ရာဂလောငစြာနဲ့ တဏှာမီး
ရေးသားသူ – တပကြှပကြှီး
မာလေ အခု အလုပကြလည်း အနားယူလိုကပြှီ။ အိမမြှာလည်း လုပစြရာက သိပမြရှိတော့ အိမမြှာ မာပငွြးနမှောစိုးလို့ဆိုပြီး ကိုက တပပြေးထားတဲ့ အငတ်ာနကန်ဲ့ လိုင်းပေါမြှာပဲ တဈနေ့လုံးနီးပါး အခွိနဖြှုန်းနမေိတာလေ။ အဲဒီမှာ အဓိကကတော့ ဖေ့ဈဘုပပြေါ့။ တဈနေ့တဈနေ့ ဖေ့ဈဘုပမြသုံးရရင် မနနေိုငအြောငကြို ဖြစ်လာခဲ့တယ်။
ဒါပမေဲ့ နောကပျိုင်းမှာ လူတွကေ ပေါကကြရ သီအိုရီတွေ သူတို့ထငတ်ာတွကေို အလကားရတိုင်း ဖေ့ဘုပပြေါကြနေ ဆရာကြီးတွလေုပန်ကြေ၊ ဖေ့ဈဘုပပြေါမြှာပဲ ကဗွာတွရေေး၊ စာတွရေေး လုပန်ကြတော တွေ့နရတေော့ စိတပြကြလြာတယ်။ တခွို့တွဆေိုလည်း သူတို့ ခွီးပါသေးပေါကတ်ာကအစ လွှောကရြေး၊ ဓါတပြုံရိုကြ၊ တငန်ကြတေော့ ကိုယ့ဘြာသာတောငကြိုယ် တခါတလေ တငခြငွတ်ဲ့ အပဒြိတလြေးတွေ တငရြမှာ ရှကလြာတယ်။ တခွို့ဆိုလည်း ပြောချင်ရြာပြော၊ ဆိုချင်ရြာဆို၊ စာတောင် ဖြောင့အြောငမြရေးတတသ်ူ တခွို့က လာမန့လြိုကရြင်၊ ကလောတ်ုတလြိုကြ၊ စွာလနတ်ေးလုပလြိုကဖြှင့ြ၊ ကိုယ့ကြိုကိုယ် ဖေ့ဈဘုပစြူပါစတားလို့ ထငလြာကြပြီး၊ လူအထငကြှီးမည် ထငတ်ာတွေ လွှောကလြုပ်၊ လူအထငကြှီးမညထြငသ်ည့ြ ပုံတွတင်ေ၊ မကြစြေ့နောကလြောကအြောငကြို ပြကပြှကထြနကြတေယ်။ အဲဒါနဲ့ ဝကဆြိုကတ်ှေ ဘလော့တွေ လွှောကဖြတန်တောပဲ ကောင်းမယဆြိုပြီး လွှောကဖြတန်မေိတော့တယ်။
အဲဒီမှာ မှနမြာအောစာပေ သို့မဟုတ် လိငမြှုဆိုငရြာပြင့လြင်း စာပလေောကကို စပြီး တွေ့ရှိရတော့တာပဲပေါ့ရှင်။ အဲဒီမှာ သဘောကမွိသှားတာလေး တဈခုကတော့ မာ အပြငလြောကမှာ ဘယသ်ူနဲ့မှ ဆှေးနှေးလို့မရ၊ ပြောလို့မရတဲ့ အကြောင်းအရာတွကေို လှတလြှတလြပလြပ် ပြောဆိုရေးသားနကြတော တွေ့ရလို့ပါဘဲ။ အင်း ပြောမရဘူးဆိုပမေဲ့ လူနှစ်ယောကြ သုံးယောကန်ဲ့တော့ အဲဒီအကြောင်းတွေ ပြောခဲ့ကြဖူးပါတယ်။ အခုလို လွှောကပြှောနရင်ေ စကားတွကေ ဟိုရောကဒြီရောကြ ဖြစ်နမှောစိုးလို့ အစကပဲ ပြောတော့မယန်ောြ။
မာက အခု သကလြတပျိုင်း ရောကန်ပေါပြီ။ သမီးလေး နှစ်ယောကတ်ောငမြှ နိုငင်ံခွားမှာ တဈယောကကြ အလုပလြုပ်၊ တဈယောကကြ ကြောင်းတကြ လုပန်ကြပေါပြီ။ အဲဒါကြောင့လြည်း အခွိနတ်ှေ ပိုရနတောပေါ့။ ဟော ပြောရင်းဆိုရင်းတောင် စကားက လမ်းကြောင်းလှဲနပြေီ။
မာ အနထြုတပြှချင်တ်ဲ့ အတွေ့အကြုံက လှနခြဲ့တဲ့ ၂၅ နှစ်လောကကြ စခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြပြါပဲရှင်။
မာရဲ့ လိငမြှုရေးရာ ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံလို့ ပြောရမှာပေါ့။ မထူးပါဘူး ဘယကြနေ ဘယလြိုစခဲ့ရသလဲ ဆိုတာကို အားလုံးနားလညသ်ှားအောင် ဇာတလြမ်းလေးလို လုပရြေးပြမယန်ောြ။
အဲဒီခတ်အေခွိနအြခါတုန်းက မာတို့လို ရိုးရိုးသိပျပံဘှဲ့ရခဲ့ကြတဲ့ သူတွအတွေကကြ အလုပကြလည်းရှားတော့ အဲဒီတုန်းက မိန်းကလေးတိုင်းလိုလို လွှောကကြှတဲ့ ကြောင်းဆရာမအလုပကြိုပဲ လွှောကဖြစ်တာပေါ့နောြ။ ဒါတောငမြှ မှို့ကြီးတွမှော ရဖို့ဆိုတာ မလှယဘြူးလေ၊ ကောကြောင်းကောင်းရှိမှ ရမှာ။ အဲတော့ မမေေ အကြံပေးသလို၊ မာ့အဖအမေေ ဇာတိဖြစ်တဲ့ မှဈဝကြှန်းပေါကြ မှို့လေးတဈခုကို လွှောကလြိုကမြိတယ်။ အဲဒီနရောက လူသိပမြသိတဲ့မှို့လေး။ သှားရေးလာရေးကလည်း ခကြ၊ သှားချင်တ်ဲ့သူလည်း သိပမြရှိတော့ အလုပရြရောဆိုပါတော့။
အဲမှာက ဖဖေေ့ရဲ့ ညီနှစ်ဝမ်းကြဲ မိသားစုက ရှိ၊ နစရော စားစရာလည်း ပူဖို့မလိုဘူးဆိုတော့ မာ့ အဖအမေကလေည်း စိတခြတွယလြေ။ ဖဖတေေို့က အိမထြောငကြပြှီးတာနဲ့ မှို့ကိုတကလြာခဲ့တာ ဆိုတော့ သူတို့က အဲဒီမှို့နဲ့ အဆကအြသှယ် ပြတန်တော ကြာပြီ။ မာတောငမြှ အခု အသကအြရှယအြထိ ရောကဖြူးတဲ့အခေါကကြ လကခြွိုးရလေို့တောင် ရလောကတ်ယ်။ အမွိုးဆိုပမေဲ့ နည်းနည်းတောင် စိမ်းသလို ဖြစ်နရတေယ်။ အဲလိုနဲ့ အလုပအြသဈကို ရငတ်ခုနခြုနန်ဲ့ ဝငခြဲ့တော့တာပေါ့ရှင်။
အဲဒီမှာ မာ့ ဦးငယတ်ို့လငမြယားက ဈေးထဲမှာ ကုနမြွိုးစုံရောင်းတဲ့ဆိုငလြေး ဖြင့ထြားတယ်။ နောကြ သူက ရပကြှကကြောငစြီလား ဘာလား အဲလို အရပလြူကြီးလည်း လုပသ်ေးတယ်။ သူတို့မှာ သားတဈယောကပြဲရှိတယ်။ သားလေးက အခုမှ ဆယတ်န်း ၊ ဦးငယန်ာမညကြ ဦးမှင့မြှတ်၊ ဇနီးက ဒေါတ်ငတ်င်၊ သားက မွိုးမှင့တ်ဲ့။
ဦးငယတ်ို့အိမကြ ပဉွထြောငပြဉွခြင်း နှစ်ထပအြိမ်၊ အပေါထြပမြှာ အခန်းနှစ်ခန်း နဲ့ အိမရြှေ့ခန်း တဈခန်းရှိတယ်၊ နောကထြပမြှာလည်း ဧည့ခြန်း၊ အိပခြန်းတဈခန်းနဲ့ မီးဖိုချောငရြှိတယ်။ ရချိုးတာကတော့ အိမအြနောကဘြကြ ခွံထဲမှာ၊ စဉ့အြိုးကြီးတွနေဲ့ ရဖြညေ့ထြားတယ်။ အိမသ်ာကလည်း ခွံထောင့မြှာ အိမသ်ာကငွြး အနကကြှီးနဲ့ ဟာမွိုးပေါ့။ ခွံထဲမှာကတော့ ငှကပြွောပငတ်ှေ အခွားအပငတ်ှေ ၊ ခွုံတွလည်ေးရှိတယ်။ မာတောင် ရောကခြါစက ညဘကဆြို အိမသ်ာသှားရတာ ကြောကလြို့ မောငမြွိုးကိုခေါြ ဓါတမြီးတဈလကန်ဲ့ ဟိုထိုးဒီထိုးပေါ့။ နောကပျိုင်းတော့ ကိုယ့ဘြာသာ သှားလာရဲပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ တတန်ိုငရြင် မမှောငခြငထြဲက ဇာတလြမ်း ရှင်းထားလိုကတ်ာပေါ့။
မာက အပေါထြပမြှာ တဈခန်း၊ မောငမြွိုးက အပေါထြပမြှာ တဈခန်း၊ အောကထြပကြ အခန်းမှာက ဦးငယတ်ို့လငမြယား အိပကြှတယ်။ မာ အသေးစိတပြှောနလေို့ ပငွြးနကြပြေီလား မသိဘူး။ မကြစြိထဲ မှငအြောငပြါ။ အဲဒီအခွိနကြ အဲဒီမှို့လေးက လောပိတက မီးကြိုးမသှယရြသေးဘူး ဆိုတော့ မီးစကန်ဲ့ပဲမောင်းတာ။ ညနစေောင်းလောကကြနေ မီးစလာပြီး ကိုးနာရီလောကဆြို ပိတရြော။ တဈမှို့လုံးက မှောငမြဲနတောပဲ။
ဦးငယတ်ို့အိမမြှာ ဘကထြရီ မီးချောင်းတွရှေိပမေဲ့ သုံးစရာမရှိရင် ဖြင့မြထားတော့ဘူး။ ပိတပြှီး အိပလြိုကတ်ာပဲ။ အဲဒီတော့ လမိုကရြကဆြိုရင် တဈခန်းလုံးကို မှောငပြိန်းနတောပေါ့။ အဲဒီမှာ မာ့ကို သတိထားမိစတောက ကြမ်းပြငကြ ထိုးထွကလြာတဲ့ အလင်းရောငပြဲ။ မာလည်း စပစြုချင်တ်ာနဲ့ သှားချောင်းလိုကတ်ော့ ဦးငယတ်ို့လငမြယား လိုးနကြတောကို သှားတွေ့တော့တာပဲ။
ပထမဆုံး အဲဒါမွိုး မှငဖြူးတာဆိုတော့ ရငတ်ှအရေမ်းခုနပြှီး မာ့ ပိပိလေးက အရညတ်ှေ ရှှဲလာလိုကတ်ာ၊ ထိန်းမနိုငသ်ိမ်းမရပဲ။ မာ့လကန်ဲ့ပဲ ပြတပြှီး အယားဖြောကရြတော့တယ်။ ဒေါလြေးက အသားဖြူတော့ ပေါငလြုံးကြီးတွကေ ဝင်းနတောပဲ။ ဦးငယကြ ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ အပေါကြ ဆောင့န်လေိုကတ်ာ အားရပါးရပဲ ရှင်။
ဦးငယကြ နလေောငထြားလို့ အသားညိုပြီး ကနွြးမာရေးလည်းကောင်း၊ အားကစားလည်း လိုကစြားလို့ထငတ်ယ်၊ လေးဆယကြွောပြမေဲ့ ရငအြုပကြယွကြယွြ လကမြောင်းတုတတ်ုတန်ဲ့ ကြှကသ်ားတွေ အမှောင်းအမှောင်းနဲ့ပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမကြ လှကြေီးထိုး ရိုးရိုးလုပန်ကြလေို့ အပေါကြကြည့်တ်ော့ လီးနဲ့ စောကဖြုတ် ဝငထြှကန်တော သချောမမှငရြပမေဲ့ မာ့ စိတတ်ှကေို တအားထလာစပေါတယ်။
မနကကြှတော့ သူတို့ကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြမှာ မကြန်ှာပူနတယ်ေ ရှင့ြ။ နောကကြှတော့လည်း ရိုးသှားတာပါပဲ။ ရိုးသှားတယဆြိုတာက မနကကြှရင် မကြန်ှာမပူတော့တာကို ပြောတာနောြ။ ဟို လိုးခန်းကတော့ ဘယရြိုးနိုငမြလဲ ညတိုင်း ထထချောင်းဖြစ်တယ်။ သူတို့ကလည်း ညတိုင်းတော့ မလုပပြါဘူး၊ မလုပတ်ဲ့ ညဆိုရငတ်ော့ ချောင်းမောကြီးပေါ့။ ခစ်ခစ်။ ချောင်းပြီးတိုင်းလည်း ကိုယ့အြဖုတကြို ခေါင်းအုံးနဲ့ဖိပြတ်၊ အဲဒါမှ အားမရရင် လကခြွောင်းလေးနဲ့ ပြီးသှားတဲ့အထိ ပြတမြိတော့တာပေါ့ ရှင်။
နောကပျိုင်း သူတို့က ဘေးတိုကတ်ို့ တဈပေါငကြွောတ်ို့လုပကြှမှ ဒေါလြေးစောကဖြုတန်ဲ့ ဦးငယရြဲ့လီးကြီးကို မှငဖြူးသှားတော့တာပေါ့။ ဒီမှို့လေးမှာက မှို့မှာတုန်းကလိုလည်း သူငယခြငွြးတွနေဲ့ ဟိုဟိုဒီဒီလွှောကလြည်၊ ရုပရြှငသ်ှား ၊ ရှော့ပင်းသှား ၊ အဲဒါမွိုးတွမလေုပရြ။ ကြောင်းသှား၊ အိမပြှန်၊ အစာစား၊ ညအိပ် အဲ့တာပဲ ခွာလပတလြညန်တေော့ စိတကြလည်း လိငကြိဈစပဲ အမြဲနိုးကြှနသလေို ဖြစ်နရတောပေါ့ရှင်။
အလုပအြတူလုပတ်ဲ့ထဲမှာကလည်း လူပျိုလူလှတကြ မရှိ၊ အာသာဖြဖေို့ နီးစပရြာ လိုကရြှာရင်းကမှ မောငမြွိုးကို သတိထားမိတော့တယ်။ အရငကြတော့ ကိုယ့မြောငန်ှဈဝမ်းကြဲဆိုတော့ ကလေးလိုပဲ သဘောထားတာလေ။ ဦးငယတ်ို့က မောငမြွိုးကို ဆယတ်န်းမို့ စာလေးဘာလေး ပြပေးဖို့ အကူညီတောင်းတာနဲ့ ညဘကမြအိပခြင် မောငမြွိုးကို သူ့အခန်းမှာ အိမစြာလုပတ်ာ သှားကြီးကြပပြေးရတယရြှင့ြ။ တခါတလေ သူ့ကို ပုဈဆာလုပခြိုင်းလိုကပြှီးတော့ ကိုယကြ သူ့အိပယ်ာပေါလြှဲပြီး စာအုပတ်ဈခုခု ဖတန်လေိုကတ်ယ်။ ဘကထြရီမီးလည်း ခွှတော သူ့ကိုလည်း စောင့ရြင်းပေါ့။
သူ့ကိုယကြလည်း လိငစြိတကြှှနလေို့လား မသိဘူး၊ မောငမြွိုး မကြစြေ့ကစားတာကို မာက ခကြခြငွြး သတိထားမိတယရြှင့ြ။ မာ့ ဘောဒြီက မောဒြယတ်ှလေို ခပမြိုကမြိုကတ်ော့ မဟုတဘြူး၊ အဟိ။ ရုပကြလည်း အသင့အြတင့ပြါ။ လူက နည်းနည်းလေး တုတတ်ယ်၊ စညပျိုင်းလို ဝတုတလြုံးနတော မဟုတပြမေဲ့ နည်းနည်းတော့ ပြည့ပြှည့လြေး ခေါရြမယ်။ ဖငလြုံးတွကလေည်းကြီးလို့ လမ်းလွှောကရြင် တုနတ်ုနန်တတေတ်ယ်။ နို့ကတော့ သိပမြကြီးပါဘူး။ ဒါပမေဲ့ ပြားခပြခြပြတ်ော့ မဟုတဘြူးလေ၊ ဖရဲသီးလောကမြကြီးပမေဲ့ သရကသ်ီးလောကတ်ော့ ရှိပါတယ်။
ကိုယကြ လိငစြိတကြှှပြီး ရှနတေဲ့အခွိန် မောငမြွိုးကလည်း မကြစြေ့ကစားတော့ ကိုယ့ပြိပိလေးကလည်း စိုထိုင်းထိုင်း ဖြစ်လာရတယ်။ အဲဒီမှာ ဘဝရဲ့ ပထမဆုံးသငခြန်းစာ ရလိုကတ်ာကတော့ အဖိုနဲ့အမကို ဘယသ်ူပဲဖြစ်ဖြစ်၊ ဘယလြိုပဲ အမွိုးတောတ်ောြ၊ ဆိပကြှယရြာမှာ မထားသင့ဘြူးဆိုတဲ့ သငခြန်းစာပါပဲရှင်။ အရှယရြောကခြါစ မောငန်ှမအရင်းတောင် တဈခန်းထဲ တဈအိပယ်ာထဲ မိဘမကြကြှယရြာမှာ ပေးမနေ၊ ပေးမအိပသ်င့ဘြူး ဆိုတာကို ဗမာမိဘတွေ နားလညဖြို့ သင့န်ပြေီလို့ပဲ ပြောပါရစတေော့။
ညကလည်း တိတဆြိတ်၊ အပေါထြပမြှာလည်း မာ တို့နှစ်ယောကထြဲ၊ မောငမြွိုးလေးကလည်း လူပျိုပေါကြ၊ လူက ပိနပြိနရြှညရြှည်၊ မာ့ထကတ်ောငအြရပကြ နည်းနည်းမှင့ခြငွန်ပြေီ။ မာကလည်း ပုတယလြေ အရပကြ ၅ ပလေောကပြဲ ရှိတာကိုး။ မိန်းကလေးဗီဇ ကိုယ့အြပေါမြှာ ယောကြွားလေးတွကေ စိတဝြငစြားမှုရှိတာကို သဘောကကြှတယမြလား။ ညအိပခြါနီး လညဟြိုကလြေးဝတ်၊ အောကခြံဘောင်းဘီမပါပဲ ထမိနပြွော့ပြော့ အသားတွဝတေန်ဲ့ ကောငလြေး မကြစြေ့ကြီးပြူး ၊ ကယောငခြှောကခြှားဖြစ်၊ ပုဆိုးအောကကြ သူ့ဟိုဟာလေး ထောငထြောငထြလာတာကို ကြည့်ပြှီး သဘောကနွမေိတာ။ အဲလိုမောငမြွိုးလေးကို အရုပလြေးလို သှားကစားမိတာက မာ့ရဲ့ အမှားပါပဲ၊
=========================
တဈနေ့တော့ မိုးလေးအေးလို့ အိပင်ိုကန်တေဲ့အခွိန် မောငမြွိုးတဈယောကြ စာလုပတ်ာကိုစောင့ရြင်း သူ့အိပယ်ာမှာပဲ အိပပြွောသ်ှားမိတယ်။ မောငမြွိုးက ကြမ်းပေါမြှာပဲထိုငပြှီး စားပြဲလေး သေးသေးလေးပေါမြှာ စာလုပန်တောပေါ့။ သူ့အိပယ်ာဆိုတာကလည်း ကြမ်းပေါမြှာ ဖြာခခွင်းထားပြီး ခေါင်းအုံးတဈလုံး စောငပြါးတဈထညန်ဲ့ ခွငထြောငကြို အမိုးပေါြ လိပတ်ငထြားတာပဲလေ။ သူက အိမစြာလုပပြှီးတော့ မာ့ကို မနိုးတော့ပဲ မီးပိတပြှီး မာ့ဘေးမှာ ဝငအြိပလြိုကတ်ယ်။
တရေးနိုးတော့ သတိထားမိတယ်။ မိုးကလည်းကောင်းနတေုန်း စောငတ်ဈထညထြဲအောကမြှာ မောငမြွိုးနဲ့နှစ်ယောကြ ကိုယင်ှေ့လေးနဲ့ နှေးနတောရယ်၊ ဒီအခွိနကြှီးကြမှ ကိုယ့အြိပယ်ာ ဖြာအေးစကစြကကြှီးဆီ ထမလွှောကြ မသှားချင်တ်ော့တာတွရယ်ေ၊ မောငန်ှမတွပေဲလေ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့ဆကပြှီး အိပန်လေိုကမြိတယ်။ ဒါပမေဲ့ မာ့ဖငန်ှဈလုံးကြားက မာမာ အချောင်းကြီးကိုလည်း သတိထားလိုကမြိတာနဲ့ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်းခုနပြှီး မကြလြုံးလည်း ကယွသ်ှားတယ်။ ဘယအြခွိနကြတည်းက မာ့ထမိနကြ ခါးပေါြ လှနတ်ကန်သလေဲ မသိဘူး။ မာ့ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ မောငမြွိုးရဲ့လီးကြီး ညှပန်တော နှေးနှေးကြီးပဲ၊ မာ့ပိပိက အရတွတေေောင် တစိမ့စြိမ့ြ ယိုကလွာတယ်။
သူလီးထိပကြှီးကလည်း မာ့ ပိပိနူတခြမ်းလေးကို လာထိနတယေလြေ။ မာ့ပိပိလေး ယားသလို ဖြစ်သှားတာနဲ့ နောကကြို ဖငကြော့လိုကမြိတာ၊ မာ့ ပိပိနှုတခြမ်းလေးတွကေ မောငမြွိုးရဲ့ လီးထိပဖြူး ဖောင်းဖောင်းကြီးနဲ့ ပြတမြိသှားတော့ အားကနဲတောင် ယောငပြှီး အောလြိုကမြိတော့မလို့၊ ကံကောင်းတယ်။ မာက မောငမြွိုးများ နိုးသှားမလားလို့ အသာလေး မလှုပမြရှား ငှိမန်လေိုကတ်ော့မှ မောငမြွိုးက တကယမြအိပသ်ေးတာ သိရတော့တယ်။ မာ့ ပေါငကြှားထဲကိုပဲ သူ့ဟာကြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ကော့ထိုးနတောကိုး။
ခဏလေးပါပဲ သူ့လီးကြီးက အရညပြူပူတွေ ပန်းထည့လြိုကပြှီးတော့ ငှိမကြသွှားတယ်။ မာ့ပေါငပြေါမြှာ အကုနပြကေုနတ်ာပေါ့။ မာလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိလို့ အသာငှိမန်လေိုကမြိတယ်။ ခဏနတေော့ သူ့ အသကရြှူသံတွကေ ပုံမှနပြှနဖြစ်သှားပြီး အိပပြွောသ်ှားပုံပဲ။ သူ့လီးကြီးလည်း အရငကြလောကြ မမာတော့ဘူး ပြော့ပြော့လေး ဖြစ်သှားတယ်။ ခဏနတေော့ မာလည်း အသာလေး သူ့အိပယ်ာကထလာခဲ့ပြီး မာ့အခန်းထဲ ပြနသ်ှားအိပလြိုကတ်ော့တယ်။
အဲလိုနဲ့ မာတို့နှစ်ယောကြ မနကကြှရငတ်ော့ ဟနမြပကြန်ကြပေမေဲ့၊ ညကြတော့ နှစ်ယောကစြလုံး အိပခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး မာ့ပေါငန်ှဈလုံးကြား မောငမြွိုးဒုတကြှီး ထည့ထြည့ပြှတပြေးနတောကို ခံနတော အသားကလွာတယ်။ နောကြ မောငမြွိုးက တဆင့တ်ကပြှီး မာ့ရငသ်ားတွကေို ကိုငဖြို့ ကြိုးစားလာတယ်။ မာလည်း သူကိုငရြလှယအြောင် ညဘကြ ဘရာဇီယာမဝတတ်ော့ပဲ နလေိုကတ်ယ်။
ကောငလြေးက မထိရဲထိရဲနဲ့ ကိုငတ်ာပမေဲ့ မာ့တကိုယလြုံး ကြကသ်ည်း တဖနွြးဖနွြးထတယ်။ မာ့ နို့သီးခေါင်း နှစ်လုံးကလည်း မာတောငပြှီး ခွှနန်တေော့တာပဲ။ မာ့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို သူ့လကခြွောင်းတွနေဲ့ ထိလိုကမြိရင် ကငွတ်ကသ်ှားတာပဲ။ မာ့ပါးစပကြ အောမြငှီးမိအောင် စောငစြကို ပါးစပန်ဲ့ ကိုကကြိုကထြားရတော့တယ်။
အဲဒါတွကေ နေ့တိုင်းတော့လည်း မဟုတပြါဘူ။၊ မာ စိတထြနတေဲ့ အခွိနမြွိုးမှာသာ အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငလြိုကြ၊ မာအိပပြွောသ်ှားပုံပေါကတ်ာနဲ့ ကောငလြေးက စာအုပတ်ှခပြှေီး အိပယ်ာထဲ ဝငလြာတော့တာပါပဲ။
=========================
တဈညမှာ မိုးလေးအေးအေးနဲ့ မာ့ ကိုယ့အြိပယ်ာပေါမြှာပဲ မှေးကလေး အိပပြွောသ်ှားတာ မာ့ပိပိလေးကို တဈခုခုလာထိတော့ နိုးသှားတယ်။ မာ့ထမိနကြလည်း ခါးပေါလြိပတ်ကန်ပြေီး လကခြွောင်းလေးက မာ့ပိပိလေးကို ပြတသ်တ် ပေးရင်းက မာ့အစေ့လေးကိုလည်း ဖိပြီးပြတပြေးတော့ မာ့ပိပိလေးထဲက အရညတ်ှေ စိမ့လြာတာပေါ့။ အံမာ ကောငလြေး အတတကြောင်းတွေ တတလြာပြီပေါ့လို့ အမှောငထြဲမှာပြုံးရင်း ငှိမခြံနလေိုကတ်ယ်။ ခါတိုင်းဆို သူ့လိငခြွောင်းနဲ့ ပိပိနှုတခြမ်းလေးကို ပြတဆြှဲရင်း အရညတ်ှေ ပန်းထွကြ ပြီးသှားလေ့ရှိပမေဲ့ အခုတခါက လကခြွောင်းနဲ့ ဆှလာတာဆိုတော့ အရမ်းကို ကောင်းလည်းကောင်း၊ မာလည်း အသကရြှူသံတွေ မှနလြာတော့တာပေါ့ရှင်။ မာ့ဖငလြည်း အငှိမန်လေို့မရတော့ပဲ တလှုပလြှုပ် တရှရှနဲ့ ဖြစ်လာရတာပေါ့။ နောကတ်ော့ မာ့ပိပိလေးမှာ လပေူပူမှုတသ်လို ခံစားရပြီး ပြော့နှေးနှေး စိုစွတစြှတလြာထိတယရြှင့ြ။
မာ ရုတတ်ရကလြန့သ်ှားပမေဲ့ ပေါငကြှားက ဆံပငန်ဲ့ ခေါင်းအထိအတွေ့ကြောင့ြ မာ့ပိပိလေးကို လွှာနဲ့ ယကပြေးနမှန်ေး သိလိုကတ်ယ်။ မာ့ ပေါင်းတွင်းကြောလေးတွေ အကြောဆှဲသလို တဒုတဒြုတလြုပခြပရြင်း မာ ကာမအရသာ အထွတအြထိပကြို ရောကသ်ှားတော့တာပါပဲရှင်။ မာ စောငစြကိုဆှဲပြီး ပါးစပထြဲ ထိုးထည့ကြိုကထြားလို့သာ အသံထွကမြသှားတာ၊ ဒါတောင် အီးအီး အားအား အသံတော့ နည်းနည်းထွကသ်ှားသေးတယရြှင့ြ။
ဒါပမေဲ့ သူက မနားပါဘူးရှင်။ ကမွပိပိလေးကို ဆကတ်ိုကြ သူ့လွှာ နှေးစိုစိုကြီးနဲ့ ယကလြိုကြ၊ လွှာထိပလြေးနဲ့ အစေ့လေးကိုထိုးလိုကြ၊ ပိပိလေး အတွင်းထဲကို လွှာစောင်းနဲ့ ထိုးထည့လြိုကြ၊ ဆကလြုပန်တောပါပဲ။ မာ့ကိုယထြဲက သှေးတွေ ပြနဆြူလာတယရြှင့ြ။ မာလည်း သူ့ပိုပြီး လှတလြှတလြပလြပ် လုပလြို့ကောင်းအောင် ပေါငန်ှဈလုံးကို ကားပေးလိုကမြိတယ်။ သူ့လွှာကြီးကရှင် မာ့တကိုယလြုံးကို ကော့ပြံနရအေောငကြို ကောင်းနတေော့တာပဲ။ ခဏနတေော့ သူ ထထိုငလြိုကတ်ာ မာသိတယ်။ သူဘာလုပတ်ော့မယ် ဆိုတာကိုလည်း မာရိပမြိတယ်။ ဒါပမေဲ့ မာ မတားဖြစ်တော့ဘူး။ ဒီအခွအနေအထေိ ရောကန်မှတေော့ မထူးတော့ဘူးလို့ မာလည်း တွေးမိတယလြေ။
သူ့ညာဘကတ်ံတောငကြို မာ့ ဘယဘြကဂြွိုင်းအောကလြောကမြှာ ထောကပြှီးမှ သူ့ရဲ့ နှေးနှေးမာမာ ထပဖြူးကြီးက မာ့ပိပိလေးလေးကို တိုးဝငလြာတယ်။ အား… မာ မခံနိုငဘြူး အရမ်းပြည့သ်ိပကြှပ် နသလေိုပဲ။ မာ့စောကဖြုတလြေးထဲ အရညတ်ှနေဲ့ ရှဲနလေို့သာ တောသ်ေးတယ်။ ဒါတောငမြှ သူအသာလေးဖိလိုကတ်ော့ မာ့ပိပိလေး ပြဲတော့မလားထငမြိတယ်။ သူ့ရဲ့လီးထိပကြှီး မာ့ပိပိလေးထဲ လကန်ှဈလုံးလောကဝြငပြှီးမှ သူက မာ့ကိုယပြေါကြို မှောကတ်ကလြိုကတ်ယ်။
သူက တံတောငန်ှဈဘကမြှာပဲ အားယူရင်း ဝငသ်လောကလြေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အဝငအြထွကြ လုပပြေးနတယ်ေ။ နောကတ်ော့ ပြနထြိုးထည့တ်ိုင်းမှာ နည်းနည်းချင်ြးပိုဝငအြောင် ဖိဖိသှင်းလာတယ်။ သူ့နှုတခြမ်းတွကလေည်း မာ့လညပြင်းလေးတွေ မေးရိုးလေးတွကေို နမ်းလာတယ်။ ဟင် သူ့ဆီက အရကန်ံ့ရသလိုပဲ။ ကောငလြေး ရဲဆေးများ သှားတငလြာသလား။ ဒီလိုမှို့ကလေးတွမှော ဒီအရှယကြောငလြေးတွေ အရကသ်ောကတ်ာကတော့ သိပမြဆန်းသလိုပမေဲ့ လညပြင်းမှာ ရှကနဲ့ စူးသှားတော့ ဟင်… နူတခြမ်းမှှေး တိုတိုကြမ်းကြမ်းတွေ၊ မာ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားတယ်။ မွိုးမှင့ြ မဟုတန်ိုငတ်ော့ဘူး၊
” ဟင်.. အို..ရှငရြှင်..အူး…ဝူး…”
မာ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားလို့ အရုန်းမှာ သူ့နှုတခြမ်းကြီးတွကေ မာ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေို ငုံဖိကပထြားတယ်။ မာ့ကို အသံမထွကအြောငပြေါ့။ နောကြ အတင်းစုပန်မ်းနတယ်ေ၊။ အောကကြ လိငခြွောင်းကြီးကလည်း မာ့ပိပိလေးထဲကို အတင်းတိုးဝငလြာတော့တယ်။ နာလှန်းလို့ မာ့က သူ့ကိုယကြှီးကို အတင်းတွန်းပစ်ဖို့ ကြိုးစားပမေဲ့ သူ့ကိုယလြုံးကြီးကို မာ ဘယတ်ှန်းနိုငမြလဲ။
သူကလည်း တအားကို သှကပြါတယ် ရှငရြယ်။ မာ့ပိပိလေးထဲက သူ့အတနကြှီးကို အဆကမြပြတ် သှကသ်ှကလြေး အသှင်းအထုပလြုပပြှီး မာ့နှုတခြမ်းတွေ လွှာတွကေို အတင်းစုပန်မ်းနတေော့ မာ့တကိုယလြုံးမှာ အားတွလည်ေး ကုနခြမ်းပြီး မာ့တငပြါးကြီးတွကေ အလိုလို ကော့ပြံပေးနမေိပါပြီ ရှငရြယ်။ အခုမှတော့ ဘာထူးမှာတော့လဲလို့လည်း အတွေးဝငသ်ှားမိပြီလေ။
မာ့ဆီက တုန့ပြှနလြာတာကိုလည်း သူက သိပုံရတယ်။ မာ့ ဂွိုင်းနှစ်ဘကအြောကကြ သူလကကြိုလွှိုထည့ပြှီး မာ့ပုခုံးကို ဆှဲလို့ ဖိဖိပြီး လိုးပါတော့တယ်။ မာ့ဟာလေးက ကြပကြှပတ်ည်းတည်းလေးပမေဲ့ အရညတ်ှေ ရှဲနတောကြောင့ရြယ် သှေးကလည်း ပူနတောကြောင့ရြယကြှောင့ြ မနာတော့သလိုပါပဲ။ မာလည်း အရသာ ကောင်းကောင်းတွေ့နပြေီလေ။ ဘာမှ ခေါင်းထဲမှာ မစဉြးစားမိတော့ဘူး၊ တောငပြေါကြိုပဲ အမှနရြောကအြောင် ပြေးတကန်မေိတာနဲ့ တူတူပဲ။
မာ့ကိုယလြေးက အကြောအချင်တ်ှေ တအားကိုတောင့တ်င်းပြီး ဘယလြိုခံစားမှုမွိုးမှန်းကို မသိရတဲ့ ကောင်းခွင်းမွိုးနဲ့ ပြီးသှားပြီး စိမ့န်တေော့မှ သူ့အတနကြှီးထဲက နှေးနှေးအရညတ်ှေ မာ့ပိပိလေးထဲ ပန်းထွကလြာတာကို ခံစားလိုကရြတယ်။ တမွိုးကြီးပါပဲ ရှင်။ မာ အခုနက နာကငွမြှုတွကေိုတော့ နည်းနည်း သကသ်ာသှားစတယ်ေ။
” ရှင်.. ဘယသ်ူလဲဟင်..”
