အမှောငတ်ကာ့ အမှောင်
🏵️အပိုင်း ( ၂ )🏵️
ရေးသားသူ – သာဒင်
⚠️အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ မကြိုကမြနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။⚠️
ကြောစြိုးသောြ ပေးလိုကတ်ာက အဝတပြတတ်ီးလိုမွိုး ခပပြွော့ပြော့ အလကစြတဈအသားလေး နှစ်ခု။ ဖူးဝတရြညကြ ဘာအတွကမြှန်းမသိလို့ ကြောစြိုးသောကြို မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့။
“အဲဒါဒူးစွပလြေ၊ ဖူးခွထေောကမြှာ စွပလြိုကြ”
ဒေါဖြူးဝတရြည် သူ့ဒူးနှစ်ဘကမြှာ စွပလြိုကသ်ည်။ မတင်းလှန်း မလွော့လှန်း ခွအေိပလြေး ဝတထြားရသလိုပင် အနတေောဖြစ်နသည်ေ။
“လေးဘကထြောကလြိုကြ”
ဒေါဖြူးဝတရြည် ကြောစြိုးသောပြှောသလိုပင် ဧည့ခြန်းကြမ်းပြငမြှာ လေးဘကထြောကလြိုကသ်ည်။
“ ငါ ဒီနေ့ကစပြီး ဖူးမလို့ခေါမြယ်၊ နငင်ါပြောတာ အကုနန်ားထောငရြမယ်၊ နားမထောငရြင် အပြဈပေးမယ် နားလညလြား”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ဂိမ်းစပြီဆိုတာသိလို့ ခေါင်းငှိမ့ပြှီး အဖြပေေးလိုကသ်ည်။
“ခေါင်းမငှိမ့န်ဲ့ ငါပြောတာကို ဟုတကြဲ့ပါသခငလြို့ ပြော”
“ဟုတကြဲ့ပါသခင်”
“အင်း အဲလိုမှပေါ့၊ ငါခွင့မြပြုပဲ နင် မတတ်တမြရပရြဘူး၊ အဲလို လေးဘကထြောကပြဲ နရမေယ်၊ နားလညလြား”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကသ်ည်။ ကြောစြိုးသောဆြီမှ လကဝြါးဖြင့ြ သူ့ဖငကြှီးကို ဖြန်းကနဲ ရိုကလြိုကတ်ာ ခံလိုကရြသည်။
“အား နာတယ်”
“ ငါဘာပြောထားသလဲ ဖူးမ၊ ကိုယ့သ်ခငကြို ခေါင်းငှိမ့ဖြှစရောလား”
“ဟုတကြဲ့ပါသခင်၊ မှားသှားပါတယ်”
ဘာကြောင့မြှန်းမသိ၊ အတွေ့အကြုံ အသဈအဆန်းကြောင့ပြဲလား၊ သူ့မသိစိတကြှောင့ပြဲလား၊ ဒေါဖြူးဝတရြညရြဲ့စောကဖြုတမြှာ အရညတ်ှစေို့လာခဲ့သည်။
“နေဦး ငါ ဒါလေးဝတပြေးမယ်”
ကြောစြိုးသောကြ သူ့အိပထြဲ ဖြကထြားသည့ြ ခွေးလညပြင်းတွင် ပတလြေ့ရှိသော သားရခေါးပတကြို ထုတပြှီး ဒေါဖြူးဝတရြညလြညပြင်းတွင် တပပြေးလိုကသ်ည်။ ထိုလညပြတမြှာ ကြိုးတဈချောင်းလည်း ခွိတလြိုကသ်ည်။
“ကဲလာ နင့ကြို လမ်းလွှောကကြငွ့ရြမယ်”
ကြောစြိုးသောကြ ရှေ့မှ ကြိုးကို ဆှဲသှားတော့ ဖူးဝတရြညတ်ဈယောကြ နောကမြှ လေးဘကထြောကကြာ လိုကသ်ှားရလသည်ေ။ ထိုအခါကြမှ ဒေါဖြူးဝတရြည် ဒူးစွတဘြာလို့ ပေးသညကြို သဘောပေါကတ်ော့သည်။ သူ့ဒူးတွကေ ကြမ်းပေါတ်ှင် အပြန်းခံနိုငမြည် မဟုတတ်ာ သူသိသည်။ ထိုအတွကြ ကြောစြိုးသောကြို ကြေးဇူးပငတ်ငမြိလသည်ေ။
“ဗိုကဆြာပြီလား”
“မဆာသေးပါဘူး သခင်”
“အင်း အခု အိုကစြခရငစြားထား ခဏနမှေ ညစာကြှေးမယ်”
ကြောစြိုးသောကြ ရခေဲသတ်ေတာကို ဖြင့လြွှကြ အိုကစြခရငဗြူးကို ထုတလြိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ ကြှဇလေုံသေးတဈခုထဲကို အိုကစြခရငကြို ဇွန်းဖြင့ြ ခပထြည့လြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဒေါဖြူးဝတရြညရြှေ့ ကြမ်းပြငမြှာ ခပြေးလိုကသ်ည်။
“ဟေ့ လကန်ဲ့မကိုငန်ဲ့ လွှာနဲ့ပဲ လကြစြား”
ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာ ခေါင်းငုံ့ပြီး လွှာဖြင့ြ လကြစြားလသည်ေ။ သူ့စိတထြဲမှာတော့ အသဈအဆန်းလို ဖြစ်ပြီး ပြောသ်လိုလိုပင် ခံစားနရလေသည်ေ။ တဈနေ့လုံး ရုံးမှာ သူများကိုပဲ ဟောကစြားလာခဲ့ရတာ အခု သူ့ကို ပြနပြှီး အနိုငကြငွ့တ်ာခံရတော့ အပြောင်းအလဲလို ဖြစ်နရလေသည်ေ။ ဒီနေ့မှပဲ အိုကစြခရငကြ စားကောင်းနပြေီး သူလွှာဖြင့ြ လကြစြားလိုကတ်ာ ပြောငသ်ှားတော့သည်။ သူ အိုကစြခရငကြို လကြစြားနသညေကြို ကုလားထိုငပြေါမြှာ ထိုင်၍ စောင့ကြှည့န်သေူ ကြောစြိုးသောကြ ကုနသ်ှားတာတွေ့တော့ လညပြတကြှိုးကို ဆှဲကာ သူ့ဆီလာဖို့ ခေါလြိုကလြသည်ေ။
“လာစမ်းဒီကို၊ ငါ့ရဲ့ လီးကို စုပပြေးစမ်း၊ လကန်ဲ့ မကိုငန်ဲ့နောြ”
ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာ ကြောစြိုးသောြ ထိုငန်ရောသို့ လေးဘကထြောကလြာပြီး ကြောစြိုးသောြ၏ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးကို ငုံစုပလြိုကလြသည်ေ။ ခုနလေးတငမြှ ရခေဲမုန့ြ စားထားသဖြင့ြ အေးစကန်သေော ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ ပါးစပလြွှာများကြောင့ြ ပူနှေးနသေော လီးကြီးမှာ အေးကနဲ ခံစားလိုကရြပြီး ကြောစြိုးသောြ လီးကြီးမှာ ဆတကြနဲ မာကြောသှားတော့သည်။
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ သူ့ခေါင်းကို ငုံ့ကာ ကြှကာဖြင့ြ ပုလှမှေုတပြေးတော့သည်။ ကြောစြိုးသောမြှာ အခုနကတည်းက ဖငတ်ုံးလုံးဖြင့ြ လေးဘကထြောကသ်ှားနသေော ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ကြည့်ပြှီး ကာမစိတတ်ှေ တဖြားဖြား တကန်တောကို အောင့အြီးထားရသညဖြစ်ရာ အခုလို သူ့လီးစုပပြေးနတော ခံရတော့ အတော့ကြို အီးစိမ့န်အေောင် ကောင်းလှသဖြင့ြ တအီးအီးပင် ငှီးလိုကမြိသည်။
နောကတ်ော့ ပြီးချင်လြာသဖြင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ဆံထုံးကြီးကို လကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ ဒေါဖြူးဝတရြညပြါးစပထြဲကို သူ့လီးကြီး သုံးလေးခကြဆြောင့ထြိုးလိုကပြှီး သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ သူ့လီးကို အားရပါးရစုပလြိုကပြှီး သုတရြညတ်ှကေိုပါ သန့စြငသ်ှားအောင် လီးချောင်းကြီးတဈခုလုံးကို လကြပြေးနသညေကြို မကြလြုံးလေးမှေးကာ ဇိမခြံနပြေီးမှ ကြောစြိုးသောကြ ထလိုကပြှီး။
“ကဲ ရသှေားခြိုးကြရအောင်”
ဆိုပြီး ဒေါဖြူးဝတရြညကြို လညပြတကြှိုးမှ ဆှဲခေါကြာ ရချိုးခန်းဆီသို့ ထွကလြာကြသည်။ ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ လညပြတကြှိုးကို ဖြုတလြိုကပြှီး ဒူးစွပမြွားကိုလည်း ခွှတစြသည်ေ။ လူကိုတော့ မရပခြိုင်း လေးဘကကြုန်းသာနစသေည်ေ။
“ညီးကိုယကြ တကိုယလြုံး ခွှေးစောန်ံနပြေီ ရချိုးပေးရမယ်”
ဟုပြောကာ လေးဘကထြောကန်သေော ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ရခွကေဖြှင့ြ ရမွေားလောင်းခကြာ ဆပပြှာတိုကပြေးလသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြည် ဖငကြှီးနှင့ြ နို့တွကေို သသခွေောခွာ ပြတသ်တ် ဆေးကြောပေးလရော ဒေါဖြူးဝတရြညခြငမြွာ ပေါငန်ှဈလုံးကို လိမမြိမတတ် စောကဖြုတထြဲမှ တစိမ့စြိမ့ယ်ားနရလေသည်ေ။
“အောငမြယ် ကောငမ် စောကဖြုတကြှီးက ဖောင်းပြီးအရညတ်ှေ စိုနလေိုကတ်ာ တောတ်ောခြံချင်န်ပြေီလား”
“ဟုတကြဲ့ပါသခင်”
ကြောစြိုးသောကြ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ဒီအတိုင်းနစေေ၍ သူဘာသာ ရချိုးလိုကသ်ည်။ ပြီးသှားမှ သဘကတ်ဈထညယ်ူပြီး သူ့ကိုယကြိုသုတ်၊ ဒေါဖြူးဝတရြညကြိုလည်း သုတပြေးလိုကသ်ည်။ နောကဒြေါဖြူးဝတရြညအြိပခြန်းရှိရာသို့ ထွကလြာခဲ့ပြီး သူ့နောကမြှ လိုကလြာရနလြည်း လကပြှလိုကသ်ည်။
ဒေါဖြူးဝတရြညအြိပခြန်းတွင်းရောကတ်ော့ အံဆှဲတဈခုထဲမှ ဒေါဖြူးဝတရြည် နိုငင်ံခွားမှ ဝယလြာသော လီးအတု တဈခုကို ထုတလြိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် လေးဘကထြောကန်သေော အနောကမြှ သှားကာ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှ ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတကြှီးကို လီးအတုဖြင့ြ ဆှလသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာ ဖငလြုံးကြီးတွေ လှုပကြာရမ်းရင်း တအီးအီး ငှီးငှူနလသေည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြည် ဖြစ်ပကြန်သညေကြို ကြည့်ရြင်း ကြောစြိုးသောတ်ဈယောကလြည်း လီးကြီးတောငလြာရပြနသ်ည်။ ထိုအခါ သူ့လီးကြီးကို ကြနဒြုံးစွပလြိုကပြှီး ဂယွမြွား လူးလိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် ဖငပြေါကကြိုလည်း ဂယွမြွားသုတကြာ လကမြဖြင့ြ အထဲသို့လည်း အနည်းငယ် ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ ဒေါဖြူးဝတရြည် စောကဖြုတကြို လီးအတုဖြင့ြ လိုးပေးရင်း ဖငပြေါကထြဲသို့ သူ့လီးကြီး ထိုးသှင်းပစ်လိုကလြတေော့သည်။
“အား.. အီး..”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြို သူ ဖငခြဘွူးသညမြှာ အကြိမပြေါင်းမနည်းတော့ပြီမို့ ဒါကတော့ ခံနိုငရြညရြှိပြီ ဖြစ်သောလြည်း လီးအတုကလည်း စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းထားပြီး အပေါကန်ှဈခုလုံး တပျိုငန်ကြ လုပတ်ာကတော့ ပထမဦးဆုံးမို့ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ အီစိမ့န်အေောင် ခံစားနရလေသည်ေ။ ကြောစြိုးသောကြ လီးအတုကို ဒေါဖြူးဝတရြညစြောကဖြုတထြဲ အဆုံးအထိသှင်းထားပြီးမှ ဖငကြို လိုးနပရေော သူ့လီးကြီးက လီးအတု မာမာကြီးကို နံရံတဈခုခွားကာ ခံစားသိရှိနရလေသည်ေ။ ဖီးလည်း အတောတ်ကလြာသဖြင့ြ ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့လြိုးရင်း သုတရြညမြွား ဒေါဖြူးဝတရြညဖြငပြေါကထြဲ တဖြစ်ဖြစ် ညှဈထုတကြာ ပြီးသှားလတေော့သည်။
ကြောစြိုးသောကြ ဒီတဈညနတွင်ေးမှာပဲ ၂ခွီပြီးသှားပြီဆိုတော့ ကာမစိတလြည်း နည်းနည်းလွှော့သှားသည်။ ဒေါဖြူးဝတရြည် သူပြောသမွှ လိုကန်ာသညကြိုလည်း ကြည့်ပြှီး သနားသှားသည်။ ထို့ကြောင့ြ သူကပင် စပြီး ဂိမ်းကို ရပလြိုကသ်ည်။
“ ဖူး တောပြှီကြာ ဒီနေ့အဖို့တော့ ဒီလောကပြဲ ထတော့ လာ ရချိုးခန်းထဲမှာ မောင် ဆေးပေးမယ် “
ဒေါဖြူးဝတရြညလြည်း အခုမှ စိတပြေါ့သှားဟနဖြှင့ြ မတတ်တထြရပလြိုကပြှီး ကြောစြိုးသောကြို ပုခုံးဖကတ်ှဲခိုရင်း ရချိုးခန်းထဲ လိုကလြာတော့သည်။ ကြောစြိုးသောကြိုလည်း ခစွစြနိုးဖြင့ြ နောကဖြကမြှ ပုခုံးသားကို ကဈဈပေးလိုကလြသည်ေ။
ကြောစြိုးသောကြ ရချိုးခန်းထဲမှာ ဆပပြှာမှှေးဖြင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ ဖင် စောကဖြုတ် ပေါငလြုံးများကို ဆေးကြောပေးပြီး အမှှေးပြသဘကဖြှင့ြ ယုယုယယ လေး သုတပြေးလသည်ေ။ ပြီးမှ အိပခြန်းရှိရာသို့ ပြနလြာကြပြီး ဒေါဖြူးဝတရြည် ကုတငကြှီးပေါတ်ှင် တဈယောကကြို တဈယောကဖြကကြာ လှဲလွောင်း နားကြလသည်ေ။
“မောငကြ ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ၂ ခါလောကြ လုပပြှီးတာနဲ့ ဒီဂိမ်းကို စိတမြပါတော့ဘူးလား အဟိ”
“မဟုတပြါဘူး ဖူးရယ်၊ မောငကြ စမ်းသာစမ်းကြည့်တ်ာ၊ ဖူးကို အဲဒါမွိုးလည်း မကြည့်ရြကဘြူးကြာ”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကြောစြိုးသောန်ှုတခြမ်းကို သူ့နှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ ဖိကပကြာ နမ်းလိုကပြှီး
“ဖူးတော့ မောင့ကြို တအားခစွသ်ှားမိပြီကြာ၊ တကယကြ ဖူးလည်း သိပတ်ော့စိတမြပါပါဘူး၊ မောင့ကြိုလည်း အဲ့လိုမလုပရြကဖြူး၊ ဒါပမေဲ့ မောင် စိတခြမွြးသာအောင် လိုကလြုပပြေးရတာကိုက ဖူးစိတထြဲမှာ တမွိုးလေးပဲလေ ကြိုကန်တော။ အခုတော့ မောငကြ ဖူးကို အဲလို မလုပရြကဖြူးဆိုတာ သိသှားရတော့ ဖူး အရမ်းပြောသ်ှားတာပေါ့။ မောငကြ ဖူးကို လိုးဖို့သကသ်ကြ မဟုတပြဲ တကယခြစွတ်ာပါလား ဆိုတာ သိလိုကရြလို့လေ”
“အင်း မောငကြ ဖူးကို တကယခြစွတ်ာပါ။ အခု တော့ ဖူးက မောငစြိတခြမွြးသာအောင် လိုကလြွောပေးတယဆြိုတာ သိရတော့ ပိုခစွသ်ှားပြီကြာ”
ပြောရင်းဆိုရင်းဖြင့ြ အခစွဓြာတတ်ှေ နှစ်ဦးသားမှာ ဖုံးလှှမ်းနကြပြေီး တဈယောကကြို တဈယောကြ တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကြ နမ်းရှုံ့နကြရေင်းဖြင့ြ ကြောစြိုးသောလြီးကြီးမှာ ဒေါဖြူးဝတရြညပြေါငကြှားတွင်း ထိုးထိုးထောငထြောငထြ မာလာခဲ့ရလသည်ေ။ ထိုအခါတွငတ်ော့ သူတို့ နှစ်ယောကြ အရသာခံကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှကြေီးထိုး ပုံစံဖြင့ြ ဇိမဆြှဲလိုးဖြစ်ကြတော့သည်။
“ဟေ့ အိပပြုတကြှီး ထတော့ အလုပသ်ှားရမယလြေ မေ့နပြေီလား”
မကြန်ှာပေါြ ရစကေတ်ှေ ကလွာသဖြင့ြ ကြောစြိုးသောြ ရုတတ်ရကြ နိုးလာခဲ့သည်။ အခန်းထဲကို အလင်းရောင် တောတ်ောဝြငန်ပြေီမို့ သူအိပယ်ာထ နောကကြနွတောသိသဖြင့ြ ကမန်းကတမ်း ထလိုကြ သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ရချိုးပြီးခါစ ထမိနရြငလြွှားဖြင့ြ သူ့ခေါင်းလွှောထြားသည့ြ ဆံပင် မချောကတ်ချောကကြ ရစကေတ်ှဖြငေ့ြ ကြောစြိုးသောမြကြန်ှာကို မထိခလုပထြိခလုပလြုပ် နိုးနခွင်ေးဖြစ်လသည်ေ။
