အောစာအုပ်

သူနာပြုမလေး

သူနာပြုမလေး
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

ခငခြငလြေးတဈယောကြ သူနာပြုသငတ်န်းဆင်းပြီး တောရှာလေးတဈရှာမှာ တာဝနကြတွယ်။ အသကကြငယင်ယ် ရုပရြညလြေးကလည်းရှိတော့ အဖြူနှင့အြနီလေး တွဲဝတထြားရင် ကကြသ်ရရှေိသလို လုံးဝန်းပြီးတောင့တ်င်းတဲ့ တငသ်ားလေးက အိချောပိုထကြ သာတယ်။ အှန်း တငပြဲရှိတယထြငလြား ရငလြည်းရှိတယ်။ မှနမြာဝတစြုံလေးနှင့ဆြို မှငသ်ူတိုင်း ခစွကြှတယ်။

ဒါပမယေ့ြ ခငခြငလြေးမှာ ရည်းစားသနာ မရှိခဲ့ဘူး။ ကြိုကတ်ဲ့သူတွေ ရှိပမယေ့လြည်း ခငခြငလြေး စိတမြဝငစြားရဲဘူး။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ခငခြငလြေးရဲ့မိဘက ဆင်းရဲတယ်။ မိဘက ပညာသငပြေးနတေဲ့အရှယမြှာ ရည်းစားသနာများထားခဲ့ရင် မိဘက ပြောဆိုပြီး ပညာဆကသ်ငခြှင့ရြမှာ မဟုတလြို့ပဲ။

“ကဲ ညီမ ညီမလေးကို ဒီရှာကလူတွနေဲ့ မိတဆြကပြေးမယ်”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ ဆရာ”

“ဒီနေ့ ခငမြွားတို့ရှာကို အသဈရောကလြာတဲ့ သားဖြားဆရာမလေးပါ။ သူ့နာမညကြ ခငခြငလြေးတဲ့။ ဝနထြမ်းအသဈတွေ ခပြေးတဲ့အတွကြ အဆငမြပြတောလေးတွရှေိရင် ဒီရှာက ရပမြိရပဖြတွကေ ကူညီစောင့ရြှောကပြေးစချင်ေတ်ယ်”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာကြီး။ ကနွောတ်ို့ စောင့ရြှောကပြေးပါ့မယ်။ အခုတော့ ဆေးပေးခန်းက ဆောကန်ဆေဲ ကာလဆိုတော့ ဆရာမလေးကို ကနွောတ်ို့ရှာက သင့တ်ောတ်ဲ့ အိမတ်ဈအိမမြှာ နရောစီစဉပြေးပါ့မယ်”

“ဒီကိစ်စက ဥက်ကဌကြီးတို့ကို အားကိုးရမှာပဲ”

“ရပါတယ် ဆရာကြီး။ ကနွောတ်ို့ရှာရဲ့ ကနွြးမာရေးနိမ့ကြတွဲ့ အခွအနေတွေေ တိုးတကလြာအောင် ကြေးရှာဆေးပေးခန်းနှင့ြ ဝနထြမ်းခပြေးတဲ့အတွကြ ဆရာကြီးတို့ကို အထူးကြေးဇူးတငပြါတယ်”

“ကဲ ဒီလိုဆို ကနွောြ ဥကျကဌကြီးတို့နဲ့ ကနွော့ဝြနထြမ်းကို စိတခြထွားခဲ့ပါမယ်”

မှို့နယဆြရာဝနကြှီး ပြနသ်ှားပြီးနောကမြှာတော့

“ဆရာမလေး ဘာမှအားမငယန်ဲ့”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ”

“ဆရာမလေးကို ဒေါထြားတို့အိမမြှာ နရောခပြေးပါ့မယ်။ ဒေါထြားတို့အိမကြ ကယွလြည်းကယွတ်ယ် ရတွင်ေးနဲ့လည်း နီးတယ်။”

“ဟုတကြဲ့ ဦး… သင့တ်ောအြောင် စီစဉပြေးပါ”

“ဒေါထြားရေ ကနွောြ ခငမြွားကို တာဝနပြေးလိုကပြှီ”

“အမလေး ကိုရငရြယ်။ ကမွက ဒီလိုသမီးချောချောလေး အိမလြာနတောကိုပဲ အရမ်းဝမ်းသာလှပါပြီ”

“လာ သမီးလေး အဒေါတ်ို့အိမကြို လိုကခြဲ့”

“မင်းမင်းအောငရြေ နင် ငါ့သမီးလေးရဲ့ အထုပတ်ှေ သယခြဲ့တော့”

ခငခြငလြေးက ကိုမင်းမင်းအောငကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ တောသားဆိုပမယေ့ြ အသားက မမဲဘူး။ ရုပရြညခြပသ်န့သ်န့လြေးနဲ့ ကနွြးမာသနစြှမ်းတဲ့သူမွိုးလို့ တွေးနတေုန်း

“သမီးလေး လိုအပတ်ာရှိရင် မင်းမင်းကို ခိုင်း။ အဲ့ဒါ အဒေါ့တ်ူပဲ”

“ဟုတကြဲ့အဒေါြ”

ရှာစပလြေးမှာ ဒေါထြားရဲ့အိမကြို လိုကခြဲ့တယ်။ အိမခြှံဝင်းမှာ ရတွင်ေးလေးနှင့ြ အိမရြှေ့လမ်းဘေးမှာ လယကြှင်းတွေ၊ သန့ရြှင်းတဲ့လကေို ရှူလို့ရတာပဲဆိုပြီး ခငခြငလြေး သဘောကသွှားတယ်။

“လာ သမီးလေး သမီးလေးနမယေ့ြ အခန်းကိုပြမယ်”

“ဟုတကြဲ့ အဒေါြ”

“မင်းမင်းရေ သမီးလေးနမယေ့ြ အခန်းကို ရှင်းပေးစမ်းပါဦးကြယ်”

“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”

မင်းမင်းတဈယောကြ ဖငပြေါ့စွာ အခန်းကို ရှင်းလင်းပေးလိုကတ်ယ်။ အဒေါ့အြိမန်ှင့ြ မင်းမင်းတို့အိမကြ ခွံဝင်းတဈဝင်းထဲ။ ဆရာမလေးကလည်း အရမ်းလှတော့ မင်းမင်း ရငခြုနန်ရပြေီလေ။

“ဆရာမလေးရေ ပြီးပြီဗြ”

“အာ ကိုမင်းမင်းကလည်း ဆရာမလို့ မခေါပြါနဲ့ရှင်။ ခငလြေးလို့ပဲ ခေါပြါ”

“ဟုတကြဲ့ ခငလြေး”

ခငလြေး အခန်းကို နရောလေးခလွိုကတ်ယ်။ အခန်းနောကဘြကမြှာ ပြတင်းပေါကကြလေးနှင့မြို့ အလင်းရောငလြေးရတယ်။ ပါလာတဲ့ အလှပြငပြဈစည်းကို နရောလေးခွ၊ အိပရြာလေးခင်းပြီး လှဲခလွိုကပြှီး နားလိုကတ်ော့ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။

“ခငလြေး ခငလြေး”

“ဟင် ”

“အိပပြွောန်တောလား”

“ဟုတကြဲ့ ကိုမင်းမင်း”

“ခငလြေး ရချိုးဖို့ ကနွောြ ရဖြညေ့ထြားတယ်”

“အားနာစရာ ကိုမင်းရယ်”

“အားမနာနဲ့ဗွ။ ရတွင်ေးနားမှာ ရအေိုးရှိတယ်။ အဲ့ဒီမှာ ခွိုးရမယ်”

ခငလြေး ရတွင်ေးနားကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ချောကလြုံးဝင် စဉ့အြိုးလေးနှင့ြ သဈသားပြားကြီးတဈပြား ခင်းထားတဲ့ နရောလေး။ ဟင်းလင်းပြငကြှီးမှာမို့ ခငလြေး ရှကသ်ှားတယ်။ အဆောငမြှာနတေုန်းက ရချိုးရင် တကိုယလြုံး ခွှတပြှီး ရချိုးခဲ့တာ အခုတော့ ဟင်းလင်းပြငကြှီး။ “အင်းလေ သူဓလေ့နှင့ြ သူပဲလေ”။

“ခငလြေး ရချိုးရတာအဆငမြပြလေို့လား”

“ဟုတတ်ယ် ကိုမင်းမင်း”

“အင်းလေ ခငလြေးက အပျိုလေးဆိုတော့ ရှကန်မှောပဲ”

”အဲဒီလိုမွိုးတော့ မဟုတဘြူး ကိုမင်းမင်း။ ခွိုးနကြနေရော မဟုတလြို့ပါ။ ကမွတို့အနနေဲ့ ရှကတ်ာတွကေို ခွာခပြှီး အလုပလြုပရြတာမလား”

“အင်း ဟုတတ်ယဗြွ။ မမှငဝြံ့ ဆေးဆရာတဲ့။ ခငလြေးတို့အနနေဲ့က ကတွောတ်ို့ မမှငဖြူးတဲ့ အရာတွလည်ေး မှငဖြူးနမှောပဲ”

“အင်း အဲတာလည်းဟုတတ်ယ်။ သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ ခငလြေးက သားဖြားဆရာမဆိုတော့လည်း မမှငဝြံ့တာ မရှိဘူးပေါ့”

“ဟုတပြါပြီ။ သူများဟာတွေ မှငဖြူးပြီး ကိုယ့အြလှည့ကြှရင် ကြောကမြနနေဲ့တော့”

“ဟော့တောျ ကိုမင်းမင်း”

“ဟား စတာပါဗွာ။ ကနွောြ ရှောငပြေးပါ့မယ်”

မင်းမင်းနှင့တ်ှေ့ပြီး ခငလြေး ပြောလြာတယ်။ ရှာမှာ တာဝနကြရွင် ပငွြးနမှောလို့ ထငခြဲ့ပမယေ့ြ အခုတော့ မပငွြးရတော့ဘူးလေ။ ခငလြေး ရချိုးပြီး ရငဘြတပြေါြ သဘကလြှမ်းပြီး အိမပြေါတ်ကခြဲ့တယ်။ အခန်းထဲဝငပြှီး သနပခြါးရကြေဲလေး လိမ်းကာ အဝတလြဲပြီး ထွကခြဲ့တယ်။

“သမီးရေ စားလို့ရပြီကြဲ့”

“ဟုတကြဲ့ အဒေါြ”

“မင်းမင်း နငလြည်း တဈခါတည်းစားလိုကလြေ”

“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”

မင်းမင်းနှင့ြ ဒေါလြေးတို့ စားဝိုင်းကို ခငလြေး ဝငစြားလိုကတ်ယ်။

“စားကောင်းရဲ့လား သမီး”

“ကောင်းတယ် အဒေါျ”

ထမင်းစားပြီးသှားတော့

“လာ သမီး လကဖြကလြေးစားပြီး စကားလေးပြောကြတာပေါ့ကြယ်”

“ဟုတကြဲ့အဒေါြ”

ရနှေေးကြမ်းဝိုင်းလေးမှာ ခငလြေးတို့ စကားပြောနကြတေယ်။ ရှဈနာရီခွဲအခွိနရြောကတ်ော့

“သမီးလေး စကားပြောချင်သ်ေးရငပြှော၊ အဒေါတ်ော့ အိပခြငွပြှီ”

တောဓလေ့က လူတွေ အစောကြီးအိပ် အစောကြီးထရတော့ ဒေါထြား အိပရြာဝငသ်ှားပြီ။

“ခငလြေး အိပရြငအြိပတ်ော့လေ”

“နေ့လညကြ အိပထြားတော့ ခငလြေး မအိပခြငွသ်ေးပါဘူး”

“အင်း ကိုမင်းလည်း မအိပခြငွသ်ေးပါဘူး။ ခငလြေး မအိပခြငွသ်ေးဘူးဆိုရင် ဆကစြကားပြောကြမယ်”

“ဟုတကြဲ့ ကိုမင်း”

သငတ်န်းတုန်းက အတွေ့အကြုံတွကေို ဟာသပြောဖြစ်ကြတယ်။ ဒီလိုနဲ့ စကားပြောရင်း ရငန်ှီးသထကြ ရင်းနှီးလာကြတယ်။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ကလေးမှေးတာကို ပြောပြဖြစ်လာတဲ့အဆင့ြ ရောကခြဲ့တယ်။ ညနကလြာတော့

“အင်း ခငလြေးနှင့ြ စကားသာပြောနရရေင် တဈညလုံး ပြောဖြစ်မယ်”

“ဟော့တော့ ကိုမင်း အိပရြေးပကြမြယလြေ”

“ကနွောကြ ရပါတယဗြွ။ ခငလြေးအတွကပြဲ စိတပြူတာ”

“ရှင် ဘာဖြစ်လို့ ကိုမင်း”

“ဒီလိုဗွာ မီးထွန်းပြီး စကားပြောနရင်ေ လမ်းသှားလမ်းလာတွကေ ခငလြေးအပေါြ တမွိုးမှငမြှာစိုးလို့ပါ”

