အောစာအုပ်

သဲသဲ၊ စြဲစြဲ

ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…


ကာင် … မင်း စွဲစွဲကို မကြိက်ဘူးလား”
“ဟာကွာ မကြိုက်ပါဘူး … ငါတို့က မောင်နှမလိုနေတာ”
“ငါ ကြိုက်တယ်ကွာ ပြောပေးမလား”
“မင်းဟာမင်းပြော”

သက်နိုင်ကို ကျနော် ဘုပြောပြောလိုက်တယ်။ ဒီကောင်က စွဲစွဲကို ကြိတ်ကြိုက်နေတာ။ စွဲစွဲမှ စွဲစွဲ။ စွဲစွဲက အေခန်းက။ ကျနော်တို့က စီခန်းက။ စွဲစွဲက စာအရမ်းတော်တာ။ အမြဲတမ်း အဆင့် ၁-၃ ချိတ်တယ်။ ကျနော်က စာသိပ်မတော်ဘူး။ အင်္ဂလိပ်စာညံ့တယ်။ စွဲစွဲက လှပါတယ်။ ချစ်ဖို့ကောင်းတာထက် မိန်းကလေးပီသတဲ့အလှမျိုးရှိတယ်။ ဆယ်တန်းဆိုပေမယ့် စွဲစွဲခန္ဓာကိုယ်က တော်တော် ဖွံ့ဖြိုးနေပြီ။ ရင်လေးတွေဆို မောက်လို့။ တင်လေးတွေဆို ကောက်လို့။ ကျောင်းက ကောင်တွေကတော့ စွဲစွဲအိုးလှတယ်ဆိုပဲ။ ဟုတ်လောက်တာပဲလေ။ ဟိုနေ့က ကျောင်းကအပြန် တိုက်ပေါ်တက်တော့ စွဲစွဲက အရှေ့ကတက်တယ်။ ကျနော်က နောက်ကတက်တယ်။ စွဲစွဲ အိုးလေးက တင်းပြီး ကောက်နေတာပဲ။ လှေခါးတက်တော့ လှုပ်တုပ် လှုပ်တုပ်နဲ့ ကျောင်းစိမ်းထမီလေး အောက်မှာ တင်းနေတာပဲ။ အတွင်းက ဘောင်းဘီအရာလေးတွေတောင် မြင်နေရတယ်။ ဂလု။

စွဲစွဲနဲ့ ကျနော်က တတိုက်ထဲမှာ တူတူနေတာ။ စွဲစွဲက ငါးလွှာမှာ။ ကျနော်က သုံးလွှာမှာ။ ကျောင်းကားလဲ တူတူပဲလေ။ ဒါပေမယ့် စွဲစွဲနဲ့ ကျနော်က မောင်နှမလိုပဲ နေတာ။ ဘာစိတ်မှ မရှိဘူး။ ရီးစားလို မကြိုက်ဘူး။ ကျနော် တကယ်ကြိုက်တာက သူ့အမ သဲသဲ။ မမသဲသဲကို ကျနော်က တကယ်ကြိုက်တာ။ ဒါပေမယ့် ဒါကို ဘယ်သူမှမသိဘူး။ သိအောင်လဲ မနေပါဘူး။ ကျနော်က နှုတ်လုံတယ်။ နေ့တိုင်း ကျူရှင်လာသင်ပေးတဲ့ မမသဲသဲတောင် မရိပ်မိဘူး။

ုမုန့်စားဆင်းချိန် မုန့်ဟင်းခါးစားနေတဲ့ စွဲစွဲကို သက်နိုင်က ငမ်းတာ ငမ်းတာ။ မျက်လုံးကျွတ်ထွက်မတတ်ပဲ။ ဟုတ်တော့လဲ ဟုတ်တာပဲ။ စွဲစွဲက ကျောင်းမှာ နာမည်ကြီးတယ်။ လှတယ်။ စာတော်တယ်။ သဘောကောင်းတယ်။ လိုက်တဲ့ ကောင်လေးတွေထဲမှာ သက်နိုင်က အဆိုးဆုံး။ အစက သက်နိုင်က ကျနော့်ကို သိပ်မခေါ်ဘူး။ ပုံမှန်ပဲ။ ကိုးတန်းရောက်မှ ကျနော့်ကို လာရောတာ။ ကျနော်က စွဲစွဲနဲ့ ကျောင်းအတူတူလာမှန်းသိတော့ လုံးတာပေါ့။ သူငယ်ချင်း သူငယ်ချင်းနဲ့။ ဒီကောင်က မျက်နှာရူး။ ကျနော် ပြောပေးလဲ စွဲစွဲက ဘယ်လိုလုပ် ကြိုက်မလဲ။

“ရဲကျော် … မုန့်ဟင်းခါး စားမလား”
“ဟင့်အင်း … စားဘူး … ကော်ပြန့်သုတ် စားမယ် …”
“ကိုယ်က မုန့်ဟင်းခါး စားမယ်”

ဒီကောင် မျက်နှာရူးက တမျိုး။ စွဲစွဲက မုန့်ဟင်းခါးဆို သူလဲ မုန့်ဟင်းခါး။ ကျနော်က မုန့်ဟင်းခါးမှ မကြိုက်တာ။ ကျနော်လဲ ကြည့်မရတာနဲ့ မုန့်ဟင်းခါးသည် အဒေါ်ကြီးကို

“စွဲစွဲ တပွဲတဲ့”
“အန်”
“အော် ဟုတ်ပါဘူး မုန့်ဟင်းခါးတပွဲ၊ ကော်ပြန့်သုတ် ချဉ်ငံစပ်တပွဲ”

မုန့်ဟင်းခါး စားနေတဲ့ စွဲစွဲ မျက်လုံးပြူးပြီး ကျနော့်ကို ကြည့်တယ်။ ဘေးနားက ကျောင်းသူတွေ အကုန်ဝိုင်းကြည့်တယ်။ သက်နိုင် နဲနဲတော့ ရှက်သွားတယ်။ ခွိကနဲ ဝိုင်းရီကြတော့ သူ့မျက်နှာ ရဲတက်လာရော။ မှတ်ပြီလား ဟေ့ကောင်။

ကျနော်က ကော်ပြန့်သုတ်စားတော့ စွဲစွဲက မုန့်ဟင်းခါး ကုန်သွားပြီ။ အတန်းမတက်သေးတော့ စွဲစွဲနဲ့ သူ့သူငယ်ချင်းက အတန်းထဲ မဝင်သေးဘူး။ ကျနော် စားတာကို စောင့်နေတယ်။

“ဟဲ့ ငါ့ကို ကော်ပြန့်နဲနဲကျွေး”
“ရော့ စား”
“ဟင်းခါးလဲ ကောင်းတယ်နော်”
“အေး ဟုတ်တယ် သောက် သောက်”

စွဲစွဲလက်ထဲကို ကော်ပြန့်သုတ်ပန်းကန် ထည့်ပေးလိုက်တယ်။ ဟိုကောင်ကတော့ မျက်စောင်းတခဲခဲ။ မကျေနပ်လဲ မတတ်နိုင်။ ကျနော်နဲ့ စွဲစွဲက မောင်နှမလိုနေလာကြတာပဲဟာ။

“ကောင်းလိုက်တာ ရှူး”
“ရော့ တစ်ရှူး”
“ကျေးဇူးပဲ ရဲကျော် ငါတို့ အတန်းထဲဝင်တော့မယ်”
“အေး အေး”

စွဲစွဲတို့ ထွက်သွားတာကို သက်နိုင် မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကြီး ကိုင်ပြီး လိုက်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲဖင်လေးက လုံးပြီး ကားတက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ သူငယ်ချင်း သန္တာလဲ လှတာပဲ။ ဒါပေမယ့် စွဲစွဲက ပိုတောင့်တယ်။

“မျက်လုံးလဲ ကပ်ပါသွားအုံးမယ် … ဖြေးဖြေးကြည့်”
“ဟေ့ကောင် ရဲကျော် … မင်းနော်”
“ဟား ဟား ဟား”

သက်နိုင် မုန့်ဟင်းခါးပန်းကန်ကြီး ကိုင်ပြီး ကျနော့်ကို လိုက်ကန်သလိုလို ရှက်ရမ်းရမ်းတော့ အကုန်လုံး ဝိုင်းဟားတာပေါ့။ ဟား ဟား ဟား။ အတန်းထဲမှာလဲ သက်နိုင် ကျနော့်ကို သိပ်အစာမကြေဘူး။ ဒါပေမယ့် ကျနော်က ဂရုမစိုက်ပါဘူး။ အေးဆေးပဲ။ သူငယ်ချင်းတွေဆိုတော့ ဒီလိုပဲ ကြုံရင် ဆွမ်းကြီးဝိုင်းလောင်းကြတာပဲလေ။ တခြားကောင်တွေကလဲ သက်နိုင်ကို ဝိုင်းလောင်ကြတယ်။ သက်နိုင် ခေါင်းတောင်မဖော်နိုင်ဘူး။ ဒါပေမယ့်လဲ စပ်ဖြီးဖြီးနဲ့။ မျက်နှာရူးကောင်။

ကျောင်းဆင်းတော့ စွဲစွဲက တိုက်ပေါ်ကို အရင်တက်တယ်။ လှေခါးသော့ကို စွဲစွဲက ဖွင့်တော့ ကျနော်က ပြန်ပိတ်ရတာပေါ့။ ကျနော်က နောက်မှတက်တယ်။ ဟုတ်ပ။ စွဲစွဲဖင်လေးက တော်တော်လှတာပဲ။ မမသဲသဲလောက်တော့ မတောင့်ဘူးပေါ့။ မမသဲသဲက ပိုတောင့်တယ်။ လူကြီးဖြစ်နေပြီဆိုတော့ မမသဲသဲက အပျိုအရွယ်ရောက်နေပြီ။ စွဲစွဲ ဖင်လေးက လုံးကျစ်နေတာပဲ။ ပြီးတော့ လှေခါးတက်တော့ ကျောင်းစိမ်းထမီလေးအောက်မှာ ခြေသလုံးသားဝင်းဝင်းလေး ပေါ်ပေါ်သွားတယ်။ လှပ်ကနဲ လှပ်ကနဲပဲ။

“ဟဲ့ ရဲကျော် … နင်က ဘာလို့ မုန့်စားဆင်းချိန်မှာ လှောင်တာလဲ”
“ဟိုကောင် သက်နိုင်က နင့်ကို ကြိုက်နေတာဟ”
“အော်”
“ငါတို့ကလဲ အမြင်ကတ်နေတာနဲ့ ဝိုင်းလောင်ကြတာ”
“နင်ကလဲဟယ် သနားပါတယ်”
“အောင်မာ နင်က သူ့ကိုကြိုက်နေလို့လား”
“ရဲကျော်နော် ဟွန့်”

မျက်စောင်လေး ဒိုင်းကနဲ ထိုးပြီး လှေခါးကို ပြေးတက်သွားတယ်။ အိုးလေးက ပိုလှုပ်တာပေါ့။ ကျနော်လဲ မော့ကြည့်ပြီး ငမ်းတာပေါ့။ သုံးလွှာက ကျနော် နေတဲ့အခန်းရှေ့ရောက်တော့ အခန်းတံခါးဖွင့်နေတုန်း အပေါ်က အမလေး ဆိုတဲ့ အသံကြားလိုက်ရတယ်။ စွဲစွဲ ချော်လဲပြီနဲ့ တူတယ်။
ကျနော်လဲ တံခါးပြန်ပိတ်ပြီး အပေါ်ထပ်ကို ပြေးတက်သွားတော့ ဟုတ်တာပေါ့။ စွဲစွဲ ချော်လဲနေပြီ။ လှေခါးထိပ်မှာ မှောက်ရက်ကလေး။ တော်တော်နာသွားတယ်နဲ့ တူတယ် ထတောင်မထနိုင်ဘူး။

“စွဲစွဲ … တော်တော်နာသွားလား”
“အင်း … ဟီး”
“ဘယ်နားနာသွားလဲ”
“ဒူး ဒူးခေါင်းအရမ်းနာတယ်”
“လာ လာ ငါထူပေးမယ်”

ကျနော် စွဲစွဲကို ဆွဲထူပေးလိုက်တယ်။ ဂျိုင်းအောက်ကနေ ဆွဲမလိုက်တော့ လက်က စွဲစွဲရင်သားတွေကို ထိသွားသေးတယ်။ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးတော့ ဖြစ်သွားသား။ စွဲစွဲလဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ မတ်တပ်ရပ်လို့ မရဘူး။ မတ်တပ်ရပ်ခါနီးလဲကျရော ခွေကျသွားတယ်။ ဒူးခေါင်းတော်တော်နာသွားတယ်နဲ့တူတယ်။ ပြန်ပြုတ်ကျသွားမှာစိုးလို့ စွဲစွဲခါးလေးကို ပွေ့ပြီး ကျနော် ဖက်ထားလိုက်တယ်။

“အရမ်းနာတယ် ရဲကျော်ရယ်”
“မငိုနဲ့ တိတ် တိတ် ဆေးလိမ်းပေးမယ်”
“ငိုမှာပဲ အရမ်းနာတယ် ဟီး”

စွဲစွဲတို့ အခန်းရှေ့ရောက်တော့ စွဲစွဲ လွယ်အိတ်ထဲက သော့ထုတ်ပြီး ဖွင့်လိုက်တယ်။ ဧည့်ခန်းထဲက ဆိုဖာပေါ်မှာ စွဲစွဲကို ထိုင်ခိုင်းပြီး အခန်းတံခါးပိတ်လိုက်တယ်။ ဒီအချိန်ဆို စွဲစွဲတို့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမှ မရှိဘူး။ စွဲစွဲတို့ ဖေဖေနဲ့မေမေက အလုပ်သွားပြီ။ မမသဲသဲလဲ ဆေးကျောင်းသွားတက်နေတုန်း။

“ပရုပ်ဆီ ဘယ်နားထားလဲ”
“ဟိုဘီဒိုထဲမှာ”
“အေး အေး”

ကျနော် ပရုပ်ဆီပုလင်းရှာပြီးတော့ စွဲစွဲကို လိမ်းပေးမလို့ ကြည့်လိုက်တော့ စွဲစွဲ တော်တော်ငိုနေတယ်။ တော်တော်နာနေတဲ့ပုံပဲ။