အိပယ်ာထခါစ ယောကြွားတို့၏ထုံးစံ ကြောစြိုးသောလြီးကြီးမှာ ခွုံထားသည့ြ စောငပြါးပါးအောကမြှာ ထောငထြနသည်ေ။ သူနိုးလာတာတွေ့လို့ ပြုံးပြလိုကပြှီးမှ အခန်းထောင့ရြှိ မှနတ်ငအြလှခုံဆီသို့ လွှောကသ်ှားနသေော ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ဆကင်ေးကြည့်န်မေိသည်။ ရချိုးပြီးခါစမို့ ရငလြွှားထားသော ထမိနကြ အသားမှာ ကပန်ပြေီး လမ်းလွှောကသ်ှားတော့ တငပြါးလုံးကြီးတွကေ လှတလြှတလြပလြပ် ခုနပြေါကသ်ှားသညကြို မှငလြိုကရြတော့ သူလီးကြီးက ပိုမာသှားသည်။ မနေ့တုန်းက လေးဘကထြောကခြိုင်းကာ သူကြိုးဖြင့ြ ဆှဲ လမ်းလွှောကခြဲ့တာကိုလည်း သတိရမိသည်။
ကြောစြိုးသောြ ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ ဒေါဖြူးဝတရြညန်ောကြ အမှနလြိုကသ်ှားပြီး မှနတ်ငခြုံရှေ့ကုလားထိုငမြှာ မထိုငခြငလြေး အနောကကြနေ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ သူ၏ မာတောငန်သေော လီးကြိးမှာ ဒေါဖြူးဝတရြညဖြငလြုံးကြီးတွကေို ထောကလြို့၊ သူ့လကန်ှဈဖကကြ နို့နှစ်လုံးကို တဈဖကတ်ဈခကြြ အုပကြိုငထြားလိုကသ်ည်။
ရချိုးပြီးခါစမို့ အေးစကပြှီး ခေါင်းလျှော်ညန်ံ့လေး သင်းနသညေ့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် လညတ်ိုငလြေးကို နမ်းလိုကသ်ညကြို ဒေါဖြူးဝတရြညကြ မှနထြဲမှတဆင့ြ ကြည့်ပြှီး ပြုံးလိုကသ်ည်။ သူ့ဖငလြုံးကြီးတွကေို နောကဖြကသ်ို ကော့ပြီး ကြောစြီုးသောြ လီးကြီးကို ဘယည်ာရမ်းသှားအောင် ပြတပြေးလိုကသ်ည်။
“ဟှန့ြ နိုးတာနဲ့ ထတယဆြိုတာ မောငလြိုမွိုးပဲ ထငတ်ယ်”
“ဖူးက အရမ်းလှနတောကိုးကြာ”
“အဲတော့”
“မောငကြ ခစွခြငွတ်ာပေါ့လို့”
“ခစွခြငွတ်ာလား လိုးချင်တ်ာလားကြာ”
“အခစွတ်ှေ အပြည့န်ဲ့ လိုးချင်တ်ာပေါ့လို့”
“ခစ်ခစ် ကိုယတ်ောခြွော အပိုတွေ ပြောမနနေဲ့ ရုံးနောကကြမွယ် လုပစြာရှိတာ မှနမြှနလြုပတ်ော့ သှား”
“ အို ဘယသ်ှားရမှာလဲ လုပစြရာက ဒီမှာလေ”
ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ ကြောစြိုးသောကြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ရငလြွှားထားသော ထမိနကြို ဖြညခြလွိုကရြာ ထမိနမြှာ ကြမ်းပေါသ်ို့ ကြင်းလိုကြ ပုံရကသ်ားကသွှားတော့သည်။
“ အို လုပစြရာဆိုတာ မကြန်ှာသဈရချိုးဖို့ကို ပြောတာလကြော၊ ရုံးနောကကြတွော့မယ်”
“ခဏလေးပါ ဖူးရယ်၊ မောင် အကြောတွတင်ေးနလေို့ပါနောြ၊ ကဲပါကြာ မှနတ်ငခြုံပေါမြှာပဲ လကထြောကပြှီး ကုန်းပေးလိုကြ”
ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ မှနထြဲမှနေ၍ ကြောစြိုးသောကြို မကြစြောင်းလှလှလေး တဈခကြထြိုးလိုကရြင်းမှ သူ့ရှေ့မှနတ်ငခြုံပေါသ်ို့ တံတောငန်ှဈဖကထြောကရြင်း အနောကဖြကကြို ဖငကြှီးကော့ပေးလိုကလြသည်ေ။ ဖင်းကြီးကို အနောကဖြကြ ကော့ပေးလိုကလြို့ ကားစွင့လြာသော တငလြုံးကြီးနှစ်ခုကြားအောကမြှ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးမှာ အရညကြှညဖြှင့ြ ရှမ်းလဲ့နပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ ကြောစြိုးသောကြ ဒူးကို အသာကြေးကာ သူ့လီးကြီးကို စောကဖြုတဝြမှာတေ့ကာ အသာလေး ဖိသှင်းလိုကလြတေော့သည်။
“အ….အီးးး…”
“ကောင်းလိုကတ်ာ ဖူးရယ်”
————————————-
ညနရေုံးဆင်းလို့ အိမပြှနလြာကြတော့ အိမထြဲမဝငခြင် အိမတ်ံခါးအဝမှာ ဒေါလြေးဝတရြညကြ ကြောစြိုးသောဘြကသ်ို့ လှည့ကြှည့ပြှီး
“မောင် ဘယလြိုလဲ မနေ့ကဂိမ်း ဆကြဦးမှာလား”
“မောငပြှောပြီးပြီလေ၊ မနေ့ကတည်းက၊ မောင် မလုပရြကတ်ော့ပါဘူးဆိုတာ၊ ဒါပမေဲ့ ဖူးလုပခြငွရြင် ဖူးအလှည့လြေ၊ လုပမြလား”
” ဟင့အြင်း အခုတော့ မလုပခြငွသ်ေးဘူး၊ ဒါပမေဲ့ အကြှေးမှတထြားမယ်၊ ခစ်ခစ်”
“အင်း ဟုတပြှီ၊ ဖူးကြိုကတ်ဲ့ အခွိနပြှော ဟုတပြှီလား၊ မောင့အြပေါမြှာ တဈရကတ်ိတိ သခငမြလုပဖြို့ အကြှေးရှိနတယေဆြိုတာ မှတထြားမယ်၊ အဟိ”
သူတို့နှစ်ယောကြ အိမထြဲဝငပြှီး အိမ်းတံခါးမကြီးကို ပြနပြိတအြပြီးတွင်၊ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ဖကရြမ်းနမ်းရှုံ့ လိုကကြှလသည်ေ။
“ကဲ ကိုအဆန်းထွငကြှီး ဘာအသဈအဆန်း စမ်းကြည့်ခြငွသ်ေးလဲ ပြော”
ကြောစြိုးသောကြ သူတဈနေ့လုံး စဉြးစားထားမိသည့ြ အကြောင်းအရာတဈခုကို အခွင့အြရေးပေါပြှီ ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိသဖြင့ြ စိတအြားထကသ်နသ်ှားလသည်ေ။ သူအရငတ်ုန်းက ဒေါဖြူးဝတရြည် ကြနပြှူတာကို ခိုးဝငပြှီး chat ကို ကြည့်တ်ုန်းက မလေးရှားက သူငယခြငွြးတဈယောကဖြှင့ြ ပြောနတောရော၊ ဒေါဖြူးဝတရြည် စုဆောင်းထားသည့ြ အင်းစကြ၊ အောစာပေ၊ အောဗီဒိယိုတွကေိုပါ တွေးမိပြီး ထိုကိဈစကိုတော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် သဘောကမွှာပဲဆိုတာ သူသိသည်၊ သို့သောလြည်း တိုကရြိုကပြှောလွှင် ရှကပြှီး ငှင်းနေဦးမည်၊ သှယဝြိုကပြှီး ပြောလွှင် ဖြစ်နိုငမြညဆြိုတာကို သူသိသည်၊ ထို့ကြောင့သ်ူက
“မောင် တဈခုပြောမလို့၊ မောင် ဖတဖြူးတဲ့ စာတွထေဲမှာ လငမြယားတွေ ရိုးသှားလို့ရှိရင် လုပကြှတဲ့ဟာတဈခုရှိတယ်၊ အဲဒါက ရိုးပလေး ကစားတာပဲတဲ့”
“အင်း ပြောပါဦး ဘယလြိုမွိုးလဲ”
“ဒီလိုကြာ မောငန်ဲ့ ဖူးနဲ့ ခစွပြှဲဝငတ်ဲ့အခါ တခါတခါမှာ မောငကြ မောင် မဟုတတ်ော့ဘူး၊ ဖူးက ဖူး မဟုတတ်ော့ဘူး၊ တဈလှည့စြီ၊ တဈယောကယ်ောကြ အယောငဆြောငမြယကြှာ၊ တဈယောကတ်ဈလှည့စြီပေါ့၊ ဥပမာ မောင့ကြို ဖူးက ဘယသ်ူ ဖြစ်စချင်ေသ်လဲ၊ မောငကြ အဲ့ဒီလူအနနေဲ့ သရုပဆြောငမြယ်၊ ဖူးအလှည့ကြှရငလြည်း ဖူးက မောငဖြစ်စချင်ေတ်ဲ့သူအဖြစ် သရုပဆြောငပြေးရမယ်”
“ဟနဆြောငပြနဆြောင် အခစွပြေါ့ ခစ်ခစ်၊ ရေးရေးလေးတော့ သိပြီ၊ ဒါပမေဲ့ မောငပြဲ အရငစြ၊ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ဖူးက မောင့ကြို အတုခိုးရမှာပဲ “
ကြောစြိုးသောြ အမှနစြဉြးစားလိုကသ်ည်။ သူငယင်ယတ်ုန်းက မှန်းပြီး ထုခဲ့ရသည့ြ မိန်းမတွကေို တန်းစီ စဉြးစားလိုကသ်ည်။ အများကြီးပဲ။ အဟီး ငါတော့ ရကပြေါင်းများစွာ မှန်းလို့ရပြီ အဟိ။ နေဦး လောလောဆယ် ပထမဆုံး ဘယသ်ူ့ကို လုပရြမလဲ
“ဖူးဆီမှာ ထမိနအြစိမ်းရှိလား ကြောင်းစိမ်း”
“ဟင့အြင်း မရှိဘူး၊ ဖကဖြူးရောငပြဲရှိတယ်၊ မဝတတ်ာတောင် ကြာပြီ”
“အင်းလေ မရှိရငလြည်း ရှိတဲ့ဟာပေါ့၊ ဖူး ဒီည မောင် အထကတ်န်းကြောင်းသားဘဝတုန်းက သင်ျခွာပြတဲ့ ဆရာမကြီးအဖြစ် ဟနဆြောငကြှာ၊ မောငကြ ဆယတ်န်းကြောင်းသားပဲ ရှိသေးတာပေါ့ အဲဒီတုန်းက၊ အဟိ၊ သဘောပေါကပြှီလား”
“ပေါကပြှီ ပေါကပြှီ၊ အယ်.. ကြည့်စြမ်း မောင် ငယင်ယကြတည်းက ကိုယ့ဆြရာမတောင် အလှှတမြပေးပါလား ၊ မောငန်ောြ မလှယဘြူး၊ ခစ်ခစ်”
“ ကဲပါ သှား ထမိနသ်ှားလဲ အင်ျကြီအဖြူလကရြှညဝြတလြာခဲ့၊ မောငကြ ဧည့ခြန်းက ထိုငစြောင့န်မယ်ေ၊ သင်ျခွာမလိုကန်ိုငလြို့ ဆရာမ အိမကြိုလာမေးတာပေါ့လေ”
“အင်း ဟုတပြှီ၊ ဖူး အဝတအြစားသှားလဲလိုကြဦးမယ်၊ အဲဒီဆရာမက အပျိုကြီးလား”
“ဟုတဘြူး အဟီး၊ သူ့ယောကြွား အိုဗာတိုငဆြင်းနတယေပြဲ ထားလိုကပြါတော့”
“ခစ်ခစ် မောင် တောတ်ောန်ှာဘူးထတာပဲ၊ အဟဈ၊ ခဏနေဦး ဖူး အဝတသ်ှားလဲလိုကြဦးမယ်”
သှကသ်ှကလြကလြကလြေး စိတအြားတကကြှှကာ လှဈကနဲ အခန်းထဲ ပြေးဝငသ်ှားသော ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ကြည့်ရြင်း ထိုဂိမ်းကို သူလည်း စိတဝြငစြားကြောင်း ကြောစြိုးသောြ သိလိုကရြပြီး ပြောသ်ှားသည်။ နောကြ တဈဆင့ခြငွြး တကသ်ှားလငွြ သူလိုချင်သ်ည့ြ အဆင့သ်ို့ ရောကတ်ော့မညဖြစ်ကြောင်း ကြောစြိုးသောြ သိလိုကရြသဖြင့ြ တောတ်ောကြွနပေသ်ှားလတေော့သည်။
ကြောစြိုးသောြ ပုဆိုးအောကမြှ သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတပြှီး ကုလားထိုငတ်ဈခုပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းက ဆိုဖာတဈခုတွင် ထိုငကြာ စောင့န်လေိုကစြဉြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ထွကလြာခဲ့သည်။
“ဟင် မောငကြွောစြိုးသောတ်ောင် ရောကန်ပြေီလား၊ ဆရာမလည်း အခုပဲ ရောကတ်ာ၊ အဝတစြားတောင် မလဲရသေးဘူး”
ဒေါလြေးဝတရြညကြ ထွကလြာတာနှင့ြ ခပတ်ညတ်ညပြင် သရုပဆြောငတ်ော့သည်။ ကြောစြိုးသောြ လုံခွညအြောကမြှ လီးကြီးက ခကြခြငွြးမာတကလြာလသည်ေ။
“ဟုတကြဲ့ ဆရာမ ဖြည်းဖြည်းလုပပြါ၊ ကနွောြ အိမကြို နောကကြမွယ် ဆရာမဆီ စာသှားမေးမယ် ပြောထားပါတယ်”
“အေးကြယ့ြ ဒီနေ့လည်း ဆရာမ အမွိုးသားက အိုဗာတိုငလြုပမြယဆြိုတော့ နည်းနည်းနောကကြမွယ် ပြောတယ်၊ အခုတော့ ဆရာမလည်း အိမမြှာတဈယောကထြဲ ဆိုတော့ အေးအေးဆေးဆေးပေါ့ကြယ်”
“ဟုတလြား ဆရာမ တဈယောကထြည်းလား အဲဒါဆိုရင် အတောပြဲ”
“ဘာတောတ်ာလဲကြဲ မောငကြွောစြိုးသောရြဲ့”
“ဒီလိုလေ ကန်ောျ ဆရာမကို ပြောစရာရှိလို့ “
“ပြောလေ မောငကြွောစြိုးသောြ”
“ကနွောြ ဆရာမကို ခစွန်မေိပြီဗွာ”
“ဘာ မင်းဘာပြောလိုကတ်ယ်၊ ဆရာမနဲ့ တပည့ြ၊ မင်း အဲလိုမွိုးပြောစရာလား၊ ပြီးတော့ ငါ့မှာကအိမထြောငန်ဲ့၊ ငါ အိမထြောငကြကြတည်းက ကလေးယူခဲ့ရင် ငါ့သားသမီးတောင် မင်းလောကရြှိတော့မယ်”
“အဲဒါတွနေဲ့ မဆိုငပြါဘူး ဆရာမရယ်၊ ဆရာမ စာသငရြင် အနောကကြနေ ကနွောကြ ကြည့်ကြှည့ပြှီး ခစွခြငွန်ရတောပါ”
“မင်းဟာက ခစွခြငွန်တောလား ဟိုကိဈစကို လုပခြငွန်တောလား ရှင်းရှင်းပြောစမ်းပါကြာ”
“ဟုတကြဲ့ ဆရာမ ရှင်းရှင်းပြောရရင် ဆရာမကို လိုးချင်န်တောပါ ဆရာမ”
“ဟင် မင်း ရိုင်းလှခညွလြား”
“ဟုတပြါတယ် ဆရာမ၊ ဆရာမ သငပြုန်းပေါကြ စာတွကေို ဒတစြတာနဲ့ ဖကြတ်ိုင်း တုနတ်ုနသ်ှားတဲ့ ဆရာမရဲ့ ဖငကြှီးတွကေို ကြည့်ပြှီး ကနွော့လြီးကြီးက ဒီလိုဖြစ်နရတောပါ ဆရာမရယ်”
ကြောစြိုးသောကြ သူ့ပုဆိုးကို ဖြညခြကြာ မာတောငန်သေော လီးကြီးကို ဖြင့ပြှလိုကသ်ည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ ခပတ်ညတ်ညလြုပန်သေော မကြန်ှာမှာ ရယခြငွပြကကြွိ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ သို့သောလြည်း ဆကြ၍
“ဟင် မင်းမင်း၊ တောတ်ောဆြိုးပါလား ပြနဖြုံးလိုကစြမ်း၊ မင်းရဲ့ ဟိုဟာကြီးကို၊”
“လီးကြီးလို့ ပြောပါ ဆရာမရယ်၊ ဟုတပြါတယ် ကနွော့လြီးကြီးက တအားကို မာနရပေါတယ်၊ ဆရာမကို လိုးချင်လြှန်းလို့ပါ”
“မင်း အခုထွကသ်ှားလိုကစြမ်း၊ မင်းမကြန်ှာလည်း ငါမကြည့်ခြငွတ်ော့ဘူး”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြပြောပြီး လကန်ှဈဖကကြို ခါးမှာထောကကြာ၊ ကြောစြိုးသောကြို ကြောပေးလိုကလြသည်ေ။ ကြောစြိုးသောကြ မတတ်တရြပလြွှကြ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတခြခွဲ့ကာ ဒေါဖြူးဝတရြညအြနောကမြှ သိုင်းဖကလြိုကလြသည်ေ။ သူ့လီးကြိးက ဒေါဖြူးဝတရြည် အတွင်းခံမဝတထြားသော ထမိနပြေါမြှ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကြား ထိုးထောကန်လသေည်ေ။
“ဆရာမရယ် ကနွော့ကြိုသနားပါ၊ ကနွော့လြီးကြီးပေါကကြှဲသှားရပါတော့မယ်”
“အို မင်း ဘယလြိုလုပန်တောလဲ”
ကြောစြိုးသောြ တကယစြိတမြထိန်းနိုငတ်ော့၊ သူတကယမြှန်းထုခဲ့ရသော ဆရာမကြီးကို မကြစြိထဲပြနမြှငယ်ောငလြာပြီး ဒေါဖြူးဝတရြညကြို အတင်းဆှဲဖကကြာ နှုတခြမ်းချင်ြးဆှဲစုပတ်ော့သည်။ လကတ်ှကလေည်း ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ငပြါးဆုံကြီးများကို ဖစွည်ှဈကာ၊ အားရပါးရ ဆုပန်ှယန်တေော့သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ဟနဆြောငပြနဆြောင် ရုန်းသလိုလေး လုပန်ရင်ေး သူ့စောကဖြုတမြှာလည်း စောကရြညတ်ှေ စိုစိုရှှဲနပြေီမို့ မအောင့န်ိုငတ်ော့ပါ။
“အို မောငကြွောစြိုးသောရြယ်၊ မင်း ဘယလြိုလုပန်တောလဲကြာ၊ ဆရာမကို အခန်းထဲ တွဲခေါပြေးပါတော့၊ ဆရာမ လမ်းမလွှောကန်ိုငတ်ော့ဘူး”
သို့နှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြညအြခန်းထဲက ကုတငပြေါတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား ကိုယလြုံးတီးဘဝကို ရောကကြှပြီးနောကတ်ော့
“လုပတ်ော့ကြာ မောငကြွောစြိုးသောြ ဆရာမ ဖငလြုံးကြီးတွကေို ကြည့်ကြှည့ပြှီး လိုးချင်န်တယေဆြို၊ မင်းစိတတ်ိုင်းကလွိုးတော့၊ ဆရာမ လေးဘကထြောကပြေးမယန်ောြ”
“………”
“အာ့……အအအအ..အီး..”