“ဘယလြိုမှငကြှမှာလဲ ကိုမင်း”

“အခုမှရောကလြာတဲ့ ဆရာမလေးကို မင်းမင်းတို့က ခွိုငန်ပြေီလို့လေ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

“တကယပြါ ကနွောတ်ို့ တောရှာတွကေ အမှငမြကယွသ်ေးတော့ ပြောကြသေးတယလြေ”

“အင်း ဒါနဲ့ ရှာတွမှော သမီးရည်းစားတွကြေ စကားဘယလြိုပြောကြလဲ”

“ညဘကပြှောချင်ရြင် အခွိန်းအဆကြ လုပရြတာပေါ့”

“ဘယသ်ှားပြောကြလဲ”

“အဝေးကြီးမသှားဘူးလေ၊း။ အဆငပြှရင်ေ အိမအြနီးအနားမှာပဲ ပြောကြတာ”

“အင်း”

“အဲဒါထကြ အဆငပြှရင်ေ ကောငမြလေးဆီမှာပဲ ပြောဖြစ်တာပေါ့”

“ခစ် ခစ် အခန်းထဲ ခေါပြှောတာလား”

“အင်း ကနွောတ်ို့လည်း ကင်းစောင့လြုပဖြူးတယ်”

“ဟော့တောျ ကိုမင်းမင်း”

“မနကဖြှန် ဘာလုပစြရာရှိလဲ ခငလြေး”

“အင်း မနကဖြှန် ရှာနီးစပကြ ရှာတွကေို သှားချင်တ်ယ်။ သူတို့တွသေိအောငလြည်း ပြောပြချင်တ်ယ်”

“ကနွောြ လိုကပျို့ပေးမယ်”

“ကြေးဇူးပါ ကိုမင်းမင်း”

“ဟင်းဟင်း အခုတော့ မသှားဖူးသေးဘဲနှင့ြ ကြေးဇူးတငန်တော။ သှားကြည့်မြှ ကနွော့ကြို အပြဈမပြောနဲ့”

“ဟင် ဘာလို့ ကိုမင်းမင်း”

“ကနွောတ်ို့ ရှာတွကေိုသှားရင် လှည်းလမ်းကြောင်းကနေ ဆိုငကြယမြောင်းရတာလေ။ လမ်း အရမ်းဆိုးတယ်”

“အယ် တကယလြား”

“မနကဖြှနကြှရင် သိရပြီပေါ့”

“ဟုတ် ကိုမင်းမင်း။ စကားပြောကောင်းနတော ညတောတ်ောန်ကပြှီ။ ကိုမင်းမင်းလည်း အိပတ်ော့”

“ခငလြေးရော အိပတ်ော့မလား”

“အင်း အိပမြယလြေ။ မနကကြှရင် စောစောသှားလို့ရအောင်”

“ဟုတပြါပြီဗွာ”

ခငလြေး စောစောအိပလြိုကတ်ယ်။ ကိုမင်းမင်းရှိလို့ ရှာနီးစပတ်ှကေို သှားလို့ရတယဆြိုပြီး တွေးကာ မင်းမင်းကို ကြေးဇူးတငမြိတယ်။ မနကြ အိပရြာက နိုးလာတော့

“သမီးလေး နိုးလာပြီလား”

“ဟုတကြဲ့ အဒေါြ”

“ဒီမှာ ကောကည်င်းပေါင်းရှိတယ်။ ရနှေေးလည်း ရှိတယ်။ ကောဖြီသောကခြငွရြင် ကောဖြီမဈရှိတယ်။ မင်းမင်း လာပို့သှားတာ”

“ဟုတကြဲ့ အဒေါြ”

ခငလြေး မကြန်ှာသဈပြီး ကောကည်င်းပေါင်းနှင့ြ ကောဖြီသောကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ သနပခြါးလိမ်းကာ အဝတအြစားလဲပြီး အိမရြှေ့က စောင့တ်ယ်။ မင်းမင်းက ဆိုငကြယန်ှင့ြ ရောကလြာပြီး

“ခငလြေး သှားလို့ရပြီလား”

“ရပြီလေ ကိုမင်း”

“ဟေ့ မင်းမင်း ဖြေးဖြေးမောင်းဦး”

“ဟုတကြဲ့ ဒေါလြေး”

“လာ ခငလြေး သှားကြရအောင်”

ခငလြေး ကိုမင်းမင်းဆိုငကြယန်ောကကြနေ ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ရှာပြငရြောကလြာတော့

“ခငလြေး ပြုတကြှမယန်ှောြ”

“ဟုတ် ကိုမင်း”

“အားမနာနဲ့ ကနွော့ခြါးကိုဖကထြား”

“အံမယ် ကိုမင်းနောျ”

“တကယပြှောတာ လမ်းကြမ်းတယ်”

ခငလြေး မဝံ့မရဲဖြစ်ကာ ကိုမင်းခါးကို ဖကလြိုကတ်ယ်။ လမ်းကလည်း အရမ်းဆိုးတော့ ကိုမင်းခါးကို တင်းတင်းလေး ဖကလြိုကတ်ော့ နို့တွကေ ကိုမင်းကြောကို ထိကပန်တယ်ေ။ အခုလိုမွိုး ဆိုငကြယစြီးရတော့ ခငလြေးစိတထြဲ တမွိုးကြီးဖြစ်နတယ်ေ။ ရငလြည်းခုနတ်ယ်။

မင်းမင်းမှာ မိမိကြောကို ခငလြေးရငဘြတန်ှင့ကြပပြှီး ဖကထြားတော့ စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်လာကာ လီးကတောငလြာတယ်။ သာယာတဲ့ အထိအတွေ့က ဖြစ်လာတယ်။ စိတထြဲမှာလည်း ခင်းလေးကို လိုးရရင် အရမ်းကောင်းမှာပဲလို့ တွေးနပြေီး လိုးလို့ရအောင် ကြံစညဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ော့တယ်။

“ရရဲ့လား ခငလြေး”

“အင်း ရတယ် ကိုမင်း”

မေးသူနှင့ြ ဖြသေူ အသံတွကေ မူမမှနတ်ော့ပေ။ နှစ်ယောကသ်ား စိတတ်ှေ ဂယောကကြယကန်ှင့ြ ဖြစ်နပြေီ။ နှစ်ဦးသားလည်း ရိပမြိနတယ်ေ။ ရှာငါးရှာကို သှားပြီးနောကြ ခငလြေးတို့ ပြနလြာကြတယ်။

“ခငလြေး အဆငပြှရေဲ့လား”

“အင်း လူလည်း ညောင်းကိုကန်ပြေီ”

“ခငလြေးတော့မသိဘူး။ ကနွောတ်ောင် ဖငကြွိမ်းနပြေီ”

“ခစ် ခစ် ခစ်၊ ကိုမင်းကလည်း”

“ခငလြေးကရော အတူတူပဲလေ”

“ဟားးးးဟားးးး”

ညနေ အိမပြှနရြောကတ်ော့

“ကဲ ခငလြေးရေ နားလိုကြဦး။ ကနွောြ ညနမှေ ပြနလြာတော့မယ်”

“ဟုတ် ကိုမင်း”

ခငလြေးလည်း ပငပြန်းလာတာမို့ နားရင်း အိပလြိုကတ်ယ်။ ညနစေောင်းမှနိုးကာ ရချိုးလိုကတ်ယ်။ လန်းဆန်းသှားသလို ခံစားရပမယေ့ြ တကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလို နာကငွန်တယ်ေ။

“သမီးရေ အဒေါြ့မှာ ကိဈစပေါလြာလို့ ဟိုဘကရြှာကို သှားရမယ်။ မင်းမင်းကို ခေါသ်ှားလိုကြဦးမယ်”

“ဟုတကြဲ့ အဒေါြ”

“တကယလြို့ အရေးကြီးကိဈစကြောင့ြ ပြနမြလာနိုငရြင် မင်းမင်းအမကေို ခေါအြိပလြိုကန်ောြ”

“ရပါတယ် အဒေါျ”

“အေးကြယ်။ မသှားမဖြစ်လို့သာ သှားရမှာ။ သမီးလေးကို အားနာလိုကတ်ာ”

“သှားပါ အဒေါရြယ်။ ဘာမှ နောကဆြံတင်းမနနေဲ့”

”အေးကြယ်”

ကိုမင်းမင်းနှင့ြ အဒေါြ ဆိုငကြယစြီးပြီး ထွကသ်ှားတယ်။ ခငလြေးလည်း ထမင်းခူးခပစြားလိုကပြှီး ညခုနှစ်နာရီလောကကြှာတော့ မင်းမင်း ရောကလြာတယ်။

“ခငလြေး ထမင်းစားပြီးပြီလား”

“ဟုတ် ကိုမင်း”

“နရတော အဆငပြှရေဲ့လား”

“နာနတောပေါ့။ ကြောတွေ ခါးတွလည်ေး အောင့န်တောပဲ”

“အင်းလေ စီးနကြမေဟုတတ်ော့ ဒီလိုပဲဖြစ်မှာ”

“အင်းပေါ့။ ကိုမင်းကော မဖြစ်ဘူးလား”

“မဖြစ်ပါဘူး”

“အင်း အဒေါရြှိရင် အဒေါြ့ကို ခဏနှိပခြိုင်းရငရြမှာ”

“အာ ကိုမင်းကလည်း လူကြီးကို အားနာစရာ”

“ကနွော့အြဒေါကြ သဘောကောင်းပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ။ ဟင်းးး ကနွော့အြစား နှိပပြေးတယလြို့ သဘောထားခိုင်းလိုကမြယ်”

“အမ် ဘယလြို ဘယလြို”

“ဒီလို ခငလြေး။ ခါတိုင်း အဒေါန်မကေောင်းရင် ကနွောြ နှိပပြေးနကြလေေ။ အခု ခငလြေး နလေို့မကောင်းတော့ ကနွော့အြတွကြ အစားထိုး ပေးနှိပခြိုင်းပေးတာ ပြောတာပါ”

“ခစ် ခစ် ရပါတယ် ကိုမင်းရယ်”

အဒေါမြရှိတော့ စကားပြောရတာ ပိုလှတလြပတ်ယ်။ ပြောရင်းနဲ့ sex ကိဈစ နည်းနည်းပါလာတယ်။ ဒီတော့ စိတထြဲတမွိုးလေးဖြစ်ပြီး အရသာရှိတယ်။ မင်းမင်း သှေးတိုးစမ်းပြီး ရသလောကြ ထည့ပြှောတယ်။ သားဖြားဆရာမလေးဆိုတော့ ဒီကိဈစက ပြောပလောကအြောင် မထူးခွားဘူးလေ။ ဒါပမယေ့ြ နှစ်ယောကတ်ည်းပြောရတော့ ခငလြေးစိတတ်ှလည်ေး တမွိုးဖြစ်နပြေီ။ စကားပြောရင်း စိတပြါလာတယ်။ ပြောရင်း ညနကလြာပြီ။

“ခငလြေး တဈယောကတ်ည်း အိပရြဲလား”

“နည်းနည်းတော့ ကြောကတ်ာပေါ့”

“အဈကို လာအိပပြေးရမလား”

“အာ ကိုမင်းကလည်း”

“ဒီလိုလုပပြါလား။ ကနွောြ တံခါးပိတလြိုကမြယ်။ ညဘကကြှီး ဆရာမလေးတဈယောကတ်ည်းရှိတဲ့ အိမမြှာ ကနွောရြှိနတော လူမှငရြင် မကောင်းဘူးလေ”

“အင်း ဟုတတ်ယ် ကိုမင်း”

မင်းမင်း တံခါးထပိတလြိုကတ်ယ်။ ဖယောင်းတိုငမြီး မှိနပြှပြအောကမြှာ နှစ်ယောကသ်ား ရငတ်ှခေုနန်ပြေီ။ ခငလြေး ပြောရင်း ကြောကအောင့လြာလို့ တဈခကြဆြန့လြိုကတ်ယ်။

“ကြောတွေ အောင့န်တောလား ခငလြေး”

“အင်း တကိုယလြုံး အောင့န်တော”

“ကနွောြ နှိပပြေးမယ်”

“ဟင့ြ ရတယ် မနှိပန်ဲ့ ကိုမင်း။ ဆေးသောကထြားတယ်”

“အားနာစရာ မလိုပါဘူး။ ခဏလေး နှိပရြမှာ”

မင်းမင်း မရမကပြောလိုကပြှီး ခငလြေးအနားကပလြိုကတ်ယ်။ ခငလြေးမှာလည်း နှိပလြိုကရြင် သကသ်ာသှားမယ် အထငန်ဲ့မို့

“အင်း ကိုမင်း”

“ခငလြေး မှောကအြိပလြိုကြ”

“အင်း”

“ခဏလေး စောငန်ှင့ြ ခေါင်းအုံးလေး ယူလိုကမြယ်”