“ဘယ်နားနာနေလဲ”
“ဒူးခေါင်း”
“လာ ဆေးလူးပေးမယ် ထမီ မလိုက်”
“အင်း”

စွဲစွဲ မျက်ရည်လေး စမ်းစမ်း စမ်းစမ်းနဲ့ ကျောင်းစိမ်းထမီလေးကို မပေးတယ်။ ခြေသလုံးသား ဖွေးဖွေးလေး ပေါ်လာတယ်။ ဒူးခေါင်းနားရောက်တော့ တွေ့ပါပြီ အညိုကွက်ကြီး။

“တော်တော် နာနေမှာပေါ့”
“အ … အရမ်းနာတယ် အရမ်းနာတယ်”

စွဲစွဲ ဒူးခေါင်းပေါ်က အညိုကွက်ကြီးကို ဖွဖွလေးပဲ ကျနော် ပရုတ်ဆီလိမ်းပေးတာပါ။ စွဲစွဲ နာလွန်းလို့ ကျနော့်ပခုံးကို လက်လေးနဲ့ ဆုပ်ကိုင်ထားတယ်။ ဒီလိုမျိုး စွဲစွဲ ခြေထောက်ကို ဆေးလူးပေးရတော့ စိတ်ထဲမှာ တမျိုးပဲ။ ငိုနေတဲ့ စွဲစွဲ ပုံစံလေးက တမျိုးလေးပဲဗျာ။ သနားစရာလေး။ မျက်ခုံးကောင်းကောင်းနဲ့ မျက်နှာနုနုငယ်ငယ်လေးရဲ့ ပါးပြင်လေးမှာ မျက်ရည်စတွေနဲ့။ စွဲစွဲ ဘေးမှာ ကျနော် ဝင်ထိုင်လိုက်ပြီး စွဲစွဲရဲ့ မျက်ရည်စက်တွေကို သုတ်ပေးလိုက်မိတယ်။

“မငိုနဲ့နော် တိတ် တိတ် တော်ကြာဆို သက်သာသွားမှာပါ”

သက်သာသွားမှာပါဆိုပေမယ့် ချက်ချင်းတော့ ဘယ်သက်သာမလဲ။ ကျနော် ထပ်ပြီး ပရုတ်ဆီလေး သုတ်ပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အနာကို ထိတော့ လုပ်မိလုပ်ရာ ကျနော့်ကို အတင်းလာဖက်ထားတယ်။ ကျနော်လဲ ပြန်ဖက်ထားလိုက်မိတယ်။ စွဲစွဲအင်္ကျီနဲ့ ကျနော့်လက်ကို အသာလေး သုတ်ပစ်လိုက်တယ်။ တော်ကြာ ပရုတ်ဆီတွေနဲ့ အသားတွေ လောင်ကုန်မှဖြင့်။ စွဲစွဲရယ်။

“တော်တော်နာနေလားဟင်”
“နာတာပေါ့ ထတောင်မထနိုင်ဘူး ဟီး”

စွဲစွဲ ကိုယ်လုံးလေးက တော်တော်ပြည့်တယ်။ အသားလေးတွေက အိအိလေး။ ကျနော် စွဲစွဲရဲ့ မျက်ရည်လေးတွေကို သုတ်ပေးမိတယ်။ စွဲစွဲက အငိုသန်တယ်။ တခါတခါ ငိုမိရင် မတိတ်တော့ဘူး။ တဟင့်ဟင့်နဲ့ ငိုရောပဲ။ စွဲစွဲ ပခုံးလေးကို ပွတ်ပေးရင်း အငိုတိတ်အောင် ချော့ရတာပေါ့။ စွဲစွဲကလဲ အငိုမတိတ်နိုင်ဘူး။ အဲဒါနဲ့ မျက်နှာလေးကို မော့အောင် မေးစေ့လေးကို ကိုင်ပြီး ဆွဲမလိုက်တယ်။ ခေါင်းလေး မော့လာတော့ ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ဘာဖြစ်သွားမှန်းမသိပါဘူး။ စွဲစွဲနှုတ်ခမ်းလေးကို ကျနော် ဖိနမ်းချလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံပြီး စုပ်လိုက်တယ်။ ထူးဆန်းတာက စွဲစွဲ မရုန်းဘူး။ ကျနော့်ကို ဖက်ထားတဲ့လက်တွေက ပိုပြီး တင်းကြပ်လာတာပဲရှိတယ်။

နွေးထွေးတဲ့ စွဲစွဲရဲ့ နှုတ်ခမ်းလေးကို ငုံပြီးစို့လိုက်တယ် ဆိုရုံပဲရှိသေးတယ်။ ကျနော့်ပေါင်ကြားထဲကဟာက ထောင်ထလာတယ်။ တော်သေးတာပေါ့။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဝတ်ထားလို့။ ကျနော့်လက်တွေက အငြိမ်မနေနိုင်ပါဘူး။ စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို ပွတ်သပ်ပေးမိတယ်။ စွဲစွဲ ရင်သားတွေက မာမာကျစ်ကျစ်လေးလေးတွေ။ ကျောင်းဝတ်စုံ အဖြူရောင် ရင်ဖုံးအင်္ကျီအောက်မှာ မို့မို့အိအိလေး။ စွဲစွဲ နို့လေးတွေကို နယ်ပေးတော့ စွဲစွဲ ခန္ဓာကိုယ်လေးက တွန့်လိမ်သွားတယ်။ အနမ်းချင်းလဲ ကွာကျသွားတယ်။

“ဟင့် … ရဲကျော်ရယ်”
“သိပ်လှတာပဲ စွဲစွဲရယ် အရမ်းချစ်တယ်ကွာ”
“ဟင့် … တအားဆိုးတာပဲ”

ကျနော့်ကို စိမ်းစိမ်းလေး စိုက်ကြည့်ပြီးတော့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းဖက်နမ်းတယ်။ ကျနော်လဲ ပြန်နမ်းတာပေါ့။ စွဲစွဲ ဖီးလ်တက်သွားတယ်နဲ့ တူတယ်။ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို သူ ပြန်စုပ်တယ်။ ကျနော်ကလဲ သူ့အောက်နှုတ်ခမ်းကို ပြန်ငုံတာပေါ့။ လက်ကလဲ စွဲစွဲ ရင်သားတွေကို နယ်တာပေါ့။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီက နှိပ်ကြယ်သီးလေးတွေကို ဆွဲဖြုတ်လိုက်တယ်။ တဖြုတ်ဖြုတ်နဲ့ ပြုတ်သွားတာတောင် စွဲစွဲ ဘာမှမပြောဘူး။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပြီး အငမ်းမရ ဖက်လာတယ်။ ရင်ဖုံးအင်္ကျီလေးအောက်မှာ ဘရာစီယာလေး ရှိသေးတယ်။ ဘာဖြစ်လဲ ထပ်ချွတ်မှာပေါ့။

ဘရာစီယာပေါ်ကဆိုတော့ စွဲစွဲရင်သားဆိုင်လေးတွေက နူးအိနေတာပဲ။ မာမာတင်းတင်းလေး။ ကျနော့်လက်ဖဝါး တအုပ်စာလောက်တော့ ရှိမယ်။ ဖွဖွလေးနယ်ပေးတာပေါ့။ စွဲစွဲ တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးတယ်။ ကျနော့်ပါးလေးကို ကပ်ပြီးတော့

“ရဲကျော်ရယ် ငါ မနေတတ်ဘူးဟာ”
“နင်နို့တွေက သိပ်လှတာပဲ ငါကြည့်ချင်တယ်”
“အင်း ကြည့်လေ”
“ဘရာစီယာ ဖြုတ်ပေးကွာ”
“ရော့ ရော့”

လိုလိုချင်ချင်ပဲ စွဲစွဲ ဘရာစီယာ ချိတ်လေးကို ဖြုတ်ပေးတယ်။ ကျနော်လဲ စွဲစွဲ ရင်ဖုံးအင်္ကျီကို ချွတ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ ကျနော်လဲ အင်္ကျီချွတ်လိုက်တယ်။ လှတယ်ဗျ။ စွဲစွဲ နို့လေးတွေက ပေါက်စီလေးတွေ ကျနေတာပဲ။ လုံးလုံးကျစ်ကျစ်လေးတွေ။ မြင်လိုက်တာနဲ့ နို့စို့ချင်စိတ် ပေါက်သွားတယ်။ ကျနော်လဲ ကုန်းစို့ပစ်လိုက်တာပေါ့။

“ဟာ … ရဲကျော် … အဟိ … ယားတယ်ဟ”
“ပြွတ် … ပြွတ် … “

စွဲစွဲ ရင်သားတွေ ကော့တက်လာတယ်။ နို့သီး နီတာရဲလေးကို ကျနော့်စို့တာပေါ့။ အရမ်းဖီးလ်တက်တာပဲဗျာ။ နို့သီးလေးတွေက တင်းနေတာပဲ။ လျှာလေးနဲ့ တို့ကြည့်တယ်။ သွားလေးနဲ့ ကိုက်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲ ထွန့်ထွန့်လူးနေတာပဲ။

“အဟင့် … ရဲကျော်ရယ်”

ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်ထားပြီး ရင်သားတွေကို ကော့ကော့ပေးတယ်။ စွဲစွဲ မျက်စိလေး စင်းနေတာပဲ။ လက်တဖက်က နယ်ပေးတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ စွဲစွဲ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး တအားဖီးလ်တက်လာတယ်။ နို့သီလေးကို လျှာလေးနဲ့ သိမ်းယက်ပေးပြီး တအားစို့လိုက်တော့ စွဲစွဲ ငြီးတွားသံလေး ပိုကျယ်လာတယ်။

“ရဲကျော်ရယ် … ဟင့် … ငါ သေတော့မယ် ဟင့်”

ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖိပြီး ရင်သားကို အတင်းကော့ပေးတော့ ကျနော် နို့စို့ရခက်လာရော။ အသက်ရှူရ ကြပ်လာတယ်။ ကျနော့်လက်တဖက်က သူ့နို့လေးကို နယ်နေရာကနေ အောက်ဖက်ကို ရွေ့သွားတယ်။ အမှန်က အဖုတ်နှိုက်ကြည့်မလို့။

“ဟင်အင်း … ဟင့်အင်း အဲဒါတော့ ကိုင်နဲ့ဟယ် ငါကြောက်တယ်”

စွဲစွဲ ဒါကျတော့ အတင်းငြင်းတယ်။ ကျနော့်လက်တွေကို ဖမ်းဆုပ်ပြီး အတင်းကိုင်ထားတယ်။ ကျနော်လဲ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကြည့်ချင်လာတာနဲ့

“ဒါဆိုလဲ ခဏလောက်ပြ”
“မကိုင်ရဘူးနော်”
“အင်းပါ”
“ကတိနော်”
“ကတိ”

စွဲစွဲ ကျောင်းစိမ်းထမီလေးကို ပေါင်ရင်းထိ ဆွဲလှန်ပြတယ်။ ဆိုဖာပေါ်မှာ ပေါင်လေးကားပြတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး အဖြူလေး ပေါ်လာတယ်။ သိပ်စိတ်ထတာပဲ။ အဖုတ်လေးက ဖောင်းဖောင်းလေးဗျ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောက်မှာ ပေါ်နေတဲ့ အမို့အမောက်တွေနဲ့တင် တော်တော်ရင်တုန်သွားတယ်။ အဲဒါနဲ့

“စွဲစွဲ အတွင်းခံ ချွတ်အုံးလေ”
“ဟာ တော်ပြီလေ ငါ ရှက်တယ်ဟ”
“လုပ်ပါ စွဲစွဲကလဲ တခါထဲ တခါထဲပါကွာ”
“ဒါဆို ကြည့် ကြည့်”

စွဲစွဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို ဒီဘက်ကပ်ပေးတယ်။ အမွှေးတောင် သိပ်မပေါက်သေးဘူး။ စောက်ဖုတ်လေးက ဖောင်းကားပြီး အကွဲရာလေးက စေ့နေတာပဲဗျာ။ ရှလွတ်။

“အရမ်းလှတယ်ကွာ”
“တော်ပြီလေဟာ”
“ခဏလေးပါဟာ ကြည့်လို့မဝဘူး”
“ဟေ့အေး ကိုင်နဲ့ဆို”

ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ကိုင်ကြည့်ချင်စိတ် အရမ်းများပြီး လက်လှမ်းလိုက်တော့ စွဲစွဲ ပေါင်လေးကို အလန့်တကြား ပြန်စိလိုက်ပြီး ကျနော့်လက်ကို ပုတ်ထုတ်လိုက်တယ်။

“စွဲစွဲရယ် ခဏလေး ကိုင်ချင်ကြည့်တယ်”
“ဟေ့အေး ကိုင်နဲ့ဆို”
“ဘာလို့လဲ”
“ကြောက်လို့ပေါ့ဟဲ့”
“ဒါဆို ဘောင်းဘီပေါ်က ကိုင်မယ်လေ”
“နင်ကလဲဟယ်”
“လုပ်ပါ ငါ ကိုင်ကြည့်ချင်လို့ပါ”

“အထဲမနှိုက်ရဘူးနော်”
“အေးပါ”

စွဲစွဲ ပေါင်လေးကို ပြန်ကားပေးတယ်။ ကျနော် စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကိုင်လိုက်တယ်။ နူးညံ့အိစက်နေတာပဲ။ ဘယ်လိုမှန်းကို မသိပါဘူး။ အမွှေးလေးတွေက ပါးပါးလေးရယ်။ နူးနူးညံ့ညံ့လေး။

“ရဲကျော်ရယ်”

စွဲစွဲ ငြီးသံလေးက တမျိုးပဲဗျ။ ကျနော် ကိုင်လို့မဝဘူး။ နို့ကလဲ စို့ချင်လာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ စွဲစွဲနို့လေးကိုပါ ပြန်ကိုင်လိုက်တယ်။ အပေါ်ရော အောက်ရော ကိုင်တော့ စွဲစွဲ မနေနိုင်ဘူး။ တကိုယ်လုံး ကော့ပျံတက်လာတယ်။ စောက်ဖုတ်မို့မို့လေးကိုလဲ လက်မလွှတ်နိုင်ဘူး။ နို့သီးသေးသေးလေးကိုလဲ စို့ချင်တယ်။ ကျနော် ခေါင်းငုံ့ပြီး သာသာလေး နို့စို့လိုက်တယ်။

