အောစာအုပ်

ပန်းပုံပြင် Prelude (Teen Diary)

ပန်းပုံပြင် Prelude (Teen Diary)
ရေးသားသူ – Seven

ပန်းပုံပြင် introduction ဆိုလည်း ဟုတပြါတယ်။ ဒီအတိုလေးကို ၂၀၁၆ တုန်းက အခစွတ်ကျကသိုလမြှာ ပထမဆုံး ရေးဖြစ်ခဲ့ပါတယ်။ ဖြစ်ရပမြှန် personal experience လေးပါ။ ဘဝမှာ မဟုတတ်ာတွေ စလုပတ်တတ်ဲ့ အတွေ့အကြုံလေး အမှတတ်ရ။

စရေးတုန်းက Teen diary ကနေ ပန်းပုံပြင် ဇာတလြမ်းအထိ ဆကသ်ှားတာ။ နောင် ဘယမြှာတငရြမှန်း မသိတော့တာရယ်။ ရှကဖြို့ကောင်းတယ် ထငတ်ာရယ် ဟိုဘကမြှာတငပြှီးသား အပိုင်းတွေ ဖြုတခြပြှီး အသဈစလိုကတ်ယ်။

အခုလည်း ကိုယ့်ဟာကိုယဖြတရြင်းနဲ့ ရယလြည်းရယခြငွတ်ယ်။ ရှကစြရာလည်းကောင်းတယ်။ ပိခွိလေး အရှယထြဲက မဟုတမြဟတတ်ှေ ရေးတတခြဲ့တာကိုး ဟိ။ စာဖတသ်ူတွလည်ေး ရှေ့မကြန်ှာနောကထြား ဖတပြေးကြပါနောြ။

“ပထမဆုံးသော ဝတ်ထုလေးပါ။ အမှားပါရင် သည်းခံပေးပါ။”

ဒါ အဲ့တုန်းက စာဖတသ်ူတွကေို အရငဆြုံးတောင်းပနထြားတဲ့ စာလေးပေါ့။ အခုလည်း ကြိုတောင်းပနထြားပါတယန်ောြ။ အရင် လကရြာလေးပကြသ်ှားမှာစိုးလို့ မူလအတိုင်း ပြနတ်ငထြားတာဆိုတော့။

————————————–

ရာသီဥတုက တဖြေးဖြေးပူလာသည်။ ဆယတ်န်းဖြပြေီးထားသော ယုတဈယောကြ ရနကြုနကြ အဒေါရြဲ့ တိုကခြန်းလေးအတွင်း ဟိုဘကဒြီဘကလြှိမ့ကြာ အပူဒဏကြို ခံစားနရသေည်။ အိမကြလေးက နှစ်ထပ်၊ အောကထြပမြှာက အဒေါလြငမြယားအခန်းရယ်၊ နှင်းအခန်းရယ် (နှင်းက ယုအဈမအရင်း ၅ နှစ်ကြီးသည်) ၊ မီးဖိုခန်းရယ် ရှိပြီး အပေါထြပကြ ထပခြိုးလေးထဲမှာ ယုအတွကြ အခန်းလေး ဖြဲ့ပေးထားသည်။ အခန်းလေးက အခုမှဖြဲ့ထားတော့ လအေေးပေးစကမြရှိ။

ရနကြုနမြှာ နချင်ေလြို့တော့ မဟုတ်။ သားသမီးမရှိသော အဒေါကြ ယုတို့မောငန်ှမကို အဖောရြအောင် ခေါထြားသည်။ အဒေါယ်ောကြြားက သင်ျဘောသား၊ ကလေးမရနိုငသ်ော အခွအနေတဈေခု ဖြစ်နကော ယုတို့ကို သမီးအရင်းများလို သူတို့က ခစွရြှာကြသည်။ အခုလည်း ယုကို ရနကြုနခြေါကြာ ကြနပြှူတာ နှင့ြ အင်ျဂလိပစြာသငတ်န်း တကစြသည်ေ။

ဒီနေ့ သငတ်န်းတဈခွိနမြရှိလို့ ယုတဈယောကြ အိမစြောပြနလြာဖြစ်သည်။ နှင်းရယ် အနတ်ီသင်းရယကြ ညနမှပြေနလြာမှာ ဆိုတော့ မှို့ထဲသှားရင်း ဝယလြာသော Descendants of the Sun ကိုရီးယားကားကို လကတ်ော့ထဲ ထည့ကြှည့ဖြို့လုပသ်ည်။ စတောဘြယရြီ ဒိနခြဉွဗြူးလေးရယ်၊ လကတ်ော့ရယ် အိပယ်ာပေါမြှောကကြှည့လြို့ကတော့ ဇိမရြှိမယ့ဖြစ်ခွင်း။

ဟာ….. ခွကမေဖတဖြူး။

ပြနထြုတပြှနသ်ှင်း။ လုံးဝကိုမဖတတ်ာ။ စကပြါကြောငသ်ှားသည်။ နောကဆြုံး လကလြွှော့လိုကရြတော့သည်။ ဘာရယမြဟုတ် ထပခြိုးပြတင်းပေါကကြ စိတပြှလကေပြွောကကြှည့ဖြို့ ယု ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

ယုတို့အိမပြတဝြန်းကငွမြှာ ကြည့်စြရာ ဘာမှမရှိ။ အိမရြှေ့က စကျကူပန်းပငလြေးရယ်၊ မကြစြောင်းထိုးမှာတော့ အိမတ်ဈအိမ်။ လမ်းကြားလေးမို့ လူနကြေဲသည်။ ဟိုးလမ်းထိပကြ ကားတဈစီးဝငလြာသည်။ စလှန်းကားလေးထဲမှာ တဈယောကကြ နှင်း။ ယုသိသည်။ နှင်းတို့ကုမျပဏီ ယူနီဖောင်းက အနီရငဖြုံးနှင့ြ ထမိနအြမဲ ဝတရြသည်။ ရငဖြုံးမှာ နကြောပန်းပုံ ကုမျပဏီတံဆိပကြလေး။

ကားလေးက အိမရြှေ့ရပတ်ော့ အထဲကနေ နှင်းရယ် စမတကြကြဝွတထြားသော ယောကြြားတဈယောကရြယ် ထွကလြာသည်။ ဆံပငကြတော့ အမိုကစြား၊ ရှပအြင်ျကြီဖြူ၊ ခတ်ဆေနဆြန် အနောကတ်ိုင်းဘောင်းဘီ၊ နကောမကြမြှန်။ အရပကြလည်း တောတ်ောမြှင့တ်ာ နှင်းနဲ့ ဘယလြိုပကသ်ကန်ပေါလိမ့ြ။

“ကို ဘာကြည့်န်တောလဲ ဝငခြဲ့လေ”

“နှင်းက အရမ်းလှလို့”

