အောစာအုပ်

ဆရာမလေး အိအိင်ိမ်း

ဆရာမလေးကို သားမယားပြုကင်ျ့ခွင်း
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

ကောငလြေးတဈယောကန်ဲ့ ကောငမြလေးတဈယောကြ အိမထြောငပြှုမညဆြိုလွှင် ထုံးတမ်းစဉလြာအရ မင်ျဂလာလကထြကပြှဲကို ကငွြးပလေ့ရှိကြတယ်။ နယခြှားနတေဲ့ စုံတွဲတွဆေို တဈဖကမြှာတဈပြဲစီ ကငွြးပကြတယ်။ အများအားဖြင့် မိန်းကလေးဘကမြှာ ကငွြးပလေ့ရှိပါတယ်။ အခွို့သောသူတွအဖေို့ တဈပြဲသာကငွြးပသဖြင့် ကနွတ်ဈဖကကြ အပေါင်းအသင်း မိတဆြှတွေေ အခကတ်ှေ့ကြရတယ်။ ယခုဇာတလြမ်းက ထိုပြသနာကို အစပြုပြီး အိအိငှိမ်းဆိုတဲ့ ကောငမြလေးအတွကြ လမ်းနှစ်သှယကြို ပေါပြေါကစြခေဲ့တယ်။ တဈခုကို ရှေးခယွရြင် ကနွတ်ဈခုကို ရငန်ာစွာ စွန့်ပစ်ရမှာပါ…။

အလယတ်န်းပြဆရာမလေး အိအိငှိမ်း ခစွသ်ောကိုနှင့် အိမထြောငရြကသ်ားကပြှီဖြစ်၍ ကိုအလုပသ်ှားခွိန် စနနေေ့တွင် အိအိငှိမ်း တဈယောကတ်ည်း အိမတ်ှငကြနွခြဲ့သည်။ အိအိငှိမ်းမှာ ကိုနှင့် မင်ျဂလာဆောငပြှီးသညမြှစ၍ ကိုနှင့်တဈခါသာ ခစွဖြူးသေးသည်။ အိအိငှိမ်းမှာ ဗိုင်းကောင်းကြောကဖြိ မိန်းကလေးဖြစ်သဖြင့် ကိုက အိအိငှိမ်း ငှင်းဆနသ်ဖြင့် အင်ျကြီမခွှတဖြူးသေး။ ဟိုနေ့က ထဘီလေးကို အသာလှနကြာ ၃ မိနဈခန့်လုပပြှီးလငွြ ကိုက ပြီးသှားသည်။

အိအိငှိမ်းမှာ အသကြ ၂၅ နှစ်ခန့်ရှိပြီး အသားလေးက ဖြူဝင်းစိုပြညသ်ည်။ အထူးသဖြင့် နကမြှောငန်သေော ဆံကသောလေးများမှာ အိအိငှိမ်းကို မဟာဆန်၍ ကကြသ်ရရှေိစသည်ေ။ အရပကြ ၅ ပေ ၆ လကမြခန့်ရှိပြီး အရပန်ှင့်လိုကအြောငပြင် ခန်ဓာကိုယကြ သူ့နရောနှင့်သူ အခွိုးကနွသည်ေ။ သေးသှယသ်ော ခါးလေးအောကမြှ စွင့်ကားလုံးဝန်းသော တငသ်ားများနှင့် မို့တင်း၍ ကြှရှနသေော ရငသ်ားနှစ်မှှာတို့မှာ မှငသ်ူပုရိသတို့ကို လညပြှနင်ေးစသည်ေ။ ကြောင်းခွိနတ်ှငဆြိုလွှင် အိအိငှိမ်းသည် ပါးတွငသ်နပခြါးလေးများ ပါးပါးလိမ်း၍ သူမ၏ နကမြောငလြှသော ဆံပငမြွားကို ထုံးထားသညမြှာ ခန့်ညားချောမောလှန်းလှသည်။

နေ့ခင်းအခွိနမြွားသည် ဆရာမလေးအိအိငှိမ်း၏ကိုယလြုံး အလှဆုံးအခွိန် ဖြစ်သည်။ ဆရာမလေး၏ ကြောင်းစိမ်းအင်ျကြီမှာ အလှနပြါးလှှာသည် မဟုတသ်ောလြည်း တောတ်ောလြေးကို ပါးသည်။ ထိုအခါ ကြောင်းအင်ျကြီအဖြူရောငအြောကမြှာ ထငရြှားလှသော အသားရောင် မှနမြာဘောလြီနှင့် ဝင်းဝါလှပသော နို့အုံကြီးများကို အထငအြရှား မှငန်ရတေတသ်ည်။ ဆရာမ၏ဘောလြီပေါမြှ ၃ ပုံ ၁ ပုံခန့် လွှံထွကန်သေော နို့အုံကြီးသညလြည်း မှငသ်မွှယောကြာြးတိုင်းအား စိနခြေါန်သလေို ဖြစ်နသည်ေ။

ဆရာမလေးအိအိငှိမ်းများ လမ်းလွှောကလြိုကရြင် အဖြူရောငခြါးတိုရငဖြုံးလေးနှင့် ကြောင်းစိမ်းထမီအထကဆြငလြေးကြားမှ ပေါထြှကလြာတဲ့ ဖြူဖြေးချောမှတန်တေဲ့ ခါးစပန်ရောလေးက ဝင်းခနဲ ဝင်းခနဲ…၊ ခပတ်င်းတင်းဆှဲစည်းထားသော အထကဆြငလြေးအောကမြှ တင်းရင်းကားထွကန်သေော တငသ်ားစိုငတ်ို့မှာ နိမ့်ခညွမြှင့်ခညွဖြှင့် ခါးကငွကြငွလြေးအောကမြှ သိသာထငရြှားစွာ ကားထွကန်သည်ေ….။ တငသ်ားတို့ရဲ့ အောကပျိုင်းနရောလေးမှာလည်း သိသာထငရြှားစွာ ပေါထြှကန်တေဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီကြိုးလေးမှာ အစင်းလိုကြ အထင်းသား….၊ စဈကိုင်းအိုးလား ဂဈတာရှိတလြား… မင်းကြီးကြိုကလြား.. အို….. ဘာနဲ့တငစြားခိုင်းနှိုင်းရမလဲ မသိတော့။ လမ်းလွှောကဟြန် စကားပြောဟနတ်ို့မှာလည်း သိမသ်ိမမြှေ့မှေ့ တိုးတိုးညင်းညင်းလေး ဖြစ်သည်။ ရုပရြညလြေးမှာ လှသညဆြိုသညထြကြ ချောသညဆြိုလွှင် ပိုမှနမြည်။ တစိမ့်စိမ့်ကြည့်လေ ရငထြဲထိစသည်ေ့ အလှပိုငရြှငမြွိုးဖြစ်သည်။

မင်ျဂလာဆောငပြှီးခါစ သုံးရကသ်ာရှိသေးတဲ့ အသဈစကစြကြ ဇနီးသညလြေး အိအိငှိမ်း အိမတ်ံခါးခေါကသ်ံကြောင့် အပြေးကလေး ထွကလြာမိသည်။ လငသ်ားကိုမင်းသဈ အလုပပြှနလြာရင် ကြိုဖို့ အလှဆုံးပြငပြှီး အပြေးကလေး ထွကလြာခွင်းဖြစ်သည်။ တံခါးလေးဖြင့်ပေးသောအခါ ကိုမင်းသဈအပြင် သူငယခြငွြးနှစ်ယောကြ ပါလာလသည်ေ။

”ဪ… ဧည့်သညတ်ှပေါလား… အိမထြဲကြှပါရှင့်”

အသီးသီး အခန်းထဲ ဝငလြိုကကြှလသည်ေ။

”မိန်းမရေ…. ဒီနေ့ ရုံးကကောငတ်ှကေိုလည်း ပြုစုရသေးတယ်…။ ကို အိမပြှနန်ောကကြလွို့ စိတမြဆိုးနဲ့နောြ…”

အသံက နည်းနည်းမူးစပစြပ် ဖြစ်နသည်ေ။

”ရပါတယ် အဈကိုရယ်…။ အိတို့မင်ျဂလာဆောငကြ အဝေးမှာဆောငတ်ာဆိုတော့ သူတို့ကို ပြန်ဧည့်ခံရမှာပေါ့”

”မှနတ်ာပေါ့ မိန်းမရာ…။ ဒီကနှစ်ယောကကြ ဒီကြနဒြိုက အိမန်ီးနားချင်ြးတွပေါ..”