“ရဲကျော်ရယ် … ဟင့်”

ဗိုက်သားရှပ်ရှပ်လေးက လှိုင်းလေးတလုံး ထသွားတယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဖက်ထားတယ်။ ရင်သားတွေကို အတင်းကော့ပေးတယ်။ ကျနော် တအားစို့တော့တာပဲ။

“အဟိ … ယားတယ္ဟ”

နို့ကို စို့ရင်း စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ပွတ်တာပေါ့။ အဖုတ်လေးက ဖောင်းကားနေတာပဲ။ ထိလို့ထိမှန်းတောင်မသိဘူး။ စိနေတဲ့ စောက်ဖုတ်နှုတ်ခမ်းနှစ်ခုကြားကို ဖွဖွလေး ပွတ်ပေးတာပေါ့။ စွဲစွဲ တဟင်းဟင်းနဲ့ ငြီးလာတယ်။ အသံလဲ ပိုကျယ်လာတယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ အတင်းဖက်ထားတယ်။ သိပ်တောင်မကြာပါဘူး။ ခဏနေတော့ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အားကုန်ဖက်ထားရင်း စောက်ဖုတ်လေးကို အတင်းကော့ပေးပြီး တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတာပဲ။ ကျနော်လဲ အဖုတ်လေးကို ကိုင်ထားလျက်ဆိုတော့ သိတာပေါ့။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲက အရည်တွေ စိမ့်ထွက်လာတယ်။ ကျနော့်လက်မှာ အရည်တွေ စိုစိစိုစိ ဖြစ်သွားတာပဲ။ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းဆွဲမတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းနမ်းတာပဲ။ ကျနော်လဲ ပြန်နမ်းတာပေါ့။ စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားရင်း နှုတ်ခမ်းချင်း စုပ်နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ လျှာချင်းလဲ ကလိတာပေါ့။ နဲနဲကြာတော့ စွဲစွဲ မောသွားတယ်။ ကျနော်လဲ မောသွားတယ်။ ကျနော့်ဟာက ထောင်နေတာပဲ။ တင်းနေပြီ။ စွဲစွဲကတော့ အရည်တွေထွက်ပြီး ပြီးသွားတော့ မောသွားတယ် ထင်ပါရဲ့။

“ကောင်းလားဟင်”
“ရဲကျော်ရယ် … ငါ့ရင်တွေ တအားခုန်နေတယ်သိလား”
“ကောင်းလားလို့”
“အင်း တခါမှ မခံစားဖူးဘူးဟယ်”
“ငါ့ကိုချစ်လားဟင်”
“ပြောစရာလိုသေးလား ရဲကျော်ရယ်”
“လိုတာပေါ့ ချစ်လား မချစ်ဘူးလား ပြော”
“ချစ်တယ်ဟယ် အရမ်းချစ်တယ်”

ရွှတ်ကနဲ ကျနော့်ပါးကို နမ်းပြီး စွဲစွဲ ပြုံးပြတယ်။ စွဲစွဲ သိပ်လှတာပဲ။ မျက်နှာလေးက ပန်းနုရောင်သွေးလေး ဖြန်းပက်ထားပြီး သိပ်လှတာပဲ။ ကမ္ဘာပေါ်မှာ အလှဆုံး မိန်းကလေးဆို ကျနော် ယုံတယ်။

“နင်ကရော ငါ့ကိုချစ်ရဲ့လားဟင်”
“ချစ်တာပေါ့ စွဲစွဲရယ်”
“ငါလဲ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်”
“စွဲစွဲ ငါ့ဟာကို ကြည့်မလား”
“ဟေ့အေး … ကြည့်ရဲဘူး”
“လာကြည့်ဆို”
“မကြည့်ပါဘူးဆို”

ကျနော် ပုဆိုးကို လှန်ပြလိုက်တယ်။ ဘောင်းဘီအောက်မှာ ကျနော့်ဟာက ထောင်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ မျက်လုံးလေး စွေပြီး ကြည့်တယ်။

“အကြီးကြီးပဲနော်”
“အင်း ကိုင်ကြည့်လေ”
“ကြောက်စရာကြီး … အီးးး”

စွဲစွဲလက်လေးကို ကိုင်ပြီး ကျနော့်ဟာပေါ် တင်ပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ဟာကို ကိုင်ကြည့်တယ်။

“လက်နဲ့ ဆုပ်ထားပေး”
“ပူလိုက်တာဟယ်”
“အင်း တအားဆုပ်ထားကွာ”
“အယ် ပိုကြီးလာပြီ”
“အင်း အဲဒါထလာတာ”
“စွဲစွဲဟာလဲ ကိုင်ချင်တယ်”
“အင်း အင်း”

စွဲစွဲ ပုံစံနဲနဲပြင်ထိုင်ပေးတော့ ကျနော်လဲ စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို ကိုင်လို့ရသွားပြီ။ စွဲစွဲကလဲ ကျနော့်ဟာကို ကိုင်ထားတယ်။

“ဒီလို ဒီလို ပွတ်ပေး”
“အင်း အင်း”

စွဲစွဲ ကျနော့်ဟာကို ကိုင်ပြီး အပေါ်အောက် ပွတ်ပေးတယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကိုလဲ ကျနော် ပွတ်ပေးတယ်။ အရည်တွေ စိုနေတော့ ပိုပွတ်လို့ကောင်းတယ်။ ချောကျိ ချောကျိနဲ့။  နှစ်ယောက်လုံး ပိုပြီး ဖီးလ်တက်လာတယ်။ အရမ်းကောင်းတာပဲ။ စွဲစွဲဟာလေးကို ဖိဖိပြီး ပွတ်ပေးရင် စွဲစွဲက ကျနော့်ဟာကို အတင်းဆုပ်ပြီး အပေါ်အောက် ထုထုပေးတယ်။

“အဟင့် ဟင့် … ရဲကျော်ရယ် … ငါ မနေတတ်တော့ဘူးဟယ် … တအားခံစားရတယ်”
“ငါလဲ အတူတူပဲ အရမ်းထန်နေပြီဟ”
“ဟင့် ဟင့် … ဖြေးဖြေးပွတ်ဟာ”
“မရဘူး ဖီးလ်တက်နေပြီ”

စွဲစွဲကို တွန်းပြီး အိပ်ခိုင်းလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ကြမ်းပြင်ပေါ်မှာ ပက်လက်ကလေး။ သိပ်လှတာပဲ။ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးက ထောင်နေပြီး ပေါင်ကြား အဖုတ်လေးက တအားဖောင်းနေပြီ။ ကျနော် စွဲစွဲ ကိုယ်ပေါ်မှာ ထပ်လိုက်တယ်။ ကျနော့်ဟာနဲ့ စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို တေ့ပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားတယ်။

“အဟင့် ဘယ်လိုကြီးမှန်းလဲ မသိဘူးဟာ”

စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကျနော့်ဟာ့နဲ့ ကလိပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ထွန့်ထွန့်ကို လူးနေတာပဲ။ ဝင်စို့ထွက်စို့တော့ လုပ်လို့မရသေးဘူး။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲ ထည့်လို့ကို မရဘူး။

“စွဲစွဲ ထည့်ချင်နေပြီကွာ”
“ငါ ကြောက်တယ် ရဲကျော်”

စွဲစွဲ အသံတွေ တုန်နေပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ အရောင်တွေ လက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ အဖုတ်မှာလဲ အရည်တွေ စိုရွှဲနေပြီ။

“ပေါင်ကားကြည့်”

စွဲစွဲ သူ့ပေါင်လေးကို ကားပေးတယ်။ အဖုတ်လေးက ဟစိလေး ဟသွားတယ်။ ကျနော် ထိုးထည့်ကြည့်တယ်။

“အမလေး … အမလေးး”
“မရဘူး မရဘူး”
“ရဲကျော် ပြန်ထုတ် … ပြန်ထုတ်ပေးပါဟာာ”
“နာတယ် … အီးးး”

စွဲစွဲ နာလွန်းလို့ ကျနော့်ကို တွန်းထုတ်တယ်။ ငိုလဲ ငိုတယ်။ ကျနော့်ကို အတင်းတွန်းတယ်။ မရတော့ဘူး။ ကျနော် တအားထည့်ချင်နေပြီ။ တအိအိနဲ့ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲကို ကျနော့်ဟာ ဝင်သွားတယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို ရိုက်တယ်။ လက်သည်းနဲ့လဲ ဆိတ်တယ်။

“ဟင့် ဟင့် နာလိုက်တာ အီးးး”

တင်းပြီး စီးကြပ်နေတာပဲ။ အဆုံးထိ ဝင်ဖို့ ကျနော် အတင်းကြိုးစားလိုက်ရတယ်။ နွားသိုးကြိုးပြတ်လို ဆောင့်ချလိုက်တော့မှ စွဲစွဲ ကော့လန်ပြီး ငြိမ်ကျသွားတယ်။ ကျနော့်ကို ရိုက်ဖို့ စွဲစွဲ အားမရှိတော့ဘူး။ အောက်နှုတ်ခမ်းကို အတင်းကိုက်ပြီး ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားတယ်။ ဆောင့်တာပေါ့။ ဆက်တိုက်ဆောင့်တာ။ ကောင်းလွန်းလို့ ထိန်းလို့ကို မရတော့ဘူး။ သိပ်တော့ မကြာပါဘူး။ ကျနော့်ဟာက မတရား ဖောင်းကားတက်လာတယ်။

“ရဲကျော်ရယ် ငါသေတော့မယ် … အ အ”

ပြွတ်ကနဲ ကျနော့်အရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားတယ်။ ကျနော်လဲ စွဲစွဲကို တအားဖက်ပြီး သုံးလေးချက် ကြုံးပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက တအားညှစ်တာ။ မခံနိုင်ဘူး။ ကောင်းတော့ ကောင်းတယ်။ ဘယ်လို အရသာမှန်းကို မသိတာ။

“အားးး ကောင်းလိုက်တာ စွဲစွဲရယ်”

“အားးး  သေပါပြီ ရဲကျော်ရယ် အဟင့်”

ကျနော့်ဟာကို ဆွဲထုတ်လိုက်တယ်။ အရည်တွေ ဝေါကနဲ ထွက်လာတာပေါ့။ စွဲစွဲ သူ့အဖုတ်လေးကို အုပ်ကိုင်ပြီး ခွေခွေလေး အိပ်နေတာပေါ့။ သူလဲ တော်တော်မောသွားရှာမှာပဲ။ မျက်နှာလေးက တော်တော်ပင်ပန်းသွားတဲ့ပုံပဲ။ နွမ်းကျသွားတယ်။ ချွေးတွေလဲ စို့လို့။ ကျနော် စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို ဖက်ထားပြီး စွဲစွဲ နှဖူးပေါ်က ဆံပင်လေးတွေကို သပ်ပေးလိုက်တယ်။

“ချစ်တယ် စွဲစွဲရယ်”
“အဟင့်”

စွဲစွဲ ငိုနေတယ်။ စွဲစွဲက တော်တော့်ကို အငိုသန်တာ။ အဖုတ်လေးကို လက်နဲ့ အုပ်ပြီး စွဲစွဲ ငိုနေတယ်။

“စွဲစွဲ နာနေလားဟင်”
“နာတာပေါ့ ဟီး”
“အင်း အင်း လာလာ ရေသွားဆေးမယ်လေ ထထ”

စွဲစွဲကို ဆွဲထူပြိး ရေချိုးခန်းထဲ ခေါ်သွားလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးမှာ သွေးစတွေ ပေနေတယ်။ ကျနော် ရေမြန်မြန်လောင်းချလိုက်တာပေါ့။ စွဲစွဲက အပျိုမို့လို့ တော်တော်ကြပ်တာပဲနေမယ်။

“စွဲစွဲ နာသေးလားဟင်”
“နဲနဲပဲ စပ်တော့တယ်”
“အနာပျောက်အောင် ထပ်လုပ်ပေးမယ်”
“ဘယ်လိုလုပ်မှာလဲဟင်”
“လာ ရေကန်ကို လက်ထောက်လိုက်”
“ဟင်”
“ပေါင်လေး နဲနဲကား ဟုတ်ပြီ”
“ရဲကျော်နော် ဘာလုပ်မလို့လဲဆို”

စွဲစွဲ ရေကန်ကို လက်ထောက်ပြီး ပေါင်ကလေးကားလိုက်တော့ တင်သားလေးတွေ ကော့တက်လာတာပဲ။ လှလိုက်တဲ့ အိုး။ တင်းပြီး ကားတက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲက တော်တော်တော့ သန့်ရှင်းတယ်။ ဖင်မှာ အနာတွေ မရှိဘူး။ ဖြူဖွေးနေတာပဲ။ ကျနော်က ကံထူးရှင်ပေါ့။ စွဲစွဲရဲ့ ပထမဆုံးပေါ့။ ကျနော် ရေတခွက်ယူပြီး စွဲစွဲ တင်သားတွေ ပေါ်ကို လောင်းချလိုက်တယ်။ ရေတွေက စွဲစွဲ တင်သားလုံးလုံးနှစ်ခု ကြားကနေ စီးကျသွားတယ်။

“ရဲကျော်နော် ဟင့်”

အေးစိမ့်တဲ့ရေတွေ စီးကျသွားတာကို စွဲစွဲ သဘောကျသွားပုံရတယ်။ ခိကနဲ ရယ်သံလေး ထွက်လာတာပေါ့။ သုံးလေးခွက်လောင်းပြီး ဆပ်ပြာတုံးကို လှမ်းယူလိုက်တယ်။ ခပ်သွက်သွက် ဆယ်ချက်လောက် ပွတ်လိုက်တော့ ဆပ်ပြာအမြှုပ်တွေ ထလာတာပေါ့။ စွဲစွဲ တင်သားလေးကို ကိုင်ပြီး ဆပ်ပြာနဲ့ လိုက်ပွတ်တယ်။ ဖင်လုံးလုံးလေး နှစ်ခုကြားက သိပ်လှတာပဲ။ လက်ညှိုးလေးနဲ့ အသာလေး ပွတ်ပေးလိုက်တော့ စွဲစွဲ လည်ပြန်လေး လှည့်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲအကြည့်တွေက အရောင်တွေ လက်နေတာပဲ။ ကျနော့်လက်ညှိုးက အောက်ဖက်ကို ဆင်းသွားတာပေါ့။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေး ကိုင်လို့ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ နူးညံ့ပြီး ဆပ်ပြာနဲ့ဆိုတော့ ချောပြီး အရမ်းကိုင်လို့ကောင်းတယ်။ လည်ညှိုးလေးက အသာလေး စွဲစွဲ အဖုတ်ထဲကို ဝင်သွားတယ်။ စွဲစွဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ရုန်းဖို့ ကုန်းထလိုက်တယ်။