ကိုမင်း အဒေါ့အြခန်းထဲက ခေါင်းအုံးနှင့စြောငကြို ယူကာ ကြမ်းပေါခြင်းပြီး

“ရပြီ ခငလြေး မှောကအြိပလြိုကြ”

ခငလြေး ခေါင်းအုံးပေါြ မှောကခြလွိုကတ်ယ်။ မင်းမင်းလည်း ဒီအခွအနေဆေိုရင် မဆိုးဘူးဆိုပြီး ခငလြေးအနားကပပြှီး ဒူးထောကကြာ ကြောပြငကြိုစမ်းပြီး လကမြနှင့ြ ခါးကြောကို ဖြေးဖြေးချင်ြး နှိပလြိုကတ်ယ်။ အထိအတွေ့က အိစကည်ကည်ောလှန်းလို့ လီးက ဆတကြနဲ တောငလြာတယ်။ လကမြနှင့ြ ခါးကြောလေးကို ခွညှပကြာ ဖြေးဖြေးချင်ြး အပေါအြောကြ ဆှဲပေးလိုကတ်ယ်။

”အာ့ အင်းးး အင်းးး”

“နာလို့လား ခငလြေး”

“နည်းနည်းလေး ကိုမင်း”

“အင်း ကနွော့မြှာ ဆေးရှိတယ်”

“အပူဆိုရင် မခံနိုငဘြူး ကိုမင်း”

“အအေးဆေးရှိတယ် ခငလြေး”

“အင်း ကိုမင်း”

ကိုမင်း ဆေးဘူးကို လှမ်းယူပြီး ညှဈထုတကြာ ခငလြေးအင်ျကြီကို မပြီး ကြောပြငကြို ပြတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ တဖြေးဖြေး လကမြလေးနှင့ြ နှိပပြေးလိုကပြှီး

“ခငလြေး ရတယမြလား”

“အင်း”

ကိုမင်း လုံခညွကြိုဖြလွေော့ပြီး တငသ်ားနားအထိ ဆေးလိမ်းကာ ပြတပြေးလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးစိတတ်ှေ ဝခွေဲမရဘူး။ တဖြေးဖြေး နယကြွှံလာတဲ့ ကိုမင်းလကတ်ှကေ ခငလြေးလုံးခညွကြို ဖြခနွေပြေီ။ အိမန်ရင်ေး အတွင်းခံက မဝတထြားတော့ ရငထြဲ တမွိုးဖြစ်လာကာ တငသ်ားနှစ်ဘကအြား တင်းပြီး ညဈထားလိုကတ်ယ်။ ကိုမင်းလည်း တငသ်ားတွကေို မထိတထိလုပပြှီး ခငလြေးစိတပြါလာအောင် ဆှလာတယ်။ တငသ်ားနှစ်ဘကကြိုပါ လကန်ှင့ြ ဖိနှိပပြေးပြီး ဘေးနှစ်ဖကဆြှဲခတွယ်။ အမှနကြ ဖငကြှားအထိ မှငရြအောင် လုပဆြောငန်တောပါ။ ခငလြေးမှာ ရှေ့တိုးရကောင်းမလား နောကဆြုတရြကောင်းမလား တွေးနတေုန်းမှာပဲ ကိုမင်းက ခငလြေးအပေါကြ ခွပြီး ထိုငလြိုကတ်ယ်။

“အာ ကိုမင်း အဲ့လိုမလုပန်ဲ့လေ”

“မဟုတဘြူး ခငလြေးအကြောကို အားညီအောင် နှိပခြငွလြို့ပါ”

“အင်းပါ”

ကိုမင်း တဖြေးဖြေးနဲ့ တဆင့တ်ကကြာ ကြောအြပေါြ ဆေးလိမ်းရနအြတွကြ ဘရာကို အပေါတ်ှန်းတငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကြောတပြငလြုံး ဆေးလိမ်းပြီး သကည်ှာစွာ နှိပပြေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ အပေါတ်ှန်းတငတ်ဲ့ ဘရာက အောကကြို ပြနကြလွာတယ်။ ကိုမင်းက ဘရာဂွိတကြို ဖြုတလြြုကတ်ယ်။

“အာ ကိုမင်း”

တဖြေးဖြေး ကိုမင်းက အပေါထြိရောကလြာသလို ခငလြေးဖငကြှားထဲ ကိုမင်းရဲ့လီးက ထောကလြာတယ်။ လီးကြီးက ခငလြေးဖငကြို ထောကန်တော ခငလြေး သိပမယေ့ြ မပြောရဲဘူး။ ခငလြေး စိတတ်ှထလောပြီး ပိပိက အရညစြိုလာပြီလေ။

“ရပြီ ကိုမင်း”

“အင်း အပေါကြတော့ရပြီ။ ပေါငတ်ှေ နာနမှောပဲလေ”

“ရပါပြီ ကိုမင်းကလည်း”

ထိုစဉမြှာပင် ဖယောင်းတိုငမြီးလေး ငှိမ်းသှားလသည်ေ။

“ဟော့တော့ မီးငွိမ်းသှားပြီ”

“အင်း ခငလြေး… ကိုမင်း ဒီမှာပဲအိပတ်ော့မယ်”

“ကိုမင်းကလည်း မဖြစ်ပါဘူးဆို”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ”

“အင်း မပြောတတဘြူး”

“အင်းလေ မပြောနဲ့တော့ ခငလြေး”

ကိုမင်း ခငလြေးကို ဖကလြိုကပြှီး နမ်းလိုကကြာ

“ကနွောြ အရမ်းခစွန်ပြေီ ခငလြေး”

“အို.. ကိုမင်းနောျ”

ခငလြေးလည်း စိတတ်ှေ ဂယောငခြွောကခြှားသှားပြီး ကိုမင်းကို ပြနဖြကထြားလိုကတ်ယ်။ အထိအတွေ့မှာ ခငလြေးတဈယောကြ ဆငခြှငတ်ုံတရားတွေ ပြောကခြဲ့ပြီး ခငလြေးလည်း တဏှာရစေီးနောကကြို လိုကမြိခဲ့ပြီလေ။ ကိုမင်းမှာ ခငလြေးကိုဖကရြင်း တငသ်ားတွကေို ပြတပြေးလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးနို့ရှိရာကို အောကသ်ို့လွှောခပြှီး ခငလြေးနို့ကို ဖြေးညှင်းစွာ စို့လိုကတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့ အင်း ဟင်းးး ဟင်းးးး”

တကိုယလြုံး ကြကသ်ီးနှေးတွေ တဖနွြးဖနွြးထပြီး ခငလြေး အရမ်းကို စိတတ်ှထလောတယ်။ နို့စို့ရင်း တငပြါးကြားလကသ်ှင်းပြီး အဖုတထြဲကို လကန်ှင့န်ှိုကရြာ လကထြဲမှာ စောကရြညအြခွို့ ကပပြါလာခဲ့တယ်။ ခငလြေးစိတတ်ှေ ထနစြပြုနပြေီမှန်း ကိုမင်း တွေးမိပြီး ခငလြေးနို့ကို ပုံစံအမွိုးမွိုးနှင့ြ ဖီးလတ်ကအြောင် စို့လိုကပြှီး ခငလြေးကို ပကလြကလြှနကြာ အပေါကြ နလေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ နို့မှတဆင့ြ အောကသ်ို့ဆင်းကာ စောကဖြုတန်ရောလေးကို လွှာအပြားလိုကြ ယကလြိုကတ်ယ်။

“ရှတ်.. ပလပ်”

“အာ့ အိုးးး အင်းးး ဟင်းးးးး”

တကိုယလြုံး တုနတ်ကသ်ှားကာ အဖုတထြဲက အရညတ်ှေ စိမ့ဆြင်းသှားပြီး တခါမှ မခံစားဖူးသော အရသာထူးကို ခံစားမိကာ ခငလြေးမှာ အဖုတထြဲ လွှာဝငလြာအောင် ပေါငကြိုကားပြီး မှှောကပြေးမိပြနတ်ယ်။

“အင်း ဟင်းး ဟင်းးးး အားး ရှီးး ရှီးးး”

မင်းမင်းလည်း တတစြှမ်းသမွှ ခငလြေးတဈယောကြ ဖီးတကလြာစဖေို့ ကြိုးစားပြီး လုပပြေးလိုကရြာ ခငလြေးခငမြွာ မကြုံဖူးသေးတဲ့ ကာမရစေီးမှာ မွှောပါသှားတော့တယ်။ ခငလြေးတဈယောကြ စိတပြါလာလို့ အောည်ည်းမိသလို ကာမစိတကြ အထွဋအြထိပရြောကလြို့ တဈကြိမပြှီးသှားခဲ့တယ်။ မင်းမင်းလည်း လီးက အရမ်းတောငန်ပြေီး လီးထိပမြှာလည်း အရညကြှညတ်ှေ စိုနပြေီ။ လီးကို တဈခကြန်ှဈခကြြ ဂွင်းတိုကလြိုကပြှီး ခငလြေးအဖုတကြို တေ့လိုကတ်ယ်။ ခငလြေးမှာ ကာမစိတတ်ှဖြစ်ေပြီး အလိုးခံချင်န်ပြေီမို့ မတားမှဈနိုငဖြစ်နတယ်ေ။ လီးတေ့ပြီး ဖိခလွာတာကြောင့ြ အဖုတထြဲ လီးက တင်းကြပပြှီး

“ဗစြျ ဖြစ် ဗြိ ဗြိ”

လီးက တဈရဈချင်ြး တိုးဝငလြာတယ်။

“အာ့ ကိုမင်း ဖြေးဖြေး”

အဖုတထြဲ ပူကနဲဖြစ်သှားတဲ့အတွကြ ခငလြေး ကိုမင်းကို ပြောလိုကတ်ယ်။ ကိုမင်းလည်း ခငလြေးနို့ကို ကုန်းစို့ပြီး ခဏလေး လီးထည့ထြားရင်း ငှိမပြေးလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးစောကဖြုတကြ ညှဈသလိုခံစားရပြီး ခငလြေးလည်း ညည်းလာတော့မှ ထပပြှီးသှင်းလိုကတ်ယ်။

“ဗစြျ ဗစြျ ဘှတ် ဘှတ် ဖြတ်”

“အာ့ အင်းး ဟင်းးး အာ့ ရှီးးး”

အဖုတယ်ကခြံရတဲ့ ခံစားမှုမွိုးမဟုတဘြဲ လီးဝငလြာတဲ့ ခံစားခကြကြ တမူထူးခွားတယ်။ အဖုတထြဲဝငလြာတဲ့ လီးက အဖုတအြတွင်းသားတွကေို ပြတဆြှဲသှားတော့ ခငလြေးမှာ အရမ်းကို ကာမစိတတ်ကလြာစပြေီး ဖီးတကန်တေော့ မကြလြုံးမှိတကြာ နှုတခြမ်းကိုကပြှီး ညည်းတွားမိလိုကတ်ော့တယ်။ ခငလြေးညည်းတွားသံက ကိုမင်းကို တဏှာစိတ် ပိုကြှလာစပြေီး လိုးခကြတ်ှေ မှနလြာတယ်။

“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းးးး ဖန်းးး”

“အာ့ ရှီးး ရှီးးး ကိုမင်းး အာ့ ရှီးးး ရှီးး”

“ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းးးးး”

ခငလြေးမှာ ငါးမိနဈခန့သ်ာ အလိုးခံရပြီးနောကြ ပြီးချင်လြာပြနတ်ယ်။

“ဖြတ် ဘှတဖြပ် ဖပ် ဖန်းးးး ဖန်းး”

“အာ့ ရှီးးရှီးးး အားးးး”

“ခငလြေး ပြီးတော့မလားးး”

“အင်းးး ကိုမင်းး အာ့ရှီးးးရှီးး”

ကိုမင်းလည်း ခငလြေးပြီးတော့မယဆြိုတော့ အရှိနန်ည်းနည်းလေး တငလြိုကကြာ ထပလြိုးလိုကတ်ယ်။ စောကဖြုတကြ စေးပိုငတ်င်းကြပကြာ ညှဈထားမှုကြောင့ြ ကိုမင်းလည်း ပြီးချင်န်ပြေီ။ တဖတဖြတ် တဘှတဘြှတန်ဲ့ လိုးခကြပြှင်းပြင်း ဆကလြိုးလိုကရြာ မကြာခငမြှာပဲ

“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းးးး ဖန်းး”

“အာ့ပြီးပြီ အားးး ရှီးးရှီးးး”

ကိုမင်းလည်း သုတတ်ှပန်ေးထွကကြာ ပျိုငတ်ူပြီးသှားရတော့တယ်။ မောပန်းသှားတဲ့ ကိုမင်း ခငလြေးအနားကပအြိပကြာ ဖကပြှီး အနမ်းတွေ ခွှလေိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလည်း ကိုမင်းကိုဖကပြှီး အမောဖြနရေောက နှစ်ယောကသ်ား အိပပြွောသ်ှားကြပြီး မနကလြေးနာရီလောကမြှ ခငလြေး နိုးလာခဲ့တယ်။