အိအိငှိမ်း အပြုံးလေးဖြင့် နှုတဆြကလြိုကသ်ည်။ မင်းသဈ လွှာလေးအာလေးဖြင့်

”ဒီဘကကြ သန်းကြိုငတ်ဲ့၊ သူက ရှေ့အခန်းက။ ဒီဘကကြ အောငမြောင်းတဲ့၊ သူက အောကထြပကြ။ သူတို့ကိုပြုစုဖို့ ခေါလြာတာ။ ဒီမှာ အရကန်ဲ့ဘီယာ ပါလာတယ်…။ မိန်းမ အမှည်းတဈခုခု စီစဉပြေး”

”ကောင်းပါပြီရှင့်…ရပါစမယ်ေ”

အိအိငှိမ်း နောကဘြေးခန်းကို တညင်ှိမစြှာ ထွကသ်ှားလသည်ေ။ သူမရဲ့ နိမ့်ခညွမြှင့်ခညွြ တငသ်ားတွနေဲ့ နောကကြွောအလှကို သန်းကြိုင် မကြစြိတဈဆုံး အရသာခံ ကြည့်ရှုလိုကလြသည်ေ။ သူမ၏ဖငတ်ုံးကြီးတွေ တုနခြါသှားတာကြည့်ရင်း သန်းကြိုင် တံထွေးသာမွိုခနွမေိသည်။ ဒီဆောလြေးကို ဖငကြုန်းခိုင်းပြီး နောကကြနေ ခွလိုးလိုကရြရငတ်ော့ သပြေောပြါပြီလို့ တွေးမိသည်။

သန်းကြိုင် ဒီနေ့ တောတ်ောတ်င်းနသည်ေ။ အလုပန်ောကကြလွို့ သူဌေးက ကောသည်။ ဘာမဆိုငည်ာမဆိုင် စောကကြုလားတွေ ဘာဖြစ်တယ်၊ ညာဖြစ်တယဆြိုပြီး အဆဲခံလိုကရြသေးသည်။ အသားမဲတာနဲ့ပဲ လူလူချင်ြး ခွဲခွားဆကဆြံနကြတောကိုး။ ဒီတိုကခြန်းက မိန်းမက တောတ်ောခြွောတယ်။ ဆရာမလေးတဲ့။ ရောကလြာတာ ၂ ရကပြဲရှိသေးသည်။ အခုတော့ သူ့ယောကြွားဖြစ်သူက မိတဆြကပြေးတော့ သချောကြည့်မိသည်။ တောတ်ောခြွောပြီး တောတ်ောလြည်းတောင့်ကြောင်း အနီးကပကြှည့်မှ ပိုသိလိုကရြသည်။

”ကဲကိုယ့်လူတို့… ကြှနတ်ောလြည်း သှားကူလိုကြဦးမယ် ခဏ… ခဏ”

မင်းသဈလည်း အိအိငှိမ်းနောကြ လိုကသ်ှားလသည်ေ။ မကြာမှီ အိအိငှိမ်းရောကလြာကာ စားပြဲခုံပေါြ ဖနခြှကလြေးတွေ လာခပြေးသည်။ စားပြဲကို ခါးလေးကုန်းကာ ဖနခြှကခြလွိုကသ်ညမြို့ ဟိုကသ်ှားသောအင်ျကြီကြောင့် အိအိငှိမ်းရဲ့ ရငသ်ားဖြေးဖြေးနုနုတွကေို သန်းကြိုငန်ဲ့ အောငမြောင်း ထပမြှငလြိုကရြတော့ လီးတွတေောငကြုနကြသွည်။ အိအိငှိမ်း ရငသ်ားဖြေးဖြေးတွကေို ဘောလြီရငပြုံခွကအြထိ သချောမှငလြိုကရြတာကြောင့် သန်းကြိုင် မကြစြိထဲက မထွကန်ိုငတ်ော့။ သန်းကြိုငကြတော့ အိအိငှိမ်းကို စိတထြဲကနေ အသမေုဒိမ်းကငွြ့နပြေီ။

အိအိငှိမ်း အမှည်းစီစဉရြန် ထပဝြငသ်ှားပြနပြှီ။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြ ကာမလိုကစြားတဲ့ လူတဈယောကြ။ သူ့မှာ အိပဆြေးတွေ ကြနဒြုံးတွေ အမြဲဆောငထြားတတသ်ည်။ သန်းကြိုင် ဖနခြှကတ်ှထေဲ အရကတ်ှေ ထည့်ပေးထားလိုကသ်ည်။ အိအိငှိမ်းရဲ့ခွကထြဲ အခွိုရညထြည့်ကာ အိပဆြေးမှုန့်လေး ခတပြေးလိုကသ်ည်။ မင်းသဈခွကထြဲလည်း နည်းနည်းထည့်ပေးလိုကပြှီး ဟနမြပကြြ ပြနန်လသေည်ေ။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြ တဈကိုယထြီးသမား လူရှုပလြူပြေ။ အောငမြောင်းကတော့ မိန်းမနဲ့ ကလေးတဈယောကန်ဲ့မို့ သိပအြတင့်မရဲဘဲ အကဲသာခတန်သည်ေ။ မကြာမှီ အမှည်းပြဲလေးတွကေိုငကြာ မင်းသဈနှင့် အိအိငှိမ်း ထွကလြာလသည်ေ။

”အဆငသ်င့်ဖြစ်ပြီရှင့်…။ စားကြနောြ အားမနာနဲ့”

”ရပါတယ်…။ ကြှနတ်ောြ ကြှဲရိုင်းထည့်ပေးထားတယ်။ သောကတ်ယမြလား”

”အားနာစရာရှင်… အဈကိုတို့ပဲ သောကကြှပါ”

သောကကြှစားကြ စကားပြောကြရင်း အိအိငှိမ်း မကြလြုံးများလေးကာ ခုံပေါမြှာတင် အိပပြွောသ်ှားလသည်ေ။ မင်းသဈနဲ့ အောငမြောင်း စကားတွဖေောငဖြှဲ့ရင်း မင်းသဈလည်း များပြီး မှောကသ်ှားလသည်ေ။ သန်းကြိုငကြ ဟနပြှသောကထြားသူမို့

”အောငမြောင်း…. မင်း… ဒီကောင့်ကို ခဏအဖောလြုပပြှီး ထိန်းထားကြာ…။ ငါ အိအိငှိမ်းလေးနဲ့ ခဏလောကြ ကစားချင်လြို့.. ဟဲဟဲ”

”ဟာ… ဟေ့ကောင် ပြသနာတကမြယန်ောြ”

”မင်းကလည်း အေးဆေးပါ….။ နောကန်ေ့ မင်းအတွကပြါ ဖနပြေးမယ်”

အိအိငှိမ်းကို သန်းကြိုင် အသာဆှဲထူကာ အိပခြန်းဝကို ပြေ့ခေါသ်ှားလသည်ေ။ အိအိငှိမ်းကတော့ တုတတ်ုတမြလှုပ်။ သူအလှနတ်ပမြကန်သေော တွေ့တာတောငမြကြာသေးသည့် မိန်းမချောလေးမို့ ပြေ့ရတာတောင် အရသာရှိလှန်းလှသည်။ သန်းကြိုင် နုထွေးအိစကန်သေော အိအိငှိမ်းကို အခန်းဒေါင့်လေးမှာ ထိုငရြပသ်ားလေး အနအထေား မှေးထားလိုကသ်ည်။ အဆီတဈဝင်းဝင်းနဲ့ အိအိငှိမ်းကို သန်းကြိုင် ကာမခံစားပြီး ဖကြဆြီးရတော့မယဆြိုတဲ့ အသိကြောင့် လီးအပြတတ်ောငန်လသေည်ေ။ သောကလြည်းသောကထြားတာမို့ စိတကြလည်း စိတရြိုင်းဝငမြိသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ တံခါးပိတပြှီး အိအိငှိမ်းကို ကုတငပြေါြ ကန့်လန့်ဖြတ် ပကလြကတ်ငလြိုကသ်ည်။ သူမကတော့ မူးနပြေီမို့ မသိတော့။ သန်းကြိုငကြ ဘေးနားမှာထိုငရြင်း အင်ျကြီခါးတိုအကြပအြောကကြနေ အသကရြှူတိုင်း မို့မို့တကလြာတဲ့ ရငသ်ားတွကေိုကြည့်ရင်း စိတကြထလာသည်။ အိအိငှိမ်းကို ခုနကမှန်းခဲ့တာတွကေို တွေးမိပြီး အိအိငှိမ်းရဲ့ နို့တွကေို လကကြလှမ်းလိုကပြှီး ကိုငလြိုကသ်ည်။

