ဖြစ်ပါကြောင်း ဝနခြံပါသည်။ ကိုစူပါ)

“ဟင် ခငမြောငဝြင်း ငုဝါလင်း ဆိုပါလား…..။ ဟာ ဒါဆို လင်းပဲဖြစ်မယ်………“

ခငမြောငဝြင်း ခကြခြငွြး ပုထိုးကြီးပေါကြနေ ပြေးဆင်းသှားလသည်ေ….။ မဏျဍပရြောကတ်ော့……

“အဘ အဘ….“

ခငမြောငဝြင်း အမောဆို့နသဖြေင့ြ စကားမဆကန်ိုင်…

“အေး ငါ့တူ လှူမလို့လား ဘယလြောကရြေးလိုကရြမလဲကြယ့ြ…“

အဘကြီးသည် ဖြတပျိုင်းကိုရေးဖို့ ဖြင့လြိုကသ်ည်…။

“ဟိုဟိုလေ…သုံးသိန်းခွဲ ခွဲ ခွဲ….“

မောနတေုန်း…

“အောြ သုံးသိန်းခွဲလား င့ါတူ… သာဓုကြယ် သုံးသိန်းငါးသောင်းကပြတ်ိတိ……“

“ဟုတဘြူး……“

“ဟင်…ဒါဆိုဘာလဲကြ….“

အဘ ဘောပငခြလွိုကပြှီး ခငမြောငဝြင်းကို စိုကကြှည့ကြာ….

“ကြှနတ်ောမြေးချင်တ်ာ ခုဏက သုံးသိန်းခွဲလှူလိုကတ်ဲ့ လူ…. ဘယလြိုပုံစံလဲ… ဘယဖြကထြှကသ်ှားလဲဆိုတာ…..“

“ဘယတ်ုန်းကလဲ……..“

“ဟင်… ခုဏက အဘပဲ ကိုခငမြောငဝြင်း မငုဝါလင်းတို့မှဆိုပြီး သာဓုခေါပြေးနတောလေ….“

ခငမြောငဝြင်း သူပဲ နားကြားလှဲသလား စိုးရိမသ်ှားသည်…။

“ငါ မအောပြါဘူးကြ…..“

“ဟာ…“

“ဘသောင်းအောတ်ာ… ငါက အခုလေးတင် ပြနရြောကလြာတာ။ ငါပြနရြောကတ်ော့ သူက ကြမ်းသှားဝယတ်ယ်…။ ဟိုးမှာ သူပြနလြာပြီ…..“

ခငမြောငဝြင်းလည်း မဏျဍပထြဲဝငလြာသည့ြ အဘကို ထပမြေးလိုကပြှနသ်ည်…..။

“သီလရှငတ်ဈပါးပဲ… အသားဖြူဖြူ မကြလြုံးမကြဖြနကြောင်းကောင်း… ငယဖြှူဝတတ်ာတော့ မဖြစ်နိုငဘြူး…. ပြီးတော့ တဝဂူဘုရားကို ဘယလြိုသှားရလဲ မေးတယ်….။ ငါက ဘယတ်ဝဂူလဲမေးတော့… ပုဂံကတဝဂူ ဘုရားလဆေိုပြီး ပြနမြေးတယကြှ….။ ပုဂံမှာ တဝကူဘုရားတွေ အများကြီးလေ…။ ဂူပေါကတ်ဈဖကပြဲရှိသမွှက တဝဂူဘုရားလို့ခေါတ်ယ်….။ ဒါနဲ့ သူကဆကမြေးတယ်… စောင်းသမားလေးနဲ့ မင်းသမီးလေးဆိုတာလေ…။ အဲ့တဝဂူဘုရားဆိုတော့…. ငါလည်း စတေီအမှတ် ၁၄၉၅ ကို ညှနလြိုကတ်ယ်…။ သူရှာနတေဲ့ ဒဏျဏာရီလာ ဖြစ်ချင်မြှဖြစ်မယ် တဝဂူဘုရားလို့တော့ ဆိုင်းဘုတကြှီးထောငထြားတယ်….။ ကြေးမုံဦးသောင်းရဲ့ စောင်းဆရာလေးနဲ့ ခစွသ်ူ စာအုပဖြတဖြူးသူတိုင်း အဲ့ဘုရားကိုရှာကြတယ်…။ ဦးလေးတို့ကတော့ လာရှာရင် အဲ့ပဲညှှနပြေးလိုကတ်ော့တယ်…။ ဘယဘြုရားဖူးဖူး ကုသိုလပျိုရတယ် ပိုမရတယ် မရှိပါဘူးကြာ… ဟုတတ်ယမြလား မောငရြင်…..“

အဘကြီးပြောတာ လကတ်ှေ့ကသွည်…။ ဒါပမယေ့ြ လင်းကိုတွေ့ဖို့ နောကကြလွို့မဖြစ်…။

“ဟုတတ်ယ် အဘရေ..ကြေးဇူးပါဗွို့….“

“ဒါနဲ့ အဘ… သူဘာနဲ့ ထွကသ်ှားလဲဗွ…..“

ခငမြောငဝြင်း ထွကသ်ှားပြီးမှာ ပြနမြေးလိုကသ်ည်…။

“မှင်းလှည်းနဲ့ငါတူ…။ အဲ့ဖုနလြုံးအတိုင်း လိုကသ်ှား…..။ ပနထြှာဘုရငမြဆိုတဲ့ မှင်းလှည်းနဲ့ပဲ….။ ပုဂံမှာ ဟဲ့ ငါ့မှင်းမလေးလို့ အောရြင်း မှင်းကိုမောင်းပြီး ဗိူနိုးက နာမညယ်ူမှည့ထြားတာ မောငဆြင့ြ လှည်းတဈစီးပဲရှိတယ် မောင်…..“

“ဟုတဟြုတ် အဘ ကြေးဇူးပါခငမြွာ…..“

ခငမြောငဝြင်း ဆိုငကြယပြေါခြှပြီး ဖုနလြုံးအတိုင်းလိုကသ်ှားသည်……။ ဖုနလြုံးနဲ့မို့ ရှေ့ သဲသဲကြဲကြဲမမှငရြခွေ….။ ထိုစဉြ…

“ဖောင်း….“

“ဟာ လခွမ်းပဲ….အရေးထဲ ဘီးပေါကတ်ယ်…“

ဆိုငကြယဘြီး ကန်တာရဆူးထိသှားလပြေီ…..။ မထူးတော့ ဆိုငကြယသ်ော့ဖြုတ် ဘေးတွန်းလှဲခဲ့ပြီး ပြေးလိုကလြသည်ေ…။ လှည်းနဲ့ တောတ်ောလြေးတော့ ကြာသှားသည်….။ အောခြေါလြည်း မကြားသည့ြ အကြာအဝေး ဝေးဝေးသှားတာကို မှငန်ရတော ရငန်ာလှသည်….။

“တီတီတီ…“

“ဦးလေး ဘယသ်ှားမလို့လဲ။ ခုဏက ဆိုငကြယကြ ဦးလေးဆိုငကြယလြား…. လမ်းကြုံခေါသ်ှားပေးမယလြေ….“

အသကြ ၁၅ နှစ်အရှယ် အညာသားလေး ဆိုငကြယန်ဲ့ နောကကြရောကလြာသည်….။

“တဝဂူကိုသှားမှာ… ဟိုးရှေ့ကလှည်းကို အမှီလိုကခြငွတ်ာ….“

လကည်ိုးထိုးပြရင်း ပြေးကာ ဆိုငကြယပြေါြ တကခြှလိုကသ်ည်…..။

“ဘယသ်ူပါသှားလို့တုန်း ဦးလေးကောငမြလေး စိတဆြိုးသှားလို့ လိုကခြွော့နတောလား…..“

“မယသ်ီလရှငပြါကြာ….“

“ဟင်…ကနတ်ော့ကနတ်ော့… ကဲမောင်းပြီ ကိုငထြားတော့….“

မှင်းလှည်းက တဝဂူဘုရားမှာ ရပသ်ှားသည်….။ ဆရာလေးတဈပါး ဘုရားပန်းကပကြာ စတေီတပတပြတပြှီး လှည်းနား ပြနရြောကတ်ော့…. မယသ်ီလရှငသ်ည် ခငမြောငဝြင်းကို တွေ့လသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း မယသ်ီလရှငကြို မှငတ်ော့ အံ့သှမိလသည်ေ………။ မယသ်ီလရှငသ်ည် ကုန်ဒွထေိမ်းကာ မကြလြှှာကို ပြနခြလွိုကသ်ည်…..။ ခငမြောငဝြင်း တဈခွိနတ်ုန်းက သူ မှတန်ိုးခဲ့ရသည့ြ နာမညလြေး မတိုးမကယွြ ခေါလြိုကလြသည်ေ….။

…………………………………………………………..