“ဖြတ်….ဖတ်…ဖုတဖြုတ်…”
သူတို့နှစ်ယောကစြလုံး ခွှေးတွသေံတွေ တလုံးလုံးဖြင့ြ ကာမအရသာ အထွတအြထိပကြို ရောကသ်ှားကြလတေော့သည်။
“ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာမကြီးရယ်”
“ဆရာမလည်း ကောင်းပါတယ် မောငကြွောစြိုးသောရြယ်၊ ခစ်ခစ်ခစ်”
—————————————
နောကတ်ဈနေ့ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ကြောစြိုးသောကြ
“ကဲ ဒီတဈခါ ဖူးအလှည့ြ၊ ပြော မောင့ကြို ဘယသ်ူဖြစ်စချင်ေလြဲ”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ပြုံးစေ့စေ့ဖြင့ြ ကြောစြိုးသောကြိုကြည့်ကြာ
“မောင် မရယရြဘူးနောြ ဖူးရှကသ်လိုပဲ”
“ဟာ ဖူးကလည်းကြာ ဒီအခွအနေရေောကန်မှေ မောငတ်ို့မှာ ဘာရှကစြရာကနွသ်ေးလို့လဲ”
“မသိဘူးကြာ ကိုယ့ရြဲ့ တကယ့အြမှောငထြဲက အတွင်းစိတကြို ဖောထြုတပြှရသလိုပဲ”
“အဲဒါက တကယ့အြရသာပဲလေ ဖူး၊ လူတိုင်းရဲ့ ဘဝတလွှောကလြုံးမှာ အဲ့လို ကိုယ့ရြဲ့အတွင်းစိတကြို လှဈပြလို့ ကိုယ့အြပေါမြှာ အထငမြသေး နားလညမြှုအပြည့န်ဲ့ လကခြံနိုငမြဲ့လူ ဘယန်ှဈယောကြ ရှာတွေ့မယ်၊ ဆုံရမယ် ထငသ်လဲ”
“အင်း အဲဒါလည်း ဟုတပြါတယလြေ၊ ဒါပမေဲ့ အဟိ”
“ဒါပမေဲ့တွေ ဘာတွေ လုပမြနနေဲ့ ဘယသ်ူလဲပြောတော့”
” ဟိုမင်းမင်းကြာ…. မင်းသီဟ…”
“အောျ ဖူးရဲ့ ခဲအိုလေးလား အဟိ”
တကယတ်ော့ မင်းသီဟခေါြ မင်းမင်းမှာ ကြောစြိုးသောန်ှင့ြ ရှယသ်ူ သူငယခြငွြး ဖြစ်လသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညယ်ောကြွား ဦးဦးနီရဲ့ ညီအငယဆြုံးလည်းဖြစ်လသည်ေ။
“ အင်း”
“ဖူးကို သူက ဘယလြိုခေါလြဲ၊ ဘယလြို အခွမွေိုးနဲ့ ဖူးက စိတကြူးယဉထြားတာလဲ”
“သူက မကြီးဖူးလို့ခေါတ်ယ်၊ သူက ဖူးတို့ လငမြယားအခန်းထဲ ပစ်စည်းတဈခု လာယူတုန်း၊ ဖူးက ရချိုးခန်းထဲက ရချိုးပြီးထွကလြာ၊ မကြန်ှာသုတပြုဝါပတရြကန်ဲ့၊ သူလိုချင်တ်ဲ့ သူ့အဈကို ပစ်စည်းကို ဝိုင်းကူရှာပေး၊ အဲဒီမှာ ဇာတလြမ်းဖြစ်ပေါ့ကြာ၊”
“ကောင်းသားပဲ၊ မောငလြည်း ဖူးရဲ့ ရချိုးပြီးစ လတလြတဆြတဆြတလြေးကို ခစွခြငွတ်ယ်”
“ကဲ ရသှေားခွိုးတော့မယ် ရချိုးခန်းထဲ လိုကမြလာနဲ့ ထွကလြာမှ ဇာတလြမ်းစမှာ ခစ်”
ခါတိုင်းဆို ကြောစြိုးသောကြ ကြုံရငကြှုံသလို ဒေါဖြူးဝတရြည် ရချိုးတိုင်း သူပါ လိုကဝြင် ရချိုးပြီး ရချိုးခန်းထဲ တဈခွီ ဆှဲလေ့ရှိသဖြင့ြ သတိပေးသှားခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာသော ကိုယလြုံးထွားထွား ပေါငတ်နလြှလှနှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို သားရညတ်မှားမှားဖြင့ြ ငေးကြည့်န်သေော ကြောစြိုးသောကြ
“ဟာ မကြီးဖူး ရချိုးနတောလား ဆောရီး၊ မကြီးဖူးတို့ အခန်းထဲမှာ ကိုကြီး သိမ်းထားတယဆြိုတဲ့ဟာလေး တဈခု လိုချင်လြို့………”
—————————————-
ထိုနောကပျိုင်းမှာ ထိုကစားနည်းကို နှစ်ယောကစြလုံး သဘောကသွှားပြီးတော့ ဆကတ်ိုကြ ကစားကြသညမြှာ ရကအြတောကြှာလာတော့ မှန်းစရာလူ ကုနသ်လောကြ ဖြစ်သှားကြလသည်ေ။ ထိုအခါတွင် တဈခါမှန်းခဲ့ဖူးသူကို ပြနထြပမြှန်းကြပြနသ်ည်။ နည်းနည်းထပလြာတော့ ကစားနည်းအသဈပြောင်းဖို့ ကြောစြိုးသောတ်ဈယောကြ အကြံထုတပြှနသ်ည်။ တကယတ်ော့ သူတို့နှစ်ယောကမြှာ နေ့စဉြ အတူနရသေညတ်ော့ မဟုတပြါ၊ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ခရီး ခဏခဏ ထွကရြတတသ်ည်။ တခါတလေ ယောကြွားရှိရာ ရနကြုနသ်ို့ ပြနသ်ည်။
ထိုသို့ ခရီးထွကပြှီး ပြနလြာခါစဆိုလွှင် ဂိမ်းကစားစရာမလို တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ငတပြှတန်သလေို လိုးကြဆောကြှသည်။ နသော နည်းနည်းကြာသှားမှသာ ဂိမ်းပုံစံကစားကြသညဖြစ်သည်။
နောကဂြိမ်းတဈခုမှာ အရငဂြိမ်းနှင့ြ ခတဆြငဆြငပြင်။ သို့သောလြည်း ဗယရြီရေးရှင်း ဖြစ်သည်။ အရငဂြိမ်းတုန်းက ကိုယ့ပြါတနာကို ကိုယဖြစ်စချင်ေသ်ည့သ်ူ ဖြစ်ခိုင်းသည်။ ယခုတော့ ကိုယဘြယသ်ူဖြစ်သညဟြု ကြငှောပြီး စိတကြူးယဉကြှဖို့ဖြစ်သည်။
ထိုဂိမ်းမှာ သူတို့အတွကြ တမွိုး စိတလြှုပရြှားစရာဖြစ်စလသေည်ေ။ အဘယကြှောင့ဆြိုသောြ၊ အရငဂြိမ်းတုန်းက မိမိ စိတကြူးယဉခြဲ့သူကို ကိုယ့ပြါတနာအား သရုပဆြောငစြခွင်ေးဖြင့ြ စိတတ်ကကြှှမှုကို ရစလသေည်ေ။ ယခုဂိမ်းမှာမူကား ကိုယမြမွှောလြင့ထြားခဲ့သူ ဖြစ်သဖြင့ြ စိတထြဲမှာ ခံစားမှုမွိုးစုံ ဖြစ်စလသေည်ေ။ စိတတ်ကကြှှမှု တဈခုထဲ မဟုတတ်ော့။ တခါတရံတွင် မိမိ မမွှောလြင့ထြားသူ၊ မိမိ စိတမြလာသူ ဖြစ်သောင်ှားလည်း ဆကဆြံရသညမြို့ ဒွိဟ ခံစားမှုမွိုးပေးလသည်ေ။ ရိုလာကိုစတာ စီးသကဲ့သို့ပင်၊ ဟိုးထိပကြို တကပြှီး ထိုးကသွည့အြခွိန် အသည်းအေးပြီး ကြောခမွြးရသောလြည်း ထိုအရသာလေးကို ကြိုကန်ှဈသကသ်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်တော့သည်။ တခါတလတေော့ တဈယောကကြို တဈယောကြ ကြီစယလြိုသဖြင့ြ မကြိုကန်ှဈသကမြှန်းသိသားနှင့ြ ထိုသူအဖြစ် ဟနဆြောငခြှင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။
တခါမှာ ကြောစြိုးသောကြ ကားဆရာ ဦးလေးထူး အဖြစ် သရုပဆြောငလြသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာ သဘောမကခွေ။ သို့သောလြည်း ကြောစြိုးသောြ အလှည့ြ ကြောစြိုးသောြ ဖနတ်ီးသော ဇာတလြမ်းကြောင့ြ သူက လိုကလြွောရသောလြည်း ရငခြုံဖြယဖြစ်ရပြီး စွန့စြားမှုတဈခုလုပရြသလို ရငတ်လှပလြှပဖြှင့ြ ခံစားရလသည်ေ။ ထိုနေ့ညက ကြောစြိုးသောကြ ဦးလေးထူးအသှင် သရုပဆြောငပြှီး ကားမောင်းပို့ရင်း လူပြတသ်ော တဈနရောတွင် စကပြကြခြငွယ်ောငဆြောငကြာ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို မုဒိန်းကငွ့ခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။ ထိုဇာတလြမ်းကို သူတို့ ကားဂိုဒေါငထြဲတွင် သရုပဖြောကြှလသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ကားနောကခြန်းတွင် တကလြိုးရုံမက၊ ကားဘောနကပြေါမြှာ လကထြောကစြေ၍ အနောကမြှနလေိုးသည်။
ကားကို နောကမြှီကာ မတတ်တရြပန်သညေ့ြ ကြောစြိုးသောကြို ကားလမ်းဘေးတွင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ပုလှမှေုတပြေးရသည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ မသဒီခွင်းနှင့ြ စိတလြှုပရြှားခွင်းတို့ ရောပြှမ်းပြီး စောကရြညမြွား ရှဲကာ အကြိမကြှိမ် ပြီးရလသည်ေ။
နောကန်ေ့ကြတော့ ကြောစြိုးသောကြို လကစြားခွသေောအားဖြင့ြ သူတို့အလုပမြှ ကလေးလေးယောကအြမေ သန့ရြှင်းရေးအလုပသ်မား ဒေါလြှမှင့ြ အဖြစ်သရုပဆြောငပြှီး ရုံးမှာ အိုဗာတိုငဆြင်းနသေော ကြောစြိုးသောန်ှင့ြ ဒေါလြှမှင့တ်ို့ ရုံးခန်းထဲ ဖြစ်ကြသည့ြ ဇာတလြမ်းကို ဖနတ်ီးလသည်ေ။ သူတို့အိမမြှာ အခန်းလှတတ်ဈခန်းကို ရုံးခန်းလုပထြားသညမြို့ ထိုအခန်းတွင် သရုပဆြောငကြှလသည်ေ။
ကြောစြိုးသောအြဖို့ကတော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် ဘယသ်ူလို့ပဲ သူ့ကိုယသ်ူပြောပြော၊ သူတကယလြိုးနရသေညကြ ဒေါဖြူးဝတရြညပြဲမို့ အပန်းမကြီးပါ။ ထိုဒေါလြှမှင့ကြို အပြငမြှာ တကယတ်န်းဆို သူလကဖြွားနဲ့တောင် မတို့ချင်သ်ဖြင့ြ စဉြးစားမိတိုင်း အောဂြလီဆနလြှသောလြည်း တကယထြိတွေ့နရတောက ဒေါဖြူးဝတရြညဆြိုတော့ သူ့အတွကကြ တော့ အမြဲကောင်းနတောပဲ ဖြစ်ပါသည်။ အမြဲတမ်းကတော့ စိတကြူးယဉကြောင်းမည့သ်ူများအဖြစ်သာ သရုပဆြောငကြှပမေဲ့ တခါခါ စိတကြူးပေါကရြင် ပေါကသ်လို ပေါကကြရ အထကကြ ဖေါပြှထားသလို လူတွအဖြေဈလည်း လုပကြှပသည်ေ။
ကြောစြိုးသောကြ သူ့ကို ဒေါလြှမှင့ြ နှင့ြ ပေးလုပစြသဖြေင့ြ နောကန်ေ့ကြတော့ သူ့ကိုယသ်ူ ရုံးမှ လုံခွုံရေး ဝနထြမ်းတဈဦးဖြစ်သည့ြ ဦးကာဆင် ဆိုတော့ ကုလားကြီးအဖြစ် သရုပဆြောငလြရော ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာ အတောြ စိတည်ဈရလသည်ေ။ သူ့အတွကြ အံသှစရာတဈခုက စိတည်ဈရသညန်ှင့အြတူ ဖီလငပျိုတကရြသညကြိုလည်း သတိထားလိုကမြိလသည်ေ။ ထိုသို့ဖြင့ြ သူတို့၏ ကာမဂိမ်းမှာ တဖြည်းဖြည်းဖြင့ြ ပိုပိုပြီး စိတဝြငစြားစရာကောင်းလာရလတေော့သည်။
တဈနေ့တော့ ကြောစြိုးသောကြ ပိုပြီး စိတလြှုပရြှားစမညေ့ြ ရိုးပလေးတဈခုကို အဆိုတငသ်ှင်းလိုကလြသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာလည်း အရမ်းကို စိတလြှုပရြှားသှားရလသည်ေ။ ထို အရာကတော့…….
“အင်းဆကြ ရိုးပလေး… ဟုတလြား၊ မောငကြ တောတ်ောအြတတဆြန်းတယ်၊ ဖူးတော့ တဈခါမှ မတွေးမိပေါင်”
ကြောစြိုးသောကြ ဒေါဖြူးဝတရြညန်ှင့ြ သူ့သူငယခြငွြး မလေးရှားသူတို့ chatting တို့၊ ဒေါဖြူးဝတရြည် ကြနပြှူတာထဲမှ အင်းဆကဗြီဒီယိုတို့ အကြောင်းကို သိထားလရော ဒေါလြေးဖူးဝတရြည် ဒီတဈခုတော့ သူ့ကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း မပြောမှန်း သူသိနသည်ေ။ သို့သောလြည်း သူကိုယတ်ိုငကြ ခိုးကြည့်ထြားတာဆိုတော့ ဖြင့မြပြောရဲ၊ ဒါပမေဲ့ ဒေါလြေးဖူးဝတရြည် စိတဝြငစြားမှန်းသိ၍ စမ်းကြည့်လြိုကခြှင်းသာ ဖြစ်လသည်ေ။
“အင်း ဒီလိုလေ၊ ဖူးနဲ့ မောငကြ စိတကြူးထဲမှာ မောငန်ှမ၊ သို့မဟုတ်၊ တူအရီး သို့မဟုတ် သားအမိ သို့မဟုတ်၊ သားအဖ သို့မဟုတ် ယောကျခမနဲ့ သားမကြ၊ သို့မဟုတ် ယောကခြထီးနဲ့ ခွှေးမ၊ အဲလိုတွထေဲက တဈခုခု ရှေးပေါ့။ တကယ့လြူတွကေို စဉြးစားစရာမလိုပါဘူး။ စိတကြူးထဲက အမွိုးပေါ့။ ဟုတပြှီလား”
“ဖူး သိပတ်ော့ သဘောမပေါကဘြူး၊ ကိုယကြ အမွိုးဆို ကိုယ့တ်ကယ့အြမွိုးတွကေို သှားစဉြးစားမိနမှော၊ အဲဒါတော့ ဖီးမလာဘူးကြာ..၊ အဟိ..၊ တဈခုတော့ရှိတယ်”
“ပြော ဘာလဲ အဲဒီတဈခုက”
“ဟို အဈမနှစ်ဝမ်းကြဲရဲ့ သားလေးတဈယောကရြှိတယ် မောင့အြရှယပြဲ၊ သူကတော့ အရမ်းချော တယ်၊ အခု အောဇြီမှာ အလုပလြုပန်ပြေီ မောင့အြရှယလြောကလြေး၊ ဒီလကုနလြောကြ ပြနလြာမယဆြိုလား၊ ညီမက ဖေ့ဘုပမြှာ တငထြားတာတွေ့တယ်။”
“ဟင် ဖူးအဈမက မောင့အြရှယသ်ားရှိတယဟြုတလြား”
“အင်း သူက အိမထြောငကြို ငယင်ယလြေးနဲ့ ကတွာလေ”
“အဲကောငလြေး ဆိုရငတ်ော့ စိတဝြငစြားတယပြေါ့ဟုတလြား အဟီး”
“အင်း ဆိုပါတော့ အပြငမြှာ မတွေ့ရတာတောင် တောတ်ောကြှာပြီ၊ ဖေ့ဈဘုပမြှာပဲ တွေ့နရတောအရမ်းမိုကတ်ယ် ဘောဒြီရော မကြန်ှာရော”
“ဟုတပြှီ အဲကောငလြေး နာမညကြ ဘယလြိုခေါလြဲ”
“သူ့ဘိုနာမညကြတော့ ဂွိုးဇကတ်ဲ့၊ ဂွိုးပဲ အလှယခြေါကြှတယ်”
“ဟုတပြှီ မောင့န်ာမည် ဂွိုးဇကပြေါ့ အခု ၊ နိုငင်ံခွားကအပြန် သူ့တီတီလေးရှိရာ နပြညေတ်ောကြို လာလညရြင်း တီတီလေးရဲ့ ဆှဲဆောငမြှုကြောင့ြ ဖြစ်သှားကြလသတေည်းပေါ့ ဟုတလြား”
“ဟှန့ြ သူတောတ်ောတ်တန်ိုင်၊ ဒီမှာ ဟိုဟာတောငဖြစ်လာပြီ”
“ဘာဖြစ်လာတာလဲ ဖူးရဲ့”
“အရညလြေးတောင် စို့လာပြီလို့ ပြောတာပေါ့”
ထိုနေ့ညတော့ ဂွိုးဇကယ်ောငဆြောင် ကြောစြိုးသောန်ှင့ြ သူ့တီတီလေး ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ို့ အခစွမြုနတ်ိုင်း ထနဖြစ်ခဲ့ကြလတေော့သည်။
နောကတ်ဈနေ့ မနကတ်ှင် ဒေါဖြူးဝတရြညယ်ောကြွား ဦးကိုကိုကြောကြ သူအလုပမြှ ခဏဘရိတတ်ိုင်းယူသည့ြ အနဖြငေ့ြ တဈပတခြန့ြ လာနမညေဟြု ဖုန်းဆကသ်ဖြင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် နှင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ို့ အလုပမြွားကြရသည်။ ထိုကဲ့သို့ ကြိုတငပြှောသဖြင့သ်ာ တောတ်ော့သည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ အဝတအြစားများ အသုံးအဆောငမြွားမှာ တကယ့လြငမြယားပမာ ရောယှကန်ပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ ဘယသ်ူမှလည်း မလာသော အိမမြို့ လှတလြှတလြပလြပန်ပြေီး နရောတကြ ပြနထြားရန် အပငွြးထူသှားကြသညမြို့၊ သူ့ပစ်စည်း ကိုယ့ပြဈစည်း ပြနန်ရောခကြှရလသည်ေ။ ပြီးသှားတော့မှပင် သူတို့မှာ အမောဖြကြရေလသည်ေ။
“ကဲ ဒီညတော့ တဈပတလြောကြ ခွဲနရမေဲ့အတွကြ နှုတဆြကအြခစွြ လုပခြငွတ်ယ်၊ မောင့အြခန်းမှာပဲ လုပကြှရအောင်”
“မောင့သ်ဘော”
“ ပစ်စည်းတွလည်ေး မေ့မကနွခြဲ့ရအောင် ဒီည မောင့အြခန်းလာရင် ဖူး ဘာမှဝတမြလာနဲ့တော့၊ ခွှတစြရာ တဈစမကနွအြောင် ဖူးတို့အခန်းထဲမှာပဲ ခွှတထြားခဲ့ပြီးလာနောြ”
“အင်းပါ ဘာမှမကနွအြောင် ခွှတပြှီး လာခဲ့မယ် ခစ်”