အိအိငှိမ်း အင်ျကြီလေးကို အသာမ၍ ခွှတလြိုကလြသည်ေ။ အထဲက ဘောလြီအသားရောငလြေးကိုပါ ခွိတတ်ှေ တဈခုချင်ြး သသခွေောခွာ ဖြုတပြဈပြီး ခွှတလြိုကလြသည်ေ။ စို့ချင်စြရာ နို့သီးခေါင်းလေးတွကြေောင့် သန်းကြိုင် တံထွေးတောင် မှိုခမွိသည်။ ခဏစိတထြိန်းကာ ထမိနလြေးကို အသာလေး ဆကခြွှတလြိုကသ်ည်။ အိအိငှိမ်းရဲ့ ထဘီစကပကြို ဖိနပကြိုမခွှတတ်ော့ပဲ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပငတ်ီအသားရောငလြေးပဲ ကနွတ်ော့သည်။ ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရညန်ဲ့ လိုကဖြကလြှသည်။ ပငတ်ီပေါကြနေ လကန်ဲ့ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲခလွိုကသ်ည်။ အတွင်းခံလေးအောကကြ စောကဖြုတမြို့မို့လေးကို ကုန်းနမ်းကာ အနံ့လေးခံလိုကသ်ည်။

”အား… အမှှေးနံနဲ့ အဖုတန်ံလေး ရောပြီး သင်းနတောပဲ”

နို့တွကေို လကန်ဲ့ အသာပြတသ်ပကြိုငလြိုကပြှီး နို့သီးခေါင်းနီနီလေးကို ငုံ့ကာစို့လိုကတ်ော့ အင်းခနဲ အသံနဲ့အတူ အိအိငှိမ်းရငဘြတကြ ကော့တကလြာသည်။ အိအိငှိမ်း မကြလြုံးကတော့ မဖြင့်ပေ။ သန်းကြိုင် အိအိငှိမ်းနို့တွကေိုစို့ရင်း လကကြ ပေါငတ်ှကေို ပြတသ်ပန်လေိုကသ်ည်။ ပငတ်ီကိုခွှတလြိုကတ်ော့ အမှှေးတွကေ ဆေးနဲ့ခွှတထြားသညထြငသ်ည်။ ပါးပါးစုစုလေး။ သန်းကြိုင် အိအိငှိမ်းရဲ့ ပေါငန်ှဈဖကကြို ကားလိုကပြှီး လကခြလယန်ဲ့ အဖုတထြဲကို ထည့်လိုကတ်ော့ အဖုတကြ အရညတ်ှနေဲ့။ အတွင်းထဲကိုဝငသ်ှားတော့ သန်းကြိုငလြည်း ကလိပေးလိုကသ်ည်။ ဂွီစပေါ့နရောကိုမှန်းကာ ခပဆြကဆြကြ ကလိလိုကတ်ော့ အိအိငှိမ်းဖငကြ ကြှကြှတကလြာပြီး ပါးစပကြ မတိုးမကယွအြသံနဲ့ ညည်းနသည်ေ။

အိပမြောကနွသေော အိအိငှိမ်းခငမြွာ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်နသည်ေ။ မနေ့တဈနေ့ကမှ သတို့သမီးလေးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ယဉယ်ဉကြွေးကြေး နှဲ့နှဲ့နှောင်းနှောင်း မိန်းမချောလေးတဈယောကကြို အဝတတ်ှခွှတေန်ရတောကြောင့် သန်းကြိုငလြီးက တအားတောငန်သည်ေ။ အိအိငှိမ်းပေါငန်ှဈဖကကြို ထောငဖြှဲပြီး ကားစလေိုကသ်ောအခါ အိအိငှိမ်းနံရံကိုမှီကာ အဖုတဖြှဲပြနသေော အနအထေား ဖြစ်နသည်ေ။ သန်းကြိုင် ဘောင်းဘီထဲက ဖုန်းကိုထုတလြိုကပြှီး အိအိငှိမ်းရဲ့ ခစွစြရာမကြန်ှာကစပြီး ရငသ်ားတဈပြငလြုံးနဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်း လှလှလေးပါပေါအြောင် ဓာတပြုံများစွာ ရိုကလြိုကလြသည်ေ။ ကြနပေအြောင် မှတတ်မ်းတငပြှီးသောအခါ သန်းကြိုင် ဘောင်းဘီဆှဲခွှတလြိုကလြသည်ေ။

ဘောင်းဘီထဲက တုတခြိုငသ်နမြာလှသော ဂေါလြီတပလြီးကြီးက မတခြနဲ ထွကလြာသည်။ အိအိငှိမ်းရဲ့ မကြန်ှာနုနုလေးကို လီးနဲ့ လေးငါးခကြထြိုးကာ အလန်းဆုံးအနအထေားကို ဓာတပြုံရိုကပြှနသ်ည်။ နောကြ ဖုန်းကို ဘေးခဏခကြာ နို့အုံဖြေးဖြေးတွကေို ဆုပကြိုငကြာ အားရအောင် စို့ပစ်လိုကသ်ည်။

”ဟူး….စောကပြတလြေးက စီးပိုငမြယ့်ပုံဘဲ”

လီးထိပကြို တံထွေးဆှတကြာ ဘေးစောင်းလှဲပြီး အိအိငှိမ်းစောကဖြုတဝြကိုတေ့ကာ စောကခြေါင်းထဲ ထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ လီးဒဈကြောရြုံလောကြ ထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြ ဖုန်းကိုကိုငကြာ အိအိငှိမ်းမကြန်ှာနှင့် အဖုတထြဲ လီးဝငန်ပေုံကို မှတတ်မ်းယူလိုကပြှနသ်ည်။ သန်းကြိုင် လီးပြနထြုတကြာ အိအိငှိမ်းကို ကုတငပြေါြ ကိုယတ်ဈပိုင်း ကုန်းကုန်းလေးတငထြားပြီး နောကကြနေ စောကပြတလြေးထဲ လီးထိုးခလွိုကသ်ည်။ သန်းကြိုငလြည်း အိအိငှိမ်းခါးလေးကို အသာမလိုကတ်ော့ အိအိငှိမ်းဖငကြှီးက ကြှလာသည်။ အိအိငှိမ်းအဖုတထြဲကို သန်းကြိုင် လီးထည့်လိုကရြာ

”ဗစြျ….ဗစြျ”

”အ…ဟ….ဟ….အာ့…ဟင်….ကိုသန်းကြိုင်…”

အဖုတထြဲသို့ လီးက ကြပပြှီးဝငသ်ှားရာ အိအိငှိမ်း ညည်းသံနဲ့အတူ မကြလြုံးပြင့်သှားပြီး နောကပြှနလြေး လှည့်ကြည့်လိုကရြာ သန်းကြိုငကြို တွေ့လိုကရြတော့ အလန့်တကြား ဖြစ်သှားသည်။ အစက သူမ မူးမူးနဲ့ ကိုကိုက လုပပြေးနတောလို့ ထငယ်ောငထြငမြှားဖြစ်နပြေီး အဖုတထြဲကို လီးကြီးဝငလြာတော့ နာသှားလို့ ယောငရြမ်းမကြလြုံးဖြင့်ကြည့်လိုကရြာမှ သန်းကြိုငကြိုတွေ့တော့ အတင်းရုန်းတော့ သန်းကြိုငကြ သူမကိုဖိထားပြီး လီးကို အဆုံးထိ ထည့်လိုကသ်ည်။ အိအိငှိမ်းခငမြွာ အဖုတထြဲမှာ ပြည့်သိပစြှာ လီးကဝငသ်ှားပြီး နာသှားရသည်။

”ဖယ်… ကိုသန်းကြိုင်… မယုတမြာနဲ့နောြ….. ရှင့်သူငယခြငွြးရဲ့မိန်းမကို ဒီလိုလုပစြရာလား…. ဖယန်ောြ… ကြှနမြအောလြိုကမြှာ..”