ထီးလင်းမှာ မိုးလင်းတဲ့ထိ ခစွကြှသည် (ဇာတသ်ိမ်း)

“ဝင်း…အဲ…ဆရာလေး ဒေါသ်ဇငဝြင်း….“

ခငမြောငဝြင်း ဘယလြိုခေါရြမှန်းမသိဖြစ်ပြီး လူနာမညကြိုပဲ ရိုသသမှေုဖြင့ြ ဒေါတ်ပခြေါလြိုကသ်ည်…။

“ဆရာလေးဘှဲ့က ဒေါသ်ုမစောရီ ပါ…“

“တငပြါ့ဆရာလေး ဒေါသ်ုမစောရီ…။ ကြှနတ်ောြ အဲ တပည့တ်ောြ စကားလေးနဲနဲပြောချင်ပြါတယ်… အခွိနပြေးနိုငမြလား…..“

“နဝငေတ်ော့မှာမို့ ဆရာလေး တည်းခိုရာ ကြောင်းကို ပြနကြှှသင့ပြှီ…။ တကယလြို့ ဒကာလေးမှာ မေးချင်တ်ာ သိချင်တ်ာရှိရင် မှင်းလှည်းနဲ့လိုကပြှီး ကြောင်းကို ကြှတဲ့လမ်းမှာ ပြောလို့ရပါတယ်….“

“တင့ပြါ…ဒါဆို လိုကခြဲ့ပါ့မယ်…..“

နှစ်ဦးသားလှည်းပေါရြောကလြို့ နရောကသွညန်ှင့ြ မှင်းလှည်းလည်း စတငထြှကခြှာသည်…။

“ဟဲ့ မွင်းမလေး…“

မောငဆြင့ြ မှင်းဇကကြှိုးကိုဆှဲပြီး သူ့မှင်းမလေးကို အသံပေးလိုကသ်ည်….။

“ဒကကြလောကြ ဒကကြလောကြ ဒကကြလောကြ“

ပတဝြန်းကငွြ တဈခုလုံး မှင်းခွာသံသာ ကြားနရသေည်….။ ခငမြောငဝြင်း အရငဆြုံးသိချင်သ်ညမြှာ သဇငဝြင်း ဘယတ်ှရေောကြ ဘာတွဖြစ်ေလဲဖြစ်သည်…။ လူလူချင်ြးဆိုရငတ်ော့ မေးခလွိုကပြှီး စိတဆြိုးချင်ဆြိုးခလွိုကလြို့ရသည်…။ အခုတော့ မယသ်ီလရှငဝြတကြှီးဖြင့ဆြိုတော့…ခကန်သည်ေ….။

“ဆရာလေး ဒီနှစ်တွေ ဘယတ်ှရေောကပြှီး ဘာတွလေုပန်လေဲ။ တပည့တ်ောြ အရမ်းသိချင်တ်ယ်….“

မတိုးမကယွြ မကြန်ှာအမူအရာကို တညင်ှိမအြောင် ကြိုးစားလကြြ ဒေါသ်ုမစောရီ ဖြပေေးလိုကလြသည်ေ…။

“ကံကြှေးတွပြနေဆြပရြတယပြဲ မှတပြါတယ်…။ အခုဘဝ ရတာမလို လိုတာမရ ပြောစြရာတွနေဲ့ ဝေးခဲ့ရတာ အတိတကြ မိမိပြုလုပခြဲ့တဲ့ ကံတွလေို့ မှတပြါတယ်…။ ဒါကြောင့ြ အထူးမပြောလိုတော့ပါ…“

မပြောချင်တ်ာကို ခငမြောငဝြင်း ဆကမြမေးတော့။ ဒါပမယေ့ြ လင်းကိုတော့ မေးရမယ်…။ ဆရာလေး လင်းနဲ့တော့ အဆကအြသှယရြှိရမယ်…။ ဒါကြောင့မြို့ သူ့အလှူကို သူတို့နာမညတ်ပပြှီး လှူခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်….။

“လင်း… ဆရာလေးညီမ ငုဝါလင်းနဲ့ ဆုံပြီးပြီးလား….“

“အင်း… အရငဘြဝက ညီမဖြစ်ခဲ့သူ ဒကာမလေးနဲ့ ဆုံပြီးခဲ့ပါပြီ…။ ဒါကြောင့မြို့လည်း ဒီရောကလြာခဲ့တာပဲလေ….“

ခငမြောငဝြင်း ဆှံ့အသှားသည်…။ အရငဘြဝတွေ အခုဘဝတွဆေိုတော့ ဘဝတွချေားခဲ့ပြီလား…။ ဒါဆို လင်း သမွေားသှားပြီလား…။ သတမြေးစာအရ လာဖြည့ဆြည်းပေးတာလား…။ ဟာ … ခငမြောငဝြင်းရဲ့ စဉြးစားခန်းဖြင့တ်တသ်ည့ြ အကငွ့သ်ည့ြ သူ့ကို စိုးရိမမြှုဆီ ဆှဲခေါသ်ှားတတပြှီး ပူလောငစြသည်ေ…..။ ဒါကို ဒေါသ်ုမစောရီ ရိပမြိလသည်ေ…။ ရိပမြိဆို တဈခွိနကြ အတွဲညီခဲ့ကြသည့ြ ခစွသ်ူတွပေဲကိုး…။ သို့သောြ ရငထြဲ အခစွအြမုန်းမရှိအောင် တရားမှတန်ရင်ေး……

“အရငဘြဝဆိုတာ ဆရာလေး လူဝတကြှောငတ်ုန်းကကိုပြောတာပါ…။ အခုက မယသ်ီလရှငဘြ၀ ဒီလိုဆိုလိုတာပါ…“

“အောြ…တောပြါသေးရဲ….. တောတ်ောန်ောကတ်ယ်…. အဲ… ကနတ်ော့ကနတ်ော့“

ခငမြောငဝြင်း ငယင်ယတ်ုန်းကလို ရုတတ်ရကြ စိတထြဲမှာထငသ်ှားပြီး သူတို့ စတိုင်းနောကတ်ိုင်း ပြောတတသ်ည့ြ လူငယဆြနဆြနစြကား ထွကသ်ှားသည်….။ မှင်းလှည်းဆရာ မောငဆြင့လြည်း ခွီခနဲရယလြွှကြ လှည့ကြှည့လြသည်ေ….။ တညင်ှိမအြောင် တရားမှတန်သည်ေ့ ဆရာလေးလည်း ပြုံးယောငသ်န်းသှားကာ ရုတခြညွြး စိတကြို ခညွတ်ိုငပြှနပျို့လိုကရြသည်….။

“ဒါဆို အခု ငုဝါလင်း ဘယမြှာလဲဆိုတာ ဆရာလေး ပြောပြနိုငမြလား…။ ဆရာလေး အဲ့ပြနမြှာလား… လိုကပြါရစခငေမြွာ…“