ညဘကြ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း အဝတမြပါ ဗလာကိုယထြီး၊ ဆံပငကြို ဖားလွှားခွ မကြမြှနပြင် တတမြလာခဲ့တော့ခွေ။ ခွှတပြဈစရာ ဘာမှမကနွအြောင် ခွှတခြဲ့တာလေ။ ကြောစြိုးသောကြ သူ့အခန်းထဲက ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကကြှီး ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ စောင့န်ေ၏။ သူ့လီးကြီးက စိတမြထသေးလို့ ငုတစြိလေး ဖြစ်နရောက ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ သူ့အခန်းထဲ ဝငလြာသော ဒေါဖြူးဝတရြညကြို တွေ့လိုကသ်ညန်ှင့ြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ရှညထြှကလြာလသည်ေ။ သို့သောလြည်း မာတောင့တ်င်းသည့ြ အခွအနေသေို့ မရောကသ်ေးပေ။
“ဟိုကြ ဖူးက မိုကတ်ယ်၊ မကြမြှနတ်ောင် တတမြလာဘူး၊ ခွှတထြားပြီး မေ့ကနွန်ခေဲ့မှာ စိုးလို့လား အဟီး”
“အဲဒါလည်း ပါတယလြေ။ နောကတ်ဈခုက ရိုးပလေး အတွကလြည်း ပါတယလြေ”
“ဟုတလြား ကဲ ဒါဆို မနေ့က မောင့အြလှည့ပြှီးပြီ ဆိုတော့ ဖူးက ဘယသ်ူဖြစ်မှာလဲ ဒီည”
“ဖူးက ဒီနေ့ ဖူးသူငယခြငွြး အဝင်းလေ၊ ဝင်းပပပေါ့”
“ဟာ ဖူးကလည်း အနတ်ီဝင်းက မောင့ဒြေါလြေး အရင်းလေ”
“ အို ရိုးပလေးပဲဟာ၊ မနေ့ကတော့ မောငကြ ဂွိုး လုပပြှီးတော့၊ ဒီနေ့လည်း ဖူးဖြစ်ချင်တ်ဲ့သူ ဖြစ်မှာပေါ့လို့”
“ဖူးဟာက နှစ်ဝမ်းကြဲရဲ့ သားလေ၊ နောကပြှီး မတွေ့ရတာလည်း ကြာပြီ၊ အခုဟာက မောင့ြ ဒေါလြေး ဟာကို”
“ အို အင်းဆကဆြိုမှတော့ ပိုရင်းလေး ပိုစိတလြှုပရြှားရလပေဲပေါ့ မောငကြလည်း”
ဒီတဈခါတော့ ကြောစြိုးသောြ ခံရလပြေီ။ သူ့အတတန်ှင့သ်ူ ခံပတေော့။ ပြောသာ ပြောနရတော စိတမြလုံလို့၊ အခု ဒေါလြေးဖူးဝတရြည် ပြောလိုကသ်ညန်ှင့ြ သူ့ အနတ်ီဝင်းကို သူပြေးမှငမြိနလပြေေီ။ အနတ်ီဝင်းမှာ ဒေါဖြူးဝတရြညန်ှင့ြ အသကတ်ူတူ တငမြက ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြလည်း တဆငထြဲ ဖြစ်လသည်ေ။ အနတ်ီဝင်းကတော့ ကလေးတဈယောကအြမမေို့ ရငသ်ားများက ဒေါဖြူးဝတရြညထြကြ ပိုမို ဖြံ့ထွားကြီးမားတာကို အခုမှ ပြနလြညန်ိုင်းယှဉြ စဉြးစားမိလသည်ေ။ သူ့လီးကြီးမှာလည်း စဉြးစားရင်းနှင့ြ တဖြည်းဖြည်း မာကြောလာခဲ့လပြေီ။
“ ဟောကြည့်ြ မကြန်ှာကသာ ဟနဆြောငလြို့ရမယ် လီးက ဟနမြဆောငတ်တဘြူး တွေ့လား ၊ အဝင်း ကို သူပြေးမှငပြှီး လီးကြီးမာလာပြီ တွေ့လား ခစ်ခစ်”
“ဟာ ဖူးကလည်းကြာ ဖူးကို အဲ့လို နိကပမြှငရြမှတော့ မောင့ည်ီလေးက မမာပဲ နမလေား ဖူးရ”
“အောငမြယ် သူ့အလှည့ကြှမှ ရှကန်ပြနေပြါပြီ၊ ကဲပါ အခွိနမြရှိတော့ဘူး၊ သားကြောြ မင်း အနတ်ီဖူးနဲ့ နရတော အဆငပြှလေား”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ အတညပြေါကန်ဲ့ အနတ်ီဝင်းပုံ သရုပဆြောငလြာပြီမို့ သူ့အနနှငေ့ြ ရှောငမြရတော့ခွေ။ နောကဆြိုရင် ဖငမြနိုငပြဲ ပဲကြီးဟင်းမစားနဲ့တော့ဟု ကိုယ့ကြိုယကြို ပြောမိလတေော့သည်။
“ပြတယ်ေ တီဝင်း၊ သားကို သူက လိုလသေေးမရှိကို ပြုစုတာ၊ ”
“ဟုတလြား သားညီလေးကိုရော သူက ဂရုစိုကရြဲ့လား”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကြောစြိုးသောြ လိငတ်နကြှီးကို ဖြဖြလေး ဆုပကြိုငပြှီး မေးလိုကသ်ည်။ မကြန်ှာကလည်း ပြုံးစစနှင့ြ။
“ဂရုစိုကသ်လား မမေးနဲ့ လကကြကို မခဘွူး၊ လကမြဟုတရြငလြည်း တခွား တဈနရောရာမှာ ထည့ထြားတတတ်ာ၊ အဟီး”
“အင်း တီဝင်းလည်း သူငယခြငွြး မရှိတော့ သူငယခြငွြးကိုယစြား ဂရုစိုကပြေးရမှာပေါ့လေ၊ ခစ်ခစ်”
ပြောရင်းဆိုရင်း ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကြောစြိုးသောြ လိငတ်နကြှီးကို သူ့နှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ နမ်းလိုကရြင်း လွှာလေး တဈလဈထုတကြာ ထိပအြကြဲကြောင်းလေးကို ယကလြိုကသ်ည်။
“အာ့.. တီဝင်း သားကို စုပပြေးပါတော့ ”
ကြောစြိုးသောြ စကား မဆုံးသေး၊ သူ့လိငတ်နကြှီးက ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ ပါးစပအြတွင်းသို့ ဝငထြှကန်ခေဲ့ပြီ။ ကြောစြိုးသောကြ ဖီလငကြောင်းလှန်း၍ မကြစြိကို မှိတကြာ သူ့လကခြွောင်းတွကေို ဒေါဖြူးဝတရြည် ဆံပငတ်ှထေဲ ထိုးဖြရင်း စိတအြတွေးထဲမှာ အနတ်ီဝင်းလို့ တွေးလိုကမြိသည်။ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာပြီး သူ့ကောငကြှီးကလည်း သံချောင်းလို မာတင်းလာခဲ့သည်။ သူငယစြဉြ လူပျိုပေါကဘြဝက အဖြစ်အပကြတ်ှေ သူ့အတွေးထဲသို့ လှိမ့ဝြငလြာခဲ့တော့သည်။
ကြောစြိုးသောြ လူပျိုဖြစ်ခါစ ထုံးစံအတိုင်း ဆန့ကြငွဖြကလြိငကြို စိတဝြငစြားသည်။ မာစတာဘေးရှင်းကလည်း မှနမြှနလြုပဖြစ်သည်။ မာစတာဘေးရှင်းလုပဖြို့ရာကလည်း ကုနကြှမ်းလိုသည်။ သူတို့ အိမန်ောကဖြေးလမ်းကြား ရချိုးကြသော မိန်းမဟူသမွှ အပျိုအအို အိမထြောငသ်ည် ဘာမှမရှောင်၊ အခွင့အြရေးရသညန်ှင့ြ ချောင်းသည်။ အိမန်ီးနားချင်ြးများထဲက ဘယသ်ူ ဘယအြခွိနရြချိုးတတသ်ညဆြိုတာတောင် သိနပြေီ။
တဈနေ့ အိမမြှာလည်း ဘယသ်ူမှ မရှိသဖြင့ြ နောကဖြေးအစွနဆြုံးရှိ သူ့မိဘအခန်းထဲမှ နေ၍ ဘေးအိမမြှ တရုတမြကြီး ရချိုးသညကြို ချောင်းနလသေည်ေ။ တကယတ်ော့ အခုအခွိန် ပြနစြဉြးစားပါက ထိုတရုတမြကြီးမှာ ဘယလြိုမှ စိတလြာမညမြဟုတသ်ောလြည်း ထိုအခွိနကြတော့ ဝင်းဝါသော အသားအရည်၊ ထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးများ၊ ပေါငလြုံးကြီးများက သူ့အတွကြ မာစတာဘေးရှင်းလုပဖြို့ ကုနကြှမ်းများ ဖြစ်လရော အသခွေောင်းနပတေေော့သည်။
တရုတမြကြီးမှာ သားသမီးတွတေောင် အရှယရြောကန်ပြေီမို့ ဘေးဘီကို သိပဂြရုစိုကတ်ာ မရှိ၊ ထမိနကြို ဖြညခြကြာ ဆပပြှာဖြင့ြ သူ့နို့ကြီးများကို ပြတသ်တတ်တသ်ညမြို့ ကြောစြိုးသောတ်ဈယောကြ အသားကုန် ချောင်းနမေိခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ တဈအိမလြုံးလည်း သူတဈယောကထြည်းမို့ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးပုံခွှတ် လကတ်ဈဖကကြ သူ့ပစ်စည်းကို ဆုပကြိုငပြှတသ်ပရြင်း အားရပါးရ ချောင်းနစဉြေ အောကထြပမြှ အိမတ်ံခါးဖြင့သ်ံ ကြားလိုကရြသည်။ အဖအမေကေ ဘုန်းကြီးကြောင်းသှားနကြသေဖြင့ြ ဒီအခွိန် အိမသ်ို့ ဘယသ်ူမှ ပြနလြာစရာအကြောင်း မရှိရာ သူ့တီဝင်းသာ ဖြစ်မညဆြိုတာကို တွေးလိုကသ်ည်။ ချောင်းနတောလည်း အရှိနရြ သူ့အခန်းလည်း မဟုတသ်ဖြင့ြ သူ့တီတီဝင်း တကလြာပြီး သူ့နာမညကြို အောခြေါန်တေော့ ချောငတ်ဈထောင့မြှာ ပုန်းနလေိုကလြသည်ေ။ နောကတ်ော့ သူ့ကို ဘာများ ပြောစရာရှိလို့ ရှာတာလဲ သိချင်သ်ဖြင့ြ အိမရြှေ့ခန်းထွကမြညအြလုပတ်ှင် စကားပြောသံများ ကြားသဖြင့ြ တံခါးဝမှ အသာ နားထောငန်လေိုကမြိသည်။
တီဝင်းကို ကြည့်ရြသညမြှာ သူ့ရည်းစားကို အိမခြေါလြာပြီး တဈအိမလြုံး ဘယသ်ူမှ မရှိမှန်းလည်း သိ။ ကြောစြိုးသောကြလည်း ခါတိုင်း ဒီလိုနေ့ဆို အိမမြှာ ရှိတာမဟုတတ်ော့ အခစွစြခန်းဖြင့ဖြို့ ကြံခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ သို့သောလြည်း လိုရမယရြ ကြောစြိုးသောြ အိမထြဲတဈနရောမှာ ရှိမလားဟု တကြောကြွောြ ခေါလြိုကခြှင်းဖြစ်သည်။ အခုတော့ ဘယသ်ူမှ မရှိဆိုတာ သချောသှားသဖြင့ြ အတွင်းက ကလန့ခြကြာ သူ့အခန်းထဲသို့ ရည်းစားခေါကြာ ဝငသ်ှားလတေော့သည်။
ကြောစြိုးသောမြှာလည်း တရုတမြကြီးဆီ ပြနကြှည့လြိုကတ်ော့ ရချိုးပြီးလို့ အထဲပြနဝြငသ်ှားပြီမို့ ထမိနရြလေဲတာတောင် မတွေ့လိုကရြခွေ။ သူ့အတွကြ ကြုံတောင့ကြှုံခဲ ကုနကြှမ်းလည်း လှတသ်ှားသဖြင့ြ ဟတကြော့ကြီး ဖြစ်ကနွခြဲ့သော ကြောစြိုးသူက တီဝင်းတို့ သမီးရည်းစား ဘာလုပကြှမလဲ ဆိုတာ စပစြုစိတဖြှင့ြ ချောင်းဖို့ အပေါကလြိုကရြှာလသည်ေ။ သူတို့ အိမကြ ပဉွထြောငအြိမမြို့ ချောင်းပေါကကြတော့ မရှားပါ။
တီဝင်းအခန်းထဲမှာ တီဝင်းနှင့ြ သူ့ရညစြားတို့ ပြေ့ဖကပြှီး နှုတခြမ်းချင်ြးတွေ စုပန်ကြတောကို တွေ့လိုကရြသည်။ ပထမကတော့ စပစြုချင်တ်ာပဲ ရှိပါသည်။ နောကပျိုင်း ဘဲကြီးက တီဝင်းရဲ့ အင်ျကြီ ထမိနတ်ှခွှတေတ်ော့ ကြောစြိုးသောတ်ဈယောကြ အသကရြှူမှန် မကြလြုံးကြီး ပြူးလာရတော့သည်။
အမွိုအရှယ် အစွမ်းကုန် ပြင့ဖြူးစကာလ မိန်းကလေး တဈဦး၏ ကိုယလြုံးတီးကို အနီးကပ် မှငလြိုကရြတော့ ကိုယ့အြနတ်ီဆိုတာ ခဏထား သှေးကဆူလာသည်။ သူ့ တီတီ ဝင်းကလည်း တောတ်ော့ကြို ထနသ်ညဆြိုတာကို တွေ့လိုကရြသဖြင့ြ ထိုဘဲကြီးကိုပင် မနာလို ဖြစ်မိသည်။ ထိုနေ့က တီဝင်းတို့ကို ချောင်းရင်းက ကြောစြိုးသောြ နှစ်ခါလောကြ လုံခညွထြဲမှာ ပြီးရလသည်ေ။
နောကပျိုင်းများတွငလြည်း သူ့စိတထြဲမှာ မကောင်းပါဘူးလဟေု တွေးရင်းကပင် သူမှငခြဲ့ရသော တီဝင်း ၏ကိုယလြုံးတီး ပုံလှှာက ပြနပြှနပြေါလြာပြီး မာစတာဘိတ် လုပခြဲ့မိလတေော့သည်။ ထိုအခါတွငမြှာတော့ တဈအိမထြဲနကြသေော တူအရီးများ ဖြစ်လရော၊ အခွင့အြရေးပေါသ်လောကတ်ော့ သူခိုးခိုးပြီး ချောင်းမိလသည်ေ။ သို့သောလြည်း ထိုအဆင့ကြနေ တိုးဖို့တော့ တခါမှကို မစဉြးစားမိခဲ့ပါခွေ။ ယခုတော့ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို လိုးနရင်ေးက ရိုးပလေး လည်း ကစားနသညေမြို့ ထိုအခွိနတ်ုန်းက တီဝင်း ရဲ့ ကိုယလြုံးတို့ကို ပြနမြှငယ်ောငလြာပြီး စိတထြဲ ရှိသလောကြ မုနတ်ိုင်းတွကေို ဒေါဖြူးဝတရြည် ကိုယပြေါမြှာ တိုကခြတပြဈလိုကမြိနလတေေော့သည်။
သူတို့၏ ကြမ်းတမ်းမှတသ်ိပသ်ော ခစွတ်လင်းခေါပြှဲ ပြီးသှားတော့ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ယဲ့ယဲ့လေး ပြုံးရင်း
“သားက ဘယအြခွိနကြတည်းက တီဝင်းကို မှန်းနလည်ေး မသိဘူး ကြမ်းလိုကတ်ာ၊ တီဝင်းတောင် မှှော့သှားတာပဲ”
ဟု နောကလြိုကသ်ဖြင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ဈယောကြ ရှကသ်ှားရလတေော့သည်။ နောကန်ေ့ ဦးကိုကိုကြောြ ရောကလြာတော့ ဒေါဖြူးဝတရြညန်ှင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ို့ ပုံမှနပြင် တဈယောကြ နှင့ြ တဈယောကြ ဆကဆြံရေးပြောင်းကာ ဆကဆြံနကြရေလသည်ေ။ ဦးကိုကိုကြောမြှာလည်း အောငမြှငသ်ော လုပင်န်းရှငတ်ဈဦး ဖြစ်ကာ၊ မိန်းမလိုကစြားမှုမှာလည်း ဝါသနာအိုး ဖြစ်လသည်ေ။ သူ့မိန်းမ အဝေးမှာ တာဝနထြမ်းဆောငန်သညေကြ သူအဖို့ လှတလြှတလြပလြပ် ကဲခွင့ရြသဖြင့ြ ဘာမှကို မပြောပဲ လှှတပြေးထားခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ ယခု အလုပကြ လုပင်န်းသဈများ မစခင် ကိုယ့ကြိုယကြို စိတအြနားပေးသော သဘောဖြင့ြ စိတပြှလကေပြွောကြ မိန်းမရှိရာသို့ အနားယူထွကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ မထွကလြာခင် ညကပင် သူ့စကျကတရီ ကောငမြလေး နှင့ြ တဈညလုံး အခစွကြှမ်းထားသဖြင့ြ လူက ပျိုင်းနပြေီဖြစ်ရာ ဒေါဖြူးဝတရြည် အိမရြောကသ်ည့ည်မှာ ပင် ဘာမှကို မလုပန်ိုငပြဲ တုန်းကနဲ အိပပြွောသ်ှားရလသည်ေ။ မနကကြှတော့ ပြနစြဉြးစားရင်း စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်မိလသည်ေ။
ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ မတွေ့ရတာကြာသော ယောကြွား ရောကလြာသည့ည်မှာပင် တုန်းကနဲ တရူးရူး အိပပြွောသ်ှားသညကြို ဘာမှ စောဒက မတကတ်ာလည်း တမွိုးကြီး ဖြစ်မိ၏။ တကယတ်ော့ အဲ့လောကြ ပြတန်တောကို သူနနေိုငတ်ာကို သံသယဖြစ်မိတာက တဈကြောင်း ဖြစ်သောလြည်း သူ့လို လူက မိန်းမနှင့ြ အဲလောကပြှတန်တော ရောကတ်ာနှင့ြ တခေါခေါ အိပသ်ှားတာကို သံသယ မဖြစ်တာကိုပင် သူက ဝမ်းသာနလသေည်ေ။
ဦးကိုကိုကြောမြှာ စီးပြားရေးသမား ဖြစ်ပြီး အငမြတန် လူကဲခတကြောင်းသည်။ မိန်းမလည်းပြသေူမို့ နောကတ်ဈနေ့မှာပင် သူ့မိန်းမနှင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ို့ ကြားထဲ တဈခုခုရှိနသညေကြို သူရိပမြိသည်။ တကယတ်ော့ သူ့အနဖြငေ့ြ စိတထြဲ အမှုမဲ့ အမှတမြဲ့ ဖြစ်လိုကသ်ညကြိုပင် ကိုယ့ကြိုယကြို ကြိနဆြဲနမေိလသည်ေ။ ဒီလိုမွိုး အိမကြှီးတဈလုံးထဲ မှာ ယောကြွားနှင့မြိန်းမ အတူတူနကြတော ဆိုတော့၊ အရှယ်၊ ရာထူး မညသ်ို့ပင် ကြာပေ့စေ အိုးချင်ြးထား အိုးချင်ြးထိဆိုသည့ြ စကားအတိုင်း ဖြစ်မှာပဲ ဆိုတာကိုတော့ ဦးကိုကိုကြောကြ သူ့စိတန်ှင့န်ှိုင်းကာ လကခြံလသည်ေ။ သူသာ ကြောစြိုးသောန်ရောမှာ ဆိုလွှငလြည်း ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ကြံမိမှာပဲဟု တွေးမိလသည်ေ။