”မထူးပါဘူးအိရယ်… ကိုယ့်လီးတဈချောင်းလုံး မင်းအဖုတထြဲကို ဝငန်ပြေီဟာကို…. အောတ်ော့လည်း ဘာထူးမှာလဲ…. ဘယသ်ူက ကြားမှာမို့လဲ… ငှိမင်ှိမသ်ာ လိုးတာခံလိုကစြမ်းပါ”

”ရှင်… ဟင့်… လူယုတမြာ… အောကတ်န်းစား… ကုလားပီပီ ခွေးကငွြးခွေးကြံကြံတယ်… ခွေးကြီး… ဟင့်… ဟင့်”

”ငိုငို… ကြိုကသ်လောကသ်ာငိုစမ်း… ဟဲ…ဟဲ.. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ…. မင်းအဖုတကြ လငရြှိမယားဆိုပမယ်ေ့ ကြပန်တောပဲ…. ရှိးးး အားးးး…. လိုးလို့ကောင်းတာ… ဟားဟား”

သန်းကြိုငကြှမ်းပြီ။ အစက ဒီလောကထြိ ကြမ်းဖို့မရှိပေ။ အိအိငှိမ်းက သူ့အရှိုကထြိစမယ်ေ့ စကားကို နဈနဈနာနာပြောတာကြောင့် ခုနကတည်းက စိတထြဲမှာ ခပကြှမ်းကြမ်းမှန်းဖူးတဲ့ အခံလည်းရှိတော့ စိတကြလှတသ်ှားသည်။ အိအိငှိမ်း ရုန်းရင်းကနရြင်းနဲ့ တဖြည်းဖြည်း မောလာသည်။ လူက မူးလည်းမူးနတောမို့ အားမပါ။ သန်းကြိုငလြည်း လီးကိုမဆောင့်သေးပဲ အဆုံးထိထည့်ထားရင်းနဲ့ အိအိငှိမ်းရိုကပြုတန်တောတွကေို လကန်ဲ့လိုကဆြှဲရင်း ပါးစပကြ ပြောချင်ရြာတွေ ပြောနသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိအိငှိမ်း အားပြော့လာတော့ နို့တွကေို လကန်ဲ့ ပယပြယန်ယန်ယကြိုငရြင်း

”အား… ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… နို့တွကေ အိတင်းနတောပဲ… ကောငမ် ဆေးတွသေုံးပြီး ယောကကြွားကို ဆှဲဆောငထြားတာမလား…. ဟား… ဟား…. ဟား…”

”ကိုသန်းကြိုငရြယ်…. တောပြါတော့…. အိကို သနားပါ…. လှှတပြါတော့…. အဟင့်… ဟင့်… အိ…. အိ”

အိအိငှိမ်း မရုန်းနိုငတ်ော့ လပြေော့နဲ့ တောင်းပနသ်ည်။ သန်းကြိုင် အခုခွိနမြှတော့ မရတော့။ လူကလည်း မူးနပြေီမို့ စိတရြိုင်းကဝငန်ပြေီ။ နောငခြါလာ နောငခြါစွေးလို့ သဘောထားကာ ရှေ့ဆကတ်ှန်းနသည်ေ။ နို့တွကေို ကိုငလြိုကည်ှဈလိုကန်ဲ့ ပါးစပကြလည်း ညဈညဈညမ်းညမ်းတွေ ပြောနသည်ေ။ အိအိငှိမ်းဘဝမှာ ဒီလိုတဈတဈခွခွပြောတာ တခါမှမကြားဖူးသလို အပြောလည်းမခံရဘူး။ အခုလို သူစိမ်းတဈဦးရဲ့ ပယပြယန်ယန်ယ် ကိုငခြှင်းခံရတာ ပထမဦးဆုံးအကြိမပြင်။ သူမယောကြွားတောင် အခုလို တဈခါမှမကိုငဖြူး။

သန်းကြိုငကြ တဈတဈခွခွပြောသလို နရောအစုံကို လိုကပြှီးကိုငန်တောမို့ စိတကြ အရမ်းကိုဝမ်းနည်းလာပြီး ကိုကို့ကို အရမ်းသတိရမိသည်။ ကိုကို့ကို သူမ သဈစာဖောကသ်လို ဖြစ်သှားပြီလို့ တွေးမိပြီး မကြရြညကြ ကလွာပြနသ်ည်။ ဒါကို သန်းကြိုငကြတွေ့တော့ တဟားဟားနဲ့ရယပြှီး နို့နှစ်လုံးကို ညှဈကိုငကြာ ခါးအားနဲ့ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ခပဆြတဆြတ် ဆောင့်ခလွိုကတ်ော့

”အာ့… ကြှတ်.. ကြှတ်… နာတယ်… ဖယပြါတော့… တောပြါတော့… အီး… ဟီး… ဟီး…”

”ကောင်းလိုကတ်ဲ့အဖုတ်… ကြပန်တောပဲ လိုးရတာ… စောကကြောငမ် အရမ်းလိုးလို့ကောင်းတယကြှာ”

ပြောပြောဆိုဆို သန်းကြိုငတ်ဈယောကြ ကြမ်းပြီ။ အိအိငှိမ်းတဈယောကြ ဝမ်းနည်းပကလြကန်ဲ့ ငိုနပမေယ်ေ့ တဖြည်းဖြည်း အဖုတထြဲက လီးကို မသိမသာ လကခြံလာသည်။ အရညတ်ှကေ ထွကလြာကာ လီးက အဝငအြထွကြ ချောလာသည်။ သန်းကြိုငရြဲ့ ဆောင့်အားက အားနဲ့မာနန်ဲ့ ဆောင့်နတောမို့ တခကြဆြောင့်တိုင်း အင့်ခနဲအင့်ခနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားကာ သားအိမဝြက ပူခနဲပူခနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အသိစိတန်ဲ့ လူက ငှင်းဆနန်ပမေယ်ေ့ ကိုယခြန်ဓာအစိတအြပိုင်းတွကေ တဖြည်းဖြည်း လကခြံလာသည်။ ပြည့်ဝတဲ့အရသာက တကိုယလြုံးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြံ့နှံ့လာသည်။ သန်းကြိုငကြ အိအိငှိမ်းနားနားကို ကပကြာ တဈတဈခွခွတွပြေောပြီး ဆောင့်နဆေဲပင်။

”အ… ဟင့်ဟင့်… အင့်… အင့်… အင့်… တောပြှီ… တောပြှီ… ဟင့်… ဟင့်…”

နှုတခြမ်းကငှင်းနပမေယ်ေ့ သူမယောကကြွားနဲ့ ကြာခွားစွာ ကာမအရသာကို ပြည့်ဝစွာပေးနတောကို စိတကြ တဖြည်းဖြည်းပါလာသည်။ သူမ ငှင်းဆနခြငွသ်ည်။ မဟုတဘြူး ဒါငါမဟုတဘြူး။ ငါ့ကို တခွားလူတဈယောကကြ မုဒိန်းကငွြ့နတော။ ငါလကသ်င့်မခံဘူး တွေးနပမေယ်ေ့ မူးကလည်းမူး ဆောင့်ခကြတ်ိုင်းက သူမအရငကြ ဘာလိုအပမြှန်းမသိတာ ကိုယ့်ဟာကိုယမြေးမိတဲ့အရာက ဒါပါလားဆိုတာ သိသှားပြီး စိတကြ နှစ်ခွဖြစ်နသည်ေ။ သန်းကြိုငလြည်း အိအိငှိမ်းရဲ့ အပြောင်းအလဲကို သတိထားမိတာကြောင့် အိအိငှိမ်းနားကို ကပကြာ စိတကြှှစရန်ေ ထပပြှီး တဈတဈခွခွ ပြောလိုကကြာ လီးကို တဆုံးထုတ် တဆုံးထည့် မှနမြှနဆြောင့်နသည်ေ။ အဖုတကြ အရညတ်ှနေဲ့ လီးဝငတ်ိုင်း တဗှှတဗြှှတ် တဗစွဗြစွန်ဲ့ အသားခွင်းရိုကတ်ဲ့အသံကလည်း အခန်းထဲမှာ ဆူညံနသည်ေ။