” ဦးငယပြါ သမီးရယ်၊ ”
” ဟင် ဦးငယ်၊ ရကစြကလြှခညွလြား ဦးငယရြယ်၊ ဦးငယမြို့ လုပရြကတ်ယန်ောြ”
” ဦးငယ် မှားသှားပါတယ် သမီးရယ်၊ ဦးငယ် စိတမြထိန်းနိုငလြို့ပါ”
အခန်းထဲမှာ မှောငမြဲနသေေးတာမို့ လူကိုမမှငရြပမေဲ့ ဦးငယမြှန်းသိတော့ ဘာကို ပြောရမှန်းမသိတော့ပါဘူးရှင်။ စိတပြဲဆိုးရမလား၊ ဝမ်းပဲသာရမလား၊ ဘာမှန်းကိုမသိတဲ့ ဖီလငကြှီးပါ။ ဦးငယတ်ို့လငမြယား လုပန်ကြတောကို ချောင်းကြည့်ရြင်း ဦးငယရြဲ့ တောင့တ်င်းလှတဲ့ ကိုယလြုံးကြီးကိုကြည့်ရြင်း မာ့အပေါမြှာသာ တကဖြိခဲ့ရငဆြိုပြီး ရငတ်ဖိုဖို ဖြစ်နခေဲ့ရဖူးတော့၊ အခု တကယလြည်း ကိုယ့ကြို တကလြိုးလိုကတ်ာ ခံလိုကရြတော့ တမွိုးကြီး ခံစားနရတောပေါ့။
ဦးငယကြလည်း တောင်းပနသ်ာနတော သူ့လိငတ်နကြှီးကို မာ့ပိပိလေးထဲက မဆှဲထုတသ်ေးဘူး။ သူ့ကောငကြှီးက အရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကလြို့သာ နည်းနည်းလေး ပြော့သှားသလို ရှိနတော။ မာ့ပိပိလေးထဲ စိမထြားတုန်း။ ဒါပမေဲ့ သူ့ကိုယလြုံးကြီးကိုတော့ သူ့တံတောငပြေါမြှာပဲ အားပြုထားလို့ မာ ခံနိုငတ်ာလေ။
” ဦးငယကြို အရမ်းစိတဆြိုးသှားလားဟင်”
ဦးငယကြ မာ့ နားအောကန်ား လညပြင်းနားလေး ကပပြှောတော့ သူ့လပေူမှှင်းကလေးရယ်၊ သူ့နှုတခြမ်းမှှေး အတိုလေးတွရယေကြ ယားကြိကြိနဲ့ မာ့တကိုယလြုံး ကြကသ်ည်းထသှားသလိုပဲ။ မာ့ပေါငခြှံထဲကလည်း အကြောတွေ နည်းနည်းလှုပသ်ှားသလိုလို။ ဦးငယကြလည်း မာ့ကိုယလြုံးက လှုပရြှားမှုကို သိတယထြငပြါရဲ့ ဦးငယရြဲ့ လိငခြွောင်းကြီးက တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနမြာလာတယ်။
” ဆိုးတာပေါ့လို့၊ ဦးငယကြ မီးကို မညှာမတာ ဟိုဒင်း တကပြှုတာကို”
မာ့ အသံကပဲ ညုသံလေး ပါသှားလို့လားမသိ၊ ဦးငယကြ တိုးတိုးလေးရယပြှီး မာ့နှုတခြမ်းလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းနဲ့ မထိတထိ တို့လှုပရြင်းက။
” အဲဒါဆိုရငလြည်း ဦးငယကြ တောင်းပနပြါတယကြှာ၊ စိတမြဆိုးပါနဲ့တော့လို့”
ဟောကြည့်ြ ပြောရင်းဆိုရင်းနဲ့ သူ့လီးကြီးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတန်ဲ့ မာ့ပိပိလေးထဲ အဝငအြထွကလြုပန်ပြေီ။ ခုန မာ့လညပြင်းနား သူ့နှုတခြမ်းတွနေဲ့ မထိတထိလုပကြတည်းက မာ့ပိပိလေးမှာ အရညတ်ှစေိမ့န်ပြေီဆိုတာ မာသိတယလြေ။ အခုတော့ အဲ့ဒါကို အခွင့ကြောင်းယူပြီး သူက မာ့ကိုလိုးနပြေီ။ မာ့ရဲ့လကတ်ှကလေည်း အလိုလို ဦးငယရြဲ့ကြောပြငကြှီးကို ဖကတ်ှယမြိနပြေီ။ မာ့ပိပိလေးထဲမှာ နာသလိုခံစားနရပေမေဲ့ အရမ်းကိုကောင်းတဲ့ အရသာတဈခုက ပိုပြီးစိုးမိုးနတေော့ နာရကောင်းမှန်းကို မသိပါဘူးရှင်။ မာ နောကတ်ဈကြိမ် ကာမအရသာ အထွပအြထိပကြို ရောကသ်ှားရပြနပြါပြီကော။
မာ့လကသ်ည်းတွနေဲ့ ဦးငယရြဲ့ကြောပြငကြှီးကို ကုတခြှဈမိပြီး ဦးငယကြို တင်းတင်းကြီး ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ဦးငယကြတော့ မာ ပြီးသှားမှန်းသိလို့ထငတ်ယ် သူ့လီးမာမာကြီးကို မာ့ပိပိလေးထဲ စိမထြားရင်း မာ့ ပိပိလေးအတွင်းထဲက ရှုံ့ခညွပြှခညွြ ဖြစ်နတောကို ဇိမခြံနတယ်ေ။ မာ့တကိုယလြုံး ပြနပြှီး ပြော့ခွကသွှေားတော့မှပဲ သူက စပြီး အသှင်းအထုတပြှနလြုပရြင်း စိမပြှနပြေေ လိုးနတေော့တာပဲရှင်။
မာကပဲ ကံကောင်းတာလား မသိ။ ပထမဆုံး အပျိုု စငပြန်းကို ဆှတခြူးခံလိုကရြတာ။ သူများတွဆေီက ကြားဖူးတာတော့ ဘာမှန်းတောင် မသိလိုကဘြူး။ နာတာပဲရှိတယလြို့ ပြောကြပမေဲ့ မာ့အတွကတ်ော့ အရမ်းကို ကောင်းတာပါပဲရှင်။ အဲဒါကြောင့လြည်း နောကတ်ော့ မာက လိငကြိဈစကို အရမ်းမကမြောတတတ်ဲ့ မိန်းကလေး ဖြစ်လာခဲ့တာလား မသိပါဘူးရှင်။ နောကတ်ဈခါ ဦးငယရြဲ့ လိုးခကြတ်ှေ မှနလြာတာနဲ့အမွှ မာ့ရဲ့အရသာကလည်း ပြနတ်ကလြာပြနပြါရောရှင်။ ဒီတခါတော့ မာ့အပြီး ဦးငယအြပြီးဟာ တဈခွိနထြဲကတွာမို့ ကာမအရသာ အစဈအမှနကြို ခံစားသိရှိခဲ့ရပါတော့တယရြှင်။
အဲ့ဒီညက အဲ့ဒီအခွီ အပြီးမှာ ဦးငယကြ မာ့နှုတခြမ်းလေးတွကေို နမ်းရင်း
“သှားတော့မယ်”
လို့ နှုတဆြကသ်ှားတော့
“ဟုတကြဲ့ ဦးငယ်”
လို့ပဲ ပြောလိုကမြိတယ်။ မနကကြှတော့မှ နာလိုကတ်ာ မာ့ပိပိလေးထဲမှာ ကြိန်းစပန်တောပဲ။ လမ်းလွှောကရြငတ်ောင် ပြန်းသလိုဖြစ်နတောမို့ ကြောင်းတဈရကြ ခွင့ယ်ူပြီး အိမမြှာပဲ နမကေောင်းဘူးဆိုပြီး အိပန်ခေဲ့မိတယ်။
=======================
အင်း ကောငမြလေးတော့ နည်းနည်းတော့ အီနမှောပဲဆိုတာ ကြူပသ်ိတာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ မတတန်ိုငဘြူးလေ။ ဒီလို မှို့သူနုနုလေးမွိုးက ဒါပထမဦးဆုံး ဝါးဖူးတာဆိုတော့ ဆီဦးထောပတမြွား သုံးစွဲရသလိုပဲ အိစိမ့န်တောကိုး။
ဆကဆြံတာ နည်းနည်းကြမ်းသှားမိတယ်။ တဏှာလောဘနဲ့ တဏှာမောဟနောကကြ တဏှာဒေါသ တွဲပါလာတာကိုးဗွ။ အဲ့ဒါကြောင့လြည်း တောငကြွောင်းက ကိုယတ်ောလြေးပြောတာ လောဘတွေ မောဟတွေ ဒေါသတွကေို တတန်ိုငသ်လောကြ ထိန်းရမယဆြိုတာ။ ဒါပမေဲ့ ဒေါသကို ထိန်းနိုငဖြို့ဆိုတာ တောတ်ောြ အဆင့မြှင့တ်ဲ့ ဘာဆိုလား အဲဒီအဆင့ရြောကမြှသာ အပြီးဖြောကန်ိုငတ်ာဆိုတော့ ကြူပတ်ို့ အဆင့လြိုမွိုးကတော့ အဝေးကြီးပါဗွာ။ အဲတော့လည်း ပန်းတိုငရြောကဖြို့ အဝေးကြီးလိုသေးပြီး ကိုယ့တ်သကြ လွှောကလြို့တောင် ရောကမြလားမသိတဲ့ ဘဝမှာ ထိုငန်ားနလေိုကတ်ာက ပိုအကြိုးရှိမလားလို့၊ အဟီး။
ဟာ ပေါကကြရတွေ လွှောကပြှောရင်းနဲ့ စကားတွေ ဘယကြှေ့ကုနပြှနပြတုန်း။ အင်း ကောငမြလေးက ကြူပအြဈကို ဘယန်ှဈဝမ်းကြဲလို့ပြောရမလဲ။ သူ့ရဲ့သမီး၊ အင်း ဆှမွေိုး လွှောကစြပရြရငတ်ော့ တဈရှာလုံး ကုနသ်ှားမယ်။ အဈကိုဝမ်းကြဲလို့သာ ထားလိုကပြါတော့ဗွာ။ တောတ်ောတ်ော့ ဝေးပါတယ်။ သူ့အမနေဲ့ ကြူပအြမကတေော့ ဂပြနခြတ်ကေ ကြှဲနှစ်ကောငလြို့ခေါတ်ဲ့ လယောဉပြွံကြီးတွေ လာလာဗုံးကြဲတိုင်း ဗုံးခိုကငွြးထဲ အတူတူ ဝငပြုန်းကြရတာ ဆိုလား၊ ကြူပတ်ို့က မှေးခါစလေးတွတေဲ့။
အဲ့ဒီ ဇာတကြှောင်းပြနကြ ငယင်ယတ်ုန်းက ခနခနကြားခဲ့ရတာပေါ့။ အခုတော့လည်း မတွေ့ရတာလည်း ကြာပြီဗွ။ သူ့အဖအမေတွနေေဲ့ ရှာက ထွကသ်ှားလိုကတ်ာ လှတလြပရြေးမရခငကြတည်းက ဆိုတော့ တောတ်ောကြှာပြီ ဆိုရမှာပေါ့ဗွာ။ မှို့မှာတော့ ကောင်းစားနတယ်ေ ထငတ်ာပါပဲ။ တောတ်ော့ကြို အကြာကြီးနမှေ တဈခေါကလြောကြ ပြနပြေါလြာတတတ်ယ်။ သူ့ကလေးတွကလေည်း ရနကြုနမြှာပဲ မှေးတာပေါ့။
ကြူပကြတော့ ပြဲထဲက လူပြကတ်ှေ ပြကလြုံးထုတကြှသလို အင်ျဂလိပအြဆင်း ဂပြနအြတကြ၊ ဗမာက တိုကန်တေုန်းမှာ မှေးတာဆိုတော့၊ ငယင်ယကြတည်းက တဏှာကြောက တောတ်ောထြတယဗြွ။ ကြူပတ်ို့နဲ့ တပျိုငန်ကြ မှေးခဲ့ကြတဲ့သူတွကတေော့ ဗမာပြညရြဲ့ သမိုင်းမှတတ်ိုင် နှစ်တွကေိုလည်း ဖြတကြွောခြဲ့ရတယဗြွ။ အင်ျဂလိပဆြီက လှတလြပရြေးရတယဗြွာ။ ကြူပတ်ို့တွေ ဘာမှန်း သချောမသိသေးပမေဲ့ လှတလြပတ်ဲ့ ဒီမိုကရစေီကို ခံစားလိုကရြသေးတယဗြွာ။
ရှာထဲမှာတောင် လူတွေ နှစ်ခွမ်းကြဲကုနတ်ယ်။ သန့ရြှင်းနဲ့ တညမြှဲ။ နောကတ်ော့ ပြညတ်ှင်းစဈတွနေဲ့ နိုငင်ံအုပခြွူပရြမဲ့ ဝနကြှီးခွူပကြ ဥပုဒတ်ှစေောင့ြ၊ ဘုရားပေါြ ပုတီးတကစြိပန်ဲ့ ဘာတွလေုပန်မှန်ေးမသိတော့ လကထြဲသနတေရြှိတဲ့သူက အာဏာသိမ်းပြီး တကအြုပခြွူပလြိုကတ်ော့ ကြိသှားတာပေါ့။ ပြီးရောပဲ။ အဲဒါက ခနပါဆိုပြီး အင်ျကြီအစိမ်းရောငတ်ှကေ အရောငလြှင့ပြှီး အဖြူရောငဖြစ်သှား၊ ဦးထုပတ်ှကေ ခေါင်းပေါင်းတွဖြစ်ေ၊ မဲရုံကိုလာကြ မဲပေးကြမယကြှာဆိုပြီး ဘာမှန်းမသိ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နကြတေဲ့သူတွကေို ထောကခြံမဲပေးခိုင်းပြီး တဈပါတီစံနဈနဲ့ အစိုးရတကလြုပ်။
ကြူပကြလည်း အခွင့အြရေးတဈခု ဘယလြှတခြံမလဲ။ ရပကြှကအြဆင့မြှာ အရှေးခံလိုကတ်ော့ ကောငစြီလူကြီး ဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။ အဈကိုဝမ်းကြဲ ပါတီကလူတွရေဲ့ ကောင်းမှုလည်းပါတာပေါ့။ သူတို့က ကိုယဘြာမှန်းမသိခငထြဲက ပါတီကို အတင်းဝငခြိုင်းထားလို့သာ ဝငထြားလိုကတ်ာ။ နောကြ ကောငစြီလူကြီး အရှေးခံရပြီးမှ သူတို့ကို ကြေးဇူးပြနတ်ငမြိနတေော့တာ။
ကောငမြလေး အိမရြောကလြာကတည်းက ကြူပမြှာ တောတ်ောတ်င်းနတောဗွ အုပခြငွန်တော။ အသားအရညကြ ဖြူတာမဟုတပြမေဲ့ ကြူပတ်ို့ဆီက နလေောငခြံထားရတဲ့ တောသူတွနေဲ့ ဘာမှမဆိုငဘြူး ဝင်းနတောပဲ။ ကိုယလြုံးလေးကလည်း အပျိုဘောဝြငစြက အဆီအပိုတွေ စဈကာစဆိုတော့ ပိနသ်င့တ်ဲ့နရောပိန် ဖောင်းသင့တ်ဲ့နရောဖောင်းလေး ဖြစ်နပြေီလေ။ တခါတလေ နောကဖြေးခွံထဲမှာ စဥ့အြိုးထဲက ရခပေခြွိုးနတေုန်း တွေ့လိုကရြတဲ့ ရစေိုထမိနကြပန်တေဲ့ ပေါငတ်ံ၊ ဖငလြုံးလေးတွကေ ကြူပစြိတကြို အတောန်ိုးဆှနတောပဲ။
အရှယင်ယတ်ာခညွြး သကသ်ကလြည်း မဟုတဘြူးဗွ။ ငယတ်ာလေးလည်း ကြူပကြ စားဖူးပါတယ်။ ဟို ရပကြှကတ်ရားသူကြီးဖြစ်နတေဲ့ စိုးမှင့ဆြိုတဲ့ကောငရြဲ့ သမီးလေး စန်းတင့ဆြိုတာ၊ အဲဒီကောငမြလေးက အရှယန်ဲ့မလိုကအြောင် ရှတဲ့ဟာမလေး။ အဲဒီကောငမြလေးကတော့ ကြူပတ်ီးခဲ့ဖူးတဲ့ ဟာလေးတွထေဲမှာ အငယဆြုံးပဲနမှော။ လူကသာ ရှတာ၊ နို့က အကြမ်းပုဂံလုံး မှောကထြားသလောကပြဲ ရှိသေးတာ၊ ပေါငလြုံးလေးတွကတေော့ ညိုဝင်းဝင်းလေးပေါ့။ မာမာမှင့လြို တောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့ကြှီးတော့ မဟုတဘြူး။ ပါးမှာတော့ သနပေခြါးပါးကြကကြှား ထူထူကြီး လိမ်းထားတတတ်ော့၊ ဆောင့လြိုကြ နမ်းလိုကတ်ော့ လုပလြို့ကောင်းပါ့ဗွာ။
မာမာမှင့ကြို ကြူပကြ စိတသ်ာလာနတော လှယမြယလြို့ မထငဘြူးလေ။ အဲတော့ ခကြခြှင်းလည်း မစရဲဘူး၊ ကြည့်တ်ာတောင် ဗှောငမြကြည့်ရြဲဘူး၊ ခိုးခိုးကြည့်ရြင်းနဲ့ တင်းလာလိုကြ၊ အိမကြ မယတ်ငကြိုပဲ ကြုံးကြုံးပြီး ဆောလြိုကြ လုပန်ရတော။ အဲကောငမြလေး ချောင်းကြည့်န်ပေါစလေို့လည်း ဆုတောင်းရသေးသဗွ။ ချောင်းကြည့်လြို့ မှငရြအောငလြည်း မီးချောင်းကို ဘကထြရီခွိတပြှီးမှ မယတ်ငကြို ဆောတ်ာလေ။ အပေါကြကြမ်းမှာ ချောင်းဖို့ အကြိုအကြားတွေ အများကြီးဆိုတာ ကြူပသ်ိပြီးသား၊ ကြူပင်ယင်ယကြတည်းက ချောင်းလာခဲ့တာပဲဟာ။
နောကပျိုင်း ညနကလြို့ သူအိပပြွောရြင် ဟိုလှနဒြီလှနလြေးများ မှငရြမလားလို့ အပေါထြပကြို အသာလေး ခွဖြတေကပြှီး သှားသှားချောင်းမိတယ်။ အဲဒီမှာ ကြူပတ်ှေ့ရတာပဲ။ သူက ကြူပသ်ားကို မှူဆှယန်တော တွေ့ရတယလြေ။ ဟိုကောငကြ သိပသ်ိပုံမရပါဘူး။ ယောကြွားလေးအိပယ်ာမှာ ဒူးထောငပြေါငကြားအိပ်၊ ဟိုကောငစြာကြည့်န်တေုန်း အိပပြွောြ၊ ပြီးတော့ ဟိုကောငကြလည်း မီးမှိတပြှီး ခွငထြောငခြွ၊ ခွငထြောငထြဲဝငအြိပ်၊ ဟိုကြ၊ ကြူပထြငတ်ာတော့ ကိဈစတုန်းပြီပေါ့၊ အဲလိုထငတ်ာ။
ဒါပမေဲ့ဗွာ ဘာအသံမှ မကြားရပါဘူး။ ဒီအရှယကြောငလြေးနဲ့ ကောငမြလေးတွေ ဟိုကိဈစဖြစ်ပြီဆို အသံကို ထိန်းလို့မှမရပဲဟာ။ ကြုပသ်ချော နားကပ် နားထောငတ်ာတောင် ကြမ်းပြငကြ ဘာအသံမှ မကြားရဘူး၊ ကြှိကြှိသံပေါ့ဗွာ။ ဒါပမေဲ့ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းတော့ ကြားသဗွ။ တဈခုခုတော့ ဖြစ်တယဗြွာ။ ဒါပမေဲ့ ဟိုကိဈစတော့ ဖြစ်လားမဖြစ်လား မသချောဘူး။
ဒါပမေဲ့ အဲ့လို ဟိုကောငကြ ခွငထြောငထြဲ ဝငသ်ှားပြီးရင် နာရီဝကလြောကဆြို ကောငမြလေးက ထလာပြီဗွ။ ကြူပမြှာ အမှန် ထောင့တ်ဈနရောမှာ သှားပုန်းနရတေယ်။ ကောငမြလေးက သူ့အိပယ်ာ သူပြနသ်ှားအိပရြော။ အဲ့ဒီမှာ ကနွော့စြိတထြဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်တယ်။ ငါ့ကောင် အဲလောကတ်ောင် ရိုးသလားပေါ့။ နရောချင်ြးတောင် လဲပစ်ချင်တ်ယလြို့။
အဲလိုနရင်ေး တဈနေ့ သူငယခြငွြးတဈယောကကြ တခွားရှာက ရလာတဲ့ ဖြံသိုစိမအြရကဆြိုလား စမ်းမလားဆိုတာနဲ့ တဈလုံးကို နှစ်ယောကြ ဖြိုလိုကကြှတယ်။ အရကပြဲမူးလို့လား ဖြံသိုအစွမ်းကြောင့လြား မသိ လူက တောတ်ောကြို တင်းလာတယ်။ မိုးကလည်း အေးအေးနဲ့ဆိုတော့ မယတ်ငလြည်း အစောကြီး အိပပြွောသ်ှားတယ်။ အဲဒါနဲ့ အပေါထြပကြို ခွဖြေားထောကတ်ကလြာတော့ သားရော ကောငမြလေးရော ကိုယ့အြခန်းမှာကိုယ် အိပမြောကနွကြတော တွေ့ရတာပဲ။
မိုးလေးကလည်း သှပခြေါငမြိုးပေါကြို တဈပေါကခြငွြး ကလွိုကြ၊ တဒေါင်းဒေါင်း ကြဲခပြှီး ပြေးသှားလိုကြ ဆိုတော့ အတောအြိပလြို့ကောင်းမဲ့ အခွိနလြေးပေါ့။ တောရြုံအသံဆိုလည်း တဈဖကခြန်းက မကြားနိုငလြောကတ်ဲ့ အခွအနေဆေိုတော့ ကြူပလြည်း စိတရြိုင်းတွေ ထလာတယ်။ အဲဒါနဲ့ ကောငမြလေး အိပယ်ာခွရင်ေးဘကကြ ခွငထြောငအြသာလှပပြှီး ဝငလြိုကမြိတော့တာပဲဗွို့။ ပထမတော့ လကအြရသာခံပြီး ကိုငရြုံပြတရြုံလောကြ စဉြးစားမိတာ အဆငပြှသှေားတော့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးပါ တဈခါထဲ ယကပြဈလိုကမြိရော။
အဲဒီ အခွိနမြှာတော့ ကောငမြလေးလည်း ကော့ပြံနပြေီ။ စောကရြတွလေည်ေး တရှှမ်းရှှမ်းဆိုတော့ ကိုယ့လြကခြုပထြဲက ရေ ဖြစ်နပြေီလေ။ ညနကေ သောကထြားခဲ့တဲ့ ဖြံသိုအရကကြတော့ စွမ်းတယခြေါရြမှာပဲဗွ။ နှစ်ခွီဆကတ်ိုကကြို ဆှဲလိုကန်ိုငတ်ယ်။ ကြူပအြတွေ့ အကြုံအရ ဆိုရငတ်ော့ ကောငမြလေးက အတွေ့အကြုံ လုံးဝမရှိသေးတဲ့ပုံပဲ။ အပျိုမှှေးတို့ ဘာတို့ ဆိုတာကတော့ အခုခတ်မှောကတော့ ရှားမှရှားဆိုတော့ အဲ့တာနဲ့တော့ ပြောလို့မရဘူးလေ။ လှုပရြှားတဲ့ပုံ အောကပြေးလေး ဘာလေး ကြည့်လြိုကရြင် လုပဖြူးတဲ့သူနဲ့ မလုပဘြူးတဲ့သူနဲ့ကတော့ နည်းနည်းသိသာမယ် ထငတ်ာပဲ။ ကြူပအြထငပြေါ့လေ။
နောကန်ေ့ အိပယ်ာနိုးမှ ညကလုပမြိတာ နောငတ်ရနတယ်ေ။ ကောငမြလေး တဈခုခု ထပြောတာတို့၊ ဟိုတိုငဒြီတိုင် ထလုပတ်ာတို့ဆိုရငတ်ော့ ငါ စောကပြှူနာတော့ တကပြှီဆိုပြီး လန့န်တယ်ေ။ အဲဒီနေ့က သူနမကေောင်းလို့ဆိုပြီး ကြောင်းတောငမြသှားဘူး။ ညက ကြူပလြုပတ်ာများ နည်းနည်းကြမ်းသှားလား မသိဘူးလို့ တွေးမိတယ်။ ကြူပလြည်း အတတန်ိုငဆြုံး ဘာမှမဖြစ်သလို ဟနဆြောငရြင်း ကောငမြလေးကိုလည်း အကဲခပရြင်းပေါ့။
အင်း ကောငမြလေးကို ကြည့်ရြတာ နည်းနည်းနှမ်းနပမေေဲ့ ဘာမှ အမူအယာမပြတော့ အခွအနေကေောင်းပုံပဲ။ နည်းနည်းလေး အနာပြောကမြှ နောကတ်ဈခါ ထပစြမ်းရတာပေါ့။ အဟီး။ ကောငမြလေး ကိုယ့အြိမပြေါရြောကလြာတာ ကြူပကြံကောင်းဖို့ ဖြစ်လာတာပေါ့လေ။ မုတဆြိပပြွားစွဲဆိုတာ အာ့တာမွိုးကိုဆိုတာ ဖြစ်မှာပဲ။
==========================
ဦးငယကြတော့လေ ခပတ်ညတ်ညပြဲရှင်။ အဲ့လိုမွိုး မိန်းကလေးတွကေို ဘယန်ှဈယောကလြောကတ်ောငမြွား အပျိုရညဖြကြခြဲ့ပြီး၊ စားသုံးခဲ့ဖူးသလဲ မသိဘူး။ မနကပျိုင်း လူတွကြေားထဲ သူနဲ့တွေ့လိုကရြင် သူနဲ့မာ ဘာမှမဖြစ်ထားခဲ့ကြသလိုပဲ နနေိုငတ်ယ်။ မာကသာ အဲဒီညကအကြောင်း ပြနပြှနတ်ှေးမိပြီး မကြန်ှာပူလို့ ပိပိလေးမှာလည်း အလိုလို အရညတ်ှေ စို့ခဲ့ရတာပေါ့။
ဪ အဲ့တာနဲ့ ပြောရဦးမယ်။ အဲလိုဖြစ်ပြီး နောကတ်ဈနေ့ ကြောင်းမသှားတော့ပဲ နမကေောင်းဘူးဆိုပြီး အိမမြှာအိပန်တော၊ နေ့ခင်းဖကြ ဗိုကဆြာလို့ ထမင်းစားနတေုန်း ဦးငယ် ပြနရြောကလြာတယရြှင့ြ။ မာက မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငရြဲတာနဲ့ ခေါင်းငုံ့ပြီးသာ ထမင်းစားနလေိုကတ်ယ်။ ဦးငယကြ မာ့ ထမင်းပန်းကနဘြေးမှာ အထုပကြလေးတဈခုခပြေးပြီး အဲ့တာ တဈလုံးသောကလြိုကဆြိုပြီး ကမန်းကတန်း ပြနထြှကသ်ှားတယ်။ မာယူပြီး ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆေးကဒလြေးတွေ။ အဲဒါမှငမြှပဲ မာလည်း သတိရတယ်။ ညတုန်းက သူအရညတ်ှေ ငါ့ထဲ ပန်းထည့ထြားခဲ့တာ၊ တောကြှာ ဗိုကကြှီးနရင်ေ ဒုကျခပဲဆိုပြီး ကမန်းကတန်း ဆေးကို ထသောကလြိုကရြတယ်။
တဈပတလြောကကြှာလို့ နာကငွြ စပဖြငွြးတာတွလည်ေး ပြောကသ်ှားရော အဲ့တုန်းက သချော မခံစားလိုကမြိလိုကတ်ဲ့ အရသာတွကေို ပြနလြညတ်ောင်းတမိသလို ဖြစ်လာခဲ့တယရြှင့ြ။ အဲ့လို နောကကြှုံလာရငတ်ော့ ဘယလြိုမွိုး နလေိုကမြယ် ဆိုတာမွိုးလေးတွပေေါ့။ ဟိုဟာမွိုးလေး ဆိုရငကြော ဘယလြိုနမလေဲ အဲ့လို အဲ့လိုပေါ့။ ဒါပမေဲ့ ဘာလို့လည်း မသိဘူး၊ သူ့ဆီက ဘာမှ စလာတာ မတွေ့ရဘူး။
ဘာလို့လဲတော့ မာလည်း မတွေးတတဘြူး။ မာ့စိတထြဲမှာ တမွိုးကြီး။ အပျိုရညကြို ဘာမှန်းမသိ ပကြသ်ှားရလို့ ဝမ်းနည်းသလိုလို၊ ဒေါပြသလိုလို၊ မှည်းစမ်းလိုကရြတဲ့ အရသာလေးကိုပဲ ပြနတ်မ်းတလို့ ဟာတာတာလို၊ ဆာတာတာလို၊ အဲလို ဘာလိုလိုတွနေဲ့မို့ ဘာမှ စိတမြပါပဲ မောငမြွိုး အခန်းထဲမှာတောင် သိပမြနဖြစ်ေတော့ပါဘူး။
တဈလလောကကြှာတော့ ဆာတယဆြိုတာ တကယဖြစ်လာတာရှင့ြ။ စိတထြဲမှာလည်း တမွိုးကြီး။ ဦးငယကြ ဘာလို့ ပြနမြစတော့တာလဲ၊ အဲဒီတုန်းက အရကမြူးနလေို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် မာနဲ့ ဟိုဒင်းလုပရြတာ အဆငမြပြလေို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် အခုမှ သူ့ကို ပြူနာရှာမှာကို တွေးကြောကန်လေို့လား၊ ဘာမှန်း တိတိကကြ မသိရတဲ့ လားပေါင်းများစွာနဲ့ မာ့ခေါင်းထဲမှာ ရှုပန်တောပေါ့။ မောငမြွိုးကလည်း စာမသိလို့ဆိုပြီး မာ့ကို ခေါခြေါန်တေော့ သူ့အခန်းပြနသ်ှားပြီး စာပြပေးနရတေယ်။ အဲတော့လည်း တခါတလေ အရငတ်ုန်းကလို ပြနအြိပပြွောမြိပြနပြါရော။
အဲဒီညမှာ မောငမြွိုးက ထုံးစံအတိုင်း မာ့ထမိနကြိုလှနပြှီး မာ့ပေါငကြှားကို သူ့လိငခြွောင်းနှေးနှေးကြီးနဲ့ ထိုးထည့ပြှနပြါရောရှင်။ အခုကတော့ မာက အတွေ့အကြုံ ရှိပြီးသားဆိုတော့ ဆာကလည်းဆာ၊ သူ့ကောငကြှီးကို မာ့လကန်ဲ့ဆုပကြိုငပြှီး မာ့ပိပိလေးထဲ ဆှဲထည့ခြငွလြိုကတ်ာ အူကိုယားနတောပါပဲရှင်။ ဒါပမေဲ့ ကိုယကြစပြီး မလုပရြဲဘူးရှင့်။ အရှညကြို တွေးကြည့်လြိုကရြင် မကောင်းဘူး။ ကိုယ့အြပြဈတွေ အများကြီး ဖြစ်လာမယ်။ တဈခုခုကြောင့ြ အဲ့ဒီအကြောင်းတွေ ပေါသ်ှားတာနဲ့ မာတော့ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မကြန်ှာပြရဲတော့မယ် မထငဘြူး။ နောကြ ကောငလြေးကလည်း မာသာ အလိုတူမှန်းသိသှားရင် သူ့အရှယန်ဲ့ဆို ထိန်းနိုငဖြို့က လှယမြယမြထငဘြူး။ မာက ခံချင်န်ပမေေဲ့ အဲလိုတွေ လွှောကတ်ှေးနပြေီး ကြောကန်မေိတယ်။
ဟောတော့ ထုံးစံအတိုင်း ကောငလြေး ပြီးသှားလို့ လရညတ်ှေ မာ့ပေါငကြှားထဲ ပန်းထည့လြိုကပြှနပြှီ။ အင်း ခနနမှထေပြီး ကိုယ့အြိပယ်ာကိုယ် ပြနရြတော့မယ်။
=========================
အဲ့လိုနဲ့ ကာမအရသာကို ပထမဆုံး နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ ကြုံရပြီးတဲ့ညကနေ တဈလလောကြ အကြာမှာတော့ ဒုတိယအကြိမ် ကြုံရပြနပြါတယရြှင်။ အဲ့ဒီညက မောငမြွိုးက သူ့သူငယခြငွြးတွေ ရှငပြှုအလှူဆိုလား သှားကူရမယ်၊ ဘုန်းကြီးကြောင်းမှာပဲ အိပမြယဆြိုပြီးသှားတော့ အပေါထြပတ်ဈထပလြုံးမှာ မာတဈယောကထြဲပေါ့။ မာ့စိတထြဲမှာတော့ ဦးငယတ်ော့ ဟိုညက မူးမူးနဲ့ သူရမ်းခဲ့တာအတွကြ နောငတ်ရပြီး ကမွအနားမကပတ်ော့တာလို့ တွေးထားပြီးလို့၊ အဲဒီကိဈစကိုလည်း တကြိမတ်ခါ မှားမိခွင်းဆိုပြီး မေ့ပြောကထြားလိုကြ ပြီးပြီရှင့ြ။
ဒါပမေဲ့ ညဦးပိုင်းက အစောကြီး အိပပြွောသ်ှားလို့လား မသိဘူး ညလညလြောကကြှတော့ တရေးနိုးလာတယ်။ ရာသီဥတုကလည်း အိုကစြပစြပမြို့ ခေါင်းရင်းဘကကြ ပြတင်းပေါကြ တခွမ်းဖြင့ထြားတော့ လပြည့ည်လရောငကြ မီးချောင်းထွန်းထားသလိုပဲ အခန်းထဲကို ဖြာကနွတယ်ေ။ လှတလြပန်တေဲ့ စိတအြတွေးတွကေ ထုံးစံအတိုင်းပဲ ဟိုရောကဒြီရောကဆြိုတော့ စောငခြေါကလြေးကို ပေါငကြှားညှပပြှီး အိပယ်ာပေါမြှာ မှောကရြကလြေး နလေိုကတ်ယ်။ စောငခြေါကလြေးကို ကမွပိပိလေးနဲ့ ဖိကပထြားမိတာပေါ့။ အောကထြပကြ အလင်းရောငဝြငန်ကြေ ကြမ်းက အဟနရောလေးတွေ ကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း မှောငန်တေော့ ဦးငယတ်ို့လငမြယား အိပမြောကနွပြေီလို့ပဲ တွေးမိတယ်။
အဲ့လို ဘာရယမြဟုတ် မကြလြုံးကြောငန်တေုန်းမှာ လှခေါးက ဖြဖြလေးတကလြာတဲ့ ခွသေံ ကြားလိုကတ်ယ်။ မာ့ရငခြုနသ်ံ တဖြည်းဖြည်း မှနလြာတယ်။ ဘယသ်ူဖြစ်နိုငလြည်းဆိုတာ မာ သိနပြေီဟာကို။ ဒါပမေဲ့ မာ့ဆီလာတာလား၊ သူ့ဘာသာ အပေါထြပမြှာ ယူစရာရှိလို့ ကိဈစတဈခုခုကြောင့ြ လာတာလားဆိုတာ မသချောသေးလို့ အသာနားစွင့န်တယ်ေ။ ကိုယ့ရြဲ့မသိစိတကြ ဒီအခန်းထဲကို လာစချင်ေန်သလေိုပဲ။