သူ့အတွေးထဲမှာ ကြောစြိုးသောကြ သူ့မိန်းမကို ဖြုတန်လေိမ့မြညဆြိုတာ ဝငလြာတာနှင့ြ သူ့ လီးကြီးကလည်း မာတင်းလာရလသည်ေ။ သူ့အနနှငေ့ကြတော့ ဂုဏသ်ရည် ရာထူးရှိကာ ချောမောလှပသော သူ့မိန်းမကို လကမြလှှတခြငွပြါပေ။ သူ့အနနှငေ့ြ ကဲချင်သ်လို ကဲနရသေလို သူ့မိန်းမကိုလည်း လုပတ်ာ တရားသညဟြု သူက ခံယူလသည်ေ။ ပတဝြန်းကငွြ အသိုင်းအဝိုင်းမှာ ရုပပြှအနနှငေ့ြ လငစြုံမယားဖကြ ပြဲတကပြှဲထိုငလြုပဖြို့ တင့တ်ယလြငွြ ပြီးတာပဲဟု လကတ်ှေ့ကကြပြင် တွေးမိလသည်ေ။
သူ့မိန်းမက သူ့တူအရှယလြေးနှင့ြ တဈအိမထြဲမှာ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်နမှောပဲဟု အတွေးဝငလြာသညန်ှင့ြ သူ့စိတတ်ှေ တအားကြှလာပြီး သူ့မိန်းမကို လုပခြငွန်သဖြေင့ြ မနကစြာ စားနကြသေော ဆိုငမြှာပင် ကြာကြာမထိုငန်ိုငတ်ော့ပဲ အိမပြှနကြှရအောငဟြု ဒေါဖြူးဝတရြညကြို လောတော့သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြလည်း သူ့ယောကြွား မကြန်ှာရိပ် မကြန်ှာကဲကို သိသည်။ သူ့ယောကြွား အရမ်းဆာနပြေီ ဆိုတာကိုလည်း သိသဖြင့ြ အိမကြိုပြနဖြို့ ပြငပြှီး ကြောစြိုးသောကြိုလည်း တဈခုခု ဝယပြေးဖို့ မှာလိုကရြင်း အိမပြှနမြလိုကရြအောင် နှငလြိုကလြသည်ေ။
သူတို့နှစ်ယောကစြလုံး အိမပြှနရြောကသ်ညန်ှင့ြ ကိုကိုကြောကြ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို သားရဲမရဲစီး အဝတစြားတွေ စုတဖြှဲတော့မတတ် ခွှတပြဈပြီး တကိုယလြုံးကို နမ်းရှုံ့လတေော့သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညမြှလည်း ကြောစြိုးသောန်ှင့သ်ာ နှစ်ပါးသှားနရတော ကြာပြီဖြစ်ပြီး မေ့တောငန်ပြေီ ဖြစ်သည့ြ သူ့ယောကြွား၏ အကိုငအြတွယ် အထိအတွေ့များကြောင့ြ စိတထြလာပြီး သူကလည်း ပြနလြည် တုန့ပြှနလြာလတေော့သည်။ သူတို့ နှစ်ယောကစြလုံးမှာ အငမ်းမရ အခစွတ်ိုကပြှဲ ဝငကြှလရော တခွီပြီးသှားသည့အြခွိနမြှာတော့ သူတို့ လငမြယားသကတ်မ်းတလွှောကြ မင်ျဂလာဦးညကလို အတွေ့အကြုံများ တဖနပြှနရြလိုကသ်ညဟြု ထငမြိကြလတေော့သည်။
နှစ်ယောကစြလုံးလည်း မောပန်းနှမ်းနှယသ်ှားသဖြင့ြ တဈယောကကြို တဈယောကဖြကကြာ အမောဖြရင်ေး နားနကြစေဉမြှာ နှစ်ဦးစလုံး အတွေးတွကေ ပြံ့လှှင့န်ကြပြေီး တဈယောကကြို တဈယောကပြင် စကားမပြောမိကြပေ။ နောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား ဖကြ၍ အိပပြွောသ်ှားကြလတေော့သည်။
ဦးကိုကိုကြောမြှာ သူ့မိန်းမ ဖောကပြှနန်သညေဟြုသံသယရှိနသေောလြည်း ဘယလြို စကားစလို့ ဘယလြို ပြောရမှန်းမသိ၊ သူ့မှာ သကသ်ခေံ အထောကအြထားလည်း တဈခုမှ မရှိ၊ ယခု အခေါကတ်ှငတ်ော့ နပေေ့စတေော့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကပြှီး သူတို့က ကိုယမြရိပမြိဘူး ထငပြှီး အတင့ရြဲလာမှ ကိုယကြ သူတို့ကို အထောကအြထားနှင့ြ ပြနိုငမြှာ၊ သို့သောလြည်း သူက သူ့မိန်းမက ဘယလြိုသဘောရှိလဲ သိချင်ြ နသည်ေ။
သူ့မိန်းမက ကာမဆန်ဒသကသ်ကြ အတွကဆြိုလွှင် သူက ခွင့လြှတသ်ည်။ မိန်းမကို ပေါတ်ငဖြှင့ပြှောပြီး ကောငလြေး မသိစပေဲနှင့ြ သူတို့ သဘောတူညီခကြြ ရယူမည်။ သို့သောလြည်း သူ့မိန်းမက အီမိုးရှင်းနယလြီး ဖြစ်ပြီး သူတို့အိမထြောငကြို စွန့ခြှာချင်သ်ညဆြိုလွှငဖြှင့ြ သူ့အနနှငေ့ြ ကြိုတငပြလန် လုပရြပမည်ေ။ ငတုံးငအတဈယောကလြို မိန်းမ ပစ်ပြေးသှားမှ ငုံးတိတိ ဘာဖြစ်လိုကမြှန်းမသိ ကနွခြဲ့ရသည့ြ ယောကြွားတွလေိုမွိုးလည်း မဖြစ်ချင်ြ။ နောကဆြုံးမတော့ ထိပတ်ိုကြ ရငဆြိုငဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကလြသည်ေ။
သို့ဖြင့ြ ကြောစြိုးသောလြည်း အိမမြှာ မရှိသည့ြ ညဖကြ စားသောကပြှီးကြ၍ အိပယ်ာထဲရောကကြှခွိနတ်ှင် ဦးကိုကိုကြောကြ သူမိန်းမကို စကားနည်းနည်း ပြောစရာရှိသညဟြု ပြောလာလသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို နဂိုထဲကမှ စိတမြလုံ၊ တကယလြို့ ကိုယ့်ကို ပြောလာရငလြည်း ထိပတ်ိုကရြငဆြိုငပြှီး ဘာဖြစ်ချင်သ်လဲဟု ပြောလိုကတ်ော့မညဟြု ဆုံးဖြတထြားသဖြင့ြ မကြန်ှာမကောင်း
“အခစွြ ကိုကို့ကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောစရာရှိတာ ပြောပါ၊ ကိုကိုတို့ နှစ်ယောကစြလုံးက အရှယရြောကပြှီးတဲ့ သူတွပေဲ၊ သချောစဉြးစားပြီး ဆုံးဖြတကြှတာပေါ့၊ ခေါင်းအေးအေးထားဖို့ပဲ လိုတာပါ”
“ဟင် ပြောတုန်းက ကိုကိုကပဲ ပြောစရာရှိတယဆြို၊ အခုတော့ ဘယ့န်ှယ် ဖူးကို ပြောခိုင်းနရတောလဲ”
“ကိုကိုက ပြောမလို့ပဲ၊ ဒါပမေဲ့ အခစွရြဲ့ မကြန်ှာကို ကြည့်လြိုကတ်ာနဲ့ သိတယလြေ၊ အခစွြ ကိုကို့ကို တဈခုခု ပြောချင်န်မှန်ေး၊ နောကပြှီးတော့ ကိုကိုပြောမှာက မေးခွန်းကနစရေမှာ၊ အခစွကြ အဖြကေို တန်းပြောပြီး တဈခုခုကို ဆှေးနှေးရမှာလေ”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကိုကိုကြော့ကြို အဲလိုမွိုး အရမ်း စမတဖြစ်လှန်းသူမို့၊ လန့န်ခေဲ့တာပဲ ဖြစ်သည်။ သို့ပမေဲ့ ကိုယကြ အပြဈကြူးလှနထြားသူမို့ ကိုကိုကြောြ ဘယလြိုမွိုး စဉြးစားမလဲ ဆိုတာလည်း သိချင်န်မေိသည်။ သို့ကြောင့ြ စကားစပြောလိုကလြသည်ေ။
“ကိုကို စိတအြေးအေးထားပြီး နားထောငပြါ။ ဖူးမှာ တခွားတဈယောကြ ရှိနပြေီ ကိုကို”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ပြောရင်းဖြင့ြ စိတထြဲမကောင်းဖြစ်လာသဖြင့ြ မကြရြညတ်ှေ အလုံးလိုကြ စီးကလွာတော့သည်။ ကိုကိုကြောကြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ကိုယလြုံးလေးကို အသာထွေးပြေ့လိုကပြှီး။
“အင်းပါ ကိုကို ရိပမြိပါတယ်။ ကိုကိုလည်း အဲဒါကို မေးမလို့ပါ၊ မငိုနဲ့နောြ ကိုကို စိတမြဆိုးဘူး”
“ဖူးမှားပါတယ် ကိုကိုရယ်၊ ကိုကို ကြိုကသ်လိုသာ အပြဈပေးပါတော့၊ ဖူးခံပါ့မယ်”
“အို ဘာမှန်းသချောမသိသေးရတဲ့ ကိစ်စကို ဘာအပြဈပေးရမှာလဲကြယ့ျ၊ မငိုနဲ့ ကိုကို မေးတာဖြနေောျ”
သူ့မကြန်ှာပေါမြှ မကြရြညစြများကို တယုတယသုတပြေးနသညေ့ြ ကိုကိုကြော့ကြို ဒေါဖြူးဝတရြည် ခေါင်းလေး ငှိမ့ပြှလိုကမြိလသည်ေ။
“အခစွကြ အဲဒီလူကို ခစွသ်လား”
“ဟင့အြင်း အဲ့လိုလည်း မဟုတဘြူး ကိုကို၊ “
“အနအထေိုငန်ီးစပလြို့ ဖြစ်သှားတယပြေါ့၊ အဲလိုမွိုးလား”
ဖူးဝတရြညကြ ဖြရမှော ရှကသ်လိုမို့ ခေါင်းကိုသာ ငှိမ့ပြှလိုကမြိသည်။
“ဖူးက ကိုကို့ ကို စွန့ပြဈသှားချင်တ်ာလား”
“ဖူး မသိတော့ဘူး ကိုကို၊ ဖြစ်နိုငရြငတ်ော့ ကိုကို့ကို မစွန့ခြငွဘြူး ၊ ဒါပမေဲ့ ကိုကို့ အဆုံးအဖြတကြိုပဲ ဖူးနားထောငပြါ့မယ်”
“အဲဒါဆိုလည်း လှယလြှယလြေးပဲ ဖူးရဲ့၊ ကိုကိုက ဖူးကို ခွင့လြှှတတ်ယ်၊ ကိုကိုတို့လည်း လငမြယားချင်ြး မကြဲကြဘူး၊ ပိုနမှေဲ ကြားနမှေဲ နကြမေယ်”
“ဟင့အြင်း ကိုကို အဲလိုလည်းဖြစ်မှာ မဟုတဘြူး”
ပြောရင်းမှ ဖူးဝတရြည် မကြရြညတ်ှေ သှနကြလွာပြနပြါသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အခစွရြဲ့၊ အခစွကြ အဲဒီလူကို မပြတန်ိုငလြို့လား”
“ဖူးဝတရြညကြ မရဲတရဲ ခေါင်းငှိမ့ပြှသည်။
“အဲဒီလူနဲ့ရော လကထြပယ်ူမယလြို့ စိတကြူးရှိလို့လား”
ဖူးဝတရြညကြ ခေါင်းကိုရမ်းပြသည်။
“အဲလိုလည်း မဟုတဘြူး၊ ဖူး မပြောတတတ်ော့ဘူး ကိုကို”
“အိုကေ ကိုကိုသိပြီ၊ ဖူးက ကိုကိုနဲ့လည်း မကြဲချင်ဘြူး၊ ဖူးရဲ့ လူနဲ့လည်း ဆကဖြစ်ချင်တ်ယ်၊ တကယလြို့ ကိုကိုက အဲဒါကို လကခြံတယဆြိုရငရြော ဖူး ဘာပြောမှာလဲ”
ဖူးဝတရြည် မကြလြုံးအစုံက ဝိုင်းစကသ်ှားသည်။ စူးစမ်းသည့ြ အကြည့်ကြ ကိုကိုကြော့ဆြီကို ရောကလြာသည်။
“ကိုကို ဘာကိုဆိုလိုချင်တ်ာလဲ”
“ကိုကို ပြောမယကြှာ၊ ကိုကို ဖတဖြူးတယ်၊ တခွို့နိုငင်ံတွမှော အိုးပန်းမဲရိတလြို့ခေါတ်ယ့ြ ပြင့လြင်းသော အိမထြောငရြေး ခေါမြလား၊ အဲဒီမှာက ကိုယ့သ်ှေးသားကြောင့ြ မှားရှင်းမိတာမွိုးတွကေို ခွင့လြှတမြယ်၊ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကလြည်း အသိပေးမယ်၊ ကိုယ့အြိမထြောငကြိုလည်း ဆကထြိန်းသိမ်းသှားမယ်၊ အဲလိုမွိုး ကငွ့ကြှတဲ့ လငမြယားတွေ ရှိတယလြို့ ဆိုတယ်။ အဲတော့ အခစွလြည်း အဲ့လို သှေးသားနောကြ စိတအြလိုလိုကမြိတာတွေ ရှိပမေဲ့ ကိုကိုနဲ့ အိမထြောငမြှဲပြီးတော့ပဲ ပတဝြန်းကငွအြမှငကြ ပြောရြှှငတ်ဲ့ မိသားစုအဖြစ် မှငန်ကြတောကို လိုချင်တ်ယဆြိုရင် ကိုကို့ဘကကြ လကခြံဖို့ အဆငသ်င့ပြဲလို့၊ ကိုကို့ကိုလည်း အခစွလြေးက အဲ့လိုမွိုးတွေ ခွင့လြှှတန်ိုငရြမယလြေ၊ ဘယလြိုလဲ”
“တကယပြဲလား ကိုကို”
“တကယပြေါ့ ခစွလြေး လကခြံနိုငလြား”
“အတိုင်းထကအြလှနပြေါ့ ကိုကိုရယ်”
“အဲဒါဆိုရငတ်ော့ ကိုကိုတို့ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ပြင့လြင်းမှရတော့မယန်ောြ အခစွြ”
“အင်း.. ရှကတ်ော့ ရှကစြရာကြီး ကိုကိုရယ်”
“ဘာရှကစြရာရှိလို့လဲ အခစွရြယ်၊ အဲဒါက နောကဆြိုရင် ကိုကိုတို့ရဲ့ နှောငကြှိုးက ပိုခိုငမြှဲလာပြီး ပိုပြီး စိတဝြငစြားစရာတောင် ကောင်းလာဦးမှာပါ အခစွရြယ်”
“အင်းပါ ကိုကိုရယ်၊ အစဆိုတော့ အခစွြ နည်းနည်းတော့ ရှကတ်ယကြှာ”
“ဘာကိုရှကတ်ာတုန်း အခစွကြ”
“ကိုကို မေးလာမဲ့ မေးခွန်းတွကေိုပေါ့လို့”
“ခစွကြ ကိုကို ဘာတွမေေးမယလြို့ ထငလြို့လဲကြ၊ အဲ့လို ရှကသ်ှေးဖြန်းနတောလေးကိုက ခစွစြရာလေးပဲကြာ”
ကိုကိုကြောကြ ဖူးဝတရြညကြိုယလြုံးလေးကို ပြတသ်ပရြင်းမှ လကတ်ှကေ ဖူးဝတရြညကြိုယပြေါမြှ အဝတအြစားများကို ခွှတပြဈနပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ ဖူးဝတရြညမြှာလည်း ကိုကိုကြောြ၏ အပြောအဆို အပြတအြသပကြှောင့ြ အသှေးအသားတို့လည်း နှေးထွေးလာပြီ ဖြစ်လရော အလိုကသ်င့လြေး ကူညီခွှတပြေးနမေိတော့သည်။
ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ ဖူးဝတရြည် ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ မကြန်ှာအပပြှီး ဖူးဝတရြည်၏ စောကဖြုတကြို အားရပါးရယကကြာ ဘာဂွာပေးနသညေ့အြခါမှာတော့ ဖူးဝတရြညတ်ဈယောကြ အသကရြှူတွေ ပြင်းလာပြီး ကိုယလြုံးလေးမှာ တွန့လြိမလြာခဲ့ရလတေော့သည်။ ခဏနတေော့ ကိုကိုကြောကြ ဖူးဝတရြညကြိုယလြုံးပေါြ တွားတွားတကလြာပြီး နှုတခြမ်းအစုံကို ဖိနမ်းလိုကတ်ော့ ဖူးဝတရြညတ်ဈယောကြ ကိုယ့စြောကဖြုတန်ံ့ကို ကိုကိုကြော့ြ နှုတခြမ်းအစုံမှ ပြနရြလိုကလြသည်ေ။
ကိုကိုကြော့ြ လိငတ်နကြှီးမှာလည်း မာတောင် တောင့တ်င်းနပြေီး ဖူးဝတရြည် ပေါငတ်ှင်းသားများကို ထိုးပြတန်ရော ဖူးဝတရြညကြ သူ့လကကြလေးများဖြင့ြ ဆုပကြိုင် ပြတသ်တပြေးနလသေည်ေ။ ကိုကိုကြောကြ နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းနရောမှ အသာခွာလိုကပြှီး ရမကဇြောထနပြေီဖြစ်သည့ြ ဖူးဝတရြညမြကြန်ှာလေးကို အနီးကပကြှည့လြိုကသ်ည်။ သူ့လကဖြဝါးတွကေ ဖူးဝတရြည် ရငသ်ားအစုံကို ပြတသ်ပဖြစွည်ှဈပေးနသလေို၊ ဖူးဝတရြည် လကဖြဝါးတွကလေည်း သူ့လိငတ်နကြှီးကို ဆုပကြိုင် ပြတသ်ပပြေးနလသေည်ေ။
“ကဲ ကိုကို့ မေးခွန်းတွအတွေကြ ရယဒြီဖြစ်ပြီလား”
“ကိုကိုက ဘာသိချင်တ်ာလဲ”
“ဖူး ဘယသ်ူနဲ့ ဖြစ်တာလဲ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲတို့ပေါ့”
“အင်း ကိုကို ရိပမြိပြီး ဖြစ်မှာပါ၊ ကိုကို အဲ့လောကြ မအတာ ဖူးသိပါတယ်”
“ကြောစြိုးသောလြား”
ဒေါဖြူးဝတရြည် ခေါင်းလေးကို ညိမ့ပြှလိုကမြိသည်။ ပထမတော့ ရှကသ်လိုလို၊ ဖြစ်နသေေးသည်၊ နောကတ်ော့ ကိုကိုကြော့မြကြန်ှာ အမူအယာက စိတဝြငတ်စား နှင့ြ သူ့အပေါမြှာလည်း အထငအြမှငသ်ေးသည့ပြုံ တဈစကမြှ မပေါသ်ဖြင့ြ ဖြစ်သမွှဇာတလြမ်းကို အကုနပြှောပြမိတော့သည်။ ကိုကိုကြောမြှာလည်း နားထောငရြင်း နားထောငရြင်းက ပင် သူ့လိငတ်နကြှီးမှာ အရမ်းကို တင်းမာလာပြီး အခစွမြုနတ်ိုင်း ပြနထြနကြှရပြနသ်ည်။ ဇာတလြမ်းအစုံလည်း ခင်းကငွြးအပြီး၊ ကိုကိုကြောန်ှင့လြည်း ခစွပြှဲဝငအြပြီးမှာတော့ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ တောတ်ောလြေးကို စိတလြကပြေါ့ပါး သှားရလသည်ေ။
ကြောစြိုးသောမြှာလည်း ကိုကိုကြောြ ရောကန်သညေမြို့ သောကြာညနကတေည်းက အိမပြှန်ဦးမညဆြိုကာ ရနကြုနပြှနသ်ှားသဖြင့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ လှှတလြှှတလြပလြပပြင် ခစွတ်လင်းခေါန်ိုငကြှလသည်ေ။ ကြောစြိုးသောကြ တနင်ျဂနှနေေ့ညမှာ ပြနရြောကလြာပြီး တနင်ျလာနေ့ကြတော့ သူတို့ ရုံးပြနတ်ကကြှရသည်။ ကိုကိုကြောသ်ာ အိမမြှာ တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့လသည်ေ။ ကိုကိုကြောကြ တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့ပြီးတော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် နှင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ို့ ရုံးမှာ ဘာတွေ ပြောကြမလဲ ဘယလြို ဆကဆြံကြမလဲ ဆိုတာကို တွေးတောရင်း စိတလြှုပရြှားနမေိသည်။