“ကိုမင်း”

“ဟင်”

“ထတော့လေ သှားတော့ လူတွမှငေကြုနမြယ်”

“အင်း သှားမယ် ခငလြေး”

ကိုမင်းလည်း လူးလဲထကာ ခငလြေးပါးကို နမ်းပြီး သူ့မိဘအိမဘြကကြို သှားတော့တယ်။ ခငလြေးလည်း ညက အဖြစ်အပကြကြိုတွေးကာ တဈခုခုမှားသလို ခံစားမိလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဖြစ်သှားပြီးပြီဆိုတော့ ပြငမြှမရတော့တာဟု တွေးကာ အိပရြာကထပြီး အိမသ်ာကို သှားလိုကပြါသေးတယ်။ ရှူးပေါကပြှီး စပဖြဉွြးဖဉွြးဖြစ်တော့ စောကဖြုတကြို ရဆေေးပြီး ဆေးပုံးထဲမှ သန်ဓတေားဆေးကိုယူကာ သောကလြိုကရြင်း အိပရြာပေါြ ပြနအြိပလြိုကတ်ော့တယ်။

နောကတ်ဈရကြ နေ့လညရြောကတ်ော့ အဒေါပြှနရြောကလြာတယ်။ ခငလြေးလည်း ဆေးခန်းရှိရာကိုသှားပြီး လုပစြရာရှိတာတွေ လုပန်လေိုကတ်ယ်။ ကိုမင်းလည်း မယောငမြလညန်ဲ့ ရောကလြာကာ

“ခငလြေး အလုပတ်ှမွေားနလေား”

“အင်း ကိုမင်း။ ကိုမင်းရော အလုပမြရှိဘူးလား”

“အလုပကြ အဝေးကြီးမှာမှ မဟုတတ်ာ။ အခုက ပဲခင်းတွေ စိုကထြားပြီး နားနတေဲ့ အခွိနလြေ”

“ဟုတ် ကိုမင်း”

“ခငလြေး ညကြရင် ခငလြေးဆီ လာအိပမြလို့”

“မဖြစ်ဘူး ဒေါလြေးရှိတယ်”

“ခငလြေးကလည်း အဒေါကြ အိပရြငသ်ိုးနတော”

“သိသှားမှာစိုးလို့ပါ ကိုမင်းရယ်”

“ကိုယ့အြဒေါအြကြောင်းကို ကိုမင်းအသိဆုံးပါ ခငလြေး”

“မဖြစ်ဘူး သိသှားရင် ခငလြေးပဲ အရှကကြှဲရမှာ”

“အင်း ဒီနေ့ သူပြနရြောကလြာပြီလေ။ သူပငပြန်းလို့ ညကြရင် နှိပပြေးဖို့ ခေါထြားတယ်”

“ဟုတလြား ခငလြေးရှိတာကို”

“ခငလြေးကို အားနာလို့ဖြစ်မယ်”

“အင်း အဲ့ဒါဖြစ်နိုငတ်ယ်”

“ဒီလိုလုပလြေ ခငလြေး။ ဒေါလြေးကို ညကြရင် ကိုမင်း လာနှိပပြေးမယ်။ ခငလြေးကလည်း ဒေါလြေးကို ဆေးတိုကလြိုကြ။ အိပဆြေးပါ ထည့တ်ိုကလြိုကြ”

“ဟှန်း ဒါမွိုးဆို တောတ်ောဉြာဏကြောင်းနတယ်ေ”

“ဟီး ခငလြေးကလည်း။ မနေ့က ခငလြေး ခရီးပန်း နလေို့ ကိုမင်း အလွှော့ပေးခဲ့တာ”

“ဟှန်း.. တောပြါ ကိုမင်းရာ။ အလွှော့မပေးရင် ခငလြေး သသှေားမလားမသိဘူး”

“မသစရေဘေူး ခငလြေး”

“ဒီနေ့တော့ မလာနဲ့ဦးလေ။ နောကရြကတ်ှမှပေေါ့ နောြ ကိုမင်း”

“ဟုတပြါပြီ ခငလြေးရာ”

ခငလြေးမှာ ကိုမင်းနဲ့ ဖြစ်ပြီးတော့ နောကဆြုတလြို့ရတော့မယ့ြ အခွအနေေ မရှိတော့ပေ။ ခငလြေးလည်း မထူးတော့ဘူးဆိုပြီး ကိုမင်းလိုချင်တ်ာပေးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဒေါအြိမမြှာတော့ လုပလြို့ဖြစ်မယ် မထငဘြူးလေ။ လုပလြို့သိသှားရင် အရှကကြကြဲဦးမှာ။ ခငလြေးက ဘယမြှာ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့လို့ရမလဲသာ စဉြးစားလိုကတ်ယ်။

ဆေးခန်းက ဆောကလြို့ပြီးတော့မယ်။ လိုအပတ်ဲ့ ကနွြးမာရေးနှင့ြ ပတသ်ကတ်ဲ့ စာရှတစြာတန်းတွေ၊ ပိုစတာတွေ၊ ကြောင်ှာတွနှငေ့ြ ဆေးတွေ လိုအပသ်ေးတယ်။ ဒီတော့ မှို့နယကြ ကနွြးမာရေးဦးစီးဌာနခွဲကို ဖုန်းဆကတ်ော့ လာထုတပြါတဲ့။ မှို့ကိုတကပြှီး ပစ်စည်းထုတဖြို့ရာ ကိုမင်းကို အကူအညီ တောင်းရတော့တယ်။

“ကိုမင်း ခငလြေးမှို့တကပြှီး ပစ်စည်းထုတရြမယ်”

“သှားလေ ခငလြေး။ ဘယအြခွိနသ်ှားမလဲ”

“မနကဖြှနမြနကြ စောစောသှားမယ်”

“အင်း သှားကြတာပေါ့”

နောကန်ေ့မနကြ ငါးနာရီလောကထြိုးတော့ ကိုမင်းက လာခေါတ်ယ်။

“ခငလြေး နိုးပြီလား”

“နိုးပြီလေ အဆငသ်င့ပြဲ”

ခငလြေး အပြငကြိုထွကပြှီး ကိုမင်းဆိုငကြယန်ောကြ လိုကခြဲ့တယ်။ ကိုမင်းလည်း မှို့ဘကမြောင်းခဲ့ပြီး ကနွြးမာရေးရုံးဖကြ လိုကပျို့လိုကတ်ယ်။ ကိုးနာရီခွဲလောကြ ရောကတ်ာမို့ အဆငပြှတယ်ေ။ ရုံးက ထုတပြေးတာတွကေို ခငလြေးယူလာပြီး

“ကိုမင်း တဈခုခုစားရအောင်”

“အင်း စားမယလြေ။ ဒါပမယေ့ြ ဆိုငမြှာမစားချင်ဘြူး”

“အင်း အဲဒါဆိုလည်း ပါဆယဝြယလြိုကြ”

ကိုမင်း ခေါကဆြှဲကြောန်ှင့ြ ထမင်းကြောြ နှစ်ပြဲဝယကြာ မှို့က အဆင့မြှင့ြ တည်းခိုခန်းကို မောင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။

“အယ် ကိုမင်း ဘယကြိုမောင်းလာတာလဲ”

“ခငလြေးကလည်း ဟိုမှာကြတော့လည်း မတွေ့ရ ဘူးလေ။ အာ့ကြောင့ြ ဒီမှာအေးအေးဆေးဆေး နမလေို့”

“ဟှန်း ကိုမင်းနောျ”

ကိုမင်း တည်းခိုခန်းဘကြ မောင်းလာတော့ ခငလြေး သိလိုကပြှီ။ လုပဖြူးထားတော့ ခငလြေးစိတကြ မထူးတော့ဘူးဆိုတဲ့ အသိက လှမ်းမိုးနတယ်ေ။ ရှာမှာလူသိမှာ စိုးရိမရြပမယေ့ြ မှို့မှာဆိုတော့ လူတွမသေိဘူးဆိုတဲ့ အတွေးက ဝငလြာတယ်။ ကိုမင်းနှင့အြတူ တည်းခိုခန်းထဲ ဝငလြိုကတ်ယ်။

“ခငလြေး အဝတအြစား အပိုပါလား”

“မပါဘူး ကိုမင်း”

ကိုမင်း ခငလြေးကို ဖကပြှီးနမ်းလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလည်း

“ကိုမင်း အဝတတ်ှေ ကြကေုနပြါ့မယ်”

“ကိုမင်း ခွှတပြေးမှာပေါ့”

“ဟင်း.. ဒါပဲအမြဲလာချောင်းနတော”

ကိုမင်း ခငလြေးအဝတတ်ှကေို ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ အခုမှပဲ အရမ်းကိုလှပတဲ့ ဘောဒြီကို ထငထြငရြှားရှား မှငတ်ှေ့ရတယ်။ နို့တွလည်ေး ဝိုင်းစကလြှပလှန်းတယ်။ ပန်းရောငပြှေးနတေဲ့ နို့လေးတွကလေည်း မှငသ်ူငေးလောကတ်ယ်။ ခါးသေးရငခြွီတဲ့ အလှအပမွိုးလေးပေါ့။ ခါးသေးပြီး တငကြှီးတဲ့ မိန်းမသားအလှဆိုတာ ရှားပါးတယလြေ။

“ခငလြေး ရချိုးခန်းဝငလြိုကြဦးမယ် ကိုမင်း”

ခငလြေး တဈမနကလြုံး လှုပရြှားနတေော့ ညဈပတန်လေောကပြှီ။ ကိုမင်းက ဟိုနေ့ကလိုမွိုး အဖုတကြို ယကပြေးရင် အနံ့ထွကမြှာ စိုးရိမမြိတယလြေ။ ဒီတော့ ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး အဖုတလြေးမှေးအောင် ဆပပြှာမှေးခဲလေးနှင့ြ ဆေးကြောလိုကတ်ယ်။

ကိုမင်းမှာ ခငလြေးရဲ့ ဝတလြဈစလဈ အလှကိုတွေ့ပြီး ရငခြုနကြာ လီးက အရမ်းတောငလြာတယ်။ အမှတတ်ရဖြစ်အောင် ခငလြေးမသိစဘေဲ ဗီဒီယိုရိုကဖြို့လုပပြှီး ဖုန်းကငမြရာကို ကုတငဖြကခြွိနပြှီး ဖြင့ထြားလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးမှာ အဖုတန်ှင့ဖြငကြို ရဆေေးပြီး အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငခြဲ့တယ်။

“လာ ခငလြေး ကိုမင်း အရမ်းလုပခြငွန်ပြေီ”

“ဟင့ျ ကိုမင်းကလည်း”

ခငလြေးနို့တွကေို ဆုပကြိုငပြှီး ခငလြေးနှုတခြမ်းတွကေို နမ်းလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလည်း တုန့ပြှနကြာ နမ်းတယ်။ နှစ်ယောကလြုံး အနမ်းတွကေ အရမ်းကို ထနလြှန်းနတယ်ေ။ ကိုမင်းက နမ်းရင်းနှင့ြ ခငလြေးဖငကြှီးတွကေို ညှဈသလို ခငလြေးကလည်း ကိုမင်းကြောပြငကြို တင်းကြပစြှာ ဖကထြားတယ်။ ကိုမင်းရဲ့လီးက ခငလြေးပေါငကြှား အဖုတန်ရောကို လာပြီးထောကန်တယ်ေ။ ကိုမင်းလီးက အရညတ်ှကေ စိမ့ဆြင်းနတောကြောင့ြ ပေါငကြှားမှာချောပြီး အဖုတအြောကကြို ထိုးမိနပြေီလေ။

ကိုမင်း ခငလြေးကို ဖကထြားရင်း အိပရြာပေါြ လှဲခလွိုကကြာ ခငလြေးနို့တွကေို ရမကထြနထြနန်ှင့ြ တပြှတပြှှတ် စို့လိုကတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့ အင်းး ဟင်းး ဟင်းးးး”

တဈခါအလိုးခံထားတဲ့ ခငလြေး အရသာကိုသိနပြေီး တိုးတိတတ်ိတည်ည်းရင်း ကိုမင်းခေါင်းက ဆံပငတ်ှကေို ဖြဖြလေး ဆှဲနမေိတယ်။ ကိုမင်းလည်း အဖုတရြှိရာကို လွှောခရွင်း ခငလြေးပေါငကြိုကားကာ အဖုတကြို ယကလြိုကတ်ော့တယ်။

“ပလပ် ပလပ် ပလပ်”

“အာ့ ရှီးးရှီးး အိုးးး ကိုမင်းးး ဟားးးးး အားး”

ခငလြေး အသံမထွကစြဖေို့ ထိန်းခွုပပြမယေ့ြ ကိုမင်းရဲ့ လွှာအစွမ်းကြောင့ြ အလွှော့ပေးကာ အသံထွကြ ညည်းလိုကတ်ယ်။