မာက ကိုယကြို မှောကရြကလြေး အိပန်ရင်ေးက ခေါင်းကို ပြတင်းပေါကဘြကလြှည့ထြားလို့ အခန်းဝကို မမှငရြပမေဲ့လည်း အခန်းထဲကို သူဝငလြာတယဆြိုတာကို သိနတယ်ေ။ အဲဒီတုန်းက ကုတငမြှမရှိတာ။ အကုနလြုံးက ကြမ်းပေါမြှာ ဖြာခင်းပြီး အိပကြှတာလေ။ မာ့ ရငတ်ှခေုနလြိုကတ်ာ အကယွကြှီးလိုပဲ။ သူကြားသှားမလားတောင် ထငမြိတယ်။ ခဏနတေော့ ခွငထြောငထြဲရောကလြာတယ်။ မာ့ ခွသလေုံးလေးတွကေို ထမိနပြေါကြနေ စပြတပြေးနတောခံရတယ်။ မာ့အသကရြှူသံကို ပုံမှနဖြစ်အောင် မနည်းထိန်းနရတေယ်။
သူ့လကဖြဝါးကြီးတွကေ မာ့ ခွသလေုံးလေးတွကေို ပြတသ်ပပြေးနရင်ေးနဲ့ ထမိနကြိုပါ အပေါကြို လှိမ့တ်ငလြာတယ်။ ဒါပမေဲ့ ဒူးခေါကြကြေးနားရောကတ်ော့ မာ့ပေါငတ်နတ်ှပေိနလေို့ ထမိနကြ ဆကလြှနလြို့ မရတော့ဘူး။ မာလည်း ဘာလုပရြမှန်းမသိဘူး။ ဟင့အြင်း မလုပပြါနဲ့လို့ ပြောရမလား၊ အိပမြပြောဘြူးဆိုတာပဲ ပြရမလား၊ ထမိနကြို ဆှဲလှနတ်ငလြို့ရအောင် ကိုယကြိုပဲ ကြှပေးရတော့မလား၊ အတွေးတွေ ရောကယ်ကခြတလြို့ပေါ့။ တကယလြို့ သူကထမိနကြို ခပတ်င်းတင်းလေး ဆှဲလိုကရြငလြည်း မသိမသာလေး ကြှပေးလိုကမြယလြလေို့လည်း စဉြးစားနမေိသေးတယ်။
ဒါပမေဲ့ သူက ဆကမြလှနဘြူးရှင့ြ။ လကကြိုပဲ ထမိနအြောကန်ေ ခွသလေုံး၊ ဒခေါကကြှေးကနတဆေင့ြ ပေါငတ်ှပေေါကြို ပြတလြာတယ်။ ယားလိုကတ်ာရှင်။ မာ့ကိုယလြေးတောင် နည်းနည်းတွန့သ်ှားတယထြငတ်ယ်။ မာ့ပေါငတ်ှေ အသားတွကပေဲ အေးစကန်လေို့လားမသိ သူ့လကဖြဝါးကြီးတွကေ နှေးနတယ်ေ။ သူလကလြကဖြဝါးကြီးကလည်း ပေါငပြေါကြို ရိုးရိုးမဟုတပြဲ လကခြွောင်းကလေးတွကေ ပေါငအြတွင်းသားလေးတွေ ထိအောင် လိုကပြှတတ်ယ်။ မာ့ညီမလေးက သဘာဝ အရညကြှညလြေးတွေ စို့နပြေီဆိုတာ မာ ကိုယ့ကြိုယကြို သိတယ်။ သူ့လကထြိပကြလေး အဲဒီဆီ မရောကသ်ှားပါစနေဲ့၊ ရှကတ်ာနဲ့ သတေော့မယလြို့ တွေးနမေိတယ်။
“အှန့ျ…”
မာ့ကိုယလြေး တွန့သ်ှားရုံမက ပါးစပကြ အသံလေးပါ ထွကသ်ှားမိတယရြှင့ြ။ မဖြစ်ပဲ ခံနိုငမြလားရှင်။ မာ့ပေါငတ်ှင်းသားတွေ ကြားကနေ တွားတွားတကလြာတဲ့ သူ့လကခြွောင်းတွကေ မာ့ ပေါငခြှဆုံထိရောကလြာပြီး မာ့ ပငတ်ီပြော့ပြော့လေး အပေါကြနေ လှမ်းကိုငလြိုကတ်ာ မာ့ပိပိနှစ်ခမ်းသား အကြဲကြောင်းလေးကို တန်းထိုးမိလိုကတ်ာကိုး။ မာ့ရဲ့ မသိမသာ ကြှတကသ်ှားတဲ့ ဖငလြုံးတွကေို သူ့ညာဖကလြကဖြဝါးနဲ့ ထမိနပြေါကြနပေဲ ဖိကိုငလြိုကပြှီး ထမိနအြောကြ မာ့ပေါငကြှား ရောကန်တေဲ့ သူ့ဘယဖြကလြကကြ လကခြွောင်းထိပတ်ှနေဲ့ မာ့ပိပိနှုတခြမ်းလေးကို ဆှနတေော့တာပဲ။ မာတော့ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ဘူး။ မကြန်ှာကို ခေါင်းအုံးပေါြ မှောကထြားပြီး ပါးစပကြ ခေါင်းအုံးစွပအြစကို ကိုကထြားလိုကမြိတော့တယ်။
သူ့ရဲ့ အတင်းမှှနှေောကြ ထိုးခွဆေော့ကစားနတေဲ့ လကခြွောင်းတွရနေကြ လှတအြောင် မာ့ဖငကြို နောကကြော့ကော့ပေးလိုကြ၊ သူ့လကခြွောင်းတွကေ လိုကလြာလိုကန်ဲ့ အခုတော့ မာ့အိပယ်ာပေါမြှာ ဖငဘြူးတောင်းထောငပြုံစံ ဖြစ်သှားပြီ ရှင့ြ။ အဲတော့မှ သူက မာ့ထမိနကြိုလှနပြှီး ခါးပေါြ ကြင်းလုံးတငလြိုကပြှီး တဆကထြည်းမှာပဲ မာ့အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကိုပါ ဆှဲခွှတသ်ှားတယ်။
” အို…”
မာ့ကိုယကြို ပြနမြှောကခြလွို့ မရအောငလြည်း မာ့ပေါငတ်ှနေဲ့ ဖငဆြုံကြီးကို သူ့တံတောငန်ဲ့ တွန်းထားသေးတယ်။ ဟင့ြ လူလညကြှီး။ ဟော မာ့တငပြါးတဖကတ်ခကြကြို သူ့လကဖြဝါးကြီးတွနေဲ့ ဆုပန်ှယရြင်းက မာ့ပေါငကြှားထဲ သူ အသကရြှူမှုတထြုတတ်ဲ့ လနှေေးနှေးတွေ ရောကလြာတယ်။
” အု”
ပါးစပကြို ခေါင်းအုန်းနဲ့ ကပထြားလို့ အောလြိုကသ်ံလေး မသဲမကြဲ ထွကလြာပမေဲ့ သူကတော့ သိနမှောပါလေ။ မာ့ညီမလေးကို ဒီလောကြ သူ့လွှာကြီးနဲ့ အားရပါးရ ယကန်တော အသံထွကမြငှီးပဲနဲ့ ဘယလြိုနနေိုငပြါ့မလဲ။ မာ့ဖငတ်ဈခုလုံးကို ရမ်းခါနရအေောငကြို ယကတ်ော့တာပါပဲရှင်။ ဒီလို မှို့နယသ်ေးသေးလေးက တောသားတွေ ဒီလိုဟာမွိုးအတတတ်ှေ ဘယကြများရပါလိမ့လြို့ နောကပျိုင်းမှ မာ လေ့လာမိတာကတော့ ရှာထဲက ဗီဒီယိုရုံတွေ ကြေးဇူးကြောင့လြို့ပဲဆိုတာ သိလိုကရြတယရြှင့ြ။
မာ့ညီမလေးကို အစွမ်းကုန် ယကပြေးနလေိုကတ်ာမှ မာ အိပပြွောန်ဟနေဆြောငလြို့ မရအောငကြို ဖငကြှီးတဈခုလုံး ရမ်းခါနမေိတော့တာပါပဲ။ သူယကလြို့ အားရသှားမှ ခေါင်းဖယသ်ှားပြီး ဒူးထောကထြိုငလြိုကတ်ာသိတယ်။ ဟော လာပါပြီရှင် နှေးနှေးမာမာကြီး။ မာ့ညီမလေးရဲ့ နှုတခြမ်းနုနုလေးကို အတငတ်ှန်းထိုးပြီး ဝငလြာတယ်။ မာ့ညီမလေး အတွင်းထဲက သဘာဝရကြညေတ်ှေ တသှငသ်ှငန်ီးပါး စိမ့ကြနွလေို့သာပဲ တောတ်ော့တယ်။ နို့မို့ဆိုရင် မာ့ညီမလေး အတွင်းသားနုနုလေးတွေ စုတပြှတပြှန်းပဲ့ သှားမလားပဲ။ မာ့အခေါင်းလေးထဲကို တင်းကြပပြှည့လြို့ အတင်းဝငလြာတယ်။
ထူးဆန်းတာက ပထမဆုံးအခွိနတ်ုန်းကလို နာကငွစြပဖြငွြးတာ မဟုတတ်ော့ပဲနဲ့ မာ့ညီမလေးရဲ့ အတွင်းသားတွေ၊ အကြောတွကေ လိုလိုလားလား တောင်းတနသလေို၊ အကြောလေးတွကေ လှုပရြှပြီး စိမ့န်အေောင် ကောင်းနသလေိုလို ခံစားနရတောပါပဲရှင်။ မာ့ ညီမလေးရဲ့ အတွင်းသားလေးတွကေ သူ့ကောငကြှီးကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး အဝငအြထွကလြုပပြေးဖို့၊ ရှင်းရှင်းပြောရရငတ်ော့ နာနာလေး ဖိပြတပြေးဖို့ကို လိုလားနပြေီရှင့ြ။ အဲတော့မှပဲ လူကြီးတွေ ပြောလေ့ရှိတဲ့ တောတ်ောရြှနသလေားတို့၊ တောတ်ောယ်ားနပလေားတို့ ဆိုတာတွကေို သဘောပေါကမြိတော့တယ်။ အရငကြတော့ ခေါင်းထဲထိုးနတေဲ့ သန်းတို့ အိပယ်ာပေါကြ ဂပျိုးတို့ကြောင့ြ မခံမရပန်ိုငအြောင် ယားတာကို ဆိုလိုတာလို့ ထငခြဲ့မိတာ။
“အာ့…”
သူ့ကောငကြှီး တကယထြိုးထည့လြိုကတ်ော့လည်း ရငထြဲ ပြည့သ်လိုကြီးရှင်။ မာ့ပါးစပကြ အသံတောင် ထွကသ်ှားမိတယ်။
“ဟာ..ရှီးးးးး….”
ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့မှ ပိုဆိုးသှားသလိုပဲ ရငထြဲကို ဟာကနဲနအေောင် ခံစားလိုကရြတယ်။ အီးး။ သူ့ကောငကြှီး အဝငအြထွကလြုပတ်ော့မှပဲ အရသာစည်းစိမလြေးကို ငှိမ့င်ှိမ့လြေး ခံစားရတော့တယ်။ ခဏနတေော့ မာလည်း မနနေိုငတ်ော့ဘူးရှင်။ သူ အဝငအြထွကလြုပန်တောက နှေးသလို ခံစားရမိလို့ မာ့ဖငကြှီးကို နောကပြှန် ကော့ကော့ပေးနမေိတယ်။ သူကလည်း အလိုကသ်ိလှန်းပါတယရြှင်၊ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ဆောင့လြိုးခလွာတော့တယ်။
“အင့ျ..ဟင့ျ..ဟင့ျ..ဟင့ျ..”
“စွတ်..ဖတ်..ဖြတ်..ဖတ်..ဖတ်..”
“အာ့…..”
သူ့လကတ်ှကေ မာ့ကိုယလြေးကို တင်းတင်းကြီးဖကပြှီး တုနတ်ကသ်ှားသလို၊ သူ့ကောငကြှီးကလည်း မာ့ညီမလေးထဲမှာ ဖောင်းတင်းကားလာပြီး၊ အရညပြူတွေ ပန်းထွကလြာတာ သိလိုကတ်ယ်။ မာ့တကိုယလြုံးလည်း အကြောတွေ ဆှဲသလိုဖြစ်ပြီး ကိုယလြုံးလေးကို တောင့ထြားလိုကမြိတယ်။ မာ့ ညီမလေးအတွင်းထဲကနေ သူ့ကောငကြှီးကို ပြစိပြစိလုပပြှီး ဆုပည်ှဈသလို လုပမြိလိုကလြို့ သူကလည်း သူ့ပေါငခြှံနဲ့ မာ့ဖငလြုံးကြီးတွကေို အတင်းဖိကပထြားပြီး ဇိမခြံနတေော့တာပါပဲ ရှင်။
ခဏနတေော့ မာတို့ နှစ်ယောကစြလုံး ပြော့ခွပြေီး အိပယ်ာပေါမြှာ အသာလေး လှဲလွောင်းနမေိကြပါတော့တယ်။ သူက မာ့အနောကဖြကကြနပြေီး မာ့ခါးလေးကို ဖကထြားရင်းနဲ့ မာ့ခေါင်းအုံးပေါမြှာပဲ ခေါင်းခလွှဲနလရေေဲ့။ မာတို့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ စကားတဈခွန်းမှကို မပြောမိကြဘူးလေ။ ဘာပြောရမှန်းမှ မသိတာ။
ခဏနတေော့ သူ့အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းတွကေ ပုံမှနဖြစ်သှားပြီး မာ့လည်း ခုနက မောသလိုလိုရှိတာလေးတွေ ပြလွှေော့သှားတယ်။ သူ့လကဖြဝါးကြီးက မာ့ခါးလေးပေါမြှာ တငထြားတာလေ။ အဲဒီလကကြှီးပေါ့ ဟော တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မာ့ဗိုကသ်ားလေးတွကေို ပြတသ်တပြှီး မာ့ရငန်ှဈမှှာပေါကြို ဘရာဇီယာပေါကြနေ ဖိကိုငလြာတယ်။ နောကတ်ော့ သူ့ကိုယကြို မာ့ကြောပြငကြို ဖိကပထြားရာကနေ ခွာလိုကတ်ော့ မာ့ညီမလေးထဲက သူ့ကောငကြှီးလည်း ရှောကနဲ ထွကသ်ှားတယရြှင့ြ။
မာ့ပေါငတ်ှတေော့ ပကေုနပြါပြီ စေးကပကြပန်ဲ့။ မာလည်း ဒီအတိုင်း ဖငပြှောငကြှီးနဲ့ မနတတေတ်ော့ ခါးမှာတကလြုံးနတေဲ့ ထမိနကြိုပဲ လကန်ဲ့ နည်းနည်းအောကကြို ဆှဲခရွင်း ခွထေောကတ်ှနေဲ့ညှပ် ခွသလေုံးထိဆန့ပြှီး ဖုံးလိုကတ်ယ်။ ဟော မာက အောကကြထမိနကြို ပြနဆြန့န်တေုန်း သူက မာ့ကြောပေါကြ ဘရာဇီယာဂွိတကြို ဖြုတလြိုကတ်ယ်။ အခုတော့ လွှောကသွှားတဲ့ ဘရာဇီယာအောကကြ သူ့လကဖြဝါးကြီး လွှောဝငလြာပြီး မာ့ရငသ်ားတွကေို ပြတသ်ပန်တယ်ေ။
” ဟင့ျ ”
သူ့လကကြ အသားမာကြမ်းတဈခုနဲ့ မာ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို ခွဈမိလိုကတ်ာ၊ မာ့ပါးစပကြ အသံမထွကပြဲ မနနေိုငအြောင် ဖြစ်သှားရတယ်။ မာ့ရဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ အထိမခံ ရှှပန်ေးကန်းရယ်။ ကိုယ့ဘြာသာတောင် ကိုယပြှနမြကိုငရြဲဘူး။ ခကြခြငွြးမာတောငတ်ကလြာလို့။ အခု သူ့လကဖြဝါးကြီးအောကမြှာ အပြတအြညှဈလည်း ခံရရော၊ တကိုယလြုံးကို သှေးတွေ တဖငွြးဖငွြးထလာသလိုပဲ။ မာ့ ညီမလေးမှာတောင် နည်းနည်း တမွိုးလေး ဖြစ်လာရတယ်။
သူက မာ့ရငသ်ားတဖကကြို အသာလေးညှဈရင်းက မာ့ကို အိပယ်ာပေါမြှာ ပကလြကကြလေးဖြစ်အောင် ဆှဲလှနလြိုကတ်ယ်။ မာလည်း ရှကလြို့ မကြလြုံးကို ပိတထြားလိုကမြိတယ်။ ဟော သူ မာ့အင်ျကြီရော ဘရာဇီယာရော စုပြီး မာ့ ရငသ်ားအပေါဘြကကြို တွန်းပြီး တငလြိုကတ်ယ်။
“အို”
မာ့ ရငသ်ားတွကေို သူ နမ်းနပြေီ။ သူ့လွှာစိုစို နှေးနှေးကြီးနဲ့လည်း လွှောကယ်ကန်တယ်ေ။
“အိုး”
မခံနိုငဘြူးဆိုမှ မာ့ရဲ့ နို့သီးခေါင်း သေးသေးလေးတွကေို သူ့ပါးစပကြှီးနဲ့ တပြှတပြှှတစြို့နပြေီ။ ဒုကျခပါပဲ။ မာ့လကတ်ှကေ သူ့ခေါင်းပေါကြို အလိုလိုရောကသ်ှားပြီး သူ့ဆံပငတ်ှထေဲ လကထြည့ပြှီး ဆုပကြိုငလြိုကမြိတယ်။ သူက မာ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ဘယတ်ဈလုံးစုပလြိုကြ ညာတဈလုံးပြောင်းစုပလြိုကြ လုပန်တော၊ မာ့ခါးလေးတောင် ကော့လာရတော့တာပေါ့။ အသဲထဲ ရငထြဲ ယားလိုကတ်ာနောြ။
သူက မာ့ရငသ်ားတွကေို အားရအောင် ဆုပန်ှယ်၊ မာ့နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို စို့ပြီးမှ သူ့မကြန်ှာကြီးက မာ့မကြန်ှာပေါြ ရောကလြာတယ်။ မာ့နှုတခြမ်းနုနုလေးတွကေို သူ့နှုတခြမ်းကြီးနဲ့ လာဖိကပလြိုကတ်ယ်။ မာ တကယကြ ဒီအရှယရြောကတ်ဲ့အထိ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပ် အနမ်းမခံဖူးသေးဘူး ရှင့ြ။ ကြောင်းတုန်းက ရည်းစားအကြောင်း နောကမြှ ပြောပြမယ်။ အခု လမ်းချောသ်ှားမှာစိုးလို့။
သူ့နှုတခြမ်းကလည်း စိုစိုစွတစြှတကြှီးရှင့ြ။ အရကစြောြ ခဉွစြုတစြုတကြလည်း နံသေးတယ်။ ပထမတော့ ရှံတာနဲ့ အသကကြိုတောင် အောင့ထြားလိုကမြိတယ်။ နောကတ်ော့ ဘယလြိုကနေ အနံ့ပြောကသ်ှားလည်း မသိပါဘူးရှင် မနံတော့သလိုပဲ။ အနံ့ယဉသ်ှားတာနမယ်ေ။ နောကပြှီး မာ့ နှုတခြမ်းတွကေ သူ့နှုတခြမ်းနှစ်ခု ဆှဲစုပလြိုကတ်ာ ခံလိုကရြတော့ အူထဲတောင် လှိုကကြနဲ ဖြစ်သှားတယရြှင့ြ။
သူ့လွှာကြီး မာ့ပါးစပထြဲဝငလြာပြီး မာ့လွှာလေးကို လာပြတတ်ော့ တမွိုးကြီးရယ်။ ခံလို့လည်းကောင်း ဘယလြိုလေးမှန်းကို မသိပါဘူး။ မာ့ညီမလေးဆီမှာလည်း တဖဉွြးဖဉွြးနဲ့လိုပဲ။ အကြောချင်ပြဲ သှားဆကန်လေို့လားမသိ။ မာလည်း ဘာလုပမြိမှန်းမသိ သူ့လွှာကြီးကို သှားစုပမြိတယ်။ အို ဘာဖြစ်သှားမှန်းကို မသိပါဘူးရှင်။ သူ့ကိုယကြှီးကိုလည်း တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားမိရင်း မာ့လကသ်ည်းတွနေဲ့ ကုတခြှဈမိတယ်။
သူကလည်း တဈခကြလြေးမှ မငှီးဘူးရှင်။ မာ့ကိုလည်း တင်းတင်းကြပကြှပ် ပြနဖြကရြင်း နှုတခြမ်းချင်ြး ပိုဖိမိအောင် သူ့မကြန်ှာကို တစောင်းလေးလုပပြှီး မာ့ အပေါန်ှုတခြမ်းလေးကို စုပလြိုကြ၊ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို စုပလြိုကပြေါ့။ မာတော့ အဲလို စုပန်မ်းတာလေးခံရတာကို ကြိုကသ်ှားမိပြီရှင်။ ဒါကြောင့လြည်း အင်ျဂလိပရြုပရြှငတ်ှမှော မင်းသားမင်းသမီးတွေ အဲ့လိုနမ်းကြတာကိုး ဆိုတာ သဘောပေါကသ်ှားတယ်။
နောကပျိုင်းကြတော့ သူ့ကိုမေးကြည့်တ်ော့ အဲ့တာတွေ ဘယလြိုတတတ်ာလည်း ဆိုတော့။ သူလည်း ရုပရြှငတ်ှထေဲမှာ မှငဖြူးတာတဲ့၊ ဒါပမေဲ့ မာ့နှုတခြမ်းတွကေို စုပတ်ော့ ခွိုချင်မြှှေးလုံးလေးတွလေိုပဲ ခွိုလှန်းလို့ တရှိုကမြကမြကြ စုပမြိတာဆိုပဲ။
အဲ့လို ဆကတ်ိုကန်မ်းနရောကနေ မာ အသကရြှူမဝလို့ နှုတခြမ်းချင်ြး ခွာလိုကတ်ော့ သူ့နူတခြမ်းတွကေ မာ့လညတ်ိုငတ်ှဆေီကို ရောကသ်ှားတယ်။ အိုး လညတ်ိုငတ်ှေ မေးရိုးလေးတွနေားကလည်း အာရုံကြောတွေ ရှိတာပါပဲလားရှင်။ မာ့ ပေါငတ်ှင်းသားလေးတွေ တဆတဆြတ် တုနသ်ှားတယ်။ မာ့တကိုယလြုံးကပဲ ဘယထြိထိ အကြောတွကေို ရှနစလေေို့လား မသိပါဘူးရှင်။ လူလည်း ကိုယ့ကြိုယကြိုတောင် နားမလညတ်ော့ဘူး။ ဟတ်တနီဆိုတာများလား၊ အဲလိုပဲ ပြနတ်ှေးနမေိတော့တယ်။ မာ့တကိုယလြုံးလည်း သှေးတွေ ဆူတကလြာသလိုပဲ။ မာ့ညီမလေးထဲကို သူ့ကောငကြှီး ပြနဝြငလြာစချင်ေတ်ဲ့ ဆန်ဒတွေ ပေါလြာခဲ့ရတယ်။
သူ့ရဲ့လကတ်ှကေ မာ့ထမိနတ်ှကေို ဆှဲခွှတခြနွတေော့ မာ အလိုလို ဖငကြိုကြှပေးလိုကမြိတယ်။ သူ့ကိုယလြုံးကြီး လှတလြှတလြပလြပ် လှုပရြှားလို့ရအောင် မာ့ပေါငန်ှဈလုံးကိုလည်း ကားပေးလိုကမြိတယ်။ မာ့မှာ အရှကတ်ှေ ဘယရြောကကြုနပြှီလဲ မသိတော့ပါဘူး ရှင်။ သူ့ကောငကြှီး မာ့ညီမလေး နှုတခြမ်းနှစ်ခုကြားက တိုးဝငလြာတဲ့အခါမှာ အရမ်းကို အရသာရှိသှားသလိုပဲ။ မာ သူ့ကြောပြငကြှီးကို တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး ဖကထြားမိတော့တာပါပဲရှင်။
သူက သူ့လကန်ှဈဘကကြို မာ့ဂွိုင်းအောကကြလွှိုပြီး မာ့ပုခုံးနှစ်ဘကကြို ဆှဲလို့ ဆောင့ဆြောင့ြ ထည့လြိုကတ်ာများ။ အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ ရှငရြယ်။ ခဏလေးနဲ့ မာ ကာမအရသာ အထွတအြထိပကြို ရောကသ်ှားရတော့တာပါပဲ ရှင်။ အဲဒီတခါအပြီး ခဏနားပြီး နောကတ်ခါ ထပကြှမ်းပြနသ်ေးတယ်။ မှတမြှတရြရ အဲဒီညက သူ သုံးခါတိတိ မာ့ညီမလေးထဲမှာ ပြီးသှားတယ်။ နောကဆြုံးအခွီပြီးတော့ သူလည်း အိပပြွောသ်ှားတယ် ထငတ်ယ်။ မာတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ဖကပြှီး အိပပြွောသ်ှားလိုကတ်ာ အိမခြေါင်းရင်းက ကြကဖြတဈကောင် ထတွနတ်ော့မှ လန့န်ိုးလာတယ်။ သူလည်း အတူတူပဲ။ အဲတော့မှ ကမန်းကတမ်းထပြီး မာ့ပါးလေးကို ရှှတကြနဲ တဈခကြင်ုံ့နမ်းရင်း
” ညတုန်းက ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်၊ အခုတောင် ပြနမြသှားချင်သ်ေးဘူး”
တဲ့။ ပြောပြီး ခပသ်ုတသ်ုတပြဲ ထွကသ်ှားတော့တယရြှင်။ ကမွတဈယောကသ်ာ နဖူးပေါလြကတ်ငပြှီး ညတုန်းက ကောင်းခဲ့တာတွကေို ပြနစြဉြးစားနမေိတယ်။ နောငတ်လည်းမရ၊ ဖြစ်ခဲ့တာကိုပဲ ကြိုကန်သလေိုမို့၊ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း အံ့ဩနမေိတယ်။
မနကကြှတော့ ထုံးစံအတိုင်း မသိမသာ အနားကပပြှီး လကထြဲ ဆေးလာပေးတယ်။ ကြည့်လြိုကတ်ော့ အရငတ်ခါက ပေးထားတဲ့ ဆေးမွိုးပဲဆိုတော့ သိလိုကတ်ယ်။ ရတဈေခွကယ်ူပြီး အမှနသ်ောကလြိုကတ်ယ်။ နောကဆြိုရငတ်ော့ ဟိုပုံမှနသ်ောကတ်ဲ့ တားဆေး အကဒလြိုကြ ဝယထြားမှပဲလို့ တွေးလိုကမြိသေးတယ်။ ကိုယ့ဘြာသာ တွေးမိပြီးမှ ဟဲ့ကောငမ် နငကြ ပုံမှနလြုပဖြို့များ မွှောလြင့န်လေို့လားလို့ စိတထြဲ ကိုယ့ကြိုယကြို မှနမြေးမိသေးတယ်။
ဒီနေ့က အခါကြီးရကကြှီး ပိတရြကမြို့ ဒေါလြေးလည်း ဆိုငမြဖြင့ဘြူးလေ။ မနကစြာ ဟိုဟာဒီဟာလေး နည်းနည်းပါးပါး စားပြီး နေ့လညစြာ အလှူသှားစားကြမို့ ပြငန်ကြတောပေါ့။ သူတို့အခေါအြရတော့ မီးခိုးတိတပြေါ့လေ။ အိမမြှာ ဘာမှခကြစြရာမလိုလို့ မီးမှေးစရာမလိုတဲ့နေ့ပေါ့။
မာလည်း ပြဲနပြေဲထိုင် မသှားရတာကြာလို့၊ ဘာရယမြဟုတဘြူး ကိုယ့ဘြာသာ အလှပြငန်မေိတယ်။ မာ့ဆံပငကြလည်း မတိုမရှညဆြိုတော့ ဆံထုံးကြီးလည်း မထုံးချင်ြ၊ ဆယကြွောသ်ကတ်ှလေို ဖားရားလည်း မခခွငွတ်ော့ အနောကဖြကကြို ကစွဆြံမှီးလိုမွိုး အထုံးလေးဖြစ်အောင် ခေါကပြှီးကစွလြိုကတ်ော့ ဆံပငအြဖြားက ပုခုံးကို ထိပြီးတငတ်ယဆြိုရုံလေး အရှညကြနွတ်ယ်။ အရှေ့ဘကကြတော့ အနောကကြ ဆံထုံးတွနေဲ့ ထားတဲ့ ပုံစံမွိုးလုပထြားလိုကတ်ယ်။ အဟိ၊ ရှေ့ကကြည့်ရြငတ်ော့ အနောကမြှာ ဆံထုံးပတထြုံးထားသလို မွိုးပေါ့။
နောကတ်ော့ ပန်းရောငအြင်ျကြီလကရြှည် ရငဖြုံးလေးနဲ့ အောကကြခညွခြွိတ်၊ အစိမ်းရင့ရြင့ြ အောကခြံအပေါမြှာ အရောငန်ုလေးတွကေို လှိုင်းတွန့လြေးတွေ ဖောကထြားတဲ့ဒီဇိုင်း၊ ထမိနလြေးဝတလြိုကတ်ယ်။ ထမိနရြဲ့ အောကခြံအစိမ်းရင့ရြင့ကြ မမှငရြလောကအြောငပြဲ အပေါကြ အဝါရောငပြန်းနုရောင် လိုင်းတွန့တ်ှကေ ပိုထင်းနတေော့ အပေါကြ ပန်းရောငအြင်ျကြီလေးနဲ့ လိုကန်တယေလြေ။ အောကခြံက အစိမ်းရင့ရြင့လြေး မသိမသာပေါန်တောကလည်း တကိုယလြုံးကို ပန်းရောငလြို ပလိန်းကြီးလည်း မဖြစ်သှားတော့ဘူးလေ။ မိတကြပ် အရောငန်ုနုလေးနဲ့ ဆိုတော့ လူလည်း နည်းနည်းလေး ဝင်းသှားတာပေါ့။ အင်ျကြီက ရငဖြုံးလကရြှညဆြိုပမေဲ့ အသားနုနု ပြော့ပြော့လေးလေ၊ နောကြ ကိုယ့ကြိုယန်ဲ့ အတိအကြ ခပြရြပန်အေောငလြည်း သချောခွူပထြားတာဆိုတော့ မာ့ရငသ်ား မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေးကလည်း ထင်းနတောပေါ့။
မာ့ဘရာဇီယာက ခွူပရြိုးပြောကပြမေဲ့၊ အင်ျကြီအသားက ပြော့ပါးပြီး ကိုယန်ဲ့လည်းကပန်တေော့ ဘရာဇီယာအရာကတော့ ထင်းနမှောပဲလေ။ မတတန်ိုငပြါဘူး။ အောကကြ ထမိနလြေးကိုလည်း ခါးမှာ တင်းတင်းလေး ဆှဲပတဝြတလြိုကတ်ော့ ကားစွင့လြာတဲ့ တငသ်ားလေးတွမှော တွန့န်တေဲ့ ထမိနသ်ားလေးတွေ ဆန့သ်ှားအောင် ပေါငန်ားလောကကြ ဆှဲဆန့လြိုကတ်ော့ တငသ်ားလေးတွပေေါကြ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနားရာလေးက မသိမသာပေါလြာတယ်။ ဒါတောငမြှ ထမိနအြသားက သိပမြပါးဘူးနောြ။ အခန်းထဲက ရှညရြှညမြွောမွော ကိုယလြုံးပေါမြှနကြလေးမှာ ကိုယ့ကြိုယကြို လှည့ပြတကြှည့ရြင်း သဘောကနွမေိတယ်။
ဟှန့ြ ဒီလိုပုံများ ဦးငယတ်ှေ့လိုကရြရင်။ အို.. ငါဘာလို့ ဦးငယကြို သှားပြီးတွေးနမေိပါလိမ့ြ၊ အဓိပျပါယမြရှိတာ လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနပြှောမိပမေဲ့၊ အတွင်းထဲက စိတမြှာတော့ ဦးငယကြို ကိုယဘြယလြောကလြှတယဆြိုတာ ပြချင်စြိတလြေးရှိနတော ကိုယ့ကြိုယကြို သိနမေိတယ်။
အံမယ်၊ ဦးငယကြလည်း သန့န်တောပါပဲ။ သူ့အရှယန်ဲ့ဆို တောတ်ောန်ုတယခြေါရြမယ်။ အရပအြမောင်းကလည်း ထောငထြောငမြောင်းမောင်း၊ မေးရိုးကားကားနဲ့ ယောကြွားပီသတဲ့ ရုပရြညန်ဲ့။ ရှပအြင်ျကြီလညကြတုံး၊ အပေါကြ တိုကပြုံ အသားပြော့ပြော့ အဝါရောင်၊ အောကကြ ဘနကြောကပြုဆိုးနဲ့ ဝါးတီးဝတစြုံ အပြည့အြစုံနဲ့ပေါ့။
မာ ပြငဆြငပြှီး အပေါထြပကြ ဆင်းလာတော့ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ဲ့ ဦးငယရြဲ့အကြည့်ကြ စူးလိုကတ်ာ။ မာ့ရငတ်ှတေောငခြုနသ်ှားတယ်။ ဒေါလြေးများ မာတို့အကြောင်း ရိပမြိသှားမလား တောငလြန့မြိတယ်။
ဒေါလြေးကတော့
” ဟယ် ငါ့တူမကြီးက ချောလိုကတ်ာ၊ တကထဲတောြ။ မင်းသမီးတောင် လုပလြို့ရမယ် ”
တဲ့ အားရပါးရ ပြောရှာတယ်၊ အဟိ။ သူ့ယောကြွားကြီး ကိုယ့ခြှငထြောငထြဲ ညက အိပသ်ှားတာများ သိလို့ကတော့ ဆံပငဆြောင့ဆြှဲ၊ ပါးရိုကြ၊ ဖနှောင့န်ဲ့ပေါကပြှီး၊ ဟဲလငခြိုးမ၊ ကြာကူလီမ၊ ယောကြွား အဲလောကရြှားသလား၊ အဲလိုတွပြေောမှာ တွေးမိပြီး၊ မကြန်ှာတောင် မထားတတဘြူး။ ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း မလုံသလို ခံစားလိုကရြတယ်။
အားနာလိုကတ်ာ ဒေါလြေးရယ်။ အာ့တာ မာ့အပြဈမဟုတပြါဘူး။ ဒေါလြေးလငကြှီးက အတင်းမုဒိန်းကငွ့တ်ာပါလို့ ပြောရအောငကြလည်း တခါဆိုတော့ ထားတော့၊ နောကအြခါတွကေ ကိုယကြရော ကိုယရြော စိတပြါပါခဲ့တာ မဟုတဘြူးလား။ ရှုပပြါတယလြေ၊ ဒါတွေ စဉြးစားမနပေါတော့ဘူး။ ဘဝဆိုတာ ဒီလိုပဲနမှောပါ။ နောငလြာ နောငခြါဈေးပဲ ကောင်းပါတယ်။ လောလောဆယ် အဲ့တာတွေ မေ့ထားလိုကတ်ော့မယ်။ ဦးငယန်ဲ့ အဲ့လိုဖြစ်တဲ့ကိဈစတွကေို ဘယသ်ူမှ မသိစရင်ေ ဘာမှဖြစ်လာမှာ မဟုတပြါဘူးလေ။ အတတန်ိုငဆြုံးတော့ နောကတ်ဈခါ ထပမြဖြစ်အောင် ကြိုးစားတော့မယလြို့ပဲ တွေးလိုကမြိတယ်။
………………………………….
