စိတကြူးမဲ့ကာမဘုံသို့
ရေးသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်
သရကမြှို့၊ ဟိုကစြကူးကြောင်းကြီးမှာ မှို့၏အနောကမြှောကစြှန်း တောငကြုန်းကလေးတဈခုပေါတ်ှင် တင့တ်ယစြှာ သပရြပလြှပမှုဖြင့ြ ရှိနသည်ေ။ မှောကဖြကဘြောလုံးကြင်း၊ တပကြှင်း၊ လှငပြှငမြွားဆီမှ တိုကခြတလြာသော လပြအေေေးများမှာလည်း သန့ရြှင်းစငကြှယသ်ညန်ှင့အြမွှ အေးလှသည်။ ထိုလပြအေေေးကို တိုကခြတခြံရင်း ကြောင်းဘေးပတလြည်၌ ပြေးကာ ခုနကြာ ကစားနကြသေော ကလေးသူငယ် အရှယပြေါင်းစုံမှာလည်း ရှှငရြှငမြှူးလွှကြ၊ ပြောမြှူးနသည်ေ။ ကြောင်းဘေးပတလြညတ်ှင် ရာသီမရှေး အပြင့အြဖူးများဖြင့ြ ဖြူဖြူဖြေးလွှကြ ရှိနကြသေည်။
ကြောင်း၏ မှောကဖြကသ်ို့ ထိုးထွကဆြောကလြုပထြားသော ခန်းမဆောငကြှီးဘေး ပတဝြန်းကငွရြှိ ဇလပပြငမြွားသည် ပိုမို၍ပြင့န်ကြသေည်။ အပငတ်ိုင်း၏အောကတ်ှင် ဇလပပြှင့မြွားသည် ကြှကလွှေကြ ကောကပြနသ်ူများကို ငံ့လင့လြွှကြ လဲလွောင်းကာ နကြလေသည်ေ။ ထိုခန်းမကြီး၏ အရှေ့ဖကြ ကလေးများ အနည်းငယရြှင်းရာဘကြ အုတလြှခေါးထဈဘေး ဇလပပြငတ်ှင် (၁၂) နှစ်၊ (၁၃)နှစ် အရှယ် ကလေးမလေး (၅) ယောကကြို မှငန်ိုငပြါသည်။ (၄) ယောကမြှာ အပငမြွားအောကြ၌ ကြှကနွေသေော ဇလပပြှင့မြွားကိုကောကကြာ ကြိုးဖြင့ြ သီကုံးနကြသေည်။ ထိုထဲမှ တဈယောကကြတော့ အခွားကလေးများနည်းတူ အပငအြောကြ၌ ကြှကလွေင့ပြှီးသော အပြင့မြွားကိုတော့ သတိမှမပြု၊ အဘယမြွှလုပ်၍ မကောကြ၊ ပငမြှင့ထြကမြှာရှိနသညေ့ြ အပြင့မြွားကိုသာ အာရုံပြုရင်း မမှီတမှီ ခွဖြေားလေးကိုထောကကြာ လှပေ့ချောပေ့ ဆိုသည့ြ ပန်းများကိုသာ ရှေးကာ ခူးဆှတရြင်း သီကုံးနသည်ေ။ အတနကြှာလွှင် အောကြ၌ ပန်းကောကန်သေူထဲမှ တဈယောကစြ နှစ်ယောကစြ ထလာကြကာ….
“……ပန်းကလေးတွကေ သိပလြှတာဘဲကြယ်…..။ မူတော့ အိမကြှရင် မမကိုပေးဖို့ တဈကုံးရပြီ ဆရာ…….”
“…..အို….. ကိုယတ်ော့ ဆရာ မမေေ့ကို ပေးမယ်….”
“….အို….ငါတော့ ဆရာ….. ဘုရားကို ကပလြှူပူဇောမြယ်….”
“…အမယ်….. ငါတော့….. ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပေးဘူး…။ အိမန်ားက ဒေါခြငတ်ုတကြို (၂) ပြားနဲ့ ရောင်းမယ်…။ ဒါမှ မုန့ဝြယစြားရမယ်….”
(၁၂)နှစ် (၁၃)နှစ် အရှယ် ကလေးမများမှာ သူတို့လှဖို့ထကြ သူတို့နှင့ြ ပကသ်ကသ်ည့ြ အကြီးများလှဖို့၊ ဘုရားတငဖြို့၊ မုန့ဖြိုးရဖို့ သညမြွှသာ တွေးတတလြွှကြ၊ တဈဦးစီ ကိုယ့ရြညရြှယခြကြကြို ကိုယဖြောပြှနကြသေလောကြ မတတ်ပရြပလြွှကမြှ ခူးရင်း သီကုံးနသညေ့ြ ကလေးမလေးကတော့ သူတို့အားလုံးသို့ မကြလြုံးလေးစွကြညေ့ရြင်း သူမသီကုံးပြီးထားသော ပန်းကုံးကိုလည်း လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ခေါင်းထကမြှာ သီကာ ဝိုကပြနလြွှကြ…….
“……ဟေ့….မလှလား….. ကြည့်ြ… ပန်းတွကေ သိပလြှတယ်…. အောကကြပြှီးသားလည်း မဟုတဘြူး….”
ထိုသို့အပြောလိုကတ်ှင် အားလုံးသော ကလေးမများမှာ သူမဘကသ်ို့ လှည့လြွှကြ ကြည့်လြိုကကြှပါသည်။
“….ဟေ့…. ကြညကြ သိပလြှတာဘဲကြယ်….. နောြ…”
မနာလိုဝနတ်ိုစိတ် အလငွြးမရှိကြသေးသော အရှယမြွားဖြစ်သည့အြလွောကြ ဖြင့ဖြှင့ကြားကား ဖြူသှယတ်န်းလွှကြ ကလေးမလေး အလှကို ဝကောဆင့န်သညေ့ြ ပန်းကုံးကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ပန်းပနသ်ူကို ကြည့်လြိုကဖြှင့ြ အားလုံးသော ကလေးမလေးများမှာ သူမကိုကြည့်ြ၍ သဘောကနွကြသေည်။ သို့သော ကလေးအရှယ် ဘာဝအလှတွငသ်ာ အမြဲမနဈမှောတတ် ကစားဖို့ကလည်း ရှိပါသေးသည်။
“…..လာဟေ့…. ဟိုဖကျ ကစားရုံထဲ သှားကစားရအောင်…”
သူတို့ထဲမှ တဈယောကကြ စလိုကပြါသည်။
“…..အေး…လာ… သှား…. ကစားမယ်……”
ထိုတဈယောကကြို သုံးယောကကြ မဖင့မြဆိုင်း ထောကခြံသလောကြ ကနွတ်ဈယောကကြတော့…
“……ဟင့အြင်း….. ငါတော့ သှားမကစားချင်ဘြူး…. ကောငကြလေးတွနေဲ့….”
သူမမှာ အပျိုကလေးလိုဟနဖြှင့ြ ဒီအပြောတွင် မကြလြုံးကလေး စွလေိုကပြါသေးသည်။
“…….ဒါဖြင့ြ….. မူတို့ သှားကစားမယ်….။ ကြည်….. တဈယကြတေည်းနရဈေနောြ…”
ကစားဖို့ အဖောစြပတ်ိုင်း ကောငကြလေးတွကေို အရှယန်ှင့မြလိုကြ ဂရုစိုကလြွှကြ အကြောင်းပြတတသ်ော မှင့မြှင့ကြှညကြို ကနွကြလေးမလေး (၄) ဦးမှာ မှငပြှင်းကပသ်လိုဖြင့ြ တဈယောကထြဲထားခဲ့လွှကြ အနိမ့ဖြကဆြီရှိ ကစားရုံဖကသ်ို့ ကလေးများပီပီ အပြေးကလေး လာခဲ့ကြသည်။ ကစားရုံနားရောကမြှ အပြေးရပလြွှကြ……
“…သူက ကောငလြေးတွနေဲ့လေး ဘာလေးနဲ့ ကြီးကယွလြိုကတ်ာ…။ သူက သူ့ရည်းစားနဲ့မှ စကားပြောချင်န်တော…”
“….ဟုတပြါရဲ့ သူက ရည်းစားနဲ့ဆရာ….”