“မထနဲ့ မထနဲ့ အထဲကို နှိုက်ဆေးမလို့”
“ဟင့် ရဲကျော်နော်”
“မနာအောင် ဆေးပေးမယ် ငြိမ်ငြိမ်နေ”

စွဲစွဲ မရုန်းတော့ဘူး။ ငြိမ်ကျသွားပေမယ့် တင်ပါးတွေကတော့ မငြိမ်ပါဘူး။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက ပူနွေးနေတာပဲ။ နူးညံ့တဲ့အထိအတွေ့က ဘာနဲ့မှ မတူဘူးဗျာ။ ဆပ်ပြာတွေနဲ့ဆိုတော့ ချောနေတာပေါ့။ အလွယ်တကူပဲ စွဲစွဲ အဖုတ်ထဲကို ကျနော့်လက်ညှိုး ဝင်သွားတယ်။

“အာာ လုပ်ပြန်ပြီဟာ”
“ဟင့် အဲဒီလိုဆို မနေတတ်ဘူးဆို”
“ဟင့် ဟင့်”

ပူနွေးနူးအိနေတဲ့ စွဲစွဲရဲ့ အဖုတ်လေးကို အသာလေး နှိုက်ပေးရတာ အရမ်းဖီးလ်တက်တယ်။ လက်လေးနဲ့ အသွင်းအထုတ် လုပ်ပေးလိုက်တော့ စွဲစွဲ တင်သားတွေ လှုပ်ရွလာတယ်။ အရည်တွေ စိုရွှဲနေတော့ အသွင်းအထုတ်က ချောမွေ့နေတာပေါ့။ နို့မို့ဆို မလွယ်ဘူး။ စွဲစွဲက တအားညှစ်ထားတတ်တာ။ အခုလဲကြည့် လက်ညှိုးကို အသာလေး နဲနဲကောက်ပြီး အသွင်းအထုတ်လုပ်တော့ ပိုဆိုးလာတယ်။ စွဲစွဲ ညှစ်တယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲမှာ အဖုလေးတွေ ရှိတယ်။ အဲဒါကို စမ်းမိတော့ ခပ်သွက်သွက်လေး ပွတ်တော့တာပေါ့။

“ဟင့် ရဲကျော် ရဲကျော်”
“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်းဆို”

စွဲစွဲဖင်လေး နှစ်လုံးက ဝေ့ကနဲ ဝိုက်ကနဲ ယမ်းခါသွားတယ်။ စွဲစွဲ ခေါင်းလေးလဲ ခါလာတယ်။ ထိတဲ့သဘောပေါ့။ စွဲစွဲ ကောင်းလေ ကျနော် ကြိုက်လေ။ ကျနော်က စွဲစွဲကို ကောင်းစေချင်တာကိုး။

“ရဲကျော် တော်ပါတော့ဟာ”
“အ … ဟာာာ … အာား ထွက်ကုန်ပြီ ထွက်ကုန်ပြီ ဟင့်”

စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲမှာ ပူကနဲ တချက်ဖြစ်သွားပြီး အဖုတ်အတွင်းသားတွေက ကျနော့်လက်ညှိုးကို တအားညှစ်ပစ်လိုက်တယ်။ လိမ်ကျစ်နေအောင် စွဲစွဲဖင်လေးတွေ တုန်ခါတက်ပြီး စွဲစွဲ ခါးလေး ညွတ်ကျသွားတယ်။ တော်သေးတာပေါ့။ ကျနော် စွဲစွဲခါးလေးကို ဖက်ထားလို့။ စွဲစွဲ ကျနော့်ဘက်ကို လှည့်လာပြီး ရွှန်းရွှန်းစားစား ကြည့်တယ်။ ကျနော့်ခါးကို ဖက်ပြီး ခေါင်းလေးနဲ့ ဝှေ့တယ်။

“ရဲကျော်ရယ် တော်ပါတော့နော်”
“ခဏလေးပါ စွဲစွဲရယ် ငါ့ကိုလဲ ကြည့်ပါအုံး”
“ဟယ်”

ဟုတ်တယ်လေ။ ကျနော့်ဟာကြီးက လုပ်ချင်လွန်းလို့ မာမာထန်ထန်ကြီး ဖြစ်နေပြီ။ ပေါက်ကွဲမတတ်ပဲ။

“ချစ်ချင်တယ် စွဲစွဲရယ်”
“အို ငါ သေသာသေလိုက်ချင်တော့တာပဲ”
“ချစ်တယ် စွဲစွဲရာ”
“အွန် ဘယ်လိုကြီးလဲ”

စွဲစွဲကို နံရံဘက် ဆွဲလှည့်ပြီး ပေါင်လေးကို မလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို ဖက်ထားတယ်။ ပြီးတော့ ကျနော့်ဟာနဲ့ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို တေ့လိုက်တာပေါ့။ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ စွဲစွဲ အဖုတ်နုနုလေးရဲ့ အထိအတွေ့ကို ကျနော် ခံစားမိတယ်။ စွဲစွဲခါးလေးကို ဖက်ထားရင်း ကျနော့်ဖင်ကို ကော့တင်ပစ်လိုက်တယ်။ ဝင်တယ်။ ဖြေးဖြေးလေး စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲကို ကျနော့်ဟာ ဝင်သွားတယ်။

“အကြီးကြီးပဲဟာ ဟင့်”
“ကြိုက်လားဟင် စွဲစွဲ”
“အို အို”

တင်းပြီး စီးကြပ်စွာ ကြိုဆိုနေတဲ့ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို ကြိုက်လွန်းလို့ နှစ်ချက်လောက် ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ နှုတ်ခမ်းတွေကို အတင်းကိုက်ထားပြီး ကျနော့်ကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဖက်ထားတယ်။

“ငါ ကြောက်တယ် ရဲကျော် ဟင့် ဟင့်”
“မကြောက်ပါနဲ့ကွာ မနာပါဘူးနော့”
“အို ကျွတ် ကျွတ်”

စွဲစွဲရဲ့ လည်တိုင်လေးကို အနမ်းတွေ ပေးပြီး စွဲစွဲ တင်ပါးလေးကို ကျစ်ကျစ်ပါအောင် ဆုပ်ကာ ကျနော် ဆော့င်ပစ်လိုက်တယ်။ နူညံ့တဲ့ အထိအတွေက ကျနော့်ကို သွေးဆောင်သွားတယ်။ ချစ်တယ် စွဲစွဲရယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲကို အားရပါးရ ဆောင့်ဆောင့်ထည့်တယ်။ စွဲစွဲအော်တာပေါ့။ အော်သံလေးက ကျနော့်စိတ်ကို ပိုစိတ်ကြွစေတယ်။ ပိုပြီး အားထည့်ကာ ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ်။

“အို အို ရဲကျော် ရဲကျော်”
“ချစ်တယ် စွဲစွဲရယ်”
“အမလေး အမလေး ဟင့် ဟင့်”

စွဲစွဲ အဖုတ်က တအားညှစ်တာပဲ။ အရည်တွေနဲ့မို့လို့သာ အဝင်အထွက် ညက်နေတာ။ တခါတခါ တအားညှစ်ထားရင် ထုတ်ရသွင်းရ သိပ်ခက်တာပဲ။ နူးညံ့တဲ့ အဖုတ်လေးက ညှစ်ပေးတာကို ကျနော် သိပ်ကြိုက်တယ်။

“အားးး ထွက်ကုန်ပြီ ကောင်းလိုက်တာ စွဲစွဲရာ”

စွဲစွဲ နားရွက်လေးကို အတင်းကိုက်ပြီး ကျနော် အားကုန်ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ်။

“အားးး သေပါပြီ ရဲကျော်ရယ်”

ပြွတ်ကနဲ ပြွတ်ကနဲ အရည်တွေ ပန်းထွက်ကုန်တယ်။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားပြီး အောက်က အဖုတ်လေးကလဲ အတင်းညှစ်ထားတယ်။ သိပ်ကောင်းတယ်။ လူကို နုံးသွားတာပဲ။ စွဲစွဲလဲ နုံးသွားတယ် ထင်ပါရဲ့။ ပျော့ကျသွားတယ်။

“ကောင်းလားဟင် စွဲစွဲ”
“ဟင့် မသိဘူးကွာ နင့်ဟာက အရမ်းကြီးတယ်”

စွဲစွဲ အောက်နှုတ်ခမ်းလေးကိုက်ပြီး ငိုမဲ့မဲ့လေး ဖြစ်နေတယ်။ ဖီးလ်တက်တာလား။ နာနေတာလား မသိ။ ကျနော် စွဲစွဲ နှုတ်ခမ်းလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။ ပါးလေးကို နမ်းလိုက်တယ်။ အနမ်းချော့လေးတွေ နမ်းလိုက်တော့ စွဲစွဲ ကြွေသွားတာပေါ့။ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ပြီး ကျနော့်ပါးကို ရွှတ်ကနဲ နမ်းတယ်။ ကျနော့်ပါးနားကို ကပ်ပြီး လေသံတိုးတိုးလေးနဲ့

“ချစ်တယ် ရဲကျော်ရယ် ငါ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်ဟာ”
“ငါလဲ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်”
“ခွဲမသွားရဘူးနော်”
“တသက်လုံး မခွဲဘူး”
“တကယ်လားဟင်”
“တကယ်ပေါ့ နင်ကလွဲဘူး ငါ ဘယ်သူ့ကိုမှ မချစ်တော့ဘူး”

ကျနော်တို့ ရေအတူတူ ချိုးကြတယ်။ စွဲစွဲ တကိုယ်လုံးကို ကျနော်က ဆပ်ပြာတိုက်။ စွဲစွဲကလဲ ကျနော့်တကိုယ်လုံးကို ဆပ်ပြာတိုက်ပေးတယ်။ ကျနော့်ဟာကိုလဲ ဆပ်ပြာတိုက်ပေးတာပေါ့။ စွဲစွဲ လက်လေးနဲ့ ဆုပ်ပြီး

“အကြီးကြီးပဲ”
“အင်း ကြိုက်လား စွဲစွဲ”
“တော်ပါ နင်နော် သေမယ်”

စွဲစွဲ ကျနော့်ဟာကို တော်တော်နဲ့ မလွှတ်ဘူး။ သူလဲ အခုမှ မြင်ဖူးတာနဲ့ တူတယ်။ သေချာကြည့်တယ်။ ပွတ်ကြည့်တယ်။ စွဲစွဲ လက်လေးနဲ့ ဆုပ်ထားတဲ့ အရသာက မိုက်တယ်။ ကျနော် ကြိုက်တယ်။

“ဟယ် ပွတက်လာပြန်ပြီ အီးး”
“ကိုင်လို့ ကောင်းလားဟင်”
“ကြောက်စရာကြီး ငှက်ပျောသီးနဲ့ တူတယ် ဟိ”
“စွဲစွဲ စောက်ဖုတ်လေးကလဲ သိပ်လှတယ်”
“အာာ ရှက်တယ် ပြောနဲ့ “
“အရမ်းလဲ ညှစ်တယ်”
“အာာ ရဲကျော် တော်ပြီဟာ ငါ တအားရှက်တယ်”

စွဲစွဲ ရေချိုးခန်းထဲက သုတ်သုတ်လေး ထွက်သွားတယ်။ ဘယ်ရမလဲ။ ကျနော်လဲ လိုက်သွားတာပေါ့။ စွဲစွဲ အိပ်ခန်းထဲကို ဝင်သွားပြီး မျက်နှာသုတ်ပဝါ တခု ထုတ်လာတယ်။ စွဲစွဲ ကိုယ်ပေါ်မှာလဲ ပဝါတခု ပတ်ထားတယ်။

“ရဲကျော် နင် မရှက်ဘူးလား တန်းလန်း တန်းလန်းနဲ့ ဟိ”
“ရှက်ပါဘူး”
“သိသားပဲ အရှက်ကို မရှိဘူး”
“စွဲစွဲ လာ ငါ သုတ်ပေးမယ်”
“အင်း”
“စွဲစွဲ နင်သိပ်လှတာပဲ”
“ဟုတ်လို့လား”
“ဟုတ်တာပေါ့ ရုပ်လဲလှတယ် အသားအရေလဲ လှတယ် ပြီးတော့ ပြီးတော့”
“ပြီးတော့ နို့လဲ ကြီးတယ်”
“ဟာာ နင်နော်”
“အိုးလဲ တောင့်တယ်”
“ရဲကျော် နင်က နှာဘူးပဲ”
“ဘူးဘူးပဲ နို့စို့ချင်လာပြီ”

စွဲစွဲ ကိုယ်လုံးလေးကို ရေသုတ်ပေးရင်း ကျနော့်စိတ်တွေ ပြန်ကြွလာတယ်။ စွဲစွဲနို့လေးတွေက ထွားတယ်။ နို့သီးခေါင်း ပန်းရောင်လေးကို အသဲယားတယ်။ မစူ့တစူလေးနဲ့ သိပ်လှတယ်။

“အာ မလုပ်နဲ့ ကျိန်းနေပြီ”
“ခဏလေးပဲ စို့ချင်လို့ပါကွာ”
“ဟင်း ခဏပဲနော်”

စွဲစွဲ သက်ပြင်းလေး ချပြီး ကျနော့်အလိုကို လိုက်ရှာတယ်။ စွဲစွဲ နို့လေးတွေကို ကော့ပေးတယ်။ ကျနော် နှုတ်ခမ်းလေးနဲ့ အသာလေး ငုံပြီး စုပ်လိုက်တယ်။

“အာာ ယားတယ် ယားတယ် ဟိ”
တော်ပြီ တော်ပြီ ငါ မနေတတ်တော့ဘူး

စွဲစွဲ ခေါင်းလေး မော့ပြီး ယမ်းခါသွားတယ်။ မရတော့ဘူး။ ရုန်းလို့မရအောင် ခါးပါဖက်ထားပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ နို့လေးတွေကို တအားကော့ပြီး တရှီးရှီး အသံလေး ထွက်လာတယ်။