“ပလပ် ပလပ် ပြှတ် ပြှတ်”

အဖုတယ်ကပြှီး အစေ့ကို တပြှတပြှှတ် စုပလြိုကတ်ယ်။ စိတထြနမြှုကြောင့ြ မာနတေဲ့ ခငလြေးအစေ့က နီတွာရဲလေး ဖြစ်နပြေီလေ။

“အာ့ ကြှတ် ကြှတ် အိုးး အားး ရှီးးရှီးးး”

ခငလြေး ခါးမှှောကပြှီး အောည်ည်းလိုကသ်လို ကိုမင်းခေါင်းကိုလည်း ဖိခမွိတယ်။ အထာပေါကတ်ဲ့ ကိုမင်း အဖုတထြဲ လွှာဝငန်ိုငသ်မွှဝငအြောင် ထိုးမှပေေးလိုကတ်ဲ့အခါ ခငလြေးမှာ စိတထြနပြှီး အဖုတထြဲက အရညထြှကပြှီး ပြီးသှားရတော့တယ်။

“ပလပ် ပလပ် ပလပ်”

“အားး ရှီးး ရှီးးး အားးးးးး အိုးးး အားးး”

ညည်းသံဆုံးသှားတဲ့ နောကမြှာတော့ ခငလြေးခါးက အောကကြိုပြုတကြသွှားပြီး အသကရြှူသံလေး ပြင်းပြကာ မောဟိုကသ်ှားတော့တယ်။

“ခငလြေး မောသှားပြီလား”

“အင်း မော သှားပြီ”

“ကိုမင်းဟာလေး နမ်းပေးဦးလေ”

“အင်း နမ်းပေးမယလြေ”

ခငလြေးက အိပရြာက လူးလဲထလိုကသ်လို ကိုမင်းက အိပရြာပေါြ ပကလြကအြိပလြိုကတ်ယ်။ မိုးပေါထြောငန်တေဲ့ ကိုမင်းလီးကို ခငလြေးက ငုံကာစုပပြေးလိုကတ်ော့တယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အားး ရှီးးး ကောင်းလိုကတ်ာ အိုးး”

ခငလြေးရဲ့ လီးစုပပြေးမှုကြောင့ြ ကိုမင်းမှာ ခွဖဝေါးကြောတွေ ထောငထြသလို ဖြစ်သှားရပြီး လီးက အဆမတန် တောငလြာတော့တယ်။ ခငလြေးလည်း ကြားဖူးနားဝရှိသလို လီးဒဈတွကေို လွှာနှင့ြ ရဈပတဆြှဲလိုကတ်ော့

“အားး ရှီးးး ရှီးးး ကောင်းလိုကတ်ာ ခငလြေးရာ။ တောပြှီ မလိုးရဘဲ ပြီးသှားလိမ့မြယ်”

ကိုမင်းပြောတာကြောင့ြ ခငလြေး လီးစုပတ်ာ ရပလြိုကတ်ော့တယ်။

“ခငလြေး ကုန်းပေးပါလား”

“အင်း ကုန်းပေးမယလြေ”

ခငလြေးက ကုန်းပေးလိုကတ်ယ်။ ကိုမင်းလည်း ခငလြေးနောကကြနပြေီး အဖုတကြှား လီးတေ့ကာ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ လီးက တအိအိနှင့ြ ဝငသ်ှားပြီး အဆုံးထိ ရောကသ်ှားတော့တယ်။

“ဗစြျ ဗစြျ ဗွိ ဗွိဗစြျ”

“အာ့ ကိုမင်း ဖြေးဖြေး အောင့တ်ယ်”

“အင်း ဖြေးဖြေးလေး လုပကြှည့မြယ်”

ကိုမင်းလီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပလြိုကတ်ယ်။ ခဏကြာတော့ ခငလြေးဆီက ထွကတ်ဲ့ အရညကြှောင့ြ ခငလြေးမှာ အောင့တ်ာ သကသ်ာလာသလို ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပတ်ာလည်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခငလြေး မှနမြှနလြုပပြေးဖို့ ပြောမထွကြ။ ကိုမင်းလည်း အားမရဖြစ်လာကာ

“ခငလြေး မှနလြို့ရပြီလား”

“အင်း မှနတ်ော့ ကိုမင်း။ ခငလြေးခံနိုငပြှီ”

ကိုမင်း အရှိနလြေးတငကြာ လိုးလိုကတ်ော့ လီးက အဖုတထြဲ တဇိဇိတဗွိဗွိ ဝငကြာ ဖီးတကလြာတော့တယ်။

“ဇွိ ဗြိ ဗစြျ ဘှတ် ဘှတ် ဖန်းဖန်းးး”

“အာ့ အင့ျ ဟင့ျ အင့ျ ”

“ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ်.. ဖန်း.. ဖန်းးး”

“အိုး အင့ျ! ဟင့ျ! အင့ျ! အင့ျ အာ့ ရှီး ရှီးး”

လိုးရတာ စေးပိုငန်သလေို အရမ်းလည်း ကောင်းနတယ်ေ။ ကိုမင်း လိုးရင်း ခငလြေးဆံပငတ်ှကေို စုစည်းကာ နောကကြိုလှနဆြှဲလိုကပြှီး တဈခကြခြငွြး ဆောင့လြိုကတ်ယ်။ ကငမြရာမှာ ခငလြေးရဲ့ ဖီးလတ်ကန်တေဲ့ မကြန်ှာလေး ပေါလြှငစြသလေို ခါးလေးကော့ပြီး ဖငလြေးထောငန်တောကြောင့ြ ကိုမင်းလည်း အရသာရှိရှိ လိုးရတော့ အရမ်းကောင်းလှန်းသလို ခငလြေးလည်း ကာမစည်းစိမကြို ပြည့ပြှည့ဝြဝ ရရှိနလေို့ လိုးသံတွနှငေ့ြ ခငလြေးညည်းသံတွကေ အခန်းတွင်း ဆူညံလို့နတယ်ေ။ ဆယ့င်ါးမိနဈလောကြ လိုးပြီးခွိနမြှာတော့ နှစ်ယောကလြုံး အထွဋအြထိပရြောကကြာ ပြီးချင်လြာတယ်။

“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းးးးး”

“အာ့ ရှီးး ရှီးးး အားးးး အင်းးး”

“ခငလြေး ပြီးတော့မလား”

“အင်းး ပြီး… ပြီးတော့မယ် အားး ရှီးးး ရှီးး”

ကိုမင်းလည်း ခငလြေးပြီးသှားတာ သိလိုကပြှီး သုတရြညတ်ှေ ပန်းထည့လြိုကတ်ော့တယ်။

“ကိုမင်း ပြီးပြီလားး”

“အင်းး ပြီးပြီခငလြေး”

“ဒါဆိုပြနကြှမယ်၊း။ နောကကြလွို့ မကောင်းဘူး”

“အင်းပါ နောကအြခေါကကြှရင် ကြာကြာလေး လုပခြငွတ်ယ်”

“အင်းပါ ကိုမင်း။ ခငလြေး ရဆေေးလိုကြဦးမယ်”

“ဆေးလေ ခငလြေး”

ခငလြေး ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားတော့ ကိုမင်းလည်း ဖုန်းကိုယူကာ ပိတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ခငလြေးနောကကြို လိုကပြှီး ရဆေေးလိုကတ်ော့တယ်။

ဒီလိုနဲ့ မှို့တကတ်ဲ့အခွိနတ်ိုင်း ကိုမင်းနှင့ြ ခငလြေး အမြဲတန်းလိုလို လိုးဖြစ်တော့တယ်။ ချောကလြလောကြ တာဝနထြမ်းဆောင်းရင်း ခငလြေးမှာ ကိုမင်းရဲ့စရိုကကြို သိလာတယ်။ ကိုမင်းက တကယဆြိုရင် စွန့စြားပြီး အလုပလြုပကြိုငရြမှာ။ အခုတော့ ဆယတ်န်းအထိပဲ ကြောင်းတကဖြူးပြီး အလုပမြယမြယရြရမရှိ။ မိဘအလုပကြိုသာလုပရြင်း ရှာမှာ အေးဆေးစွာ နထေိုငတ်ယ်။ အားရင် ခငလြေးဆီ လာတယ်။ အိပစြား ကာမအဆင့သ်ာ ရှိတယလြို့ ဘဝနဲ့တွေးပြီး ခငလြေးက မှငလြာတယ်။

ခငလြေးတို့ရဲ့ ဆေးခန်းလည်း ပြီးစီးလို့ ခငလြေး အိမပြှောင်းလိုကတ်ယ်။ ဒါကြောင့မြို့ ခငလြေးလည်း ကိုမင်းနဲ့ တဖြေးဖြေး ဝေးလာတော့တယ်။ ဆေးခန်းမှာလည်း နောကထြပ် ဆရာမအသဈတဈယောကြ ရောကလြာတဲ့အခါ ခငလြေးမှာ အဖောရြှိလာတော့ ကိုမင်းကိုလည်း ရှောငန်မေိတယ်။

ဒီလိုနဲ့ တဈနေ့ကြတော့ ရှာမှာ အလှူတဈခုက ခငလြေးကို ဖိတတ်ယ်။ ခငလြေးနှင့ြ အသဈရောကလြာတဲ့ ဆရာမတို့ အတူသှားကြတယ်။ အလှူကလည်း ရှာကမကြန်ှာဖုံးဆိုတော့ လူလည်းစညတ်ယ်။

“ဟေ့.. မောငလြေး ဆရာမလေးတွေ လာတယ်”

“ဟုတ် မမကြီး”

“ဆရာမလေးတွေ လာဗွ။ ထိုငကြှပါ”

“မောငလြေးရေ ဆရာမလေးတွကေို ဧည့ခြံလိုကြဦး။ မမ လာခဲ့မယ်”

ခငလြေးက လာပြီးဧည့ခြံတဲ့လူကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ခငလြေးထကြ သုံးနှစ်လောကြ ကြီးမယ့လြူပါ။ အသားညိုညိုနှင့ြ ကိုယခြန်ဓာတောင့တ်င်းတဲ့ လူငယတ်ဈယောကပြေါ့။

“ဆရာမလေးတို့ စားကြပါ။ မမလည်း လာနပြေီ”

“ဆရာမလေး စားနောြ အားမနာနဲ့။ ဒါ ကမွမောငလြေး အငယဆြုံး”

“ဟုတမြမ။ အရငကြ မတွေ့မိဘူးနောြ ရှာမှာ”

“အခုမှ နိုငင်ံခွားက ပြနလြာတာ။ မသှားနဲ့ အိမကြအလုပတ်ှလေုပပြါဆိုတာ မရဘူး။ သုံးနှစ်လောကြ စငကြာပူမှာ အလုပလြုပပြှီး ပြနလြာတာ”

“ကဲ မောငလြေး၊ သူက မခငခြငလြေးတဲ့”

“ဟုတကြဲ့ ကနွောကြ ကြောကြွောထြှန်းပါ”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ တွေ့ရတာ ဝမ်းသာပါတယ်”

“ကနွောလြည်း ဝမ်းသာပါတယ်”

ကြောကြွောထြှန်း ဆရာမခငခြငလြေးကို သဘောကသွှားတယ်။ အရမ်းလှလို့ စိတဝြငစြားမိတယ်။ ခဏခဏ ဆရာမလေးကို ချောင်းကြည့်မြိတယ်။ ခငလြေးမှာ ကိုကြောကြွောထြှန်းနှင့ြ အကြည့်ဆြုံပြီး ရငထြဲ တမွိုးဖြစ်သှားတယ်။

“ခငလြေး ကနွောတ်ို့အိမကြို လာလညန်ိုငပြါတယဗြွ”

“ဟုတကြဲ့ ကိုကြောကြွောထြှန်း။ ကမွတို့ ဆေးခန်းဖကလြည်း လာလညန်ိုငပြါတယ်”

“လိုတာရှိရင် ပြောပါ။ ကန်ောျ စွမ်းသလောကျ ကူညီပါ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ”

ခငလြေးမှာ ကိုကြောကြွောထြှန်းရဲ့ ပြင့လြင်းတဲ့အပြောနှင့ြ အပြုံးကို သဘောကသွှားတယ်။ အကြည့်စြူးစူးတွကြေောင့ြ ရငခြုနသ်လို ဖြစ်လာတယ်။ ကိုမင်းနဲ့တွေ့တဲ့ ခံစားမှုမွိုး မဟုတဘြဲ ထူးဆန်းတဲ့ ခံစားမှုမွိုးကို ကြုံရတယ်။

“အင်း ငါဘာလို့ ဒီလိုတွေ ဖြစ်မိတာလဲ မသိဘူး”။ ခငခြငလြေး စိတထြဲမှာ တွေးနမေိတယ်။ စားသောကပြှီးသှားတော့

“ကိုကြောကြွောထြှန်း ကမွတို့ ပြနတ်ော့မယ်။ ဆေးခန်းမှာ လူမရှိလို့”

