ဒီစာအုပ်လေးကတော့ စာဖတ်သူတို့ အကြိုက်တွေ့စေမယ့် ဇာတ်လမ်းကောင်းလေးတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောက်တွင် ဆက်လက်ဖတ်ရှုပါ…
ဂျစ်တူး ချစ်ဖူးသွားပြီ
ရေးသူ – မြင့်ထွေး (ရတနာပုံ)
“အင့် .. အမေ့ .. ကျွတ် .. ကျွတ် .. ကောင်းကောင်း .. ကောင်းတယ်ကွယ် “
“နာ … နာလေးဆောင့် .. ဆောင့် … အင်း … ဟုတ်ပြီ .. အမေ့ .. ရီးှ.. ကျွတ် … ကျွတ် .. ဟုတ်ပြီ .. “
“အင့် … အား … ဟင်း … အင်း .. မောင်လေး … မမ .. မမတော့ .. မင်း … မင်း လီးကြီးကို စွဲ .. စွဲသွားပြီကွာ .. အင့် .. ဟုတ်ပြီ … အင့် … “ ရမ္မက်သွေးတွေ ယှက်ဖြာနေသော မတင်ရီ မျက်နှာကြီးမှာ အလွန် စွဲမက်နှစ်သက်စရာ ကောင်းလှသည်။ ကာမရာဂပြင်းထန်လှသော မျက်နှာကို ကြည့်၍ ဂျစ်တူးစိတ်တွေ ပ၍ို ပ၍ို ပြင်းထန် တက်ကြွလာသည်။ သည်တော့ မာန်ဖီနေသော ကျားရိုင်းတစ်ကောင်ပမာ ဆောင့်ချက်တွေက ကြောက်ခမန်းလလိ ပြင်းထန်လာသည်။ အချက်တစ်ရာခန့် ဆောင့်ပြီးသောအခါ မတင်ရီ တစ်ကိုယ်လုံး ကြိုးနှင့် အတုတ်ခံလိုက်ရသလို တင်းကနဲ ဖြစ်သွားသည်။ သူမ လက်နှစ်ဖက်က ဂျစ်တူး လက်နှစ်ဖက်ကို တင်းနေအောင် ကုတ်ဖက်ထား၏။ သူမတစ်ကိုယ်လုံး လေဟာပြင်ထဲ မြောက်တတ်သွားသလို ဖြစ်ကာ ဟင့်ကနဲ ဟင့်ကနဲ တဆတ်ဆတ် တုန်ခါသွားပြီး စောက်ရေများကို တပျစ်ပျစ် ဒလဟော ပန်းထွက်ကုန်တော့သည်။
စောကဖြုတအြတှငြး ကှှကသြားတှကေ အားနှငြ့ ညှဈထညြ့လိုကသြောအခါ ထိုညှဈလိုကသြော အခိုကနြှငြ့ လီးကို နှုတလြိုကသြောအခိုကမြာှ တိုကဆြိုငသြှားသညြ။ ဒဈဆံကှီးတဈခုလုံး ကဉွကြနဲ ဆိမြ့တကသြှားပှီး လီးခွောငြးတဈခုလုံး ကှှလာသညြ။ အားနှငြ့ ပှနဆြောငြ့အထညြ့တှငြ ဂစွတြူးတဈကိုယလြုံး ဓါတလြိုကသြလို တုနခြါသှားပှီး လရပေူတှေ ပနြးထုတကြုနြ၏။ ထိုအခိုကသြညြ ကာမသုခ အပှညြ့အဝ ရရှိသော အခိုကဖြှဈ၍ အလှနထြူးခှားသော ကာမအရသာကှီးကို အကောငြးဆုံး ခံစားလိုကရြပါတော့သညြ။ ဂစွတြူး တဈကိုယလြုံး မတငရြီ ကိုယပြေါြ မှောကကြသွှားသညြ။ မတငရြီ၏ ပေါငနြှဈခွောငြးမှာလညြး တှေဲ လာငြးကှီး ကသွှားသညြ။ သူမလကနြှဈဖကကြလညြး ဘေးသို့ ဗရမြးဗတာကှီး