“အပိုတွေ ဒီလောကန်ေ့တိုင်းနီးပါး တွေ့နတောကို။ အိမထြဲဝငရြအောင်။ ဒီတဈရကပြဲ အနတ်ီရယ် အငယမြရယ် မရှိတာ”

“ဟုတတ်ယ်။ နှင်းညီမ ရောကလြာပြီးကတည်းက ကိုတို့ အခွိနသ်ိပမြရတော့ဘူး”

“ကိုနောြ နှင်းညီမကို ငှိုငှငတ်ာလား။ နှင်းမှာ ဒီညီမပဲရှိတာ။ ညီမထိ ဓားကြည့်ြ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ နှင်းလကမြွားက ထိုသူရငဘြကကြို မနာအောင် ထုပစ်လိုကသ်ည်။ ထိုလူကလည်း အပြုံးမပကြြ။ နှင်း သော့ဖြင့ပြှီးတော့ အိမရြှေ့ဝငပြေါကမြှ ထိုသူက နှင်းကို သိုင်းဖကရြင်း သူတို့ဝငလြာကြသည်။

နှင်းတို့ အိမထြဲဝငလြာပြီ ဧည့သ်ညလြည်းပါသည်။ ယု အနည်းဆုံးတော့ ဧည့ဝြတကြွချင်ေသ်ည်။ အအေးနှင့မြုန့ြ နှင်းကို လုပပြေးမှဖြစ်မယ်။

” ဝါး……”

လကန်ှဈဖကြ မိုးပေါဆြန့ြ၊ ခါးကော့၊ အကြောဆန့ကြာ အိမန်ဘေောင်းဘီပေါကြ ထမိနထြပဝြတ် အပေါကြ တီရှပကြို သသပေအြောငလြုပပြှီး လှကေားကနေ အိန်နှရှေိရှိ ယု ဆင်းလာလိုကသ်ည်။ နှင်းတို့အလုပကြ အသိတဈယောကရြဲ့ရှေ့မှာ နှင်းကို မကြန်ှာပကြအြောငလြုပလြို့ မဖြစ်။ ယု လှကေားခွရင်ေးရောကတ်ော့ မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းက ယုကို လှကေားအကြယသ်ို့ ပြနရြောကသ်ှားစသည်ေ။

” အို…. ကိုရယ်..”

ဧည့ခြန်းထဲက စကတ်ီပေါမြှာ ထိုသူ၏ကြီးမားသော လကကြှီးများက နှင်းကို သိမ်းဖကပြှီး ရငခြှငထြဲ ထည့ထြားသည်။ ထိုသူပေါငပြေါမြှာ ရောကန်တေဲ့ နှင်းရယ် သူရယ် နှုတခြမ်းချင်ြးထိကပပြှီး အနမ်းများခွှလေို့။ နှင်းလကမြွားက ထိုသူရငအြုံအထကကြနေ ကြှကသ်ားများကို ပြကသ်ပန်သည်ေ။ နှင်းရငသ်ားများကိုလည်း ထိုလူ ညာလကကြှီးက အုပကြိုငကြာ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ သူ့ဘယလြကကြတော့ နှင်းထမိန် ကြဲကြောင်းအတွင်း ရောကန်သည်ေ။

“နှင်းကို အရမ်းခစွတ်ယ် နှင်းက အရမ်းလှတာပဲ”

ထိုမှငကြှင်းကို ရုတတ်ရကမြှငလြိုကရြသော ယုတဈယောကြ ရငတ်ဆကဆြကြ တုနသ်ှားသည်။ ရငခြုနသ်ံများက ဒိန်းဒိန်းဒိန်း ရငခြေါင်းထိ တကဆြောင့သ်ည်။

ရငဘြကပြေါြ လကတ်ဈဖကကြို ဖိရင်း ယု ဘယလြိုဆကလြုပရြမလဲ…။ ပုံမှနဆြိုရင် ဒီအခွိနဆြို ယုက အင်ျဂလိပစြာ grammar သငတ်န်း ရောကန်ရမှောလေ။ ယုကို အနတ်ီသင်းက အပြနဝြငခြေါန်ကြေ။ ယု သငတ်န်းမရှိတာ အနတ်ီသင်းကိုပဲ ဖုန်းဆကဖြစ်သည်။ ယုအိမမြှာရှိနတော နှင်း မသိဘူး…။

” ကို အရမ်းဆိုးတယကြှာ အိမထြဲ အခုမှရောကတ်ာကို ”

” ဒီရကတ်ှေ ကိုယဘြယလြောကြ အောင့ထြားရလဲ နှင်း သိရကန်ဲ့ကြာ ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ ညာဘကလြကကြ နှင်းရငဖြုံး အပေါဆြုံးကြယသ်ီးကို ဖြုတကြာ အင်ျကြီအတွင်းမှ နှင်းရငသ်ားကို ဆုပကြိုငသ်ည်။ နှင်း၏ နို့သီးလေးကို ပြတသ်ပဆြော့ကစားသည်။ သူတို့ နှုတခြမ်းများကြားမှ လွှာချင်ြးပူးကပလြကြြ။ တဈခွားလကတ်ဈဖကကြတော့ နှင်း ပေါငရြင်းရောကန်ပြေီ ထငရြသည်။ နှင်းရေ… ယု ဘယလြို ဆကလြုပရြမလဲ။

ယု လကအြောကကြ နှလုံးခုနသ်ံက အရမ်းမှနပြှီး ရငအြရမ်းတုနန်တယ်ေ။ အသားတွလည်ေး တဇတဇြတ် တုနန်ပြေီ။ ပြီးတော့ ယုရဲ့ ဟိုနရောလေးက အရညတ်ှေ စို့လာတယ်။ တဈမွိုးကြီးပဲ။ အပေါကြ ပနတ်ီးနဲ့လှုပလြို့ ပြတသ်ှားရငတ်ောင် တဈမွိုးဖြစ်လာတယ်။

“ကို.. ”

နှင်းရဲ့ရှညလြွားတဲ့ လညတ်ိုငလြေးကို ထိုသူက နှုတခြမ်းနဲ့ ဖြဖြလေး စုပန်မ်းလိုကတ်ော့ နှင်း တွန့သ်ှားသည်။ သူ့ရငခြှငထြဲ နှင်း အပြီးသတရြောကသ်ှားတာနဲ့ သူဘယလြကကြ နှင်းရဲ့ နားသီးလေးကို ပြတသ်ပသ်ည်။ ညာလကကြတော့ နှင်းထမိနအြတွင်း ပြတသ်ပလြှုပရြှားနသည်ေ။ နှင်း အသကရြှူသံများ ကယွလြာပြီး ယု ရှူသှင်းခကြမြွားနှင့အြပျိုင် လမဝေသလို မှနလြာသည်။

“ကို ..တောတ်ော့..”