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ သူတို့ လငမြယားကြားက သဘောတူညီခကြကြို၊ ကြောစြိုးသောအြား ဖြင့ပြှောလိုကမြှာလား၊ ဒါမှမဟုတ် သူ့လငင်ယလြေးနှင့ြ ရကအြတောကြှာခွဲနရတောမို့၊ ရုံးမှာ ဘယလြို အလှမ်းသယန်မလေဲ၊ နေ့ခင်းဘကတ်ော့ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ အိမပြှနလြာပြီး ကိုကိုကြောန်ှင့ြ နေ့လညစြာစားမှာ ဆိုတော့ သူတို့ တဈနရောသှားလုပဖြို့ အခွင့အြရေးမရနိုင်။ ကြောစြိုးသောန်ှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ို့ နှစ်ယောကြ လိုးနကြပေုံကို သူ့စိတထြဲ တွေးရင်းဖြင့ြ လီးကြီးတောငလြာရသည်။
တကယလြို့ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ဖြင့ပြှောပြီး သူချောင်းကြည့်ခြှင့ရြရငကြော၊ ထိုသို့ ထိုသို့သော အတွေးများဖြင့ြ ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ စိတတ်ှေ လှုပရြှားလာရတော့သည်။ သူ့ကိုယသ်ူပင် ဟိုကုလား ပြန်းစာပတွထေေဲက ကပကြိုးဆိုသော လင် အမွိုးအစားများ ဖြစ်နပြေီလားဟု တွေးလိုကမြိသေးသည်။ ထို ကပကြိုးဆိုသော ယောကြွားများမှာ ကိုယ့မြိန်းမကို ကိုယ့မြကြစြိရှေ့မှာ သူများလိုးတာကြည့်ပြှီး စိတခြံစားမှု အရမ်းတကကြှှ တတသ်ူများ ဖြစ်လသည်ေ။
ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာတော့ စိတလြကပြေါ့ပါးနပသေည်ေ။ ယခငကြ ကြောစြိုသောန်ှင့ြ ဖြစ်နသညေမြှာ မိမိယောကြွား မသိကြယရြာမှာမို့ စိတထြဲ အပြဈရှိသလို ခံစားနရသေောလြည်း ယခုတော့ မိမိယောကြွားကို အသိပေးပြီးတော့ မိမိယောကြွားကလည်း ခွင့ပြှုသညမြို့ အပြဈကင်းစငသ်ှားသလို ခံစားနရေ၍ဖြစ်လသည်ေ။ ကြောစြိုးသောြ တဈယောကြ ကတော့ ရငတ်ထိတထြိတန်ှင့ြ ရှိနသည်ေ။
ဒေါဖြူးဝတရြညန်ှင့ြ လငမြယားလို ဖြစ်နခေဲ့ရပြီးမှ အခု ရကအြနည်းငယ် ခွဲနရတောကို တောတ်ောပြင် လှမ်းဆှတန်လှပြေီ၊ နောကပြှီးတော့ သူရနကြုနပြှနသ်ှားစဉကြ ဖြစ်ခဲ့သည့ြ အဖြစ်အပကြတ်ို့ကို လည်း ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ပြောပြချင်န်မေိသည်။ ဦးကိုကိုကြောြ ပြနသ်ှားမှပဲလဟေု စိတကြို အတင်းခွိုးနှိမထြားရလသည်ေ။ သူနှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ကိဈစကို ဦးကိုကိုကြောြ ဘယလြိုမှတော့ မသိနိုငဟြု စိတထြဲမှာ သိနသေောလြည်း၊ သိသှားခဲ့လွှင် ဆိုသော နောကဆြကတ်ှဲကြီးက သူ့ကို စိတအြနှောကအြယှကပြေးလွှကြ ရှိနလသေည်ေ။
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ သူ့ကို စိတပြူပနသ်ည့ြ မကြန်ှာထားဖြင့ြ ကြည့်ကြှည့န်သေော ကြောစြိုးသောကြို အေးဆေးပင် ပြုံးပြကာ စိတထြဲက ဘယလြောကထြိ ဖြင့ပြှောရမလဲ ဆိုတာကို စဉြးစား နရင်ေးဖြင့ြ စကားမပြောဖြစ်သေးပေး။ သူတို့ လငမြယား သဘောတူညီထားမှုကို သူ ဖြင့ပြှောသင့ပြါသလား၊ ပြောလိုကပြါက ကိုကိုကြော့ကြို နောကတ်ခါ သဈစာဖောကသ်လို ဖြစ်သှားပမည်ေ။
ကိုကိုကြောြ ဒီမွှ သူ့အပေါြ စိတထြားနိုငသ်ညကြို သူ ကြေးဇူးတငလြှပါပြီ။ ထပပြှီး သဈစာမဖောကခြငွတ်ော့၊ သို့သောြ ကြောစြိုးသောန်ှင့ြ တကယကြှုံရလွှင်၊ သူပါးစပလြုံနိုငပြါ့မလား။ အကယ်၍ ကိုကိုကြောကြ ဖြင့ပြှောလိုကဖြို့ သဘောတူမယဆြိုရငကြော။ အဲဒါကို ကိုကိုကြောန်ှင့ြ အရငတ်ိုငပြငရြဦးမည်။
နေ့လညစြာစားဖို့ ဝနထြမ်းများ ရုံးမှ စထွကန်ကြသေည့အြခွိနတ်ှင် ဒေါဖြူးဝတရြညရြုံးခန်းသို့ ကြောစြိုးသောဝြငလြာလသည်ေ။
“ဖူး ဘယလြိုလဲ၊ အခွအနေကေောင်းလား၊”
“ကောင်းပါတယ် မောင်၊ “
“မောင် ဖူးကို လှှမ်းနတယ်ေ၊ ပြောစရာတွလည်ေးရှိတယ်”
“အင်း ဖူးလည်း လှှမ်းပါတယ်၊ ဒါပမေဲ့ ကိုကို ရှိနတယေလြေ၊ ဖူးက ဖူးအိမထြောငရြေးကိုလည်း မထိခိုကစြချင်ေဘြူး၊ မောင့ကြို ပြောထားသားပဲဟာ”
“ဟုတပြါတယ် ဖူးရယ် မောငန်ားလညပြါတယ်၊ မောငကြ လှှမ်းတယပြဲ ပြောတာပါ၊ အခုရော နေ့လညစြာ ပြနစြားဦးမှာလား”
“အင်း ကိုကို အိမမြှာ စောင့န်မယေလြေ၊ မောငရြော လိုကစြားဦးမလား”
“ဟင့အြင်း ဖူးတို့လငမြယား လှတလြှတလြပလြပပြဲ နပေါ၊ မောင် သည်းခံစောင့လြိုကပြါ့မယ်”
“အင်းပါ မောငရြယ်၊ စိတကြို တခွားဘကပြှောင်း ထားနောြ ခနပဲဟာ”
သို့နှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ အိမပြှနလြာပြီး ခငပြှန်းသညန်ှင့အြတူ နေ့လညစြာ စားလသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြည် မကြန်ှာလေးမှာ တဈခုခုကို စဉြးစားနသလေိုလေး ဖြစ်နသဖြေင့ြ ကိုကိုကြောကြ ထမင်းစားပြီးခွိနမြှာ ဒေါဖြူးဝတရြည် ကိုယလြေးကို သိုင်းဖကရြင်း မေးလိုကလြသည်ေ။
“ဖူး ဘာတွေ တွေးနတောလဲ၊ မကြန်ှာလည်း သိပမြကြညဘြူး၊ ကြောစြိုးသောန်ဲ့ တဈခုခု ဖြစ်လာသလား”
“ဘာမှတော့ မဖြစ်ပါဘူး”
“ဘာမှတော့မဖြစ်ဘူး ဆိုတော့ တဈခုခုလား၊ ကိုကို့ ကို ပြောပြချင်လြား”
“ကိုကို့ကို အားနာတယ်၊ ကိုကို့စိတထြဲမှာ ဘာမှမထားနဲ့နောြ၊ “
“အင်းပါကြာ ဖူးကလည်း အခုထိ ကိုကို့ကို နားမလညသ်ေးဘူးလား”
“အင်း.. ဒီနေ့ သူက လာပြောတယ်၊ ဖူးကို လှမ်းလို့တဲ့၊ ကိုကိုက ဖူးတို့ကိဈစ ရိပမြိသှားမှာလည်း စိုးရိမန်ပေုံပဲ”
“ဖူးကရော “
“ဖူးကတော့ ကိုကိုပြနသ်ှားမှလို့ ပြောလိုကတ်ယ်”
“ကိုကို သိပြီးသှားပြီ ဆိုတာရော မပြောလိုကဘြူးလား ဟားဟား”
“ဟင့အြင်း မပြောပါဘူး၊ ဘာလဲ ကိုကိုက ပြောစချင်ေလြို့လား”
“အဲဒါကတော့ ဖူးသဘောပါ၊ ဖူးဘာသာ စဉြးစား၊ ရရှညေမြှာ ဘယလြိုဖြစ်နိုငမြလဲ ဆိုတာ၊ ကောငလြေးက နောကြ နိုငင်ံခွားသှားတော့မှာ၊ နောကပြှီးတော့ သူနဲ့က ယာယီပဲ မဟုတလြား၊ ဖူးရဲ့ သိကျခာ၊ ကိုကို့ သိကျခာလည်း ရှိသေးတယမြလား”
“ဟုတပြါတယ်၊ ဒါကြောင့လြည်း ဖူးက မပြောပဲ နတောပေါ့၊ ဖူးက ကိုကိုမသိအောင် ဖောကပြှနတ်ယလြို့ပဲ ထငပြါစတေော့၊ ဖူးဇာတထြုပထြဲ ကိုကို့ကို ဆှဲမထည့ခြငွပြါဘူး”
“ဖူးကရော မလှမ်းဘူးလား သူ့ကို”
“အို ကိုကို ရှိနတောပဲဟာ၊ သူက ကိုကိုမရှိမှ အစားသုံးတာကြီးကို”
“အဲ့လိုလေးပြောပေးလို့ ကြေးဇူးတငပြါတယဗြွာ၊ အဟီး။ ဖူး ဒီလိုလုပပြါလား”
“ဘယလြိုလဲ”
“ဒီနေ့ည ကိုကို သူငယခြငွြးတွနေဲ့ တွေ့ဖို့ မန်တလေး တဈညအိပသ်ှားမယလြို့ ပြောလိုကြ၊ ဖူးနဲ့ သူနဲ့ ခစွကြှတာ ကိုကို ချောင်းကြည့်ခြငွလြို့”
“ဟင် ကိုကိုကလည်း မဟုတတ်ာ၊ ဖူး ရှကပြါတယ် မလုပရြဲပါဘူး”
ပြောသာပြောနတော တွေးကြည့်လြိုကတ်ာနဲ့ ဒေါဖြူးဝတရြည် စောကရြညတ်ှေ စို့လာပြီ။ သူများနဲ့ လိုးနတောကို သူ့ယောကြွားက ခွင့ပြှုရုံတငမြကဘူး ချောင်းကြည့်ခြငွတ်ယ် ဆိုလာတာကိုး။
“လုပပြါကြာ ကိုကို့ကိုခစွရြင် လုပပြေးကြာ”
နောကဆြုံး နှစ်ယောကစြလုံး တကကြှှလာပြီး ထမင်းစားရင်း တဈဆိုသလို နခင်ေးကြောငတ်ောငကြှီး ခစွပြှဲဝငဖြစ်သှားကြသည်။ ပြီးတော့ ကိုကိုကြောြ တောင်းဆိုလာသည့ကြိဈစကို ဒေါဖြူးဝတရြည် သဘောတူလိုကမြိတော့သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြည် ရုံးကပြနလြာသော အဝတအြစားတွေ ကြကေုန်၍ ရုံးပြနသ်ှားတော့ အဝတအြစား အသဈလဲပြီး ဝတသ်ှားရလသည်ေ။
ဒေါဖြူးဝတရြည် ရုံးပြနရြောကတ်ော့ ကြောစြိုးသောြ စားပြဲရှေ့မှအဖြတ် ခနရပပြှီး။
“မောငကြွောစြိုးသောရြေ၊ ဒီညနေ အပြနမြှာ ဟိုဆိုငဘြကလြှည့ပြှီး ဘဲကငလြေး နည်းနည်းဝယခြဲ့ပါဦး”
“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီဖူး၊ တဈကောင် ဝယခြဲ့ရမှာလား”
“ဟင့အြင်း တဈခွမ်းပဲ ဝယလြာခဲ့၊ ကိုကိုက အခု နေ့ခင်း သူ့သူငယခြငွြးတွနေဲ့ဆုံဖို့ မန်တလေး တကသ်ှားပြီး၊ မနကဖြှန် နေ့ခင်းလောကမြှ ပြနရြောကမြှာ”
ကြောစြိုးသောမြကြန်ှာ ဝင်းကနဲ ဖြစ်သှားသည်။
“ဟုတကြဲ့ အနတ်ီဖူး၊ ကနွောြ ဘဲကငတ်ဈခွမ်းနဲ့ အသားကငလြေး နည်းနည်းပါ ဝယလြာခဲ့မယ်”
ကြောစြိုးသောြ ရုံးမဆင်းခင်၊ စာရှကလြေးတဈရှကြ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို လာပေးသှားသည်၊ စာရှကထြဲမှာတော့၊ ဖူး ရုံးတကတ်ဲ့ အဝတအြစားကို မလဲနဲ့ဦးနောဟြု ရေးထားသည်။
ဒေါဖြူးဝတရြည် အိမပြှနရြောကရြောကခြငွြးပဲ ကိုကိုကြော့ကြို ထမင်းဟင်း ပြငဆြငကြွှေးပြီး သူတို့ အခန်းနှင့ကြပရြကြ စတိုခန်းထဲတွင် အိပယ်ာထိုငခြင်း စောငအြစရှိသညတ်ို့ ပြငပြေးလိုကသ်ည်။ ထိုအခန်းမှ သူတို့အခန်း ချောင်းကြည့်ပြေါကကြိုလည်း ကိုကိုကြောကြ မနကပျိုင်းကတည်းက ရှုထောင့မြွိုးစုံက ကြည့်လြို့ရအောင် ဖနတ်ီးထားပြီးပြီ ဖြစ်လသည်ေ။ ထိုအခန်းမှာ မူလက အိမအြသုံးအဆောင် အပိုပစ်စည်းများထားဖို့ လုပထြားခွင်း ဖြစ်သောလြည်း ဒေါဖြူးဝတရြညအြိမကြှီးမှာ ကယွလြှန်းလှသဖြင့ြ ထိုအခန်းထဲမှာ ပစ်စည်းများများစားစား မရှိပဲ လူတဈယောကြ ကောင်းကောင်းအိပလြို့ရအောငကြို နရောကယွလြသည်ေ။
ဒေါဖြူးဝတရြညရြော ကိုကိုကြောပြါ နှစ်ဦးစလုံးအတွကြ ပထမဆုံးအတွေ့အကြုံမို့ ရငတ်ှခေုနကြာ စိတတ်ှေ အတောလြှုပရြှားနကြရေသည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကိုကိုကြော့ကြို သူနှင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ို့ ၏ ရိုးပလေးကစားကြခွင်းကို အကြမ်းဖဉွြး ပြောပြလိုကသ်ည်။ ဒီတေးတော့ သူပြောပြဖို့ နှုတမြရဲသေးပါ။ ဂွိုးဇကတ်ို့ ဝင်းပပတို့အကြောင်း၊ ဘီဒီအကဈြအမတ်ို့ အကြောင်းတော့ မပြောပြသေးပါ။
ယခုလည်း သူ့ကို ရုံးမှပြနလြာသော အဝတအြစားများ မလဲပဲ ဝတထြားဖို့ ပြောထားကြောင်း ပြောပြလိုကသ်ည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြိုယတ်ိုငလြည်း ဘာကြောင့မြှန်း မသိသောလြည်း ကြောစြိုးသောခြေါင်းထဲတွင် ပလနတ်ဈခုခု ရှိနပြေီ ဆိုတာကိုတော့ သူသိသည်။ ကိုကိုကြောရြှေ့မှာ ကြောစြိုးသောြ ဘယလြိုများ သူ့ကို ရိုးပလေးကစားခိုင်းပြီး ဘယလြိုလုပမြလဲ ဆိုတာကို တွေးကြည့်ရြင်းနှင့ြ ရှကတ်ာရော၊ စိတလြှုပရြှားတာရော ရောပြှမ်းပြီး ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ ကိုယလြုံးလေးပင် တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နမေိသည်။
ကြောစြိုးသောြ အိမရြောကလြာတော့ စားစရာ သောကစြရာ အထုပတ်ှေ ပါလာသည်။ ဘဲကင်၊ အသားကင်၊ နှင့ြ ဝိုငပြုလင်း တဈလုံးပင် ပါလာသေးသည်။ အထုပမြွားကို ထမင်းစားပြဲပေါြ ခပြှီးသညန်ှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြညကြို ဖကကြာ အငမ်းမရ နမ်းရှုပလြတေော့သည်။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြလည်း ရမကပြှင်းပြင်း အနမ်းများဖြင့ြ တုန့်ပြနလြသည်ေ။ သို့သောလြည်း အိပခြန်းထဲကို ချောင်းရင်း စောင့မြွှောန်မညေ့ြ ကိုကိုကြော့ကြို သတိရသဖြင့ြ ကြောစြိုးသောကြိုယကြို အသာလေး တွန်းလိုကပြှီး
“ဗိုကဆြာပြီကြယ် စားကြရအောင်”
“အင်း စားကြမယလြေ ဖူး၊ ဖူးနဲ့ အဲလောကြ ရကပျိုင်းလေး ခွဲသှားရတာတောင် လှမ်းလှန်းလို့ပါကြာ”
“ဟှန့ျ သူပိုပြီ”
“မပိုပါဘူး ဖူးရယ်၊ ဖူးကသာ ဖူးယောကြွားကြီးနဲ့ဆိုတော့ မောင့ကြို မေ့နနေိုငတ်ာပေါ့”
“ဪ ဒါကတော့ မောငရြယ်၊ သူက ဖူးယောကြွားလေ”
“မောငသ်ိပါတယ် ဖူးရယ်၊ ဦးကြောြ ကံကောင်းတာကိုသာ တွေးမိတာပါ”
“မောငရြော ရနကြုနမြှာ ဘာထူးသေးလဲ”
ကြောစြိုးသောတ်ဈယောကြ ပြုံးဖြဲဖြဲလေး ဖြစ်သှားပြီး၊
“အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ နောကမြှ အေးဆေး ပြောပြမယ်၊ အခု စားသောကလြိုကရြအောင်၊ ဖူးကြိုကတ်ဲ့ ဝိုငအြနီလေးလည်း မောင် ဝယလြာတယ်”
သူတို့နှစ်ယောကြ စားပြီးသောကပြှီး ဒေါဖြူးဝတရြည် တဈယောကြ ဝိုငအြရကလြေးကြောင့ြ ရီတီတီ နှင့ြ သှေးတွလည်ေး နှေးလာပြီး ကိုကိုကြောြ ချောင်းနမညေ့ြ အိပခြန်းသို့သာ သှားချင်သ်ည့ြ ဆန်ဒပြင်းပြနသဖြေင့ြ ပန်းကနခြှကယ်ောကမြွားကို အမှနဆြေးနရင်ေးမှ
“မောင် ဘာလို့ ဖူးကို အဝတအြစားတွေ မလဲနဲ့ဦးလို့ ပြောထားတာလဲ၊ ဖူးမှာ ငှီးစီစီကြီးနဲ့ ရချိုးချင်တ်ာတောင် မခွိုးရသေးဘူး”
“အဟိ၊ ဒီနေ့ မောငတ်ို့ ရိုးပလေးတဈခု ကစားမယလြေ၊ ထူးထူးဆန်းဆန်းလေး ပေါ့”
“ဟှန်း ဘာတွေ သူ အတတဆြန်းဦးမှာလဲ”
“ဒီလိုကြာ၊ မောငကြ ကိုကိုကြောအြဖြစ် သရုပဆြောငမြယ်၊ ဖူးကဖူးပဲ အဟီး”
“ဟာ မောငကြလည်း ဖူးအတွကကြ ဘာထူးမှာလဲ၊ တကယလြည်း တွေ့နရတောပဲ ပြီးခဲ့တဲ့ ရကတ်ှကေ”