ပဈကသွှားတော့သညြ။ ဂစွတြူးက သူ့လီးတနကြှီးကို မတငရြီ စောကခြေါငြးထဲသှငြးမှုပရြငြး မှိနြးနသညြေ။ စောကဖြုတြ အတှငြးသားတှကေ ဒုတကြနဲ ဒုတကြနဲ လှုပနြသညေကြို သူ့လီးတနကြှီးက တဆငြ့ သိနရသေညြ။ သူဖတဖြူးထားသော စာအုပတြှထေဲက အတိုငြးဆိုလွှငြ မိနြးမတှေ ဆနျဒှုပညြ့ဝ၍ ပှီးဆုံးလွှငြ ဖှဈလေ့ဖှဈထေ့ ရှိသော သဘာဝ လကျခဏာဟု နားလညလြိုကသြညြ။ သူတို့နှဈယောကြ လိုးနကှသေညမြှာ တဈနာရီကွောကြွောြ ရှိခှဲ့ပီ။ ဂစွတြူးက တောငဘြကအြဝငပြေါကထြိပတြှငြ ခွိတထြားသော နံရံကပြ နာရီကို ကှညြ့လိုကရြာ ၂နာရီ ၄၅မိနဈ ရှှိပ။ီ အငတြိုကအြားတိုကြ လိုးလိုကရြသဖှငြ့ လူလညြး အတောပြငပြနြးသှား၏။ မတငရြီဆိုလွှငြ ယခုအခွိနထြိ မကွလြုံးစုံမှိတြ၍ မှိနြးနဆေဲ ဖှဈသညြ။ တဈခါမှ မတှေ့ကှုံ မခံစားဖူးသော ကာမအရသာကှီးကို လှတလြှတလြပလြပြ စိတရြှိလကရြှိ ခံစားလိုကရြသဖှငြ့ ဂစွတြူးမှာ အလှနကြွနပေနြသညြေ။ ပငပြနြးနှမြးနယသြညြ့တိုငြ ကနွြးမာသနစြှမြး သှေးအားတှေ ပှညြ့လွှမြးနသညြေ့အရှယမြို့ စောကခြေါငြးအတှငြးရှိ လီးတနကြှီးမှာ မာနကြှှထောငထြလာပှနြ၏။
နှေး ထှေးနူးညံ့သော စောကဖြုတြ အငှေ့ဓါတကြလညြး တဈဖနြ နိုးကှှလာစရနြေ အားပေးအားမှှောကြ ထောကပြံ့လွှကြ ရှိသညြ။ ဂစွတြူးက ကိုယကြို အနညြးငယမြတြ၍ လကနြှဈဖကထြောကကြာ မတငရြီ မကွနြှာကို အုပမြိုး၍ ကှညြ့လိုကသြညြ။
၃၅-နှဈအရှယြ အအိုပငြ ဖှဈသောလြညြး မတငရြီ မကွနြှာက စှဲမကဖြှယြ ကောငြးလှ၏။ မကွနြှာကွ အခွိုးအစား လှပပှီး အဖွားလုံးသော နှာတံ၊ ညို့အားကောငြးလှသာ မကွဝြနြး၊ ဆေးမဆိုးဘဲ သှေးရောငြ လှှမြးနသော စိုပှနေီထှေးသော နှုတခြမြး၊ ထိုပငကြိုယရြှိပှီး မကွနြှာလှလှပေါတြှငြ ကာမရာဂ အရောငအြသှေးတှေ ခယွမြှုနြးလိုကသြောအခါ ပို၍ တပမြကနြှဈသကစြရာ ဖှဈသှားပါတော့သညြ။ ကာမဆနျဒတှေ ပှညြ့ဝ၍ အားရ ကွနပေနြသေော မကွနြှာအမူအရာကို တစိမြ့စိမြ့ကှညြ့ရငြး ဂစွတြူးတဈယောကြ ကိလသောရာဂမီးတှေ တငှီးငှီး တောကလြောငလြာပှနြ၏။ ကိလသောရာဂစိတတြှထလေေ စောကခြေါငြးထဲ မှုပဝြငနြသေော လီးတနကြှီးက ကှှသထကကြှှလေ ဖှဈနသညြေ။ မကွစြိအစုံမှိတြ၍ မှိနြးနသညြေ့တိုငြ စောကခြေါငြးထဲက ထူးခှားမှု အခှအနေကေို မတငရြီ အစအဆုံး သိနပေါသညြ။ ဂစွတြူးက အားနှငြ့ညှဈ၍ လီးတနကြှီးကို (၃)(၄)ခါ လောကြ တငြးတငြးပှရာ မတငရြီက မှေးစငြးထားသော မကွလြုံးအစုံကို အားယူဖှငြ့ကှညြ့ရငြး – “ဟှနြ့ .. လှနလြှပါလား မမ ခစွလြငလြေးရယြ “ ဤသို့ မပငြှ့တပှငြ့ ဆို၏။
“ခစွတြာကိုး မမရဲ့ “
“အံမယြ .. ဘာခစွတြာလဲ .. လီးနဲ့ထိုးပှီး လိုးတာကိုမွား ခစွတြယလြို့ ခေါသြတဲ့လား .. ဟငြး .. ဟငြ့ “ မတငရြီက ခပထြေ့ထေ့ ခပငြေါ့ငေါ့ ပှောသညြ။
“ဒါပေါ့ … မမရ .. မညားခငြ ရညြးစားစကားပှော .. လကကြလေးကိုငြ .. ကိုယလြုံးလေးဖကြ .. ပါးကလေးနမြး .. ညားပှီးတော့ လိုးကှတာပဲ မဟုတလြား .. တဈခွို့ဆို ညားတောငြ မညားသေးဘူး .. ဗိုကပြေါနြပှေီ .. အဲဒီတော့ .. ခစွတြယဆြိုတာ .. တကယတြော့ ဒါလုပကြှခငွလြို့ မဟုတလြား .. “
“အဟငြး… ဟငြး “
ဂစွတြူးက ပါးစပနြှငြ့ ပှောရုံတငမြကဘဲ သူ့လီးကှီးနှငြ့ လေးငါးဆယခြကွခြနြ့ ဆောငြ့ပှသညြ။
“ဖှတြ .. ဖှတြ .. ဖှတြ .. ဖှဈ .. ဖှတြ .. ဖှတြ “
“အငြ့ … အား .. အငြ့ .. အား … အငြ့ … အငြ့ .. “
“အို … အငြး … အို …. အို .. နေ .. နပေါအုံးဟဲ့ …မမ ခှထေောကကြ တနြးလနြးကှီး ဖှဈနတယြေ .. မငြးပေါငကြှီးနဲ့ ဖိထားတော့ နာလိုကတြာ .. ကွှတြ .. ကွှတြ .. ဆိုးကို ဆိုးလှနြးတယြ .. မငြးလီးကှီး ခဏနှုတလြိုကအြုံး .. တကယထြဲ .. “
“ဒီလူဆိုးလေး အခစွကြို ခံခငွလြို့ မမ ဒီဘကြ ရောကလြာတာ မဟုတလြား … “ ဂစွတြူးက ထိုသို့ပှောရငြး သူ့လီးကှီးကို ဆှနဲ ှုတလြိုကသြညြ။ လီးတနကြှီးက စောကဖြုတထြဲက ကွှတထြှကလြာပှီး အထကသြို့ မတြ၍ တဆတဆြတတြောငနြသညြေ။ စောကဖြုတထြဲ ကိနြးအောငြးထားပှီး မို့လားမသိ လီးတနကြှီး တဈဝိုကတြှငြ ယှကသြမြးနသေော သှေးကှောကှီးတှမှော ယခငကြထကြ သိသိသာသာ ဖောငြးကှှနသညြေ။
အရပှေားက ဒဈတဈဆုံးထိ လနနြပှေီး ဒဈဆီဖူးကှီးမှာ နီညိုရောငသြနြးပှီး စောကရြတေို့ဖှငြ့ စိုရကှှဲာ ဝငြးပှောငတြငြးကားနေ၏။ ဂစွတြူးတဈယောကြ သူ့လီးကှီးကို ကှညြ့၍ အလှနအြားရ ကွနပေနြသညြေ။ မတငရြီလို တဏှာရာဂအားကှီး ပှငြးထနလြှသော မိနြးမတဈယောကကြို ယိုငလြဲသှားအောငြ ဖှိုနိုငသြညြ့လီးဖှဈ၍ ပေါ့သေးသေး မဟုတကြှောငြး တှေးမိကာ သူ့မကွနြှာမှာ ပှုံးရိပသြနြးသှားသညြ။