ဒါတော့ ဒေါသ်ုမစောရီ စဉြးစားရပြီ…။ သူပြနရြောကလြာတော့ သူတို့အိမတ်ံခါးကြီး သော့ခတထြားသည်…။ ပတဝြန်းကငွမြေးကြည့်တ်ော့ မိဘတွေ ဆုံးကုနပြှီ…။ လူမနတောတင် ၄ နှစ်ကြောလြောကြ ရှိနပြေီဆိုတော့… သူစဉြးစားရသည်…။ သူ့ညီမရော… မှနမြာပြညန်ဲ့ အဆကအြသှယပြကြန်တော တောတ်ောလြေးလည်းကြာပြီမို့.. ဘယသ်ူ့လိုကမြေးရမလဲ တွေးတုန်း.. ခငမြောငဝြင်းကို ဆကသ်ှယရြမလား တွေးမိသည်… ။ သူ မဆကသ်ှယခြငွတ်ော့ အပူတွထပေမြပေးချင်ြ။ သူ့သူငယခြငွြးတွလည်ေး မဆကသ်ှယတ်ော့ဘူးလို့ တွေးလိုကသ်ည်။ နောကဆြုံး ပုံတောငပြုံညာဖကကြ ထီးလင်းမှို့မှာ အမေ့ရဲ့ညီမ တဈဝမ်းကြဲ အပျိုကြီးကို သှားသတိရမိသည်…။ သူတို့ကိုခစွသ်ည့ြ သူ့အမနှငေ့ပြတသ်တပြှီး သိသည့ြ အမွိုး…။ ရနကြုနလြာရင် အိမမြှာတည်းသည်…။ သူ့ဆီလည်း သှားဖူးသည်…။ တခါတဈလေ ငှအကေူအညီတောင်းသဖြင့ြ ငှလှေှဲပေးဖူးသည်…။ အဆကအြသှယဆြိုလို့ သူ့ပဲ သတိရသည်….။

ဒါနဲ့ပဲ ထီးလင်းကို သူလိုကသ်ှားသည်….။ ဟိုရောကတ်ော့ မှို့က အရမ်းကြီးတာမဟုတတ်ော့ စာတိုကကြနေ သှားစုံစမ်းရင်း ဒေါသ်ိန်းသန်းလိပစြာကို ရသှားသည်…။ အဲ့မှာ ညီမဖြစ်သူဖြင့ြ ပြနဆြုံကြသည်…..။ ပြနဆြုံတော့ ၃ ယောကသ်ား ဖကပြှီး ငိုကြသည်…။ နောကဆြုံး သူမှာ ဖြားတောငဖြွားသညအြထိ ငိုမိလသည်ေ….။ သူရုန်းထွကလြိုကပြမယေ့ြ သူ့အတွကြ ကံတရားက ဖေးမမှုမရခဲ့ပဲ အလိမအြညာတွနေဲ့ ဒူဘိုင်းကနေ ကနဒေါထိကို ကံဆိုးမသှားရာ မိုးလိုကရြှာခံရပြီး သောငတ်ငန်ခေဲ့ကာ နောကဆြုံး ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် ပြနလြာခဲ့ပြနတ်ော့ မိဘတွကေိုတောင် မမှီလိုကတ်ော့…။ ဒါ့အပြင် ညီမဖြစ်သူရဲ့ အခွအနေတွကေေို ထပမြံသိလိုကရြခွိနမြှာ… ခငမြောငဝြင်းနဲ့ လင်းနဲ့ အပေါမြှာ သူ့ခံစားခကြြ ဘာမှမဖြစ်ပမယေ့ြ သူ့ညီမ တဈကြိမမြကောင်းတာ လုပစြားဖြစ်သှားသည့ြ ကိဈစအပေါြ သူအပြဈမကင်းလို့ သူ့ကိုယသ်ူခံစားရင်း နာကငွမြိလသည်ေ…..။

အဲ့နောကမြှာ သူ့ဘဝကို သူ တောတ်ောစြိတပြကြအြားငယခြွိန်… ဒေါသ်ိန်းသန်းနဲ့ ဥပုတန်ေ့ ဘုန်းတောကြှီးကြောင်းလိုကပြှီး ဆရာတောရြဲ့ တရားကိုနာပြီးခွိန် သူဆုံးဖြတခြကြာ သာသနာ့ဘောငဝြငခြဲ့သည်….။ အဲ့နောကြ သူ မှနမြာပြညပြတကြာ ဘုရားဖူးရင်း သာသနာပြုမညဆြိုကာ ထွကလြာတော့… ပုဂံရောကရြင် ဒါလေးလှူပေးပါဆိုပြီး စာအိတလြေး သူ့လကထြဲကို သူ့ညီမ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်….။ နာမည် ဘယသ်ို့ဘယခြှမ်း တပပြှီးလှုလို့ မပြောပမယေ့ြ… ခငမြောငဝြင်းနှင့ြ ငုဝါလင်းလို့ သူတပပြှီး လှူပေးခဲ့လိုကသ်ည်….။ သူ့ညီမက ခငမြောငဝြင်းကို ရှောငန်ပမေယေ့ြ…. သူနဲ့ခစွသ်ူမဖြစ်ခင် သူငယခြငွြးတွေ စုရိုကထြားတဲ့ ပုံပြထဲက ကြိတသ်ဘောကနွတောခဲ့တာကို သူ သိလိုကရြတာမို့…. သူ့ကို ခငမြောငဝြင်းနဲ့ နရောကသွှားစချင်ေသ်ည်…။ အခုလည်း ခငမြောငဝြင်းမှာ သူ့ညီမအပေါြ တောတ်ောလြေး စိတအြလေးထားနသညေ့ြ ပုံမှငပြှနတ်ာမို့…. နောကဆြုံးမှာ လိပစြာကို ပြောပြပေးလိုကလြသည်ေ….။

“ဆရာလေးက မပြနဖြစ်လောကသ်ေးဘူး။ ပြနရြောကမြရောကလြည်း မသချောဘူး…။ စိတန်ှလုံး ငှိမသ်ကရြာမှာ တရားအလုပလြုပမြှာမို့ ဆရာလေးမှာ ဘာအစီအစဉမြှမရှိဘူး ဒကာ….။ ဒါပမယေ့ြ ဆရာလေး လိပစြာတော့ ပြောလိုကပြါ့မယ်…။ ဒါကတော့ ဆရာလေး ဒကာ့ကို ယုံကြညလြို့ပါ…..“

ယုံကြညတ်ယဆြိုပါလား …..။ ခငမြောငဝြင်း ကြကသ်ီးထသှားသည်…။ ဘယကြိဈစကို ရညည်ှှန်းချင်မြှန်း တိတိကကြ မပြောပမယေ့ြ… ကိဈစအားလုံး ပတသ်တမြှုအားလုံးအတွကြ ရညည်ှှန်းသညလြို့တာ တွေးလိုကရြာ ခငမြောငဝြင်းစိတထြဲ သိသိသာသာ ပေါ့ပါးသှားလသည်ေ….…။

……………………………………………………..

ထီးလင်းမွို့….

အညာမှာပူခဲ့သမွှ ထီးလင်းမှို့နားဝငလြာသညန်ှင့ြ အရိုးစိမ့လြာသည်….။ လင်း ရှိရာ ဒေါသ်ိန်းသန်းဝိုင်းဆီ သှားရင်း ဟိုးနောကကြ ချင်ြးတောငတ်န်းကြီးကို မှငလြိုကရြသညကြ ပိုစိမ့သ်ှားသလို ခံစားလိုကရြသည်….။ ဒုတိယကမျဘာစဈတုန်းက အင်ျဂလိပ် စဈတပလြယောဉတ်ှဆင်ေးရန် ဖောကထြားသည့ြ ကြင်းဟောင်းကြီး….။ မှို့လမ်း အိမဝြိုင်းတွေ လေးထောင့ကြကြ စနဈကနွတောကိုက သူတို့တွပေဲ အကြကရြိုကခြဲ့တာဖြစ်မှာပါလို့ တွေးလိုကမြိသည်….။

အိမတ်ှကေိုသတိထားမိသည်…။ ကြှန်းတွနေဲ့ ဆောကထြားတာများသည်…။ နောကမြှသိရတာ အရငကြ သဈလိုရင် တောထဲဝငခြုတပြှီး ဆောကရြုံပဲတဲ့…။ တောကလည်း ကြှန်းတောတွေ ပေါမှပေါတဲ့…။ အခုတော့ အရငလြို ခုတခြငွတ်ိုင်းတော့ ခုတမြရတော့ဘူးတဲ့…..။

လမ်းထဲက ဖနဂြေါလြီရိုကန်တေဲ့ ကလေးတဈယောကကြို မေးလိုကပြှီး သူလကည်ိုးထိုးရာ ခွတေံရှညအြိမဆြီ… တရှေ့ရှေ့ကပသ်ှားပြီး…. ခွံတံခါးရှေ့ကလေ….