“နှင်း မကြိုကလြို့လား … ဆောရီး ဆောရီး… ကိုကြမ်းသှားတယ်”

“အငအြင်း… ကို… အိမရြှေ့ကြီး၊ လူတွေ မှငန်ရတေယ်။ နှင်းအခန်းထဲ သှားရအောင်”

အို… မှတစြှာဘုရား သူတို့ ဒီဘကကြို လာတော့မယ်။ လှကေားခွရင်ေးက နှင်းအခန်းရှေ့တည့တ်ည့မြှာ။ ယု ဘယလြိုဆကလြုပရြမလဲ။ ရုတတ်ရကြ တကိုယလြုံးလှုပမြရအောင် အသားများက တုနန်သည်ေ။

ယုတဈယောကြ ကြောကစြိတမြွားက ဘယလြိုအားအငမြွား ပြနလြညရြရှိလာသည် မသိ။ ခန်ဓာကိုယကြို လူသှားလမ်းမှ မမှငအြောင် လှကေားတွင်း အမှနလြှည့ဝြငလြိုကသ်ည်။ (လှကေားကို လူသှားလမ်းမှ သဈသားပြားရှညဖြှင့ြ ကာထားရာ ယုကို မမှငန်ိုငတ်ော့)

နှင်းရယ် ထိုလူရယ် အနမ်းတွေ အပြနအြလှနပြေးရင်း နှင်းအခန်းရှိရာ တရှေ့ရှေ့ လာနသည်ေ။ နှင်း၏ ရငဖြုံးကြယသ်ီးများကို တဈလုံးပြီးတဈလုံးဖြုတပြဈသည်။ ထိုလူ၏လွှာဖြားက နှင်းလညတ်ိုငန်ှင့ြ ကိုယလြုံးအနှံ့ ပြေးလှှားဆော့ကစားလကြြ။ နှင်းလကမြွားကလည်း ထိုယောကြြား အင်ျကြီကြယသ်ီးများကို ဆှဲဖြုတပြဈသည်။

အို…. ကြီးမားလိုကတ်ဲ့ ကြှကသ်ားတွေ ကိုရီးယား မင်းသားတွေ အတိုင်းပါပဲ။

နောကဆြုံး အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့ နှင်းကိုယမြှာ အပေါပျိုင်းဆိုလို့ ဘရာသာကနွတ်ော့သည်။

” နှင်းကိုယကြ မှှေးတယကြှာ၊ ကိုယစြိတထြိန်း မရတော့ဘူး ”

” အပိုတွေ တဈနေ့လုံး အလုပလြုပပြှီး ခွှေးတွထွကေန်တောကို… ဟှန့ြ”

အနီးကပမြှငရြမှ သချောကြည့်မြိသည်။ ထိုလူလကတ်ဈဖကကြ နှင်းရဲ့ထမိနတ်ှင်း လှုပရြှားနသည်ေ။ နှင်းရဲ့လကမြွားဟာလည်း ထိုယောကြြားရဲ့ ဆီးခုံနရောမှ ဖောင်းထွကန်သေော အရာကို အနောကတ်ိုင်းဘောင်းဘီထကမြှ ပြတသ်ပန်သည်ေ။ ပြတသ်ပရြင်း ပိုပိုဖောင်းလာကာ ဘေးကကြည့်န်သေော ယုကို အထဲတွင် ဘယလြိုအရာရှိနမလေဲလို့ သိချင်စြိတမြွား ပြင်းပြလာစသည်ေ။

ထိုသူ၏ ကြီးမားသောလကကြ နှင်းထမိနခြွိတကြို ဆှဲဖြုတပြှီး ထမိနကြို အောကသ်ို့ ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ထမိနကြ ခွရင်ေးမှာ ခွခွလေေေး။ ထို့နောကြ ဘရာနဲ့ ပငတ်ီသာ ကနွသ်ော နှင်းခန်ဓာကိုယကြို ပြေ့ယူလိုကပြှီး နှင်းအခန်းတွင်းသို့ ဝငသ်ှားသည်။ အခန်းတွင်းသို့ အပြငကြ သချောမမှငရြ။ လိုကကြာ ကာထားသည်။ လိုကကြာက ပိတပြါးလေးဆိုတော့ ဝိုးတိုးဝါးသား… လူအရုပတ်ော့ မှငန်ရသေေးသည်။

ယုတဈယောကြ လှကေားကာ သဈသားပြားရဲ့ ဆှေးမှေ့ပြီးပေါကန်သေော အပေါကင်ယလြေးမှ ချောင်းကြည့်ရြင်း သဈသားပြားလေးသာ ခွားနတေဲ့ ယုကို သူတို့ သတိမထားမိတော့ သကပြှင်းခလွိုကန်ိုငသ်ည်။ ယုရဲ့ ရငသ်ားထိပတ်ှေ တင်းနသည်ေ။ အပေါကြ တီရှပလြေးနဲ့ ထိလိုကတ်ိုင်း တဈကိုယလြုံးပူပြီး ရငတ်ှပေိုတုနလြာစသည်ေ။ ကိုယပျိုငန်ရောလေးကတော့ ခံစားခကြတ်ှမွေားပြီး အရညတ်ှရှေှဲလာသော ပငတ်ီကြောင့ြ နလေို့မကောင်း။

အရငကြ ရုပရြှငတ်ှမှော ဒါမွိုးအခန်းတွပေါရင် ဖြစ်တတသ်ောလြည်း တဈခါမှ ဒီလောကမြဖြစ်ဖူး။ အိမမြှာ ရုပရြှငတ်ှအတေူကြည့်ရြင် ဒါမွိုးဆို ကြောဖြစ်တာများသည်။ အခုတော့ မကြစြိရှေ့မှာ တွေ့နရသေည့အြပြင် ကိုယ့အြဈမအရင်းလည်း ဖြစ်နတေော့ ယုရငတ်ှေ အရမ်းခုနကြာ ဘာလုပရြမှန်းမသိတော့။ မကြည့်သ်င့မြှန်း သိသောလြည်းမသိစိတကြ ဆကကြှည့ခြငွန်သည်ေ။

တကယလြုပတ်ော့မှာလား နှင်းရယ်။ ယုလို ဆယတ်န်းအောငစြ အရှယကြတည်းက နှင်း ရည်းစားထားသည်။ ယု မှတမြိသေးသည်။ နှင်းရယ် ယုရယ် ဘုရားသှားဖူးမယဆြိုပြီး နှင်းကောငလြေးနှင့ြ သှားခွိန်းတွေ့တာ ယုတဈယောကတ်ည်း အအေးဆိုငထြိုငပြှီး ဝတ်ထုဖတရြင်း နှင်းပြနလြာတာကို စောင့ရြဖူးသည်။ ဒါတွေ ပြနတ်ှေးမိနတော ယု နှင်းကို အထငသ်ေးလို့မဟုတ်။ နှင်းကို စိတခြမွြးသာစချင်ေသ်ည်။ နှင်းဆုံးဖြတခြကြြ မှနသ်မွှကိုလည်း ယု ယုံသည်။ ငယင်ယတ်ည်းက စာဆိုရငတ်ောင် နှင်းကကြခြိုင်းမှ ကကြတ်တတ်ာ။

ယုဘဝမှာ sex ကိဈစကို ကြောကစြရာ ရှံစရာ ကိဈစတဈခုလို့ ယူဆထားမိတာလည်း နှင်းကြောင့ြ။ ငယင်ယတ်ည်းက ဒါမွိုးအခန်းတွပေါတဲ့ စာအုပ် ကာတွန်းတွဆေို နှင်းက ယုကို လုံးဝပေးမဖတ်။ အခုတော့ နှင်းရယ် သူ့နဲ့ပါလာသော လူတဈယောကရြယ်။

“နှင်း ကောင်းလား၊ ကိုယကြ နှင်းအရသာလေးဆို ကြိုကမြှကြိုကြ”

“အင်…..အင်……အင်……အင်း”

ယုအာရုံတွေ ပစ်စုပျပနပြှနရြောကလြာခွိနမြှာတော့ နှင်းပေါငန်ှဈချောင်းကြား ထိုလူကြီး ခေါင်းရောကန်သည်ေ။ (ယုက ကုတငခြှရင်ေးကပဲ မှငရြတာမို့ မသဲကြဲလှ။)

“ကို နူးမနနေဲ့တော့ နှင်း နချင်ေန်ပြေီ”

” နှင်းလိုချင်န်ပြေီလား ခနပဲရှိသေးတာကို ”

” သိဖူး .. ဒီနေ့မှ စိတအြရမ်းပါနတယ်ေ ”

” ခန…နှင်း… ကို ကြနဒြုံးစွပပြှီးရင် လိုးပေးမယ် ”

သူတို့ပြောတဲ့ အသုံးအနှုန်းတွကေ သူတို့အတွကြ ပုံမှနသ်ဘော ဖြစ်နသေောလြည်း တဈခါမှ ဒါမွိုးမကြားဖူးသေးသော ယုတဈယောကြ မကြန်ှာများနီပြီး နားရှကတ်ှပေါ ရဲလာသည်။ ယုတဈကိုယလြုံး ရှိနတ်ိန်းတိန်းတုနန်ပြေီး ယုရဲ့ပန်းကလေးကတော့ ယားကြိကြိ၊ တဈခုခု လိုအပန်သလေို။ ကြနဒြုံးဆိုတာကို ယု ကြားဖူးသည်။ ဂယွလြီလို ပစ်စည်းလေး၊ ကလေးမရအောင် သုံးတာ။ သချောပါပြီ။ ထိုလူကြီးနဲ့ နှင်းနဲ့ ဆကဆြံတော့မယဆြိုတာ။

ယောကြြားအရိပကြ တဈခုခုလှုပပြှီး ကုတငပြေါပြှနတ်ကလြာသည်။ နှင်းပေါငမြွားကို ကားစပြေီး ပေါငန်ှဈချောင်းအလညကြို ဝငလြိုကသ်ည်။ (ယု မှငန်ရတောက လိုကကြာနောကကြ လူရိပတ်ှေ။ ထိုလူရယ်၊ ကယွပြှန့ကြှီးမားတဲ့ ကြောပြငကြှီးရယ်၊ တငပြါးရယ်၊ ဘေးနှစ်ဖကမြှာ ကားထွကန်တေဲ့ နှင်းခွထေောကြ နှစ်ချောင်း)

“အာ…..အာ…..အား …”

“အာ….အား…..ဖြေးဖြေး”

” အ အ အား…ကို ..အကုနဝြငသ်ှားပြီလား…အ အ ”

” ဟ… အာ… အင် ဝငသ်ှားတယ်…. ကောင်းလိုကတ်ာ နှင်းရယ် ”

” အင်း.. ဖြေးဖြေးနောြ ခစွတ်ယ် ကိုရယ် ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ လူရိပန်ှဈခုက လိုကကြာနောကမြှာ လှိုကဖြိုသံများနဲ့အတူ လှုပရြှားနသည်ေ။

ယု သိတယ်။ လိငဆြကဆြံတယဆြိုတာ ယောကြြား လိငတ်ံက ယုတို့မိန်းကလေးတွေ ရှူးပေါကတ်ဲ့ အပေါကန်ောကကြ လမ်းကြောင်းလေးထဲထည့ပြှီး အသှင်းအထုတ် လုပတ်ာ။ အခု နှင်းရဲ့ အသံတွကေ နာကငွမြှုကြောင့ြ မဟုတပြဲ စိတကြွနပေမြှုကြောင့ြ ထွကပြေါလြာတာနဲ့ ပိုတူနတယ်ေ။ ယုစိတထြဲမှာ အခု နှင်းလိုမွိုး ရငသ်ားတွကေို ပြတခြွခေံချင်တ်ယ်။ ပြီးတော့ နှင်းလို… ယုလည်း နှင်းအခုဖြစ်နသလေို … အို… ဘာတွတွေေးနမေိပါလိမ့ြ .. ခံစားကြည့်ခြငွတ်ယ် နှင်း။

ယုညာလကကြ ဆီးခုံကို အပေါကြပြတပြှီး ကိုယ့ကြိုယ် တဈခုခု အရမ်းတောင်းတနသလေို ခံစားရသည်။ နှင်းရဲ့လှိုကဖြိုသံများက ယုစိတတ်ှကေို ပိုပိုပြီး လှုပရြှားစသည်ေ။

“နှင်း နရောပြောင်းမယ် အပေါကြ တကဆြောင့ပြေး”

“ကိုနောြ ဆောင့ခြငွဘြူး သှား အဲ့လို ညောင်းတယ်”

“ဆောင့ပြေးပါကြ ကို ဖီးယူချင်လြို့ပါ”

“ပြီးရော ဒီတဈခါပဲရမယ်”

နှင်းတို့စုံတွဲ နရောပြငလြိုကကြှသည်။ ထိုလူကလှဲပြီး နှင်းက အပေါကြ တကခြှသည်။ ပြီးတော့ နှင်းခန်ဓာကိုယကြ နိုမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ထိုလူကြီးပေါမြှာ လှုပရြှားနသည်ေ။ လပြတေေိုးလို့ လိုကကြာ ရှေ့သှားခွိနမြှာတော့ နှင်းမကြလြုံးလေးစင်းပြီး အောကန်ှုတခြမ်းကိုကိုကကြာ စိတကြွနပေမြှုရနတယေလြို့ ယုထငတ်ယ်။ နှင်းရငသ်ားများကတော့ ထိုလူလကမြွားရဲ့ ပြတခြွမှေုအောကမြှာ အလိုကသ်င့ြ။

ယုလည်း မိမိဘယရြငသ်ားကို ဘယလြကန်ဲ့အုပပြှီး နို့သီးဖြားကို ပြတလြိုကတ်ော့ တဈကိုယလြုံး ပူရှိန်းသှားသည်။ ညာလကကြတော့ ထမိနပြေါကြနေ ဆီးခုံပေါတ်ငထြားသည်။ ခန်ဓာကိုယထြဲမှ လိုအငတ်ဈခုခုက အရမ်းကြှတကလြာကာ ယုတဈကိုယလြုံးတုနပြှီး ထမိနကြို ကြင်းလွှောခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ညာလကကြို အိမန်ဘေောင်းဘီအောကကြနေ ပငတ်ီလေးထဲထည့ပြှီး ကိုယပျိုငန်ရောလေးကို ထိလိုကခြွိနမြှာတော့ မိမိရဲ့ နရောလေးက စိုပြီး ကပစြီးစီး။ တိုးဝငလြာတဲ့ လကည်ိုးလေးက အဖူးလေးကို ထိသှားတော့

“အာ….”