“အောြ .. မမခှထေောကကြို ခုတငပြေါြ တငပြေးအုံးလေး .. ကစွြ .. တကထဲ “ တကယပြငြ နှမြးလနွပှေီ ဖှဈ၍ မတငရြီက စိတမြရှညစြှာ ပှောလိုကသြညြ။
“အောြ .. အောြ … ဆောရီး .. ဆောရီး .. “ ဂစွတြူးက ခုတငအြောကတြှငြ တှေဲ လာငြးကနွသေော မတငရြီ ခှထေောကနြှဈခွောငြးကို မ, ပှီး တငပြေးလိုကသြညြ။ မတငရြီကလညြး ရှိသမွှ အားနှငြ့ သူ့ကိုယကြို ရှေ့သို့ကော့ထိုးလိုကသြညြ။
စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးက သူ့လီးဒဏကြှောငြ့ ခပဟြဟလေး ဖှဈနသညြေ။ စောကရြတှကေလေညြး ဖငကြှားထိအောငြ စီးကနွသညြေ။ စောကဖြုတအြကှေဲ ကှာငြး ထိပရြှိ စောကစြိကှီးမှာ အညိုရောငသြနြး၍ ငေါကတြောကကြှီး ပှူးထှကနြသညြေ။
စောကဖြုတကြှီးကို ကှညြ့ရငြး ဂစွတြူးလီးတံကှီးမှာ ပို၍ပို၍ တငြးတောငြ့တောငြ မတလြာသညြ။ ဂစွတြူးက ပကလြကဖြှဈနသေော မတငရြီကို တဈစောငြးဖှဈအောငြ ပှငပြေးလိုကသြညြ။ မတငရြီတဈယောကြ ဂစွတြူးကို မကွစြောငြးတဈခကွြ ထိုးကှညြ့ရုံမှအပ ဘာမှ မပှောနိုငတြော့ပါ။ ပှောလညြး မပှောခငွြ။ ဒီမီးက သူမ မှှေးခဲ့တဲ့ မီးမဟုတပြါလား။ ပှီးတော့ ဒီမီးအလောငခြံခငွသြူကလညြး သူမပငြ။ ထို့ကှောငြ့ မှောကလြိုမှောကြ၊ လှနလြိုလှနြ၊ ဂစွတြူး ပှုသမွှ အသာပငြ ငှိမခြံနလေိုကသြညြ။ တဈစောငြးကှေးထားလိုကသြောအခါ ဝိုကကြားမို့မောကသြော တငဆြုံဝငြးဝငြးဖှေးဖှေးကှီးက ခုံးခုံးကှီး ကှှတကလြာသညြ။
ဂစွတြူးက သူဖတဖြူးထားသညြ့ အပှာစာအုပထြဲကအတိုငြး ပုဇနှ တြုတကြှေးလိုးနညြးဖှငြ့ လိုးရနြ ရညရြှယြ၍ ယခုကဲ့သို့ မတငရြီကို တဈစောငြးအနအထေားဖှဈအောငြ ပှုပှငပြေးလိုကခြှငြး ဖှဈသညြ။ ဖငအြိုး ဝငြးဝငြးအိအိကှီးနှဈမာှှ က အကကြှေဲ နသညြ။ ဂစွတြူးက မတငရြီဖငဝြနငြှ့ သူ့လီးအံကဖွှဈအောငြ ဖငဆြုံကှီးကို ပှေ့ယူလိုကသြညြ။ သညတြော့ ဖငဆြုံထှားထှားအိအိကှီးက ခုတငစြောငြးကို အနညြးငယစြှနြး၍ ထှကလြာသညြ။
စောကဖြုတဖြောငြးဖောငြးကှီးက ပေါငနြှဈလုံးကှားတှငြ ညှပကြာ နောကသြို့ခုံးခုံးကှီး