“လင်း….လင်း…..လင်း“

ဆိုပြီး ခငမြောငဝြင်း စိတလြှုပရြှားစွာ လှမ်းခေါန်မေိသည်…။ ညနေ ၃ နာရီ ပမယေ့ြ ခမွြးနပြေီ….။ ခွတေံခွမေို့ အောကထြပတ်ှင် ကြကပြစွခြုံရှိသည်…။ ခွံထောင့တ်ှင် မီးဖိုလို့ထငသ်ည့ြ ထံရံကာထဲက အဒေါကြှီးတဈယောကြ ထွကလြာသည်…။

“မောငရြင် ဘယသ်ူလဲကြယ်“

“ကြှနတ်ောခြငမြောငဝြင်းပါ အဒေါြ… လင်း… အဲ… ငုဝါလင်းရှိပါလား….“

“အောြ…. မောငရြင် ရောကလြာပြီကိုး…“

ခငမြောငဝြင်း ဒေါသ်ိန်းသန်း အနီးကပလြာသညမြို့ မကြလြုံးအိမထြဲ မကြရြညစြများ တွေ့လိုကသ်ည်…။

“သမီး လင်းက မရှိ….“

ဒေါသ်ိန်းသန်း မကြရြညစြများ သုတန်သည်ေ…။

“ဗြာ….“

ခငမြောငဝြင်း မရှိဆိုတာထိ ကြားလိုကရြပြီး မရှိဆိုတာ ပြနသ်ှားတာလား သသှေားတာလား… ဘာလား…. ခေါင်းကြီးသှားပြနသ်ည်….။

“ဟိုလေး အဒေါြ မရှိဆိုတာ ပြနသ်ှားတာလား… ဒါမှမဟုတ်…..“

ဒေါသ်ိန်းသန်း မကြရြညကြို လကဖြနောင့ဖြှင့ြ သုတန်ရင်ေး ယောင်းမကိုငထြားသည့ြ လကဖြှင့ြ ခဏနေဦးဆိုသည့ြ သဘောဖြင့ြ လကကြာပြသည်….။

“အဒေါရြယ် ကြှနတ်ောြ ရငတ်ှပေူလှပြီ….“

“နပေါဦး ငါ့တူရယ်။ မကြလြုံးထဲ ကပြခြိုးစပန်လေို့ပါ…။ တူမလေးက အခုမရှိဘူး…။ ကြောင်းက ပြနမြရောကသ်ေးဘူး…။ သူက အခု စတနော ဆရာမ လုပပြေးနတောလေ…..။ ခဏနရေောကတ်ော့မှာ…။ ငါ့တူလာ.. အိမအြောကကြှကပြစွကြနေ ထိုငစြောင့န်ေ။ ဒေါဒြေါြ ဟင်းအိုး သှားလကစြသတလြိုကြဦးမယ်…“

ဆိုကာ မကြလြုံးပြတရြင် မီးဖိုဆောငထြဲ ဝငသ်ှားလသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း အခုမှ အလုံးကြီးကသွှားကာ…

“အောြ ဒေါဒြေါသ်ိန်းသနရြယ်…. နောကတ်ယ်….“

စိတထြဲကလည်း ဒီညီအဈမတွကတေော့ တဈယောကကြ ဆရာလေး၊ တဈယောကကြ ဆရာမလေး တောတ်ောတ်ော့ ထူးဆန်းတယ်…..။ ခဏနတေော့ လမ်းထဲကစားနသညေ့ြ ကလေးများထံမှ…

“ဟေ့ဟေ့ ခဏရပ် ဆရာမလေးလာတယ်… ရှောငရြှောင် “

ဆိုပြီး လမ်းဖယန်တောကိုကြားပြီး ခငမြောငဝြင်း ခွံတံခါးနားသှားကာ စောင့ပြှီး… လင်း တံခါးနားရောကလြာသညန်ှင့ြ…. ဖြင့လြိုကပြှီး

“မင််ဂလာပါ ဆရာမ“

ဆိုပြီး ဆှဲခွင်းလေး လှမ်းယူလိုကရြာ… လင်း အံ့သှသှားပြီး ခွငကြိုလှှတခြလွိုကမြိရာ… ခငမြောငဝြင်း လှမ်းဖမ်းမိလိုကသ်ည်….။ ပါးစပလြေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပိတပြှီး ကြောငကြှည့န်သညေ့ြ လင်းကို လကလြေးဆှဲယူပြီး ကြကပြစွဆြီ ဆှဲခေါသ်ှားလသည်ေ….။

“ကဲ အမောဖြရင်ေး ပြောသမွှနားထောင်……“

ခငမြောငဝြင်း… လင်း… ထားခဲ့သည့ြ စာလေးဖတပြှီးခွိနကြနေ သူ့အဈကိုဆီသှားနရတောရော.. ပုဂံရောကခြဲ့ပြီး ဝင်းနဲ့တွေ့ခဲ့တာကနေ ခုဏက ဒေါသ်ိန်းသန်းလုပလြို့ စိတပြူသှားရတာအဆုံး ပြောပြလိုကတ်ော့…. .စိတမြကောင်းဖြစ်စရာနရောလေးတွေ လင်း…. မကြရြညလြေးတွကြေ အလှဲလေးတွအခေိုကမြှာတော့ မကြရြညစြလေးတွနေဲ့ တခစ်ခစ်ထရယန်ဲ့ ခငမြောငဝြင်းကိုကြည့်ရြင်း သူ သနားသှားသည်… ။ သူလည်း ဘာကြောင့ြ သူ ထွကသ်ှားမိတာကို ပြနပြှောပြလိုကမြိသည်….။ ခငမြောငဝြင်း နားထောငပြှီးတော့ လင်းဆီက ကတိတဈခုတောင်းသည်…။

“နောကဆြိုရင် ကိုယ့ကြိုမပြောဘဲ အခုလို ထွကမြသှားပါနဲ့…။ ကိုယလြင်းကိုခစွတ်ာတွကေို အသိအမှတပြှုတယ် ဆိုရငပြေါ့လေ…..“

လင်းလည်း ခေါင်းလေးငှိမ့ပြှီး ဘေးချင်ြးကပသ်ှားထိုငပြှီး ခငမြောငဝြင်းပါးကို ကပန်မ်းလိုကလြသည်ေ…..။ ထိုစဉြ.. ခွံစည်းမှ ခေါင်းဖောခြှောင်းနသညေ့ြ ကလေးတဈသိုကြ ဟေး ဆရာမက ဦးလေးကြီးကို နမ်းလိုကတ်ယ် ဆိုပြီး အောပြှေးသှားကြရာ… နှစ်ယောကသ်ား ရှကရြှကန်ဲ့ ပျိုငတ်ူရယလြိုကကြှပြီး လင်းကိုဖကလြိုကလြသည်ေ…..။ ခငမြောငဝြင်းက…

“လင်း…သုံးသုံးလီကိုးဆိုတဲ့ ပုံပြင် ကြားဖူးတယမြလား….“

လင်း… မကြန်ှာမှာ ပန်းရောင် အသည်းလေးများ ဖြတပြှေးသှားသည်…။

“ဟီးဟီး… လာမပြောနဲ့ သုံးသုံးလီကိုးမလား…..“

“အင်း အခုကြည့်ြ ၃၆၅ … ၅ လီ ဘယလြောကထြငလြဲ….