ပါးစပကြနေ အလိုလို ညည်းမိသည်။ ခံစားမှု အသဈတဈမွိုး ဆကလြုပမြိရင် ဘာဖြစ်မလဲ ယု မသိ။ နောကမြဆုတခြငွတ်ာတော့ သချောသည်။ ယုညည်းသံလေး နှင်းတို့ကြားသှားမလား ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကုတငပြေါမြှာ နှင်းက မှောကရြကြ ခွထေောကန်ှဈချောင်းက ကြပပြဈပေါြ ဒူးထောကထြားသည်။ လူကြီးကတော့ နှင်းပေါငတ်ံတွကြေား အနောကကြနေ လုပန်သည်ေ။

“အာ…အာ….အင့ျ…..အာ….အာ”

နှင်းရဲ့ အသံများအောကမြှာ ယုရဲ့ညည်းသံလေးကို သူတို့မကြားမိမှာ သချောသည်။

“ကောင်းတယ် နှင်း၊ မလုပရြတာကြာတော့ အရသာရှိလိုကတ်ာ”

ယုလည်း မကြလြုံးလေးမှေးပြီး နှင်းတို့ စည်းခကြန်ဲ့အတူ အဖူးလေးကို လကဖြှင့သ်ပလြိုကတ်ော့ ကောင်းတယန်ှင်းရယ်။ ပတဝြန်းကငွကြှီးနဲ့ အဆကပြှတပြှီး နှင်းအသံရယ်၊ နို့သီးလေးထိပကြလာတဲ့ ခံစားခကြရြယ်၊ ယုရဲ့ နရောလေးက ခံစားမှုရယ်၊ ယုတဈကိုယလြုံးက ပူလောငမြှုတွရယေပြဲ ယု သိတော့သည်။

ထိုစဉြ အိမရြှေ့မှ ဘဲတီးသံ ကြားရသည်။

“တီး”

“အိမရြှငတ်ို့ မဂျဂဇင်းလာပို့တာ”

“ဟာ ကောင်းနပြေီဆို။ နှင်း ထွကယ်ူလိုကြဦး”

“အငအြင်း….ပြီးအောငလြုပပြေး”

“တီး…..”

“စာပို့သမား အလိုကအြထိုကကြို မသိဘူး။ နှင်း ထွကယ်ူလိုကြဦးမယ်။ ကို ခဏစောင့န်ေ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ နှင်း ထမိနကြောကစြှပ်၊ ရငဖြုံးကြယသ်ီး အမှနတ်ပပြှီး အိမရြှေ့ထွကလြာလိုကသ်ည်။ နှင်းကလည်း သူ့အပူနဲ့သူဆိုတော့ ယုကိုမမှင်။ နှင်း ဖြတသ်ှားတာနဲ့ ယုခွလှမြေးများက လှကေားပေါြ ပြေးတကသ်ှားသည်။ ယုအခန်းအတွင်း ပြေးဝငပြှီး တံခါးဂကြထြိုးကာ အိပယ်ာထဲဝငပြှီး ဖကလြုံးကောကယ်ူကာ ခွခွလေေေး။

ယုတဈကိုယလြုံး မောဟိုကကြာ ခွှေးဆီးတွထွကေပြှီး အသားတွကေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ ခုနက ဘာတွဖြစ်ေမှန်း ဦးနှောကကြ ပြနမြတွေးနိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။

ယုကို နှင်းတို့ မမှငပြါဘူးနောြ နှင်း…..

ယု မကြလြုံးလေးများမှေးကာ အိပပြွောသ်ှားသည်။

——————————————–

“ယု ကို့ကိုခစွလြား .. ယု”

ဒီအသံကို ယု ရင်းနှီးသည်။ ဟုတပြါသည်။ ဒါ အောငအြောင် အသံ။ အောငအြောငဆြိုတာ ယု ပဲခူးက ကြောင်းနဘကြေ။ အို ပြောရရင် ယု ခစွသ်ူ ….. ယုရဲ့ အခစွြဦး။ ယုရဲ့ မောင်။

အောငအြောင် ယုအခန်းထဲ ရောကန်သည်ေ။ အောငအြောင့ြ လကမြွားက ယုနို့သီးဖြားလေးများကို တီရှပပြေါကြနေ ပြတခြွနသေည်ေ။ ယုနို့သီးလေးများကလည်း အောငအြောင့်လကမြွားကို တုန့ပြှနသ်ည့အြနဖြငေ့ြ ထောငလြာသည်။ ယုလညတ်ိုငလြေးပေါကြ အောငအြောငအြနမ်းကြောင့ြ ရငထြဲလှိုကဖြိုသှားပြီး

“အာ…” (ယုနှုတခြမ်းဖြားမှ ငှီးသံလေး)

ပုံမှနဆြို ဒီအဆင့ရြောကရြင် ယု အောငအြောင့်ရငခြှငထြဲက ရုန်းထွကပြှီး နာဘူးကြီးဆိုပြီး ထွကပြှေးနကြေ….။ ဒီနေ့တော့ ယုခန်ဓာကိုယကြ တုန့ပြှနရြန် အငအြားတွေ ဘယရြောကန်လေဲမသိ။ အောငအြောင် လကမြွားက ရငသ်ားတဈခုလုံးကို ကိုငပြှီးပြတခြွနသေည်ေ။

“တောပြါတော့ မောငရြယ် ယုဘယလြိုမှ ဆကမြခံစားနိုငတ်ော့ဘူး”

ယု ဆံနှယမြွား ခွှေးတွနေဲ့ စီးကပန်သညေ့တ်ိုင် အောငအြောငကြတော့ ခေါင်းတဈခုလုံးကို အနမ်းများခွှဆေဲ။ နောကဆြုံး ဖကလြုံးဖကထြားသော ယုကို ပကလြကဆြှဲလှနကြာ ဖကလြုံးကို ဖယပြှီး တဈကိုယလြုံး အုပမြိုးလိုကပြှီး နှုတခြမ်းခွင်း တေ့ကပလြိုကသ်ည်။ အောငအြောင့်လွှာက ယု အာခေါငအြတွင်း နရောအနှံ့။ ယု ရငတ်ှတေုနလြိုကတ်ာ။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး အောငအြောင် လှုပရြှားမှုတွကေို တုန့ပြှနလြိုကတ်ော့မည်။ အောငအြောင် လကတ်ှေ လှုပရြှားတာကလည်း မှနလြှန်းသည်။ သချောပါသည်။ ယု ထမိန် သူခွှတပြဈလိုကပြှီ။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ ဒူးခေါင်းမရောကတ်ရောကြ ယုရဲ့ခညွသ်ားဘောင်းဘီအတွင်းကနေ ယုပငတ်ီးပေါြ အုပမြိုးလိုကပြှီ။

“အ…….”