” ဟား ဥကျကဌ ကြီး ဘယလြိုလဲ နကေောင်းလား”
ထိုခတ်အေခါက တွေ့တဲ့သူတိုင်းကို ဥကျကဌကြီးဟု နောကသ်လို အတညလြိုဖြင့ြ ခေါဝြေါန်ှုတဆြကကြှသည့ြ ထုံးစံရှိလသည်ေ။
” ဪ ကောင်းပ ဗိုလကြှီး။ ဘယလြိုလဲ၊ ဗိုလကြှီးကိုယတ်ိုင် ကြှလာတာ ဝမ်းသာတယဗြွာ။”
” အောြ ဒီလိုလေ။ ကနွောကြလည်း ရောကခြါစမလား။ ဒီမှို့ကလူတွနေဲ့လည်း ရင်းနှီးရအောငပြေါ့။ တပထြဲမှာခညွြးပဲ ဆိုတော့လည်း တခါတလေ ပငွြးတာလည်း ပါတာပေါ့လေ။ ဒါက ဥကျကဌကြီးတို့ မိသားစုလား”
” ဟုတပြါတယ် ဗိုလကြှီး။ ဒါက ကနွော့ဇြနီး မတငတ်င်။ သူက ကနွော့တ်ူမလေး ရနကြုနကြပဲ။ ဒီမှာ တာဝနကြလွို့ လာနတော၊ ကြောင်းဆရာမပေါ့။ မာမာမှင့တ်ဲ့။ သားကတော့ ဒီအလှူမှာ ညကတည်းက လာအိပပြှီး ဝိုင်းကူလုပပြေးနတော တဈနရောရာမှာ ရှိမှာပဲ”
” ဪ ဟုတကြဲ့ ၊ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်။ နောကြ အကူအညီ လိုချင်လြည်း ပြောကြပါနောြ”
” သူက ဗိုလကြှီး သကကြိုကို တဲ့။ တပရြင်း xxx ကို တာဝနကြလွို့ ရှေ့လာတာ မကြာသေးခငကြမှပဲ”
—————————————-
ကနွော့ရြငတ်ှေ အရမ်းခုနသ်ှားတယ်။ မှငမြှငခြငွြး ခစွတ်ယဆြိုတာ ဒါမွိုးများလား မသိဘူးကြာ။ အလှူလာတာမို့ မိတကြပလြေး လိမ်းထားပမေဲ့ သိပအြများကြီးလည်းမဟုတ် ပါးပါးလေးပဲ။ နှုတခြမ်းလေးတွကေ လုံးလုံးလေးနဲ့ စိုနတောပဲ။ အင်ျကြီပန်းရောငလြကရြှည် ရငဖြုံးလေးနဲ့ အောကကြ အခွိတထြမိနလြေး ဝတထြားလိုကတ်ာ တအားမိုကတ်ာပဲ။
ရငဖြုံးအင်ျကြီက ခွူပထြားလိုကတ်ာ သူ့ကိုယလြုံးလေးနဲ့ ဖဈပဲ။ ဗိုကသ်ားလေးခပြခြပြန်ဲ့ ရငသ်ားလေးတွကေ မို့မို့မောကမြောကြ လုံးလုံးလေးလေး၊ ခစွစြရာလေး။ အောကကြ အခွိတထြမိနကြို ခါးမှာ တင်းတင်းလေး စီးထားတော့ အောကကြ တငသ်ားလေးတွကေ စွံ့ကားထွကလြာသလိုပဲ။ ကနွော့ကြို အပြုံးလေးတဈခကြပြေး၊ ခေါင်းကလေးဆပ် အသိအမှတပြှုပြီးတော့ ထွကသ်ှားတော့ အနောကကြနမှငေရြတဲ့ တငလြုံးလေးတွကေ ဝိုင်းစကန်တောပဲ။ ရနကြုနသ်ူမို့လားမသိ ဒီမှို့က ကောငမြလေးတွေ ကြားထဲမှာ သူကထင်းနတောပဲ။ ဒီရပကြှကကြောငစြီ ဦးမှင့မြှတဆြိုတဲ့ လူကြီးကို ပေါင်းထားရတော့မယ် ထငတ်ာပဲ။
………………………………………
အို့ ဒီလူကြီးနယ် ခကလြိုကတ်ာ။ မကြလြုံးကြီးတောင် ကြှတကြတွော့မယ်၊ မာ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ာ သူများတွေ ဘယလြိုထငမြလဲ၊ ခွိ။ ဦးငယတ်ောင် မကြမြှောငတ်ဈခကြြ မသိမသာ ကြူံ့သှားတာ တွေ့လိုကတ်ယ်။ စဈတပယ်ူနီဖောင်း ခေါကရြိုးကနွဲ့ လူကောငကြ ထွားထွားကြီး၊ နလေောငထြားတဲ့ အသားအရညန်ဲ့ပမေဲ့ မကြန်ှာလေးက နုနသေေးတယ်။ ပြုံးလိုကတ်ော့လည်း ပါးတဈဖကမြှာ ပါးခွိုင့လြိုမွိုးလေးနဲ့။ မာလည်း ရငလြေးတော့ ခုနသ်လိုရှိသား။ ဒီမှို့လေးရောကပြှီးမှ မာ့ကို ခေါတောတဈထောငအြားတွနေဲ့ ကြည့်တ်ာ ခံဖူးခဲ့ပမေဲ့လည်း ဒီလို သပသ်ပယ်ပယ်ပ် ခပခြွောချော ယောကြွားလေးမွိုး မရှိခဲ့သေးဘူးလေ။
အလှူမှာ စားသောကန်ကြတေုန်းအခွိနမြှာလည်း လူကြီးတွေ ထိုငန်ကြတေဲ့ ဝိုင်းထဲကနပြေီး မာ့ကို လှမ်းလှမ်းခိုးကြည့်န်တော မှငတ်ာပေါ့။ မာက မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်တော။ တခါတခါ မကြလြုံးချင်ြးဆုံသှားမိရင် သူက ပြုံးပြတယ်။ မာက ဘာလုပရြမှန်းမသိဘူး၊ ပြနတ်ောင် မပြုံးပြမိဘူး၊ ကမန်းကတမ်း မကြန်ှာကို တဖကလြှဲပစ်လိုကရြတယ်။ မာ့မကြန်ှာတော့ နီနမှော သချောတယ်။ မိတကြပကြ ပန်းရောငလြေးဆိုတော့ ဘယသ်ူမှတော့ ရိပမြိမှာ မဟုတပြါဘူးလေ။
မာ့စိတထြဲလည်း တွေးမိတာက ဟနကြိုယ့ဖြို့နမှရေမယ်။ သူက ကိုယ့ကြို တကယစြိတဝြငစြားတာလား၊ ကြောရရုံကြံဖို့ စိတကြူးနတောလား၊ ဘာမှန်း သချောမသိခငမြှာ၊ ကိုယ့ဖြကကြ အထာပေးလို့ မဖြစ်ဘူး။ ဟယ် နငအြဲ့တာတွေ လွှောကတ်ှေးနတယ်ေ ဆိုကတည်းက နင့စြိတကြ သူ့အပေါယ်ိုငန်လေို့ပေါ့လို့ ကိုယ့ကြိုယကြို စိတထြဲမှာ ပြောနမေိသေးတယ်။
တကယကြ မာ့စိတထြဲမှာက အလိုလိုကို ညှှတန်တော။ မာနရတေဲ့မှို့လေးမှာ တွေ့နဆေုံနရတေဲ့လူတွေ၊ မာအလုပလြုပန်တေဲ့ ကြောင်းမှာ အလုပတ်ူတူ လုပသ်ူတွရေောထဲမှာ လှတလြှတလြပလြပန်ဲ့ သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့ြ အရှယတ်ူ ယောကြွားလေးကလည်း လကခြွိုးရလေို့တောင် ရနိုငလြောကတ်ယလြေ။ အရှယလြည်းရောကပြှီ အပျိုကြီးလည်း မဖြစ်ချင်ဘြူး။ အခွကအွေနကလွေေး နချင်ေပြှီလေ။
နောကပျိုင်းလည်း မာတို့အိမန်ဲ့ ကြောင်းကို ချောင်းပေါကအြောင် လာပါတော့တယ်။ ဘေးကလူတွလည်ေး စနေ နောကန်ကြပြေီ။ မာတို့ဆကဆြံရေးကလည်း တောတ်ောလြေးကို ရင်းနှီးလာခဲ့ပါတယ်။ ကိုယ့်သကကြလည်း တကယပြေါင်းကြည့်တ်ော့ ခငဖြို့ကောင်းပါတယ်။ မာ သူ့ကိုခစွလြားလို့ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနမြေးကြည့်တ်ော့လည်း ဒီလောကတ်ော့ ဟုတဘြူးရယ်။ ဒါပမေဲ့ အိမထြောငပြှုမယဆြိုရငတ်ော့ သင့တ်ောတ်ဲ့သူလို့ပဲ မှငတ်ယ်။
အခုခွိနထြိ အကဲခတရြသလောကကြတော့ အရကလြေး နည်းနည်းပါးပါး သောကတ်ာကလှဲရင်၊ တကယ့ြ လူရိုးတဈယောကပြဲရှင့ြ။ မာ အဲ့လို ပြောမိတာကတော့ မိန်းကလေးတဈယောကရြဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ သုံးသပတ်ာပေါ့နောြ။ မာနဲ့ ကိုသကတ်ို့ အဲလိုလေး အီစီကလီဖြစ်လာတာ အရမ်းမှနပြါတယ်။ အဲ့တာကလည်း ကိုသကကြ စဈသားပြီပြီ အခွိနမြဆှဲပဲ ဆကတ်ိုကကြို လုံးပန်းခဲ့လို့ပေါ့။
မာလည်း စိတထြဲက တမွိုးလေးပေါ့ရှင်။ ခစွတ်ယလြို့ပြောရမှာလည်း အဲလိုမွိုးခံစားမှု သိပမြရှိသလို၊ အိမထြောငပြှုဖို့သင့တ်ောတ်ဲ့ ယောကြွားလေးလည်း ဖြစ်တယဆြိုတော့ တကယလြို့ သူခစွခြှင့တ်ောင်းခဲ့ရင် ဘယလြိုဆုံးဖြတရြမလည်း ဆိုတာလည်းတွေး၊ သူနဲ့ ခစွသ်ူဖြစ်သှားလို့ အိမထြောငပြှုဖြစ်ခဲ့ရင် ဆိုတာမွိုးလည်းတွေး၊ အဲဒီအခွိနကြ အဲတာတွပေဲ မာ့စိတထြဲမှာ လုံးထွေးနတောပဲပေါ့။ စိတကြ အဲထဲမှာပဲ ရောကန်တေော့ မောငမြွိုးကို စာပြပေးရတဲ့ ညတွမှောလည်း မောငမြွိုးအိပယ်ာပေါမြှာ မအိပဖြစ်တော့ဘူး။ သူမေးတဲ့စာတွေ ရှင်းပြပြီးတာနဲ့ ကိုယ့အြိပယ်ာပေါြ ကိုယပြှနလြာပြီး စိတကြူးတွေ လွှောကယ်ဉန်မေိတာပေါ့။
ဦးငယန်ဲ့ မာနဲ့ကတော့ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့သလိုပဲ၊ ပုံမှနပြါပဲ။ မာလည်း အသားကနွပေါပြီ။ အရငကြလို မကြန်ှာပူတာတွေ ဘာတွေ ဘာမှမရှိတော့ဘူး။ သူလည်း မာနဲ့ကိုသကတ်ို့ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဆကဆြံနပြေီး တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ပြောင်းလဲလာတော့မဲ့ အခွအနေကေို မှငလြို့ထငပြါရဲ့။ ဘာမှ ထပမြလှုပရြှားလာတော့ပါဘူး။
ဇာတလြမ်းကို အမှနခြွူံ့လိုကရြရငတ်ော့ ကိုသကကြ မာ့ကိုခစွတ်ယလြို့ ဖြင့ပြှောလာတဲ့ အခွိနမြှာ မာလည်း အလိုလို ခေါင်းငှိမ့မြိလိုကတ်ာပါပဲရှင်။ လူတကာကလည်း မာတို့နှစ်ယောကကြို သမီးရည်းစားအနနေဲ့ အသိအမှတပြှုပြီး ပြောဆိုဆကဆြံနကြပြေီလေ။ ကိုသကကြ စဈဗိုလပြမေဲ့ သိပလြကမြဆော့ဘူးရှင့ြ။ နောကပျိုင်း အတွေ့အကြုံရလာတော့မှ တွေးမိတာကတော့ သူ အတညတ်ကယွူမဲ့ မိန်းကလေးမို့ တယုတယနဲ့ မင်ျဂလာဦးညကမွှ အဆုံးစွနလြုပမြယ်၊ သမီးရည်းစားဘဝမှာ မာ့ကို သူ ဘယလြိုတနဖြိုးထားတယဆြိုတာ၊ သူ ဘယလြိုယောကြွားပီသတယ် ဆိုတာ၊ ပြချင်လြို့ပဲဖြစ်မယလြို့ အိုငဒြီယာရှိပုံရပါတယ်။
မာတို့နှစ်ယောကြ ဘုရားသှားလိုကြ၊ ပြောပြှဲစားသှားလိုကြ၊ အဲ့လို နှစ်ယောကထြဲသှားကြရင် တပူးပူးကပကြပန်ဲ့ နမ်းတာရှုံ့တာ၊ ဟိုပြတဒြီပြတလြေး လုပတ်ာလောကတ်ော့ ရှိတာပေါ့ရှင်။ အဲလိုနေ့တွမှော သူကတော့ တပရြင်းပြနသ်ှားရင် ဘယလြိုခံစားနရမေယ် မသိပမေဲ့၊ မာကတော့ ကာမရှေ့ပြေး အရညကြှညလြေးတွစေို့လို့၊ ညအိပယ်ာထဲရောကရြင် ကိုယ့လြကခြွောင်းထိပလြေးတွနေဲ့ အယားဖြောကရြတော့တာပေါ့။
………………………………………..
မောငမြွိုးလည်း ဆယတ်န်းအောငလြို့ မှို့က တကျကသိုလကြို အဆောငသ်ှားနပြေီး တကပြှီဆိုတော့ မာတဈယောကထြဲ အပေါထြပမြှာ ကနွခြဲ့တာပေါ့။ အခုတလော ကိုယသ်ကကြလည်း စဈကြောင်းတွေ ခဏထွကသ်ှားလိုကြ ပြနလြာလိုကန်ဲ့ နည်းနည်းတော့ အလုပရြှုပန်တယ်ေ။ သူက နောကန်ှဈမှာ တပရြင်းပြောင်းရမယလြို့ ပြောပါတယ်။ မပြောင်းခင် မာ့ကို လကထြပယ်ူချင်တ်ယလြို့ ပြောပါတယ်။
မာလည်း အိမကြို အသိပေးပြီးပါပြီ။ မာ့မိဘတွကလေည်း သဘောတူပါတယ်။ အဲ့တာနဲ့ပဲ မာတို့ စေ့စပကြှောင်းလမ်းပြဲကို အဲဒီမှို့မှာပဲ လုပလြိုကကြှပါတယ်။ မာ့မိဘတွရေော သူ့မိဘတွရေောလာပြီး အကဉွြးခွုံး စေ့စပပြှဲလုပ်၊ မင်ျဂလာဆောငကြိုတော့ ရနကြုနမြှာပဲ လုပမြယပြေါ့။ နေ့ရကကြောင်းတာတွေ တွကခြကြပြှီး နောကကြိုးလလောကအြကြာမှာ လုပမြယလြို့ စီစဉလြိုကကြှပါတယ်။
ဒီကြားထဲ စေ့စပပြှဲလိုကလြာတဲ့အထဲက မာ့အဒေါြ ဆရာဝနမြတဈယောကကြ နငတ်ို့ လကထြပပြှဲနေ့ရကြ သချောရှေးထားပြီးမှ ခွခွေောလြကခြွောြ ဟိုဟာဒီဟာဖြစ်လို့ ကမန်းကတန်း ရကရြှှေ့ရတာမွိုး မဖြစ်အောငတ်ဲ့ဆိုပြီး မာ့ကို သူကိုယတ်ိုင် ဒဈပို ထိုးပေးသှားသေးတယရြှင့ြ ခိခိ။ မာကတေ့ မပြောတော့ပါဘူး ကိုသကအြကြောင်းကို။
မာလည်း အရငကြ ခစွသ်လို၊ မခစွသ်လိုလေးကနေ ကိုသကန်ဲ့ စေ့စပလြည်းပြီး၊ လူကြားသူကြားထဲ ထငထြငပြေါပြေါြ တွဲသှားတွဲလာနခေဲ့တော့ သံယောဇဉလြေး ဖြစ်လာတယ်။ သူ့ကို ခစွမြိပြီလို့လည်း ထငလြာခဲ့တာပဲ။ သူ့ရဲ့ တရှိုကမြကမြကြ အနမ်းတွေ၊ မာတင်းနတေဲ့သူ့ရဲ့ ခန်ဓာကိုယ် အထိအတွေ့တွကလေည်း မာ့ဆန်ဒတွကေို ကောကရြှိုးမီးလို အုံ့ထနစခေေဲ့တယ်။
အဲ့ဒီမှို့ကလေးရဲ့ ဘုရားပြဲ ညတဈညပေါ့။ ကိုသကန်ဲ့မာတို့ ထုံးစံအတိုင်း ဘုရားပြဲမှာ လွှောကသ်ှားပြောကြှတာပေါ့။ လူအလဈ မှောငရြိပအြကြယမြှာ မာတို့နှစ်ယောကြ နှုတခြမ်းတွစေုပန်မ်း၊ နောကပြှဲဈေးလူကြားထဲ တိုးခွေ့လွှောကကြှတော့ မာ့အနောကကြနေ ခါးလေးကိုငပြှီး သူကလိုကြ၊ လူကြပတ်ော့ မာ့တငသ်ားတွမှော သူ့ဘောင်းဘီအောကကြ မာတင်းနတေဲ့ ပူနှေးချောင်းကြီးနဲ့ ဖိထားတာခံနရတေော့ မာ့ညီမလေးလည်း စိုစွတန်ရပြေီလေ။
သူက မာ့ တငသ်ားလုံးလုံးလေးတွကေို သူ့လကဖြဝါးကြီးနဲ့ အားမလိုအားမရ ဆုပည်ှဈတော့ မာက ဟနဆြောငပြနဆြောင် မကြစြောင်းလေး တဈခကြထြိုးလိုကတ်ာ၊ ဆောရီး ဆိုပြီး ပြောရှာတယ်။ မာက သူ့လကခြွောင်းလေးတွကေို ဆှဲဆုပပြှီး မသိမသာလေး ဖစွည်ဈပေးပါတယ်။ တကယကြ အားပေးတာပါ ဆကလြုပဆြိုပြီး။ ဒါပမေဲ့ သူက မလုပပြါဘူးရှင်။ မာ့ လညကြုတကြလေးကိုပဲ သူ့နှုတခြမ်းလေးနဲ့ ဖြဖြလေးနမ်းပါတယ်။ မာ့တကိုယလြုံးကို သှေးပူပြီး တဖငွြးဖငွြးနဲ့ကို ဖြစ်နတောပါပဲရှင်။ မိန်းကလေးက ဘယလြိုပြောရမလည်း မသိတော့ဘူးရှင့ြ။
အဲဒီညက သူ မာ့ကို အိမပြှနလြိုကပျို့ပြီး မာအိပယ်ာပေါရြောကတ်ော့ အိပမြပြောဘြူးရှင်။ မကြလြုံးတွလည်ေး ကြောငန်တယ်ေ။ မာ့လကတ်ှကေ အလိုလို မာ့ညီမလေးဆီ ရောကသ်ှားတယ်။ မာ့ညီမလေးက စိုစွတန်တယ်ေ။ မာ့လကခြွောင်းထိပလြေးတွကေ အလိုလို ညီမလေးရဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေို ပြတသ်တမြိနပြေီး မာ့ရဲ့ ကာမာအရသာဖူးကလေးဆီကို ရောကသ်ှားတယ်။ မာ့တကိုယလြုံး ကဉွတ်ကသ်ှားသလိုပဲ။ ဟင်း။
မာ ဆကတ်ောင် မထိရဲတော့ဘူး။ စောငလြေးကို ခေါကလြုံးလိုကပြှီး မာ့ပေါငကြှားညှပလြိုကတ်ယ်။ နောကတ်ော့ အိပယ်ာပေါမြှောကလြိုကပြှီး မာ့ညီမလေးကို စောငအြလုံးလေးနဲ့ ဖိပြတန်လေိုကမြိတယ်။ အဲလိုမှောကရြကမြှာပဲ မာ့မကြလြုံးတွကေ အိပယ်ာဘေး ကြမ်းအကြိုကြားကနေ ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောငကြို တွေ့ရတယ်။ အဲဒီမှာ မာလည်း မချောင်းဖြစ်တာ ကြာလှပြီဖြစ်တဲ့ အဲဒီကြမ်းပေါကလြေးဆီကို မှောကရြကပြဲ တွားတွား သှားလိုကမြိတယ်။
ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ ဦးငယန်ဲ့ ဒေါလြေးတို့ အလုပဖြစ်နကြပြေီ။ ဦးငယကြ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ ဒေါလြေးက တော့ ထမိနခြါးပေါြ ကြင်းလုံးလှနန်တယ်ေ။ ဦးငယကြ ဒေါလြေးပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ သူ့တငပြါးကြီးနှစ်ဘကတ်ောင် ခွကလြို့ အပေါကြနေ တအားကုန် ဆောင့ဆြောင့ခြနွတယ်ေ။ မာ အပေါကြနကြညေ့န်တော ဆိုတော့ ဦးငယရြဲ့ တောင့တ်င်းလှတဲ့ ကြောပြင်၊ ဖငလြုံး၊ ပေါငလြုံးတွရယ်ေ၊ ဒေါလြေးရဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးရယ်၊ အာ့တာတွပေဲ မှငရြတာပါ။ ဒါပမေဲ့ ဦးငယရြဲ့ ဒုတကြှီးက မာ့ညီမာ့လေးထဲ ဝငထြှကဖြူးခဲ့တော့ ဘယလြို အရသာလည်းဆိုတာလည်း သိနတယေလြေ။ အခုလို မာ့ရဲ့တကိုယလြုံးလည်း ထူပူလို့ မာ့ညီမလေးကိုသာ မှောကရြကကြနေ စောငအြလုံးလေးနဲ့ အတင်းဖိပြတန်မေိတော့တယ်။ အောကထြပမြှာ ဦးငယကြ ဒေါလြေးကို ဆောင့လြို့ကောင်းနတေုန်းမှာ မာ့တကိုယလြုံး အကြောတွေ တောင့တ်င်းပြီး ကာမအရသာ အထွတအြထိပကြို ရောကသ်ှားခဲ့ရတယ်။
မာ အိပယ်ာပေါပြကလြကလြှနလြဲ အမောဖြနရေင်ေးက စိတတ်ှေ ရှုပထြှေးလာတယ်။ မာ့မှာ အခု စေ့စပထြားသူလည်းရှိနပြေီ မကြာခငလြည်း လကထြပကြှတော့မှာ၊ ဒါပမေဲ့ အခု ဦးငယတ်ဈယောကြ အပေါတ်ကလြာပြီး မာ့အိပယ်ာထဲ ရောကလြာရငတ်ောင် မာ ငှင်းမိမှာ မဟုတတ်ော့ဘူးဆိုတာ ကိုယ့ကြိုယကြိုသိနတယ်ေ။ မာ့ကိုယမြာလည်း ဒေါပြသလို ဖြစ်နတယ်ေ။ မာ့ဆန်ဒတွကေ ပြည့ဝြသှားတာ မဟုတပြမေဲ့ အခိုကအြတန့အြားဖြင့တ်ော့ လွော့သှားသလိုမို့ ခဏကြာတော့ အိပမြောကသွှားခဲ့ရပါတယ်။
===========================
နောကန်ေ့ညကြတော့ ကိုသကလြည်းမလာနိုင်၊ မာလည်း ဒေါလြေးတို့နဲ့ ဇာတပြှဲကြည့်ဖြို့ လိုကသ်ှားခဲ့ပါတယ်။ ဒေါလြေးက ဖြာတဈခပြဝြယထြားတာဆိုတော့ ဦးငယ်၊ ဒေါလြေးနဲ့ မာတို့ သုံးယောကကြှည့ကြှမယ် ဆိုပြီး ခေါင်းအုံး၊ စောင်၊ အစားအသောကတ်ဈခွင်း၊ စတာတွေ ယူပြီး ထွကလြာခဲ့ကြပါတယ်။ ပြဲခင်းထဲကဖြာမှာ ပစ်စည်းတွခနွေရောပြငပြှီးမှ ပြဲဈေးမှာ တဈခုခုစားကြရအောငဆြိုပြီး ထွကလြာကြပါတယ်။ ဖြာနီးစပရြာမှာလည်း အိမန်ားကလူတွမေို့ ပြောပြီးထားခဲ့လို့ရပါတယ်။
ပြဲခင်းထဲ တိုးတိုးဝှေ့ဝှေ့သှားကြရင်းမှ ရုတတ်ရကြ မာ့ရငခြုနလြာပါတယ်။ မခုနပြဲ ခံနိုငမြလားရှင်၊ လူတွတေိုးခွေ့နတေဲ့ကြားထဲ သှားနရင်ေး ဒေါလြေးက ရှေ့နားမှာရောကန်တေုန်း မာ့ တငသ်ားတွပေေါမြှာ မာမာနှေးနှေးအချောင်းကြီး လာဖိတာခံရတာကိုး။ မာ့အတွေ့အကြုံအရ ဘာလည်းဆိုတာလည်း သိနပြေီ ဘယသ်ူ့ဟာလည်းဆိုတာ သိနပြေီကိုး။
ဘယသ်ူရှိရမလည်း ဦးငယပြေါ့။ မာ့အနောကဖြကမြှာ ကပလြို့လေ။ သူ့ဒုတကြှီး ထိုးထိုးထောငထြောငန်ဲ့ မာ့တငပြါးတွကေို ပြတန်တယ်ေ။ မာ့ဒူးတွတေောင် မခိုငခြငွတ်ော့ဘူး။ မာ့ညီမလေးကလည်း ခကြခြှင်းကို စိုလာတော့တာ။ မာ့ခန်ဓာကိုယကြ မာ့ဦးနှောကရြဲ့ အမိန့ကြိုတောင် မစောင့တ်ော့ဘူး။ လူတွေ အရမ်းကြပသ်ှားလို့ ခနရပသ်ှားရတဲ့အခွိန် မာ့ဖငကြလေးကို ကော့ပေးလိုကမြိတယ်။ ဦးငယဒြုတကြှီးကလည်း မာ့တငပြါးနှစ်လုံးကြား အမှှောကလြိုကကြှီးကို ဝငလြာတယ်။
မာ့ဒူက ခွကနေဲဖြစ်တော့ လူကယိုငသ်ှားတာ အနောကကြ ဦးငယကြ မာ့ခါးလေးကို အမှနကြိုငပြှီး ထိန်းလိုကပြလေို့ပဲ။ ဦးငယကြ မာ့ခံစားခကြမြွား သိနလေားမသိဘူး။ မာ့ခါးလေးကို ကိုငထြားရာကနေ မလှတသ်ေးပဲ တင်းတင်းလေး ဆကဆြုပကြိုငထြားတယ်။ နောကကြနေ သူဘယလြိုများ လုပန်သလေဲ မသိပါဘူး၊ သူ့ဟာကြီးကလည်း မာ့ပေါငကြှားထဲတောင် အတင်းတိုးဝငလြာတယ်။ ထမိနန်ဲ့ပုဆိုး ခံနလေို့သာပေါ့။ မာ့လကတ်ှကလေည်း ဦးငယလြကပြေါကြို အုပပြှီး ပြနကြိုငထြားလိုကမြိတယ်။
အဲ့လိုနဲ့ ဒေါလြေးစားချင်တ်ဲ့ အသုပဆြိုငရြောကသ်ှားပြီး မာတို့ စားသောကကြှတယ်။ မာတော့ ဦးငယမြကြန်ှာကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြို မကြည့်ဝြန့တ်ော့ဘူး။ ပြဲခင်းထဲ ပြနဝြငတ်ော့လည်း လူကြားထဲမှာ ဒီတခါတော့ ဦးငယကြ မထောကတ်ော့ဘူး။ သူ့လကဖြဝါးကြီးတွနေဲ့ မာ့တငသ်ားတွကေို ပြတသ်ပလြိုကြ ဆုပန်ှယလြိုကလြုပလြာခဲ့တယ်။
ပြဲကြည့်ကြှတော့ ဦးငယကြ ဒေါလြေးအနောကမြှာ ကပထြိုငတ်ယ်၊ မာကတော့ သူတို့ဘေးမှာပေါ့။ ဒေါလြေးရဲ့ဘေး မာ့ရဲ့ရှေ့မှာ စားစရာခွင်းကိုခထွားတော့ မာက ဦးငယဘြေးကပရြကမြှာ ထိုငဖြစ်တာပေါ့။ ဦးငယကြ ဒေါလြေးရဲ့အနောကမြှာ ခွထိုငရြင်းက ဒေါလြေးခါးကို သူ့ညာဘကန်ဲ့ ဖကထြားတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ညနကလြာလေ အေးလာလမေို့ မာရော ဒေါလြေးရော စောငကြိုယစြီခွုံလို့ပေါ့။ ဦးငယကြ ဒေါလြေးစောငန်ဲ့ ရောခွုံထားတယ်။ နောကတ်ော့ စောငအြောကကြ ဦးငယလြကကြ မာ့ပေါငပြေါကြို တွားတွားတကလြာပါရော ရှင်။ ဦးငယကြ ညာဘကလြကန်ဲ့ ဒေါလြေးခါးကို ဖကထြားရင်းက ဘယဘြကလြကကြ မာ့ပေါငပြေါြ ရောကလြာတာ။ မာလည်း မသိယောငသ်ာ ဆောငန်လေိုကမြိပါတော့တယ်။
ဦးငယကြ မာ့မကြန်ှာကို တခကြတ်ခကြြ လှမ်းလှမ်းကြည့်တ်ာ မာ့မကြလြုံးထောင့စြှန်းက မှငရြပမေဲ့ မသိသလိုနဲ့ ဇာတထြဲကို စိတဝြငစြားသလိုသာ ကြည့်န်လေိုကပြါတယ်။ ဦးငယကြ မာ့ပေါငလြုံးတွကေို ထမိနပြေါကြ ပြတန်ရတောနဲ့ မကြနပေပြဲ မာ့ထမိနကြိုဆှဲဖြညပြှီး ပေါငခြှဆုံကို နှိုကပြါတော့တယ်။ စောငအြောကမြှာဆိုတော့ ဘယသ်ူမှ မတွေ့နိုငဘြူးလဆေိုပြီး မာလည်း လှတထြားလိုကတ်ယ်။
မာ့ပေါငခြှဆုံမှာ ပငတ်ီလေး စိုစွတန်တောကိုတော့ စမ်းမိသှားပြီပေါ့။ လကအြနအထေားက ခကခြဲလို့ ဦးငယတ်ဈယောကြ စိတထြငတ်ိုင်းလုပလြို့မရပမေဲ့ ပငတ်ီခါးမှှော့ကြိုးထဲ သူ့လကကြှီးထည့လြို့ လကခြွောင်းထိပလြေးနဲ့ မာ့ညီမလေးကို ဆော့တာ မာ့ညီမလေးခငမြွာ အကြိမကြှိမ် မကြရြညကြခွဲ့ရပါတော့တယ်။ မနကမြိုးလင်းခါနီး ဇာတပြှဲပြီးမှ အိမပြှနလြာကြပါတယ်။ ညကလည်း မောတာနဲ့ အိပရြေးလည်းပကြတ်ာနဲ့၊ မာလည်း ခေါင်းခလွိုကတ်ာနဲ့ တုံးကနဲ အိပပြွောသ်ှားပါတော့တယ်။
……………………………………..