“ရဲကျော်ရယ်”
“တော်ပြီနော် မမသဲသဲ ပြန်လာတော့မယ်”
“အင်း အင်း ခဏလေးပါ”
“အို ကျွတ် ကျွတ် ကိုက်နဲ့ကွာ နာတယ်ဆို ဟင့်”

စွဲစွဲ နို့သီးလေးကို လျှာလေးနဲ့ ယက်ပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ထွန့်ထွန့်ကို လူးသွားတာပဲ။

“တော်ပြီ တော်ပြီ ရပ်တော့ ကျိန်းနေပြီ”
“ရဲကျော် တော်ပြီဆို”

မရပ်ချင်ပဲ ရပ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ အသံလေးက တုန်နေပြီ။ တော်ကြာ ဖျားသွားမှဖြင့်။

“တော်တော်ဆိုးတယ် သွား အဝတ်အစားသွားလဲဆို”
“အင်းပါ အင်းပါ”

အိမ်ရှေ့က အင်္ကျီတွေကို သွားယူဝတ်ပြီး အခန်းထဲ ပြန်ဝင်လာတော့ စွဲစွဲ ဂါဝန်လေး ဝတ်နေပြီ။ စွဲစွဲနောက်ကနေ ခါးလေးကို ဖက်လိုက်တယ်။

“စွဲစွဲ ပြီးပြီလား”
“အင်းပြီးပြီ”
“မွှေးနေတာပဲ”
“တော်ပြီနော်”
“အင်းပါ”

စွဲစွဲ တကိုယ်လုံး မွှေးကြိုင်နေတာပဲ။ ဂုတ်သားလေးကို ငုံ့ပြီး နမ်းလိုက်တော့ စွဲစွဲ ကြက်သီးတွေ ပြန်ထလာတယ်။

“တော်ပြီဆို”
“ချစ်လို့ပါကွာ”
“တော်တော့နော် မမသဲသဲ ပြန်လာတော့မယ်”
“အင်းပါ”
“ချစ်တယ်နော်”
“ချစ်တယ် ချစ်တယ် အရမ်းချစ်တယ်”

“စွဲစွဲကိုယ်လုံးလေးကို တအားဖက်ပြီး ညှစ်ပစ်လိုက်တယ်။

“ဒီနေ့က ဘယ်လိုမှ မေ့လို့ရမှာ မဟုတ်ဘူးနော်”
“တသက်လုံး သတိရနေမှာ”
“တကယ်လား”
“အင်း တကယ်ပေါ့ ကျိန်းနေတာပဲ”
“ဟား ဟား ဟား”
“အော် သူ့အသားမဟုတ်တော့ ရီတယ်ပေါ့လေ”
“ဟုတ်ပါဘူးကွာ သနားပါတယ် ဘယ်နားနာနေတာလဲ”
“ဟိုနေရာပေါ့”
“ခဏနေ ပျောက်သွားမှာပါ”
“အင်း အခု အောင့်နေတယ် နင် တော်တော်ဆိုးတာပဲ ရဲကျော်”
မဆိုးပါဘူးကွာ နင့်ကို အရမ်းချစ်လို့ပါ”
“ပြန်တော့နော် မမသဲသဲ ပြန်လာတော့မယ်”
“အင်း အရမ်းချစ်တယ် ရွှတ်”
“ငါလဲ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်”
“ငါ ဆင်းတော့မယ်”
“အင်း အင်း”

ကျနော် အောက်ထပ်ကို ဆင်းတော့ ကံကောင်းတယ်။ မမသဲသဲ ပြန်ရောက်နေပြီ။ အခန်းထဲ ဝင်ပြီး လွယ်အိတ်ကို ချ အဝတ်စားလဲပြီး သိပ်မကြာပါဘူး။ မမသဲသဲ ရောက်လာတယ်။

“ရဲကျော် စာဖတ်ထားလား”
“ဟုတ်ကဲ့ မမသဲသဲ”
“ဒါဆို စာမေးမယ်”

တော်သေးတာပေါ့။ စာဖတ်ထားလို့ မမသဲသဲ မေးသမျှ ဖြေနိုင်တာ။ မမသဲသဲ ဒီနေ့ သိပ်လှတယ်။ ဘာမှ မလိမ်းပဲ အိမ်နေရင်း ဂါဝန်လေးနဲ့ သိစ်ချစ်ဖို့ကောင်းတယ်။ စွဲစွဲနဲ့ မိုင်ကုန်ချစ်သွားကြပေမယ့် ကျနော့်စိတ်ထဲမှာ ချစ်နေတာက မမသဲသဲ။ မမသဲသဲ အိမ်နေရင်းမို့လို့လား မသိပါဘူး။ ဘရာစီယာလေးကို ခပ်လျော့လျော့လေး စည်းထားတယ်။ ကျနော့်အတွေးတွေပဲ ရိုင်းနေတာလား မသိဘူး။ မမသဲသဲ နို့သီးခေါင်းလေးတွေကို ရေးရေးလေး မြင်နေရတယ်။ ထောင်နေတယ်လို့ ထင်တာပဲ။ မမသဲသဲ နို့တွေက ပိုကြီးတယ်။ စွဲစွဲဟာက မမသဲသဲနဲ့ ယှဉ်ရင် နဲနဲသေးတာပေါ့။ မမသဲသဲက ထိုင်ရင် မတ်မတ်လေး ထိုင်တော့ မမသဲသဲ နို့တွေက ကော့တက်နေသလိုပဲ။ ကျနော့် စိတ်ထဲမှာ အရမ်းညှစ်ချင်တယ်။ စွဲစွဲနဲ့ ချစ်ခဲ့တဲ့ အရှိန်က မသေဘူး။ ကျနော့်ဟာ နဲနဲနာပေမယ့် မမသဲသဲနဲ့ အနီးကပ်တွေ့တော့ စိတ်ကကြွလာတယ်။ မမသဲသဲ ကိုယ်နံ့လေးက သင်းနေတာပဲ။ ဘယ်လိုလေးမှန်း မသိဘူး။ မွှေးမွှေးအေးအေးလေးပေါ့။ ကျနော် မမသဲသဲကို ခိုးခိုးကြည့်တယ်။ မမသဲသဲရဲ့ နို့တွေကိုလဲ ခိုးခိုးကြည့်တယ်။ မမသဲသဲ ပထမတော့ မသိသေးဘူး။ ကျနော့်မျက်နှာက တဖြေးဖြေး နီလာတယ်ထင်ပါရဲ့။ တချက်မှာတော့ ကျနော် ခိုးကြည့်တာ မိသွားတယ်။

“ဟိတ် ဘာတွေလိုက်ကြည့်နေတာလဲ”
“မမသဲသဲက သိပ်လှတာပဲ”
“ကောင်လေးနော် ကိုယ့်အမကို အဲဒီလို ပြောစရာလား”
“လှလို့လှတယ် ပြောတာပဲဟာကို”
“ရဲကျော် နင် နှာဘူးထနေတယ် ဟုတ်လား”
“အာ မဟုတ်ပါဘူးဆို”
“သေမယ်”

မျက်စောင်းလေး ဒိုင်းကနဲ ထိုးပြီး မမသဲသဲ ဂါဝန်ကို ဆွဲချပြီး ပြင်တယ်။ မမသဲသဲ ဂါဝန်လေးက မလုံပါဘူး။ အိမ်နေရင်း ဝတ်တဲ့ဟာဆိုတော့ နဲနဲရိပြီး လည်ပင်းပေါက်က တော်တော်ဟိုက်နေပြီ။ ပါးလဲပါးတော့ အနီးကပ်ကြည့်ရင် သိသာတယ်။ မမသဲသဲ မျက်နှာလေး ရဲတက်လာတယ်။ ရှက်ကိုးရှက်ကန်း ဖြစ်မှာပေါ့။ ကျနော် ခိုးကြည့်နေတာ သူ မိသွားတာကိုး။

“သေမယ်”

ပြန်ခါနီး မမသဲသဲ ကျနော့်ကို ကျိန်းသွားတယ်။ တော်သေးတယ်။ မေမေနဲ့ တိုင်မပြောလို့။ တိုင်ပြောလို့ကတော့ မိုးမီးလောင်မှာ။ အဲဒီညက ကျနော် တော်တော်နဲ့ အိပ်မပျော်ဘူး။ စွဲစွဲနဲ့ ချစ်ခဲ့တာကို စမြုံ့ပြန်ရင်း အိပ်လို့မရဘူး။ မိုးလင်းခါနီးမှ မှေးခနဲ အိပ်ပျော်သွားတယ်။

●▬▬▬▬๑۩۩๑▬▬▬▬▬●

စွဲစွဲ မျက်နှာလေးက နွမ်းနေတယ်။ နေမကောင်းတဲ့ ပုံစံမျိုး။ ကျောင်းတက်ဖို့ လာခေါ်တော့ အနွေးထည်ပါးပါးလေး ထပ်ဝတ်ထားတယ်။ စွဲစွဲ ရှက်နေတယ်။ တမျိုးပဲ။ စွဲစွဲ ရှက်နေတယ်။

“စွဲစွဲ နေမကောင်းဘူးလား”
“အင်း နဲနဲဖျားချင်နေတယ်”
“မနေ့က အဖျားဝင်သွားလို့ မှတ်လား”
“အာ ရဲကျော်နော် ညစ်ပတ်တယ်”
“ကောင်းလားဟင်”
“မကောင်းပါဘူး ကျိန်းနေတာပဲ”
“ဆေးသောက်ထားလားဟင်”
“အင်း”

စွဲစွဲ မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး ကျောင်းကားပေါ်တက်သွားတယ်။ ကျောင်းကားပေါ်မှာတော့ စကားမပြောဖြစ်ပါဘူး။ စွဲစွဲက သူ့သူငယ်ချင်းတွေနဲ့ တွတ်တွတ် တွတ်တွတ် ပြောတော့တာပဲ။ ကျနော်ကတော့ ဟိုငေးဒီငေးပေါ့။ အတန်းမတူတော့ စာသင်ချိန်မှာ မတွေ့ရဘူး။ မုန့်စားဆင်းချိန်လဲ စွဲစွဲ ဆင်းမလာဘူး။ အတန်းထဲမှာပဲ စားတယ်။ စွဲစွဲ ဆင်းလာမလားလို့ ကြည့်နေသေးတယ်။ မလာဘူး။ ကျနော် ဝေဖာချောကလက်ရယ်၊ ဘီစကွက်ရယ်၊ သကြားလုံးရယ် ယူသွားပြီး စွဲစွဲတို့ အေခန်းထဲမှာ သွားပေးလိုက်တယ်။ ကျနော်လာတော့ စွဲစွဲ ဘယ်ပုန်းရမှန်းမသိဘူး ဖြစ်နေတာ။ စွဲစွဲ ရှက်နေတာနေမှာပေါ့။

“မုန့်လဲ ဆင်းမစားဘူး”
“အင်း နေမကောင်းလို့ မဆင်းတော့တာ”
“ရော့ ဒီမုန့်တွေ စားပြီး ဆေးသောက်အုံးနော်”
“အင်းပါ”

ကျနော် စွဲစွဲကို မုန့်လာကျွေးတာ တတန်းလုံး ဝိုင်းကြည့်နေတယ်။ စွဲစွဲ သူငယ်ချင်းတွေကလဲ ငလောင်တွေ။

“ဟဲ့ ငါတို့အတွက်ရော”
“မပါဘူး စွဲစွဲ နေမကောင်းလို့ လာကျွေးတာ”
“ဟွန့် ကပ်စေးနဲ ရဲကျော်”
“အော် နင်တို့က ဒီလိုလား”
“မဟုတ်ပါဘူးဟာ ငါနေမကောင်းလို့ပါ”
“နင်က အဖျားဝင်သွားပြီပေါ့”
“ဟယ် ကောင်မ မိုက်ရိုင်းတယ် နင်ပဲ အဖျားဝင်”
“ခိခိ ခစ်ခစ်”

စွဲစွဲတို့ သူငယ်ချင်းအုပ်စု တယောက်တခွန်းနဲ့ စကားများနေရင်း စွဲစွဲ ကျနော့်ကို လှမ်းကြည့်တယ်။ အကြည့်တွေက သွားတော့လေတဲ့။ ကျနော် မျက်စိတဖက်မှိတ်ပြပြီး ထွက်လာခဲ့တယ်။ စွဲစွဲ ပြုံးနေတယ်။ ပန်းသွေးရောင် ဖြန်းနေတဲ့ စွဲစွဲ မျက်နှာလေးက သိပ်ချစ်ဖို့ ကောင်းတာပဲ။ ကျနော် ပျော်တယ်။ အတန်းထဲကို ပြန်လာတော့ အတန်းရှေ့က ထိပ်ဆုံးခုံမှာ ထိုင်နေတဲ့ သဲသိမ့်သိမ့်သူက

“ရဲကျော် နင် အေခန်းသွားတာလား”
“အင်း စွဲစွဲ နေမကောင်းလို့ မုန့်သွားပို့ပေးတာ”
“အော်”

သဲသိမ့်သိမ့်သူ မျက်နှာလေး ညိုသွားတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူက ချောတယ်။ အိုးမိုက်တယ်။ အယ်နေတာပဲ။ နို့လဲ ထွားမယ့်ပုံပဲ။ သူက ဘာလို့မေးတာပါလိမ့်။

“ငါ နေမကောင်းရင်ကော နင်က မုန့်ဝယ်ကျွေးမှာလား”
“ကျွေးမှာပေါ့ သူငယ်ချင်းတွေပဲ”
“အော် သူငယ်ချင်းတဲ့လား”
“ဘာတုန်း နင်က ငါ့ရီးစားဖြစ်ချင်လို့လား”
“”ဟယ် ရဲကျော် ငါ ကောက်ပေါက်လိုက်ရ”
“ဖြစ်ချင်လဲ ပြောလေ ငါ စဉ်းစားပါ့မယ် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်းပေါ့”
“သေနာကောင် သွား မခေါ်တော့ဘူး”