အသကရြှူသံ တဈခကြရြပသ်ှားသလား အောငအြောငရြယ်။ အောငအြောင့်လကတ်ှေ ယုရဲ့ မှောင်းလေးပေါြ ပြတလြိုကတ်ာ ယုတဈကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို ကော့တကသ်ှားသလို… “လိုချင်တ်ယ်။ ယု နှင်းလိုမွိုး နချင်ေတ်ယ်”

ယုရဲ့ စိုရှဲနတေဲ့နရောလေးကို အောငအြောငလြကမြွားက ပိုမိုလငွမြှနစြှာ လှုပရြှားလာသည်။

“ကောင်းတယ် မောင်၊ ယု မနတတေတ်ော့ဘူး”

အောငအြောငကြ ဘာမှ ပြနမြပြော၊ ကြနပေအြားရသော မကြန်ှာနှင့ြ ယုကိုဆှဲထူကာ တီရှပကြို ဆှဲခွှတပြှီး ဘယဘြကရြငသ်ားကို အငမ်းမရနမ်းသည်။

“အာ … မောင်”

အောငအြောင့်နှုတခြမ်းဖြားက နို့သီးခေါင်းလေးကို ဆှဲစုပလြိုကခြွိနမြှာတော့ ယု ဘယလြိုမှ မတောင့ခြံနိုငတ်ော့။ ယု တောင်းတတယ် အောငအြောင်။ ယုလေ အောငအြောငန်ဲ့ အရမ်း အတူနချင်ေတ်ာပဲ။ အောငအြောငကြို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကလြိုကမြိပြီ။ တငပြလှေ ထိုငထြားသော အောငအြောင် အပေါတ်ကခြှပြီးသားဖြစ်နသေော ယုကို အောငအြောငကြ ညာဘကရြငသ်ားကို ပြောင်းကာ အနမ်းတွေ ခွှသည်ေ။ ဘယလြကကြလည်း ဘယရြငသ်ားကို ပြတခြွသည်ေ။ ယု မရတော့ဘူး အောငအြောင် ယုအရမ်းတောင်းတနပြေီ။ ယုနရောလေးနဲ့ အောငအြောင့်ကိုယကြို အတင်းကပကြာ ပြတသ်ပလြိုကမြိသည်။ အောငအြောင့်လကမြွားက တကခြှထားသော ယုရဲ့ခညွဘြောင်းဘီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကပြှီ။ ယု သတိထားမိလိုကခြွိနမြှာတော့ ယုကိုပစ်လှဲကာ ပငတ်ီလေးပေါကြ အနမ်းတွပေေးသည်။

ငရဲကြီးမယ် အောငအြောငရြယ်။ အောငအြောငကြို ဆှဲဖယဖြို့ ယုခန်ဓာကိုယမြှာ အားအငတ်ှမရှေိ။

“အင်…..အင်…..အင်း”

အောငအြောင် နှုတခြမ်းက အမှေးတွကေ ယုမှောင်းလေးကို လာထိတိုင်း ကငွသ်လို ယားသလို။ ရုတတ်ရကြ စိုစို ခံစားခကြကြှီးတဈခု။ သချောပါသည်။ အောငအြောင် လွှာနဲ့ လုပန်တော။ တဈခကြြ တဈခကြြ စိုစိုကြီး လာလာထိတိုင်း ယု တွန့ဆြုတသ်ှားသည်။ စိတထြဲကတော့ နောကတ်ဈခကြလြာထိရင် ကောင်းမယလြို့ ယု တောင်းဆိုမိတာက အမှန်။

ယုပေါငန်ှဈချောင်းကို ကိုငပြှီး လွှာနဲ့ လကြလြိုကြ ပြတလြိုကြ လုပန်တေဲ့ အောငအြောငကြှောင့ြ ယုတဈကိုယလြုံး မနနေိုငလြောကအြောင် ခွဖြေားတွကေော့ပြီး လကတ်ှကေ အိပယ်ာခင်းကို ဆှဲကိုငလြိုကမြိသည်။ ယု ပငတ်ီလေးလည်း တဈခုလုံးစိုပြီး ပေါငတ်ှပေါ အရညတ်ှပနေတေယ်ေ။ ယုရဲ့အစိလေးရယ် ပန်းလေးရယကြတော့ ကြှကသ်ားတွတင်ေးပြီး အလိုမပြည့သ်လို တဈခုခုလိုသလို။ အောငအြောငရြဲ့ လွှာဖြားက ယုအစိလေး တည့တ်ည့ြ စုပသ်ပလြိုကခြွိနမြှာတော့

“အာ ……………. ”

ယုတဈကိုယလြုံး ခါးကနကေော့ပြီး ခွတွလေကေတ်ှေ တောင့ကြာ ညည်းလိုကမြိတယ်။

“ယုကို အရမ်းစားလို့ကောင်းတာပဲ”

အောငအြောင့်လကတ်ှကေ ယု ပငတ်ီလေးကို ဆှဲခွှတန်တော ယုသိတယ်။ ပြီးရင် ယုကို …။ ယုမှာ တားဆီးဖို့ အားအငမြရှိဘူး။ ရမျမကတ်ှကေ ယုကို အနိုငယ်ူသှားပြီ ထငတ်ယ်။

အောငအြောငရြဲ့ လကတ်ှကေ မှနလြှသည်။ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း ယုပငတ်ီလေး အိပယ်ာဘေးရောကသ်ှားသည်။ ယုကိုယမြှာ အဝတမြရှိတော့။ ဒါ အောငအြောငကြို ပထမဆုံး ယု အဝတမြပါပဲ တွေ့ဖူးတာ။ ရှကတ်ယ် မောင် …။

မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ယုရငသ်ားတွေ အောငအြောင် မမှငအြောင် ဘကလြကန်ဲ့ လကပျိုကထြားလိုကတ်ယ်။ ညာလကဖြဝါးကတော့ ယုနရောလေးကို မလုံမှန်းသိပမယေ့ြ ရှကရြှကန်ဲ့ အုပထြားမိတယ် …။ ယုအမှှေးတွတေော့ ကိုအောင် မှငမြှာ ရှကတ်ယ်။