အိအိငှိမ်း ခါးလေးကို လကန်ဲ့မကာ ကိုယကြရှေ့ကို ငိုကထြားတာမို့ အိအိငှိမ်းဖငကြှီးက ကြှတကန်ကော လီးတဈခကြဆြောင့်လိုကတ်ိုင်း အတွင်းထဲကို နကန်ကဝြငသ်ှားကာ ဖိလိုကတ်ိုင်း မှေ့ရာက အတွင်းဖကဝြငသ်ှားပြီး ပြနကြနလြာပြနတ်ာမို့ ဆောင့်ခကြတ်ိုင်းက အိအိငှိမ်းအတွကြ ရူးသှပမြှုဖြစ်စသည်ေ။ မရတော့ပေ။ အိအိငှိမ်း ဆန်ဒကို အသိနဲ့ ဘယလြိုမှထိန်းခွုပလြို့မရတော့။ အထိအတွေ့နောကကြို ကောကကြောကပြါအောင် လိုကသ်ှားပြီ။ မိန်းမကိဈစကို ကြှမ်းကငွဆြရာကတွဲ့ သန်းကြိုငရြဲ့အောကမြှာ ကရွှုံးသှားပြီ။

”အ…ဟ…ဟ…အင့်…အင့်”

”ကောင်းလား…အိ…ကောင်းလား…”

မဖြေ။ ဒါကြောင့် သန်းကြိုင် အိအိငှိမ်းနို့သီးခေါင်းတွကေို ညှဈလိုကရြင်း

”ကောငမ်… မေးနတယ်ေ… ငါလိုးတာ ကောင်းလားလို့… ခံလို့ကောင်းလား ဖြစမြေး…”

”အား…. ကြှတ်… ကြှတ်… ကောင်းတယ်…. အ… ဟင့်… ဟင့်… နာတယ်”

သန်းကြိုင် ပြုံးလိုကသ်ည်။ သူ တဈခကြခြငွြးဆောင့်လိုကပြှီး နို့တွကေို ခွိုင်းအောကကြလွှိုကာ ငုံ့စို့လိုကသ်ည်။ အိအိငှိမ်းစိတကြ အရမ်းကိုကြှလာသည်။ ပြီးချင်လြာသည်။ အရမ်းအရမ်းကို ကောင်းလာကာ

”အ… အင့်… အင့်… ဆောင့်… ဆောင့်… မရပန်ဲ့… ခပန်ာနာလေးဆောင့်ပေး…. ကောင်းတယ်… အန်းးးး ဟန်းးးး…. ကောင်းတယ်…. အန်းးးး… အန်းးး… ပြီးပြီ… အဈ အိ… ပြီးပြီ… အ… အ… အားးးး”

အိအိငှိမ်း ပြီးသှားပြီ။ သန်းကြိုင်၏ လညကြုပကြို လကန်ောကပြှနလြေး အတင်းဖကကြာ ဖငကြို အတင်းကော့ကာကပထြားပြီး တဆတဆြတန်ဲ့ ဖြစ်နသည်ေ။ ခွတွကေေ ကုပကြှေးတကကြာ ပါးစပကြ ဘယလြိုအသံတွမှန်ေးမသိ။ သန်းကြိုင် လိုးလို့မပြီးသေးပမယ်ေ့ အိအိငှိမ်း တအင့်အင့်အသံလေးသာထွကရြင်း ပြနအြိပပြွောသ်ှားသည်။

”အားပါးပါး ကြပလြိုကတ်ာ… စီးလိုကတ်ာကြာ…. မင်းသဈ တဈခါဘဲ လိုးထားသေးတယထြငတ်ယ်”

အမှနတ်ကယလြည်း မင်ျဂလာဦးည တဈခါဘဲ လုပဖြစ်သေးသည်။ မနေ့က မူးမှောကသ်ှားလို့ မလုပဖြစ်။ ဒီနလည်ေး မင်းသဈ မှောကပြှနပြှီဖြစ်သညမြို့ သန်းကြိုင် ကံကောင်းနလသေည်ေ။ သန်းကြိုင် ခပပြှင်းပြင်း ပစ်ဆောင့်နလသေည်ေ။ ဆီးစပခြှင်း တဈဘမ်းဘမ်းနဲ့ ထိနလသေည်ေ။ အခုမှသိတဲ့ မိန်းကလေးကို ခိုးလိုးနရတေဲ့အသိနဲ့ စီးပိုငကြှပန်သေော စောကဖြုတကြှောင့် အခကြန်ှဈဆယလြောကန်ဲ့တင် သန်းကြိုင် ပြီးချင်သ်ှားသည်။ သန်းကြိုင် အားကုနပြဈဆောင့်ထည့်လိုကပြှီး အိအိငှိမ်းစောကခြေါင်းထဲ လီးတဈဆတဆြတတ်ုနကြာ သုတရြညမြွား ပန်းထည့်လိုကလြသည်ေ။

”ဟူး…ငါလိုးမ…လိုးလို့ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”

လီးပြနထြုတပြှီး ဘောင်းဘီပြနဝြတလြိုကကြာ နောကဆြုံး သုတတ်ရှှဲရှှဲ အဖုတထြဲမှ စီးကနွသေော အိအိငှိမ်းကို ဓာတပြုံရိုကယ်ူလိုကသ်ည်။ တဈရှူးဖြင့် အိအိငှိမ်းကို သန့်စငပြေးပြီး အဝတအြစားတွေ သချောပြနဝြတပြေးသည်။ ဘောလြီခွိတတ်ှကေိုလည်း ကကြနွန ပြနတ်ပထြားပေးလိုကသ်ည်။ အဝတမြွားဝတပြေးပြီးနောကတ်ော့ ပြနထြမ်းခေါလြာကာ ခုံပေါြ ဟနမြပကြြ တငပြေးထားလိုကလြသည်ေ။

”ဟေ့ကောင် မင်းပြီးပြီလား… ဒါဆိုလည်း ပြနမြယကြှာ။ နောကန်ေ့ ငါ့ကိုလည်း ဖနပြေးဦးကြ”

နောကန်ေ့မနကြ အိအိငှိမ်းနိုးလာတော့ ၃ နာရီလောကသ်ာ ရှိသေးသည်။ အိအိငှိမ်းလည်း သူမကြုံတွေ့ခဲ့ရသော အဖြစ်အပကြကြို အိပမြကဟြုသာထငသ်ှားပြီး ရှကပြှုံးလေးတဈခကြြ ပြုံးမိလိုကသ်ေးသည်။

နောကတ်ဈနေ့ အိအိငှိမ်း နေ့လညကြွောင်းပြနအြလာ အိမတ်ံခါးကို သော့ဖြင့်နတေုန်း ရှေ့အခန်းမှ သန်းကြိုင် အခန်းထဲမှ ထွကလြာလသည်ေ။ သန်းကြိုင် ပြုံးပြကာ

”ဆရာမအိအိငွိမ်း…မင််ဂလာပါ”

အခြိုသာဆုံး အပြုံးလေးဖြင့် အိအိငွိမ်း ပြုံးပြကာ

”ဟုတကြဲ့ရှင့်… ကြှနမ် ညကလေ… ခေါင်းတွမေူးပြီး အိပပြွောသ်ှားလို့ ရှငတ်ို့ပြနသ်ှားတောင် မသိလိုကဘြူး”

သန်းကြိုငကြတော့ သူ့ရှေ့က ဖြူဖြူတောင့်တောင့်လှလှ မိန်းမချောဆရာမလေးကို ကာမစပယ်ှကရြန် ရငခြုနန်လသေည်ေ။ အိအိငှိမ်းမှာ ကြောင်းသှားရဦးမညဖြစ်၍ အဖြူရောငရြငဖြုံးအင်ျကြီခါးတိုလေးနှင့် ထဘီအစိမ်းလေးကို ဝတထြားသည်။ ခါးတိုအင်ျကြီမှာ ပါးလှှာသဖြင့် နောကမြှကြည့်လွှင် အထဲမှ ခွိတ် ၅ ခုတပ် အသားရောငဘြောလြီလေးကို ထွင်းဖောကမြှငန်ရသေည်။ သချောကြည့်လွှင် ဘောလြီခွိတမြွားကိုပင် မှငန်ိုငသ်ည်။ လှတန်သေော ခါးသားဝင်းဝင်းလေးမှာလည်း သန်းကြိုငကြို မှူစွယန်သည်ေ။ တင်းရင်းလုံးဝန်းသော အိအိငှိမ်း၏ တငသ်ားနှစ်လုံးမှာ ထဘီထဲမှ ရုန်းကြှနသည်ေ။ အတွင်းခံအရာလေးကို ထငရြှားစွာ မှငန်ရသေည်။

”အိအိငွိမ်း….”