” ဟင်.. ဦးငယ်..”
မာ့နှုတခြမ်းအစုံကို စုပန်မ်းတာခံလိုကရြတော့ ရုတတ်ရကြ လန့န်ိုးသှားပါတယ်။ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဦးငယ် မာ့ခွငထြောငထြဲမှာ ငုတတ်ုတကြှီး။ နေ့ခင်းကြောငတ်ောင် မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြှီး။ မာ့ခွငထြောငထြဲမှာ ဆိုတော့ ရုတတ်ရကြ ဘာပြောရမှန်းတောငမြသိ၊ ဖြစ်သှားပါတယ်။
” ဦးငယ်.. ဒေါလြေးရှိတယ် မဟုတဘြူးလား”
” နင့ဒြေါလြေး ပြဲကိုကပြှီး အိပန်တော သိုးနပြေီ။ တောတ်ောန်ဲ့ နိုးမှာ မဟုတသ်ေးဘူး”
” ဟင့အြင်း မကောင်းဘူးထငတ်ယ် ဦးငယရြယ်.. အို့..”
မာက ပါးစပကြ မကောင်းဘူးထငတ်ယ် ပြောနတေုန်းမှာ ဦးငယလြကတ်ဈဖကကြ ပြလွေော့နတေဲ့ မာ့ထမိနအြောကကြရော ပငတ်ီအောကကြရော တိုးဝငလြို့ မာ့ညီမလေးကို ဆော့ကစားနပြေီ။ မာ့တကိုယလြုံး ထွန့ထြှန့လြူးသှားတယ်။ မာ့ကိုယကြ ရာဂလောငစြာတွကေို ဦးငယကြ တဏှာမီးနဲ့ ရှို့နပြေီလေ။ မာ့မကြလြုံးလေး မှေးစင်းသှားတယ်။ မာ့ရဲ့ လကတ်ှကေ ဦးငယရြဲ့ လညဂြုတကြို အလိုလို တွဲခိုမိရကသ်ား ဖြစ်သှားတော့တယ်။
” ဟင့ြ ဦးငယရြယ်.. မာကြောကတ်ယ်”
…………………………………………………
ကြူပ် မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူးဗွာ အရမ်းတင်းနပြေီ။ ပထမတဈခါက မူးတာနဲ့ ဖြံသိုအစွမ်းနဲ့ မှားယှင်းမိခဲ့တယ်။ နောကတ်ဈခါလည်း မူးမူးနဲ့၊ အိမပြေါထြပမြှာ သားလည်းမရှိတဲ့ည ဝငကြှမ်းမိခဲ့တယ်။ ကောငမြလေးက ဘာမှမပြောပါဘူး။ ကိုယ့ဘြာသာ နောငတ်ရမိတယ်။ ငါ့အိမမြှာ ဆှမွေိုးနီးစပမြို့ လာနတေဲ့ မိန်းကလေးကို ငါအနိုငကြငွ့မြိတယပြေါ့။ အဲ့တာနဲ့ ကြူပကြိုယကြွူပ် အတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းခဲ့တယ်။ ကောငမြလေးကလည်း အဲဒီအကြောင်းတွေ တဈခွန်းမှမဟလို့ ကြုပကြ သူ့ကို ကြေးဇူးတငမြိသား။
နောကတ်ော့ ဗိုလကြှီးသကကြိုကိုနဲ့ သမီးရည်းစားဖြစ်တော့ အင်း အဲဒါလည်း အေးတာပဲလေ အခုကတော့ ငါလုံးဝထိလို့ မရတော့ဘူးပေါ့လို့ တွေးမိခဲ့တယ်။ အဲ့တာကြောင့ြ သားလည်း တကျကသိုလသ်ှားရော အိမအြပေါထြပမြှာ ကောငမြလေး တဈယောကထြဲရှိမှန်း သိပမေဲ့ မသှားဖြစ်တော့ဘူး။ ဒါပမေဲ့ ကောငမြလေးကလည်း ရည်းစားလည်းရ၊ စေ့စပလြည်းကြောင်းလှမ်းပြီးမှ ဟိုဗိုလကြှီးနဲ့ သှားလိုကလြာလိုကြ လုပန်တော၊ လူက ပိုချော ပိုလှလာသလိုပဲ။ ဘောဒြီကလည်း ပိုတောင့လြာတယ်။ သှေးသားဆူဖြိုးလာလို့လား ဘာလား မသိဘူး။ ကြူပမြှာ သူ့ကိုမှငရြရင် ညီတောမြောငကြ တဈခွိနလြုံး ကြှရှနလေို့ မနည်းအုပထြိန်းနရတော။
မနေ့က ပြဲဈေးတန်းထဲလူတိုးတော့ ကောငမြလေးဖငလြုံးကြီး ကြူပပြေါငခြှံလာကပတ်ော့ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူးဗွာ။ ညီတောမြောငကြ ဖြောင်းကနဲထ၊ ကြူပလြကကြလည်း ယဉန်တေော့ သူ့ခါးလေးကို သှားကိုငမြိလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးကလည်း လိုနပေုံပဲ၊ ဘာမှမပြောတဲ့အပြင် သူ့ဖငလြုံးလေးတွနေဲ့ နောကပြှနကြော့ပေးနသလေိုပဲ။ အဲတော့လည်း ကြူပကြ ပုထုဇဉလြဗွော၊ ဘယထြိန်းနိုငတ်ော့မလဲ။ အပြနမြှာလည်းကိုင်၊ ပြဲခင်းထဲမှာလည်း သူ့ပိပိလေးထိကို နိုကပြဈတာ ငှိမခြံနတယ်ေ။ သူ့ပိပိလေးကလည်း စိုရှဲလို့။ ဟိုဗိုလကြှီးသကကြိုကိုကလည်း ဘာမှ မပေးဘူးလား မသိဘူး။
အဲ့တာနဲ့ အိမရြောကတ်ော့ ထုံးစံအတိုင်း အိမရြှငမ် တခေါခေါ အိပတ်ာစောင့ပြှီး မယတ်ငလြည်း စဟောကရြော အပေါထြပကြို ခွဖြေားထောကြ တကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ သူ့ခွငထြောငထြဲလည်း ဝငကြှည့လြိုကရြော၊ ကောငမြလေး ထမိန် လွော့ရိလွော့ရဲနဲ့ နှုတခြမ်းကလေးဟလို့ အိပမြောကနွတော၊ အဲ့ဒါကို ငုံ့ပြီး စုပန်မ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ရုတတ်ရကြ လန့န်ိုးလာပြီး လန့တ်ော့သှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ သူစိုးရိမတ်ာက မယတ်ငကြှားသှားမှာကိုပဲ၊ ကြူပလြုပမြှာကို စိုးရိမပြုံမရှိဘူး၊ အဟိ။ အဲတော့လည်း စိတမြပူအောင် ဖြောင်းဖရွတာပေါ့။ ကြူပလြကကြလည်း အလိုလို အရသာဖူးလေးကို နူးဆှနပြေီလေ။ ကောငမြလေးလကတ်ှေ ကြူပပြေါြ တွယဖြကလြာရတော့တာပေါ့။
” ဟင့ြ ဦးငယရြယ်.. မာကြောကတ်ယ်”
” အို ဘာကြောကစြရာရှိလို့လဲ ကလေးရယ် ”
ကြူပန်ှုတခြမ်းတွကေ သူ့နှုတခြမ်း ဖူးဖူးလေးတွကေို ငုံစုပပြဈလိုကတ်ယ်။ သူကလည်း ပြနစြုပတ်ယဗြွ။ တကယတ်ော့ ကောငမြလေးက တောတ်ောထြနတ်ာဗွ။ ပထမနှစ်ခါ ကနွောလြုပခြဲ့တာကို ဘယသ်ူမှပြနမြပြောပဲ ငှိမခြံနကတေည်းက သိဖို့ကောင်းပြီ။ ဒါပမေဲ့ ကြူပကြထငန်တောက ခပန်ုံနုံ ဗမာမလေးတွလေို၊ မခစွသ်ောလြည်း အောင့ကြာနမ်း၊ ကိုယအြပျိုရညပြကြတ်ာကို သူများသိစမေဲ့အစား ကြိတခြံလိုကမြယလြလေို့ စိတထြားမယထြငတ်ာ။ တကယကြ သူကိုယတ်ိုငကြလည်း စိတပြါပါလေးဗွ။ အခုတောင် ကော့လနန်တောကြည့်ပြါလား။ သူ့ပိပိလေးမှာလည်း အရညတ်ှေ ရှဲနပြေီ။
ကြူပလြည်း အခွိနသ်ိပမြဆှဲတော့ဘူး သူ့ထမိနကြို ကြင်းလုံးဆှဲခွှတပြှီး ပငတ်ီကိုပါ ခွှတလြိုကတ်ဲ့အပြင် ကြူပလြုံခွညကြိုလည်း ကနခြွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ သူပေါငအြတွင်းသားလေးတွကေ ဝင်းနတောပဲ။ စောကမြှှေးကတော့ နည်းနည်းလေးထူသဗွ။ တခါမှ မရိတဖြူးဘူး ထငတ်ယ်။ မဲမဲနကန်ကြ စောကမြှှေးလေးတွနေဲ့ အရညတ်ှရှေှဲနတေဲ့ ပန်းနုရောင် အတွင်းသား စောကဖြုတလြေးကို အခုမှပဲ လင်းလင်းချင်ြးချင်ြးမှာ တွေ့ရတော့တယ်။
ကြူပလြည်း တဈညလုံးတင်းနတေော့ ဟိုဟာဒီဟာတွနေဲ့ ကြေ့ဝိုကမြနတေော့ဘူး။ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို ကြူပဒြူးနဲ့ပဲ အသာလေး ခွဲကားလိုကတ်ော့ သူကလည်း အလိုကသ်င့ြ ပေါငလြေးကားပေးလာပါတယ်။ ကြူပကြောငကြှီးကို လကန်ဲ့ဆုပပြှီး သူ့ပိပိလေးအဝမှာ သချောတေ့ပြီးမှ ဖြေးဖြေးခွင်း ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ သူ့နှုတခြမ်းလေးတွကေ ဟလာပြီး ကြူပပြါးစပကြို အတင်းစုပတ်ာဗွာ၊ ကြူပလြည်း သူ့ကိုယလြေးကို အတင်းဖကထြားရင်းက ကပည်ှောင့လြေးပေါ့ တဈခကြခြှင်း ဇိမခြံညှောင့န်မေိတယ်။
သူလေးကလည်း မရဘူးဗွ လညခြွောင်းထဲက တအင့အြင့ြ အသံလေးလည်းထွကလြို့၊ ကြုပပြါးစပကြို အတင်းစုပ်၊ ကြုပလြညပြင်းကို အတင်းဖကထြားတဲ့ကြားထဲက သူ့ခါးလေးကို ကော့ကော့ပေးသေးတယ်။ အဲတော့လည်း ကြူပလြည်း ကညှာမဆနတ်ော့ဘူးလေ၊ ဒိုးပတဝြိုင်းက ဝါးလတသ်ှားလေး တီးသလို၊ တဒုတဒြုတန်ဲ့ကို ဆောင့န်မေိတော့တာပေါ့။ ကောင်းလိုကတ်ာဗွာ အလှူမှာစားခဲ့ရတဲ့ အဆီတဈထပ် အသားတဈထပ် သုံးထပသ်ားတောင် သှားသတိရမိသေး။
အဲဒီတခွီကတော့ သိပမြကြာဘူးဗွ၊ သူရော ကြူပရြောပေါ့။ တဈညလုံးအောင်းထားရတဲ့ ရာဂလောငစြာတွေ၊ တဏှာမီးနဲ့တွေ့တော့ ဟုန်းကနဲ ထတောကပြှီး ပြာဖြစ်သှားရသလိုပဲ။ ကြူပစြိတထြဲတော့ ဘယန်ှဈခကြမြှ မဆောင့လြိုကရြသလိုပဲ၊ သူ့စောကဖြုတလြေးထဲမှာပဲ ပြီးသှားရတယ်။ ပငလြယမြွော့ကြီးလို ပြှတကြနဲ ပြှတကြနဲ အရညတ်ှေ ပန်းထုတန်တေဲ့ ကြူပကြောငကြှီးကို သူ့ညီမလေးရဲ့ အတွင်းနံရံတွကလေည်း ပြရှုံ့ပြရှုံ့လုပပြှီးပေးနတော၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ကြူပဖြငကြှောတောင် တွန့သ်ှားရတယ်။
နောကတ်ော့ သူ့ဘေးမှာ အသာလေးလှဲရင်း၊ အငှိမမြနတတေတ်ဲ့ ကြူပရြဲ့ လကတ်ှကေ သူ့နို့လေးတွကေို သူဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီပြပြအောကကြ လကလြွှိုပြီး ပြတသ်တဆြုပန်ယပြေးနလေိုကတ်ယ်။ သူကတော့ မကြလြုံးလေးမှိတလြို့ ကြူပလြကမြောင်းကို ခေါင်းအုံးမှေးနရင်ေးက ကြူပခြါးကို သူ့လကကြလေးတဈဖကြ တငထြားလရေဲ့။ ညကလည်း တဈညလုံးတင်းနပြေီး အိပမြပြောြ၊ အိပရြေးကလည်းပကြပြှီး အခု ရှိသမွှအားတွေ အကုနလြုံး ကောငမြလေး ဥဈစာထဲ ညှဈထည့ပြဈလိုကရြတော့ မောပြီး ဘယလြို အိပပြွောသ်ှားမှန်းတောင် မသိလိုကဘြူး။
” ဦးငယ်.. ဦးငယ်.. ထတော့၊ အောကမြှာ ဒေါလြေး နိုးနပြေီထငတ်ယ်..”
မာမာမှင့ြ ကြူပကြို လှုပန်ိုးလိုကတ်ော့မှ ကြူပလြည်းနိုးတယ်။ ဟိုကြ နတေောင် တောတ်ောမြှင့န်ပြေီပဲ။ ကောငမြလေးက သူ့အင်ျကြီပြနဆြှဲခပြှီး ထမိနတ်ောင် လုံလုံခွုံခွုံလေး ပြနဝြတထြားပြီးပြီ။ ကြူပကြသာ ကိုယလြုံးတီး၊ ပြောငကြှီးကတော့ အိပယ်ာနိုးလို့ အားပြနပြှည့တ်ဲ့ သူ့ထုံးစံအတိုင်း မာတောငလြို့ ရီကြိုင်းလကဈြဂမ်းကြီးလို ဖြစ်နပြေီ။ ကြူပကြ သူ့ပုခုံးလေးကို ဆှဲဖကပြှီး ပါးလေးကို နမ်းလိုကတ်ော့
” ဦးငယ်.. တောကြှာ ဒေါလြေးတကလြာဦးမယ်..”
” မတကလြာပါဘူးကြယ်၊ သူက ငါ အပြငထြှကသ်ှားပြီလို့ ထငန်မှော၊ စိတမြပူပါနဲ့”
” ဟင့အြင်း ဦးငယရြယ်၊ ဒေါလြေးတကလြာရင် မာ တော့ သပြေီပဲ။ သှားပါတော့ နောြ၊ နောကမြှနောြ”
” အိုကြာ ကလေးကလည်း ဦးငယကြ ဒါကြီးနဲ့ ဘယလြို လမ်းလွှောကလြို့ရမှာလဲလို့”
” အို”
ကြူပကြ ခေါင်းတရမ်းရမ်း မာနဖြီနတေဲ့ ကြူပရြဲ့ပြောငကြှီးကို ကော့ပြလိုကတ်ော့ ကောငမြလေး ရှကသ်ှားတယ်။ ခေါင်းကို တဖကလြှည့ပြဈလိုကတ်ယ်။ ကြူပရြဲ့လကတ်ှကေ သူ့ထမိနစြကို ဆှဲလှနပြှီး ခါးပေါတ်ငလြိုကတ်ယ်။
” အို၊ ဦးငယရြယ်၊ အခုတော့ သှားပါတော့နောြ နောကတ်ဈခါမှ ဆို။ ဒေါလြေးတကလြာမှာ ကြောကတ်ယ်”
” အင်းပါ ကလေးရယ် ဒီတဈခေါကြ ခပမြှနမြှနလြေး လုပပြှီး သှားပါ့မယ်”
ကြူပကြ ပါးစပကြ ပြောနရင်ေး လကကြလည်း သူ့ညီမလေးကို ကစားနပြေီဆိုတော့ ရှေ့ပြေးအရညလြေးတောင် လကမြှာ ကပစြေးစေး ဖြစ်လာပြီလေ။ သူလည်း စိတလြာနပြေီ ဆိုတာသိတော့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လှုပရြှားဖို့ ထထိုငပြှီး သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကြားမှာ နရောယူလိုကတ်ယ်။ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကိုဆှဲပြီး ဒူးထောငပြေါငကြားပုံ လုပလြိုကတ်ယ်။ အဲဒီကြားမှာ ဒူးထောကထြိုငပြှီးတော့မှ ကြူပကြောငကြှီးကို သူ့ညီမလေးအဝမှာ တေ့လိုကတ်ယ်။
ကောငမြလေးကတော့ ရှကတ်ုန်း၊ သူ့လကဖြွံကလေးနဲ့ မကြလြုံးတွပေေါြ ဖုံးထားတယ်။ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကို ကြူပပြုခုံးပေါတ်ငပြှီး ဆောင့တ်ော့ သူလည်း မနနေိုငပြါဘူး၊ တအင်းအင်းနဲ့ ခေါင်းကလည်း ဘယပြှနည်ာပြနရြမ်းလို့ ကြူပလြကမြောင်းနှစ်ဘကကြို သူ့လကကြလေးတွနေဲ့ ဆုပကြိုငထြားတယလြေ။ အခကြသ်ုံးဆယလြောကြ ဆောင့ပြှီးတော့ ကြူပဒြူးလည်း နည်းနည်းပူသလို ဖြစ်လာတာနဲ့ သူ့ပေါငတ်ှကေို ပုခုံးပေါကြခပြှီး သူ့အပေါမြှောကရြကကြလေး ပြနန်လေိုကတ်ယ်။ ဟိုကောငကြှီးကိုတော့ တွင်းထဲက မဖြုတသ်ေးဘူးလေ။ ပြီးမှ မပြီးသေးတာ။
” ဟေ့ ကောငမြလေး မကြစြေ့ကိုပဲ တအားပိတထြားတာပဲ၊ ဘယလြိုလဲ ဦးငယလြုပပြေးတာ မကောင်းလို့လား”
” ဟာ ဦးငယကြလည်း သူများရှကလြို့ဟာကို”
” အခုအခွိနမြှတော့ ရှကစြရာလားကြယ်”
” ရှကတ်ာပေါ့ ဘယအြခွိနဖြစ်ဖြစ်ဟာကို”
” မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ြ၊ ဦးငယကြို ကြည့်စြမ်း”
” ကြည့်ဖြူး”
မကြလြုံးကို စုံမှိတပြှီး ကြည့်ဖြူးလို့ ပြောနပမေေဲ့ သူ့နှုတခြမ်းလေးတွကေ ပြုံးယောငသ်န်းနတယ်ေ။
” မကြလြုံးမဖြင့ပြဲ နရင်ေ ဦးငယဒြီအတိုင်းပဲ နလေိုကမြယ်၊ မယတ်ငတ်ကလြာရငလြည်း တကလြာပစေ၊ စိမထြားလိုကတ်ော့မယ်”
” ဦးငယ် ယုတပြတပြှီကြာ”
” ကဲ ဖြင့ဖြှင့ြ အဲဒီမကြလြုံးတွေ”
ကြူပကြ ငုံ့ပြီး သူ့မကြန်ှာအနှံ့ လွှောကန်မ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ နဖူး၊ ပါးပြင်၊ နုတခြမ်း၊ မကြလြုံး၊ လညတ်ိုင်။ ခနနတေော့ သူ့မကြလြုံးတွေ ပြင့လြာတယ်။ နောကတ်ော့ ရှကကြိုးရှကကြန်း မကြန်ှာပေးလေးနဲ့ အသံတိုးတိုးလေး ပြောရှာတယ်။
” ဦးငယ် မကောင်းဘူးကြာ၊ မာ့ကို အနိုငကြငွ့တ်ယ်၊ မှနမြှနလြုပပြှီး သှားတော့နောြ၊ ရှဈကြီးခိုးပါရဲ့၊ ဒေါလြေးတကလြာမှာ ကြောကလြို့ပါ”
” အင်း အဲလိုမှပေါ့ကြာ ကလေးကလည်း”
တကယကြ ကြူပလြည်း လန့တ်ာပဲ။ သို့ပမေဲ့ မယတ်င့အြကငွ့ကြို ကြူပကြ သိပြီးသားလေ။ သူက အိပယ်ာထတာနဲ့ မကြန်ှာသဈ၊ သေးပေါကြ၊ ခွေးပါ လုပပြှီးရင်၊ ထမင်းတဈလုံးတညမြယ်၊ ပြီးရင် ရချိုးမယ်၊ နောကတ်ော့ စားစရာလေး ဘာလေး လုပရြင်းကိုငရြင်းမှ ကြူပကြို သတိရမှာ၊ ခေါမြယ် လိုတာခိုင်းမယလြေ။ ဆိုတော့ သူ့ရချိုးသံမကြားမချင်ြး အခွိနရြသေးတယ်။
အခုမှပဲ ကြူပလြည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မကြလြုံးချင်ြးဆုံပြီး မာမာမှင့လြေးကို လိုးရတော့တယ်။ တကယကြ အဲလိုလုပရြတာမှ အရသာရှိတာလေ။ တဏှာရမကြ ဇောလေးကြှနတေဲ့ မကြလြုံးကြညကြှညလြေးကို စိုကကြှည့ရြင်း အားရပါးရ ဆောင့ရြတာလောကကြောင်းတာ ရှိဦးမလားဗွာ။ ကြူပကြ ဂေါပြှားနဲက မှကြေီးကို ကောကြောထြိုးသလိုမွိုး ကြူပကြောငကြှီးနဲ့ ကောပြင့လြေးဆောင့တ်ာဗွာ၊ ကြူပြဥနှစ်လုံးတောင် သူ့ဖငကြှားကို တဖတဖြတန်ဲ့ ပြေးရိုကန်တယ်ေ။
ကောင်းလိုကတ်ာလည်း မပြောနဲ့ ကောငမြလေးကလည်း ကြူပကြို အတင်းဖကြ၊ သူလည်းကောင်းနပေုံပဲ၊ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကထြားပြီးတော့ အသခေံတယဗြွာ။ အသံက လညခြွောင်းက တအင်းအင်းပဲ ထွကတ်ယ်။ နောကြ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးက ကြူပကြို အတင်းညှပ်၊ သူ့လကသ်ည်းတွကလေည်း ကြူပကြွောကုန်းကို ကုတတ်ော့ ပြီးတော့မယဆြိုတာသိလို့ ကြူပလြည်း စိတလြွှော့လိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကအြတူတူ အရသာအထွတအြထိပကြို ရောကသ်ှားကြတာပေါ့ဗွာ။
“အား၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်၊ ကလေးရော ကောင်းလား”
ပါးစပကြတော့ မဖြဘေူးဗွ၊ မကြန်ှာလေးနီနီနဲ့ ခေါင်းလေးပဲ ညိမ့ပြှတယ်။ ကြူပလြည်း ကမန်းကတန်းထ၊ ခွရင်ေးကပုဆိုး ခေါင်းပေါကြနစွတေခြွ၊ အင်ျကြီလကကြောကထြိုးပြီး အမှနဆြင်းလာခဲ့တော့တယ်။
========================
မာလေ ကိုယ့ကြိုယကြိုတောင် ဘယလြိုပြောရမှန်းကို မသိတော့ဘူး။ ကိုယဟြာ အဲလောကြ လိငကြိဈစမှာ ဝါသနာကြီးတယ်၊ ပြောမြှေ့တယလြို့ အရငကြ တဈယောကယ်ောကကြ ပြောလာရငတ်ောင် ဒေါသဖြစ်မိမှာပဲ။ အခုတော့ မယုံနိုငလြောကအြောငပြါပဲ။ ကိုသကကြလည်းလေ ပြောရရငတ်ော့ မကောင်းပါဘူး။ အထာပေးလို့လည်း မရဘူး၊ ယောကြွားကောင်း လုပပြှနတယ်ေ။ ကိုယကြ ဘာမှမပြောရသေးဘူး သူက မင်ျဂလာဦးညကြမှဆိုပြီးတော့ ဘာမှကိုမလုပတ်ာ။ အဲ့တော့လည်း မာက ကိုယ့်ကို အထငမြသေးရအောင် မူပြရသေးတယ်။
တခါတုန်းက သူစိတမြထိန်းနိုငပြဲ မာ့ကို နှုတခြမ်းအတင်းဆှဲစုပ် ဖိနမ်းပြီး မာ့တငပြါးတွကေိုလည်း လာညှဈတယလြေ။ မာက စိတဆြိုးတဲ့ပုံနဲ့ မကြရြညဝြဲပြ၊ ဘာလဲ မာ့ကို ဘယလြိုမိန်းကလေးလို့ ထငသ်ှားပြီလဲ၊ ယောကြွားလေးနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ လွှောကသ်ှားနလေို့ အပေါစားထငတ်ာလား၊ ဘာညာ ရနတ်ှေ့လိုကတ်ာ ပြာပြာသလဲကို တောင်းပနတ်ော့တာပဲ။ ခစ်ခစ်။ သူအဲ့လို ဆှပေးလိုကတ်ဲ့ စိတတ်ှကေိုဖြဖေို့ အိမမြှာ ဦးငယတ်ဈယောကြ ရှိနလေို့ တောသ်ေးတာပေါ့။
ကိုသကြ အဲ့လို မစွတမြပြတလြေး လုပပြေးလိုကတ်ဲ့နေ့ဆိုရင် ညဘကဆြို ဦးငယ် အိမပြေါတ်ကလြာပါစေ ဆုတောင်းနရတေယ်။ မာ့ဘာသာ ကိုယ့ဟြာလေး ကိုယပြှတရြင်းပေါ့။ မာနဲ့ဦးငယကြတော့ ပြင့လြင်းသှားကြပြီ။ ဦးငယကြလည်း ဒေါလြေးလဈတာနဲ့ တကတ်ကလြာတာပဲ။
တခါက ဦးငယ် မှို့သှားမယဆြိုတော့ မာလည်း အလှပြငပြဈစည်းလေးတခွို့ ဝယစြရာရှိတယဆြိုပြီး လိုကသ်ှားတာ တဈနေ့ခင်းလုံး ဟောတ်ယမြှာ လုပကြှတယ်။ ပုံစံကို မွိုးစုံနရေောပဲ။ ဦးငယကြ ဓါတပြုံစာအုပတ်ှလည်ေး ပြတယ်၊ အဲဒီထဲက လုပတ်ဲ့ပုံစံတွလည်ေး စမ်းကြတယ်။ မာလည်း အခုတော့ ပုလှေ ကောင်းကောင်းတတသ်ှားပြီ။ လေးဘကထြောကြ၊ ဖငဘြူးတောင်းလည်း ကုန်းတတပြှီ။