“ဟုတတ်ယလြေ၊ ဒါပမေဲ့ မောင့အြတွကကြတော့ ထူးတာပေါ့၊ မောငကြ ဒီရကပျိုင်းတွမှော ကိုကိုကြောကြ ဖူးကို ဘယလြိုနည်းတွနေဲ့ လိုးနမလေဲ ဆိုတာကိုပဲ စဉြးစားရင်း ဂွင်းထုထုပစ်နရတောလေ”
“အင်း ဒါဆိုလည်း သှားကြမယလြေ အခန်းထဲကို “
“အင်း ဖူးသှားနှင့ြ မောင် အိမသ်ာ ခနသှားမလို့၊ ဖူးက မောငရြောကလြာရင် အခန်းထဲမှာ အခုမှ ရုံးက ပြနရြောကလြာသလို အဝတစြားလဲမလို့ ပြငန်နေောြ၊ မောငရြောကလြာတာနဲ့ ဇာတလြမ်းစမယ်”
ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာလည်း ကြောစြိုးသောြ၏ အမြဲတမ်း ဆန်းဆန်းပြားပြား စိတကြူးယဉတ်တမြှုအပေါကြို စိတဝြငစြားပြီး အမြဲ ကစားနကြမေို့ ဒီတဈခါလည်း သူဘယလြို ဇာတခြင်းဦးမလဲ အတွေးဖြင့ြ အခန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့လတေော့သည်။ အခန်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ ကိုကိုကြောြ ချောင်းနမညေ့ြ နံရံသို့ အမှနလြွှောကသ်ှားကာ
“ကိုကို ရှိလား”
“အင်း ရှိတယ် ခစွလြေးပြော”
“ဒီနေ့ သူက သူ့ကိုယသ်ူ ကိုကိုအဖြစ် သရုပဆြောင် ရိုးပလေးကစားမယတ်ဲ့၊ အဲ့တာ လာပြောတာ ဒါပဲနောြ မှမှ”
“အင်း မှမှ”
နောကတ်ော့ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ သူ့အလှပြငမြှနတ်ငခြုံလေးရှေ့မှာ ထိုငရြင်း သူ့ကိုယသ်ူ မှနထြဲ ပြနကြှည့န်မေိလသည်ေ။ အလုပသ်ှားရင် ဝတန်ကြေ ရငဖြုံးအင်ျကြီလကရြှညကြ သူ့ရှှရငေဖြှိုးဖြိုး အစုံကို ထင်းထင်းလေး ပေါန်စသေည်ေ။ သေးကငွသ်ော ခါးလေးအောကမြှ စွံကားသှားသော တငအြစုံပေါမြှာကတော့ အခွိတစြင် ထမိနလြေးက အင်ျကြီအရောငန်ှင့ြ လိုကဖြကသ်ော အရောငလြေး၊ ဆံပငကြိုတော့ ဆံထုံးမှင့မြှင့လြေး ထုံးထားလို့ လညတ်ိုငရြှင်းရှင်းလေးက လှပနသည်ေ။ ထိုအခွိနမြှာပင် ကြောစြိုးသောြ အခန်းထဲသို့ ဝငလြာခဲ့သည်။
“ဟေး ဖူး ခစွလြေး ရုံးကတောင် ပြနရြောကန်ပြေီလား”
ဒေါဖြူးဝတရြည် ပထမတော့ ဟုတတ်ယမြောငလြို့ ပြောမလို့လုပပြှီးမှ ရိုးပလေး စနပြေီ ဆိုတာကို သတိရသှားသည်။
“ဟုတတ်ယ် ကိုကို၊ ကိုကိုရော အိမမြှာ တဈယောကထြဲ ကနွန်ခေဲ့တော့ ပငွြးနပြေီလား”
ကြောစြိုးသောကြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ထိုငန်သေော ခုံလေးဆီသို့ လွှောကလြာခဲ့သည်။ မှနတ်ငခြုံရှေ့ ထိုငန်သေော ဒေါဖြူးဝတရြည် အနောကမြှာ ရပလြွှကြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ပုခုံးလေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ကိုငလြိုကရြင်းက မှနထြဲမှ သူတို့နှစ်ယောကပြုံကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ထို မှနတ်ငခြုံလေးမှာ ကိုကိုကြောခြွောင်းနသညေ့ြ နံရံနှင့ြ ကပရြကရြှိသညမြို့ ကြောစြိုးသောတ်ို့ တိုးတိုးလေး ပြောနတောတောငမြှ ကိုကိုကြောအြဖို့ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြားနရသေည်။
“မပငွြးပါဘူး ခစွလြေးရယ်၊ ကိုကို ဒီအိမကြှီးထဲ တဈယောကထြဲ ကနွန်ခေဲ့တော့ အတွေးတွေ စဉြးစားစရာတွေ အများကြီးဝငလြာခဲ့တယ် “
“ဘာတွမြေားလဲ ကိုကိုရယ်၊”
“ဒီလိုလေ၊ ဒီလောကလြှပပြီး ဆကဆြီဖြစ်တဲ့ ကိုကို့ မယားလေးနဲ့ လူပျိုလူလှတ် ကြောစြိုးသောတ်ို့ နှစ်ယောကထြဲ အိမကြှီးတဈလုံးထဲ နေ့ရောညရော အတူတူနကြပြေီးတော့ ဘာမှမဖြစ်ကြဘူး ဆိုတာ ဖြစ်နိုငပြါ့မလားလို့ပေါ့”
“ဟာ ကိုကိုကလည်း ကြောစြိုးသောကြ ဖူးရဲ့ တူအရင်းလိုပါပဲ ကိုကိုရယ်၊ သူ့အဒေါအြဝင်းနဲ့ ဖူးတို့ ငယင်ယကြတည်းက သူ့ကို ဖူးတို့ ခါးထဈခွင် ထိန်းခဲ့ရတာ ဘာတွေ ဖြစ်ကြရမှာလဲလို့”
ကိုကိုကြောြ တဈယောကလြည်း ချောင်းနရင်ေးမှ သူကိုယတ်ိုငတ်ောင် အဲ့လို စိတကြူးဖြစ်ခဲ့တာပဲ၊ ဒီကောငလြေး မဆိုးဘူးဟု တွေးလိုကမြိသည်။ သူ့မိန်းမကို တခွားယောကြွား တဈယောကကြ အခုလို နီးနီးကပကြပ် ရပကြာ ကိုငတ်ှယန်တော တွေ့ရတော့ စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီးခံစားရသလို၊ လီးကလည်း မာလာရသည်။
“အင်း ဒါပမေဲ့ ကိုယန်ဲ့နှိုင်းရင် မရိုင်း ဆိုသလိုပဲ၊ ကိုယကြိုယတ်ိုငဆြိုလည်း ဒီလို လှလှပပ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း မမကြီးနဲ့ အတူတူ နရလေို့ ကတော့ စိတဖြောကပြှနမြှာပဲ ဆိုတော့ အဲ့ဒီ ကြောစြိုးသောကြရော ဘာနဲ့ ထုထားတာမို့လဲ”
“ ကြောစြိုးသောကြ လုပခြငွတ်ာတောင် ကိုကို့မိန်းမ က အဖြစ်ခံပါ့မလားလို့၊ ကိုကိုနောြ စွတစြှတစြှဲစွဲ”
“အမလေးကြာ ယောကြွားက ဖြစ်သှားရငလြည်း အပြဈမတငပြါဘူးလို့ ပြောနတောကို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောစမ်းပါ ခစွလြေးကလည်း”
နံရံတဘကမြှာ ချောင်းနသေော ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ ခေါင်းရှုပသ်ှားရသည်။ ဖူးများ ကြောစြိုးသောကြို သူတို့အကြောင်း ပြောပြထားသလား၊ ဖူးမကြန်ှာကလည်း ရုတတ်ရကြ အံ့အားသင့သ်ှားသလို မှငရြသဖြင့ြ ကြောစြိုးသောြ စိတကြူးယဉမြှုက သူတို့ စိတကြူးနှင့ြ တိုကဆြိုကခြှင်းသာ ဖြစ်လိမ့မြညဟြု ကိုကိုကြောြ တွေးမိလသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာလည်း တကယ် အံ့အားသင့သ်ှားမိသည်။ ကြောစြိုးသောြ အပြောတွကေ ကိုကိုကြောြ ပြောခဲ့သလိုမွိုး တွမေို့ တောတ်ောကြှာ ကိုကိုကြောြ သူ့အပေါမြှာ သံသယဝငသ်ှားမှာကို စိုးရိမမြိလသည်ေ။ သူ့ဘကကြ တမွိုးထွငမြှ ရတော့မညဟြု တွေးလိုကမြိသည်။ ဒီဇာတလြမ်းကို ပြောင်းမှ ဖြစ်တော့မည်၊ ကိုကိုကြောြ အထငလြှဲပြီး သူ့ကို မယုံတော့မှာကိုတော့ သူမလိုလားပေ။
“ ကဲ ကိုကို၊ အခုလို စွတစြှတစြှဲစွဲ ပြောနမှတေော့ ခစွလြေးလည်း ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောတော့မယ်၊ ဟုတတ်ယ် ကြောစြိုးသောန်ှင့ြ ခစွလြေးတို့ ခစွန်ကြပြေီ။ သူက ခစွရြေးခစွရြာမှာ ကြှမ်းလို့ ခစွလြေး ကြိုကသ်ှားမိတယ်၊ သူနဲ့ ခစွလြေးတို့ နေ့တိုင်းလိုးနကြတေယ်၊ ကဲ ကိုကို ကြနပေပြှီလား”
“ဪ တောတ်ော့ကြို တဏှာကြီးတဲ့ မိန်းမပါလား၊ ခစွလြေးတို့ ရုံးမှာလည်း လုပန်ကြတေယပြေါ့လေ ဟုတလြား”
“ရုံးမှာ လူတွေ ဒီလောကမြွားတာ ဘယလြိုလုပလြို့ရမှာလဲ “
“ခစွလြေး ရုံးခန်းထဲ သူ့ကိုခေါသ်ှင်းပြီး တံခါးပိတလြုပတ်ယ် မဟုတဘြူးလား၊ ကိုကို့ကို နမူနာ လုပပြှစမ်း”
ဒေါဖြူးဝတရြည် ရုတတ်ရကြ ကြောငသ်ှားသည်။ နောကမြှ စဉြးစားမိသည်။ ဪ ဒါကြောင့ြ ငါ့ကို ရုံးက အဝတအြစားတွေ မခွှတခြိုင်းတာကိုး။ ကြောစြိုးသောကြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ထိုငန်သေော ဘေးမှာ မတတ်တရြပလြွှကြ သူ့ပုဆိုးကို လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။
“ကဲ ကိုကို့ကို ကြောစြိုးသောကြို စုပပြေးသလို စုပပြေး”
ကြောစြိုးသောြ လီးကြီးမှာ မာတောငတ်င်းလို့ လေးဆယ့င်ါးဒီဂရီ အပေါကြို ထောငထြနသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကုလားထိုငကြလေးမှာ ထိုငန်တောမို့ ကြောစြိုးသောလြီးကြီးက သူ့ ရငဘြတန်ားလောကကြနေ သူ့မေးစေ့ကို လှမ်းခွိနထြားသလို ဖြစ်နသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြည် တဈယောကြ ကိုကိုကြောြ အနီးကပမြှငန်ရမေည် ဆိုတာကို သိတော့ စိတတ်ှေ အရမ်းလှုပရြှားနမေိသည်။
သူ့လကကြလေးဖြင့ြ ကြောစြိုးသောြ လိငတ်နကြှီးကို ဆုပကြိုငကြာ ခေါင်းလေးကို ငုံ့ပြီး သူ့နှုတခြမ်းလှလှ လေးတွဖြငေ့ြ ဒဈကို ငုံစုပလြိုကလြသည်ေ။ ကိုကိုကြောြ တဈယောကြ သူ့မိန်းမ တခွားယောကြွား တဈဦး၏ လီးကို ငုံစုပန်သညေကြို အနီးကပ် မှငလြိုကရြတော့ စိတထြဲမှာ မနာလိုသလိုလို ဖြစ်မိသောလြည်း သူ့လီးကြီးကတော့ မတရားကို တောင့တ်င်းလာသညမြို့ သူ့လကတ်ှဖြငေ့ြ ဆုပကြိုငထြားလိုကရြလသည်ေ။
ကိုကိုကြော့ြ အတွေးပန်းခွီထဲမှာလည်း ဒေါဖြူးဝတရြည် တဈယောကြ သူ့ရုံးခန်းထဲမှ အရာရှိ စားပြဲကြီးအနောကမြှ ဆုံလညကြုလားထိုငပြေါြ ထိုငန်ရင်ေး အနားမှာ မတတ်တရြပကြာ ပုဆိုးလှနတ်ငပြေးထားသော ကြောစြိုးသောြ လီးကြီးကို အားရပါးရ ကုန်းစုပပြေးနပေုံ မှငယ်ောငလြာမိပြီး သုတရြညမြွားပင် ထွကခြငွလြာလောကအြောင် စိတထြဲ တင်းသှားမိသည်။
ကြောစြိုးသောလြီးကြီး သူ့ပါးစပထြဲ ရောကလြာခဲ့ခွိနမြှာတော့ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ဈယောကြ အခွားဟာတွကေို ခတ်ေတခန မေ့လွှော့သှားပြီး လီးကြီးကိုသာ အားရပါးရ စုပပြေးနမေိတော့သည်။ ကြောစြိုးသောကြ သူ့လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ခေါင်းမှ ဆံထုံးကြီးကို ဆုပကြိုငကြာ ဒေါဖြူးဝတရြညခြေါင်းကို အောကသ်ို့ ဖိဖိခလွှကြ သူ့လီးကြီးကိုလည်း ကော့ကော့ပေးကာ ဒေါဖြူးဝတရြည် ပါးစပကြို အားရပါးရ လိုးပေးနတေော့သည်။
ကြောစြိုးသောမြှာလည်း ဒေါဖြူးဝတရြညကြို မလုပရြတာ ကြာပြီမို့ အရမ်းကောင်းနပြေီး ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ ပါးစပထြဲမှာပင် ပြီးသှားမှာ စိုးသောကြောင့ြ ခနနတေော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် မေးစေ့လေးကို ကိုငတ်ှန်းထားလိုကရြင်း၊
“အား ကောင်းလိုကတ်ာ ခစွလြေးရယ်၊ ခဏလေး တောကြှာ ပါးစပထြဲမှာ ပြီးသှားဦးမယ်၊ ခစွလြေးက ကြောစြိုးသောကြို ရုံးမှာ အဲ့လိုပဲ နေ့တိုင်း လီးစုပပြေးနတောလား”
ဒေါဖြူးဝတရြညမြှာလည်း တအားကို ထနန်ပြေီ ဖြစ်ရာ ချောင်းနသေော ကိုကိုကြောလြည်း စိတတ်ကကြှှရအောင် သူ့ခေါင်းလေးကို ငှိမ့ပြှလသည်ေ။ ကိုကိုကြောမြှာ ပါးစပကြပင် အသံထွကမြိတော့မလို ဖြစ်သှားပြီး သူ့လီးကြီးကို ဆုပကြာ တဈခကြန်ှဈခကြြ ပြင်းပြင်းလေး ဆောင့ခြပြဈလိုကရြလသည်ေ။
“နောကရြော ခစွလြေး ဘာလုပသ်ေးလဲ၊ ရုံးခန်းထဲမှာပဲ သူက လိုးသေးလား”
“လိုးတယ် ကိုကို၊ ခစွလြေးကို စားပြဲပေါြ မှောကကြုန်းခိုင်းပြီး အနောကကြနေ တအားလိုးတာ၊ အခစွလြေး အသံမထွကအြောင် မနည်းထိန်းထားရတယ်”
“ဟုတလြား ဘယလြိုကုန်းလဲ ကုန်းပြကြည့်စြမ်း”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကုလားထိုငမြှထကာ သူ့စားပြဲလေးပေါတ်ှင် တံတောငန်ှဈဖကထြောကကြာ ဖငကြို ကော့ပြီး ကုန်းပေးလိုကလြသည်ေ။
“အဲတော့ သူက ထမိနကြို ခွှတပြှီး လိုးရောလား”
“ဟင့အြင်း ရုံးမှာ ထမိနဘြယခြွှတဖြို့ အခွိနရြမလဲ ကိုကိုရဲ့၊ ခစွလြေးက လှနပြေးရတာ ဒီလိုလေ”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ပြောပြောဆိုဆို သူ့လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ ထမိနကြို ခါးပေါထြိလှနတ်ငလြိုကပြှီး အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဒူးဆဈနားလောကထြိ ဆှဲခပြေးလိုကလြသည်ေ။ ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ ဖြောင့စြင်း ချောမှတန်သေော ပေါငတ်နတ်ုတတ်ုတ် ကြီးများမှာ အဆီအရဈမရှိပဲ တငပြါးဆုံကြီးများမှာ ခါးကော့ပြီး ကုန်းထားသဖြင့ြ ဝိုင်းစကန်လသေည်ေ။
ပေါငတ်နခြှနှစ်ခုကြားမှ စောကဖြုတကြှီးက ပြူးထွကန်ပြေီး စောကရြညတ်ှနှငေ့ြ ရှှမ်းလကန်လသေည်ေ။ အနောကမြှ မှငန်ရသေော ယောကြွားသား နှစ်ယောကစြလုံး တံတွေးများပင် မွိုခရွသညအြထိ မှငကြှင်းက ဆှဲဆောငမြှုရှိလှန်းလှလသည်ေ။ ကြောစြိုးသောမြှာ စကားပင် မပြောနိုငတ်ော့ပဲ သူ့လီးကြီးကို ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ နှုတခြမ်းထူထူ စောကဖြုတကြှီးအဝတွင် တေ့ကာ တအား ဆောင့သ်ှင်းခလွိုကလြတေော့သည်။
တဖကန်ံရံမှ ကိုကိုကြောြ တဈယောကလြည်း သူ့လီးကြီးကို ဆုပကြိုငကြာ ငယင်ယတ်ုန်းက လူပျိုပေါကြ ဘဝကကဲ့သို့ပင် ကြင်းထုနမေိလပြေီ။ သူ့မိန်းမ နှင့ြ ကြောစြိုးသောတ်ို့ ပြောဆိုနကြတောနှင့ြ လုပကြိုငန်ကြသေညကြို ချောင်းရင်းက စိတတ်ှေ အရမ်းတကကြှှ လာရမှုမှာ သူ့ကိုယသ်ူပင် မယုံကြညန်ိုငစြရာ ကောင်းလှပသည်ေ။
စိတတ်အားထနသဖြေင့ြ စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနသေော ဒေါဖြူးဝတရြည် စောကဖြုတကြှီးနှင့ြ အနောကမြှ တအားဆောင့န်သေော ကြောစြိုးသောြ လီးကြီးတို့ဝငထြှကန်သညေ့ြ ဖြတဖြှတဖြတဖြတ် အသံများကို နားထောငရြင်း ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ မကြစြေ့မှိတကြာ ကြင်းကို အဆကမြပြတ် ထုနမေိသဖြင့ြ ခနအတွင်းမှာပင် သုတရြညမြွား နံရံကို ပန်းထွကပြှီး ပြီးသှားခဲ့ရလသည်ေ။