အောငအြောင် ယုကို စိုကကြှည့ရြင်း သူဂငွြးကို ခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ဘာဆကဖြစ်တော့မယဆြိုတာ ယုသိတယ်။ အတွေးတွကြေောင့ြ ယု အရမ်းမှန်းကြပန်ပြေီ။ ရငတ်ှလည်ေး အရမ်းတုနန်တယ်ေ။ ယု အရမ်းတောင်းတမိနပြေီ။ ယုကို ယုယပေးပါ။ ယုအရညတ်ှေ စိုနတော အောငအြောင် တွေ့မှာပါ။

ယုအတွေးတွေ ဗလောငဆြူနတေုန်း အောငအြောင် ယုကို ခဉွြးကပလြာတာ မသိလိုကြ။ အောငအြောင့်နှုတခြမ်းတွေ ယုရဲ့ ညာဘကန်ို့ကို ငုံ့ပြီးစို့လိုကတ်ော့ ယုရငထြဲ မနတတေအြောင် ဖြစ်သှားသည်။ တဈခကြြ နှစ်ခကြြ … အို ယု အကြောတွေ တောင့ပြှီး …. နောကကြိုလှနသ်ှားမိသည်။ အာ့ … ယုအသကရြှိုကရြှုသံတဈခကြြ တိုးတိုးလေး။ အောငအြောင့်လကတ်ှကေ ယုခန်ဓာကိုယအြနှံ့ ပြတသ်ပကြစားနတေော့ … မနနေိုငတ်ော့ဖူး ရူးတော့မယ် အောငအြောင်…။

ယုစိတရြိုင်းတွကေ ဦးဆောငမြှုကြောင့ြ မောင့ရြငခြှငထြဲ အတင်းတိုးကာ ယုပန်းကလေးနဲ့ အောငအြောင် ပစ်စည်းနဲ့ အတင်းတိုးကပလြိုကတ်ယ်။ အဲ့ခွိနမြှာ အောငအြောင့် အနမ်းတွကေ ယု ဘယန်ားရှကကြို ကပစြုပလြိုကတ်ော့ ယု သတိလကလြှှတဖြစ်ပြီး နောကထြပ် ညည်းသံတိုးတိုးလေး

“အ……… ”

အောငအြောင် နောကတ်ဈခကြြ အစုပမြှာတော့ ယုပေါငန်ှဈချောင်းက အောငအြောင့်ကို ခွဖကပြှီး အောကန်ှုတခြမ်းကို သှားနဲ့ကိုကပြှီး ယုအကြောတွေ အရမ်းတင်းမိပြီး ကော့သှားသည်။

“ယု လိုချင်တ်ယ် မောင်”

အောငအြောင့ကြို မကြားတကြားလေး ပြောလိုကတ်ယ်။ အောငအြောင် သူ့အတံနဲ့ ယုအမှောင်းလေး အပေါကြ ပြတလြိုကတ်ော့ ယုအစိကို လာထိမိတာ …..

“အ…..”

ယု တဈကိုယလြုံး တင်းတကသ်ှားပြီး လကန်ှဈဖကကြ အိပယ်ာခင်းကို အတင်းဆုပကြိုငမြိသှားတယ်။

“အို….”

နောကတ်ဈခကြြ …. တဈခကြြ …..

ယု အစိလေးကို ကိုအောငအြတံ လာပြတတ်ိုင်း ယုခေါင်းထဲမှာ ဘာမှစဉြးစားလို့ မရတော့ဘူး။ ယုအစိလေးကလာတဲ့ ခံစားမှုတွကေို အာရုံစိုကရြင်း ယု သတိလကလြှတဖြစ်ပြီး ညည်းနမေိတယ် မောင်။ အသည်းယားသလိုဖြစ်ပြီး အောငအြောငရြဲ့ ကြောပြငကြို လကသ်ည်းတွနေဲ့ ကုတခြှဈပစ်လိုကတ်ယ်။ အောငအြောင့အြင်ျဂါ ယုမှောင်းလေးအတိုင်း ပြတဆြှဲပြီး ယုအစိလေးကို လာထိတိုင်း ခန်ဓာတဈခုလုံး ကော့ပြီး ယုအစိလေးကလာတဲ့ ခံစားခကြတ်ှကေ တဈကိုယလြုံးပြံ့သှားသည်။

“မောင် … မောင် .. အင့ျ .. အင့ျ”

တဈကယတ်ော့ ယု ခံစားလို့ အရမ်းကောင်းတယလြို့ ယု ပြောချင်ပြမယေ့ြ အောငအြောင် ယုကို အပေါစားလို့ အထငသ်ေးသှားမှာစိုးတယ်။ အောငအြောင့ြ လကတ်ှေ ယုကိုယမြှာ ကစားနတော ခံစားလို့ကောင်းတယ်။ ဟိုနရောက လှုံ့ဆောလြိုကြ ဒီနရောက လှုံ့ဆောလြိုကြ။

“ဟင်း……..အင်း……….”

အောငအြောင့်လကတ်ှနေဲ့ ယုနို့ထိပကြို ပြတခြွပေေးတာ အရမ်းကောင်းတယ်။ ယုတငပြါးတွေ ရမ်းခါပြီး မောင့ဟြာကို ပြနပြှတပြေးလိုကမြိတယ်။ မောင့အြချောင်းနဲ့ ထိလိုကတ်ိုင်း ယုပန်းလေးက အနှေးဓာတ် ခံစားရတယ်။ ထိပကြ နီတာရဲ ပူပူကြီးနဲ့ အစိကို လာထိလိုကရြင် ယုအကြောတွေ တင်းတင်းသှားတယ် မောင်။

“အ…..အင်း……အင်း……”

“အို…………”

မောင့လြွှာတွေ ယုနို့ကိုလကြတ်ာ နှုတခြမ်းတွကေ ယုနို့ထိပကြိုစုပတ်ာ ယု ခံစားရကောင်းလှန်းလို့ မနတတေတ်ော့ဘူး။ တငပြါးတွေ ကြုံ့ကြုံ့ပြီး အောငအြောင့်အတံ လာထိတာကို တောင်းတမိတယ်။ ပန်းလေးလည်း သဘောကလွှန်းလို့ အရညတ်ှစေီးထွကတ်ာ ပေါငတ်ှတေောင် စိုကုနပြှီ။

“အာ……အာ့……..”