အဲ့လိုနဲ့ မာနဲ့ကိုသကတ်ို့ မင်ျဂလာရကလြည်း နီးလာတော့ မာက စိတပြူတယ်။ ဦးငယကြို မေးတယ်။ မာ အပျိုမစဈတော့ဘူးဆိုတာ ကိုသကြ သိနိုငသ်လားပေါ့။ ဦးငယကြပြောတယ် စိတမြပူပါနဲ့တဲ့၊ အဲ့တာကိုသိတဲ့ ယောကြွားလေး ရှားပါတယတ်ဲ့။ နောကပြှီး အခုခတ်မေိန်းခလေးတွမှော အပျိုမှှေးပေါကတ်ယ် ဆိုတာလည်း သိပမြှ မရှိတော့တာတဲ့၊ ကိုယကြ နည်းနည်းလေး အိုကတ်ငပြေးလိုကရြင် ပြီးတာပါပဲတဲ့။
…………………………………………
မာတို့ မင်ျဂလာဆောငကြို ရနကြုနမြှာပဲ ခမ်းခမ်းနားနား လုပလြိုကတ်ယ်။ မင်ျဂလာဆောင် မတိုငမြှီကတည်းက ကိုသကပြှောင်းသှားတဲ့ တပကြ ကြောင်းမှာ အလုပကြို ရှှေ့လို့ရအောင် သူက လိုကပြေးတယလြေ။ သူ့အဘတွရေဲ့ ကြေးဇူးနဲ့ အလုပလြည်း ပြောင်းပြီးသှားပြီဆိုတော့ ဦးငယန်ဲ့ ဒေါလြေးကို နှုတဆြကခြဲ့တော့တယ်။
မင်ျဂလာဆောငတ်ဲ့နေ့မှာ ရငခြုနလြိုကတ်ာ။ လငန်ဲ့သားနဲ့ အတညတ်ကဖြှဈပြီ ဆိုတာရယ်၊ မင်ျဂလာဦးညကို ဘယလြိုကြောဖြှတရြမလဲ ဆိုတာရယပြေါ့။ ကိုသကကြ မင်ျဂလာဆောငပြှီးတာနဲ့ ဟောတ်ယမြှာ တဈညအိပပြှီးရင် ငပလီမှာ သုံးညလောကသ်ှားနမယေတ်ဲ့ စီစဉထြားတယ်။ မင်ျဂလာအခမ်းအနားပြီးတော့ ဟောတ်ယကြိုသှားတော့ သူ့သူငယခြငွြးတွပေါ လိုကလြာတယ်။ ဟောတ်ယအြောကထြပကြ ဘားမှာ သောကကြှမယတ်ဲ့လေ။ ဟောတ်ယကြို သှားကြတဲ့ကားမှာ မာ့လကကြလေးကို ဆုပကြိုငလြို့ ကိုသကကြ ပြောရှာတယ်။
” မာ့ လကတ်ှလည်ေး အေးစကလြို့ပါလား၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ”
” ဟာ ကိုကလည်းကြာ၊ မင်ျဂလာဦးနေ့ကို မိန်းကလေးက အဲလောကတ်ော့ စိတလြှုပရြှားမှာပေါ့လို့”
” အင်းပါကြာ ကိုသိပါတယ်၊ ကိုယ့်သူငယခြငွြးတွကေို အားနာလို့ပါ၊ သိပအြများကြီး မသောကပြါဘူး၊ စောစောတကလြာခဲ့မယန်ောြ၊ မာ ပငပြန်းရင် အိပထြားလိုကြ၊ ကိုတကလြာရင် အားရှိအောင် ဟိဟိ”
” အောငမြယ် ဘာအားရှိရမှာလဲ ကိုနောြ”
မာ့စိတထြဲမှာတော့ မူးအောငသ်ာ သောကခြဲလို့ ပြောချင်န်တော။ အို့ ကြောကစြရာကြီး၊ ကဲတုန်းကကဲခဲ့တာ အခုတော့ ကိုရိပမြိသှားမှာ အရမ်းလန့တ်ာပဲ။
” အလကားပြောတာပါ ကိုရယ်၊ ကို့သူငယခြငွြးတွေ အားနာပါတယ်၊ သူတို့ကို နောကဆြုံး အလိုလိုကတ်ဲ့အနနေဲ့ ပြုစုလိုကပြါ။ မာနဲ့ကိုက တသကလြုံး နသှေားကြရမဲ့သူတွပေဲ။ ဟင့ြ ဒီတဈခါပဲနောြ၊ နောကဆြုံးအနနေဲ့ ခွင့ပြေးတာ။ နောကဆြိုရငတ်ော့ မရဘူး ဆရာ”
” အင်းပါကြာ၊ မာက အဲလိုသိတတတ်ာ ကိုက အရမ်းကို ပိုခစွသ်ှားပြီကြာ။ စိတခြစွိတခြွ ဒီတဈခါ နောကဆြုံးပဲ။ နောကဆြို မာမကြိုကရြင် ဘာမှမလုပဘြူး၊ ဟုတပြလား၊ ”
“အင်း”
မာ ခွိုးတဲ့အဆငတ်ော့ သူနင်းသှားပြီ။ အဲဒါဆိုရငတ်ော့ ချောချောမှေ့မှေ့ မင်ျဂလာလာဦးညကို ကြောဖြှတသ်ှားရတော့မှာပဲ။ အိုကြာ လာမဲ့ဘေး ပြေးတွေ့တာပေါ့၊ ဖြစ်လာမှ ရငဆြိုငတ်ာ ကောင်းပါတယ်၊ ကြိုပြီးပူပနန်တော၊ စိတဆြင်းရဲရတယ်။
ညသန်းကောငလြောကကြှမှ တံခါးကို တဒုန်းဒုန်း ထုလာတယ်။ မာ အိပယ်ာပေါမြှာလှဲနရောက ထပြီး တံခါးသှားဖြင့လြိုကတ်ော့ ကိုသကကြို သူ့သူငယခြငွြး နှစ်ယောကကြ တွဲခေါလြာတယ်။
” ဆောရီး မာ၊ အိပပြွောန်ပလေား”
အာလေးလွှာလေးနဲ့ ကိုသကကြို အခန်းထဲလည်း တွန်းပို့ပြီးရော သူ့သူငယခြငွြးတွေ မာ့ကို ကမန်းကတန်း နှုတဆြကပြှီး ပြေးတော့တာပါပဲ။ မာက တံခါးကို ပြနပြိတ် လော့ခပြှီး ကိုသကကြို ကုတငရြှိရာကို တွဲခေါလြာခဲ့တယ်။ သူ့ဒီအဝတအြစားတွနေဲ့ ဘယအြိပလြို့ဖြစ်မှာလဲ။ အဲဒါနဲ့ ညနကယေူလာတဲ့ မာတို့ အိပထြဲက သူ့တီရှပရြယ်၊ ပုဆိုးတဈထညရြယထြုတ်၊ ပြီးမှ သူဝတထြားတဲ့ ရှပအြင်ျကြီ၊ ဘောင်းဘီတွကေို ခွှတရြတယ်။
” ဆောရီး မိန်းမရယ် ကိုယ် နည်းနည်းမူးသှားတယ်”
မကြလြုံးက မှေးမှေးလေးဖြစ်နပြေီး စကားပြောတာက လွှာလုံးနပမေေဲ့ မာ့ရငသ်ားတွကေိုတော့ သူ့လကကြှီးနဲ့ လာဆုပကြိုငသ်ေးတယ်။ သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ခွှတလြိုကတ်ော့ မပြော့မမာနဲ့ သူ့ညီတောမြောငကြ နီညိုရောငထြိပဖြူးကြီးနဲ့။ ဒါဟာ မာ့အတွကြ သချောမှငဖြူးတဲ့ ဒုတိယမှှောကြ ယောကြွားတနဆြာပါပဲ။
မောငမြွိုးတုန်းက ညဘကြ အမှောငထြဲမှာပဲ ကိုယ့ပြေါငကြှား ဝငထြှကတ်ာ ခံစားဘူးတာ။ ဦးငယကြတွော့ သသခွေောခွာကို ကိုငတ်ှယ် ပုလှလည်ေး မှုတခြဲ့ဘူးတယ်။ အခုကတော့ ကိုယ့ယ်ောကြွားဆိုတဲ့ အသိနဲ့ ရငတ်ော့ နည်းနည်းခုနလြာတယ်။ ညတိုင်း လှတလြှတလြပလြပ် ငါနဲ့ ခစွရြတော့မဲ့ ကောငကြှီးပါလားလို့ တွေးရင်း မာ့လကကြလေးနဲ့ အသာကိုငကြှည့လြိုကတ်ယ်။
မာ့လကရြဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ထငတ်ယ်၊ သူ့ကောငကြှီးက ခကြခြှင်းလိုလို လှုပရြှားလာတယ်။ မာလည်း ဦးငယပြှောထားတာ သတိရသှားလို့ ကမန်းကတန်း ပြနလြှတခြလွိုကမြိတယ်။ ပထမဆုံးအကြိမမြှာ ယောကြွားပစ်စည်းကို တဈခါမှ မမှငဘြူးသလို၊ ရှကသ်လို ဟနဆြောငရြဦးမယ်၊ လကန်ဲ့ လုံးဝမကိုငန်ဲ့ဆိုတာလေ။ ကိုသကကြို မနိုငမြနင်းနဲ့ပဲ တီရှပဝြတပြေး ပုဆိုးဝတပြေးပြီးမှ စနိုးတာဝါလေးနဲ့ သူ့ရဲ့ ဆီပြနန်တေဲ့ မကြန်ှာကို ပြတသ်ပ် သုတသ်ငပြေးလိုကတ်ော့ သူ့မကြလြုံးတွေ ပြင့လြာတယ်။
နောကတ်ော့ မာ့ကိုယလြေးကို သူ့ပေါဆြှဲခလွိုကပြှီး မာ့မကြန်ှာအနှံ့ကို နမ်းတော့တယ်။ မာ့ပေါငရြင်းမှာ သူကောငကြှီး မာမာတောငတ်ောငန်ဲ့ လာထောကန်တော ခံစားလိုကရြတော့ သူစိတထြလာပြီ ဆိုတာသိလိုကရြတယ်။ မာ့ကိုယလြေးကိုဆှဲလှည့ပြှီး သူက မာ့ကိုယပြေါမြှောကလြိုကတ်ော့ မာလည်း ပကလြကကြလေး ဖြစ်သှားတာပေါ့။ သူ့ပုဆိုးက ခုနကဝည်းက မာက စွတရြုံစွတပြေးထားတာဆိုတော့ အခု သူကနခြွှှတလြိုကတ်ာနဲ့ ခွရင်ေးဘကပြုံသှားပြီ။
သူ့လကတ်ှကေ မာ့ညဝတဂြါဝနလြေးကို လှနတ်ငလြိုကတ်ယ်။ သူ မာ့ပေါငန်ှဈလုံးကို သူ့ဒူးတွနေဲ့ကားလိုကပြှီး သူ့ကောငကြှီးကို မာ့ပိပိလေးအဝမှာ တေ့လိုကတ်ယ်။ မာ စိတလြှုပရြှားနတေော့ ပိပိလေးက အရညစြို့နလေို့သာ တောတ်ော့တယ်။ ဒါတောင် သူ့ကောငကြှီးစွတကြနဲ ဝငလြာတော့ မာ အာ့ကနဲတောင် အောလြိုကမြိတယ်။
သူ့ကောငကြှီးက ဦးငယန်ဲ့ အရှယသ်ိပမြကြာလို့လား မသိပါဘူး၊ မာ့ကိုယထြဲမှာ စေးကြပကြှပကြလေးပါပဲ။ သူက ခပကြှမ်းကြမ်းလေး အခကြန်ှဈဆယလြောကြ ဆောင့လြိုကပြှီးခွိနမြှာ မာ့ကိုယလြေးထဲကို အရညပြူတွေ ဖြန်းထည့ပြှီး ပြီးသှားတော့တယ်။ သူ မာ့ကို ဖကထြားပြီး ငှိမန်လေိုကတ်ယ်။ ခဏနတေော့ မာ့လည်း လေးတာနဲ့ အသာတွန်းလိုကတ်ော့ဘေးကို လှိမ့ဆြင်းသှားတယ်။ ဟောတော့၊ ဘာမှ လည်းမပြောဘူး။ ဟောကသ်ံလေးထွကလြာပြီး အိပပြွောသ်ှားပြီ။
မာအိပယ်ာပေါကြထ ရချိုးခန်းသှား၊ ကိုယ့ဘြာသာ သန့စြငလြိုကတ်ယ်။ ကုတငပြေါပြှနလြာ သူ့ကိုလည်း စောငခြှုံပေးရင်း ဘေးမှာပဲ အသာလှဲအိပလြိုကတ်ယ်။ မကြလြုံးတောင် ကြောငန်သလေိုပဲ။
” ဟေး မာ၊ မိန်းမ၊ ဆောရီးကြာ ညက ကိုယ် နည်းနည်းမူးသှားတယ်။”
မာ ညက တောတ်ောန်ဲ့ အိပမြပြောပြဲ မိုးလင်းခါနီးမှ အိပပြွောတ်ော့ သူနိုးသှားတာတောင် မသိလိုကဘြူး။ အမူးသမားတွရေဲ့ ထုံးစံအတိုင်း နည်းနည်းမူးသှားတယ် ဆိုတာပဲ ထပခြါတလဲလဲ ပြောနတယ်ေ။
” အောငမြယ် မူးပလေို့ပဲ၊ ကို အရမ်းကြမ်းတာပဲကြာ ၊ ဟှန့ြ ဘာမှန်းလဲမသိဘူး”
” ဟုတလြား ဆောရီးကြာ။ ကို သိတော့သိတယ်။ မူးနတေော့ လူက အသိစိတဝြငလြာလိုကြ အိပပြွောသ်လို ဖြစ်သှားလိုကဖြစ်နတော။ ကို အရမ်းကြမ်းမိသှားလား”
” အင်းပေါ့။ မာက သူတို့ ယောကြွားလေးတွေ ဟိုဟာကြီးက အဲလိုအကြီးကြီးနဲ့ မာမာကြီးဖြစ်မယ် ဆိုတာတောင် သချောမသိဘူးလေ။ ညက မာ့ဟာလေး တဈခုခု ဖြစ်သှားပလားလို့ ရချိုးခန်းမှာ ရဆေေးရင်း သချောကြည့်လြိုကရြသေးတယ်”
” ဆောရီးကြာ၊ နောကဆြို အဲ့လိုမဖြစ်စရပေါဘူး။ လာလာ အနာကို ဆေးထည့ပြေးမယ် ခိခိ ”
” ဟင့အြင်းကြာ၊ အခုတော့ရသေးဘူး၊ ဟိုထဲမှာ စပဖြဉွြးဖဉွြး ဖြစ်နသေေးတယ်၊ မာကြောကတ်ယ်၊ ငပလီ ရောကမြှနောြ၊ မာတို့က တသကလြုံး အတူနသှေားရမှာပါ ကိုရယ် လောမနပေါနဲ့”
” အင်း အဲဒါလည်းဟုတတ်ာပဲ။ ကဲ ထထ ဘရိတဖြတသ်ှားစားရအောင်”
အင်း မင်ျဂလာဦးညတော့ အခကအြခဲမရှိ ဖြတကြွောခြဲ့ရလပြေီ။ မာ့ရငထြဲ နည်းနည်းအေးသှားတယ်။ ကိုသကကြိုလည်း သနားတော့ သနားတယ်။ အင်းလေ၊ မာက နောကဆြိုရငတ်ော့ သဈစာရှိရှိနဲ့ ခစွသ်ှားမှာပါလို့ စိတထြဲက ပြောနမေိတယ်။
ငပလီရောကတ်ော့လည်း အဆငပြှသှေားကြတာပါပဲ။ အစပိုင်း တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ ရှိန်းနကြေ၊ သူကလည်း မာ့ကို အားနာ၊ မာကလည်း ကိုယ့ရြဲ့ ကြှမ်းကငွမြှုတွကေို သူမသိရအောင် ဟနဆြောငရြနဲ့၊ နောကရြကတ်ှကြတေော့လည်း အပြငတ်ောင် သိပမြထွကဖြစ်တော့ပါဘူး။ စားလိုကြ လုပလြိုကပြေါ့ ခိခိ။ ဒါပမေဲ့ တဈနေ့ သုံးလေးခွီထကတ်ော့ သူလည်း မတတန်ိုငဘြူး။ သူဘယလြိုမှ မလာတော့ရင် သောငပြှငပြေါထြှကပြှီး လမ်းလွှောကကြှတယ်။ ဟိုအကြောင်း ဒီအကြောင်း ပြောကြတယ်။ အဲ့လိုနဲ့ပဲ ဟန်းနီးမှန်းပြီးသှားတော့ မာတို့ ကိုယ့အြိမရြှိရာကိုပဲ ပြနလြာခဲ့ကြပြီး အိမထြောငသ်ညဘြဝကို စရတော့တာပေါ့ရှင်။
………………………………….
မာက နဂိုကတည်းက သိပပြှီး အခကြအြပြုတကြလည်း တတတ်ာမဟုတတ်ော့ အိမမြှာကူဖို့ ကောငမြလေး တဈယောကကြို ကိုကပဲ ရှာပေးထားတယရြှင့ြ။ မာလည်း တပန်ဲ့နီးတဲ့ ကြောင်းမှာ သှားလုပန်တယ်ေ။ မာ့လိုပဲ ဗိုလကြတောတ်ဈယောကဖြစ်တဲ့ မမာလာလည်း ကြောင်းဆရာမပဲဆိုတော့ အဖောရြလို့ အတူတူ သှားကြတယ်။ ရင်းနှီးလာတော့မှ မမာလာဆီက တပထြဲက အကြောင်းတွလည်ေး သိလာရတော့တယ်။
တပထြဲမှာ အလုပမြလုပပြဲ ဗိုလကြတောအြဖြစ်နကြတေဲ့ ဝမောတို့ ဖြူဖြူစိုးတို့အကြောင်း အတင်း ပြောတာ ကြားရတယ်။ မာကတော့ အရငကြ မသိပါဘူး။ အဲဒီ အဈမတွကေ အပြံစားဝတစြားလို့ ရုပကြလေးတွကလေည်း ချောတယလြို့ မဟုတပြမေဲ့ ပြငတ်တဆြငတ်တလြို့ ခစွစြရာလေးတွလေို့ပဲ ထငခြဲ့တယ်။ မမာလာပြောပြမှ သူတို့က သူတို့ယောကြွားတွေ နရောကောင်းရဖို့၊ ရှေ့တန်းသိပမြသှားရဖို့၊ အဘတွကေို အရမ်းဖားတယဆြိုပဲ။ တပရြင်းမှုးကတောြ အတွကဆြိုရင် အိမမြှာခိုင်းတဲ့ ကောငမြတွလေို လိုကလြုပပြေးရတာနဲ့၊ တပရြင်းမှုးတဈယောကထြဲ ဆိုရင် ပေါငပြေါြ တကထြိုငတ်ော့မလောကပြဲနဲ့၊ အဲ့လိုဟာတွေ သိလာရတယ်။ နောကပြှီး ဟိုလူနဲ့ဘာလိုလို ဒီလူနဲ့ဘာလိုလို သတင်းတွလည်ေးထွကြ ဆိုပဲ။ မာတော့ မမာလာ ပြောသမွှ ပါးစပအြဟောင်းသားနဲ့ကို ဖြစ်နတောပဲ။
ဒါပမေဲ့ ပြနစြဉြးစားကြည့်တ်ော့ ဟုတသ်ား။ သူတို့ယောကြွားတွကေ ကို့လောကြ ရှေ့တန်းမသှားရဘူး။ အမြဲလိုလိုပဲ တွေ့နရတေယ်။ နည်းနည်းပါးပါး ပေါင်းထား သင်းထားမှပဲလို့ မာစိတထြဲတော့ တွေးနမေိတယ်။
တဈနေ့တော့ တပရြင်းမူးကတောကြ အလှူတဈခု အကြီးအကယွလြုပတ်ယ်။ တပန်ဲ့ မလှမ်းမကမ်းက ဘုန်းကြီးကြောင်းမှာပေါ့။ မာတို့လို ဗိုလကြတောတ်ှေ၊ စဈသားမယားတွေ အကုနမြနရေ ဝိုင်းလုပကြှရတာပေါ့။ အလှူနေ့ကြတော့လည်း အပြံစား ဝတစြားပြီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ အပျိုငအြဆိုငပြေါ့။ ဒါပမေဲ့ တပရြင်းမှုူးကတောထြကတ်ော့ ပိုပြီး ဝတစြားလို့မရဘူးလေ။ တောကြှာ စောကမြှငကြပပြုဒမြနဲ့ ငှိနမယ်ေ။
” ဟဲ့ ညီးက ဘယသ်ူလဲ ငါအရငကြ မမှငဖြူးပါဘူး”
” အဘ ဒါက ဗိုလကြှီးကိုကိုသကရြဲ့ မိန်းမလေ၊ သူတို့ တပကြို ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး”
မမာလာက သှကသ်ှကလြကလြကြ ဝငပြှောလိုကလြို့ တပရြင်းမူး သူရမောငမြောငထြနကြ ခေါင်းတငှိမ့င်ှိမ့န်ှင့ြ ကြနပေသ်လို ဖြစ်သှားတယ်။
” ဪ အေး အေး၊ အဲဒီတလောက ငါ ရနကြုနမြှာ အစည်းဝေးသှားတကန်လေို့ မသိလိုကတ်ာနမယ်ေ”
အမလေး အဲလူကြီးရဲ့ မကြလြုံးတွကေ မာ့တကိုယလြုံးကို ထိုးဖောကမြှငန်သလေိုပဲ၊ ကြည့်လြိုကတ်ာ စူးစူးဝါးဝါး။ မာ့ရငတ်ှတေောင် ခုနသ်ှားတယ်။ လူကြီးကလည်း ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနဲ့၊ နှုတခြမ်းမှှေးစစ။
” ဟဲ့ သမီးနာမညကြ ဘယလြိုခေါသ်လဲကြယ့ြ”
“မာမာမှင့ပြါ အဘ ”
မာလည်း သူများတွခေေါသ်လိုပဲ အဘလုပခြလွိုကရြတယ်။ ဘယလြိုရာထူးတပခြေါရြမှန်းလည်း သိမှမသိတာ။
” အေးအေး ကြယ်၊ အိမလြေးဘာလေး လာလညလြကြော၊ အဘတို့က မိသားစုတွပေဲဟာ နောြ”
” ဟုတ်၊ ဟုတကြဲ့ အဘ”
………………………………………………….
မောငမြောငထြနမြှာ နာမညန်ဲ့လိုကအြောင် ထနသ်ူဖြစ်လသည်ေ။ ဗိုလကြှီးဘဝနှင့ြ ရှေ့တန်းမှာ တိုင်းရင်းသား လူမွိုးစုတွနှငေ့ဖြစ်သော တိုကပြှဲတွမှော ရှာတွထေဲ ဝငစြီးပြီးရင် သူပုနန်ှင့ြ အမွိုးတောသ်ညတ်ို့၊ သူပုနမြယားတို့ဆိုသည့ြ မိန်းကလေးများကို စဈဆေးရမညဟြု ခေါယ်ူပြီး မတရားကငွ့လြေ့ရှိသည်။ မလိုသူအခွို့က တိုငတ်န်းသောကြောင့ြ အထကကြ သူ့ကို အရေးယူရလေ့ရှိသည်။ အရေးယူသညဆြိုတာကလည်း တပပြှောင်းလိုကခြှင်းမွှသာဆိုတော့ သူ့ဇရိုကကြ ဘယလြိုမှ ဖြောကမြရ။ ခပဆြိုးဆိုး သှမ်းသှမ်းသာ နတတေသ်ည့ြ ဝသီကြောင့ပြဲလား၊ သူတို့အထကကြ တပရြင်းမူးတဈယောကြ၏သမီး ရုပဆြိုးဆိုး၊ ဝတုတတ်ုတ် တဈယောကကြို လကထြပယ်ူလိုကလြို့လားမသိ။ ရာထူးတကတ်ာကလည်း မှနသ်ည်။
အပြင့ကြှီး၊ ရာထူးကြီးလာတော့ ကိုယတ်ိုငထြှကတ်ိုကစြရာ မလိုတော့၊ ရှေ့တန်းသှားစရာမလိုတော့၊ နောကတ်န်းမှာပဲ စားတော့သည်။ စဈသားကတောြ ဗိုလကြှီးကတောြ ချောချောလှလှ တောင့တ်ောင့လြေးတွေ၊ နည်းနည်းထထရှရှလေးတွဆေိုရင် သူနှင့မြကင်းပေ။
မိန်းမကလည်း ဝါသနာတူ။ တပထြဲက ကောငလြေး ငယင်ယလြေးတွေ၊ အိမမြှာ လကတ်ိုလကတ်ောင်းခိုင်း၊ နင်းနှိပခြိုင်းရင်းနှင့ြ ဟိုဟာဒီကာ အရသာခံသည်။ ဘယလြောကအြဆင့အြထိ လုပသ်ညပြေးသည် ခံသညကြိုတော့ ဘယသ်ူမှ သချောမသိကြ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ဘယသ်ူမှလည်း အပြငမြှာ ထုတမြပြောရဲလို့ ဖြစ်သည်။ ပါးစပယ်ားလို့ ပြောမိပါက ကြားရသည့လြူက သှားဂုံးချောလိုကရြင် ပြောသည့သ်ူ သပြေီသာမှတ်။ ဘဝပကြမြည့အြရေး ဖြစ်သည်။ ဆိုတော့ အပုတန်ံ့ကို ဘယသ်ူမှမလှှင့ရြဲ။ မိန်းမက ကိုယကြိုယတ်ိုင် ကဲနသညေမြို့ ယောကြွားကိုလည်း မနိုငမြည့အြတူတူ လှတပြေးထားလိုကတ်ော့ သူတို့အိမထြောငရြေးက အဆငပြှနသေည်ေ။ ကလေးတွလည်ေး အရှယရြောကလြို့ တကျကသိုလတ်ှတကေန်ပြေီ ဆိုတော့ သူတို့က ပိုလှတလြပန်ကြသေည်။
အခု သူရမောငမြောငထြန် အလှူမှာတွေ့လိုကရြသည့ြ အသဈကလေး မာမာမှင့ကြို စားချင်ဝြါးချင်စြိတတ်ှေ သှေးသားထဲမှာ ဆူဝကြှနေသည်ေ။ ဒါပမေဲ့ ဘလိုင်းကြီးတော့ လုပလြို့ရမည် မဟုတသ်ညကြို အတွေ့အကြုံအရ သိနပြေီမို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး သိမ်းသှင်းရသည်။ သူ့အိမကြို ခေါသ်ည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးနှင့ြ မသိမသာ ပစားပေးသည်။ ထိုသို့ဖြင့ြ ဗိုလကြှီးကတောလြေး မာမာမှင့ကြ တပရြင်းမှူးအိမမြှာ ရင်းနှီးသည့အြတွင်းလူ ဖြစ်လာရသည်။
ရင်းနှီးလာတော့ မိန်းမတို့ထုံးစံ ကိုယပြှောကြည့်ရြင် ရနိုငမြလားဟု ထငလြာပြီး မာမာမှင့ကြ အဘကို ကပတ်ိုးလေး အပူကပကြှည့သ်ည်။ သူ့ယောကြွားကို အန်တရာယန်ည်းသည့န်ရောမှာ ပို့စတင်းပြောင်းပေးလို့ ရနိုငမြလားပေါ့။ သူရမောငမြောငထြနကြ အကြကဝြငလြာပြီဆိုတာကို သိလိုကပြှီ။ လေးလေးနကန်ကြ စဉြးစားသလို ဟနလြုပပြှီး ဒီတဈခါ ဌာနခွူပရြောကလြွှင် အထကကြို တငပြှပေးမည်၊ အခုတော့ သူဘာတတန်ိုငမြလဲဆိုတာ ကြည့်ရြှုထားပေးမညဟြု ပြောလိုကသ်ည်။ အခုတော့ ဒိပြငအြလုပတ်ှေ ရှုပန်သေေးလို့ သသခွေောခွာ ပြောကြရအောင် မာမာမှင့ြ ကြောင်းပိတသ်ည့တ်ဈရကြ စနနေေ့လောကြ အိမလြာခဲ့ဖို့ ပြောလိုကသ်ည်။
……………………………….
တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် အိမကြဟာကြီး ရနကြုနသ်ှားနသညေ့ြ အပတမြှာ ဗိုလကြှီးကိုကိုသကြ၏ မယားချောလေး သူ့ဆီလာမယဆြိုတော့ ကြူပလြည်း ကနတ်ော့ခံတုန်းက ရထားတဲ့ ဗိုငရြာဂလာလေး သိမ်းထားတဲ့နရောကနေ ထုတထြားလိုကတ်ယ်။ ကြူပတ်ို့အရှယကြ မလှယတ်ော့ဘူးလေ။ ဗိုငရြာဂလာကူမှပဲ အဆငပြှတေော့တာ။ အဲကောငကြ ဈေးသိပကြှီးလို့ ဘီပီအိုငကြထုတတ်ဲ့ စပါးကဒလြေးတွပေဲ သုံးလေ့ရှိတာ။ ဒီနေ့တော့ စပယရြှယမြို့ ဗိုငရြာဂလာ ဆောငထြားတာ။ ဒါပမေဲ့ ကောငမြလေး လာမလာ မသချောသေးလို့ မသောကသ်ေးဘူး။ ကောငမြလေး ကိုယ့အြိမဆြီ လမ်းလွှောကလြာတာကို လှမ်းတွေ့ရမှပဲ ဆေးကို ကမန်းကတမ်း ထုတပြှီးသောကလြိုကရြတယ်။ ပြီးမှ အိမရြှေ့ထွကပြှီး ပြာပြာသလဲ နှုတဆြကပြှလိုကရြတယ်။
” ဟာ သမီးလေး ဘယကြနဘယေလြို မကြစြေ့လညလြာတာလည်းကြ၊ လာလာ၊ အိမထြဲခဏလာဦး နပေူတယ်”
အိမထြဲမှာ ဒေါကတ်ိုမယရြ လုပပြေးနတေဲ့ စဈသားလေးကို မကြရြိပပြှလိုကကြတည်းက ဟိုကောငကြ ဓါတန်ပြေီ အပြငထြှကပြှီး တံခါးကို ပိတသ်ှားလိုကတ်ယ်။ ဘယကြောငမြှ မဝငလြာအောင် သူအပြငကြ စောင့န်လေိမ့မြယဆြိုတာ ထုံးစံမို့ ကြူပကြ သိနပြေီလေ။
” ကဲ ထိုငပြါဦးကြ သမီးရ။ နပေူကြီးထဲကြာ မလာစဖူး ဘာတွမွေား အရေးကြီးလာတာလဲ”
” အင်း အဘကို အပူကပသ်လိုများ ဖြစ်နမလေား မသိဘူး ”
” အမလေးကြာ ဘာများတုန်း၊ ပြောမှာပြောတာ မဟုတဘြူး၊ ဒီလူနဲ့ဒီလူကို”
” ဒီလိုအဘရေ သမီးတို့ကလေ အိမထြောငကြတွာကမှ မကြာသေးဘူး၊ ကိုက တဈခွိနလြုံး ရှေ့တန်းပဲ သှားနရတောပဲလေ။ သမီးတို့က အေးအေးဆေးဆေး အတူတူတောင် သချောမနရသေေးပါဘူး အဘရယ်။”
” အင်း အဲဒါတော့ အဘလည်း ကိုယခြငွြးစာပါတယကြှယ်။ အဘလည်း စဈထဲစဝငခြါစက အဲ့လိုပဲ သားပစ် မယားပစ် ရှေ့တန်းထွကကြှရတာ။ နိုငင်ံတောကြ ပေးအပလြာတော့လည်း မလှှဲမရှောငသ်ာဘူးပေါ့ကြယ်”
” ဟုတတ်ော့ ဟုတပြါတယ် အဘရယ်။ ဒါပမေဲ့ တခွို့တွကြတေော့လည်း အိုးနဲ့အိမန်ဲ့ မကြာပဲ နိုငင်ံတောအြတွကြ လုပန်ကြရေတာပဲလေ။ အဘ ကြည့်ရြှုလုပပြေးနိုငမြယ် ထငလြို့ပါ။ သမီးကို သနားရင် လုပပြေးပါလား အဘရယ် နောြ နောြ”
ကောငမြလေးကလည်း အလာကြီးပဲ၊ အဟီး။ ကြူပထြိုငန်တေဲ့ နှစ်ယောကထြိုငဆြိုဖာပေါြ ကြူပဘြေးမှာ လာကပထြိုငလြိုကပြှီး ကြူပလြကမြောင်းတွကေို သူ့လကန်ုနုလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ ဆုပကြိုငပြှီး လာခွှဲတာဆိုတော့ ကြူပလြီးကြီးကလည်း ပုဆိုးအောကကြ ဒေါငကြနဲ မာတကလြာတာပေါ့။ အဟင်းဟင်း သူက အဲလောကလြေးပေးပြီးတော့ လိုချင်တ်ာရမယမြွား မှတန်တယ်ေ။ ကြူပတ်ို့က အံတိုနပြေီ၊ ဒါမွိုးတွေ ဟဲဟဲ။
” အင်းပါ သမီးရယ်။ သမီးကို မှငမြှငခြငွြးကတည်းက အဘက သမီးလေးလို ခစွတ်ာ၊ မှေးစားချင်စြိတတ်ောင် ပေါကတ်ာ။ ဒါပမေဲ့ အဘလည်း အထကကြ အမိန့ကြို နာခံရတာပဲ မဟုတလြား သမီးရယ်။ ဒီတခါ ရုံးခွူပသ်ှားရင် အဘ ပြောပေးကြည့်ပြါဦးမယ်”
” လုပပြေးပါ အဘရယ်။ သမီးက အဖအမေပစ်ေပြီး ယောကြွားနောကြ လိုကလြာရတာ။ ယောကြွားက မရှိတော့ အထီးကနွန်ရတောပါ။ အဟင့ဟြင့ြ”
လာပြီလာပြီ မိန်းမတို့ရဲ့လကန်ကြ။ မကြရြညစြကတ်ှနေဲ့ ကြူပရြငခြှငထြဲ ခေါင်းထိုးလာပြီ။ ကြူပကြလည်း ဒါမွိုးစောင့န်တော မဟုတလြား။ တဖကကြ သူပုခုံးလေး ထိန်းပေးလိုကပြှီး နောကတ်ဖကကြ ခါးလေးပေါြ ခကြခြငွြးရောကသ်ှားတယ်။ သိတယမြလား ဟဲဟဲ လကယ်ဉတ်ယဆြိုတာ။
” အင်းပါ သမီးရယ်။ အဘ တတန်ိုငသ်လောကတ်ော့ လုပပြေးမှာပေါ့။ ဒါပမေဲ့ အဲလိုမွိုးတွကေ နည်းနည်းတော့ စွန့စြားရတယ် သမီးရဲ့။ သူများတွေ တိုငတ်ာတောတာနဲ့ဆို အဘ အလုပလြည်း ထိခိုကန်ိုငတ်ယလြေ။”
” အီးးးး.. ရှှတ်.. အဘ ရယ်။ ကို့အတွကြ အဆငပြှမယေဆြိုရင် သမီးဘာပဲ လုပပြေးရလုပပြေးရပါ။”
” တကယပြှောတာလား သမီးရယ်”
ကြူပကြ ပြောလည်းပြော သူ့ခါးလေးကို ဖကထြားတဲ့ လကကြလည်း သူဝမ်းဗိုကသ်ားလေးတွကတေဆင့ြ အပေါကြို ပြတသ်ပပြှီး ရငသ်ားဖောင်းဖောင်းလေးပေါြ ခပဖြှဖြလေး အုပကြိုငလြိုကပြှီလေ။ အဲ့လောကြ ဂွငရြောကန်မှတေော့ ငါးကြောမြကြိုကတ်ဲ့ ကြောငမြိုကကြှီး ဖြစ်သှားမှာပေါ့။
ကြူပလြကတ်ှကေ သူ့နို့အုံလေးတွကေို အင်ျကြီပေါကြနေ ဖြဖြလေးဖိပြီး နှယလြိုကတ်ော့ သူ့ရဲ့ ငိုရှိုကသ်ံလေး ရပသ်ှားတယဗြွ။ မကြန်ှာကိုတော့ ကြူပရြငဘြတမြှာအပပြှီး ငုံ့နတယ်ေ။ အစဆိုတော့ နည်းနည်းတော့ မကြန်ှာပူမှာပေါ့လေ။ ကြူပလြကဖြဝါးနှစ်ခုလုံးက သူ့ရငသ်ားနှစ်ခုစလုံးကို အင်ျကြီပေါကြနေ နည်းနည်းဖိပြီး ဆုပန်ှယလြိုကတ်ော့မှ အသံလေးထွကလြာတယ်။
” အဘ သမီးအင်ျကြီတွေ ကြကေုနလြိမ့မြယ်”
” အင်း အင်း အဘ သမီးအင်ျကြီ ခွှတလြိုကမြယန်ောြ”
” အိမရြှေ့ကြီးမှာ ဖြစ်ပါ့မလား အဘရယ်”
” ဖြစ်ပါတယ် သမီးရဲ့။ ဟိုကောငတ်ှေ တံခါးဝမှာ စောင့ခြိုင်းထားတယ်။ ဘယသ်ူမှ မဝငလြာရဲပါဘူး”
ဆိုပြီး သူ့နောကကြွောက ဇဈကိုပဲ အသာဆှဲခပြှီး ဖြင့လြိုကတ်ယ်။ သူက ကိုယ့ရြငခြှငထြဲ ငုံ့တိုးနတောနဲ့ အဲ့လို အနောကဘြကကြ ဇဈအင်ျကြီမွိုးနဲ့ကတော့ ကြကတ်ိပဲ။ ဖြေးကနဲ့ပေါလြာတဲ့ ကြောပြငလြေးပေါကြ ဘရာဇီယာ အသားရောငကြလေးရဲ့ ဂွိတတ်ှပေါ တခါထဲ ဖြုတပြဈလိုကတ်ယ်။ အဲတော့မှ ချောငသ်ှားတဲ့ ဘရာဇီယာအောကကြ လကဝြငပြှီး နို့ကြီးတွကေို အားရပါးရ ဆုပန်ှယပြေးနမေိတော့တယ်။
ကြူပလြီးကြီးကတော့ အတော့ကြို မာတောင် တောင့တ်င်းနပြေီ။ သူကလည်း ကြူပကြွောပြငကြှီးကို ကုန်းဖကလြို့ သူ့လကသ်ည်းတွနေဲ့ ကုတခြှဈနတယ်ေ။ အင်း လေ ယောကြွားနဲ့ ဝေးနရတေော့လည်း သူ့ခငမြွာ ဆာနရှောမပေါ့။ ကောငမြလေးရဲ့ နို့လုံးလေးတွကေ အနတေောပြဲ သိပမြကြီး သိပမြသေးလေးတွေ။ ယောကြွားရထားတာလည်း သိပမြကြာသေးလို့ထငတ်ယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကလေည်း သိပမြကြီးဘူး၊း။ အခု စိတထြပြီးတော့ မာတောငန်တောတောင် သေးသေးလေးတွေ။ ကြူပလြကမြလကည်ိုးနဲ့ ညှပပြှီးလိမ့လြိုကတ်ော့ ကောငမြလေး တုနကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ အဟီးး။ ကြူပလြည်း နို့တွေ အားရအောင် ဆုပကြိုငန်ှယပြှီးမှ သူ့လကမြောင်းနှစ်ဘကကြ ကိုငပြှီး
” ကဲကဲ သမီး ဒီရှေ့မှာ ခဏလေးထိုင်”
ကြူပထြိုငန်တေဲ့ ဆိုဖာရှေ့ ကြမ်းပြငမြှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ သူ့အင်ျကြီနဲ့ ဘာရာဇီယာကို အောကခြှကနေကေိုငပြှီး မခွှတလြိုကတ်ော့ အလိုကသ်င့လြေး လကမြှှောကပြေးတယ်။ အခုတော့ ကြူပရြှေ့မှာ အပေါပျိုင်းဗလာနဲ့ ငုတတ်ုတလြေးဖြစ်သှားမှ ကြူပလြည်း ပုဆိုးဖြညခြလွိုကတ်ယ်။ ပြောငကြှီးကတော့ ဒေါငကြနဲပေါ့။ ကြူပရြဲ့ စံခွိနမြှီ ဒုတကြှီးကို ကြည့်ပြှီး ကောငမြလေး မကြလြုံးအဝိုင်းသား ဖြစ်သှားလရေဲ့။ ကြူပကြ သူ့ရဲ့ ခေါင်းလေးကို လကန်ဲ့ဆှဲယူလာတော့ ကြူပကြောငကြှီးက သူ့မကြန်ှာရှေ့မှာ ခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့ပေါ့။
သူလေးကလည်း သိရှာပါတယ်။ နှုတခြမ်းနုနုလှလှလေး နှစ်ခပြြ ပြင့ဟြလာတယ်။ ကြူပလြည်း ဆိုဖာ အနားစောင်းကို ဖငန်ည်းနည်းရှေ့ပြီး တိုးလိုကတ်ော့ ဒဈထိပဖြူးက သူ့နှုတခြမ်းလေးကို ထိုးမိသှားတယ်။ သူက ခေါင်းလေးကို အသာငုံ့ပြီး ပြောငကြှီးထိပဖြူးကို အသာလေး ငုံခဲလိုကတ်ယ်။ အား၊ နှေးပြီးတော့ အိနုနတောပဲ။ သူက သူ့နှုတခြမ်းလှှာအစုံနဲ့ ကြူပလြိငခြွောင်းကြီးကို ဖြဖြလေး ဖိညှပလြိုကပြှီး အသာလေးစုပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ခေါင်းကို ရှေ့တိုးနောကင်ငန်ဲ့ လှုပရြှားပေးတော့တယ်။ ကောင်းလိုကတ်ဲ့ ပုလှဗွော။ ကြူပလြကတ်ှကေ သူ့ဆံပငတ်ှကြေားထဲ ထိုးဖြကစားရင်း လိငတ်နကြှီးပေါကြ အရသာတွကေို မကြစြေ့မှိတ် ဇိမခြံမိနတေော့တယ်။
………………………………………….
မာတော့ ကိုယ့ကြိုယကြိုတောင် အံဩမိပါရဲ့။ ငါ့ကို အညှာလှယပြှီး ရှနတေဲ့ကောငမြလို့များ ထငသ်ှားမလားတောင် စိုးရိမမြိတယ်။ တကယကြတော့ မိန်းမတို့ တတအြပတ်ဲ့ပညာနဲ့ အိစိကလီ၊ ဟိုပုတဒြီပုတလြောကလြေးလုပ်၊ အဖိုးကြီးကို နည်းနည်းပါးပါးလေး ညုလိုကရြင် လိုချင်တ်ာရမှာပဲလို့ တွကထြားတာ အခုတော့ သူ့လီးတောင် ကိုယ့ပြါးစပထြဲ ရောကန်ရပေါပြီကော။
အဘ မကြလြုံးတွကလေည်း တောတ်ောတ်ော့ အားကောင်းတယ် ပြောရမယ်။ မာ့ကို စူးစူးရှရှ ကြည့်န်ကတေည်းက မာ့ရင့ထြဲမှာ တမွိုးကြီး။ ကိုက ရှေ့တန်းထွကသ်ှားလို့ မာ့မှာ ပြတလြတန်ရတောကလည်း ကြာလှပြီမလား။ အင်း ပြီးတော့ ပြောရဦးမယ်။ ကို ရှေ့တန်းထွကသ်ှားလို့ မာက ငတမြှတလြို့ တခါတခါ ကိုယ့လြကန်ဲ့ စိတဖြှညဖြွောကမြိတဲ့ အခါမှာလည်း ကို့ကို မတွေးမိဘူး၊ ခစ်ခစ်။ မာ့ စိတထြဲ ပေါလြာတာက ဦးငယလြေ။ မာ့ဘဝမှာ ပထမဆုံး လိငကြိဈစအရသာကို ပေးသှားပြီး ပန်းဦးခွှသှေားတဲ့ ဦးငယ်။ ပုံစံမွိုးစုံနဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဆကဆြံတတတ်ဲ့ ဦးငယကြိုပဲ သှားသတိရနမေိတယ်။
အဲ့တော့ အခု အဘကလည်း ဦးငယလြိုမွိုး ကိုယလြုံးကိုယထြည် တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းနဲ့ အသားညိုညို ထောငထြောငမြောင်းမောင်းဆိုတော့၊ အဟိ။ အဘကတော့ ဦးငယထြကတ်ောင် ကြီးဦးမယထြငတ်ယ် အသကပြှောတာ။ ပြောငကြှီးကတော့ သိပမြကြာပါဘူး။ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ အဘက လကဆြှဲပြီး သူ့ရှေ့မှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ော့လည်း မာ မငှင်းမိဘူး။ မာ့မကြန်ှာရှေ့ တရမ်းရမ်းနဲ့ ထောငမြတန်တေဲ့ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ညိုညိုတုတတ်ုတကြှီးကလည်း မာ့ကို လာစုပပြါတော့လို့ ပြောနသလေိုပဲ။ မာ့နှုတခြမ်းတွေ အလိုလို ပြင့သ်ှားခဲ့ရပြီ။ ခွင့လြှှတပြါ ကိုရယ်။ ကို့အတွကပြါ၊ ခစ်ခစ်၊ အဲလိုလေး လှည့တ်ှေးလိုကတ်ော့လည်း နည်းနည်း အပြဈကင်းသှားသလိုပဲ။
ပါးစပထြဲရောကလြာပြီးမှတော့ တတတ်ဲ့ပညာ မနသော ဆိုသလိုပဲ မာ့ပုလှအစွေမ်းကို ရှိသမွှ ထုတပြှလိုကမြိတော့တယ်။
” အား ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးရယ်၊ ဘယကြနမွေား တတထြားတာလဲ၊ အီးးးးးး၊ ကြှတဈြ.. ကြှတဈြ..”
အဘ စိတတ်ောငမြထိန်းနိုငပြဲ သူ့ဖငကြှီးကြှပြီး ကော့ထိုးလိုကတ်ာ မာ့ အာခေါငတ်ောင် သှားထောကမြိပြီး ပျို့ကနဲ ဖြစ်သှားရတယ်။
” အို့ ဆောရီး ဆောရီး သမီးရယ်။ ကဲကဲ ခဏထပါဦး၊ ပထမဆုံးအခါတော့ အဘ လှယလြှယမြပြီးချင်သ်ေးဘူး”
” အို.. အဘကလဲ..”
မာက အထလိုကမြှာ မာ့ထမိနကြို ဗှုံးကနဲ ဆှဲခွှတခြလွိုကတ်ာ ခံလိုကရြလို့ မာ ရုတတ်ရကြ ရှကသ်ှားပြီး အလန့တ်ကြား အောလြိုကမြိတယ်။
” အဘရယ် ဧည့ခြန်းကြီးမှာ”
” သမီးကလည်း ဘယသ်ူမှ ဝငမြလာရဲပါဘူးကြာ၊ ဟဲဟဲ သမီး ပေါငလြုံးလေးတွကေ လှလိုကတ်ာကြာ”
ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ မာ့ပငတ်ီကိုပါ ဆှဲခွှတတ်ယ်။ ရှကလြိုကတ်ာရှင်။ ကမွပိပိလေးမှာ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနတော သူတွေ့သှားပြီပေါ့။
” လာပါဦး၊ ရှေ့နားတိုးပါဦးကြ”
မတတ်တရြပလြကြဖြစ်နတေဲ့ မာ့ကို အဘက ဖငကြှီးနှစ်လုံးကိုငပြှီး သူ့ဆီ ဆှဲခေါလြိုကတ်ယ်။ သူက ဆိုဖာမှာ ရှေ့တိုးထိုငန်တောမို့ မာ့စောကဖြုတကြှီးနဲ့ သူ့မကြန်ှာနဲ့က ကြကတ်ိပါပဲရှင်။ ဟင်၊ အဘကငုံ့ပြီး မာ့ပိပိလေးကို အားရပါးရ ယကပြါလရေောရှင်။ နောကတ်ော့ သူ့လွှာထိပကြှီးနဲ့ မာ့စောကစြေ့လေးကို အတင်းတတွတတ်ှတန်ဲ့ ထိုးနတေော့ မာမကြစြေ့ကို စုံမှိတလြို့ ဒူးခွမကေသွှားအောင် သူ့ခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ကိုငထြိန်းထားလိုကရြပါတယရြှင်။
သူ့လကဖြဝါးကြီးတွကလေည်း မာ့ဖငကြှီးတွကေို ဆုပန်ှယန်တယေလြေ။ သူက မာ့ပိပိလေးကို ယကန်ရင်ေးက သူ့လကခြွောင်းတဈချောင်းကို တံတွေးဆှတလြိုကပြှီး မာ့ဖငပြေါကလြေးကိုလည်း လာဆှနတယ်ေ။ သူ့လွှာထိပကြ မာ့အစေ့လေးကို အစွမ်းကုန် ဆော့ကစားနတေော့ မာ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ အဘဆံပငတ်ှကေို ဆုပဆြှဲပြီး အကြောတွေ တဆတဆြတတ်ုနလြို့ အရသာ အထွတအြထိပ် ရောကသ်ှားရတော့တယ်။
မာ ပြီးသှားမှန်းလည်း အဘက သိပါတယ်။ မာ့ကို ဘာဂွာပေးနရောကနေ သူ့ပါးစပကြို ခွာလိုကတ်ယ်။ မာ့ကို သူ့ပေါငပြေါမြှာထိုငဖြို့ လကန်ဲ့ ပုတပြှလိုကတ်ယ်။ မာလည်း မောမောနဲ့ သူ့ပေါငပြေါထြိုငလြိုကတ်ယ်။ အဲတော့မှ သူက မာ့အင်ျကြီနဲ့ ဘရာဇီယာကို ခွှတပြါတော့တယ်။ အခုတော့ မာတဈယောကြ အဘအိမြဧည့ခြန်းမှာ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဝတစြုံနဲ့ အဘပေါငပြေါြ ထိုငရြငသ်ား ဖြစ်နရပေါပေါ့လား။
အဲ့တော့မှ အဘက မာ့နို့တွကေို ကလေးလေးလို စို့တော့တာပါပဲ။ အင့ြ ယားလိုကတ်ာရှင်။ သူ့ နှုတခြမ်းမှှေးတွကလေည်း ခွဈသေးတယ်။ ဒါပမေဲ့ မာ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ အရမ်းကို အထိမခံဘူးရှင့ြ။ နို့သီးခေါင်းကို ကလိခံလိုကရြတာနဲ့ မာ့တကိုယလြုံး ထွန့ထြှန့လြူးရော။ အခုလည်း မာ မနနေိုငတ်ော့ဘူး။ ဟိုဟာလေးထဲမှာ အရမ်းကိုလိုနပြေီ တဈခုခုတော့ ထည့မြှရတော့မယ်။ အဘကလည်း ကြှမ်းပါတယ်၊ အဲ့ဒါမွိုးကတော့ သူက မာ့ခါးလေးကို ကိုငပြှီး ထခိုင်းလိုကတ်ယ်။
သူကလည်း ထရပလြိုကပြှီးတော့ မာ့လကကြလေးကိုဆှဲပြီး ဆိုဖာလကရြမ်းကို ထောကခြိုင်းပါတယ်။ အဲ့လောကဆြို မာသိပါပြီး မာ့ကို ကုန်းခိုင်းနတောကို။ မာလည်း ခါးလေးလေးညှှတပြှီး ဖငကြှီးကို ကော့ပေးလိုကတ်ော့တယ်။ အဘက နောကကြနပြေီး မာ့အဖုတလြေးထဲ သူ့ဒဈဖူးကြီးကိုတေ့ပြီး စသှင်းပါတယ်။ မာ့ပိပိလေးမှာ အရညတ်ှကေ စိုရှှဲနတေော့ အဘဟာကြီးက တင်းတင်း စေးစေးလေးနဲ့ ဝငလြာပါတယ်။ အားရပါးရပါပဲ။ မာ့ဟာလေးထဲ ပြည့ကြှပသ်ှားသလိုပဲ။
” အဘရယ် ဖြစ်ပါ့မလား၊ အရမ်းကြပန်တယေန်ောြ၊ မာကြောကတ်ယ်”
မာလည်း နည်းနည်းတော့ ညုလိုကပြါတယ်။ တကယလြည်း နည်းနည်းတော့ ကြောကန်ပေါတယ်။ တောကြှာကြဲပြဲသှားရင် ဆေးခန်းသှားရမှာ ရှကစြရာကြီးလေ။
” အား၊ ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်၊ စေးကြပန်တောပဲ၊ ဒါမွိုးမလိုးရတာ ကြာပြီကြာ”
“အို့.. အိ..”
အဘက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ဖိထိုးသှင်းထည့လြိုကတ်ာ မာ့ရငထြဲတောင် အောင့သ်လို ဖြစ်သှားတယရြှင့ြ။ ဒါပမေဲ့ အဘက ဇိမန်ဲ့ ဖြည်းဖြည်းလေး ဆှဲထုတ်၊ ဖြည်းဖြည်းလေးသှင်းနဲ့ ဆိုတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာပါတယ်။ မာ အသားကသွှားပြီဆိုတာ သိတာနဲ့ အဘက အရှိနတ်ကလြာပါတယ်။ သူ့ဟာကြီးကလည်း မာလိုကတ်ာ သံချောင်းကြီးကြနတောပါပဲရှင်။ မာ့ အတွင်းသား နုနုလေးတွကေို ဖိပြတဆြှဲနတော၊ မာ့အယားတွကေို ဖြညဖြွောကပြေးနိုငတ်ာမို့၊ မာ့အတွကလြည်း အရမ်းကို ကောင်းနပေါတယ်။ မာ့ပိပိလေးထဲ ဝငခြဲ့ဖူးတဲ့ လီးသုံးချောင်းက တဈချောင်းကို အရသာတဈမွိုးစီ ကောင်းတာပါပဲရှင်။ အခု အဘကတော့ တောတ်ောကြွှမ်းတာမို့ မာ့လကသ်ည်းတွကေ ဆိုဖာအသားကို ကုတခြှဈပြီး ဖငကြှီးကို ပြနပြှနကြော့ပေးနမေိပါတော့တယရြှင်။
” ဖြတ်..ဖတ်..ဖတ်..ဖတ်..”
“အာ့…အိ..အီး..”
မာ့ အရသာ အထွတအြထိပရြောကသ်ှားလို့ ပေါငသ်ားတွကေို ကြုံ့လိုကမြိခွိနမြှာပဲ အဘလိငတ်နကြှီးထဲက အရညပြူတွကလေည်း မာ့ပိပိလေးထဲကို ဖြန်းထည့လြိုကတ်ာ ခံစားလိုကရြတယ်။ အား။ မာတော့ လာရင်းကိဈစတောင် မေ့နပေါပေါ့လား။
” ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးရယ်။ ဒီလို စောကဖြုတမြွိုး မလိုးရတာ ကြာလှပြီ”
အဘရဲ့ ဖရုသဝါစာ စကားလုံးတွကေ မာ့နားထဲမှာ တမွိုးကြီးလိုပဲ။ ရှကသ်လိုလို၊ တဏှာစိတပြဲ ထလာသလိုလို။ ဘာမှန်းတော့ မသိပါဘူးရှင်။ အတွေ့အကြုံ တဈမွိုးပေါ့နောြ။
============================
မာ အဲဒီနေ့က အိမပြှနတ်ော့ အဘရဲ့ ကားဒရိုငဘြာ ရဲဘောလြေးက ကားနဲ့လိုကပျို့ပေးလို့ပဲ။ နို့မို့ဆိုရင် လမ်းလွှောကရြတာတောင် တမွိုးကြီးဖြစ်နမှော။ အဘရဲ့ သနစြှမ်းမှုကတော့ အံ့ဩစရာပါပဲ။ မာ့ကို သုံးခွီတိတိ လိုးလိုကတ်ဲ့အပြင်၊ သူပြနမြတောငခြငစြပကြှားတွမှော လကခြွောင်းနဲ့ ထိုးဆော့တာရော၊ ဘာဂွာမှုတတ်ာရောနဲ့ အနားကိုမပေးတာ။ မာ့မင်ျဂလာဦးညကထကတ်ောင် ပိုဆိုးသေးတယ်။
မာလည်း မကောင်းဘူးလားဆိုတော့ ကောင်းတာပေါ့။ မာလည်း ကိုယ့ကြိုယကြို အခုမှပဲ အဲဒီကိဈစကို တပမြကြ မကမြောသူပါလား ဆိုတာကို ဝနခြံရတော့မှာပဲ။ အရငတ်ုန်းကတော့ ကိုယကြ သိပစြိတပြါလို့မဟုတဘြူး၊ သူများက အတင်းအကြပ် စလို့ပဲလို့ ထငခြဲ့တာ။ တကယတ်ော့ ကိုယကြိုယတ်ိုငကြ မကမြကမြောမောကို ကြိုကန်ှဈသကတ်ာပါလား။
နောကပျိုင်းကြတော့လည်း အဘက ကားလှတပြှီး လာခေါရြင် လိုကသ်ှားမိတာပဲ။ အဲဒါကလည်း တဈလမှ တဈခါလောကပြါ။ သူ့အိမမြှာ သူတဈယောကတ်ည်းကနွခြဲ့တဲ့ အခွိနမြွိုးကြမှပါ။ တဈခါဆိုလည်း တဈခါ၊ တနအြောငကြို လုပတ်ာရှင့ြ။ မာလည်း မကြိုကဘြူးလားဆိုတော့ ကြိုကပြါတယ်။ ခစ် ခစ်။ ကို နောကတ်န်းမှာပဲ နရဖေို့ဆိုတာလည်း ပါနတေော့ ခဲတဈလုံးနဲ့ ငှကန်ှဈကောငပြေါ့နောြ။
ဒီကြားထဲမှာ ဦးငယရြဲ့သား မောငမြွိုးက မာအခုနတေဲ့ တပကြမှို့မှာရှိတဲ့ ကောလိပကြို လာတကမြယဆြိုတော့ မာ့အိမမြှာပဲနပြေီး တကဖြို့ ပြောလိုကတ်ော့၊ မောငမြွိုးတဈယောကြ ရောကလြာတော့တာပေါ့။ မောငမြွိုးက အခုတော့ ထောငထြောငမြောင်းမောင်းနဲ့ တကယ့ကြို ယောကြွားကြီးတဈယောကလြို ဖြစ်နပြေီလေ။ တပထြဲမှာတော့ မာ့ မောငတ်ဈဝမ်းကြဲ ဆိုတော့ အဆငပြှတယေလြေ။ တပဝြန်းထဲက ကောငမြတွကတေော့လေ သိတယမြဟုတလြား။ နောကသ်လိုပြောငသ်လိုနဲ့ မတောလြိုကရြတဲ့ ယောင်းမ ဘာညာနဲ့ လူကို လာလုပန်ကြသေေးတယ်။ သူတို့မှာလည်း ယောကြွားတွရှေိရဲ့သားနဲ့၊ အဟင်းဟင်း။
မောငမြွိုး အိမမြှာရောကလြာပြီး အိမမြှာနတေဲ့အခါ စွပကြယွလြကပြှတန်ဲ့ အိမအြလုပတ်ှေ ဝိုင်းကူလုပတ်ော့ သူ့ရဲ့ လကမြောင်းရငအြုပတ်ှေ တောင့တ်င်းမာကြောနတောတွေ တွေ့ရတော့ မာ့ရငထြဲ တမွိုးလေးတော့ ဖြစ်မိသား။ သူတို့အိမမြှာ နခေဲ့ရစဉတ်ုန်းက ညဘကတ်ှကေို သှားတွေးမိတယ်။ မာ ဦးငယန်ဲ့ မဖြစ်ခငတ်ုန်းက သူ့အိပယ်ာထဲ အိပပြွောခြငွယ်ောငဆြောငန်တေုန်း သူ့ဟာလေးနဲ့ မာ့ဖငကြှားလာလာပြတတ်ာကို သတိရမိသေးတယ်။ အဟီး။ သူအခုရော မာ့အပေါမြှာ အဲဒီစိတတ်ှေ ရှိနသေေးလား မသိဘူး။
……………………………………………..
ဒီလိုနဲ့ ကြောင်းပိတတ်ဲ့တဈနေ့မှာ မာနဲ့မောငမြွိုးတို့ အိမမြှာ နေ့လညစြာစားပြီးလို့ မီးဖိုထဲ သိမ်းဆည်း ပန်းကနဆြေး လုပန်ကြတေုန်း ကုလားထိုငခြှထေောကန်ဲ့ မာ့ခွသန်ေးလေး သှားတိုကမြိတာ နာလိုကတ်ာရှင်။ မာ အသံအကယွကြှီးကို အောလြိုကမြိတယ်။ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ မာ့ရဲ့ မရှညတ်ရှညလြေး ထားထားတဲ့ ခွသည်ေးလေးလှနသ်ှားတာ။ သှေးတွလည်ေး ထွကလြာတော့ အဲဒီနရောမှာပဲ ကြမ်းပြငမြှာ ထိုငခြလွိုကမြိတယ်။ မောငမြွိုးလည်း ပြာယာခပသ်ှားတာပေါ့။ ဂွမ်းတွယေူလာပြီး သှေးတိတအြောငဖြိတယ်။ မာ့ခွသည်ေးလေးက အထိမခံနိုငလြို့ သူ့လကမြောင်းတွကေို ဆုပကြိုငထြားမိတယ်။
” မမ ခဏလေး၊ ကနွောြ အရကပြွံနဲ့ နည်းနည်းသန့ပြှီး သှေးတွေ သုတပြေးမယ်၊ တောကြှာ ပြညလြိုကလြာမှာစိုးလို့”
” အား…. နာတယကြှာ မောငမြွိုး၊ ငါ ကြောကတ်ယဟြ၊ အရမ်းမလုပန်ဲ့ဟာ”
“ဟုတကြဲ့ပါ မမရဲ့၊ ကဲ နာရငပြှော”
မာ မီးဖိုကြမ်းပြငမြှာပဲ ဖငခြထွိုငန်ရင်ေးက တညီးညီး တညူညူဖြင့ြ မောငမြွိုး အနာကို သန့စြငပြေး၊ ပတတ်ီးစီးပေးတာ ခံရင်းက အနာသကသ်ာလာပါတယ်။ မောငမြွိုး အဲလိုလုပပြေးနတောကိုလည်း ဇိမတ်ှေ့နသလေိုပဲ၊ ခစ်ခစ်။
” ဟဲ့ ဟဲ့ မလုပပြါနဲ့ နငခြါးနာဦးမယ်”
ပတတ်ီးစီးပြီးသှားတော့ မောငမြွိုးတဈယောကြ မပြောမဆိုနဲ့ မာ့ကို ကြောနဲ့ဒူခေါကကြှေးကနေ မခွီလိုကလြို့ မာ အလန့တ်ကြား အောမြိတာပါ။ အောကပြှုတကြမွှာစိုးလို့ မာ့လကတ်ှကလေည်း သူ့ကိုယလြုံးကို တွယထြားမိတယ်။ သူကတော့ပြုံးပြီး မာ့ကို မာတို့အခန်းထဲ သယသ်ှားပါတယ်။ မာ့ကို ကုတငပြေါြ အသာလှဲခပြေးလိုကတ်ော့ မာ့ပေါငတ်နတ်ှကေ သူပုဆိုးအောကကြ မာတောငတ်ောငကြောငကြှီးနဲ့ ပြတမြိသှားပါတယ်။ မာ့ ကိုယထြဲ လွှပစြဈ ဖြတစြီးသှားသလိုပဲ ဖြစ်သှားပါတယ်။ မောငမြွိုးမကြန်ှာကလည်း တမွိုးဖြစ်သှားပါတယ်။
မာ့ကိုယလြုံးက အိပယ်ာပေါကြသွှားပမေဲ့ မာ့လကတ်ှကေ မောငမြွိုးရဲ့လညကြုတမြှာ တွဲခိုနတေုန်း။ မာ့ကိုယန်ိူကကြ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ မလှှတမြိတာ။ မာ့ခေါင်းနဲ့ ခေါင်းအုံးနဲ့ ထိမိတဲ့အခွိန်၊ မောငမြွိုးရဲ့မကြန်ှာက မာ့မကြန်ှာနဲ့ အရမ်းကို နီးကပန်တယေလြေ။ မာတို့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မကြလြုံးချင်ြးအကြာကြီး စိုကကြှည့န်မေိကြတယ်။ မောငမြွိုးရဲ့မကြန်ှာက တဖြည်းဖြည်း မာ့မကြန်ှာဆီကို တိုးကပလြိုကတ်ော့ မာ့မကြလြုံးတွကေို ပိတလြိုကမြိတယ်။ ဘာလာတော့မယဆြိုတာ သိနတေဲ့ မာ့နှုတခြမ်းတွကေ ပြင့အြာသှားတယ်။ ပူနှေးစိုစွတတ်ဲ့ မောငမြွိုးနှုတခြမ်းအစုံက မာ့နှုတခြမ်းသားလေးတွပေေါြ လာဖိကပပြှီလေ။ မာ့အသှေးအသားတွကလေည်း နှေးထွေးလာပြီလေ။
………………………………………….