သဲသိမ့်သိမ့်သူ ဒိုင်းကနဲ မျက်စောင်းထိုးပြီး ဟိုဘက်လှည့်သွားတယ်။ ကျနော် တဟားဟား ရီပြီး ထိုင်ခုံဘက်ကို ဆက်လျှောက်လာတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူက မလွယ်ဘူး။ နားလည်ရခက်တယ်။ အထာပေးတယ် ခေါ်မလား။ အီတယ်ခေါ်မလား။ အဲဒီလိုပဲ မေးထူးခေါ်ပြော လုပ်တတ်တယ်။ ဒါပေမယ့် သွားမရောနဲ့။ သွားရောတဲ့ ကောင်တွေကတော့ ခံစားလိုက်ရတာချည်းပဲ။ ရင်ဝကို ကန်ချပစ်လိုက်တာချည်းပဲ။

ထိုင်ခုံမှာ ထိုင်တော့ သက်နိုင်က

“သဲသိမ့်သိမ့်သူ မင်းအကြောင်း ငါ့ကို လာမေးတယ်”
“ဟုတ်လား”
“မင်းအိမ်အကြောင်းလဲ မေးတယ် မင်းအိမ်ဖုန်းနံပါတ်လဲ ငါ ပေးလိုက်တယ်”
“အန် တကယ်လား”
“အင်း မင်းကို ကြိုက်နေလား မသိဘူး”
“ပေါက်ကရ သူလား ငါ့ကို ကြိုက်မှာ”
“ဖြစ်နိုင်တယ်နော် ဟေ့ကောင် ဟိုမှာ သူ လှည့်ကြည့်နေတယ်”

ဟုတ်တယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ နောက်လှည့်ကြည့်နေတယ်။ ကျနော့်ကို ကြည့်နေတာ။ မျက်စိမှိတ်ပြလိုက်တယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ နှုတ်ခမ်းကို ကိုက်ပြီး လက်ဝါးထောင်ပြတယ်။ ပါးကျိုးမယ်ပေ့ါ။ ထပ်မှိတ်ပြလိုက်တယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ ချာကနဲ လှည့်သွားတယ်။ စိတ်ဆိုးသွားပြီလား မသိဘူး။ ဆိုးပလေ့စေ။ အီစီကလီပေါ့။

စွဲစွဲ တကယ်နေမကောင်းဘူး။ အိမ်ပြန်ရောက်တော့ စွဲစွဲ ခြေလှမ်းတွေက မလှမ်းချင် လှမ်းချင်နဲ့။

“စွဲစွဲ နေမကောင်းဘူးလား”
“အင်း ကျိန်းနေတာ”
“တော်တော်နာနေလား”
“လမ်းလျှောက်ရင် နာတယ်”
“သနားပါတယ်”
“နင်က တအားလုပ်တာကိုး”
“လာလာ ငါ ပွေ့တင်ပေးရမလား”
“နေပါ သူများတွေ တွေ့သွားရင် မကောင်းဘူး”
“ဒါဆို လွယ်အိတ်ပေး ငါ သယ်ပေးမယ်”
“အင်း”

စွဲစွဲ တကယ်ပဲ နာနေပုံရတယ်။ လှေခါးတက်တာ မသွက်ဘူး။ စွဲစွဲ ဖင်လေးလဲ လှတာပဲ။ ကော့ပြီး တင်းနေတာပဲ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အရာလေးက ထင်းနေတာပဲ။ အနောက်ကနေ ကြည့်ပြီး ကျနော့်စိတ်တွေ ပြန်ထလာတယ်။ စွဲစွဲတို့ အိမ်မှာ ဘယ်သူမရှိဘူး။

“စွဲစွဲ”
“ပြောလေ”
“ငါ နင့်ကို ချစ်တယ်”
“အင်း”

စွဲစွဲ ကျနော့်ကို မော့ကြည့်တော့ စွဲစွဲခါးလေးကို ဖက်ပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖိနမ်းပစ်လိုက်တယ်။

“အွန်”

စွဲစွဲ တင်ပါးလေးကို ဖြေးဖြေးလေး ပွတ်ပေးတယ်။ တင်ပါးတွေက ကျစ်နေတာပဲ။ ဖိပြီး နယ်ပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲလဲ ကျနော့်ကို ပြန်နမ်းတယ်။ စွဲစွဲထမီလေးက ပြေကျသွားတယ်။ အတွင်းခံက ပန်းရောင်လေး။ ဖြေးဖြေးလေး ကိုင်ပြီး ပွတ်ပေးလိုက်တယ်။

“ဒီမှာလှဲလိုက် စွဲစွဲ”

စွဲစွဲတို့ အခန်းထဲ ခေါ်သွားပြီး အိပ်ယာပေါ်မှာ လှဲချလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ သိပ်လှတာပဲ။ ပေါင်တံလေးက ဖြူဖွေးဝင်းမွတ်ပြီး ကြားထဲက အဖုတ်လေးက ဖောင်းမို့နေတာ။ အတွင်းခံလေး အောက်မှာ မို့တက်နေတာပဲ။ ကျနော့်လက်ညှိုးက စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို ပွတ်သပ်ပစ်လိုက်မိတယ်။

“ရဲကျော် မနေ့ကလို မလုပ်ပါနဲ့တော့လားဟယ်”
“မလုပ်ပါဘူး စွဲစွဲရယ် နင်နာနေတာ ငါသိတာပေါ့”
“အင်း မလုပ်နဲ့တော့နော်”
“ကြည့်ရုံပဲ ကြည့်ရုံပဲ”

အတွင်းခံလေးက စွဲစွဲ အဖုတ်လေးပေါ်မှာ ကပ်နေတယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက မို့နေတာပဲ။ အတွင်းခံလေးကို အသာလေးချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ဖင်လေး ကြွပေးတာပေါ့။ ဒါပေမယ့် အတွင်းခံလေးက စွဲစွဲ အဖုတ်လေးမှာ ကပ်နေတယ်။

“ဖြေးဖြေးနော်”
“အင်း အင်း”

ဟုတ်ပ။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက ရဲနေတယ်။ ယောင်နေတဲ့ သဘောပေါ့။ လက်ညှိုးလေးနဲ့ အသာလေးထိလိုက်တော့ စွဲစွဲ တွန့်ကနဲ ဖြစ်သွားတယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ တွန်းတယ်။

“နာတယ် မကိုင်နဲ့ဆို”
“စွဲစွဲ တော်တော်ကျိန်းနေလား”
“ကျိန်းတာပေါ့ ထိလို့တောင် မရဘူး”
“လေနဲ့ မှုတ်ပေးမယ်လေ”
“ဟိ လုပ်နဲ့”
“ပေါင်လေးနဲနဲကားလိုက်ကွာ”

စွဲစွဲ မျက်စောင်းလေးထိုးပြီး ပေါင်လေး ကားပေးတယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက ဟတယ်ဆိုရုံလေးပဲ။ ဖတ်ကနဲ ပွင့်အာသွားတဲ့ အဖုတ်လေးရဲ့ အတွင်းသားတွေ မြင်လိုက်ရတယ်။ ပန်းနုရောင်အသားနုနုလေးတွေ။ အသာလေး မှုတ်ပေးလိုက်တော့ စွဲစွဲ ရှက်သွားတယ်။

“တော်ပါ ဘာတွေလုပ်နေမှန်းမသိဘူး”

စွဲစွဲ ပေါင်လေးကို ပြန်စိလိုက်တယ်။ ကျနော် အတင်းတားထားပြီး ငုံ့ပြီး နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ ဘယ်လိုမှ စိတ်မထိန်းနိုင်ဘူးဗျာ။ အတွင်းသား ပန်းနုရောင်လေးကို ကျနော် အရမ်းသဘောကျမိတယ်။ ချစ်တဲ့စိတ်နဲ့ နမ်းပစ်လိုက်တာပေါ့။

“အို ရဲကျော် ဘာတွေလုပ်နေတာလဲ အီးး”
“ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း လုပ်နဲ့”
စွဲစွဲ အဖုတ်လေးက နုဖတ်နေတာပဲ။ အတွင်းသားတွေကို လျှာနဲ့ ထိလိုက်ရတဲ့အချိန်မှာ ကျနော် အရမ်းကြိုက်သွားတယ်။ စွဲစွဲ အဖုတ်က အနံ့တော့ မရှိဘူး။ သန့်တယ်။ လျှာနဲ့ တို့လိုက်တော့ စွဲစွဲ အရသာက တမျိုးပဲ၊ ရှတတ ငံတံတံ အရသာလေးကို ကျနော် ကြိုက်တယ်။ စောက်စေ့ဆိုတာတော့ ကျနော်လဲ မတွေ့ဘူး။ စွဲစွဲ ညှစ်ထားတဲ့ ကြားက အတွင်းသားတွေကို လျှောက်နမ်းပစ်တာပေါ့။

“အာာ ရဲကျော် ရဲကျော် ဘယ်လိုကြီးလဲဟာ ဟင့် မနေတတ်ဘူး ယားတယ် ယားတယ်”
“မလုပ်နဲ့ တော်ပြီ တော်ပြီ အီးးး”

စွဲစွဲ တကိုယ်လုံး တွန့်လိမ်နေတာပဲ။ စွဲစွဲ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းတွန်းထုတ်တယ်။ တွန်းမရတဲ့အဆုံး ကျနော့်ဆံပင်တွေကို ဆွဲတယ်။ အတင်းဆွဲတာ။ ပူထူသွားတာပဲ။ ဘယ်ရမလဲ ဒီကလဲ အသေနမ်းတာပေါ့။

“ရဲကျော် ရဲကျော် ငါသေပြီ သေပြီ အစ်”

စွဲစွဲ ခေါင်းလေး ထောင်ထလာပြီး ဝုန်းဆို ပြန်လဲကျသွားတယ်။ ကျနော့်ဆံပင်တွေလဲ ကျွတ်ထွက်မတတ်ပဲ။ ပူထူသွားတာပဲ။ ဗြန်းကနဲ ဗြန်းကနဲ အရည်တွေ ထွက်ကျလာတယ်။ စွဲစွဲ စောက်ဖုတ်လေးကို နမ်းနေတဲ့ ကျနော့်နှုတ်ခမ်းတွေ နွေးကနဲ ဖြစ်သွားတာပေါ့။ ကျနော် မရွံပါဘူး။ စွဲစွဲကို ကျနော်ချစ်တယ်။ အရည်တွေကို လျှာလေးနဲ့ တို့ကြည့်တာပေါ့။ မဆိုးပါဘူး။ ဘယ်လိုအရသာမှန်းမသိဘူး။ ကျနော်တော့ ကြိုက်တယ်။

“ရဲကျော်ရယ် ငါ သေတော့မယ်”
“မသေပါဘူး စွဲစွဲကလဲ နင့်အဖုတ်လေးက အရမ်းလှတယ်ဟ”
“နင် ငါ့ကို သိပ်ချစ်တာပဲလား”
“ချစ်တာပေါ့ စွဲစွဲရဲ့”
“ငါတော့ တကိုယ်လုံး အားမရှိတော့ဘူးဟာ”
“ကောင်းသွားတယ်ပေါ့”
“အင်း နင် သိပ်ဆိုးတာပဲ”
“မဟုတ်ပါဘူး ငါက သိပ်ချစ်လို့ပါ”
“အင်းပါ အဟင့် လက်ညှိုးကြီးကလဲ”

စွဲစွဲ အဖုတ်လေးထဲကို လက်ညှိုးလေးထည့်ကြည့်လိုက်တော့ စွဲစွဲ ငြီးတာပေါ့။ စွဲစွဲ အဖုတ်လေးကို နမ်းလိုက် လက်ညှိုးလေးကို ထည့်လိုက် ကျနော့်စိတ်ထဲထင်တဲ့အတိုင်း လျှောက်ကလိပစ်လိုက်တယ်။

“ရဲကျော်ရယ် အဟင့် တော်ပြီလေနော် ငါ နာတယ်”
“မနေ့ကလို ချစ်ချင်သေးတယ် စွဲစွဲရာ”
“ဒါဆိုလဲ ချစ်ဟာ ငါ အောင့်ခံမယ်”
“တကယ်လား”
“အင်း တကယ် လာ မြန်မြန်တက်”

စွဲစွဲ ကျနော့်ကို အတင်းဆွဲခေါ်ပြီး ပေါင်လေးကို ကားပေးတယ်။ ကျနော် အဝတ်တွေ ချွတ်ပြီး စွဲစွဲ ပေါင်ကြားမှာ နေရာယူလိုက်တယ်။

“နင့်ဟာက အကြီးကြီးပဲဟယ်”
“ကြိုက်လား”
“တော်ပါ ငါ အရမ်းနာတယ်ဟဲ့”
“ဒီတခါ မနာတော့ဘူး”
“မယုံပါဘူး အမလေး အမလေးး သေပါပြီ ရဲကျော်ရယ်”

တေ့မိတာနဲ့ ကျနော် ဆောင့်သွင်းပစ်လိုက်မိတယ်။ ကျနော် အရမ်းထန်နေပြီဗျ။ စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို တေ့လိုက်တာနဲ့ စိတ်တွေက ဟုန်းဟုန်းကြွလာတယ်။ စွဲစွဲ ပေါင်တွေကို ဆွဲကားပြီး အတင်းဖိချပစ်လိုက်တာ။ ဆောင့်လဲဆောင့်တယ်။ စွဲစွဲအဖုတ်ကြပ်ကြပ်လေးထဲကို အတင်းတိုးဝင်သွားတာ ကောင်းလိုက်တာ။ စွဲစွဲကတော့ တော်တော်နာသွားမှာပဲ။ မျက်နှာလေးက ရှုံ့မဲ့ပြီး မျက်ရည်လေး ဝဲတက်လာတယ်။

“ကောင်းလိုက်တာ စွဲစွဲရယ်”
“အဟင့် ဟင့် နာတယ်”

စီးကြပ်နေတဲ့ စွဲစွဲအဖုတ်လေးကို ဆက်တိုက်ဆောင့်ပစ်လိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ကိုယ်လုံးလေး ကော့ပျံတက်လာတာပေါ့။ နို့တွေဆို မို့တက်လာတာ။ နို့သီးလေးဆို ထောင်တက်နေတာပဲ။ ကျနော် တအားစို့ပစ်လိုက်တယ်။ အောက်ကလဲ ဆောင့်တာပေါ့။

“အမလေး အမလေး ကျွတ် ကျွတ် ရဲကျော် ရဲကျော် ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေးဟာ အဟင့်”