“ဟုတကြဲ့ပါဗွ”

“မမ ညီမလေးတို့ ပြနတ်ော့မယ်”

“အေးကြယ် ဆရာမလေး”

“မောငလြေးရေ အသီးအနှံတွေ ထည့ပြေးလိုကပြါကြယ်”

“မမရေ မယူတော့ဘူးလေ၊ အလှူကြီးမှာ”

“အေးကြယ် ညနကြမှေ မောငလြေးကို လိုကပျို့ခိုင်းတော့မယ်”

“ရပါတယ် မမရဲ့”

“အမလေးကြယ် အားနာစရာကြနတောပဲ။ ကဲ ပြနပြှန် နောကကြနွမယ်ေ”

ခငလြေး အလှူအိမကြ ပြနလြာလိုကတ်ယ်။ အပြနလြမ်းတဈလွှောကြ ကိုကြောကြွောထြှန်းရဲ့ မကြန်ှာကိုပဲ မှငယ်ောငမြိပြီး ပြုံးမိတယ်။

“အံမယ် ခငလြေး ဘာတွပြေုံးနတော”

“မဟုတပြါဘူး အဈမရယ်”

“ဟင်းဟင်းးး ငါသိပါတယအြေ။ ကိုကြောကြွောထြှန်းကြောင့မြလား”

“အို အဈမကလဲ”

“အင်း ခငလြေး ခငလြေး ငရံ့နှစ်ကောငကြှောင့ြ ဘယအြကောငဖြမ်းရမလဲ စဉြးစားရခကန်ပြေီ ထငတ်ယ်”

“အာ အဈမရယ် အဲဒီလိုမဟုတပြါဘူး”

ခငလြေး ဘယလြိုပငင်ှင်းပါစေ ခငလြေးဘာသာ အသိဆုံးပါပဲ။ ခငလြေး ကိုကြောကြွောထြှန်းတို့ရဲ့ မိသားစု အမူအကငွ့ကြို သိတယ်။ အကယ်၍ အိမထြောငဖြကအြဖြစ် ရှေးခယွရြင် ငှင်းရကစြရာ လူမွိုး မဟုတဘြူးလေ။ ဒါပမယေ့ြ အခုတော့ ခငလြေးမှာ ကိုမင်းက ရှိနပြေီ။ ကိုမင်းလို လူမွိုးနှင့တ်ော့ အိမကြ သဘောမတူဘူးလို့ အရိပအြမှတ် ပြောထားပြီးပြီ။ ခငလြေး တွေးရင်း ပြုံးလိုကတ်ယ်။ “မုန့ဆြီကြောကြ ဘယန်မှန်ေးမသိဘူး၊ နှုတခြမ်းနာနှင့ြ တည့ပြါ့မလား ဆိုပြီးတော့လေ”။

ညနရေောကတ်ော့ ကိုကြောကြွောထြှန်း ရောကလြာတယ်။

“ခငလြေး ၊ ဟိုမှာ ကိုကြောကြွောထြှန်း”

“အယ် ကိုကြောကြွောထြှန်း အားနာစရာရှင်”

“အားနာစရာ မလိုပါဘူးဗွာ။ ကနွောကြိုယတ်ိုငကြ လာချင်န်တော”

“ဟော့တော့”

“မအံ့ဩနဲ့လေ။ ကနွောကြ ခငလြေးကို မှငပြှီးကတည်းက လာချင်န်တော”

“ဪ ကိုကြောကြွောထြှန်းရယ်”

“ရော့ အဈမပေးလိုကတ်ဲ့ အသီးအနံတွေ လတဆြတတ်ယဗြွ”

“ကြေးဇူးပါရှင်”

“လုပပြှနပြှီ။ ကနွောတ်ို့ရှာကို ကနွြးမာရေး စောင့ရြှောကမြှုတွေ လုပပြေးတဲ့ ခငလြေးကို ကနွောတ်ို့က ကြေးဇူးတငရြမှာပါ”

“အံမယ် ကိုကြောကြွောထြှန်း အပြောကောင်းတယ်”

“မကောင်းပါဘူးဗြာ”

“ကမ် ဘာကြှေးရမလဲ၊ အပြောကောင်းလှန်းလို့”

“မလိုပါဘူးဗွာ၊ ဒါပမယေ့ြ ဒီကို ခဏခဏတော့ လာခွင့ပြေးပါ”

“ရှင် ဘာလုပမြို့လဲရှင့ြ”

“ကနွော့ရြငထြဲက ခံစားခကြတ်ှကေို ဖြင့ပြှမလို့”

“အမ် ကိုကြောကြွောထြှန်းနောြ”

“ဘာလဲ ခငလြေးက မယုံလို့လား။ လူကြီးစုံရာနှင့ြ လာတောင်းပြမယလြေ”

“ဟော့တောျ ဒုက်ခပါပဲ”

“ဘာမှ ဒုကျခမရောကစြရဘေူး၊ တောသားဆိုပမယေ့ြ အရညအြချင်ြးရှိပါတယ်။ ခငလြေးကို ဝမ်းဝရုံမက စိတခြမွြးသာအောင် ထားနိုငတ်ယ်”

“ဟော့တောြ ကိုကြောကြွောထြှန်းကြီးနောြ”

“ဟုတတ်ယ် ခငလြေး။ မှငမြှငခြငွြး ခစွတ်ယဆြိုတာ ရူးတဲ့လူတွလေို့ ထငခြဲ့တာ။ အခု ကနွောြ အရူးဖြစ်နပြေီ”

“ခစ် ခစ် ခစ်”

“ရယပြါဗွာ ရယပြါ။ ခငလြေးတဈသကလြုံး စိတခြမွြးခမွြးသာသာနှင့ြ ရယန်ိုငအြောင် ခငလြေးကို လကထြပခြငွပြါတယ်”

“ခငလြေး စဉြးစားပါရစေ ကိုကြောကြွောထြှန်း”

ခငလြေးမှာ တကယတ်မ်း အခစွဆြိုတာကို တွေ့လိုကရြတဲ့အခွိန် ကြူးလှနခြဲ့တဲ့ အမှားတဈခုကြောင့ြ ခငလြေး စိတည်ဈမိတယ်။ တဈခွိနကြ မတွေးမိဘဲ ကိုမင်းနဲ့ သာယာခဲ့တာ အမှားတဈခုလို ထငန်ရပြေီလေ။ ဆေးခန်းကထွကသ်ှားတဲ့ ကိုကြောကြွောထြှန်းရဲ့ ကြောပြငလြေးကိုကြည့်ပြှီး ခငလြေး သကပြှင်းခလွိုကတ်ယ်။ “ဟူးး… ကိုကြောကြွောထြှန်းရယ်၊ အစကသာ တွေ့ခဲ့ရင် ခငလြေး ရငမြောရမှာ မဟုတဘြူး”။

ကိုကြောကြွောထြှန်း ဆေးခန်းက ထွကသ်ှားပြီးနောကြ ကိုမင်းရောကလြာကာ

“ကြောကြွောထြှန်း ဘာလာလုပတ်ာလဲ ခငလြေး”

“အသီးအနှံတွေ လာပို့တာ”

“ဪ”

တဈခကြသ်ာ အသံထွကလြိုကပြှီး ကိုမင်း စဉြးစားလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ

“ဘာတွပြေောသှားသေးလဲ”

”ဘာမှမပြောဘူး”

ဒီကိဈစမွိုးဆိုတာ မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေတ်ယ်။ ဒီကောငလြို လူမွိုးက စိတထြဲကမပါဘဲ ဒီလိုဆေးခန်းကို လာစရာမရှိဘူး။ ငယင်ယကြတည်းက သိပြီးသားလေ။ ကြောကြွောထြှန်းလို လူမွိုးက ဘယမြိန်းကလေးကိုမှ စိတဝြငစြားခဲ့တာ မဟုတဘြူး။ စီးပြားရေး ပြလညေပြမယေ့ြ ကိုယ့ခြှထေောကပြေါြ ကိုယရြပတ်ညမြယဆြိုပြီး စငကြာပူကို ထွကသ်ှားတာ။ အခုဆေးခန်းကို လာတယဆြိုတော့ ခငလြေးကို ဒီကောငကြှိုကလြို့ ဖြစ်မယ်။

“ခငလြေး ညနဘောစားမလဲ”

“အားလုံးစီစဉပြှီးပြီ”

“ဒီည လာတွေ့လို့ ရမလား”

“မရဘူးဆို”

“ခငလြေးရယ် ကိုမင်း အရမ်းတွေ့ချင်န်တော”

“ကိုမင်းရယ် ခငလြေးဘကလြည်း ကြည့်ြဦးလေ”

“ဟင်းးး ခငလြေးရယ်၊ ကိုမင်း စိတမြခဘွူးကြာ”

“အမ် ကိုမင်းနောြ။ ပြနတ်ော့ ခငလြေး လုပစြရာရှိသေးတယ်”

ကိုမင်း အနှငခြံရတော့ စိတခြုသှားတယ်။ အမှနကြ ခါတိုင်းလည်း ဒီလိုပါဘဲ။ ဒါပမယေ့ြ ကြောကြွောထြှန်းလာပြီးကတည်းက ကိုမင်း စိတတ်ှတေိုနမေိတယ်။ ဆကပြှောရင် စိတတ်ိုရမှာမို့ ကိုမင်း အိမပြှနလြိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလည်း ကိုမင်း ပြနသ်ှားတော့ သကပြှင်းလေးခလွိုကမြိတယ်။ ဖုန်းမှညသ်ံကြားလို့ ခငလြေးထကိုငလြိုကတ်ော့ ကနွြးမာရေးရုံးက

“ဆရာမခငလြေး”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ”

“ဆရာမလေး မွို့ကိုပြောင်းရမယ်”

“ရှင်”

“ဟုတတ်ယဗြွ၊ အောဒြါထွကန်ပြေီ”

“ဟုတကြဲ့ရှင့ြ”

ခငလြေး ထွကပြေါကတ်ဈခုရသလို ခံစားရပြီး ပြောသ်ှားတယ်။ မနကမြိုးလင်းတော့ ရှာကလူတွကေို နှုတဆြကတ်ယ်။ အားလုံးက မှို့ပေါပြှောင်းရတော့ စိတမြကောင်းကြပမယေ့ြ တွေ့လို့ရနတောမို့ အဆငပြှသေေးတယဆြိုပြီး လိုကပျို့ကြတယ်။ ကိုမင်းကိုယတ်ိုင် လိုကပျို့ပါတယ်။ မှို့ရောကတ်ော့ ကိုကြောကြွောထြှန်း ဖုန်းဆကတ်ယ်။

“ခငလြေး”

“ရှင် ကိုကြောကြွောထြှန်း”

“ကနွောြ့မှာ ခငလြေးနဲ့တွေ့လို့ ပြောရြုံပဲရှိသေးတယ်၊ ခငလြေးက ပြောင်းရပြီဆိုတော့ ကနွောြ ရှာမှာ မပြောဘြူးဗွာ”

“ဪ ကိုကြောကြွောထြှန်းရယ်”

“ကနွောြ ခငလြေးကို ခစွတ်ယဗြွာ”

“ခငလြေး သိပါတယ်”

“ခငလြေး ကနွောြ့ကို လကထြပပြါလားဗွာ”

“ဟင်း ကိုကြောကြွောထြှန်းရယ်။ ကမွ.. မိဘတွကေို ပြောရဦးမယ်။ သူတို့ သဘောတူမှ ဖြစ်မှာပါ”

“ဟာ ဒီလိုဆို ခငလြေး ကနွော့မြမကို အဲဒီလှတပြှီး အကြိုးအကြောင်း ပြောပြခိုင်းလိုကမြယဗြွာ”

“ဟုတကြဲ့ ကိုကြောကြွောထြှန်း”

“ကနွောြ အရမ်းပြောသ်ှားပြီဗွာ။ မနကဖြှန် ခငလြေးဆီ လာခဲ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့”

—————————————-

ကြောကြွောထြှန်းက သူ့အဈမကြီးကိုပြောတော့

“ငါ့မောင် မမကြီးက မိန်းကလေးချင်ြး ကိုယခြငွြးစာလို့ သိပမြပြောချင်ဘြူး”

“ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ”

“ဘာဖြစ်ရမလဲ မင်းမင်းနဲ့ သူက သမီးရည်းစား ဖြစ်နတယေလြို့ သတင်းကြားတယ်”

“မမကလည်းဗွာ၊ အခုခတ်မှော သမီးရည်းစားတွေ ဘာတွကေ အရေးမကြီးဘူးလေ”

“ငါ့မောင်… အိမထြောငပြှု၊ ဘုရားတည်၊ ဆေးမှငရြညစြုတထြိုး၊ ခကြမြပိုင် ပြငရြခကသ်ည့အြမွိုးတဲ့။ မောငလြေး သတိထားရမှာနောြ။ နောငပြေါလြာမယ့ြ ပြူနာအတွကြ မောငလြေး စဉြးစားဦး”