ကနွောြ ဘယလြိုမှ စိတကြိုထိန်းလို့ မရတော့ဘူးဗွာ။ တကယတ်မ်းကတော့ မမမာတို့အိမမြှာ လာနကတေည်းက ဒီလို အခွင့အြရေးမွိုး ပေါမြလားလို့အတွေးနဲ့ တခွိနလြုံး စိတလြှုပရြှားနခေဲ့ရတာ။ အခုအခွိနမြှ မလှုပရြှားရင် ဘယတ်ော့မှ အခွင့အြရေးပေါမြယဆြိုတာ မသိနိုငတ်ော့ဘူးလေ။ ကနွောြ ဆယတ်န်းကြောင်းသား ဘဝထဲက မမမာ ကနွော့အြိပယ်ာထဲ အိပပြွောသ်ှားတဲ့ ညမွိုးမှာ ကနွောြ အနောကကြ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ကနွော့ည်ီလေးထည့ပြှီး ညှောင့ခြဲ့ရတာကို တခွိနလြုံး စိတထြဲ စွဲနခေဲ့ရတာပေါ့။
အတွေ့အကြုံမရှိတုန်းကတော့ မမမာ တကယအြိပပြွောန်တယ်ေ၊ ကိုယလြုပတ်ာကို ဘာမှမသိဘူးလို့ ထငခြဲ့မိတာပေါ့။ နောကပျိုင်း အတွေ့အကြုံလေး နည်းနည်းရလာတော့မှ အဲဒီတုန်းက မမမာ အိပပြွောန်တယေဆြိုတာ ဘယလြိုမှမဖြစ်နိုငဘြူး ဆိုတာကို သိလာခဲ့ရတယ်။ အဲဒီတုန်းက အခွင့အြရေးက တဈလကမြလောကြ အလိုမှာ ရှိနတောကို အသုံးမခလွိုကရြဘူး။ နောငတ်တွေ တစိမ့စြိမ့ရြနတော။ နောကပျိုင်း ရည်းစားတွရေ၊ ဆောတ်ှဖြေုတရြတဲ့ အခွိနကြှမှ တစိမ့စြိမ့တ်ှေးရင်း နှမှောနမေိတာ။ မမမာရဲ့ တောင့တ်င်းလှတဲ့ ဂွောကြီး ပေါငတ်နကြှီးတွကေို မှန်းမှန်းပြီး ထုခဲ့ရပေါင်း မနည်းတော့ဘူးလေ။ အခု ယောကြွားရပြီးမှ ပိုပြီးတောင့လြာသလိုပဲ။ ဗိုလကြှီးကတောြ ကြောင်းဆရာမဆိုတဲ့ ဂုဏသ်ိကျခာနဲ့ လိုကဖြကပြါပေ့။
မမမာရဲ့ မကြလြုံးလေးတွေ မှေးစင်းသှားပြီး ပါးလလွ နှုတခြမ်းလှှာလေးတွကေ နှင်းဆီပန်းပြင့ဖြတကြလေးတွလေို ပြင့ဟြလာတော့ ကနွော့န်ှုတခြမ်းတွနေဲ့ အလိုလိုဖိကပပြှီး စုပလြိုကမြိတယ်။ စိုစွတပြွော့ပြောင်းလှတဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေ ခွိုမှိနလြိုကတ်ာ။ ကနွော့လြကတ်ှကေ မမမာရဲ့ ရငသ်ားတွကေို အင်ျကြီပေါကြပဲ အသာအုပကြိုငပြှီး ဖစွည်ှဈမိတယ်။ မမမာရဲ့ နှုတခြမ်းက အင့သ်ံလေး ထွကလြာတယ်။ ကနွော့လြညဂြုတကြိုလည်း သူ့လကတ်ှနေဲ့ မသိမသာလေး ဆှဲထားသလိုပဲ။ မမမာ နှုတခြမ်းတွကေို အားရအောငစြုပပြှီးတော့ အသကရြှူဖို့ ခဏခွာလိုကတ်ော့။
” မောငမြွိုး၊ တို့တွေ မလုပသ်င့ဘြူးထငတ်ယန်ောြ”
” အင် ဘာလို့လဲ မမမာရယ်၊ ”
” တို့က မောငန်ှမတွလေေ၊ နောကြ တို့ကအိမထြောငန်ဲ့”
” မောငန်ှမက အဝေးကြီးပါ မမမာရယ်။ နောကပြှီးတော့ ကနွောတ်ို့ နှစ်ယောကစြလုံးက အရှယရြောကပြှီး သူတွပေဲလေ။ လကထြပစြာခွူပဆြိုတဲ့ စာရှကလြေးတဈခုထဲနဲ့ ကနွောတ်ို့ရဲ့ လှတလြပခြှင့တ်ှကေို အဆုံးရှုံးခံလိုကတ်ော့မှာလား”
” မမာ မသိဘူးကြာ၊ မလုပသ်င့ဘြူးလို့ ထငမြိတာပဲ”
” ဟင့အြင်း မမမာ၊ ကနွော့ကြို အခုခွိနမြှာ ဗိုလခြွူပမြှုးကြီး လာတားတောငမြှ နောကမြဆုတတ်ော့ဘူး၊ ကနွော့ကြို ခစွခြှင့ပြေးပါတော့နောြ”
ကနွောကြ ပါးစပကြသာ ခွင့တ်ောင်းနတော၊ လကတ်ဈဖကကြတော့ မမမာရဲ့ ထမိနကြိုဖြညပြှီး သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီ သားရညမြှော့ကြိုုးအောကြ လကထြိုးသှင်းပြီး စောကဖြုတကြို စမ်းနပြေီ။ မမမာက ပါးစပကြသာ ဟင့အြင်းလုပန်တော၊ စောကဖြုတကြှီး တဈခုလုံးကတော့ ဖောင်းကြှပြီး အရညတ်ှေ ရှှဲလို့ပါလား။ ကနွော့လြကခြွောင်းလေးက အဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေးကို ပြတပြှီး စောကစြေ့လေးကို ပြတခြွလေိုကတ်ော့
” အှန့ြ…. အို မောငမြွိုးရယ်၊ မမကို ဘာတွလေုပန်တောလဲကြာ”
မမမာလို အိမထြောငသ်ည် အတွေ့အကြုံရှိပြီးသူတွကေ အဲလိုပြောလာတော့ မူလကြီဆိုတာ အသိသာကြီးပဲလေ။ သူ့ပေါငန်ှဈလုံးက ကနွော့လြကဖြွံကို လိမည်ှပလြိုကပြှီး သူ့လကသ်ည်းတွကေ ကနွော့ကြွောပြငကြို ကုတခြှဈလိုကကြတည်းက သူတောတ်ောကြို ရှနပြေီဆိုတာ သိလိုကရြပြီလေ။ သူ့ဘောင်းဘီအောကကြ ကနွော့လြကကြို ပြနဆြှဲထုတလြိုကပြှီး လကန်ှဈဘကန်ဲ့ ထမိနရြော အတွင်းခံဘောင်းဘီရော ဆှဲပြီးတော့ ခွှတခြပြဈလိုကတ်ော့တယ်။
” အို့ .. မောငမြွိုး အိမရြှေ့တံခါးကြီး ပိတထြားရဲ့လား၊ မတောတ်ဆ လူဝငလြာဦးမယ်၊”
” ဟုတကြဲ့ မမမာ၊ ကနွောြ သှားပိတလြိုကမြယ်၊ ခဏလေးနောြ”
သူ့ပေါငကြှားလေးကို လကဝြါးနဲ့အုပကြာရင်း ပကလြကကြလေးဖြစ်နတေဲ့ မမမာကို ခဏထားခဲ့ပြီး အိမရြှေ့ကို ကနွောြ ကမန်းကတန်း ထွကလြာခဲ့တယ်။ အိမရြှေ့တံခါးကို ကလန့ထြိုးပိတပြှီးတော့မှ အခန်းထဲ ကမန်းကတန်း အပြေးလေး ဝငလြာမိတယ်။
” မောငမြွိုးရယ်၊ မင်းမမကို ဘာတွလေုပန်တောလဲကြာ.. အို.. ဟင်းးး..”
အခန်းတံခါးပိတ် အပြေးလေးဝငလြာတဲ့ မောငမြွိုးတဈယောကြ၊ မာ့ပေါငန်ှဈလုံးကြား ခေါင်းအတင်းထိုးထည့ြ၊ မာ့ပြားအုံလေးကို လာပြီးယကတ်ော့၊ မာ့ပြားရညတ်ှလည်ေး တစိမ့စြိမ့ြ ထွကကြကြုနရြပြီလေ။ ဟင့ြ ကောငကြလေးတောင် ဟိုးအရငတ်ုန်းကလို မနူးမနပကြလေး မဟုတတ်ော့ဘူး။ မာ့အရသာဖူးလေးကို သူ့လွှာထိတလြေးနဲ့ တဆတဆြတထြိုးတော့ မာ့တကိုယလြုံးကို တွန့လြိမန်အေောင် ခံစားရတယလြေ။
မာ့ဒူးနှစ်လုံးကို ထောငလြိုကပြှီး ပေါငန်ှဈလုံးကို လိနကြစွဖြို့ ကြိုးစားတော့ မောငမြွိုးခေါင်းကို သှားညှပမြိနသလေို ဖြစ်သှားတယ်။ အဲဒါနဲ့ ပေါငပြှနကြားပြီး ဖငကြှီးတွကေို ကော့ပေးလိုကမြိတယ်။ မောငမြွိုးက မာ့တငသ်ားတွကေို သူ့လကဖြဝါးကြီးနှစ်ခုနဲ့ ဆုပည်ှဈပြီးတော့ သူ့လွှာနဲ့ ပိပိလေးအတွင်း ဝငသ်လောကထြိုးလိုကြ၊ အရသာဖူးလေးကို လွှာထိပကြလေးနဲ့ ထိုးလိုကြ၊ အမွိုးအမွိုးကို ကညှော့နတေော့တာပါပဲရှင်။
“မောငမြွိုး လာတော့ကြာ မမ မနနေိုငတ်ော့ဘူး ”
မောငမြွိုးလကကြို ဆှဲပြီး မာ့အပေါတ်ကလြာဖို့ ခေါလြိုကတ်ော့တယ်။ မာ့ပိပိလေးထဲမှာ အရမ်းကို လိုချင်န်ပြေီလေ။ မောငမြွိုး မာ့အပေါမြှာ မှောကရြကတ်ကလြာပြီး မာ့နှုတခြမ်းတွကေို လာနမ်းတယ်။ မာ့ပိပိလေးရဲ့ အနံ့တောငရြနတယ်ေ။ ဟှန့ြ။ အာ့တာလည်း စိတကြို တမွိုးကြှစတောပဲလေ။ မောငမြွိုးရဲ့ဒုတခြွောင်းကြီးက မာ့ပေါငခြှဆုံမှာ ဟိုထိုးဒီထိုးနဲ့ ခစ်ခစ်။
မာလည်း လကတ်ဈဖကန်ဲ့ လှမ်းကိုငပြှီး ထိန်းလိုကရြတယ်။ အင်း အရှယကြတော့ စံခွိနမြှီပဲ၊ သူ့အဖလေောကတ်ော့ ဖြစ်လာပြီပဲ။ ပူနှေးနှေးနဲ့ ထိပမြှာ အရညခြွှဲခွှဲလေးတွတေောင် ပနပြေေီဖြစ်တဲ့ သူ့ကောငကြှီးကို မာ့ပိပိအဝလေးကို လကန်ဲ့စမ်းပြီး တေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ အဲတော့မှ သူက ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိသှင်းလာတယ်။ အင်း။ တဝကလြောကဝြငလြာတော့ မာ့လကကြို လှှတလြိုကတ်ယ်။ မာ့လကဖြဝါးနှစ်ဖကကြ မောငမြွိုးရဲ့ ကစွလြဈမာကြောနတေဲ့ တငပြါးတွကေို လှမ်းထိန်းကိုငထြားမိတယ်။
“အား..ကြှတဈြ ကြှတဈြ”
နာလို့မဟုတဘြူးရှင့ြ၊ ကောင်းလို့ အသံထွကြ ငှီးလိုကမြိတာပါ။ သူ့ကောငကြှီးက မာ့အတွင်းထဲကို စေးစေးပိုငပျိုငလြေး ထိုးဝငလြာတော့ မာ့အတွင်းနံရံတွေ အကုနလြုံးကို ပြတတ်ိုကသ်ှားတယလြေ။ အကြောပေါင်းတဈထောင် စိမ့တ်ယဆြိုတာ အဲဒါမွိုးပဲနမှောပေါ့။ မာ အဲ့ဒီအရသာလေးကို မှေးပြီးခံစားနတေုန်းမှာပဲ မာ့ဆီးခုံနဲ့ သူ့ဆီးခုံနဲ့ ဖိကပမြိသှားတော့တယ်။
မောငမြွိုးလေ မာ့ ဂွိုင်းအောကကြနေ သူ့လကတ်ှကေို တဖကတ်ခကြြ လွှိုကာထိုးထည့ပြှီး မာ့ပုခုံးတွကေိုဆှဲလို့၊ ဖငကြိုကြှကြှပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ချော့သှင်းတယ်။ နောကတ်ော့မှ အရှိနစြယူပြီး အားမနာတမ်း ဆောင့တ်ော့တာပဲ။ မာလည်း မာ့ပေါငလြုံးကြီးနှစ်လုံးနဲ့ သူ့ခါးကိုညှပထြားပြီး မာ့ခွသလေုံလေးတွနေဲ့ သူ့ပေါငကြိုခွိတလြို့ သူအဆောင့မြှာ ကိုယ့ဆြီကို ဆှဲဆှဲသှင်းပေးလိုကတ်ယ်။ အားကောင်းမောငသ်န် မောငမြွိုးဆောင့ခြကြကြတော့ မာတို့လငမြယားရဲ့ ကုတငကြှီးတောင် တုနခြါနတေော့တာပဲ။ မသိများမသိရငတ်ော့ သရဲချောကန်သလေားတောင် ထငရြမယန်ောြ။ သရဲနီနီကြီး ကုတငကြို စကောဝိုင်းဖြစ်အောင် တွန်းနသလေိုပေါ့။ ခစ်ခစ်။
မာတို့နှစ်ယောကြ အသံလေးတွေ တိုးတိုးလေး ကြိတင်ှီးရင်း အားရပါးရ အခစွတ်ိုကပြှဲ နှဲလိုကကြှတာ၊ မာလည်း အရသာ အထွတအြထိပရြောကရြော၊ မောငမြွိုးရဲ့ကြောကုန်းကို ကုတခြှဈပစ်လိုကမြိတော့တယ်။ မောငမြွိုးလည်း ဆတကြနဲ့တွန့သ်ှားပြီးမှ သူ့လရည် ပူနှေးနှေးတွကေို မာ့ကိုယထြဲမှာ တဆဈဆဈပန်းထုတန်တေော့တယ်။ အမလေး မပြီးနိုငဘြူးရှင်၊ ဘယလြောကမြွား အောင်းထားသလဲမသိဘူး၊ မာ့စိတထြဲ တဈဂါလံလောကတ်ောင် ရှိမလား ထငမြိတယ်။
မာတို့နှစ်ယောကြ တဈယောကကြိုတဈယောကြ တင်းတင်းကြပကြှပလြေး ဖကရြင်း နားနကြမေိတယ်။ မောငမြွိုးရဲ့ကောငကြှီး နည်းနည်းလေး ပြော့သှားတော့ မာ့ကိုယထြဲက အရညတ်ှကေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အပြငကြို စီးကလွာတာ ခံစားလိုကရြလို့။
” ဟဲ့ မောငမြွိုး မှေ့ယာပေါမြှာ ကြကကြုနမြယ်၊ တဈခုခုပေး သုတလြိုကရြအောင်”
ဆိုပြီးပြောမှ သူက မမှီမကန်းနဲ့ မာ့ထမိနကြို ကောကပြေးတယ်။ အဲဒါနဲ့ပိတပြှီး ကမန်းကတန်း ထရတယ်။ မတတန်ိုငဘြူး အိပယ်ာခင်းက လွှောလြို့ရသေးတယ်၊ မှေ့ယာပေါကြသွှားရင် ကြကပြှီးကနွခြဲ့မှာ၊ ခစ်ခစ်။ မာလည်း ပေါငခြှဆုံကို ထမိနန်ဲ့ပိတပြှီး အိမသ်ာဘကကြို အမှနပြှေးရတော့တာပေါ့ရှင်။
………………………………………
အဟီး ကနွောလြည်း မမမာပြောလို့ ပြာယိပြာယာနဲ့ ကြမ်းပေါကြနွတေဲ့ အဝတတ်ဈခု ကောကလြိုကတ်ာ ကိုယ့ပြုဆိုးဖြစ်နတောနဲ့ အသာလေး ဘယလြကန်ဲ့ပြောင်းကိုငပြှီး၊ သူ့ထမိနကြိုပဲ ကောကပြေးလိုကမြိတယ်။ ဘာရယလြို့တော့ မဟုတပြါဘူး။ ကိုယ့ဘြာသာကိုယတ်ော့လည်း တခါတလေ ပုဆိုးထဲ ဂွလှေိမ့ရြင်း ထုတလြိုကမြိတာတွလည်ေး ရှိဖူးပါတယ်။
ကုတငဘြေးမတတ်တရြပပြှီး ပုဆိုးကြင်းထဲ ခွထေောကလြွှိုဝတရြင်းနဲ့ အခန်းပြငကြို အပြေးလေးထွကသ်ှားတဲ့ မမမာကို လိုကကြှည့န်မေိတယ်။ အသားက သိပမြဖြူပမေဲ့ ဖငလြုံးနဲ့ ပေါငတ်နတ်ှကေ ဝင်းနတောပဲ။ အပေါပျိုင်းက အင်ျကြီတောငမြကြှတသ်ေးပဲ တခွီပြီးသှားတာ အံ့ဩနမေိတယ်။ အခု ထမိနကြို ပေါငကြှားအုပကြိုငပြှီး အခန်းထဲက ပြေးထွကသ်ှားတော့ ဖငလြုံးကြီးတွကေ တုနခြါရမ်းသှားတာ ကြည့်ရြင်းနဲ့ စိတကြ ပြနထြလာပြနတ်ယ်။
အခုနကတည်းက နည်းနည်းသာပြော့သှားတာ လုံးလုံးကြီး ရှုံ့သှားတာမဟုတတ်ဲ့ ညီတောမြောငကြလည်း နည်းနည်းလေး ပြနမြာလာတယ်။ တောငတ်ော့ မတောငသ်ေးပါဘူး။ မာမာလေးဖြစ်လာတဲ့ အဆင့ပြါပဲ။ ပုဆိုးဝတပြှီးတော့ ကနွောလြည်း မမမာထွကသ်ှားတဲ့ မီးဖိုချောငဘြကကြို လိုကလြာခဲ့မိတယ်။ ကနွောြ မီးဖိုထဲရောကတ်ော့ မမမာ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတယ်။ ကနွောလြည်း ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ဆပပြှာမှှေးနဲ့ ညီတောမြောငကြို သသခွေောခွာ တိုကခြွှတဆြေးကြောလိုကတ်ယ်။
ကနွောရြချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတော့ မမမာက ဓါတဗြူးထဲက ရနှေေးနဲ့ ကောဖြီသရီးအငဝြမ်း ဖြောန်တော တွေ့ရတယ်။ ကနွောကြ သူ့နောကန်ားကပရြပပြှီး ဆံပငကြို တပတလြွှိုထုံးထားလို့ ပေါန်တေဲ့ လညကြုတသ်ား ဝင်းဝင်းလေးကို ငုံ့နမ်းလိုကတ်ယ်။
” အို့”
ရုတတ်ရကမြို့ မမမာ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။
“ခစွတ်ယ် မမမာရယ်”
“အင်း.. တို့ကလည်း မောငမြွိုးကို ခစွပြါတယကြှာ၊ ဒါပမေဲ့ မကြာခငမြှာ မောငမြွိုးအဈကို ပြနလြာတော့မယန်ောြ၊ တို့တွေ အဲလိုနလေို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့ဘူး”
မောငမြွိုးအဈကိုလို့ သူပြောလိုကတ်ာ သူ့ယောကြွားကို ရညည်ှှန်းလိုကမြှန်း ကနွောသ်ိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ အခုသူမှ မရှိသေးတာလေ၊ အဟီး။ နှောငလြာ နှောငခြါဈေးပေါ့လေ။
” အင်းပေါ့ မမမာရယ်၊ ကနွောြ နားလညပြါတယ်။ အခုတော့ လှတလြှတလြပလြပ် ခစွပြါရစဗွော”
မမမာက ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ ကနွော့ကြို ကောဖြီခွကလြှမ်းပေးရင်း။
“ကဲ ကိုတောခြွော ဒါလေးသောကလြိုကြဦး၊ လာပြီး အပိုတွေ ခွှဲမနနေဲ့၊ သူဘာလိုချင်မြှန်း တို့သိပြီးသား ခစ်ခစ်”
သူပြောတာလည်း ဟုတန်တေော့ ကနွောလြည်း နည်းနည်းတော့ ရှကသ်ှားတယ်၊ အဟီး။ ကိုယကြ လိုးချင်တ်ာကို အခစွတ်ှေ ဘာတွနေဲ့ ရှှီးနတောကိုး။ အဟီး ရှကရြှကန်ဲ့ပဲ ကောဖြီဖြကယ်ူပြီး ကုလားထိုငမြှာ ထိုငသ်ောကန်လေိုကတ်ယ်။ မမမာလည်း သူ့အတွကြ ကောဖြီတဈခွကဖြွောပြှီး ကနွောန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ကုလားထိုငမြှာ ဝငထြိုငရြင်း သောကန်တယ်ေ။ မမမာက နောကတ်ော့ ကနွော့ကြို ပြုံးစေ့စေ့နဲ့ကြည့်ရြင်း ကနွောစြားပြဲတငထြားတဲ့လကကြို လာကိုငပြှီး ပြတပြေးနရင်ေးက
” အလကားနောကတ်ာပါ မောငမြွိုးရယ်။ မမကလည်း မောငမြွိုးအပေါမြှာ သံယောဇဉရြှိပါတယ်။ အဲ့ဒါအပြငလြေ ခုနက မောငမြွိုးလုပပြေးတာ အရမ်းကောင်းလို့ မမကတောင် ကိုယ့ကြိုယကြို သတိပေးရဦးမယလြို့၊ စိတအြလိုကို အရမ်းမလိုကဖြို့လေ။ တောကြှာ မမက အိမထြောငန်ဲ့၊ မောငမြွိုးလို လူပျိုလူလှှတကြလေးနဲ့ ဖြစ်တာ လူသိသှားလို့ကတော့ မမဘဝက ပြီးသှားပြီပဲလေ။ မမအပေါြ နားလညပြါကြာ”
“နားလညပြါတယ် မမရယ်၊ လာ အခု အခွင့အြရေး ရှိနတေုန်းလေး အခွိနကြို အကြိုးရှိရှိ သုံးကြရအောငလြား”
ကနွောကြ ပြောပြောဆိုဆိုပဲ ထိုငရြာကထပြီး မမမာရဲ့ လကကြလေးကို ဆှဲလိုကပြါတယ်။
” အောျ.. ဒီကလေးကလည်း ပြောလေ ကဲလပေါလားကြယ်”
ပါးစပကြပြောနပမေေဲ့ မမမာတဈယောကြ ကနွောလြကဆြှဲခေါရြာနောကြ လိုကလြာခဲ့ပါတယ်။ ကနွောြဦးတညန်တောကတော့ သူတို့လငမြယားအိပတ်ဲ့ နှစ်ယောကအြိပ် ကုတငကြှီးဆီကိုပေါ့။
………………………………………………….
မမမာဘောဒြီက ကနွောြ ဆယတ်န်းတုန်းကထကြ အများကြီးထွားလာတယ်။ မမမာရဲ့ တငပြါးကြီးတွကေ အားရပါးရကြီးတွပေဲ။ အခုလို တဈလနီးပါးလောကြ နေ့တိုင်း လငမြယားလိုနခေဲ့ပြီး လိုးနတောတောငမြှ မဝနိုငဘြူး။ အခုလည်း မနကဖြှနဆြို မမမာရဲ့ယောကြာြး ရှေ့တန်းက ပြနလြာတော့မယဆြိုလို့ ငတတ်ော့မယ့်နေ့တွအတွေကြ တနအြောင် တဈနကေုန် လိုးနမေိတယ်။ များသောအားဖြင့ကြတော့ ဖငဖြူးတောင်းထောင် လုပဖြစ်တာများတယ်။ နည်းနည်းညှောင်းသှားမှ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှကြေီးထိုးပုံစံကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဇိမဆြှဲလိုးတယ်။ မှေ့ယာတွမစွေန်းအောင် အောကမြှာ သဘကတ်ှေ ခင်းထားလိုကတ်ယ်။ ရလည်ေး ထမဆေးဖြစ်ကြတော့ဘူး ။
မမမာရဲ့ဖငလြုံးကြီး နှစ်လုံးကြားက အညိုရောင် ခရပြငေ့လြေးကို သူ့လကခြွောင်းထိပန်ဲ့ ထိုးထိုးဆှပေးနတေော့ မမမာ ဖငကြှီးတရမ်းရမ်းနဲ့ မလုပဖြို့ ပြောသေးသည်။ သူလည်း အတင်းမလုပပြါ။ ဂယွမြွားများသုတပြှီး လကခြလညကြို ရှောရှောရှူရှူ အဝငအြထွကလြုပလြို့ရတော့ မမမာ သိပမြငှင်းတော့။ နောကတ်ော့ လကည်ိုးနှင့ြ လကခြလယ် နှစ်ချောင်း။ မမမာ ခရပြငေ့လြေးက လကန်ှဈချောင်းကို ကောင်းကောင်းလေး အသားကသွှားတော့ မောငမြွိုးက သူ့ကောငကြှီးကို ကြနဒြုံးစွပပြှီး ထိပန်ှင့စြမ်းကြည့်သ်ည်။
” မမမာ ကနွောြ နည်းနည်းစမ်းကြည့်မြယန်ောြ ဟုတလြား”
“အင်း”
မမမာ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့ြ ဖြသည်ေ။ နာမှာလည်း ကြောကသ်ည်။ စိတထြဲမှာလည်း တမွိုးကြီး။ သို့ပမေဲ့ မောငမြွိုး ခုနက ဂယွတ်ှေ အများကြီးနဲ့ လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ အဝငအြထွကလြုပတ်ော့ တမွိုးလေး ခံလို့ကောင်းသားမို့ သူ့လီးကြီးနဲ့ စမ်းမယဆြိုတော့ မမမာကိုယတ်ိုငကြလည်း စမ်းကြည့်ခြငွသ်ည်။
” အိ.. အား နည်းနည်းနာတယ် မောငမြွိုး၊ အရမ်း မထည့လြိုကန်ဲ့နောြ”
” ဟုတ် မမမာ ”
မောငမြွိုး အသကကြိုအောင့ပြှီး သူ့လီးထိပကြလေးကို ခရေးပြင့လြေးအဝမှာ ဝငတ်ယဆြိုရုံလေး တွန်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ ဂယွတ်ှမွေားတာရယ် ခုနက လကန်ှဈချောင်းနဲ့ လုပထြားတာရယကြှောင့ြ ခဏလေးနှင့ြ ဒဈဖူးက ပြှတကြနဲ ဝငသ်ှားသည်။ ခေါင်းဝငသ်ှားမှတော့ ကိုယကြသိပမြခကတ်ော့။ ရှေ့တိုးနောကဆြုပလြုပရြင်းနှင့ြ သူ့လီးတဈချောင်းလုံး မမမာရဲ့ နောကပြေါကကြို ဝငသ်ှားပြီ။
သူ့ဆီးခုံနှင့ြ မမမာ ဖငလြုံးကြီးတွေ တသားထဲ ဖိကပန်လပြေေီ။ ဖီလငကြတော့ တမွိုးလေး။ သူကိုယတ်ိုငလြည်း တခါမှ မလုပဖြူး။ မမမာအတွကကြလည်း ပထမဆုံးဆိုတော့ နှစ်ယောကစြလုံး ဖိန်းတိန်းရှိမ်းတိန်း ဖြစ်နကြသေည်။ ခဏနတေော့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့န်ရောကနေ အရှိနရြလာသည်။ သူ့ပေါငခြှံနှင့ြ မမမာဖငလြုံးကြီးတွေ တဖန်းဖန်းမှညအြောင် ဆောင့လြိုးနမေိသည်။
ခရပြငေ့လြေး၏ တင်းကြပမြှုကြောင့ြ သူ ကြာကြာမထိန်းနိုင်၊ ကြနဒြုံးထဲကို သူ့လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကပြှီး ပြီးသှားရတော့သည်။ စိတကြွနပေသ်ှားသော မောငမြွိုးက မောမောပန်းပန်းနှင့ြ မမမာ ကိုယလြုံးကြီးကို နောကမြှ သိုင်းဖကရြင်း လှဲခလွိုကလြတေော့သည်။
=========================
” ဟေ့ မောငမြွိုး၊ မင်းတောင် တောတ်ောလြေး ကြီးလာပြီကိုးကြ။ အေးလေ တကျကသိုလ် ကြောင်းသားကြီးတောင် ဖြစ်နမှကေိုး”
” ဟုတကြဲ့ အဈကို၊ အဈကိုတောင် အသားတွေ အတောမြဲသှားတယန်ောြ ”
မာ့ကိုကိုနဲ့ မောငမြွိုးတို့ စကားပြောနကြတောကြည့်ပြှီး မာ ကိုယ့ကြိုယကြို မလုံမလဲ ဖြစ်မိတယ်။ ကိုကိုက မာနဲ့ မောငမြွိုးကို အမွိုးအရင်းလို့ပဲ မှတထြားတော့ ဘာမှ မယုံသင်ျကာ မဖြစ်ဘူးရှင့ြ။ မနေ့က ကမွတို့တပကြ ရှေ့တန်းပြနတ်ှကေို ပန်းခကပြန်းစည်းတွနေဲ့ သှားကြိုခဲ့ကြတာပေါ့။ ညရောကတ်ော့ ကိုကိုက သူ ပြတလြပန်ခေဲ့တာကို အတိုးခပြှီး အစွမ်းကုနကြို ကြမ်းတာရှင်။ မောငမြွိုး တဖကခြန်းက ချောင်းနလေိမ့မြယ် ဆိုတာကိုလည်း ကမွကသိနတေော့ ပိုပြီး စိတထြနရသေလိုပဲ ၊ စောကရြညတ်ှေ တရှှမ်းရှှမ်းပေါ့။
ကိုကိုကတော့ အရမ်းသဘောကနွတောပေါ့။ သူ့ဇနီး၊ ကြောင်းဆရာမ အလိမျမာလေးတဈယောကြ သူ့ကိုမွှောရြင်း လီးငတန်ရရှောမှာပဲလို့ တွေးရင်း ကမွအလိုတွကေို အစွမ်းကုန် ဖြည့ပြေးနတောပေါ့ရှင်။ မနကကြှတော့ ကမွတို့နှစ်ယောကစြလုံး နမှငေ့မြှပဲနိုးတော့တယ်။ အခု မောငမြွိုးစောစောထပြီး ဝယပြေးထားတဲ့ မုန့ဟြင်းခါး လဘကရြညတ်ှေ သောကပြှီး စကားစမှီ ပြောနကြတောပေါ့ရှင်။
ခဏနတေော့ မောငမြွိုးလည်း အပြငထြှကသ်ှားပြီး၊ ကိုကို့ကိုလည်း တပရြင်းမှုးက အခေါလြှှတလြိုကလြို့ ထွကသ်ှားတာနဲ့ မာလည်း ထမင်းခကြြ ဟင်းခကြြ အိမရြှင်းလုပရြင်း ကနွခြဲ့တော့တာပေါ့။
………………………………………
” မာရေ ကိုတော့ ကံကောင်းပြီထငတ်ယ်။”
” ဘာဖြစ်လို့လဲကို”
” အဘက ခေါပြှောတယ်။ ကို့ကို မင်း ပငပြန်းလှပြီ တဈလှည့န်ားဦးတဲ့။ အခု သူ့ပီအလေုပဖြို့ ကို့ကိုပြောလိုကတ်ယ်။ ကိုနောကဆြို မာနဲ့ ခွဲမသှားရတော့ဘူး သိပြီလား”
” ဟုတလြား ကို၊ ဝမ်းသာလိုကတ်ာ ကိုရယ် ”
မာ တကယပြဲ ဝမ်းသာပါတယ်။ ကိုယ့ယ်ောကြွားရှိရကန်ဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကထြဲ နရတော ပငွြးဖို့ကောင်းတယဆြိုတာ မာက လကတ်ှေ့သိပြီးပြီလေ။ နောကပြှီး ဂတိတညတ်ဲ့ အဘကို ပေးကြှေးခဲ့ရတာတွလည်ေး တနပြါတယလြို့ တွေးနမေိတယ်။
” ကိုတို့ အဲဒါဆိုရင် ကလေးယူဖို့ အစီအစဉဆြှဲလို့ရပြီပေါ့ အခစွရြယ်”
ကိုပြောလိုကမြှ ကမွ ထိတကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်။ မောငမြွိုးနဲ့ ကမွ အခစွကြှမ်းခဲ့ကြတာ၊ ပြီးခဲ့တဲ့ တဈပတကြ ကမွ ဆေးသောကဖြို့ကို လုံးလုံးကြီး မေ့နခေဲ့ပါလား။ ဘုရားဘုရား၊ အခုမှ သတိရတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကိုရှိနပြေီဆိုတော့ တောသ်ေးတာပေါ့နောြ။
” အင်းပေါ့ ကို၊ ကိုက ဘာလိုချင်တ်ာလဲ သားလေးလား သမီးလေးလား..”
=========================
” သမီးလေးက အမတေူလို့ထငတ်ယ် ခစွစြရာလေးကြာ”
” ကိုရယ်၊ သားလေးလိုချင်န်တေဲ့ ကို့ကို သားလေး မမှေးပေးနိုငတ်ာ စိတမြကောင်းပါဘူး ကိုရယ် ”
” အိုကြာ အဲဒါက ဟိုအရငတ်ုန်းက ပြောတာပါ။ အခုကတော့ ဘာလေးမှေးမှေး ကိုယ့ရြငသ်ှေးပါပဲကြာ။ ကိုယကြတော့ အတူတူခစွတ်ာပါပဲ”
တကယ့ကြို တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုငပြင် ကိုပြနလြာပြီးတာနဲ့ မာ ကိုယဝြနရြှိခဲ့ရတယ်။ မာ့စိတထြဲမှာတော့ မောငမြွိုးကြောင့လြို့ စိတထြဲမှာ ဖြစ်နခေဲ့ရတယ်။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကိုပြနမြလာခင်၊ တဈပတလြောကအြလိုမှာ မောငမြွိုးက တနအြောငဆြိုပြီး နေ့ရောညပါ မာ့ကို လိုးနခေဲ့တာလေ။ မာကိုယတ်ိုငကြလည်း လိုလိုလားလားပါ။ အဲဒီအခွိနကြလည်း မာက ဆေးသောကဖြို့ကိုလည်း မေ့နတယေလြေ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကိုက ဘာမှ သံသယမဖြစ်လို့ အဆငပြှနခေေဲ့ပါတယ်။ မောငမြွိုးကတော့ မာ့ကိုယဝြနန်ှဈလလောကမြှာပဲ ကြောင်းပြီးသှားလို့ အလုပလြုပန်ပြေီဆိုတော့ မာတို့နဲ့ မနတေော့ပါဘူး။
ကိုကလည်း အဘ(တပရြင်းမှုး) နဲ့ အနီးကပန်ရလေို့လား မသိဘူး၊ အရငကြလို ရိုးရိုးသားသား မဟုတတ်ော့ပါဘူး။ လကဆြော့ ခွဆေော့လေးတွေ ရှိလာပါပြီ။ သူက တသကလြုံး ရိုးလာခဲ့သူဆိုတော့ မာ့ကိုလည်း အရိုးအတုံးလို့ ထငထြားလို့ ထငတ်ယ်။ ပိရိအောင် သူ မနတတေပြါဘူး။ သူခွလှမြေးတွေ ပကြန်တော မာသိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ မာလည်း မပြောပါဘူး။ ကိုယကြိုယတ်ိုငတ်ောင် သူ့ကြယရြာမှာ ကဲခဲ့တာပဲ။ ယောကြွားလေးဆိုတာ နည်းနည်းပါးပါးတော့ ရှိမှာပေါ့လလေို့ဆိုပြီး လှှတထြားပေးလိုကပြါတယ်။ မာ့အာရုံက အခုတော့ မာ့သမီးလေးဆီမှာပဲ ရှိနတေော့တာလည်း ပါမှာပေါ့နောြ။
ပြီးပါပြီ။