“၁၈၂၅ လေ အဲ့ထဲက ဥပုဒန်ေ့တွေ အခါကြီးရကကြှီးတွေ ပြနန်ုတလြိုကရြငတ်ော့… အင်း.. ၁၈၀၀ လောကဖြစ်မှာပေါ့…“

“ဟာ..အတွကအြခကြကြ မှနလြိုကတ်ာ…..“

“ခစ်ခစ် မှနဆြို ကိုကို့ကို သတိရလို့ အားနေ ရကတ်ှပေဲ ထိုငတ်ှကန်တောလေ….“

“အင်း… အိမကြ ကြှန်းသားဆိုတော့ ခိုငမြှာပါ… ခိုငတ်ယမြလား….“

“ခိခိ ခိုငတ်ော့ ဘာလုပမြလို့လဲ….“

“ဝမ်းတောငဆြံ အမ် အိတဟြမဒြရကြ မဒန် ဝမ်းတောငဆြံ အမ် အိတဟြမဒြရကြ“

ခငမြောငဝြင်း လကဝြါးနှစ်ဖကပြှတပြှီး ရယကြွဲကြဲဖြင့ြ လင်းကို စားမလိုဝါးမလို စကာ ပြောလိုကသ်ည်…။ လင်းကလည်း….

“နိုးနိုး ကိုဘိုရူး….“

ဆိုပြီး နှာခေါငလြေး ရှုံ့ပြလိုကသ်ည်….။ ထိုစဉြ ဒေါသ်ိန်းသန်း ရောကလြာသညမြို့….

“ဒေါဒြေါြ မကြလြုံးထဲက ကပြခြိုးတွေ ဖယပြေးရဦးမလားဟင်“

“ခိခိ….“

လင်း ကြိတရြယလြသည်ေ….။

“ရပါတယင်ါ့တူရယ်… ထမင်းတွကကြေပြှီလို့ အဲ့တာလာပြောတာ….။ ပြီးတော့ သမီးရေ… ဒီည ဒေါလြေး ခွရင်ေးအိမမြှာ သှားအိပမြယ် အဲ့တာ….“

လင်း အားနာသှားသည်…။

“မဟုတတ်ာ…ဒီမှာပဲအိပပြါ….“

“မဟုတဘြူး….မဂင်ျဂါ နဲ့ခွိန်းထားလို့……“

“အောြ ဟုတကြဲ့ပါ ဒေါဒြေါသ်ိန်းသဘောပါ…။ ဒီမှာအိပလြည်း ရတယန်ောြ… သူ့ကိုအားမနာပါနဲ့…“

လင်း ခငမြောငဝြင်းကို လကည်ိုးလေးထိုးပြီး ပြောလိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းကလည်း မဂင်ျဂါကို မအင်ျဂါလို့ ကြားသှားသည်…။ မိန်းမကိဈစထငပြှီး ဘာမှဝငမြပြောတော့ပေ….။

“အေးပါ တူမလေးရ… နှစ်ယောကသ်ား စကားတွဝအေောငပြှောကြ..။ စားချင်ပြှီဆို မီးဖိုဆောငထြဲ ခူးခပစြားကြပတေော့ အေ….“

ဒေါသ်ိန်းသန်း အိမပြေါတ်ကသ်ှားမှ…. လင်းကို ကပမြေးလိုကသ်ည်…။

“အဒေါကြ နမကေောင်းဘူးလား…“

“ဘာလို့….“

“သိဘူးလေ မအင်ျဂါလို့ ကြားလိုကသ်လားလို့….“

လင်း တဈခကြတ်ှေးလိုကပြှီး သဘောပေါကလြို့ ရယခြလွိုကသ်ည်….။

“ခစ်ခစ် ကိုကိုကလုပတ်ော့မယ် မအင်ျဂါမဟုတဘြူး ကုလားကား မဂင်ျဂါ….“

ခငမြောငဝြင်းလည်း အခုမှ သဘောပေါကတ်ော့သည်…။

“အောြ… ဟို လငဗြန်းပြုတကြတွာကို စလိုးမိုးရှင်းနဲ့ ၁၂ ခါပြနပြှပြီး လူတိုင်းစေ့မကြန်ှာကို လိုကရြိုကပြှနတေဲ့ ကားထငတ်ယ်….“

“ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ် ခစ်ခစ်….။ တကယတ်ော့ ရှောငပြေးတာထငပြါတယ်….“

“အောြ ဒါဆို ပြနပြှောလိုကမြယလြေ… အားနာစရာ…“

“ရမယမြထငဘြူး အပျိုကြီးက ကြောကသ်ှားတာ….“

“ဘာလို့…..“

“ဘာလို့ရမှာလဲ ကိုကိုက အတင်း ဝမ်းတောငဆြံ အမ် အိတဟြနဒြရကလြို့ အောန်တောကိုး.. ခစ်ခစ်“

“ဟုတသ်ားပဲ… ၁၈၀၀ ပြည့ဖြို့ဆို အခုလောကထြဲက စမှဖြစ်မယ်… ဟဲဟဲ…“

“ဘာဟဲဟဲလဲ လူပုံလည်းပြနကြှည့ြဦး တာဇံကမှ သူ့ထကသ်ားနားဦးမယ်…။ ရသှေားခွိုးကြမယ်။ ပြီးမှ ထမင်းစားသောကပြှီး ကိုကို့သဘောပါရှင့ြ…“

“ရကဘေယသ်ှားခွိုးရမှာလဲ…“

“စမ်းချောင်းမှာလေ… ဒီနားကအိမအြကုနလြုံးက ဟိုးချင်ြးတောငတ်န်းက စီးလာတဲ့ စမ်းချောင်းကပဲ ခွိုးပါတယ်….။ လာလာ အေးလာပြီ…“

နှစ်ယောကသ်ား ရေးသှားခွိုးကြသည်…။ သူတို့ရောကတ်ော့ နောကတ်ောငကြနွတောမို့ လူရှင်းနသည်ေ…။ နှစ်ယောကသ်ား အအေးဒဏကြို အနတ်ုပြီး ကိုယစြီကိုငှာ့ အတွင်းစိတတ်ှဖြငေ့ြ နှေးနသလေိုလို ရချိုးနကြပြေီး.. ခငမြောငဝြင်းက ရစေိုအလှဖြင့ြ လှနသညေ့ြ လင်းကိုဖကပြှီး နမ်းမညအြလုပ်… လကဖြှင့ကြာလိုကပြှီး…

“၃ မိနဈပဲစောင့ြ ကိုကိုရေ….။ အိမရြောကပြှီး ညစာစာပြီးရင် ကိုကိုသဘောပါ…။ လူမှငကြှင်းတော့မလုပပြါနဲ့…။ ဒီမှာ လင်းက ဆရာမလေ…“

“ဟုတသ်ားပဲ… ၈ နှစ်တောင် စောင့ထြားခဲ့တာပဲ…. ကကေေ…။ ပြီးရငသ်ှားကြမယ်… အေးလို့ ပြနတ်ောငကြွုံ့သှားပြီ….“

“ခစ်ခစ် မှန်းစမ်း ကိုငကြှည့ရြအောင်… ဘယလြောကတ်ောင် ကြုံ့သှားလဲလို့….“

“အောငမြယ် သူ့လုပတ်ော့ ဆရာမလေး ဘာလေး ဆိုပြီး…. တောတ်ောလြညတ်ဲ့ အလညလြေး။ ၃ မိနဈပဲစောင့ြ ညစာစားပြီး လင်း သဘောနောြ…“

“ခစ်ခစ်…“

နှစ်ယောကသ်ား အိမပြှနပြှီး… အဒေါသ်ိန်းသန်းခကြထြားသည့ြ အိမကြှကြ တောခကြစြပစြပလြေးရယ်… ငါးပိရည် ဘူးသီးပုတပြှုတလြေးရယ် မွှဈကြောလြေးရယ် မှိုဟင်းခွိုလေးရယန်ဲ့ စားလိုကကြှပြီး သှားတိုကကြာ အခန်းထဲဝင် အကြောဆန့ကြှလသည်ေ…..။ လင်းက ခငမြောငဝြင်းဗိုကပြေါြ ခေါင်းတငလြှဲနရော….