“အားအား အခစွလြေး ကိုကို ပြီးတော့မယ်၊ ကြောစြိုးသောကြ ခစွလြေးစောကဖြုတထြဲမှာ ပြီးတာလား”
“ဟင့အြင်း ကိုကို၊ ရုံးမှာဆိုရငတ်ော့ ခစွလြေးပါးစပထြဲမှာ ပြီးတာ၊ နို့မို့ဆို အရညတ်ှကေို လိုကသ်ုတရြမှာနဲ့ ရုံးခန်းထဲမှာ အနံ့တွေ လှောငန်မှောလေ..၊ အ.. အ.. ခစွလြေးလည်း ပြီးပြီး ကိုကို့လီးကြီး ထုတလြိုကတ်ော့ “
ကြောစြိုးသောကြ သူ့လီးကြီးကို ဆှဲအထုတလြိုကမြှာ ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကမန်းကတမ်း သူ့ရှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကရြင်း ကြောစြိုးသောြ လီးကြီးကို သူ့ပါးစပဖြှင့ြ ငုံစုပလြိုကလြသည်ေ။ ကြောစြိုးသောကြလည်း ခါးကော့ပြီး ဆောင့လြိုကရြာ ဒေါဖြူးဝတရြည် လညခြွောင်းထဲသို့ ဒဈထိပဖြူးကြီး ရောကသ်ှားပြီး သုတရြညတ်ှလည်ေး တဖြောဖြော ပန်းထွကကြုနလြတေော့သည်။
ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ သူ့ဘာသာ မာစတာဘိတရြင်း တဈခွီလည်း ပြီးသှား၊ ချောင်းရတာလည်း ညှောငသ်ဖြင့ြ သူ့အတွကြ ခင်းထားသော ယာယီအိပယ်ာလေးမှာ ကြောဆန့ြ နားနလေိုကသ်ည်။ တဈဖကခြန်းမှ ဒေါဖြူးဝတရြညတ်ို့ စကားသံသဲ့သဲ့ နှင့ြ လှုပရြှားမှု အသံများကြောင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ရသှေားခွိုးဦးမညဆြိုတာ သိရသဖြင့ြ မကြစြေ့ကို မှေးကာ ခနနားနလေိုကသ်ည်။ သို့သောလြည်း ခနအကြာတွင် တဖကခြန်းမှ စကားသံများကြောင့ြ ခကြခြှင်း ပြနထြကာ ချောင်းမိပြနလြသည်ေ။
တဖကခြန်းမှာတော့ ဆံပငဖြားလွားနှင့ြ ဒေါဖြူးဝတရြည် ပေါငလြညလြောကအြရှညရြှိ ညဝတအြင်ျကြီ ပါးပါးလေးကို ဝတထြားပြီး၊ ကြောစြိုးသောကြတော့ အင်ျကြီကြှတန်ှင့ြ အောကမြှာ ပုဆိုးဝတထြားတာ တွေ့ရသည်။ သူတို့နှစ်ယောကြ ကုတငဘြေးမှာ မတတ်တရြပရြကကြ တဈယောကကြို တဈယောကြ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းနကြတောကို တွေ့ရတော့ ကိုကိုကြော့ြ လီးကြီးမှာ ပြနထြောငမြတလြာပြနလြသည်ေ။
ကြောစြိုးသောလြကဖြဝါးတွကေ ဒေါဖြူးဝတရြည် အင်ျကြီအောကမြှ လွှို၍ ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ ဖြံ့ထွား စွင့ကြားသည့ြ တငသ်ားလုံးကြီးများကို ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးနသညေကြို တွေ့လိုကရြတော့ နည်းနည်းတော့ ဒေါပြမိသည်။ စောကကြောငလြေး သူများ မိန်းမကို ပိုငစြိုးပိုငန်င်းနဲ့။ သို့သောလြည်း စောစောတုန်းကမှ သူ့မိန်းမ စောကဖြုတကြိုလည်း လိုး၊ သူ့မိန်းမ ပါးစပထြဲမှာပင် လရညတ်ှေ ပန်းထုတပြေးလိုကတ်ာ တွေ့ခဲ့ရပြီးပြီဆိုတော့ အဲ့လောကကြတော့ ပငွြးသေးတယဟြုတောင် ပြောခံရဦးမည် မဟုတပြါလား။
“ကဲ ခစွလြေး ပြောစမ်း၊ ဟိုကောငလြေးနဲ့ ခစွလြေး၊ နောကြ ဘာတွလေုပကြှသေးလဲ၊ ကိုကိုနဲ့ ခစွလြေး မလုပဘြူးတဲ့ ဟာတွရေော လုပသ်လား”
“ဘာတွလေဲ ကိုကိုရဲ့”
“မသိဘူးလေ မသိလို့ ကိုကိုမေးတာပေါ့”
ဟိုကြ၊ သူတို့ ရိုးပလေး ကစားတာကလည်း အခုထိ မပြီးကြသေးပါလား၊ ကိုကိုကြောြ ဦးနှောကစြားနမေိသည်။
“ဟို.. ဟိုလေ.. သူကလေ.. ဟို ကိုကို ခစွလြေးကို စိတမြဆိုးရဘူးနောြ”
အမလေး သူ့မိန်းမကတော့ တကယ် အကယဒြမီအကရြှငပြဲလို့ ကိုကိုကြောြ တွေးလိုကမြိသည်။
“ဘာလဲ ခစွလြေးရဲ့ ပြောမှာပြောစမ်းပါ”
“သူက ခစွလြေး ခရပြငေ့လြေးကိုလည်း ပါကငဖြှင့သ်ှားတယ်၊ ဆောရီးနောြ ကိုကို”
“အခစွကြှာ ရကစြကတ်ယ်၊ ကိုကို့ကိုကြတော့ လကဖြွားလေးနဲ့တောင် ပေးမထိဘူး၊ “
“အဲ့တာကြောင့ြ ဆောရီးလို့ ပြောတာပေါ့ ကိုကိုရယ်၊ အခု ကိုကိုလိုချင်ရြင် သဘောပဲ”
“အင်း လုပမြယ် တကြ ကုတငပြေါကြို၊ တဈခါထဲ ခရပြငေ့ကြို ဒေါ့ကီနဲ့ လိုးပစ်လိုကမြယ် ဟှန့ြ”
“အင်း ဒီအတိုင်းဆို နာလိမ့မြယ် ကိုကိုရယ်။ ဟို အံဆှဲထဲမှာ အဖေါရြယ် ဂယွရြယ် ရှိတယ် သှားယူနောြ၊ အဖောကြ ကိုကို့အတွကပြါ၊ ပိုးတွေ ဘာတွေ ဝငမြှာစိုးလို့”
ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ အရမ်းကို ဖီးတကလြာပြနပြါပြီ၊ သူ့မိန်းမ အဲ့လောကထြနမြှန်းကို သူမသိခဲ့ပါလား၊ အစက အဲ့လိုသာ သိခဲ့လို့ကတော့ တဈရကကြလေးမှတောင် သူ မကြခြှပြတေခြံခဲ့မိမည် မဟုတဟြုလည်း တွေးလိုကသ်ေးသည်။
ယခုတော့ ဒေါဖြူးဝတရြည် ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ကုတငပြေါမြှာ လေးဘကထြောကလြို့၊ သူ့မိန်းမရဲ့ ဝင်းဝါစိုပြလှသေော အသားအရည်၊ လုံးထွားဖြင့ဖြှိုးလှသော ရှှရငေအြစုံ၊ တောင့တ်င်း ဖြောင့စြင်းလှသော ပေါငတ်နတ်ှေ၊ ကားစွင့န်သေော ဖငလြုံးကြီးများကို အခု မှမှငဖြူးတဲ့ သူတဈယောကလြို သှားရညတ်မှှားမှှား နှင့ြ ချောင်းကြည့်န်ရပေါလား။ ဒီလိုမွိုး အတွေ့အကြုံနှင့ြ ကြုံရမညလြို့ ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ အိပမြကပြငမြမကဘြူးခဲ့။ နောကပြှီး သူတို့ တူအရှယ် ကောငလြေးက လီးတနကြှီးမှာ အဖေါကြို စွပလြို့ သူကိုယတ်ိုင် လကဖြွားနှင့တ်ောင် မထိုးခဲ့ဘူးတဲ့ သူ့မိန်းမရဲ့ ဖငပြေါကကြို လိုးတော့မလို့။ ကိုကိုကြောသ်ှေးတွေ တဖငွြးဖငွြး ပူနှေးနပြေီး သူ့လီးကြီးကိုသာ ဆုပကြိုငလြို့ ပြတသ်ပန်မေိပြနတ်ော့သည်။
ကိုကိုကြောြ ချောင်းနသညေ့န်ရောမှဆိုရင် ဒေါဖြူးဝတရြညဖြငပြေါကထြဲ ကြောစြိုးသောလြီးကြီး ဝငသ်ှားတာကို အတိအကြ မမှငရြသောလြည်း ပုံစံအနအထေား ဒေါဖြူးဝတရြည်၏ မကြန်ှာအမူအယာတို့ကြောင့ြ သူသိနရလေသည်ေ။ သူ့မိန်းမတဈယောကြ ဖငအြလိုးခံနပေါလား။ ဒီအခကြကြိုတော့ သူသိပမြကြနပေခြငွပြေ။ တကယဆြိုရင် သူ့ကို အရငတ်ော့ ပေးစားသင့သ်ည် မဟုတပြါလား။ ဒေါသ၊ မနာလိုစိတန်ှင့ြ တဏှာရမကတ်ို့ တပျိုငန်ကြ တောကလြောငလြာမှုကြောင့ြ ကိုကိုကြောြ သူ့လီးကြီးကို အားရပါးရ ဆုပကြိုငကြာ ဆောင့န်မေိလိုကသ်ည်။
“အ..အ..”
ဒီတခါလည်း သူ့တကိုယလြုံး ဆပကြနဲ ဆပကြနဲ တွန့ပြှီး လရညတ်ှေ နံရံကို ပန်းထွကကြာ ပြီးသှားတော့သည်။ ဟိုဖကခြန်း ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြောစြိုးသောကြ သူ့မိန်းမကို ကောင်းကောင်းကြီး အရှိနပြှင်းပြင်းနှင့ြ ဆောင့န်ဆေဲ၊ ဒေါဖြူးဝတရြည် မကြန်ှာကလည်း မကြလြုံးလေး မှေးလို့ အတော့ကြို အရသာ တွေ့နပေုံရလသည်ေ။
ကိုကိုကြောတ်ဈယောကတ်ော့ စိတပြငပြန်း လူပငပြန်းကာ သူ့အတွကြ ခင်းပေးထားသော စောငလြေးပေါမြှာ ပကလြကလြှနလြှဲခလွိုကသ်ည်။ ဘယကြဘယလြို အိပပြွောသ်ှားမှန်းပင် မသိလိုကတ်ော့ခွေ။ သူ့လီးကြီးကို နှေးထွေးသော အရသာလေး ခံစားနရပြေီး တစဈစဈဖြင့ြ စုပန်တောလည်း ခံစားနရသေဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ သူ့လီးကြီးကို ကုန်းစုပန်သေော ဆံထုံးကြီးကြီးဖြင့ြ အမွိုးသမီးကြီးတဈယောကကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သူ့ကိုယလြုံးကလည်း သေးသေးသှယသ်ှယ် ဖြစ်နသည်ေ။
ဘယလြိုဖြစ်လို့ ငါ ပိနသ်ှားပါလိမ့လြို့ တွေးနရင်ေးမှ၊ ဒီမှငကြှင်းမွိုး ငါမှငဖြူးပါတယဟြုလည်း တဆကထြည်း တွေးနမေိသည်။ ထိုအရာများထကြ သူ့လီးကြီးကို စုပန်ရင်ေးမှ သူ့ကို မော့ကြည့်လြိုကသ်ော အမွိုးသမီးကြီးကို တွေ့လိုကရြတော့ အလှနတ်ရာပင် အံ့သှသှားသည်။
“ဟင် အနတ်ီမာလေး”
သူ့ပါးစပကြ အသံထွကမြလာပေ။ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ အနတ်ီမာလေးက သူ့ကို ပြုံးပြပြီး သူ့နှုတခြမ်းလှလှလေးတွပေေါမြှာ လကည်ိုးကို ဒေါငလြိုကြ တန်းပြပြီး အသံမထွကန်ဲ့ ဆိုသော ပုံကို လုပပြှသည်။ ဟုတ် အနတ်ီမာလေးဟု ပြောချင်သ်ောလြည်း သူ့ပါးစပကြ ဘယလြိုမှ လှုပလြို့မရ။ အနတ်ီမာလေးရဲ့ စုပခြကြတ်ှကေ ကြမ်းလာသည်။ သူ့လီးကြီးလည်း အရမ်းကို မာတင်းလာပြီး နောကဆြုံးမှာ သုတရြညတ်ှေ တဖစွဖြစွန်ှင့ြ လှတထြုတပြဈလိုကရြလတေော့သည်။ ထိုအခွိနမြှာ သူ့လကတ်ှကေ လှုပရြှား၍ ရသှားပြီး အနတ်ီမာလေး ၏ ဦးခေါင်းကို အုပကြိုငကြာ သူ့ပေါငကြှားကို တအားဖိထားလိုကမြိလတေော့သည်။
သူ့လီးကြီးမှ လရညတ်ှေ ဒုတကြနဲ့ ဒုတကြနဲ ညှဈထုတပြေးနသလေို သူကလည်းဖငကြို ကော့ထိုးမိနသဖြေင့ြ သူ့ပေါငတ်ှကေို တံတောငဖြှင့ြ ပြနဖြိထားတာကို ခံလိုကရြသည်။ နောကတ်ော့ အနည်းငယပြွော့သှားပြီး ဖြစ်သော သူ့လီးကြီးကို တပြှတပြှှတ် စုပပြေးရင်းမှ လှှတပြေးလိုကသ်ဖြင့ြ ပေါငကြို လီးကြီးက စိုစွတစြှတန်ဲ့ လာထိတော့မှ မကြလြုံး တကယပြှင့သ်ှားတော့သည်။ ဟင် ငါ ဒီစတိုခန်းထဲမှာပေါ့။ ဒါဆို အနတ်ီမာလေးကို အိပမြကမြကန်တော ဖြစ်မှာပေါ့။ တောသ်ေးတာပေါ့ဟု တွေးရင်း သူ့ပေါငပြေါမြှာ ဖိထားသည့ြ ကိုယလြုံးကို သတိထားမိကာ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့၊
“ဟင် ခစွလြေး၊ ပါလား”
“ဟုတပြါ့၊ ဟုတပြါ့၊ ဘာတွေ အိပမြကကြောင်းနသလေဲ မသိဘူး။ တဈခါထဲ ခနလေးပဲ ခံတယ်၊ သူများ ပါးစပထြဲကို ပန်းထည့လြိုကတ်ာ၊ အများကြီးပဲ ၊ ယောငပြှီး သေးများပေါကခြလွိုကသ်လားလို့တောငထြငတ်ယ် ဟှန့ြ”
စတိုခန်းတံခါးကြီးလည်း ပြင့န်ပြေီး အလင်းရောငလြည်း ကောင်းကောင်းဝငန်ပြေီမို့ မိုးလင်းနတောတောင် တောတ်ောကြှာသှားမှန်း သတိထားမိလိုကသ်ော ကိုကိုကြောကြ
“ဟင် ခစွလြေး ဒီနေ့ ရုံးမသှားဘူးလား၊ ဟိုကောငလြေးရော”
“ကောငလြေး ရုံးသှားပြီ၊ ခစွလြေးက နှုံးလည်းနှုံးနတယ်ေ၊ ကိုကို့ကိုလည်း ကားဂိတသ်ှားကြိုရမယ် ပြောပြီး နခေဲ့တာ”
ဒေါဖြူးဝတရြညကြ ကိုကိုကြော့ကြိုယပြေါြ တွားတွားတကလြာပြီး ကိုကိုကြော့ပြါးပြငကြို နမ်းလိုကသ်ည်။ ကိုကိုကြောကြလည်း ဒေါဖြူးဝတရြည် ကိုယလြုံလေးကို ဖကထြားပြီး နှစ်ယောကသ်ား နရောကဉွြးကဉွြးကြပကြှပလြေးမှာ နှပန်ကြလေသည်ေ။
“ခစွလြေးတို့ ဘယအြခွိနမြှ အိပကြှလဲ၊ ကိုကိုတော့ မခံနိုငတ်ော့တာနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတယ်၊ ကိုကို အိပပြွောသ်ှားတော့ ခစွလြေးတို့ မအိပသ်ေးဘူး”
“အင်း ကိုကိုက ဘယအြခွိန် အိပပြွောသ်ှားတာလဲ”
“ခစွလြေးကို ဟိုကောငလြေး နောကပြေါကကြို ဆကဆြံနတေုန်းပဲ ကိုကို ကြည့်ရြင်း ပြီးသှားတာနဲ့ အိပမြောကသွှားတာ၊ ခစွလြေးတို့က ဘယအြခွိနမြှ အိပလြို့လဲ”
“ခိခိ ကိုကို ဆောရီးနောြ၊ ကိုကို ခစွလြေးကို နောကပြေါကလြုပခြငွလြည်း လုပန်ောြ၊ အဲဒါလေး တဈခုတော့ ခစွလြေးကို ခွင့လြှှတပြါနောြ၊ အရငတ်ုန်းက ခစွလြေးက ကြောကလြို့လေ၊ ကိုကို့ကို မပေးတာပါ၊ ကောငလြေးကို ဘယကြနဘယေလြို ပေးလိုကမြိမှန်းတောင် ခစွလြေး မမှတမြိတော့ပါဘူး”
“အင်းပါ ကိုကို နားလညပြါတယ်၊ ခစွလြေးတို့ ဘယအြခွိနမြှ အိပကြှလဲလို့”
“ အင်း မနေ့ညက သူလည်း ပြတန်တောကြာလို့ရယ်၊ ကိုကိုအဖြစ် သရုပဆြောငရြတာကို စိတအြရမ်းလာလို့လား မသိဘူး၊ တောတ်ောန်ဲ့ မဝဘူးရယ်၊ မနကမြိုးလင်းခါနီးမှ သူလည်းနှုံး ခစွလြေးလည်း ဖလကပြှပြီး အိပပြွောသ်ှားကြတာ။ နိုးစကကြှောင့ြ ခစွလြေးနိုးတော့ ခစွလြေးက ညက တအားပငပြန်းထားတော့ ရုံးမသှားချင်တ်ော့လို့ သူ့ကိုပဲ အတင်းနိုးလှှတလြိုကတ်ာ၊ နောကြ ကိုကို ဒီအခန်းလေးထဲမှာ ရှိနတောကိုလည်း သနားလို့လေ”
“အင်းပါ အင်းပါ၊ သနားတာကိုပဲ ကြေးဇူးတငလြှပါပြီ၊ ဒီကောငလြေး တောတ်ောြ ဆောန်ိုငတ်ာပဲ၊ ငါ့မိန်းမကို တနအြောငကြို ဆောတ်ယ်”
“ခစ်ခစ် ကိုကိုနောြ၊ လွှောကပြှောနတောပဲ၊ တခါထဲ။ ကိုကိုကရော ဘာတွေ အိပမြကမြကန်တောလဲ၊ ဟှန့ြ ကိုကို့ဟာကြီးက တအားထောငန်တော၊ ခစွလြေးလည်း ကိုငလြိုကရြော ပါးစပကြ ဘာတွေ ဝူးဝူးဝါးဝါးတွလည်ေး ပြောနတယ်ေ၊ ဘာတွမှန်ေးတော့ မသိဘူး၊ ဒါပမေဲ့ ကိုကို ယောငန်တောဆိုတော့ အိပမြကတ်ှေ မကန်တောနမှောပဲ”
“အင်း”
ကိုကိုကြောတ်ဈယောကြ သူ့အိပမြကကြို သူပြနစြဉြးစားမိပြီး မကြမြှောငကြှုပသ်ှားမိသည်။ စိတထြဲမှာလည်း တမွိုးတော့ ခံစားလိုကရြသည်။ ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း လိုလို၊ ရှကသ်လိုလို။ ကိုကိုကြော့မြကြန်ှာ အရိပအြကဲကို ကြည့်န်သေော ဖူးဝတရြညကြ။
“ပြောစမ်းပါဦး ကိုကို့ အိပမြကကြို၊ မကြန်ှာက ပြုံးစေ့စေ့နဲ့၊ တဈခါထဲ ဘယကြောငမြလေးကို စိတကြူးယဉပြှီး အိပမြကမြကန်တောလဲ”
“ဟာ ဘယကြ ကောငမြလေးမှ မဟုတပြါဘူးကြာ၊ ပြောရမှာတောင် တမွိုးကြီးပဲ၊ အဟီး၊ တခါမှလည်း အဲလို အိပမြကြ မမကဖြူးပါဘူး”
ကိုကိုကြော့ြ ပြောစကားကြောင့ြ ဖူးဝတရြည် အရမ်းကို သိချင်သ်ှားသည်။
🏵️ အမှောငတ်ကာ့ အမှောင် (အပိုင်း ၃) [ဇာတသ်ိမ်းပိုင်း] ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️