“မမရယ် လူတိုင်းက ချောကပြဈကင်း သဲလဲစငဆြိုတာ မရှိဘူး။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကနွောခြစွလြို့ လကထြပမြှာပါ”

“အေးပါ မမ သတင်းမေးမှန်းကြည့်ပြါ့မယ်”

မောငကြိုခစွသ်ည့ြ အဈမမို့ မောငပြှောသလိုပဲ ခငလြေးတို့ရှာကို ခရီးထွကသ်ှားတယ်။ ကိုမင်းတို့ရှာဆိုတာ တဈဦးက တဈခုခုလုပရြင် တဈဦးကသိနတေော့ ကိုမင်းစိတထြဲ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ဖြစ်ရပြီ။ ရည်းစားလူလု အူနုကြှဲခတ် ဆိုသလိုပါပဲ။

ကိုမင်းတဈယောကြ ကြောကြွောထြှန်းဆီ သှားလိုကပြှီး

“ကြောကြွောြ”

“ဘာလဲ မင်းမင်း”

“အေး ငါနှင့ခြငလြေးက သမီးရည်းစား ဖြစ်ခဲ့တယန်ောြ”

“အေး ဖြစ်လည်းဘာဖြစ်လဲကြာ။ ငါလကထြကြ မဖြစ်ရင် ပြီးတာပဲ”

“မင်းစဉြးစားလေ။ ငါထကသ်ာတဲ့ မင်းနဲ့တွေ့တော့ ငါ့ကိုပစ်ပြီး မင်းနောကကြိုလိုကတ်ာ။ ဘယမြှာလဲ သဈစာ”

“အင်းလေ… သူလည်း သူ့အကြောင်းတရားနှင့ျ သူမို့လို့လေ”

“အေး မင်းကို ငါမပြောမရှိနဲ့။ တဈရှာတည်းသားမို့ ပြောပြတာ”

“အေး ငါသိပြီးပြီ”

“ငါနှင့ခြင်‌လေး ဘယအြဆင့ထြိ ရောကခြဲ့လဲဆိုတာ မင်းသိလား”

“ဒါတွေ ငါသိစရာမလိုဘူး။ ငါနဲ့လကထြပပြှီး ငါကြညဖြှူရင် ပြီးတာပဲ”

“အေးပါကြာ၊ မင်းသိအောင် ငါလာပြောတာပါ”

“အေးပါ ကြေးဇူးပဲ”

ကိုမင်း ကြောကြွောထြှန်းကို အံ့အားသင့သ်ှားတယ်။ ဒီလောကထြိ ရူးလိမ့မြယလြို့ မထငမြှတခြဲ့ဘူး။ သူ့ထိုကန်ှင့ြ သူ့ကံလို့ပဲ တွေးလိုကတ်ော့တယ်။

ကြောကြွောထြှန်း ခငလြေးပိတရြကမြို့ ခင်းလေးဆီ သှားလိုကတ်ယ်။

“လာလေ ကိုကြောကြွောြ”

“အင်း ခငလြေးနဲ့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောချင်တ်ယ်”

“ပြောလေ ကိုကြောျ”

“ကိုကြော့သ်ူငယခြငွြးအိမကြို သှားမယ်”

“အင်း လိုကခြဲ့မယ် ကိုကြောြ”

ကြောကြွောထြှန်း ခငလြေးနဲ့ စကားကို လှတလြပစြှာ ပြောဖို့ရာ သူငယခြငွြးအိမခြေါခြဲ့တယ်။

“ဟေ့ကောငကြွောကြှီး အခုမှလာတယ်”

“အေးကြာ… ဒါ ငါယူမယ့ြ မိန်းကလေး ခငလြေးတဲ့”

“ဪ မခငလြေး ဘာမှအားမနာနဲ့၊ ဒီကောငန်ဲ့က ငယသ်ူငယခြငွြးတွေ။ အခုက ဒီအိမမြှာ ကနွောတ်ဈယောကတ်ည်း။ အေးဆေးနေ”

“ဟေ့ကောငကြွောကြှီး ငါအပြငလြဈမယ်။ မင်း ပြနခြါနီးမှ ဖုန်းဆကတ်ော့”

“အိုကေ သူငယခြငွြး”

ကြောကြွောထြှန်းရဲ့သူငယခြငွြး အပြငရြှောငထြှကသ်ှားမှ

“ခငလြေး ကိုမေးစရာရှိတယ်”

“မေးလေ ကိုကြောျ”

“ခငလြေး ကိုယ့ကြိုခစွလြား”

“ဘာလို့ ဒီစကားမေးတာလဲ ကိုကြောျ”

“အကြောင်းရှိလို့”

“အင်း ဘယလြိုပြောရမလဲ၊ ခငလြေး ကိုကြောန်ဲ့ လကထြပဖြို့အထိ တွေးထားတာ ကိုကြော့ကြို ခစွမြိလို့ပဲ”

“ခငလြေးကို ကနွောခြစွတ်ယ်”

“ဟုတကြဲ့”

“ခငလြေး ခစွတ်ယလြို့ ဖြပေေးလေ”

“ဟုတပြါပြီရှင်၊ ကမွလည်း ရှင့ကြိုခစွပြါတယ်”

“ခငလြေးကို ပြောစရာရှိတာက ခငလြေး အရငကြ ဘာတွပေဲ ဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ ကနွောကြှညဖြှူတယ်”

“အင်း… ကိုကြောြ ခငလြေးကို မေးချင်တ်ာတွေ ရှိတယမြလား”

“အင်း ”

“ခငလြေး သိပါတယ်”

“အင်း ပြောပြလို့ရမလား”

“ခငလြေး ကိုမင်းမင်းနဲ့ ညိစွန်းခဲ့တယ်”

“အင်း ရပြီ ခငလြေး ရပြီ”

“ကိုကြော့အြခစွကြို ယုံတယမြလား”

“အင်း ယုံတယလြေ”

“အင်း ကိုယလြည်း ခငလြေးကို ယုံပါတယ်”

“ဟုတ် ကိုကြောျ”

“ခငလြေးကို အရမ်းခစွတ်ယကြှာ”

ကိုကြောြ ခငလြေးကိုဖကပြှီး နမ်းလိုကတ်ော့ ခငလြေးလည်း ပြနန်မ်းလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးမှာ ကြောကြွောထြှန်း အနမ်းတွကေို တုန့ပြှနရြင်း ကြနပေမြိတယ်။ တဈဘဝစာ အားကိုးရမယ့သ်ူ၊ မိမိခစွရြတဲ့သူ၊ မိမိအပေါြ နားလညခြှင့လြှတပြှီး ခစွရြမယ့သ်ူဆိုတာမို့ ခငလြေး အရမ်းပဲကြနပေမြိတယ်။

ကြောကြွောထြှန်း ခငလြေးကို အရမ်းခစွတ်ယ်။ တူနှစ်ကိုယ် သဈစာပျိုင် ဆိုလိုကခြငွသ်ေးတယ်။ မင်းမင်းက ခငလြေးအနား ကပမြရတော့အောင် ခငလြေးကို အနိုငယ်ူခဲ့ချင်တ်ာကြောင့ြ ခငလြေးကို လိုးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ခငလြေးအင်ျကြီကို အသာအယာလေး ခွှတလြိုကပြှီး၊ ခငလြေးဘရာကိုပါ ခွှတယ်ူခလွိုကပြှီး ဝိုင်းစကပြှီး အလှနလြှတဲ့ ခငလြေးရဲ့နို့တွကေို တပြှတပြှှတ် စို့လိုကတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့ရှီး ကိုကြောျ အင်း.. ဟင်းး ဟင်းးး”

ခငလြေးစိတတ်ှေ ထကြှနပြေီ။ ဒီတဈခါ ကိုကြောန်ဲ့ လိုးရမယ့အြရေးက စိတခြလွုံခွုံသလို ခံစားနရတေယ်။ စိတလြည်း ရဲမိတယ်။ နို့ခွိုခွိုတွကေို စို့နတေဲ့ ကိုကြောကြှောင့ြ စိတထြိန်းမထားပဲ ညည်းတွားမိလိုကတ်ယ်။ ကိုကြောလြည်း ခငလြေးရဲ နို့ထွားထွားတွကေို စို့ရင်း လကကြ စောကဖြုတမြှေးတွကေို ဖြဖြလေး ဆှဲလိုကတ်ယ်။

“အာ့ ကို ကို အင်းးး ဟင်းးး”

နာကငွမြှုလေးနှင့အြတူ ကာမစိတတ်ှေ တအားတိုးပြီး ကိုကြော့လြည်းပင်းကို ခငလြေး ဆှဲဖကလြိုကသ်လို ပိပိထဲ အရညတ်ှေ စီးဆင်းသှားရပြနတ်ယ်။ ကြောကြွောထြှန်းလည်း ခငလြေးစောကဖြုတ် အကြဲကြောင်းထဲ အရညကြို လကန်ှင့ကြလောကြာ အစေ့ကလေးကို ပြတပြေးလိုကတ်ယ်။

“အာ့ ရှီးး ရှီးးးး အိုး ကိုကိုရယ် ”

တဈစတဈစ တိုးပြားနတေဲ့ ကာမစိတကြှောင့ြ ခငလြေးညည်းသံ ပိုထွကလြာတယ်။ အစေ့ကို ပြတခြံရတဲ့ ခငလြေး နမထေိထိုငမြသာ ဖြစ်နပြေီး ပြီးချင်စြိတတ်ှေ ဖြစ်နပြေီ။ အလိုးခံချင်န်ပြေီ။ ကြောကြွောထြှန်း ခငလြေးစောကဖြုတကြို အားရပါးရ နမ်းရှိုကလြိုကပြှီး စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ လွှာကို အပြားလိုကလြုပကြာ ယကလြိုကတ်ယ်။

“ပလပ် ပလပ် ပလပ်”

“အားး ရှီးးး အိုး ကိုကို မလုပန်ဲ့ အားး”

ကြိုကပြမယေ့ြ ဟနဆြောငပြှီး တားလိုကတ်ယ်။ ကြောကြွောထြှန်းကတော့ ခငလြေးအပေါမြှာ မင်းမင်းထကြ ငါပိုစွမ်းဆောငန်ိုငတ်ယဆြိုတာ သကသ်ပြဖေို့ ကြိုးစားပြီး တတကြွှမ်းသမွှ ကာမပညာကို အသုံးခကြာ လွှာကိုစုခွှနပြှီး ထိုးမှလေိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ အစေ့ကလေးကို တပြှတပြှှတ် စုပတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အာ့ ရှီးး ရှီးးး ရှီးး အိုးး ကိုကို အိုးးးးး အားး ရှီးး”

အစေ့ကလေးစုပရြင်း စောကဖြုတကြို လကခြလယန်ှင့ြ အဝငအြထွကြ ကြမ်းကြမ်းလုပလြိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလည်း ကာမစိတတ်ှေ အရမ်းကြှလာကာ ခါးလေးကို လပေေါမြှှောကပြှီး အရသာယူလိုကတ်ယ်။ ကိုကြောရြဲ့ စုပပြေးယကပြေးမှုကြောင့ြ ခငလြေး ကြာကြာမထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ပြီးသှားရတော့တယ်။

“ခငလြေးကို ကိုယလြိုးချင်န်ပြေီ”

“ကိုကို့သဘောပါ ကိုကို”

“ကိုကို့သဘောဆိုရင် ကိုကို့လီးကို စုပပြေးလို့ရမလားဟင် ခငလြေး၊ ကိုကိုလည်း လီးစုပခြံချင်တ်ယ်”

“ကိုကိုလုပပြေးပါဆိုရင် ခငလြေး အသင့ပြါပဲ ကိုကို”

“အင်း ဒါဆို ကိုကို့လီးစုပပြေး”

ကြောကြွောထြှန်း မတတ်ပရြပကြလေးနှင့ြ နပေေးတော့ ခငလြေး ကိုကြောန်ား ဒူးထောကလြိုကကြာ ကိုကြော့လြီးကို စုပလြိုကတ်ယ်။

“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”

“အားးးးး ရှီးးး အိုးး ကောင်းလိုကတ်ာ ခငလြေးရာ”

အတွေ့အကြုံရှိးပြီးသားမို့ ခငလြေးအတွကြ မခကခြဲလှဘူး။ လီးကို အဆုံးထိ ဝငန်ိုငသ်မွှဝငအြောင် သဒျဓါပိုစွာ လုပပြေးလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလီးစုပခြကြကြှောင့ြ စိတပြါနတေဲ့ ကြောကြွောထြှန်း ပြီးမသှားရအောင် စိတအြာရုံကို တဈနရော ပို့လိုကရြတယ်။ လီးထိပဝြလေးတွကေို လွှာဖြားလေးနှင့ြ ထိုးဆှပေးတော့ ကြောကြွောထြှန်းရငတ်ှေ တသိန့သ်ိမ့ြ တုနစြတယ်ေ။ လီးဒဈကြီးကို လွှာဖြားနှင့ြ ရဈပတဆြှဲရုံမက လီးအရင်းကိုပါ လွှာနှင့ြ ယကလြိုကသ်ေးတယ်။ ဂွေးဥလေးကိုပါ မနာမကငွစြပေဲ လကန်ှင့ည်ှဈပေးပြီး စုပဆြှဲလိုကရြာ