”ရှင်…..ပြောလေ”

”အိအိငှိမ်း…. ဒီကောငမြလေးကို သိလားမသိဘူး”

သန်းကြိုင် အိပကြပထြဲက ဖုန်းကိုထုတကြာ ပုံတဈခုကို ပြလသည်ေ။ အိအိငှိမ်း သိလိုသိငှား စူးစမ်းကာ ကြည့်လိုကလြသည်ေ။ ပုံထဲမှာ အရှကတ်ရားကင်းမဲ့စွာ စောကဖြုတအြပြဲသားနှင့် မိန်းကလေးတဈယောကပြုံ ဖြစ်နသည်ေ။ အိအိငှိမ်း မကြခြုံးလေးပင့်သကသ်ှားကာ ရငဝြကို စို့ရိုကသ်လို စူးခနဲဖြစ်ကာ မကြန်ှာလည်း နီရဲသှားသည်။ လကထြဲက သော့တောင် လှှတကြသွှားသည်။

”သချောကြည့်ဦး…ဒီမှာ…ဒီမှာ”

အိအိငှိမ်း လီးတဈချောင်းကို နမ်းနတေဲ့ပုံတွေ၊ စောကဖြုတထြဲ လီးဝငန်ပေုံတွေ၊ နောကဆြုံး လရညရြှှဲသောပုံတွကေို ကြည့်ပြီး အိအိငှိမ်း လဲပျိုလုမတတ် ခေါင်းတွမေူးသှားသည်။ ရှကလြှန်းလို့ မကြန်ှာတဈခုလုံးနီမှန်းကာ သန်းကြိုငတ်ို့ရှေ့ကနေ ကိုယပြွောကသ်ှားလိုကခြငွမြိသည်။

”သိလားအဈမ… သူ့ကို လိုင်းပေါတ်ငပြှီး ဖြမလို့”

”ဟင် ရှငတ်ို့ ကြှနမြကို ညက ဘာလုပခြဲ့ကြတာလဲ…. ဒီပုံတွကေ…. အို.. ရှငတ်ို့ ယုတမြာလိုကတ်ာ… ဖကြလြိုကပြါရှင်… တောင်းပနပြါတယ်… နောြ… နောြ”

သန်းကြိုငရြဲ့ဂွငထြဲ ရောကန်ပြေီမို့

”ဖကြစြချင်ေရြင် ကြှနတ်ောတ်ို့စိတကြှိုကြ အဈမခန်ဓာကိုယကြို ပေးမလား… ဒါဆို ဘယသ်ူမှမသိအောင် ထိန်းသိမ်းထားမယ်”

အိအိငှိမ်း ဖောကပြှနရြမည့်ကိဈစ ဖြစ်နသည်ေ။ ကိုမင်းသဈကို သဈစာမဖောကခြငွပြါ။ ဒါပမယ်ေ့ ဒီဘကကြ အိအိငှိမ်းရဲ့ပုံတွေ လူပုံအလယမြှာ အရှကမြကြဲဖို့လည်း အရေးကြီးနသည်ေ။ လမ်းနှစ်သှယကြို အိအိငှိမ်း အခကတ်ှေ့နသည်ေ။

”ကြာပါတယ် အဈမရယ်… လာ”

ယဉစြစလေးဖြင့် အိန်ဒွရရေလေးချောနသေော အိအိငှိမ်းကို သန်းကြိုင် အခန်းထဲဆှဲခေါသ်ှားလိုကပြှီး တံခါးကိုပိတကြာ ဂကြထြိုးလိုကလြတေော့သည်။ အခန်းထဲရောကလြို့ ဂလန့်ထိုးတံခါးပိတပြှီးတာနဲ့ အိအိငှိမ်းပါးပြငန်ုနုလေးကို ဖြန်းကနဲ ပိတရြိုကပြဈလိုကသ်ည်။ အိအိငှိမ်းခေါင်းထဲမှာ ကြယတ်ှလတွေေ မှငသ်ှားသည်။ နာလိုကတ်ာလည်း ပြောမနနေဲ့တော့။ မူးဝပြေီး နရောမှာပဲ လဲကသွှားသည်။ ကုလားက အိအိငှိမ်းကို ပြေ့ခွီလာပြီး ကုတငပြေါြ ဝုန်းကနဲ ပစ်ခလွိုကသ်ည်။

”ဘာလုပတ်ာလဲ…အဟင့်”

”ပါးစပပြိတထြား… ပါးထပရြိုကပြဈလိုကမြယ်”

ဒီကုလား သူ့ကိုဗငွြးတော့မယဆြိုတာ အိအိငှိမ်း သိပမယ်ေ့ သိပမြရုန်းရဲတော့ပါဘူး။

”မလုပပြါနဲ့… ကြှနမြမှာလငရြှိတယ်… မကောင်းပါဘူး”

မသိစိတကြ ခပကြှမ်းကြမ်း ပြုကငွ့ရြသညကြို အရသာတွေ့တတသ်ော သန်းကြိုငအြဖို့တော့ တောင်းပနသ်ံများကို သနားရမည့အြစား နားဝငပြီယံဖြစ်သော သီချင်ြးသံအဖြစ်သာ ခံစားနရလေသည်ေ။ ထို့နောကြ သန်းကြိုငကြ အိအိငှိမ်း၏ နုနုရှရှပါးပြငလြေးကို ဖနွြးခနဲ ဖြတရြိုကလြိုကပြှနသ်ည်။ ယောကြွားကြီးတဈယောကြ၏ အားအပြည့တ်ော့ သုံးထားခွင်းမဟုတ်။ နာကငွမြှုကို ခံစားရုံလောကသ်ာ ဖြစ်သည်။ ထို့နောကြ ရငသ်ားအစုံအား ဆုပန်ယခြွမှလေိုကသ်ည်။ အတင်းဖစွည်ှဈ ဆုပန်ယလြိုကသ်ောကြောင့ြ အရသာမရှိဘဲ နာကငွခြှင်းကိုသာ ခံစားလိုကရြသည်။ ငှင်းဆိုတောင်းပနရြန် မဖြစ်နိုငကြှောင်း နားလညထြားသောကြောင့ြ ဘာမွှမပြောဘဲ ပြုသမွှကို နုနရရှောတော့သည်။

ထို့နောကတ်ော့ ကုလားက အိအိငှိမ်းအင်ျကြီကို ဆှဲဖြဲပစ်သည်။ အိအိငှိမ်းလေးရဲ့ ရငဖြုံးအင်ျကြီကို ရငဘြတကြနေ ဆောင့်ဆှဲလိုကတ်ာကြောင့် နှိပသ်ီးတွေ ပြုတထြှကကြုနပြှီး နို့အုံတင်းတင်းနှစ်အုံက အသားရောငဖြွော့ဖြော့ ဘောလြီလေးသာခံပြီး ပေါလြာသည်။ ရငဘြတ် ဟာလာဟင်းလင်း ဖြစ်သှားခွင်းနှင့အြတူ အိအိငှိမ်း၏ လှပပြည့တ်င်းသော ရငအြစုံမှာ လှပစွာ ပြူးထွကသ်ှားသည်။ ဖြူဝင်းသော အသားအရညပျိုငရြှင် ဖြစ်သောကြောင့ြ ရငသ်ားများမှာ ပိုမိုဖြူဝင်းကာ အလှနလြှနသည်ေ။ အိအိငှိမ်းမကြန်ှာလေးမှာ နီမှန်းလကြြ မကြရြညမြွား ပြည့န်ှကန်သည်ေ။