သိပ်ကောင်းလွန်းတော့လဲ ဆက်တိုက်ဆောင့်ပစ်လိုက်မိတာပေါ့။ စွဲစွဲ ကျနော့်ကို တအားဖက်ထားတယ်။ တအားလဲ ကော့ပေးတယ်။ စွဲစွဲကို ချစ်ရတာ သိပ်ကောင်းတာပဲ။ စွဲစွဲ တအားညှစ်တယ်။ တကယ်လဲ ညှစ်ရော ကျနော်မခံနိုင်တော့ဘူး။ ပြွတ်ကနဲ အရည်တွေ ပန်းထွက်သွားတယ်။ ကောင်းလိုက်တာ စွဲစွဲရယ်။

“အဟင့် အဟင့် ငါတော့ သေပြီ ရဲကျော်ရယ် ဟင့်”

ချစ်လို့ကတော့ မဝဘူး။ တကယ်ပဲ။ အရမ်းတင်းနေတဲ့ ကျနော့်ဟာကို စွဲစွဲ တအားညှစ်ထားတယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ တအားဖက်ထားတယ်။

“ကောင်းလိုက်တာ စွဲစွဲရယ်”
“အဟင့် အထဲမှာ တအားနာနေတယ်”
“တအားကြပ်လို့လား”
“အင်း တအားကြပ်တယ်”
“နင်က တအားညှစ်ထားတာကိုး”
“နာလို့ ညှစ်ထားတာ”
“အဲဒီလို ညှစ်တာ အရမ်းကောင်းတယ်”
“တော်ပါ ဒီမှာ သေတော့မယ် ထတော့နော်”
“ထပ်ချစ်ချင်သေးတယ်ကွာ”
“အဟင့် မသိတော့ဘူးဟာ”
“ချစ်မယ်ကွာ”

စွဲစွဲအဖုတ်လေးထဲကို ဖြေးဖြေးလေး ညှောင့်ပေးတယ်။ စွဲစွဲလဲ ကောင်းမှာပါ။ မျက်လုံးလေးကို စင်းပြီး နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ထားတယ်။ စွဲစွဲ တအားညှစ်တယ်။ ကောင်းလိုက်တာ။ တအားညှစ်ထားတဲ့ကြားက ညှောင့်ရတဲ့ အရသာက သိပ်ကောင်းတာပဲ။ လုပ်ရင်းလုပ်ရင်း မခံနိုင်ပါဘူး။ ပြွတ်ကနဲ အရည်တွေ ထွက်သွားပြန်တယ်။

“အားး ထွက်ကုန်ပြီ”
“အီးးး အဟင့် ဟင့်”

စွဲစွဲလဲ မောလို့ထင်ပါရဲ့။ နွမ်းသွားတယ်။ နှဖူးမှာ ချွေးလေးတွေ စို့နေတာပဲ။ စွဲစွဲ မလှုပ်နိုင်တော့ဘူး။ မှိန်းနေတယ်။

“စွဲစွဲ ကောင်းလားဟင်”
“အရမ်းမောတယ်ဟာ”
“နင့်ကို ချစ်တယ် စွဲစွဲရာ”
“ငါလဲ နင့်ကို အရမ်းချစ်တယ်”
“လာလာ ရေသွားဆေးမယ်လေ”
“ဟင့်အင်း နင် ပြန်တော့ ငါ အိပ်တော့မယ်”
“အင်း အင်း ငါ ပြန်ပြီနော်”
“အင်း”

စွဲစွဲ နှဖူးလေးပေါ်မှာ အနမ်းလေး ချွေပေးလိုက်တယ်။ စွဲစွဲ ပြုံးတယ်။ နွမ်းလျနေပေမယ့် စွဲစွဲပုံစံက ကျေနပ်နေမယ့်ပုံပါပဲ။

“တံခါးပိတ်သွားလိုက်နော်”
“အင်း စွဲစွဲ အိပ်လိုက်တော့”

မွေ့ယာပေါ်မှာ စွဲစွဲ နွမ်းလျစွာ အိပ်ရင်း ကျန်ခဲ့တယ်။ အခန်းတံခါးကို သေချာပိတ်ပြီး ကျနော့်အခန်းကို ဆင်းလာတော့ မေမေလဲ ပြန်ရောက်နေပြီ။

“သား ပြန်လာပြီလား”
“ဟုတ်ကဲ့ မေမ”
“သား အင်္ဂလိပ်စာ ကျူရှင်တက်ဖို့ မေမေ စီစဉ်ထားတယ်”
“မမသဲသဲ သင်ပေးနေတာပဲလေ”
“သဲသဲက စာများလာပြီ သားကို စာမပြပေးနိုင်ဘူး”
“အော် ဒါဆို မမသဲသဲ စာမသင်ပေးတော့ဘူးပေါ့”
“ဟုတ်တယ် သား ၇ နာရီကျရင် ဟိုဘက်လမ်းက ကျူရှင်သွားတက်ရမယ်”
“ဘယ်သူ့အိမ်လဲ မေမေရဲ့”
“သဲသိမ့်သိမ့်သူဆိုလားပဲ သားနဲ့ တခန်းထဲပဲဆို”
“ဟုတ်တယ် သဲသိမ့်သိမ့်သူက သားနဲ့ အတန်းတူတယ်”
“သူတို့အိမ်က ဝိုင်းက ဆရာကောင်းတယ်တဲ့”
“စွဲစွဲရော မတက်ဘူးလား”
“စွဲစွဲလေးက စာတော်ပြီးသား ကျူရှင်မယူဘူးတဲ့ ငါ့သားပဲ လိုတာ”
“၇ နာရီစမှာလား မေမေ”
“အင်း သွား ရေသွားချိုး ပြီးရင် ထမင်းစား”
“ဟုတ်ကဲ့ မေမေ”

မမသဲသဲ စိတ်ဆိုးသွားလို့လား မသိဘူး။ ကျနော့်ကို စာမသင်တော့ဘူးတဲ့။ မမသဲသဲ စာမသင်တာကို စိတ်မကောင်းဘူး။ မမသဲသဲ စာများလာလို့ မသင်ဘူးဆိုတာ အကြောင်းပြတာပဲနေမယ်။ ဘယ်တတ်နိုင်မလဲ။ ကျနော်ကလဲ နှာဘူးထမိတာကိုး။ မေမေ့ကို မတိုင်လိုက်တာပဲ ကျေးဇူးတင်ရမယ်။ နို့မို့ဆို လွယ်ဘူး။ မိုးမီးလောင်မှာ။

သဲသိမ့်သိမ့်သူ။ ပဲများတဲ့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ။ အိုးကြီးတဲ့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ။ ဟိဟိ။ ကျူရှင်သွားတက်ရအုံးမယ်။ ရေချိုး၊ ထမင်းစားပြီးတော့ သဲသိမ့်သိမ့်သူတို့ အိမ်ဘက်ကို ထွက်လာခဲ့တယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူတို့ အိမ်က ကျနော်တို့နဲ့ဆို ၂ လမ်းကျော်မှာ။ တိုက်ခန်းဆိုပေမယ့် ၂ ခန်းဆက်ထားတဲ့ တိုက်ခန်း။ ကျနော်တို့ အိမ်ထက် အများကြီး ပိုကျယ်တယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူအဖေက သစ်လုပ်တယ်ဆိုလားပဲ။ သေချာတော့ မသိဘူး။ ချမ်းသာတာတော့ အမှန်ပါပဲ။ ကနုတ်ပန်းတွေ ဖော်ထားတဲ့ ကျွန်းတံခါးကြီးက တော်တော်လှတယ်။ ပေါ်လစ်တွေ ပြောင်နေအောင် သုတ်ထားတော့ ကျွန်းတံခါးကြီးက မဟော်ဂနီရောင် ဖိတ်ဖိတ်တောက်နေတာပဲ။ ဘဲလ်ကို နှိပ်လိုက်တော့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ တံခါးလာဖွင့်ပေးတယ်။

“ဘယ်သူနဲ့ တွေ့ချင်လို့လဲ”
“ကျနော်တို့ အတန်းထဲက အချောဆုံးကောင်မလေးနဲ့ တွေ့ချင်လို့ပါ”
“ဟိ နာမည်ဘယ်သူလဲ”
“သဲသိမ့်သိမ့်သူ”
“ခိ နင်တော်တော်မျက်နှာပြောင်တာပဲ”

မျက်စောင်းလေး ထိုးပြီး တံခါးဖွင့်ပေးတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ မိုက်တယ်။ အိမ်နေရင်း ဂါဝန်လေးအောက်မှာ နို့တွေက တင်းပြီး မောက်တက်နေတာပဲ။ စွဲစွဲနဲ့ ချစ်ပြီး ပြန်အေးသွားတဲ့ စိတ်တွေ ပြန်ထလာသလိုပဲ။ တင်ပါးတွေဆိုလဲ ကားတက်နေတာပဲ။ သဲသိမ့်သိမ့်သူအမေလဲ ချောတယ်။ နန္ဒလှိုင်လိုပုံစံမျိုး။ မျက်လုံး မျက်ခုံးကောင်းတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူက အမေနဲ့ သွားတူတာထင်တယ်။ တောင့်တယ်။

“သား လာ”
“ဟုတ် အန်တီ”
“သားမေမေက သမီးနဲ့ သား ကျူရှင်အတူတူတက်ပါရစေဆိုလို့ လာပြောတော့ အန်တီက လက်ခံလိုက်တာ”
“ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ ကျနော်က အင်္ဂလိပ်စာ နဲနဲညံ့တော့ ကျူရှင်တက်ဖို့ လိုလို့ပါ”
“သမီးနဲ့လဲ တခန်းထဲပဲဆို”
“ဟုတ်တယ် မေမေရဲ့ ရဲကျော်က တခြားဘာသာ မဆိုးပါဘူး အင်္ဂလိပ်စာပဲ ပိန်းတာ”
“အေးအေး ကြိုးစားပေါ့ကွယ် အခုဆရာတော့ နာမည်ကြီးပဲ”
“ဟုတ်ကဲ့ အန်တီ ကြိုးစားပါ့မယ်”

သဲသိမ့်သိမ့်သူ သူ့အမေရှေ့မှာ ကျနော့်ကို နှက်တာပဲ။ အင်္ဂလိပ်စာ ပိန်းတယ် ဘာညာနဲ့။ သူက ဘဲရှုပ်တာကို တိုင်ပြောလိုက်ရ။ ဂါးး။ မျက်နှာက မချိုမချဉ်နဲ့။ အေးပါ လုပ်ထား။ နင့်ဂွင်ထဲဆို အပိုင်ထုထား။ ငါ့အလှည့် နင့်ကို အသေလုပ်မှာ။ စိတ်ထဲက ကြိမ်းနေပေမယ့် မျက်လုံးတွေကတော့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ နို့တွေပေါ် ဝဲနေတယ်။ စွဲစွဲနဲ့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ ဘယ်သူပိုကြီးမလဲဆိုတာ လှန်ကြည့်မှ သိမှာပေါ့။ ဟိဟိ။ ဆရာလာတော့ အန်တီက အခန်းတခုထဲ ဝင်သွားတယ်။ အင်္ဂလိပ်စာဆရာက ကျနော့်ကို အရည်အချင်းစစ်။ စာလုံးပေါင်းတွေ ကျက်ဖို့ပေးတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူက အင်္ဂလိပ်စာ ကောင်းတယ်။ သတင်းစာ ဖတ်ပြနိုင်တယ်။ ကျနော်ကတော့ ခွေးအကြီး လှည်းနင်းသလိုပဲ ဘာမှ မသိဘူး။ အရှက်ကို ကွဲရော။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ တချက်တချက် မျက်လုံး ပင့်ပင့်ပြတာ တော်တော်ခံပြင်းဖို့ ကောင်းတယ်။ သူ စာတော်တယ်ပေါ့။ ဆရာကတော့ စိတ်ရှည်ပါတယ်။ သေချာရှင်းပြတယ်။ အိမ်ကျရင် ကျက်ဖို့ စာတွေလဲ ပေးတယ်။

ဒီလိုနဲ့ စာသင်နှစ် တဝက်လောက်ထိ အေးဆေးပါပဲ။ စွဲစွဲ ရှိနေတော့ သဲသိမ့်သိမ့်သူကို ငမ်းတာလောက်ပဲ ရှိတယ်။ မကြိုးစားဖြစ်ဘူး။ ကြိုးစားရင်တော့ ရမှာပါ။ သဲသိမ့်သိမ့်သူပုံစံက အထာပေးနေတဲ့ပုံစံ။ ပိုပြီးလဲ ရင်းနှီးလာတယ်။ အတန်းထဲမှာလဲ မေးထူးခေါ်ပြော ပိုလုပ်လာတယ်။ မုန့်တွေဘာတွေလဲ ကျွေးတယ်။ စားတယ်။ စကြ နောက်ကြတယ်။ ထူးခြားတာက သဲသိမ့်သိမ့်သူ ရီးစားတွေ တယောက်မှ မထားတော့တာပဲ။ ကျောင်းမှာဆို တခြားကောင်လေးတွေနဲ့ သိပ်မရောတော့ဘူး။ ကျနော့်ကိုတော့ ခေါ်တာပေါ့။ တချို့ကောင်လေးတွေဆို ကျနော့်ကို ဘုရှိုးရှိုးကြတယ်။ မကြည်ဘူးပေါ့ဗျာ။ မကြည်လဲ မတတ်နိုင်ဘူး။

ကျနော်လဲ စာကြိုးစားတာပဲ။ အဓိက သဲသိမ့်သိမ့်သူရဲ့ လှောင်တဲ့အကြည့်ကို မခံနိုင်လို့။ ဆရာကလဲ အေးဆေးသာဆိုတယ် အသေမောင်းတာ။ တနေ့တနေ့ ကျက်ရတဲ့ စာလုံးဆို ၅၀-၁၀၀ လောက်ရှိတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူတို့ အိမ်ကို သွားရင်းနဲ့ သိလာတာက အိမ်မှာ သူ့အဖေရယ်၊ အမေရယ်၊ သဲသိမ့်သိမ့်သူရယ် သုံးယောက်ပဲ ရှိတယ်ဆိုတာပဲ။ သူ့အဖေကိုတော့ သိပ်မတွေ့ရဘူး။ အိမ်ပြန်နောက်ကျတဲ့ပုံပဲ။ သူ့အမေကတော့ အေးဆေးပါ။ ဆရာလာရင် ကော်ဖီတွေ ဘာတွေဖျော်ပြီး တိုက်တယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ တိုက်တယ်။ တရက်မှာပေါ့။ ဆရာမလာခင် သူ့အမေ ထွက်သွားတယ်။ အရေးအကြီး ကိစ္စဘာရှိလို့လဲ မသိပါဘူး။ ရေးကြီးသုတ်ပြာနဲ့။ ကျနော်နဲ့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ နှစ်ယောက်ထဲ။ မိုးတွေကလဲ တအားရွာတယ်။