“လင်းရေ…မရတော့ဘူး…..“

“နချင်ေန်ပြေီလား…ဒါဆိုလည်း…ခစ်ခစ်“

“ဘာတွပြေောနတောလဲ ဗိုကအြဈနလေို့ ခေါင်းတငထြားတာ ဖယပြေးနိုငမြလားလို့….`

“အှန့ြ…သိပါဘူး…ခစ်ခစ် ဒီကရှကသ်ှားပြီ….“

လင်း ဒူးနှစ်ဖကထြောငထြိုငလြိုကပြှီး လကဝြါးနဲ့ မကြန်ှာလေးအုပကြာ ရှကဟြနခြစွစြနိုး လုပပြှလသည်ေ….။

“ရှကတ်ယပြေါ့… ကဲကဲ ကိုကိုပြောလို့ ရှကသ်ှားတာ ကိုကို့မှာ အပြဈရှိတာပေါ့…။ ဆရာမပီပီ ကိုကို့ကို ရိုကပြေါ့…။ လကဝြါးဖြန့ြ ကြိမလြုံးတုတတ်ုတကြှီး ရှာပေးမယ်….“

လင်းလည်း ယောငပြှီး ခေါင်းငုံလွှကြ လကဝြါးဖြန့ပြေးလိုကသ်ည်…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ကြိမလြုံး တုတတ်ုတတ်ဈလုံး လကပြေါတ်ငပြေးလိုကသ်ည်….။

“ဟင်း….ဘာကြီးလဲ… ခစ်ခစ်။ ကြိမလြုံးကြီးကလည်း တုတသ်လလောကြ ၆ လကမြလောကပြဲရှိတာ ဘယလြိုရိုကရြမှာလား… တိုလှန်းတယ်… ခစ်ခစ်…“

“အဲ့တာရိုကဖြို့မဟုတဘြူး ဆရာမရဲ့။ ဆရာမကို ခစွဖြို့…..။ ကိုကိုမရတော့ဘူး…. လာတော့နောြ….“

“နိုး… လင်းကိုနမ်းပေးဦး…. လင်း ကိုကို့ဆီက အနမ်းခံချင်တ်ာ ၈ နှစ်တောင် စောင့ထြားရတာ….“

“ကိုလည်းနမ်းပေးချင်န်တော…. လှဲလိုကတ်ော့….“

“နိုး…“

“ဟာ တဈနိုးထဲနိုးနတောပဲ… ဘာလဲ ဘိုရူးတာ ဓါတကြူးသှားတာလား…“

“ခစ်ခစ် ကိုကိုလှဲ… ကိုကို့မကြန်ှာပေါြ တကခြှမှာ….“

ခငမြောငဝြင်း သိလိုကပြှီ ဘာကိုဆိုလိုချင်တ်ာလဲဆိုတာ…..

“ဟင်းနောျ….“

“ထမင်းနဲ့စားလိုကလြေ ခစ်ခစ်“

“အတတကြောင်းတွေ တတန်တယ်ေ ပြောမလို့….။ ဒါပမယေ့ြ ကြိုကတ်ယ်…။ လာစမ်းပါ…. အရညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားတောင် လွှာတောငပြေးထားမယ်… ပလပပြလပ်…..“

ခငမြောငဝြင်း လှဲလိုကပြှီး ခေါင်းဦးကိုဖယကြာ ဂွမ်းမှေ့ယာနဲ့ တဈသားထဲ ခေါင်းကိုထားပြီး မကြန်ှာကကြကြိုကြည့်ပြှီး လွှာကို ၉၀ဒီဂရီ ထုတပြေးလားပြီး ကစားပြလိုကသ်ည်……။ လင်း ထမီလေးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်….။ အမှှေးလေးတွကေ ရိတမြထားတာမို့ ရှညန်သည်ေ…။ အပေါအြင်ျကြီတော့ မခွှတသ်ေး ခမွြးနသေေးသည်…။ ပြီးတော့ ခငမြောငဝြင်းခေါင်းကို ခွကာ ဒူးထောကလြိုကပြှီး ညီမလေးကို ထောငထြားတဲ့ ခငမြောငဝြင်းလွှာပေါတ်ငပြေးလိုကပြှီး ခေါင်းရင်း သဈသားနံရံကို လကထြောကပြှီး ကိုယကြိုမတထြားလိုကသ်ည်….။

“ပလပပြလပ် ရှှတရြှှတ် ပလပလြပ် ရှှတရြှှတ် ဇွီဇွီ“

ခငမြောငဝြင်း မှှှလွှောလို အတွင်းအထုတ် မှနသ်ညထြကမြှနအြောင် ကစားပေးနသည်ေ….။

“အား… အီးအီး.. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်…။ ကိုကို လကန်ဲ့လုပပြေးတုန်းကထကြ ပိုကောင်းလိုကတ်ာ…။ လွှာလေးကနုတော့ လကလြောကလြည်း မနာဘူး…။ လွှာကအဖုလေးတွနေဲ့ ပြီးတော့ သားရညတ်ှနေဲ့ ပြီးတော့ အာငှေ့ကနှေးနတယ်ေ…. အား… ရှီး…“

လင်း ခွထေောကြ လူအနအထေား ခါးတို့ကို လိုသလို ခွိနည်ှိပြီး လကတ်ဈဖကကြ ခငမြောငဝြင်း ပုဆိုးကို ဖြလွေော့လိုကပြှီး ထောငမြတန်သညေ့ြ လီးကို ဆှဲထုပေးလိုကပြှီး ဒဈအသားနုကို လကခြွောင်းတွနေဲ့ ပြတပြေးလသည်ေ….။ လင်းရဲ့ လကကြစားမှုကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းလည်း လွှာကပိုသှကလြာသည်…..။ လင်းလည်း ကောင်းသညထြကြ ကောင်းလာသညမြို့ ခငမြောငဝြင်း ဆံပငတ်ှကေို နားထငန်ှဈဖကကြ စုံကိုငပြှီး.. ခေါင်းကိုမပြီး စောကစြိနဲ့ နှာခေါင်းကို ကြိတပြှတပြှတလြိုကရြာ…. တဈကြောင်းပြီးသှားလသည်ေ…..။ တုနတ်ုနရြီရီလေးဖြင့ြ ရယပြှီး…. ဝမ်းဆိုပြီး ပြောလိုကလြသည်ေ…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း မကြန်ှာပေါကြ အရညတ်ှကေို ပုဆိုးနဲ့သုတရြင်း ..