ဒီနေ့က အသိစိတရြှိနတေဲ့ မိန်းမချောအကိတလြေးကို သားမယားအဖြစ် ဆကဆြံရမှာမို့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း တအားထနပြှီး အိအိငှိမ်းရဲ့ဘောလြီကို ရငဘြတမြှ ဆှဲဖြုတပြဈလိုကရြာ ဘောလြီနောကကြွောခွိတတ်ှသောမက လကမြောင်းကြိုးတွပေါ ပြုတထြှကကြုနသ်ည်။ အိအိငှိမ်းရဲ့ ထွားမို့တဲ့ ရငသ်ားလှလှတဈစုံကို သန်းကြိုင် အငမ်းမရကိုငပြှီး စို့သည်။ ကုလားက ဆရာမလေးအိအိငှိမ်းပေါငကြှားမှာ နရောအသအချောယူပြီး နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ကုန်းစို့သည်။ အားနဲ့စို့လိုကလြို့ အရာတွပေါ ထငကြုနသ်ည်။ အိအိငှိမ်းရဲ့ စောကပြတအြဝကို လီးထိပန်ဲ့ အသအချော ထောကထြားတာမို့ စောကရြညမြွား စိမ့်ကလွာလပြေီ။

”လေးဘကထြောကပြေးစမ်း”

ဟု ပြောလိုကရြာ အိအိငှိမ်းလည်း ကြောကကြှောကလြန့်လန့်နှင့ြ ကုတငပြေါတ်ှင် လေးဘကထြောကပြေးလိုကရြသည်။ ကြောကစြိတဖြှင့ြ တုနတ်ုနရြီရီလေး ဖြစ်နရှောပုံက တမွိုးကြည့်ကြောင်းနပြနေသ်ည်။ အလိုမတူရင် လေးဘကထြောကခြိုင်းဖို့ မလှယဘြူးဆိုပမယ်ေ့ မှနမြှနပြှီးသှားမှ အေးမှာမို့ အိအိငှိမ်း သန်းကြိုငပြှောသလို လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ပတဝြန်းကငွကြသိသှားရင် သူမဘ၀ ပကြသ်ှားနိုငတ်ယလြေ။

”နင့ဖြငကြှီးကို ကော့နိုငသ်မွှ ကော့ပေးစမ်း.. အားပါး… ဆရာမအိုးတဲ့… ရှိးးး… ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အိုးကြာ..”

ပြောပြောဆိုဆို ပြည့တ်င်းစွင့ကြားသော တငပြဆုံကြီးကို ဖြန်းခနဲ ရိုကခြလွိုကသ်ည်။ ဖြူဖြေးသောတငပြါးမှာ နီရဲသှားတော့သည်။ ထို့နောကြ ပြည့တ်င်းသော တငပြါးကြီးကိုကိုငကြာ နရောယူလိုကသ်ည်။ တောငမြတန်သေော လီးကြီးက အိအိငှိမ်း၏ စောကဖြုတဝြလေးကို တေ့လိုကမြိတော့သည်။ ထို့နောကတ်ော့ အိအိငှိမ်းကို တုံးလုံးခွှတပြှီး ကုတငပြေါတ်ှင် လေးဖကကြုန်းခိုင်းကာ နောကမြှနေ၍ အားရပါးရ ဆကဆြံတော့သည်။

”ဗွှတ်….ဗွှတ်…ဗွှတ်…ဖြတ်…ဘှတ်…”

သန်းကြိုင်၏လီးကြီးမှ မာတောင့်နခွင်ေး၊ ခါးအားသနလြှခွင်းတို့ကြောင့် တခကြထြဲနှင့် အဆုံးဝငသ်ှားလေ၏။

”အား.. အား.. နာလိုကတ်ာ… အတင်းမလုပပြါနဲ့.. အဟင့အြဟင့ြ….. အမလေး… အား… ဟင့်… ဟင့်”

ဆရာမလေးအိအိငှိမ်းရဲ့ တောင်းပနတ်ိုးလွှိုးသံက သနားစရာမဖြစ်ဘဲ သန်းကြိုငရြဲ့စိတကြို ပိုဆှပေးသလိုသာ ဖြစ်နလတေေော့သည်။ ထို့ကြောင့ြ နို့ကြီးတွကေိုဆှဲကာ ဆကခြါဆကခြါသာ ဆောင့ပြေးနေ၏။ ဆရာမလေးအိအိငှိမ်းမှာ အရုပကြှိုးပြတဖြစ်ကာ ဖငဘြူးတောင်းပင် ထောငန်လပြေေီ။ သူမ၏ကိုယအြပေါပျိုင်းမှာ မှေ့ရာနှင့်ထိနလပြေေီ။ မကြာပါခွေ အိအိငှိမ်းတဈယောကလြည်း စိတပြါလာပြီး ကာမရညကြှညမြွား မတရားထွကလြာလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ လိုးအားက ပိုမိုကောင်းလာပြီး သန်းကြိုငမြှာ ပြီးလုပြီးခငပြင် ဖြစ်လာရတော့သည်။

ဒါပမယ်ေ့ ပြီးလို့ဘယဖြစ်ဦးမလဲ…။ ဒီမိန်းမမှာ လိုးစရာ အပေါကသ်ုံးပေါကတ်ောငရြှိတာ။ ဒီလိုဖငကြှီးကြီး ဆောမြွိုးမှ ဖငမြခရွင် သန်းကြိုင် ငမိုကသ်ားဖြစ်တော့မည်။ ထို့အပြင် သန်းကြိုငလြို ကုလားတဈကောငအြဖို့ ဒီလိုဖြူဖြူတောင့်တောင့လြေးကို ဖငလြိုးခွင့်ရရန် အခွင့်အရေးမှာ နည်းလှသည် မဟုတပြါလား။ သန်းကြိုငမြှာ အိအိငှိမ်းပေါငကြှားထဲ ခေါင်းတိုးဝငပြှီး စောကပြတလြေးကို ယကပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူ့လွှာကြမ်းကြီးဖြင့် စောကစြိလေးကို ယကပြေးလိုကရြာ အိအိငှိမ်း ထွန့်ထွန့်လူးသှားသည်။ စောကပြတရြဲ့ ပြင့်လှှာလေးတွကေို ကိုကလြိုကြ၊ ဖငဝြလေးကို ယကပြေးလိုကြ လုပန်ရော အိအိငှိမ်းမှာ ကိုယ့်နို့တွကေို ပြနဖြစွည်ှဈနရတေော့သည်။ ဘယမြိန်းမက စောကပြတကြို အယကမြခံချင်ဘြဲ ရှိပါ့မလဲလေ။ စောကစြေ့ပြူးပြူးလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့စုပပြေးနရင်ေး စောကပြတထြဲ လကန်ှဈချောင်းပူးပြီး ကလိပေးလိုကတ်ော့

”အား…အား…ဟင်း…ဘယလြိုများလုပန်တောလဲ”

အိအိငှိမ်းဖငသ်ားကြီး နှစ်ခွမ်းကို ဆှဲဖြဲလိုကတ်ော့ ပေါလြာတဲ့ ခရပြင်ေ့ကလေးကိုဝိုင်းပြီး ဝလုံးလေးတွေ ရေးပေးနတယေလြေ။ ပြီးတော့ ဖငပြေါကထြဲကို လကန်ှဈချောင်းပူးထည့်ပြီး ကလိနတယ်ေ။ လီးကြီးနဲ့ ဖငဝြကို တေ့လိုကပြှီး လီးတန်းလန်းနဲ့ တေ့လကြကြှီးမှာ ဖငကြိုပြတသ်ပန်သေေးတယ်။ ဒဈကြီးတဈခုလုံးကို ထည့်လိုကတ်ော့ ဖငဝြတဈခုလုံး ပူတကသ်ှားတာပဲ။

”မလုပပြါနဲ့…. ပြနထြုတလြိုကပြါ… မလုပပြါနဲ့… အား….. အား”

အိအိငှိမ်း ဖငကြှီးကို ခါရမ်းလိုကတ်ော့ လီးက မကြှတထြှကသ်ှားပဲ ပိုပိုပြီး ကြှံဝငလြာတယ်။ နာလိုကတ်ာမှ အရမ်းဘဲ။ အရညမြှ မထွကတ်ဲ့ဟာကို။ လီးကြီးက ကြီးလှန်းပြီး မဟားဒရား လုပန်တောမို့ ဖငဝြလေးပါ ကြဲထွကသ်ှားတယ်။ အိအိငှိမ်း လုံးဝမခံနိုငတ်ော့ဘူး။ ရုန်းလို့ကလည်း မရဘူး။ သလေုမွောပါးပဲ။ ကုလားကတော့ ဖငအြပျိုလေးကို ပါကငဖြှင့်လိုးနရတောမို့ အရသာရှိမှာပေါ့လေ။