ဟု အားလုံးက ထောကခြံလိုကသ်ည်။ သူတို့အရှယတ်ှင် ရည်းစားဟူသောစကား အဓိပျပါယကြို ပြည့စြုံစွာ နားမလညသ်ောလြည်း မိန်းကလေးတဈဦးနှင့ြ ယောကြာြးလေးတဈဦး ရင်းနှီးစွာ ပေါင်းနမှေုကို တွေ့လွှင် သို့သောြ ကလေးပီပီ ကစားရင်း ရင်းနှီးစွာပေါင်းသင်းမှုကိုတော့ မဟုတပြါ။ အရှယန်ှင့မြမွှ ဟနပြနမြွားလွှကြ ကလေးမဆနသ်ော အမှုအရာမွိုးတို့နှင့ြ ရောနှောနသေူကို ဆိုလွှင် ရည်းစားဟု အဓိပျပါယကြိုမသိဘဲ လူကြီးစကားတဈခုကို မှတယ်ူစွပစြှဲတတပြါသည်။
သူတို့အားလုံး ကစားရုံထဲသို့ ဝငစြတွင် မှင့မြှင့ကြှည် ထိုင်၍ ကနွခြဲ့ရာဖကသ်ို့ လှမ်းကြည့်မြိလိုကသ်ည်။ ဟုတပြါသည်။ (၁၂)နှစ်အရှယ် မှင့မြှင့ကြှညမြှာ ယောကြာြးကလေးများသော ကစားရုံထဲသို့ မလိုကခြငွဟြုပြောပြီး နခေဲ့လွှကြ သူမဘေးမှာတော့ အခု (၁၄) နှစ်အရှယ် ကောငလြေးတဈယောကကြ ထိုငန်ပေါသည်။
ထိုကောငလြေး၏ လကထြဲတွင် ကြောင်းရှေ့ပန်းခွံအတွင်းတွငသ်ာ ရှိလွှကြ မာလီအလဈတွငသ်ာ ခိုးယူရနိုငသ်ော နှင်းဆီနီရဲရဲလေး တဈပြင့ကြို ကိုငလြကြြ မှင့မြှင့ကြှညသ်ို့ လှမ်းပေးနပေါသည်။ ဒီပန်းကိုပင် (၁၂) နှစ်အရှယ် မှင့မြှင့ကြှညကြတော့ မကြန်ှာကလေး ငုံ့ကာ မကြလြုံးကလေးကို စွလွှကြေ ကြာမူပါပါဖြင့ြ လှမ်းယူနပေါသည်။ ဒါကတော့ မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ လူမမယကြလေးဘဝ အသကြ(၁၂)နှစ်အရှယကြပင် ဖြစ်ပါလတေော့သည်။
………………………………………………………
ငယစြဉကြပငစြ၍ အလှကြိုကမြှု အကောင်းကြိုကမြှုများဖြင့ြ နဈမှန်းလွှကြ မိဘအမှှောကအြစားကို ခံကာ ပကြစြီးခဲ့ရသော သူမ၏ပေါ့လွော့သော စိတဓြါတတ်ှင် ငယစြဉကြပင် ရည်းစားထားချင်သ်ည့စြိတဖြှင့ြ ဆယ့သ်ုံးနှစ်ဝငခြါစကပင် အတန်းတူ ကစားဖကြ လူလှလူချော လူခန့ကြလေး မောငမြှနှင့ြ ခစွကြှိုးသှယခြဲ့လွှကြ ရည်းစားဖြစ်ခဲ့ရလသည်ေ။
…………………………………………………………
(တဈ)နှစ်၊(နှစ်)နှစ် ဆိုသော အခွိနကြာလသည် ကြောင်းတကြ ကြောင်းဆင်းရင်းဖြင့ပြင် တဈရကပြှီး တဈရကြ၊ တဈလပြီးတဈလ တနှစ်ပြီးတဈနှစ် ပြောင်းလဲ၍ လာခဲ့ရခွပြေီဖြစ်၍ ယခုဆိုလွှင် မောငမြှဦးက (၁၈) နှစ်၊ မှင့မြှင့ကြှညကြ (၁၆) နှစ် ကြောခြဲ့ပပြေီ။ ဒီနှစ်ကုန်၍ စာမေးပြဲအောငလြွှင် သူတို့သည် တကျကသိုလပြညာရေးကို တကလြှမ်းကြပတေော့မည်။ ငယင်ယကြတည်းက ခန်ဓာကိုယမြှာ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ဖြံ့ဖြိုးလာသည့န်ည်းတူ သူမ၏အတွင်းစိတမြွားနှင့ြ သှေးသားများသညလြည်း ခန်ဓာကိုယန်ှင့ြ လိုကလြွောညီစွာ ဖြံ့ဖြိုး၍ လာခဲ့ရပပြေီ။ ဒီမှာတင် ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထရှိတတသ်ည့ြ အတိုင်း ဆန်ဒတည်းဟူသော အလိုရမျမကသ်ည် သူမ၏ရငထြဲတွင် ပေါကဖြှားတညရြှိ၍ လာခဲ့ရပသည်ေ။
သူမတငလြား ဆိုတော့လည်း မဟုတပြါ။ မှဦးက သူမထကပြင် အသကတ်ဈနှစ်ကြောမြွှ ကြီးသူဖြစ်၍ သူလည်းပဲ မှင့မြှင့ကြှညန်ည်းတူ ရငထြဲတွင် ဆန်ဒတရားတို့သည် ကိန်းအောင်းဖြတတ်ညလြွှကြ ရှိနရပေသည်ေ။
“ ကြညကြှည် မနေ့ညနကေ ဘာလို့ မလာတာလဲ…။ ငါဖြင့ြ စောင့လြိုကရြတာ…..”
“ …..ပြင်းလို့ပါ… အဈကိုဦးရာ…။ တနေ့ တနေ့ ဒီစကားတွခညွြေး ထိုငထြိုငပြှီး ပြောနရတော…”
“….အို… ကိုယ့ရြည်းစားမကြန်ှာကို ကြည့်ပြှီး အတူထိုငန်ရတောဘဲ ကြညကြှညရြာ…။ ပြောစြရာ ကောင်းပါတယ်….”
“…ဟင့အြင်း….. ကြညတ်ော့ ပငွြးတယ်…..။ နောကဆြို အဈကိုခေါရြင် မလာတော့ဘူး..”
“….ဟင်……ဒါဆို ဘယလြိုလုပရြမလဲ…”
ရိုးအလှသူ မှဦးမှာ ရငထြဲရှိသည့အြတိုင်းပင် ပြောခလွိုကသ်ည်။ သူ၏ရငထြဲတွငလြည်း တကယပြင် စိတည်ဈညူး၍ ကြံရာမရ ဖြစ်၍သှားရသည်။
“…..အဈကိုကလည်း သူများ သမီးရည်းစားတွဆေို သိပပြွောဖြို့ကောင်းတာဘဲဟာ ..။ ကြည် သှားတော့မယ်….”
မှဦးကို ကြောခိုင်းပြီးမှ အသံကို နှိမ့ြ၍ပြောကာ သူ့မကြန်ှာကိုမှ လှည့ြ၍မကြည့်တ်ော့ဘဲ မှင့မြှင့ကြှညမြှာ လှယအြိတကြလေး တရမ်းရမ်းဖြင့ြ ထွကခြှာသှားလပြေီ ဖြစ်သည်။
“…..သူများ သမီးရည်းစားတွဆေို သိပပြွောဖြို့ကောင်းတာဘဲ ဟာ “
ဆိုသော မှင့မြှင့ကြှည်၏ စကားလေးသည် မှဦး၏ နားထဲတွင် ပဲ့တငတ်ှထပြေ၍ ကြားယောငန်ရလေသည်ေ။ ရိုးအလှသော မှဦးကတော့ သူများ သမီးရည်းစားတွသည်ေ သူနှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ကဲ့သို့ပင် ရှိလိမ့မြညဟြု သူက တွေးထငထြားခဲ့သည်။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ စကားကို မကြားဖူးစဉကြတော့ သူ၏စိတထြဲတွင် အများတကာ အတွဲတွလေို ဘာမှ ဆန်းပြားစွာရှိလိမ့မြညဟြု မထငခြဲ့။ အခုတော့ သူမသိသော အခကြကြို မှင့မြှင့ကြှညကြ ထောကြ၍ ပြသှားခဲ့ပပြေီ။
“..ဘာတွမြေား ထူးခွားလို့ပါလိမ့ျ”
ဟူသော ဆန်းစဈမှု အတွေးတွကေ မှဦး၏ခေါင်းထဲသို့ ဝင်၍လာခဲ့ရသည်။ ဒါဆိုရင် သူများသမီးရည်းစားတွသည်ေ သူတို့သမီးရည်းစားတွထကြေ ဘာတွထေူးခွားနသညေဆြိုသညကြို မှဦး တဈယောကြ သိရှိရနလြိုလာပသည်ေ။ သိချင်လြာတာနှင့အြမွှ သိအောငလြုပရြပတေော့မည်။ ထိုသို့အတွေးတွေ ရှုပရြှကခြတကြာနစဉေမြှာပင် မှဦး၏ခေါင်းထဲသို့ အလင်းရောငတ်ဈခကြြ ထွကပြေါြ၍လာရသည်။ ဒါကတော့ သူတို့နှင့အြနီးစပဆြုံး သမီးရည်းစားစုံတွဲဖြစ်သည့ြ ကိုဘသိန်းနှင့ြ မခငတ်ိုးတို့ စုံတွဲပငဖြစ်သည်။ ထိုသို့ မှဦးသည် ကိုဘသိန်းနှင့ြ မခငတ်ိုးတို့ စုံတွဲကို သှား၍သတိရလိုကမြိစဉမြှာပင် နေ့လညကြ သူနှင့သ်ံချောင်းတို့ အတူလွှောကလြာစဉြ ကိုဘသိန်းကြီးက သံချောင်းကို မခငတ်ိုးထံသို့ စခေိုင်းသံကြားလိုကရြသည်။
“ဒီည ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုးဆီသှားမယတ်ဲ့…”
သံချောင်းက မှဦးကို အာချောငပြှီး ပြနပြှောပြတာကတော့ မခငတ်ိုးကြီးအိမကြ လူကြီးတွေ အလဈမှာ ခွံထဲသို့ ည(၉)နာရီလောကြ ဆင်းခဲ့ရန် ကိုဘသိန်းက မခငတ်ိုးကို ပြောခိုင်းသညဟြု မှဦး သိထားရသည်။ ဒါဆိုရင် ကြာပါတယ် ဒီညဘဲ သူတို့အတွဲ တွေ ဘယလြိုလဲဆိုတာကို မှဦး စုံစမ်းရပတေော့မည်။
မခငတ်ိုးတို့အိမဆြိုသညမြှာလည်း တခွားဝေးဝေးလည်း မဟုတ်။ မှဦးတို့အိမ်၏ အနောကဖြကတ်ှငကြပလြွှကြ ဖြစ်သည်။ ခွံစည်းရိုးကလည်း ခိုငခြိုငမြာမာရှိသည် မဟုတတ်ော့ မှဦးတဈယောကြ (၉)နာရီထိုးသညန်ှင့ြ အသာလေး မခငတ်ိုးတို့ ခွံဖကသ်ို့ မှောငရြိပခြို၍ ဝငလြာခဲ့သည်။ မခငတ်ိုးတို့ တဈအိမလြုံးမှာ မီးရောငဆြို၍ ဘာမွှမမှငရြ။ လူကြီးတွဘေဲ မရှိလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အိပပြဲအိပကြုနကြှလို့လားတော့မသိ၊ တဈအိမလြုံး တိတဆြိတ်၍နသည်ေ။ လဆန်း(၁၂)ရကြ၏ ည(၉)နာရီထိုး လရောငကြ သဈရှကတ်ှကြေားမှာ ဝိုးတဝါး ထိုးကြ၍နသည်ေ။တွေ့ပါပြီ ခွံထဲရှိ ပိတောကပြငပြတလြညတ်ှင် ဝိုင်း၍ ရိုကထြားသော ဗကြြ(၂)ပခွေဲလောကရြှိသော ခုံပေါတ်ှင် ကိုဘသိန်းတဈယောကြ ခွတွေဲလောင်းခကြာ ထိုင်၍နသည်ေ။
မှဦးတဈယောကြ ကိုဘသိန်းကိုလှမ်း၍ တွေ့မှငလြိုကရြသည့ြ တခဏမှာပင် မှဦး၏ဘေးဖကြ ခပလြှမ်းလှမ်းမှ တဈစုံတဈဦး လွှောကြ၍လာသညကြို သတိထားမိလိုကသ်ဖြင့ြ မှဦးသည် အနီးတွငရြှိသော စပယရြုံဘေးရှိ မှောငရြိပထြဲသို့ ပြေး၍ကပကြာ ပုန်း၍နလေိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ၏အကြည့်ကြ ထိုနရောသို့ လှမ်း၍ကြည့်လြိုကတ်ော့ လွှောကလြာသူမှာ မခငတ်ိုးပငတ်ည်း။
မခငတ်ိုးသည် ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လွှောကြ၍လာရင်းက ကိုဘသိန်းရှိရာသို့ ပိတောကပြငကြှီးဆီသို့ ဦးတည်၍ သှားတော့ရာ မှဦးကလည်း ခါးလေးကိုကုန်း ဇကကြလေးကိုပု၍ မှောငရြိပကြို အကာအကြယယ်ူကာ ပိတောကပြငကြှီးဘေးရှိ ဇီဇဝါပန်းခွုံကြား ဘေးမှောငရြိပထြဲသို့ တိုး၍ဝငလြိုကသ်ည်။ မှဦးရောကရြှိသှားသော နရောမှာ ကိုဘသိန်းထိုငန်သညေ့ြ နရောနှင့ဆြိုလွှင် (၅)ပခနေ့သ်ာ ဝေးမညဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သူရောကန်သေောနရောမှာ ပိတောကပြငကြှီး၏ အရိပကြလည်း ထပဆြင့ထြိုးကြ၍နပြေီး ဇီဇဝါပန်းရုံ၏အရိပကြလည်း ရှိနလရေော အတောလြေးပင် မှောငမြဲ၍ နသည်ေ။
မှဦးတဈယောကြ ဇီဇဝါပန်းရုံကြီးဘေး ရောကလြာစဉမြှာပင် မခငတ်ိုးကလည်း ကိုဘသိန်းကြီး၏ ရှေ့သို့ရောကြ၍ လာခဲ့ခွပြေီ။
“……စောင့န်တော ကြာပြီလား ကိုသိန်း….”