“အားး ရှီးးး ရှီးးး အိုးး ခငလြေး ကိုကို မရတော့ဘူး ပြီးသှားမယ်”

“ဟုတ် ကိုကို”

“ခငလြေးကို လိုးချင်န်ပြေီ”

”ကိုကို့သဘောပါ ကိုကို”

“လာ ခငလြေး ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနလြိုကြ။ ကိုကို အောကကြနေ မတတ်ပလြိုးမယ်”

ခငလြေး ကိုကြောပြှောသလို ကုတငပြေါြ ထိုငန်ရောက ကုတငအြောကြ ခွဆင်ေးလိုကပြှီး ပကလြကလြှနခြလွိုကတ်ယ်။ ကြောကြွောထြှန်းလည်း ကုတငအြောကကြနပြေီး ခငလြေးပေါငကြို တွန်းတငကြာ စောကဖြုတထြဲ လီးတေ့ပြီး လိုးလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးပေါငန်ှဈချောင်းကို ပုခုံးပေါတ်ငပြှီး တဖတဖြတ် လိုးလိုကရြာ လီးကလည်း အတားအဆီးမရှိပမယေ့ြ ကြပတ်ည်းပြီး တဇွိဇွိ တဖြတဖြှတ် ဝငသ်ှားတော့တယ်။

“ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

”အာ့ ရှီးး အိုးး အင်းး ဟင်းးး ဟင်းး”

“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းး ဖန်းးး ဖန်းးး”

“အာ့ အိုးး အားးး ရှီးး ရှီးးးး အိုးး”

ကိုမင်းနှင့ြ လိုးရတာနဲ့ မတူသော အရာတဈမွိုးကို ခငလြေး ခံစားလိုကရြတယ်။ ဂွေးဥက တဖတဖြတန်ဲ့ ခငလြေးဖငကြို ရိုကမြိနတယ်ေ။ ခံစားရတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ခငလြေးလည်း အရမ်းအရသာရှိနတယ်ေ။ ကြောကြွောထြှန်းလည်း ခငလြေးစောကဖြုတကြို လိုး‌နရလေို့ စိတတ်ှအရေမ်းကြှကာ နည်းနည်းကြမ်းပြီး လိုးလိုကတ်ယ်။ ထိန်းထားတဲ့ စိတတ်ှကေို လှတလြိုကမြိပြီး ဆယမြိနဈလောကြ ကြာလာတဲ့အခါမှာ

“အားး ရှီးး ရှိးးး အိုးးး အားးး”

ခငလြေးစောကဖြုတရြဲ့ ညှဈအားကို ခံစားလာရပြီး ခငလြေး ပြီးတော့မယဆြိုတာကို သိလိုကရြတဲ့အတွကြ ကြောကြွောထြှန်းလည်း သုတမြထိန်းပဲ လိုးလိုကရြာ နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူပြီးသှားတော့တယ်။ ခငလြေးစောကဖြုတထြဲ လီးရညန်ှေးနှေးတွေ ဝငရြောကသ်ှားတော့ ကိုကြောပြှီးသှားမှန်း ခငလြေး သိလိုကတ်ယ်။

“ကိုကို ပြီးသှားပြီလား”

“အင်း ခငလြေး”

“ခငလြေးရဲ့ အိပထြဲက တဈရှူးလေးပေးပါ ကိုကို”

ကြောကြွောထြှန်းလည်း ခငလြေးရဲ့အိပထြဲက တဈရှူး စကျကူလေးကို ယူပေးလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးက တဈရှူးစယူပြီး စောကဖြုတကြို သုတတ်ယ်။ ပြီးမှ

“ကိုကို လာလေ ညဈပတန်ပြေီ၊ ခငလြေး သုတပြေးမယ်”

ကြောကြွောထြှန်းလည်း ခငလြေးအနားကပပြေးလိုကတ်ော့ ခငလြေးက လီးကို ယုယစွာ သန့ရြှင်းပေးလိုကတ်ယ်။

“ပြီးပြီ ကိုကို”

ခငလြေးက မော့ပြီးပြောတော့ ကြောကြွောထြှန်းလည်း ခငလြေးနဖူးလေးအား နမ်းလိုကပြှီး ဖကထြားလိုကတ်ယ်။

“ကိုကို တောပြှီကြာ၊ ကိုကို့သူငယခြငွြးကို အားနာစရာ”

“အင်းပါ ခငလြေးရာ၊ အိမသ်ာသှားမလား”

“အင်း ကိုကို”

ခငလြေးကို အိမသ်ာဖကခြေါပြှီး သှားခိုင်းလိုကတ်ယ်။ ခငလြေးလည်း စောကဖြုတန်ှင့ဖြငကြို ရဆေေးပြီး သန့ရြှင်းရေးလုပကြာ ထွကခြဲ့တယ်။ အဝတအြစားတွပြနေဝြတပြှီး ကြောကြွောထြှန်းသူငယခြငွြးကို ဖုန်းဆကတ်ော့ သူငယခြငွြးက ဆိုငမြှာဝငပြေးပါဆိုလို့ သော့ဝငပြေးပြီး ခငလြေးကို လိုကပျို့လိုကတ်ယ်။

ခငလြေးတို့ဘဝ ရှေ့ဆကလြွှောကဖြို့ရာ အဆငပြှနပြေေီ။ ခငလြေးမိဘကိုသှားပြောတဲ့ မမကြီးက ခငလြေးကို တငတ်ောင်းဖို့ရာ လယ်ဧကသုံးဆယ်၊ ထွနစြကန်ှဈစီး၊ ခငလြေးအတွကြ ရှှတဆေငစြာအပြင် သိန်းတဈရာလကဖြှဲ့ဖို့ ပြောကြားတော့ ခငလြေးမိဘက ခကြခြငွြးသဘောတူလိုကပြှီး ရကကြောင်းရှေးခဲ့တယ်။ ခငလြေးနှင့ြ ကြောကြွောထြှန်းမှာ အရမ်းဝမ်းသာပြီး မင်ျဂလာဆောငရြနအြတွကြ ကြိုတငပြှငဆြငရြတော့တယ်။ မင်ျဂလာဖိတစြာတွရေိုကပြှီး၊ ဝငှတေော့မှ မင်းမင်း ဒေါသထွကတ်ော့တယ်။

“တောကကြှာ ငါဒီလောကပြှောထားရကန်ဲ့”

ကြောကြွောထြှန်းအပေါမြှာလည်း ဒေါသထွကသ်လို ခငလြေးအပေါလြည်း နာကညွြးမိတယ်။ ခငလြေးရှိရာ မှို့ပေါသ်ို့လိုကသ်ှားတော့ ခငလြေးက ခွင့ယ်ူပြီး သူနတေဲ့မှို့ ပြနသ်ှားတယ်။ ဓလေ့ထုံးစံအရ ခငလြေးအိမမြှာ မင်ျဂလာဆောငပြှီး သတို့သားက ရှာကနေ သတို့သမီးအိမကြို သှားရောကရြမှာ ဖြစ်တဲ့အတွကြ ခငလြေးက ကြိုပြီး ခွင့ယ်ူသှားခဲ့တာ။ ခငလြေးကို ဖုန်းဆကတ်ော့လည်း ခငလြေးက ဖုန်းမကိုငတ်ော့ပါ။

မင်ျဂလာရကန်ီးလေ ကြောကြွောထြှန်းတို့အိမကြ လူစညလြေ၊ မင်းမင်းစိတထြဲ မခံခွိမခံသာဖြစ်လနှငေ့မြို့ မင်းမင်းက နှစ်ယောကလြုံး အရှကရြစဖေို့ ကြံစညလြိုကတ်ော့တယ်။ မင်ျဂလာအခါပေး အသံခွဲ့စကတ်ှေ ကားပေါတ်ငပြှီး ခငလြေးတို့မှို့ဘကကြို ကားတွေ တသီတသန်းကြီး ထွကတ်ော့မှ မင်းမင်းပြုံးလိုကကြာ

“သောကရြှကမြရှိတဲ့ကောငန်ှင့ြ ငှမကေတ်ဲ့မိန်းမ၊ နငတ်ို့ သောကရြှကကြှဲပြီ”

ဆိုပြီး Fb ပေါမြှာ ခငလြေးနှင့ြ မင်းမင်း လိုးခဲ့ကြတဲ့ မူဗီဖိုငကြို တငလြိုကတ်ယ်။ မင်ျဂလာပြဲက ရှာရဲ့မကြန်ှာဖုံးဆိုတော့ လူစညတ်ယ်။ Fb ပေါမြှာ ပုံတငရြနအြတွကြ ဓာတပြုံတွရေိုကကြှ live လှှင့ကြှရင်းနဲ့ မင်းမင်းရဲ့ Post နှင့ြ မူဗီက တကလြာတယ်။ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ပြောရင်းက ကြောကြွောထြှန်းအဈမကြီး သိသှားတဲ့အခါ

“မောငလြေးကြောကြွောြ”

“ဗြာ မမ”

“ဘယလြိုလုပမြလဲ မောငလြေး”

“ကန်ောျ ဘာပြောရမလဲ မမရယ်”

“မောငလြေး မမက သိပြီးသားပါ။ ဒါပမယေ့ြ သိသာသိစေ လူမမှငစြနေဲ့တဲ့။ အခုတော့ မမလေ မောငလြေးနှင့ြ ခငလြေးကို သဘောမတူတော့ဘူး”

“ဟုတကြဲ့မမ ကနွောသ်ိပါတယ်။ ကနွောတ်ို့ရဲ့ ဂုဏသ်ိကျခာအရ ခငလြေးကို ကနွောခြစွပြမယေ့ြ စွန့လြှတလြိုကမြယ် မမ”

“အင်း ဟုတပြှီ။ ဒီတော့ မောငလြေးပြနတ်ော့။ ကနွတ်ာ မမ စီစဉလြိုကပြါ့မယ်”

“ဟုတကြဲ့ မမ”

“အားလုံးပြနလြှည့တ်ော့”

“ဟုတကြဲ့”

အားလုံးက စိတမြကောင်းသလို မင်းမင်းအပေါလြည်း ဒေါသထွကကြှတယ်။ ခငလြေးကိုလည်း မုန်းကြတယ်။ ကြောကြွောထြှန်းကို အားပေးရင်း ရှာကိုပြနလြှည့ကြာ သှားကြတယ်။ ကြောကြွောထြှန်းအဈမက ခငလြေးဆီ ဖုန်းဆကလြိုကတ်ယ်။

“ဟဲလို ”

“ဟုတကြဲ့မမ ခငလြေးပါ”

“ခငလြေး မမပြောမယ်၊ ခငလြေး ခဏနားထောင်”

“ဟုတကြဲ့မမ”

“အခုမင်ျဂလာပြဲပကြပြှီ ခငလြေး”

“ရှင်! မမ၊ ဘာ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမ”

“ခငလြေး မင်းမင်းက ခငလြေးနဲ့ ဖြစ်ခဲ့တာတွကေို အငတ်ာနကပြေါတ်ငလြိုကပြှီ။ မမက သိပမယေ့ြ မောငလြေးကို စိတခြမွြးသာစချင်ေလြို့ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ခငလြေးနဲ့ လကထြပပြေးချင်ခြဲ့တာ။ အခုလို တဈနိုငင်ံလုံးသိပြီးတော့ ကိုယ့မြောငလြေး နှားကခွံနရမေယ့အြဖြစ်ကို မမ မခံနိုငဘြူး။ ဒီတော့ ခငလြေး မမကို နားလညပြေးပါ။ ခငလြေးနှင့ြ မမတို့ရစကေကြ ဒီလောကပြဲပါတယ် မှတလြိုကတ်ော့”

ခငလြေး သဘောပေါကလြိုကပြှီ။ အစစအရာရာကို သတိမထားပဲ ကာမအလိုလိုကကြာ မင်းမင်းကို ခွင့ပြှုခဲ့လို့ ခငလြေးဘဝ အမည်းစကတ်ှနှငေ့ြ မိဘတွလည်ေး သူများတံတွေးခွကြ ပကလြကမြွှောရတော့မယ်။ ခငလြေး အရမ်းရှကတ်ယ်။ မင်ျဂလာဝတစြုံပေါြ ခငလြေးမကြရြညစြကတ်ှေ တစကစြကြ ကလွာတယ်။

ခငလြေး ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကတ်ယ်။ အဲ့ဒါကတော့ လူ့လောကကို စွန့လြှတဖြို့ပါပဲ ……။

ပြီးပါပြီ။