ယု မခံစားနိုငတ်ော့ဘူး။ အကြောတွတင်ေး ခေါငလြေးကော့ မကြစြိမှေးပြီး ယုပါးစပကြ ရှကရြှကန်ဲ့ သည်းသံလေး။ အောငအြောင် ကြားသှားမှာလည်း ယု မရှကတ်ော့ပါဘူး…။ အခု ယုခန်ဓာက အောငအြောငပြေးတဲ့ ခံစားမှုတွမှော မှောပါပြီး သတိလကလြှှတဖြစ်နပြေီ။ ယု… သိတယ်။ ခံစားမှုစီးချောင်းတွေ အရမ်းပြင်းထနလြာပြီး ယု မထိန်းနိုငပြဲ ပေါကထြှကတ်ော့မယဆြိုတာ။

အောငအြောင် ပြတတ်ာရပပြှီး နောကဆြုတလြိုကတ်ယ်။ ဆကပြှတရြင် ယု တဈခုခုဖြစ်သှားမလား။ ဘာကြီးပဲဖြစ်လာဖြစ်လာ အခုခွိနမြှာ ယုခံစားခကြြ အမှင့ဆြုံးရောကခြငွတ်ာပဲ သိတော့တယ်။ အဆုံးထိရောကအြောင် လုပပြေးပါနောြ မောင်….။

အောငအြောင် ရှေ့ပြနတ်ိုးပြီး ယုပန်းလေးထဲ သူ့အတံ ဖိသှင်းလာတာ ယု ခံစားရတယ်။ ပူပူနှေးနှေးခံစားခကြကြှီး တအိအိနဲ့ တိုးဝငလြာတာ။

“အာ .. အာ့ … မောင် “

အောငအြောင့်အတံ ယုပန်းလေးထဲ အဆုံးထိဝငသ်ှားခွိနမြှာ ယုတဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနခြါပြီး ပေါကကြှဲထွကသ်ှားပြီ။ တဈကိုယလြုံး လှှင့မြွှောပြီး အကြောတွအေားလုံး ကငွတ်ကသ်ှားတဲ့အခွိန် ယုပန်းလေးထဲက အရညတ်ှေ စီးထွကသ်ှားတာ။

“အင့ြ … အင် .. ကောင်းလိုကတ်ာ မောငရြယ်”

“ဒေါကျ ဒေါကျ … “

“အငယမ် … “

“အငယမ် .. ညစာစားမယ် ဆင်းလာတော့”

ဒါ နှင်းရဲ့အသံ။ နှင်းက ဘယလြိုဖြစ်ပြီး..။ ခုနကပဲ အောငအြောငန်ဲ့ ယုနဲ့ .. ဒုကျခပါပဲ။ ယု မကြလြုံးတွဖြငေ့လြာတော့ အခန်းထဲမှာ ယုတဈယောကထြဲ။ ဘာတွဖြစ်ေနမှန်ေး စဥြးစားမရဖူး။

“ကြှီ .. “

အခန်းတံခါးကို နှင်းဖြင့ပြှီး ဝငလြာတာ။

“အငယမ် နငမြဟုတတ်ာတွေ လုပတ်တန်ပြေီ”

“ယု အဲ့လိုမဟုတ် .. “

“နင် .. အတတကြောင်းတွတတေန်ေ”

အယ် .. အိပရြာထဲလှဲနတေဲ့ ယုအောကပျိုင်းမှာ ဘာမှမရှိပဲ ယုလကကြလေးတဈဖကကြ ပန်းလေးပေါမြှာ ။ နှင်းရှေ့ ရှကလြိုကတ်ာ။ ခပမြှနမြှန် စောငပြါးလေးဆှဲယူပြီး အုပလြိုကတ်ယ်။

“ထမင်းစားဖို့ အောကမြှာစောင့န်တယ်ေ။ အဝတလြဲပြီး ဆင်းခဲ့”

မကြထြောင့န်ီကြီးနဲ့ ကြည့်သ်ှားတဲ့ နှင်းကို ယု မကြန်ှာချင်ြး မဆိုငရြဲဘူး။ ယုညာလကမြှာ စေးကပကြပ် ပန်းလေးထဲက အရညတ်ှေ။ ပန်းလေးနဲ့ ပေါငတ်ံတွမှောလည်း စိုစိ စိုစိနဲ့။

နှင်းတို့အတွဲ … လုပတ်ာကို ကြည့်မြိရင်း .. ယု ကိုယ့်ဟာကို အာသာဖြမေိသှားတာလား။ အရငကြ ဒါမွိုး တဈခါမှမလုပဖြူးဘူး။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ မသိသလို ဘယသ်ူမှလည်း မသငပြေးဖူးဘူး။ အောငအြောငကြ ပဲခူးမှာပဲ။ ကိုယဟြာကိုယ် စိတကြူးတွယေဥပြှီး ဖြစ်သှားတာ။ ခံစားလို့ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ အို .. ရှကလြိုကတ်ာ။

အောကထြပဆြင်းဖို့ ပငတ်ီဝတဖြို့ ယူလိုကတ်ော့ ဂွမှာ အရမ်းစိုနလေို့ အသဈတဈထည် ယူဝတလြိုကရြတယ်။ ညစာစားတော့ အနတ်ီသင်းနဲ့ ဦးကြောရြှေ့ ခေါင်းကလေးငုံ့ပြီး မလုံမလဲ။ ယုကို နမကေောင်းဘူးလားတဲ့။ နှင်းကတော့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြိရင် မကြစြောင်းထိုးမယဆြိုတာခညွြးပဲ။ သူတို့ရှေ့က မှနမြှနထြှကသ်ှားချင်တ်ာပဲ သိတော့တယ်။

အိပရြာဝင် ယုအခန်းထဲ ပြနရြောကထြဲအခွိန် ဖကလြုံးလေးဖကြ ခွခွလေေေးကြေးပြီး ညနကေ ယု ဘာတွလေုပလြိုကမြိတာလဲ။ အဲ့အကြောင်းလေးတွေ ပြနတ်ှေးပြီး ယု ခညွသ်ားဘောင်းဘီလေးကို လွှောခလွိုကတ်ယ်။ ပငတ်ီလေးပေါြ လကကြလေး တငလြိုကတ်ဲ့အခွိန် .. ယုအောကပျိုင်းလေးက တုန့ပြှနမြှုကို ခံစားရတယ်။ ညနကေ ယုပန်းလေးရဲ့ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံလေးပေါ့။

အနာဂတမြှာ ယုဆီရောကလြာမယ့ြ ခစွသ်ူက ယုကို ဘယလြိုကြငန်ာပေးမှာလဲ ဆိုပြီး စိတကြူးတွယေဥရြင်း … ယုအခန်းလေးထဲမှာ ပန်းလေးထိပကြ အစိလေး အထိအတွေ့ကြောင့ြ တဈကိုယတ်ည်း ငှီးသံတိုးတိုးလေး …

ပထမဆုံး ခံစားဖူးလိုကတ်ဲ့ ၁၅ နှစ်သား ကောငမြလေးတဈယောကရြဲ့ ပုံပြငလြေးပါ။

အဲ မေ့နလေို့ .. အခန်းတံခါး လော့ခဖြို့။

ပြီးပါပြီရှင်။