“….အင်း …. အတိုးကလည်း ကြာလိုကတ်ာကြာ …။ လာပါ့ လာပါ့ မလားလို့ …”
“…လူကြီးတွအေိပအြောင် စောင့ရြသေးတယ် အဈကိုရဲ့ ….”
မခငတ်ိုးက ပြောပြောဆိုဆိုပင် ကိုဘသိန်း၏ဘေးသို့ ဝင်၍ ထိုငလြိုကလြွှင် ဘာမပြော ညာမပြောနှင့ြ ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုးကိုဖကြ၍ ပါးလေးနှစ်ဖကကြို ဘယပြှနည်ာပြနပြင် မှှေးကြူ၍နလတေေော့သည်။ မခငတ်ိုးတော့ ဘယလြိုနသည်ေ မသိပေ။ မှဦးတဈယောကတ်ော့ အသကရြှူနတောပင် ရပသ်ှားမတတဖြစ်၍ သှားရလသည်ေ။
အလဲ့… မခငတ်ိုးကလည်း အာဂပင်။ သူမ၏ လကတ်ဈဖကကြ ကိုဘသိန်းကြီး၏ ခါးကြီးကိုပင် ပြန်၍ ဖကထြားသေးသည်။ ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုး၏မကြန်ှာလေးကို မှှေးကြူရရုံဖြင့ြ အားရပုံ မပေါသ်ေးပါ။ သူ၏နှုတခြမ်းထူထူကြီးက မခငတ်ိုး၏ နှုတခြမ်းပါးလတွပေေေါသ်ို့ ဖိကပ်၍ စုပန်မ်းနတေော့ရာ ကနွန်သေော မခငတ်ိုး၏ လကလြေးတဈဖကကြပါ ကိုဘသိန်း၏ ကြောပြငကြှီးကို ဖကြ၍ထားပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကကြို တဈယောကြ အတင်းပငတ်ိုး၍ ဖကလြိုကကြှသည်။ ဒါကို မှဦးက သဲကြဲစွဲမှငလြိုကရြသည်။ မခငတ်ိုး၏ မကြလြုံးတွကလေည်း မှိတ်၍သှားသညကြို တွေ့မှငလြိုကရြသည်။
မှဦးတဈယောကြ ဘယလြိုဖြစ်လာသညမြသိ။ တကိုယလြုံး ထူပူ၍လာရာက နတကြသွလို တုနတ်ုနယ်ငယ်ငဖြှင့ြ ဖြစ်၍လာရတော့သည်။ ဒီအခွိနမြှာပင် မှဦး သတိထားမိလိုကတ်ာက သမီးရည်းစားနှစ်ယောကတ်ှေ့ရင် စကားတွေ ဖောငလြောကအြောင် ပြောသညဟြု သူသိထားသညမြှာ မှားယှင်း၍နပေါပြီကော။ ကိုဘသိန်းနှင့ြ မခငတ်ိုးတို့ စကားတွေ ဘာမွှမပြောလိုကြ တဈခွန်းနှစ်ခွန်းသာ ပြောရသေးသညကြို သူကြားလိုကရြသညဟြု တွေးတောလိုကမြိသည်။
မှဦးတဈယောကြ ကြည့်န်စဉေမြှာပင် ကိုဘသိန်းက မခငတ်ိုး၏ နှုတခြမ်းတွကေို မလှတတ်မ်း ငုံခဲထားရင်းကပင် သူ၏လကကြှီးတဖကကြ မခငတ်ိုး၏နို့အုံတွကေို အင်ျကြီပေါမြှာပင် ဆုပန်ယခြွမှေ၍နသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သိပမြကြာလိုကသ်ော အခွိနတ်ှငပြင် ကိုဘသိန်းကြီးက မခငတ်ိုး၏ ကိုယလြုံးလေးကို ခါးမှပြေ့ကာ ခုံတန်းပေါသ်ို့ ပကလြကလြှန်၍ ခလွိုကလြသည်ေ။ မခငတ်ိုးတဈယောကြ ပကလြကလြေး ဖြစ်သှားစဉမြှာပင် သူမ၏ကိုယလြုံးပေါမြှ ပါ၍သှားသော ကိုဘသိန်းကြီးသည် လကတ်ဈဖကကြ မခငတ်ိုး၏ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတလြိုကရြာက အင်ျကြီရငဘြတန်ှဈခွမ်းကို ဘယည်ာ ဖြင့ဟြလိုကသ်ောအခါတွငတ်ော့ ကိုဘသိန်းတော့ ဘယလြိုနသညေမြသိ မှဦးတဈယောကြ ကတော့ ရငထြဲတွင် ဒိန်းကနဲ ဖြစ်သှားပြီး သူ၏မကြလြုံးတွကေိုလည်း မကြတ်ောငခြတရြနပြင် မေ့၍သှားရလသည်ေ။
ဘောလြီအင်ျကြီအတွင်းမှ ပြည့အြံကာထွကန်သေော မခငတ်ိုး၏ နို့အုံသားတွသည်ေ အိဖောင်း၍ လရောငအြောကမြှာပင် ဖြေးနှစ်၍ နလသေည်ေ။မကမြောစရာ ကောင်းလှလှန်း၍ ကိုဘသိန်းသည် သူ၏ခေါင်းကြီးငုံ့၍ တရှုံ့ရူံ့နမ်း၍နလသေည်ေ။ ပြီးတော့ ကိုဘသိန်း၏လကကြ အငှိမမြနဘေဲ မခငတ်ိုး၏ ဘောလြီအင်ျကြီမှ ခွိတတ်ှကေိုပါ ဖြုတ်၍နလသေည်ေ။ ပြီးတော့ သူမ၏ ဘောလြီအင်ျကြီကို လှန်၍တငလြိုကရြာက ကိုဘသိန်းသည် မခငတ်ိုး၏နို့တွကေို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆုပန်ယ်၍နပြနေလြသည်ေ။ နို့ကြီးနှစ်လုံးမှာ လရောငဖြှေးဖြေးတွင် ဖြူဖြေး၍နသည်ေ။ ကိုဘသိန်းက စိတတ်ှေ အလှနပြင် ထလာပုံဖြင့ြ မခငတ်ိုး၏နို့တွကေို အတင်းပင် ငုံ့၍ စို့လတေော့သည်။
မှဦးတဈယောကကြတော့ မတတ်ပပြင် မရပန်ိုငတ်ော့။ ဒူးတွေ တဆတဆြတ် တုန်၍လာရပပြေီ။ ပြီးတော့ တခါဖူးကမှ မဖြစ်ပေါခြဲ့ရဖူးလသေော ခံစားမှုတွကလေည်း သူ၏တကိုယလြုံးတွင် ရှိန်းဖိန်းကာ ဖြစ်ပေါန်လွှကြေ သူ၏ပုဆိုးတွင်းမှ ဖြားဘကတ်ောကြှီးက တောငမြတ်၍ တဆတဆြတ် ဖြစ်နလသေည်ေ။
ကိုဘသိန်းကတော့ တရှုးရှုး တရှဲရှဲ ဖြစ်၍လာရာက မခငတ်ိုး၏ထဘီကို လှန်၍တငလြိုကရြာက သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးတွင် ဝင်၍ဒူးထောကကြာ ထိုငလြိုကလြတေော့သည်။ မခငတ်ိုး၏ ပေါငတ်ံကြီးတွမှော လရောငတ်ှင် ဖြူဖြေး၍နပြေီး တလုံးတခဲကြီးဖြစ်ကာ တပမြကစြရာကြီးပင်။ သူတခါဖူးကမွှ မမှငဖြူးလသေော အရှယရြောကပြှီး မိန်းမတဈယောကြ၏ မမှငအြပလြသေော ခန်ဓာကိုယအြစိတအြပိုင်းတွကေို မှဦးသည် တဈခုချင်ြး ကြင်းကြင်းကြကကြှကြ မှငန်ရခွေပြေီ။ ဒါ့အပြင် ယခု သူ့ရှေ့မှ မှငကြှင်းကလည်း သူကြားဖူးနားဝသာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မမှငခြဲ့ဖူးလသေော မှငကြှင်းပငတ်ည်း။
မခငတ်ိုး၏ ပေါငဖြှူဖြူကြီးနှစ်လုံးကြားတွင် ကိုဘသိန်းက ဝင်၍ထိုငလြိုကရြာက ဒူးထောကြ၍ သူ၏ပုဆိုးကိုခွှတကြာ ခလွိုကတ်ော့သညန်ှင့ြ မခငတ်ိုးသညလြည်း သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးကို ဆှဲ၍ထောငလြိုကလြတေော့သည်။ ဒီအခွိနမြှာပင် ကိုဘသိန်းကသူ၏လီးတနကြှီးကိုကိုင်၍ လီးတနကြှီးထိပန်ှင့ြ မခငတ်ိုး၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုလုံးကို ထိကာ အကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ အထကအြောကြ စုနဆြနကြာ ပြတတ်ိုကပြေးနလသေည်ေ။
“….အ… အဈကိုသိန်း…. ဟင့ြ … တောတ်ောကြှာ လူကြီးတွနေိုးလာရင် ခကမြယ်..”