“ဘာဝမ်းလဲ… လာသေးတယ် ၁၈၀၀ ဆိုတာ ကို ပြီးရမယ့ြ အကြိမန်ောြ…. လင်းပြီးရမယ့အြကြိမ် မဟုတဘြူး….။ ဟှန့ြ… အခုတော့ နငပြှီး ငါ့အလှည့ြ ဟဲဟဲ…“

ဆိုပြီး စစနောကန်ောကန်ဲ့ လင်းကို ဆှဲလှဲလိုကပြှီး….. လင်းခေါင်းကိုပြနခြှကာ ဒူးတဈဖကထြောင် ကနွတ်ဈဖကကြထောကလြွှကဖြှင့ြ.. လင်းပါးစပရြှေ့ လီးကိုခွိနပြေးလိုကရြာ.. လင်းဟပေးတော့ ထည့ပြေးပြီး ခါးကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပကြာ… ပါးစပကြို ညှောင့လြတေော့သည်…။ သူ့တုန်းက ပတလေူးလနအြောင် ပြတထြားသလို နားထငမြှှေးတွေ ကြှတအြောငဆြှဲထားတာမို့ လင်းကိုလည်း ခငမြောငဝြင်း လီးဆုံးသညထြိထည့ပြှီး လုပန်သည်ေ….။ လင်းလည်း ခငမြောငဝြင်းကောင်းအောင် လုပပြေးလသည်ေ….။ နှစ်ယောကလြုံးရဲ့ လိငစြိတတ်ှကေ အောင့အြီးထားသမွှတွေ နောကဆြုံးမှာ ပေါကထြှကကြုနတ်ာမို့ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း ဖြစ်နကြတောကို အချင်ြးချင်ြး နားလညကြှလသည်ေ…။

“အာ့အာ့…ဟထား…အာ့အာ့..“

လညခြွောင်းထဲ ဒဈဝငသ်ှားတိုင်း မေ့စေ့အောကကြ ဖောင်းထလာတာကို ဖယောင်းတိုငမြီးက မှငန်တောကိုက ခငမြောငဝြင်း စိတပျိုကြှလာသည်…။ လင်းကလည်း ခငမြောငဝြင်းပေါင် ဖငသ်ားတွကေို လကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငပြေးလသည်ေ….။ ခငမြောငဝြင်း လင်းအင်ျကြီကို လှနပြှီး ဘောလြီမဝတထြားသည့ြ နို့အုံကို ညဈပြီး လီးကိုအဆုံးသှင်းကာ ဖိဖိကပလြိုကသ်ညတ်ှင် ပြီးချင်စြိတ် ဖြစ်သှားသည်…။ ဖိနတောကိုရပပြှီး စိတကြိုပြနလြွော့လိုကရြာ…. အာသာမဖြတောလည်း ကြာနပြေီမို့ ရှေ့ပြေးအရညကြှညန်ှင့ြ သုတတ်ဈခွို့ လင်းအာခေါငထြဲ တန်းတန်းထွကသ်ှားသည်…။ အရမ်းမများ… ပြီးသှားတာလည်းမဟုတ်… လီးကို ပြနထြုတလြိုကသ်ည်….။ အာခေါငထြဲ ဝငလြာတဲ့ သုတတ်ှကြေောင့ြ …

“ကိုကို ပြီးသှားတာလား….“

“မဟုတဘြူး… ရှေ့ပြေးတွေ အရငရြှင်းလိုကတ်ာ… ဒီလောကန်ဲ့ဘယပြှီးမလဲ… ပိုလုပရြကြာအောင် အရညန်ဲနဲပေးထွကလြိုကတ်ာ… ဒီမှာကြည့်ြ ကမွှမကသွေးတာ…..“

ခငမြောငဝြင်းလကထြဲ လီးက ပြနမြာလာသည်….။

“ဒါဆိုလည်း ထည့ပြေးတော့ကြာ…..“

လင်း ပေါငလြေးကားပေးလိုကလြသည်ေ……။ ခငမြောငဝြင်းလည်း ဂွမ်းမှေ့ယာပေါြ ဒူးထောကကြာ ဖိသှင်းခလွိုကသ်ည်…။ ခုဏက အရညတ်ှနေဲ့ သားရညတ်ှရှေိသေးတာမို့ ဒဈကဝငသ်ှားပြီး လီးတံတဈဝကလြောကမြှာ တထဈထဈနဲ့ တဈဗှဈဗှဈ တထုတထြုတ် မှညသ်လို ခံလည်းခံစားရကာ… လီးဝငသ်ှားလသည်ေ…..။

“အား…အာ… ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်…. အထဲက စိမ့သ်ှားတာပဲ… ပြည့သ်ိပန်ပြေီ….“

“ကိုလည်းကောင်းတယ်….. ကြပထြုတန်တောပဲ…..“

“ဒုတဒြုတဒြုတဒြုတဒြုတဒြုတ်“

လီးကတင်းနသလေို စောကဖြုတကြလည်း ဖောင်းကားနပြေီး နှစ်ယောကလြုံးအတွကြ ငတပြှတန်ရောကနေ ပြနလြုပကြှတာမို့ အငမ်းမရ အာသာမပြနေိုငဘြဲ… ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ရြတာကို အားမရဖြစ်နကြသေည်…။ လင်းက ပေါငကြိုကားထားပြီး ခငမြောငဝြင်းကိုတောင် ပြနခြွိတထြားကာ… လကကြ ခငမြောငဝြင်းဂုတကြို သိုင်းဖကထြားသည်….။ ခငမြောငဝြင်းကလည်း သူ့ရငခြှငထြဲ လင်းကိုယလြုံးလေးကို ကြပန်အေောင် ဖကထြားပြီး လီးကိုတဆုံးထုတ် တဈဆုံး ဆကခြနဲ ဆောင့သ်ှင်းခွင်းဖြင့ြ…. ညှောင့န်ရောကနေ အားမရတော့တာမို့….

“လင်း ခါးကို ခွနေဲ့ခွိတထြား… လကကြလည်း ဂုတကြိုသိုင်းထား….“

ပြောပြီး လင်းကို သိုင်းဖကကြာ ထလိုကလြသည်ေ….။ လင်း ဖားလေးလိုကပပြှီး လပေေါပြါလာသည်…။ ထို့နောကြ ခငမြောငဝြင်း လင်းကို ဒူးကောကခြှကြ နှစ်ဖကကြနေ လကထြည့ပြှီး ဖငလြုံးနှစ်ဖကကြို ကိုငကြာ သူ့ဒူးကို နဲနဲကြေးလိုကပြှီး လင်းတဈကိုယလြုံးကို ဆှဲဆှဲပြီး သူ့ လီးဆီ ဆောင့လြသည်ေ…။ လင်းတဈကိုယလြုံး သိမ့သ်ိမ့တ်ုနပြှီး ပြုတကြမွှာစိုးတာကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းကို အသဖကေထြားရလသည်ေ….။

“အားအား…ကောင်းလိုကတ်ာ… တဈဆဈဆဈနဲ့ကို အထဲက ကောင်းလို့ ယားတောငန်တယ်ေ… လုပလြုပ်…အား….“

ခငမြောငဝြင်းလည်း ခပကြှာကြာဆောင့လြိုကပြှီး လင်းကို မှှယောခွရင်ေးရှိ ကြှန်းသတ်ေတာပေါခြကြာ အားနဲ့ ဒူးကြေးကာ အပေါစြီးကနေ ရိုကဆြောင့ပြှနသ်ည်….။ လင်းမှာ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ ခေါင်းကိုထောငန်ပြေီး ခွထေောကတ်ှလည်ေး လပေေါထြောငလြွှကပြွံနသည်ေ….။ ဆောင့ခြကြပျိုပြင်းလာတာကြောင့ြ ခငမြောငဝြင်းခေါင်းကိုဆှဲကာ ကဈဆငဆြှဲလိုကသ်ည်…..။ ပြီး ပြနခြှာကာ…..