“ရဲကျော် နင် မိုးရာသီကို ကြိုက်လား”
“ငါလား ကြိုက်တယ် ငါက အေးတာကြိုက်တယ် နင်ရော”
“ငါလား မကြိုက်ဘူး”
“နင် ကြောက်လို့မှတ်လား မိုးချိန်းတာ ကြောက်တယ်မှတ်လား”
“မဟုတ်ပါဘူး”
“ဟုတ်ပါတယ် မဟုတ်တာလုပ်ထားတဲ့ သူတွေဆို မိုးကြိုးပစ်မှာ တအားကြောက်တယ်”
“အောင်မာ ငါက ဘာမဟုတ်တာလုပ်ထားလို့လဲ”
“မပြောတတ်ဘူးလေ ဒါတော့ နင်ပဲ သိမှာပေါ့”
“”ရဲကျော်နော် မစနဲ့”
“တွေ့လား ရှက်ရမ်းရမ်းနေတယ် ဟုတ်ရင် ဟုတ်တယ်ပေါ့”

“ရဲကျော် နင်တော့လား”

သဲသိမ့်သိမ့်သူ ကျနော့်လက်မောင်းကို လာရိုက်တယ်။ လက်သည်းနဲ့ ဆိတ်တယ်။ အာကွာ။ ဖက်နမ်းပစ်လိုက်ရ။

အတွေးနဲ့ လက်နဲ့က တထပ်ထည်းပဲ။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ လက်လေးကို ဆောင့်ဆွဲပြီး သဲသိမ့်သိမ့်သူကို ဖက်ပစ်လိုက်တယ်။

“ဟာ ရဲကျော်”

ဘာမှ ပြောမနေတော့ပါဘူး။ နှုတ်ခမ်းလေးကို ဖက်နမ်းပစ်လိုက်တယ်။

“အွန်”

ရုန်းကန်ဖို့ ဟန်ပြင်ပေမယ့် မရပါဘူး။ ခပ်တင်းတင်းလေး ဖက်ထားပြီး နှုတ်ခမ်းချင်းတေ့ပြီး နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ နှုတ်ခမ်းတွေက နဲနဲထူတယ်။ ကျနော် ကြိုက်တယ်။ ကိုယ်လုံးလေးက ထင်ထားတာထက် ပိုကျစ်တယ်။ အိစက်ညက်ညောတဲ့ အထိအတွေ့က ကျနော့်ရင်တွေကို ဆူစေတယ်ဗျာ။ တရှိုက်မက်မက်နမ်းရင်း အနမ်းတွေက လည်တိုင်နားကို ရွေ့သွားတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ ရင်သားတွေ ကော့တက်လာတယ်။

“ရဲကျော်ရယ် အဟင့်”

သဲသိမ့်သိမ့်သူက သွေးကြွလွယ်တယ်။ လည်တိုင်ပေါ်မှာ အနမ်းတွေ ချွေလိုက်တော့ ကြက်သီးတွေ ဖြန်းဖြန်းထလာတယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ ပြန်ဖက်ထားတယ်။ လည်တိုင်ပေါ်က အနမ်းတွေက အောက်နားကို ဆင်းလာပြီး ရင်နှစ်မွှာကြားထဲကို ဆင်းလာတယ်။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ ရင်တွေခုန်နေတာ သိသာလွန်းတယ်။ နူးညံ့တဲ့ ရင်နှစ်မွှာကြားကို ခေါင်းထိုးပြီး နမ်းပစ်လိုကတော့ သဲသိမ့်သိမ့်သူ ကျနော့်ကို အတင်းဖက်ထားတော့တာပဲ။ မနေနိုင်တော့ဘူးနဲ့တူယ်။ ကျနော့်ခေါင်းကို အတင်းမပြီး စိမ်းစိမ်းလေး စိုက်ကြည့်တယ်။ အကြည့်တွေက ညှို့နေသလိုပဲ။ ရီဝေဝေနဲ့။

“ရဲကျော်ရယ် ဘယ်နေရာတွေ နမ်းနေတာလဲ”
“တကိုယ်လုံးကို နမ်းတာ”
“ရီးစားလဲ မဟုတ်ပဲနဲ့”
“အခု ရီးစားဖြစ်သွားပြီလေ”
“သွား ဘယ်သူက ချစ်တယ်ပြောလို့လဲ လူကို အတင်းနမ်းတယ်”
“ချစ်လို့နမ်းတာကွာ မကျေနပ်ရင် ပြန်နမ်းပစ်လိုက်”
“ဟင်းနော် လူဆိုး”
“ဆိုးတယ် ဆိုးတယ်”
“အို အမေ့”

ခါးလေးကို ပွေ့ကာဖက်ပြီး ထပ်ခါထပ်ခါ နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ လည်တိုင်လေးကို ပတ်ပြီးနမ်းတယ်။ နားရွက်လေးကိုလဲ နမ်းတာပေါ့။ သဲသိမ့်သိမ့်သူ တကိုယ်လုံး သိမ့်သိမ့်တုန်သွားတယ်။

“အီ ယားတယ် မနေတတ်ဘူးဆို”

ကော့တက်လာတဲ့ ရင်သားတွေကို ကျနော့်လက်က အုပ်ကိုင်ပစ်လိုက်တယ်။ နို့တွေက လက်တအုပ်စာ မကဘူး။ ကြီးတယ်။ တင်းနေတာပဲ။ သုံးလေးချက်လောက် နယ်ပစ်လိုက်တာပေါ့။

“အာ ရဲကျော်နော် မဆိုးနဲ့ အဲဒီလို”
“တင်းနေတာပဲ”
“ဟာ မကိုင်နဲ့ဆို”
“ကိုင်မှာပဲ ချစ်တယ်ပြောမှ လွှတ်မယ်”
“ဆိုးတယ်ကွာ”
“ချစ်တယ်လို့ပြော”
“သူက ချစ်တယ်မပြောနဲ့ သဲက ချစ်တယ်ပြောရမှာလား”
“ပြောမှာလား မပြောဘူးလား”
“ဟင့် ချစ်တယ် ကိုရယ် လွှတ်နော်”
“ချစ်တာသေချာပါတယ်နော်”
“သေချာပါတယ်ဆို”
“သေချာရင် မလွှတ်တော့ဘူးကွာ”
“အာ လူဆိုး ဟင့်”

အိမ်နေရင်း ဂါဝန်လေးအောက်မှာ မို့မောက်တက်နေတဲ့ သဲရဲ့ ရင်သားတွေကို ကျနော် အရမ်းအသဲယားတယ်ဗျာ။ သဲရဲ့ နို့တွေက ထွားမှာ သေချာတယ်။ လည်တိုင်လေးကို နမ်းလိုက်တိုင်း ရင်သားတွေက ကော့ကော့တက်လာတယ်။ နမ်းချင်တယ်ဗျာ။ ရင်နှစ်မွှာကြားထဲ ခေါင်းထိုးပြီး နမ်းပစ်လိုက်တယ်။ မွှေးရနံ့လေးက သင်းသင်းလေး။ ပေါင်ဒါနံ့ခေါ်မလား။ အပျိုနံ့ခေါ်မလား။ သင်းသင်းလေး။ သိပ်စိတ်ကြွစေတာပဲ။ အဝတ်ပေါ်ကနေ သဲရဲ့ နို့ကို ငုံပြီး စို့ပစ်လိုက်တယ်။ အဝတ်တွေက ပါးတော့ နို့သီးခေါင်းလေးကို ငုံမိသလိုပဲ။

“အာ ဟင့်အင်း ဟင့်အင်း ကိုနော်”

သဲ ရုန်းတယ်။ ကျနော်ကလဲ မရမက ခဲထားတယ်။ လွှတ်စရာလားဗျာ။ ဒီလောက်လှတဲ့ နို့လေးကို ဂါဝန်ပေါ်ကနေ စို့နေရတာ။ မလွှတ်ပါဘူးဗျာ။ သဲ ပထမတော့ ရုန်းတော့ နောက်တော့ ဖီးလ်တက်လာလို့လား မသိပါဘူး။ မရုန်းတော့ဘူး။ မျက်လုံးလေး စင်းပြီး ကျနော့်ခေါင်းကို ဖက်ထားတယ်။ ရင်သားတွေကိုလဲ တအားကော့ပေးတယ်။

“ဟင်း ဟင်း ကိုရယ်”

ကျနော် သဲရဲ့ နားရွက်နားလေးကို ကပ်ပြီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုက်တယ်။

“နို့စို့ချင်တယ်ကွာ ချွတ်ပေး”
“ဟင်း ကို တအားဆိုးတာပဲ”
“ဆိုးမှာပေါ့ သဲက သိပ်လှတာကိုး”
“ဟင်း”

မျက်စောင်းလေး ထိုးပြီး ဂါဝန်လေးရဲ့ နောက်က ဇစ်ကို ဖြေချပေးတယ်။ ဂါဝန်က နဲနဲလျှောကျသွားတော့ ရင်နှစ်မွှာက ပေါ်လာတာပေါ့။ အောက်မှာ ဘရာစီယာ ပါးပါးလေး ခံထားသေးတယ်။ အဲဒါလေးကိုပါ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။ ရှုပ်ပါတယ်လေ။

“အဲ အကုန်ချွတ်ပစ်တယ် ကို ကို ကို”

ဘရာစီယာလေး ကျွတ်သွားတာနဲ့ မြင်လိုက်ရတဲ့ နို့လေးက သိပ်လှတာပဲ။ အလုံးတော့ ထွားတယ်။ နို့သီးလေးက ကပ်ကပ်လေး။ အထဲကို ချိုင့်နေတာ။ ပန်းနုရောင် ထိပ်ဖျားလေးကို အသာလေး ငုံစို့ပစ်လိုက်တယ်။

“ဟာာ ဟင့် ကိုရာ အရမ်းဆိုးတယ် ရှီးး”

သဲ တကိုယ်လုံး တုန်တက်သွားပြီး ကြက်သီးဘုလေးတွေက အစီအရီ ပေါ်လာတော့တာပဲ။ ဖြူဝင်းတဲ့ အသားဆိုင်လေးအပေါ်မှာ ပန်းနုရောင် နို့သီးဖျားလေးက နမ်းမဝဘူးဗျာ။ ထိပ်ဖျားလေးက ဝင်နေတော့ ပိုစို့ပစ်လိုက်မိတယ်။

“ကျွတ် ကျွတ် ဖြေးဖြေး အို ဟင့်”
လေးငါးဆယ်ခါလောက် လျှာလေးနဲ့ တို့ပြီး သွက်သွက်လေး ယက်ပစ်လိုက်တယ်။ သဲ မနေနိုင်ပါဘူး။ ကော့ပျံလန်ပြီး တဇတ်ဇတ်တုန်တက်သွားတယ်။ ကျနော့်ကိုလဲ အတင်းဖက်ထားတာပေါ့။ ရင်တွေကိုလဲ တအားကော့ပစ်လိုက်တယ်။ သဲ ပြီးသွားတာ ဖြစ်မယ်။ နှုတ်ခမ်းလေးကို ကိုက်ပြီး မျက်လုံးလေး မှေးစင်းသွားတာပဲ။ လက်တွေက ဂါဝန်လေးအောက်ကို အသာလေး လျှိုဝင်သွားတယ်။ ပေါင်သားပြည့်ပြည့်လေး နှစ်ချောင်းကြားထဲ နှိုက်လိုက်တာပေါ့။ စိုရွှဲနေတာပဲ။ အတွင်းခံလေးက စိုနေပြီ။ အရည်တွေ စိုနေတာပေါ့။ သဲ ပြီးသွားတာ။

“ဟင့် ကို အရမ်းဆိုးတယ်ကွာ”
“အရည်တွေ စိုနေပြီ”
“အာ ရှက်တယ် မပြောနဲ့”
“ကို့ကို ချစ်လား”
“အင်း ချစ်တယ် အရမ်းချစ်တယ်”
“သဲက အရမ်းလှတယ်ကွာ”
“လှလို့လား”
“လှတာပေါ့ နို့တွေဆို တင်းနေတာပဲ နို့သီးလေးကလဲ သေးသေးလေး”
“အာ ရှက်တယ် ကြည့်နဲ့”
“ကြည့်မှာပဲ အကုန်ချွတ်လိုက်ကွာ”
“ရှက်တယ်ဆို”
“ချွတ်လိုက်ပါကွာ သဲ တကိုယ်လုံးကို ကြည့်ချင်တယ်”
“ဟွန်း ကို အရင်ချွတ်”
“သဲ ကြည့်ချင်လို့လား”
“အင်း”

သဲ ရှက်သွားတယ်။ ရဲတက်နေတဲ့ မျက်နှာလေးက မျက်လုံးတွေ အရောင်လက်နေတယ်။ ကျနော့်ပေါင်ကြားက ဟာကို သဲ စိတ်ဝင်စားတယ်နဲ့ တူတယ်။ ကျနော် ပုဆိုးရော အင်္ကျီပါ ချွတ်ပစ်လိုက်တယ်။

“ဟယ် အကြီးကြီးပဲ”
“အင်း ကိုင်ကြည့်လေ”

သဲ မျက်လုံးတွေ မခွာနိုင်တော့ဘူး။ ကျနော့်ဟာကို စိုက်ကြည့်ပြီး လက်ကလေး လှမ်းလာတယ်။ ခပ်တင်းတင်းလေး ဆုပ်ပြီး

“မာတောင်နေတာပဲနော်”

ပြီးပါပြီ ….
မြူးခိုးဝေ ရေးသည်…


ဆက်လက်ဖတ်ရှုရန် ကျွန်တော်တို့ဆိုဒ်လေးမှာနေ့စဉ် ဝင်ရောက်ဖတ်ရှုနိုင်ပါသည်။ အားပေးမှုကို ကျေးဇူးတင်ပါသည်။