မခငတ်ိုး၏ စောကပြတဝြတွငလြည်း စောကရြညမြွားမှာ စိမ့ြ၍ထွကန်ခွပြေေီ။ မခငတ်ိုးမှာ ဒီထကပျိုပြီး စိတမြရှညန်ိုငတ်ော့ပေ။ အနရေ အထိုငရြခကန်ပေုံရသည်။
မခငတ်ိုးတဈယောကတ်ည်းပင် နရထေိုငရြခကလြှသညမြဟုတ်။ မှဦးသညလြည်း ဒူးတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသဖြင့ြ မတတ်ပမြရပန်ိုငသ်ဖြင့ြ ဆောင့ကြှောင့ြ ထိုငလြိုကသ်ည်။ ဟော အခုတဈခါ ထိုင်၍ကြည့်ရြသညမြှာ အားမရသဖြင့ြ မှဦးတဈယောကြ မတတ်ပထြ၍ရပကြာ ကြည့်န်ပြနေလြပြေီ။
မခငတ်ိုး၏အခွအနေကေို ရိပစြားမိလသေော ကိုဘသိန်းကလည်း လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်ခုပေါတ်ှင် လကည်ှိုး လကမြတို့ဖြင့ြ အသာလေးဖိကာ ဖြဲလိုကပြှီး သူ၏လီးတနကြှီးကို တေ့ကာ ဖိ၍ လိုးသှင်းလိုကလြတေော့သည်။
“ အ… အမလေး… ဟင်း …. အရမ်း… အရမ်းကြီးဘဲ… အဈကိုသိန်းကလဲ…. ဒီမှာ…. နာသှားတာဘဲ…. ဟှန်း…”
မခငတ်ိုးက သူမ၏နှုတခြမ်းလေးတွကေို ခွှတကြာ မူမူစူစူလေး ပြောလိုကသ်ည်။
“…..တောတ်ောြ နာသှားလားဟင်….။ အဈကို လောကြီးသှားလို့ပါ….”
“…..နာတာပေါ့… ဖြေးဖြေးလုပလြဲ ရတာဘဲ…. ဟာ…. “
“….အခုရော…. ဆကပြှီး…. နာနသေေးလား…”
“…ကဲပါ…. မနာတော့ပါဘူး… လုပမြှာဖြင့ြ လုပပြါတော့…။ လူကြီးတွနေိုးလာရင် ခကမြယ်..”
သူမ၏စောကပြတထြဲတွင် ကိုဘသိန်း၏လီးတနကြှီးမှာ တဆုံးဝငလြွှကြ တဈလဈကြီး ဖြစ်နသညေကြို အားမလို အားမရဖြစ်လွှကြ လီးတနကြှီးကလည်း မလှုပရြှားဘဲ ငှိမန်လတေေော့ အဆမတန် ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြင်းပြလာရသော မခငတ်ိုးက ကိုဘသိန်း မှနမြှနလြိုးစရန်ေ လူကြီးတွကေို အကြောင်းပြလွှကြ လောဆောလြိုကသ်ည်။ ဒါကိုပင် မှဦးက မယောငမြလညဖြှင့ြ အိမကြှီးဖကကြို လှည့ြ၍ ကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ ကိုဘသိန်းကတော့ သူ၏လီးတနကြှီးကို ညငသ်ာစွာ ဆှဲ၍ထုတလြိုကရြာက စ၍လိုးနခွပြေေီ။ (၁၀) ခကြမြွှ ခပဖြှေးဖြေး လုပပြှီးသညန်ှင့ြ အားမရနိုင် ဖြစ်၍လာရသော ကိုဘသိန်းသည် စိတထြငတ်ိုင်း ဆောင့ြ၍ လိုးလာလတေော့သည်။
မခငတ်ိုးခငမြွာမှာတော့ မကြလြုံးနှစ်လုံး စုံမှိတထြားရင်း ဟင့ကြနဲ အင့ကြနဲပငဖြစ်ကာ အားပါးတရကြီးကို ကော့၍ ပေးနတေော့သည်။ ဒါ့အပြင် မခငတ်ိုးက သူမ၏ ဒူးကြေးကာ ထောငထြားသော ခွထေောကလြေးနှစ်ဖကကြို ကုန်း၍ ရုန်း၍ လိုးနေ သော ကိုဘသိန်း၏ တငပြါးပြောငပြှောငကြှီးပေါသ်ို့ ခွိတကြာတငလြိုကပြှီး စောစောကထကပြင် တိုး၍ ကော့ပေးနပြနေသ်ည်။ စောကရြညကြှညတ်ှေ အတောပြင် ရှှဲစိုနပြေီဖြစ်သော မခငတ်ိုး၏ စောကပြတကြှီးကြောင့ြ “စွပ်”ကနဲ “ပြှတ်”ကနဲ “ဖြတ်”ကနဲ အသံတွမှောလည်း တဖြေးဖြေး သိသိသာသာပင် ထွကပြေါလြာပြနသ်ည်။
မှဦးခငမြွာမှာတော့ ဆကလြကြ၍ ကြည့်ဖြို့ရာ မစွမ်းတော့ပေ။ သူ၏တကိုယလြုံးရှိ အားအငတ်ှမှောလည်း ဘယကြိုရောကသ်ှားသညမြသိ တကိုယလြုံး ခွိနဲ့ကာ နရသေည်။ ဒါတငမြကသေး ရငထြဲတွငလြည်း ဟာတာတာ ဆာတာတာဖြင့ြ အသကရြှူရတာလည်း ရငမြောကာ ကြပ်၍နရလေသည်ေ။ ဒါ့အပြင် ရငတ်ှလည်ေး တဒိန်းဒိန်းခုန်၍နပြေီး ကိုဘသိန်း၏ ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ လှုပခြါ၍ နရလေသေော မခငတ်ိုး၏နို့အုံကြီးတွကေိုပင် ပြေး၍ ကိုငလြိုကခြငွန်သည်ေ။ ပြီးတော့ သူ၏အာရုံထဲတွငလြည်း မှင့မြှင့ကြှညကြို မှငယ်ောင်၍ နရလေသည်ေ။
မှဦးသည် ရပ်၍နရောမှ အသာပငလြှည့ြ၍ မှောငရြိပကြိုခိုကာ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ အပြနလြမ်းခရီးတွငတ်ော့ မှင့မြှင့ကြှညပြှောသည့ြ
“…..သူများ သမီးရည်းစားတွဆေို သိပပြွောဖြို့ကောင်းတယ်….”
ဆိုတာ ဒါကိုဘဲ ပြောတာလား မသိ….. အို…. ဒါဘဲရှိတာဘဲ… ဒါကိုဘဲ ပြောတာ သချောပါတယ်။
ငါတို့ ကိုဘသိန်းက မခငတ်ိုးကို လုပသ်လို မှင့မြှင့ကြှညကြို လုပပြဈလိုကတ်ော့မယ်။ သူပြောတာ ဒါဘဲဖြစ်မှာပါ။ သချောပါတယ်…။ အင်း…..ဒီညကတော့ အခွိနမြရှိတော့ဘူး နကဖြှနကြ ကြောင်းပိတရြကြ ဒါပမေဲ့ မှင့မြှင့ကြှညအြိမကြ လူကြီးတွေ ဈေးထဲတွင် ဆိုငသ်ှားထွကကြှသဖြင့ြ နေ့ခင်းဘကြ မှင့မြှင့ကြှညဘြဲရှိမည်။ မနကဖြှန် ငါသှားဖြစ်အောငသ်ှားရမညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ အခုလည်း မှင့မြှင့ကြှညကြို တွေ့လိုတွေ့ငှား သူ့အိမရြှေ့ဖကဖြှတ်၍ လွှောကြဦးမညဟြုလည်း အရမ်းကို ကြှတကန်သေော မှဦးက စဉြးစားတွေးတောကာ ထွကလြာခဲ့သည်။
အမှနတ်ော့ ကိုဘသိန်းနှင့ြ မခငတ်ိုးတို့သည် ကိုဘသိန်းက အသကြ (၂၄) နှစ်၊မခငတ်ိုးက အသကြ (၂၂) နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်ပြီး သူတို့နှစ်ယောကြ သမီးရည်းစားဖြစ်ကြသညမြှာ (၆) နှစ်မွှရှိခဲ့ပြီး အခုလို လငမြယားမကြ ဖြစ်နခေဲ့သညမြှာ တဈနှစ်လောကပြင် ရှိနပြေီဆိုသညကြိုတော့ မှဦးတဈယောကြ မသိရှာပါပေ။
မှဦးနှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ သမီးရည်းစား(၂)ယောကတ်ှငတ်ော့ မှဦးက(၁၇)နှစ်ကြောြ(၁၈)နှစ်အတွင်း၊မှင့မြှင့ကြှညကြ (၁၆)နှစ်ကြောကြွောြ သာရှိနသေေးသညကြိုတော့ မှဦးသည် ပြနလြည်၍ မဆန်းစဈခဲ့မိခွေ။ ဒါ့အပြင် သူတို့နှစ်ဦးသည် ကာမကိဈစကို ယခုမှလကတ်ည့စြမ်းရန် ကြံရှယရြုံသာ ရှိကြသေးပြီး ပြောရမညဆြိုလွှင် မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပါးဖြူဖြူမို့မို့လေးများကိုပင် တခါဖူးကမွှ မမှှေးကြူခဲ့ဖူးခွေ။ အခုတော့ဖြင့ြ အတုမှင် အတတသ်ငဆြိုတာမွိုးလို မှဦးတဈယောကြ တညင်ှိမန်သေော သူ၏ရငတ်ှင် ဂယကလြှိုင်းတို့သည် ကြောကခြမန်းလိလိ ရိုကခြတ်၍နရပြေီ ဖြစ်ပါတော့သည်။
………………………………………………………..