”တောပြါတော့ရှင်… ကမွသပေါတော့မယ်… နာလှန်းလို့ပါ”

သန်းကြိုငလြည်း ဘာမှပြနပြှောမနဘေဲ ဆကတ်ိုကဆြောင့်ပြီး ဖငခြေါင်းထဲမှာပင် သုတလြှှတလြိုကြ၏။
ဖငဝြနှင့် ဖငခြေါင်းနံရံတလွှောကြ ကြဲပြဲသှားသော နရောလေးတွအတွေကြ ကောထြည့်ပေးလိုကခြှင်းပင်။ သန်းကြိုငမြှာ ပြီးသှားသောလြည်း လီးကြီးမှာ သိပမြကသွေးပေ။ ခပမြာမာပင် ရှိနသေေးတာကြောင့် ဆောလြေးကို ပကလြကလြှနလြိုကပြှီး စောကပြတထြဲကငွြးစိမကြာ အမောဖြနလေေိုကသ်ည်။ ထိုခဏမှာပင် အိအိငှိမ်း လကကြိုငအြိတထြဲက ဖုန်းမှညလြာတာကြောင့်…

”ဖုန်းကိုငလြိုကစြမ်း”

ဒါ သန်းကြိုင် သကသ်ကရြဈလိုကခြှင်းပါ။ အိအိငှိမ်း ကြောကကြှောကလြန့်လန့်နှင့်ပင် ဖုန်းကိုငလြိုကသ်ည်။

”ဟဲလို..”

”အင်း.. အိအိငှိမ်း ကိုယပြါ… ပြနရြောကပြှီ ကားဂိတမြှာ”

”ကို့ကို လာကြိုလို့ရမှာ မဟုတဘြူး… အဖတေို့ မရောကသ်ေးဘူး”

သူ့လငန်ဲ့ စကားပြောနတေဲ့ မိန်းမကို လိုးချင်လြာတာမို့ သန်းကြိုငလြီးက ခကြခြငွြးမာတောင့်လာသည်။ အိအိငှိမ်း စောကခြေါင်းထဲက လီးကြီးပြနမြာလာတာကို သတိထားမိသည်။

”ကို… အင့်… ကားငှားပြီးပြန်…. အ… ပြနခြဲ့လိုကန်ောြ… အ”

အခုလို ခပပြှင်းပြင်း လိုးနပြေီဖြစ်တဲ့ ဆောင့ခြကြတ်ှကြေားမှာ အင့ကြနဲအိကနဲ အသံမထွကမြိအောင် အိအိငှိမ်း သတိထားနရတေယ်။ ဆီးစပန်ှဈခု ပူးကပသ်ှားတိုင်း တဖတဖြတအြသံတွကတေော့ ထွကန်လရေေဲ့။

”အိလေး….နကေောင်းရဲ့လားဟင်”

”မကောင်းဘူး….…. ကို… အု.. မှနမြှန်….. ပြနလြာနောြ..”

”အင်း..အင်း…ကိုယမြှနမြှနပြှနခြဲ့မယ်…ဒါဘဲနောြ”

”အင်း…အင်း”

အိအိငှိမ်း ဖုန်းကိုမှနမြှနခြလွိုကရြသည်။ မောတ်ာတပထြားသလို တရကြမ်း ဆောင့်လိုးတာကိုခံရင်း အိအိငှိမ်း တောတ်ောကြောင်းလာသည်။ မုဒိမ်းကောငကြိုမုန်းပမေဲ့ လီးကြီးကို ခိုကသ်ှားတာကြောင့ြ စောကပြတကြို အောကကြနေ ပြနပြင့်ပေးနမေိသည်။ ကုလားက ဆောင့်ကြောင့ထြိုငပြှီး အိအိငှိမ်းနို့ကြီးတွကေို ဆှဲကာလိုးတော့သည်။ အရသာကောင်းလှန်းတာမို့ အိအိငှိမ်း တဈခွီပြီးသှားရတော့သည်။ ဘယလြောကကြှာကြာ ဆကလြိုးနသညေမြသိ။ ကုလားက ဆတကြနဲဆတကြနဲ တွန့်ကာ အိအိငှိမ်းစောကပြတန်ံရံတွကေို လရညပြူနှေးနှေးကြီးနဲ့ ဖြန်းလိုကလြသည်ေ။ ချောမောတောင့်တင်းတဲ့ သူများမယား အသဈစကစြကလြေးကို လိုးနရတောမို့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ကြာကြာမလိုးနိုင်။ ၅ မိနဈလောကန်ဲ့ပဲ အိအိငှိမ်းသားအိမထြဲကို သုတရြညတ်ှေ တဇတဇြတ် ပန်းထည့်ပေးလိုကသ်ည်။ မိမိစောကခြေါင်းထဲ ကုလားမုဒိန်းကောင်၏ သုတပျိုးများ ဝငသ်ှားပြီဟူသော အသိနဲ့ စဈကနဲ ခံစားလိုကရြသည်။ ထို့နောကြ သူ့လီးကြီးကို အိအိငှိမ်းစောကဖြုတထြဲမှ ဆှဲထုတပြှီး ပါးစပန်ားကို တေ့ပေးလိုကသ်ည်။

”ငါ့လရည် လကကြနွတ်ှေ စုပပြေးစမ်း”

အိအိငှိမ်းလည်း ငှင်းဆနလြို့မရမှန်းသိပြီး စုပပြေးလိုကရြတော့သည်။ လီးထိပအြရပြေားဖြတထြားတဲ့ လီးတချောင်းကို ပထမဆုံး မှငဖြူးခွင်းဖြစ်သည်။ အသားအရည် မည်းရတဲ့အထဲ ဖငကြိုရော၊ စောကဖြုတကြိုပါ လိုးထားလို့ ပပြနေသည်ေ။ ဆီးစပကြ လမှှေးတွမှော လိမတ်ှန့်နရသေည့်အထဲ ရှညရြှညလြွားလွားကြီးတွမေို့ ရှံဖို့ပငကြောင်းလရေဲ့။ ထို့နောကတ်ှငတ်ော့ အိအိငှိမ်း ခွကေုနလြကပြန်းကသွှားတော့သည်။

တရှုံ့ရှုံ့ငိုနလေိုကတ်ိုင်း အိအိငှိမ်းဖငကြှီးက တုနတ်ုနထြှကသ်ှားသည်။ ဖငသ်ားဖြူဖြူလေးမှာ အရှိုးရာတွရှေိနသည်ေ။ ဖငဝြမှာ ဝါဖြူဖြူအရညတ်ှနေဲ့ သှေးစလေးတွေ။ ထို့နောကတ်ော့ ခဏစောင့်၍ လီးတောငလြာပြနလြွှင် နောကတ်ဈကြိမ် အိအိငှိမ်းရဲ့အဖုတလြေးထဲသို့ သုတရြညတ်ှေ အကြိမကြှိမ် ထည့်ပေးလိုကတ်ော့သည်။ အိအိငှိမ်းခငမြွာတော့ သန်းကြိုငရြဲ့ ကာမဆန်ဒရှိတိုင်း စားသုံးခံရမည့်၊ သန်းကြိုင်၏ ရငသ်ှေးများကို မှေးပေးရမည့်၊ သန်းကြိုင်၏ လူမသိသူမသိ တိတတ်ိတပြုန်းဇနီးချောလေး ဖြစ်တော့သည်။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြတော့ ချောမောလှပတဲ့ အိအိငှိမ်းလေးကို သူ့ကလေးတွေ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ မှေးအောင် အားကြိုးမာနတ်ကြ လုပတ်ော့တာပေါ့။ တခွို့နေ့တွဆေိုရင် ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငတ်ဈယောကြ အိအိငှိမ်းလေးကို မင်ျဂလာဆောငတ်ုန်းက သတို့သမီးဝတစြုံလေး ပြနဝြတခြိုင်းပြီး တဈနေ့လုံး လိုးပေးသည်။

ထိုနေ့မှစ၍ မိန်းမချောလေး အိအိငှိမ်းမှာ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင်၏ သားမယားပြုကငွြ့ခွင်းကို နေ့စဉြ ခံစားရပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။