“ကိုကို နောကကြဆောင့ပြေးတော့….“

ဆိုကာ သတ်ေတာပေါကြဆင်းပြီး ခွတဈေဖကကြ သတ်ေတာပေါတ်င်၊ တဈဖကကြ ကြမ်းပြငပြေါရြပ်၊ လကကြ ပဉွန်ံရံက ဆင့ပြေါထြောကကြာ ဖငကြို လုံးထွကပြှီး အဖုတပြှူထွကန်အေောင် ကော့ပေးထားလိုကသ်ည်….။ ခငမြောငဝြင်းလည်း လင်းရဲ့ ပိုဇဈရှငအြနအထေားကြောင့ြ လီးထဲကတောင် ဆဈခနဲဖြစ်သှားပြီး လီးထိပကြို တံတွေးထပဆြှတကြာ နောကကြလီးကို သှင်းလိုကသ်ည်…..။ ခါးကိုစုံကိုငပြှီး… ဖောကခြနဲမှညအြောင် ဆှဲဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည်…..။

“အား… ရှှီး ကိုကိုရယ်… အဆုံးထိလာထိတယ်…. ကောင်းလိုကတ်ာ…“

ခငမြောငဝြင်းလည်း လင်းခါးလေးကို နဲနဲပြနန်ှိမ့ကြာ လီးနဲ့ အနတေောဖြစ်အောင် ခွိနပြှီးသညန်ှင့ြ…. လင်းပုခုံးကို အောကကြနသေိုင်းကိုငကြာ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့လြသည်ေ…..။ လင်းလည်း ခွတဈေဖကကြို သတ်ေတာပေါမြတငန်ိုငတ်ော့ဘဲ ကြမ်းပေါကြိုသာ စုံရပကြာ ခွဖြေားထောကလြွှာကြ ဖငကြိုကောကပြေးထားလွှကြ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ နောကပြှန် ခငမြောငဝြင်းဂုတကြို သိုင်းဖကထြားလသည်ေ…။ ခငမြောငဝြင်းလည်း နို့တွကေိုဆှဲ ခါးတွစေုံကိုင် လင်းမကြန်ှာကို ဆှဲလှည့ပြှီး ပါးစပထြဲ လွှာထိုးထည့ြ အောကကြလည်း အဆောင့မြပကြဘြဲ ဆကတ်ိုကလြိုးနကြရေင်း…. တအားကောင်းလာသည်…..။ မတတ်ပကြနေ ဂွမ်းမှေ့ယာပေါြ လင်းကို ခလွိုကပြှီး လေးဖကထြောကစြကော သူလည်းနောကကြနေ ဒူးထောငပြှီး လိုးလသည်ေ….။ သူဆောင့တ်ိုင်း လင်းက ပြနဆြောင့တ်ာမို့ ဖီးလပျိုတကလြာသည်…..။

“အားအား…အ့..အ့…အ့…. ကိုကိုရေ လင်း တဈကြောင်းထပပြှီးတော့မယ်…. အားအား… ပြီးပြီ… မရပန်ဲ့ ထပဆြောင့ြ အရှိနပြှနမြကဘွူး…. အာ့အာ့… ကောင်းလိုကတ်ာ… ကို ပြီးလိုကြ အရညတ်ှပန်ေးထုတပြေးပါ… လင်း နောကတ်ဈကြောင်း ပြီးသှားနိုငတ်ယ်…. အာ့အာ့….“

“အင်းပါ လင်း….။ ကိုလည်းကောင်းလို့ အသံတောင် မထွကန်ိုငဘြူး…။ လီးထဲက ကငွပြှီးယားနတယ်ေ…။ ပြီးချင်လြာပြီ…..“

ခငမြောငဝြင်း ပြီးချင်လြာပြီမို့ ဒဈကကားလာသလို လီးတံလည်း ပိုတင်းပြလာသည်…။ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်းကလည်း နဂိုထကကြို ပိုပြင်းထနလြာသည်…။ လင်းလည်း ကောင်းလည်းကောင်းသလို နာလည်းနာသည်…။ ဒါပမယေ့ြ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ပြီးခါနီးဆောင့ခြကြတ်ှကေို အံကြိတခြံလို့ကောင်းပြီး အရညတ်ှေ ပန်းထုတခြံရဖို့ ကြိုးပမ်းရတာကို သဘောကမွိသလို ဖြစ်သည်….။

“အား..အ့..အား……“

ခငမြောငဝြင်း သုတတ်ှပန်ေးထုတလြွှကြ ထပဆြောင့န်သည်ေ…။ သုတရြညတ်ှလည်ေး လွှံကလွှကြ လီးကိုလည်း တဆုံးထိ ထိုးသှင်းပြီး ငှိမန်လေိုကသ်ည်…။ လင်းလည်း သူ့ဦးခါင်းကို ခေါင်းအုံးအထကြ ပါးလေးအပပြှီး ဖငထြောငလြွှကလြေး မကြလြုံးလေးမှေးဆင်းကာ အရသာခံပြုံးနသည်ေ….။

“သရီး…..“

လင်း လကသ်ုံးချောင်းထောငကြာ လသေံလေးဖြင့ြ ပြောလိုကသ်ည်….။ ခငမြောငဝြင်းကလည်း ပြနပြှီးတော့

“ဒီက ခုမှဝမ်း….. ရယဒြီပြနဖြစ်ရင် တူး သရီး ဖော တော့မယန်ောြ….“

“ခစ်ခစ် စိမလြိုကလြေ….။ ဒီက ၂ ခါကြောနပြေီးသား…. အိုး…. ကိုကို့ညီလေး ညီမလေးဆီ ပြနရြောကလြာပြီ…. အင့ြ အင့ြ အင့ြ…“

…………………………………………………………..

ဟင်… မိုးတောငလြင်းပြီ ဒီမနကြ ကြကမြတွနပြါလား….။ ဒေါသ်ိန်းသန်း လူးလဲထကာ ခွရင်ေးအိမမြှ သူ့အိမဝြိုင်းထဲ ပြနဝြငလြာတော့ သူမှေးထားတဲ့ စံတောခြွိနကြှကဖြကြီးက တန်းပေါြ အိပန်တေုန်း….။

“အင်း ညက ဒင်းလည်း ကောင်းကောင်းမအိပရြသေးဘူးထငတ်ယ်…..“ (ဘာကိုရညည်ှှန်းလဲ သိချင်ရြင် ဒေါသ်ိန်းသန်းသာ မေးကြည့်ပြါ။ ကိုစူပါ)

လှကေားပေါတ်ကမြညအြပြု… လင်းအသံ ကြားလိုကသ်ည်……။

“၁၄ ကြိမ်…..ဟေး….“

“ဟာ မဖြစ်သေးဘူး ဒီက ၇ ကြိမပြဲ ရှိသေးတယ်…..။ ကဲ ပြနလြာပြီ ယောကြြားတို့ဇွဲ သကောမှလွော့…“

ပထမ ဒေါသ်ိန်းသန်း လန့သ်ှားသည်….။ အခုမှ ၁၄ ကြိမန်ဲ့ ၇ ကြိမသ်ာ ရှိသေးသည်။ ၁၈၀၀ ပြည့ဖြို့ တောတ်ောလြိုသေးသည်…။ တောကြှာနေ သကေုနလြို့ ကြောမြကောင်းဖြစ်မှာစိုးမိ….။ နောကတ်ော့ ယောကြြားတို့ဇွဲ သကောမှလွော့ ဆိုသည့ြ ခငမြောငဝြင်းစကားကြားတော့ ပြုံးစိစိဖြစ်သှားသည်…။ ဒီလို ယောကြွားမွိုးလည်း ရှိပသကေိုးဆိုပြီး…. အိပန်သညေ့ကြှကကြို ခဲနဲ့ပစ်နိုးလိုကပြှီး ခွရင်ေးအိမ် ပြနထြှကသ်ှားလသည်ေ….။ ခဲလာမှနတ်ာကြောင့ြ ကြကဖြလည်း လန့န်ိုးသှားကာ

“အောကအြီအီ အလဲဗင်း… အဲ့ အောကအြီအီ အင်း….“

သံကုနတ်ှနခြလွိုကပြှီး ဟိုဖကခြှံစည်းပေါကြ ကြကမြလေးကို မကြလြုံးမှိတပြှလိုကလြသည်ေ…..။ အတွေးထဲတွငလြည်း… လူသားတွသေုံးတဲ့ အကြကတ်ှေ ငါအသုံးခကြှည့ရြမယ်…။ ဒါမှ အိပရြေးပကြခြံရကြိုး နပပြမညေဟြု…… ဖြစ်လသတေည်း။

ပြီးပါပြီ။