“….မှင့မြှင့ကြှည် …..ရော့….”
“……ဘာတုန်း….သံချောင်း…ရ..”
“…မှဦးက နင့ကြို စာပေးခိုင်းလိုကလြို့…”
“…..အံမယ်…..ကြီးကြီးကယွကြယွြ ပေးစမ်းပါဦး….”
မှင့မြှင့ကြှညကြ သံချောင်းလှမ်း၍ ပေးနသေောစာရှကခြေါကလြေးကို လှမ်းယူ၍ စာရှကခြေါကလြေးကို ဖြန့ကြာ ဖတလြိုကလြသည်ေ။
“ ကြညကြှည်…”
ကိုဦး နေ့လည်(၁၂)နာရီ ကြည့်အြိမကြို လာခဲ့မယ်။ ကြညန်ဲ့ (၂) ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ယ်…။
ဆကဆြကစြောင့န်ပေါနောြ…..
ခစွတ်ဲ့
“ကိုဦး”
စာရှကလြေးကိုဖတပြှီးသညန်ှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် ပြုံး၍ ရယကြွဲကြဲလေး လုပလြိုကသ်ည်။
”…..အေး…. လာခဲ့လို့ပြောလိုကြ သံချောင်း…။ ငါစောင့န်မယ်ေ..။ သူ့ကို စာကူးခိုင်းစရာရှိတယ်….”
“…..အေး…အေး….ငါပြောလိုကမြယ်….”
သူမ၏ရှေ့မှ သံချောင်းထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် စာရှကလြေးကို တခါဖြန့ြ၍ ဖတကြာ ပြုံးလိုကပြှနသ်ည်။ ပြီးမှ စာရှကလြေးကို သချောစွာပြန်၍ခေါကပြှီး သူမ၏လကကြလေးဖြင့ြ ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပကြိုငလြိုကလြတေော့သည်။
ရငထြဲတွင် ပီတိတွေ ဖုံး၍သှားခဲ့ရသောလြည်း မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် မှဦးကို မယုံရဲသေး။ ဒါမွိုး မှဦးက မခွိန်းစဖူး အခွိန်းထူးလာသဖြင့သ်ာ သူမ၏ရည်းစား မှဦးတဈယောကြ အဆင့တ်ှတကေကြာ တိုးတကလြာပြီဟု တွေးလိုကမြိရင်း ပီတိဖြစ်ကာ ပြုံးမိခွင်းဖြစ်သည်။ ဒါပမေဲ့လည်း မှဦးက ရောကလြာလွှင် ဘာတွပြေောဦးမညမြသိ။ မနကဖြှန် ကြောင်းမတကန်ိုင်၍ ခွငတ်ိုငခြိုင်းပြီး ပြနသ်ှားဦးမညလြား မသိ။ စဉြးစားမိရင်း မှင့မြှင့ကြှညကြ ထပမြံ၍ ပြုံးလိုကမြိပြနသ်ည်။ အဲတော့…
သူက (၂)ယောကခြငွြး တွေ့ချင်တ်ယတ်ဲ့… ဘာများလဲ မသိဘူး။ ကိဈစမရှိဘူး နေ့ခင်းဖကြ အိမတ်ှင် လူကြီးတွေ တဈယောကမြှမရှိ ဈေးထဲမှဆိုငတ်ှင် ရောကန်ကြမေည်။ အင်း…(၂)ယောကထြဲ… (၂)ယောကထြဲ…….။
ထူးထူးဆန်းဆန်း ခွိန်းဆိုလာခဲ့သော မှဦး၏စာကြောင့ြ မှင့မြှင့ကြှညမြှာ အတွေးနုယတ်ှေ လှနန်မေိပါလတေော့သည်။
……………………………………………………..
ညက မှဦးတဈယောကြ မခငတ်ိုးတို့ခွံထဲမှ ပြန်၍ထွကလြာခဲ့ပြီး သူ၏အိပခြန်းထဲသို့ ဝငကြာ အိမပြေါသ်ို့ပင် ပြန်၍မတကတ်ော့ဘဲ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ အိမဖြကသ်ို့လာကာ အိမရြှေ့လမ်းမမှ ဖြတ်၍လွှောကရြင်း မှင့မြှင့ကြှညကြို သူမ၏အိမဖြကသ်ို့လှည့ြ၍ ကြည့်ကြာ ရှာဖြကြညေ့မြိသည်။ မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ရုပသ်ှငကြို လတတ်လော အတောပြင် တွေ့ချင်န်လသေည်ေ။ သူ့ကိုယသ်ူလည်း ဘာဖြစ်မှန်းမသိပေ။ ဒါပမေဲ့လည်း မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ တဈအိမလြုံးသည် မှောငမြဲကာ တဈအိမလြုံး အိပ်၍နကြခွေပြေီ။ ဒါတောငမြှ မှဦးက ဇွဲမလွှော့သေးဘဲ သူမ၏အိမရြှေ့သို့ တဈခေါကြ ပြန်၍လှည့လြာကာ ဖြတ်၍လွှောကကြာ ကြည့်မြိပါသေးသည်။
မှဦးတဈယောကြ ဘယလြိုဝဒနောတွေ ကပရြောကစြှဲညှိလာသညဟြု မဆိုသာ။ တဈညလုံးကို အိပ်၍မရနိုငအြောင် ဖြစ်နရသေည်။ ညဘကြ အပေါ့အပါး သှားချင်ြ၍ထတော့ နောကဖြေးက တံခါးကိုဖြင့ရြင်း မခငတ်ိုးတို့အိမဖြကကြိုပင် သူသည် ရပ်၍ကြည့်န်မေိခဲ့သေးသည်။
တဈညလုံး အိပမြပြောန်ိုငသ်ော မှဦးတဈယောကြ မနကမြိုးလင်းခါနီးမှ အိပ်၍ပြောသ်ှားသဖြင့ြ နံနကြ(၈)နာရီကြောမြှ အိပရြာကနိုး၍ လာခဲ့သည်။ ဒီ့နောကြ လမ်းထိပကြိုထွကကြာ သံချောင်းကိုရှာ၍ မှင့မြှင့ကြှညထြံ စာသဝဏလြှှာပါးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ စိတခြလွကခြဖြှင့ြ အမပေေးလိုကသ်ော မုန့ဘြိုး(၅)ပြားဖြင့ြ ဘာဘူကြီးဆိုငတ်ှင် လကဘြကရြညဆြိုငသ်ို့ဝင်၍ သောကခြဲ့သေးသည်။ နေ့လည် (၁၂) နာရီ မထိုးမှီမှာပင် မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ အိမရြှိရာသို့ ထွကြ၍လာခဲ့သည်။
မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့အိမမြှာ တိုကခြံနှစ်ထပအြိမဖြစ်သည်။ သူရောကသ်ှားတော့ အိမရြှေ့တံခါးမှာ အဆငသ်င့ဖြှင့ထြားသဖြင့ြ ခါတိုင်းလိုပင် မှဦးသည် အိမထြဲသို့ ဝငရြောကလြာခဲ့သည်။ အိမအြောကတ်ဈခုလုံး တိတဆြိတ်၍နသည်ေ။ အိမရြှေ့တွင် ဘယသ်ူမှမရှိ။ မှဦးသည် အောကထြပတ်ှငပြငရြှိသော မှင့မြှင့ကြှည်၏ အိပခြန်းရှိရာသို့ လွှောကြ၍လာခဲ့သည်။
ရောကပြါပြီ မှဦးတဈယောကြ၊ မှင့မြှင့ကြှည်၏ အိပခြန်းရှေ့သို့ ရောကပြါပြီ။ တံခါးပိတထြားသဖြင့ြ လကဖြှင့ြ အသာလေးတွန်းကြည့်တ်ော့ တံခါးရှကြ(၂)ခပြသ်ည် စေ့ထားသဖြင့ြ သူအသာအယာ တွန်းလိုကသ်ညတ်ှင် ခပဟြဟလေး ပြင့ြ၍သှားသည်။
တွေ့ပါပြီ။ မှင့မြှင့ကြှညကြို မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် ထိုင်၍ အလှပြငန်သညေကြို။ ရချိုးပြီးခါစတော့ ဟုတမြညမြထင်။ တံခါးဝကို ခပစြောင်းစောင်းလေး နောကကြွောပေး၍ ထိုငန်သေော မှင့မြှင့ကြှညထြံသို့ မှဦး၏အကြည့်တ်ှကေ ရောကသ်ှားပြီး တခဏမှာပင် မို့မို့လေးဖောင်း၍နသေော သူမ၏ရငအြုံလေးနှင့ြ ကား၍အိဖောင်းကာ ပြည့တ်င်းနသေော သူမ၏တငသ်ားတွဆေီသို့ မှဦး၏အကြည့်တ်ှကေ ရှေးခယွြ၍ ရောကရြှိသှားခဲ့ရလပြေီ။
မခငတ်ိုးလောကတ်ော့ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် ကိုယလြုံးမဖြံ့ဖြိုးသေးဘဲ သူ့ဟာနှင့သ်ူတော့ ကိုယလြုံးမှာ အတောလြေး လှ၍နသညေဟြု မှဦးက မှတခြကြခြွ လိုကမြိရင်း မှင့မြှင့ကြှည်၏ အိပခြန်းထဲသို့ လှမ်း၍ ဝငလြိုကရြာ မှင့မြှင့ကြှညကြလည်း သူ့ဆီသို့လှည့အြကြည့်ဖြှင့ြ ဆုံကြလသည်ေ။
“…..လာ…ကိုဦး….ထိုငလြေ….”
“….အင်း…”
အခန်းထဲတွင် ထိုငစြရာနရောရှာလိုကတ်ော့ မှင့မြှင့ကြှညအြိပသ်ည့ြ ကုတငလြေး တဈလုံးသာရှိသည်။ မှဦးကလည်း အရငမြှဦးမဟုတတ်ော့ ခပတ်န်းတန်းပင် ဝင်၍ထိုငလြိုကသ်ည်။ ကုတငလြေးပေါသ်ို့ မှဦးတဈယောကြ ထိုငခြလွိုကပြှီးသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကတ်ည်းမှာပင် မှင့မြှင့ကြှညကြလည်း မှနရြှေ့မှထကာ သူရှိရာသို့လာသည်။ ထိုသို့လာရင်းမှပင် မှင့မြှင့ကြှညကြ…..
“……ကိုဦးက …….. ကြညကြို (၂) ယောကထြဲ တွေ့ချင်တ်ယဆြို…”
“…..အင်းလေ …. “
“…..ဘာဖြစ်လို့လဲ…”
“…..တို့ သမီးရည်းစားတွဘေဲဟာ (၂) ယောကထြဲဆိုတော့ လှတလြှတလြပလြပ် ရှိတာပေါ့…..”
မှင့မြှင့ကြှည်၏ မကြန်ှာလေးသည် ပြုံးစစလေးဖြစ်၍သှားရာကပင် မှဦး၏ ဘေးကုတငပြေါသ်ို့ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို ထိုင်၍ခလွိုကလြသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှညထြံမှ မှှေးပြံ့သော သင်းရနံ့တို့သည် မှဦးဆီသို့ တည့တ်ည့မြတမြတပြင် ဝငရြောကြ၍လာရာက မှဦး၏ရငကြို ထိုးဆှ၍နခွပြေေီ။ မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှညရြှိရာဖကသ်ို့ ငဲ့စောင်းကာ ကြည့်လြိုကမြိသည်။
ဒီနေ့တွင် မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ ခါတိုင်းကြောင်းတကြ ကြောင်းဆင်း သှားစဉကြထကပြင် ပို၍လှနသည်ေ။ သသခွေောခွာကို ဂရုတစိုကဖြှင့ြ အလှပြငထြားပုံရလသည်ေ။ ပြီးတော့ သူမ၏မကြန်ှာလေးက ငုံ့လွှကြ ကုတငဘြေး ကြမ်းပြငကြို စူးစိုကကြာကြည့်န်သည်ေ။ သူတို့နှစ်ဦးသားမှာ တဈယောကကြိုတဈယောကြ စကားမဆိုမိကြခွေ။ အိမကြှီးတဈခုလုံးကလည်း တိတဆြိတ်၍ ငှိမသ်ကြ၍နသည်ေ။ တခကြတ်ခကြတ်ှင် အခန်းပြူတင်းပေါကမြှ ဝင်၍လာသော လပြလေေေးများသညသ်ာ မှဦးနှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့ကို တိုးဝှေ့ဖြတသ်န်းလွှကရြှိသည်။
မှင့မြှင့ကြှညန်ှင့ြ ယှဉတ်ှဲ၍ ထိုငန်ရောက စိတတ်ှလှေုပရြှား၍ လာရသော မှဦး၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ပုခုံးဆီသို့ ကရွောကြ၍သှားရာက မှင့မြှင့ကြှည်၏ နုထွေးသော ပုခုံးလုံးလုံးလေးကို သူ၏လကဖြဝါးဖြင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကရြင်း
“…..ကြည် ကိုဦးကို ခစွလြား….ဟင်…”
မှဦး၏စကားသံက ပုံမှနထြကတ်ုနခြါ၍ နရသေလိုမှင့မြှင့ကြှည်၏ မို့မောကမြောကလြေး ဖြစ်၍နသေော ရှှရငေန်ှဈမှှာသညလြည်း နိမ့ခြွီမှင့ခြွီလေးဖြစ်၍နသည်ေ။ မှဦး၏ တုနလြှုပလြှိုကဖြိုသော အမေးစကားကို ကြားရစဉအြခါမှာပင် ရငထြဲတွင် နှေးကာသှားရသော မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် မှဦးကိုလည်း အံသှ၍သှားရသည်။ ဒါ့အပြင် သူ၏စိတထြဲတွငလြည်း ကြနပြေ၍သှားရသည်။
“….အင်း….”
ဟု မှင့မြှင့ကြှညကြ တိုးတိုးလေး ဖြလေိုကရြင်းကရီဝသေော မကြလြုံးအစုံဖြင့ြ မှဦးကို လှည့ြ၍ကြည့်လြိုကသ်ည့ခြဏမှာပင် မှဦးနှင့ြ မှင့မြှင့ကြှညတ်ို့၏ မကြန်ှာနှစ်ခုတို့မှာ ထိလုမတတ် ဖြစ်၍သှားခဲ့ရပြီး မကြလြုံးချင်ြးလည်း ဆုံစည်း၍ သှားခဲ့ရပသည်ေ။ ကနွန်သေော မှဦး၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ကိုယလြုံးလေးပေါသ်ို့ ထပမြံ၍ ကရွောကလြာခဲ့ရပြီး ခဏမှာပင် မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲယူကာ ဖကလြိုကရြာက သူမ၏ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ ပါးမို့ဖြူဖြူလေးများအား မှှေးကြူလိုကပြတေော့သည်။
ခစွစြရာ့အသှင် မကြန်ှာလေးကို မော့၍ပေးလိုကမြိရင်းကပင် ရငထြဲမှ ပြင်းပြလာသော ပီတိအဟုနတ်ို့ကြောင့ြ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် မှဦး၏ကိုယလြုံးကြီးကို ပြန်၍ဖကတ်ှယလြိုကမြိသည်။ ဒီလိုအခွိနမြွိုး ဒီလိုအပြုအမှုမွိုးကို စိတကြူးယဉကြာ မွှောလြင့ခြဲ့ရလသေော မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ သူမ၏မွှောလြင့ခြကြတ်ှသည်ေ ပြည့စြုံခဲ့ရပပြေီ။ သူမသည် မှဦးကိုလည်း နားမလညန်ိုငစြှာဖြစ်ရလကြြ အံသှကြနပြေ၍လည်း နမေိသည်။ မှဦး နမ်းသညကြို အားရကြနပေစြှာ အနမ်းခံနသေော မှင့မြှင့ကြှည်၏ မကြန်ှာလေးသညပြင် ပြုံးရောငလြေးသန်း၍ နရလေသည်ေ။ မှဦးက မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပါးပြငန်ှဈဖကကြိုသာမက နဖူးဆံစပလြေးများနှင့ြ မေးဖြားကလေးကိုပင် မှှေးကြူကာ နမ်းနပေါသေးသည်။ ပြီးတော့မှ မှဦးက သူ၏မကြန်ှာကိုအသာခွာကာ မှင့မြှင့ကြှည်၏ မကြန်ှာလေးကို စိမ်းစိမ်းလေး တဈခကြကြှည့လြိုကပြှီးတော့မှ သူ၏နှုတခြမ်းတွကေ မှင့မြှင့ကြှည်၏ နှုတခြမ်းလုံးလုံးလေးတွပေေါသ်ို့ ဖိကပကြာ စုပန်မ်းလိုကပြါတော့သည်။
နှစ်ဦးစလုံး၏ အစိမ်းသကသ်ကရြှိလသေော သှေးသားတို့သည် ဟုန်းကနဲ နှိုးကြှကာ ထ၍လာခဲ့ရခွပြေီ။ ဒီလိုနမ်းရင်းမှပင် မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးလေးကို တဖြေးဖြေး အိပယ်ာပေါသ်ို့ လှဲခပြေးလိုကရြင်းမှ မှဦးသည် သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကထြားနမေိသလို မှင့မြှင့ကြှညကြလည်း မှဦး၏ ကိုယလြုံးကြီးကို အတင်းပင် သိမ်းကြုံး၍ ပြေ့ဖကထြားလိုကမြိပါသည်။ ပြီးတော့လည်း အတုမှင် အတတသ်ငဆြိုသလို မှဦးသည် သူဖိထားလသညေ့အြတိုင်း သူ၏လကတ်ှကေ အငှိမမြနဘေဲ မှင့မြှင့ကြှည်၏ တကိုယလြုံးကို ပြတသ်ပန်ရေုံမွှမက တငသ်ားလုံးလုံး ဖောင်းဖောင်းတွကေိုပါ ဆုပန်ယ်၍ ပေးနပြနေပြါသည်။ မှင့မြှင့ကြှညမြှာတော့ ဘယလြိုဖြစ်မှန်းပင် သူမကိုယသ်ူမ မသိ။ တကိုယလြုံးဖဉွြးကနဲ ရှိန်းကနဲဖြစ်ကာ ခံစားနရောမှ တကိုယလြုံး အားအငတ်ှဆေုတလြွှော့၍လာရသလို နှမ်းနယ်၍လာရပါလသည်ေ။
မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှညဝြတ်၍ထားလသေော အင်ျကြီ လေးပေါမြှာပင် သူမ၏စူစူမို့မို့ ရှှရငေန်ှဈမှှာကို ဖိကပကြာ နမ်းနလသေည်ေ။ ပြီးတော့မှ မှဦးက ရငစြေ့အင်ျကြီလေးကို ကြယသ်ီးတွေ တဈလုံးချင်ြးဖြုတပြဈလိုကရြာမှပင် တဆကတ်ည်းမှာပင် အငမ်းမရဖြစ်လွှကြ မှင့မြှင့ကြှည်၏ ဘောလြီအင်ျကြီ လေးကို ကြယသ်ီးတွေ ဆကြ၍ ဖြုတပြေးလိုကသ်ည်။ မှင့မြှင့ကြှညမြှာတော့ ပကလြကလြေးလှနကြာ ရီဝသေော မကြလြုံးလေးများဖြင့ြ မှဦးကိုကြည့်လြွှကြ မောင့မြကြန်ှာ တဈရှာထငဆြိုတာလို မှဦး ပြုသမွှ နုရတော့မည့အြသှငဖြှင့ြ ငှိမသ်ကြ၍ ပကလြကလြေးလှဲနသည်ေ။ သူမ၏ ကိုယလြုံးလေးတဈခုလုံးမှာ ငှိမသ်ကြ၍နသေောလြည်း သူမ၏အတွင်းစိတမြွားမှာ လှုပရြှား၍နရသေညဆြိုသညကြိုတော့ လကဖြွားနှစ်ဖကဆြီမှာ လကခြွောင်းလေးများ၏ လကဆြဈလေးများကို တဈဖြောကဖြွောကခြွိုးနသညေကြို မှငရြခွင်းဖြင့ြ သိသာနိုငလြသည်ေ။
မှင့မြှင့ကြှည်၏ ဘောလြီအင်ျကြီမှ ကြယသ်ီးများမှာ အားလုံးပြုတထြှကြ၍သှားခဲ့ပြီးခွိနတ်ှငတ်ော့ မှဦးသည် သူမ၏ဘောလြီအင်ျကြီလေးကို လှန်၍တငလြိုကလြတေော့ရာ ဖောင်းမို့မို့လေးဖြင့ြ နို့သီးလေးတွေ ကပ်၍နသေော သူမ၏ နို့လေးနှစ်လုံးကို မှငတ်ှေ့လိုကရြစဉခြဏပင် မှဦးသည် ငုံ့၍ အတင်းပငစြို့ပါတော့သည်။
“အို ” ကနဲ ဖြစ်သှားရလသေော မှင့မြှင့ကြှညခြငမြွာမှာတော့ ခံစားရခကြ ခကလြှန်းသဖြင့ြ သူမ၏ကြောပြငလြေးကို ကော့၍ကော့၍ပေးနမေိရုံမှတပါး တဈခွား ဘာမွှမတတန်ိုငတ်ော့ပေ။
အဲ…. တခွား သူမ တတန်ိုငတ်ာတဈခုကတော့၊ သှယလြွှဖြူဖြေးလသေော သူမ၏လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့မြှဦး၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ပြေ့ဖကကြာထားခွင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ သူမ၏ မကြလြုံးလေးတွကလေည်း စင်းနခွပြေေီ။ ပြီးတော့ မှဦး၏လကတ်ဈဖကကြ သူမ၏ခန်ဓာကိုယပြေါတ်ှင် ထကအြောကစြုံဆနကြာ ပြတသ်ပပြေးနပေါသေးသည်။ ဒီမှာပင် မှဦးက မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပေါငတ်ံနှစ်ဖကကြို တဖကန်ှင့တ်ဖကသ်ို့ ကူးလိုကသ်န်းလိုကဖြှင့လြုပကြာ ပေါငရြင်းမှပေါငဖြွားနားသို့ပါ စုံဆနကြာ ပြတပြေးနပေါသည်။မှင့မြှင့ကြှည်၏ ပေါငလြုံးကြီးတွမှော အငှိမန်ေ၍ မရတော့ပါ။ လှုပလြှုပရြှရှပင် ဖြစ်နရခွေပြေီ။
မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ နို့အုံလေးတွကေို တဖကမြှတဖကသ်ို့ ပြောင်းလွှကစြို့ပေးနရင်ေးကပင် ဗှုံးကနဲ ကြုံး၍ထလိုကရြာမှ သူမ၏ပေါငန်ှဈလုံးကို ဆှဲ၍မကာ တပျိုငန်ကတ်ည်းမှာပင် သူသည် အင်ျကြီကိုမခွှတတ်ော့ဘဲ ပုဆိုးခါးပုံစကို ဆှဲဖြုတခြလွိုကရြင်း သူမ၏ထဘီလေးကိုလည်း ခါးဆီသို့ လှန်၍တငလြိုကလြတေော့သည်။
“…..အို… ကိုဦး… ဘာ… ဘာလုပမြလို့လဲ…. မလုပန်ဲ့လေ… အို… အဟင့ြ…”
မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ ဒီမွှအထိ မရညရြှယခြဲ့ရိုး အမှနပြါ။ ဒီလောကအြထိလည်း အရဲစွန့ရြန် မရညရြှယခြဲ့ပေ။ သူငယခြငွြးများ ပြောဆိုသဖြင့ြ ကြားဖူးနားဝဖြစ်ကာ စိတကြူးယဉြ၍ ရငခြုနမြိခဲ့ဖူးလသေောလြည်း ဒီလိုကိုယတ်ှေ့ကြုံလာပြနတ်ော့ ထိတလြန့ြ၍ မရဲတာအမှနပြင်။ လကလြေးက သူမ၏ထဘီလေးကို လှမ်း၍ဆှဲကာ အတင်းဖုံးရင်း ကမန်းကတန်း ငှင်းဆနလြိုကပြမေဲ့လည်း မုနယ်ိုသော ဆငတ်ဈကောငပြမာဖြစ်၍နလသေေော မှဦးကလည်း လုံးဝအလွှော့မပေးတော့သဖြင့ြ သူမ၏ငှင်းဆနမြှုများသည် အခွီးနှီးဖြစ်ခဲ့ရလသည်ေ။
တခဏအတွင်းမှာပင် မှဦးသည် သူမ၏ ခွထေောကဖြှေးဖြေးလေး နှစ်ချောင်းကို ကားဟလိုကရြာက တဆတဆြတဖြစ်နလသေေော သူ၏လီးတနကြှီးကို မှင့မြှင့ကြှည်၏ အမှှေးနုလေးများ စိမ်း၍နကော ဖြူဖြူဖြေးဖြေးဖေါင်းဖေါင်း ကဈကဈလေးဖြစ်၍နသေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းနှစ်ခုကြားသို့ တေ့ကာ ဖိသှင်းနလသေည်ေ။
“…..အို…အို… ကို.. ကို….ဦး…”
ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံကလည်းဖြစ်၊ ရမကဆြန်ဒတွကလေည်း အဆမတန် ပြင်းထနန်လတေေော့ သူ၏လီးတနကြှီးမှာ မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတထြဲသို့ တန်းတန်းမတမြတ် ဝင်၍ မသှားလဘေဲ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို ဟိုထောကဒြီထိုးဖြင့ြ ဖြစ်နရသေလို စောကပြတဝြထိပန်ားရှိ စောကစြေ့နရောလေးကိုလည်း လီးတနကြှီးထိပကြ ဖိ၍ဖိ၍ထိုးနလတေေော့ရာ မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကမြှာတော့ ဆကြ၍ ငှင်းဆနရြနပြင် သတိမရတော့ဘဲ ကြကသ်ီးတွေ တဖနွြးဖနွြးထလွှကရြှိရာကပင် မထူးတော့ပါဘူး ဒီလိုဆိုရင် ဘယလြိုနမလေဲဟူသော အတွေးဖြင့ြ လကတ်ည့်စမ်းရန် ဆုံးဖြတလြိုကရြပပြေီ။
ဟိုထိုးဒီထောကဖြှင့ြ ဖြစ်နလသေေော မှဦး၏လီးတနကြှီးထိပကြ သူမ၏စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုအစပလြေးနှင့ြ စောကစြေ့လေးကိုပါ ဖိသိပန်တေော့ရာ သူမ၏ရမျမကစြိတတ်ှကေို တမငပြင် ထိုးဆှနသလေိုဖြစ်နပြေီး မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် “အို”ကနဲ….. ”အို”..ကနဲ ဖြစ်ကာ သိမ့သ်ိမ့တ်ုန်၍ ဖြစ်နရလေတေော့သည်။ ပြီးတော့လည်း သူမ၏ တကိုယလြုံးသည် ရှိန်းကနဲ ဖိန်းကနဲ နှေးကနဲ အေးကနဲဖြင့ြ ယောကယ်ကခြတကြာ ခံစားနရလေသည်ေ။
မှဦး၏ နဖူးဆံစပတ်ှငလြည်း ခွှေးဥလေးများ စိမ့ြ၍ထွကလြာခဲ့လပြေီ။ မှဦးသည် ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခလွိုကရြာက သူ၏အင်ျကြီကိုဆှဲ၍ ခွှတပြဈလိုကလြသည်ေ။ ပြီးသညန်ှင့ြ သူ၏လကတ်ဖကကြ သူမ၏စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား ဖေါင်းဖေါင်းလေးများဆီသို့ တုနရြီစွာဖြင့ြ လှမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မရဲတရဲဖြင့ြ ဖောင်းအိနသေော မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို အသာလေး ဖြဲလိုကတ်ော့သည်။
“…အို….အဈကို…”
မှင့မြှင့ကြှညမြှာ သူမ၏မကြလြုံးလေးနှစ်လုံးကို စုံမှိတလြိုကရြင်း သူမ၏မကြန်ှာလေးကိုလည်း တဖကသ်ို့စောင်းငဲ့ကာ လှှဲလိုကလြတေော့သည်။ မှှေးညှင်းနုလေးများ စိမ်းမှမှဖြင့ြ မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား ဖေါင်းဖေါင်းလေးနှစ်ခု ပြဲဟသှားလသေောအခါတွငတ်ော့ နီရဲလွှကြ အထပထြပအြလှှာလှှာပမာဖြစ်၍နလသေေော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားလေးများသည် စိမ့ထြှကန်ပြေီဖြစ်သော စောကရြညကြှညလြေးများကြောင့ြ ပြောငလြကရြှှမ်းစိုစွာဖြင့ြ ထွကပြေါြ၍လာခဲ့ရလသည်ေ။ ပြီးတော့ ထိပဖြကတ်ှင် ငေါကတ်ောကလြေး ဖြစ်၍နသေော စောကစြေ့လေးကလည်း ရဲရဲနီ၍ အသဲယားစဖြယ် ဖြစ်၍နလသေည်ေ။
ပြောငတ်င်းကာ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ြ၍ထွကန်သေော မှဦး၏လီးတနကြှီး ထိပဖြူးကြီးသည် သူမ၏စောကပြတဝြအတွင်းသား နုနုလေးများကို ပူနှေးစွာဖြင့ြ တွေ့ထိလာတော့လသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် အသကကြို ဝအောငရြှူလိုကရြင်းနှုတခြမ်းလေးနှစ်ခုကို တင်းတင်းလေးစေ့ကာ မာနတ်င်းလိုကမြိသည်။ ထိုအခွိနမြှာပင် ရမျမကဇြောတွပြင်ေးပြကာ စိတတ်ှမထေိန်းနိုငတ်ော့သော မှဦးသည် သူ၏လီးတနကြှီးကို မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကခြေါင်းနုနုလေးထဲသို့ တအားပငဖြိ၍ သှင်းလိုကလြသည်ေ။
“…..ဗွဈ… ဗွဈ… အား… အမလေး…. သပေါပြီ…. ကြှတ်…. ကြှတ်… ကြှတ်…”
မှင့မြှင့ကြှညမြှာ သူမ၏ခါးသေးသေးလေးသာ ကော့တကသ်ှားသညမြဟုတ်။ သူမ၏ကြောပြငလြေးသညလြည်း ကော့၍တကသ်ှားရလသည်ေ။ ပြီးတော့ မှင့မြှင့ကြှည်၏ အသားလေးများသည် တဆတဆြတ် တုန်၍နကြလေပြေီ။ သူမ၏ စောစောက စောင်းငဲ့ထားသော မကြန်ှာလေးကတော့ မော့၍ကာလာပမေဲ့ မကြန်ှာလှလှလေးမှာ ရှုံ့မဲ့၍နလသေည်ေ။ မှဦးသည် ထိတထြိတပြှာပြာဖြစ်သှားပြီး ခွမကေိုငမြိ လကမြကိုငမြိဖြင့ြ ဘာလုပလြို့လုပရြမှန်း မသိအောင် ဖြစ်နလသေည်ေ။ ပြီးတော့မှ မှဦးသည် သတိရသှားပြီး လီးတနကြှီးကိုဆှဲ၍ ခွှတတ်ော့မယလြုပပြှီးမှ မခွှတဖြစ်တော့ဘဲ လီးတနကြှီး တဈချောင်းလုံးကို မှင့မြှင့ကြှည်၏ စောကပြတထြဲသို့ တဆုံးသှင်းထားလွှကမြှပင် သူ၏ကိုယလြုံးကြီးကို မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးပေါသ်ို့ မှောကြ၍ခလွိုကပြှီး သူမ၏ကိုယလြုံးလေးကို ထွေးနအေောငဖြကကြာ မှဦးသည် မှင့မြှင့ကြှည်၏ နို့လေးနှစ်လုံးကို ဘယပြှန် ညာပြန် စို့၍ပေးနလတေေော့သည်။
စောကခြေါင်းထဲတွင် အတောပြင် နာအောင့ြ၍သှားရသော မှင့မြှင့ကြှညသ်ည် နဂိုကပင် ရမျမကထြနတ်ဏှာကြီးသော ဗီဇကပါလာ၍လားမသိ။ နာလှန်း၍အောဟြဈကာ ညီးတွားလိုကရြသောလြည်း သူမ၏ အောဟြဈညီးတွားသံလေးအဆုံးတွင် ထိုကဲ့သို့ စောကခြေါင်းထဲ နာကငွြ၍အောင့သ်ှားကာ မခွိမဆန့ခြံစားလိုကရြသညကြိုပင် ရငထြဲတွင် ကြနပြေ၍သှားရသည်။ ထို့နောကြ တဆကတ်ည်းမှာပင် သူမ၏ခန်ဓာကိုယတ်ှင်းမှ ရမျမကသ်ှေးများသည် ပို၍ပြင်းထနစြှာ ထကြှလာရလသည်ေ။ အရှကတ်ရားဆိုသညကြတော့ သူမ၏ရငထြဲတွငလြုံးလုံးလွားလွား ပငမြရှိတော့ပေ။ ကြည့်ပြါဦး နို့စို့နသေော မှဦးထံသို့ သူမ၏နို့တွကေိုပင် ကြောလေး ကော့ကာ ကော့ကာဖြင့ြ ပင့ကြပကြာပေးနသလေို တတကြွှမ်းမှုမရှိသေးသဖြင့လြည်း သူမ၏ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကားသထကကြားကာ စောကပြတလြေးကို မှဦး၏ လီးတနကြှီးအရင်းသို့ အတင်းပငဖြိကပ်၍ ပေးနမေိခွသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ လကလြေးနှစ်ဖကကြတော့ တဖကကြ မှဦး၏ကြောပြငကြှီးကို သိမ်းကြုံး၍ ဖကထြားပြီး ကနွလြကတ်ဖကကြ မှဦး၏ဦးခေါင်းမှ ဆံပငတ်ှကေို သှယလြွှပြည့ဖြေါင်း၍နသေော လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ ထိုးသှင်းကာ အားမလို အားမရဖြင့ြ ထိုးဖြ၍နလသေည်ေ။
မှဦးမှာ မှင့မြှင့ကြှည် နာလှန်း၍ အောသ်ဖြင့သ်ာ အရှိနသ်တလြိုကရြလသည်ေ။ သူ၏စိတတ်ှကတေော့ အဆမတန် ရမျမကတ်ှေ ထနန်ရလေသည်ေ။ လိုးချင်စြိတတ်ှမွေားလာသော မှဦးက မှင့မြှင့ကြှည်၏ အခွအနေကေို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ”နာသေးလား” ဟုမေးရန် စိတထြဲက ကြံလိုကပြမေဲ့လည်း ပါးစပကြ ပြောမထွကြ၊ မှငရြသော အခွအနေကတေော့ မှင့မြှင့ကြှညတ်ဈယောကြ နာကငွပြုံမရတော့။
မှဦးသည် သူမ၏စောကခြေါင်းထဲမှ လီးတနကြှီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ ခါးလေးမှာ ကော့၍ သူမ၏စောကပြတဝြလေးမှာ လီးတနကြှီး နောကသ်ို့ လိုကပြါလာဟနပြင်။ ပြီးတော့မှ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့သော မှဦးသည် သူ၏လီးတနကြှီးကို ပြန်၍သှင်း၍ ဆောင့ြ၍ ဆောင့ြ၍ လိုးလတေော့သည်။ မှဦး၏ဆောင့ခြကြကြှောင့ြ အင့ကြနဲ တဈခကြဖြစ်သှားရသောလြည်း မာကြောလှန်းသော လီးတနကြှီးကြောင့ြ သူမ၏စောကပြတ် အတွင်းသားလေးများမှာ အီဆိမ့ြ၍သှားရသလို ရငထြဲတွငလြည်း ကြနပြေ၍သှားရသည်။ မှဦးကလည်း ညှာတာရကောင်းမှန်း မသိဘဲ အတင်းပငဆြောင့ြ၍ လိုးပတေော့ရာ စောကပြတ် အသဈစကစြကြ ပါကငလြေးဖြင့ြ အလိုးခံနသေော မှင့မြှင့ကြှညကြ နာကငွမြှုတွကေို ပူးတွဲခံစားနရပေမေဲ့လည်း ဒီလိုခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့တ်ာကိုပင် သူမ၏စိတထြဲတွင် အားရကြနပြေ ဖြစ်နရလေသည်ေ။
မှဦးကတော့ သူ၏ကိုယလြုံးကြီးကို သူမ၏ကိုယပြေါမြှကြှကာ မှင့မြှင့ကြှည်၏ ကိုယလြုံးလေးဘေး တဖကတ်ခကြဆြီတွင် လကကြိုထောကြ၍ စိတထြငတ်ိုင်း ဆောင့်နသဖြေင့ြ မှဦး၏ဆောင့ခြကြမြွားမှာ အထူးပငပြှင်းထနလြှကာ နှစ်ဦးစလုံးမှာ တခါဖူးကမှ မကြုံခဲ့ဖူးလသေော ထူးခွားလှသည့ြ အရသာကို တမေ့တမောကြီး ခံစားနရလေသည်ေ။ မှင့မြှင့ကြှည်၏ စိတထြဲ ရငထြဲတွငလြည်း မှဦးကို ခငတ်ှယသ်ည့စြိတ် ခစွတ်ဲ့စိတမြွား ပို၍ ပို၍လာရသလို မှဦးကလည်း မှင့မြှင့ကြှညအြပေါတ်ှင် ကြငန်ာစိတမြွား ခစွစြိတမြွား ပို၍ ပို၍လာရလတေော့သည်။
မကြာလိုကပြါခွေ။ မှဦး၏ လီးတနကြှီးက သူမ၏စောကပြတထြဲသို့ အတင်းဆောင့ကြာ လိုးသှင်းပြီး ဖိကပလြိုကခြွိနမြှာပင် မှင့မြှင့ကြှညကြလည်း သူမ၏စောကပြတဝြကို အတင်းပင် ကော့တငပြေးကာ သူတို့နှစ်ဦးလုံး၏ ခန်ဓာကိုယန်ှဈခုသည် တလှန့လြှန့ြ တွန့ြ၍ သှားရပါလတေော့သည်။
“ပျိုငတ်ူပြီးလွှင် ကောင်းနိုငပြါသည်။”
ပြီးပါပြီ။