ပှူးတဈထှကလြာသညြ။ ဂစွတြူးက သူ့ဒဈဆံပှဲကှီးဖှငြ့ စောကဖြုတနြှှုတခြမြးသားကှီး နှဈလှှာကို ထိုးခှလဲိုကပြှီး စောကခြေါငြးအပေါကထြဲ မသှငြးသေးဘဲ ထယထြိုးသလို လွှောတိုကပြေး၏။ ဒဈဆံကှီးနှငြ့ စောကစြိအငုတကြှီးတို့ မကှာမကှာ ပှတတြိုကမြိရာ မတငရြီ တဈကိုယလြုံး တှနြ့ကနဲ တှနြ့ကနဲ လူးခါသှားသညြ။ ဤကဲ့သို့ အားရကွနပေအြောငြ ဆော့ဆှကစားပှီးမှ စောကဖြုတအြကှလဲမြးကှောငြးအတိုငြး
လွှောဆငြးလာပှီး အရှိနနြှငြ့ ဖိသှငြးလိုကသြညြ။ စောကဖြုတကြှီး တဈခုလုံး ရှအာပှထနသညြေ့တိုငြ၊
ပေါငတြံတုတတြုတကြှီး နှဈခွောငြးနှငြ့ ဖိညှပထြားသညကြ တဈကှောငြး၊ အရှိနအြားနှငြ့ တိုးဝငလြာသညဖြှဈ၍ တဈကှောငြး ပူကနဲ နငြ့ကနဲ ခံလိုကရြသညြ။ “အား … အား … ရီးှ … ကွှတြ … ကွှတြ …. ရီးှ .. အမေ့ .. “ မတငရြီ နှုတဖြွားက ညီးသံသဲ့သဲ့ ထှကသြှား၏။ လီးကှီးအဆုံးထိ နဈဝငသြှားသောအခါ မတငရြီ ဒူးကောကကြှေးကှားတှငြ ဘယလြကကြိုထောကြ ကွောပှငဘြေးတဈဖကတြှငြ ညာလကကြို ထောကကြာ အသှငြးအနှုတြ စတငပြှုလုပပြါတော့သညြ။
“ဖှဈ .. ဖှဈ … ဖှတြ .. ဖှိ .. .ဖှိ … ဖှဈ .. “ “ဖှဈ … ဖှဈ … ဖှတြ … ဖှိ .. ဖှိ … ဖှဈ … “ လီးတံကှီး ဆှအဲနှုတတြှငြ စောကဖြုတအြုံကှီးက စူကှှလာပှီး၊ လီးတံကှီး နှဈသှငြးလိုကသြောအခါ ရှုံ့ခွိုငြ့နဈဝငသြှား၏။
“ဖှိ … ဖှိ … ဖှဈ … ဖှတြ … ဖှတြ … ဖှိ .. “
“ဖှိ … ဖှိ … ဖှဈ .. ဖှတြ … ဖှတြ … ဖှိ .. “
တစ .. တစ အောငြ့အားတှကေ ပှငြးထနလြာသညြ။ မတငရြီ တဈကိုယလြုံး တသိမြ့သိမြ့ လှုပခြါနသညြေ။
(၇) လကမြခှဲခနြ့ရှညသြော လီးဖှဈ၍ အသှငြးအနှုတြ ပှုလုပရြသညမြှာ ဆို့ဆို့ပု့ပို့ ထိထိမိမိ စီးစီးပိုငပြိုငြ ရှိလှသညြ။ ဂစွတြူးက ဖငကြှောကှီးတှေ ရှုံ့ခှကသြညအြထိ အသားကုနြ ကှုံးကှုံးဆောငြ့သညြ။ ကာယအားရော အတှငြးအားပါ ကောငြးလှသူမို့ ဆောငြ့ခကွတြှကေ ထိမိ၏။ အခကွတြဈရာခနြ့ ခပပြှငြးပှငြး ဆောငြ့ပှီးနောကြ အားစိုကလြှနြးလွှငြ ပ၍ို ပငပြနြးကှောငြး စောစောကပငြ သငခြနြးစာ ရထား၏။ သညတြော့ ခပမြှနမြှနလြေး ဇိမနြှငြ့ ဆောငြ့ပေးပှနသြညြ။ မတငရြီခမွာမှာလညြး မဆိုစလောကြ နာကငွရြုံမှအပ အလှနြ့အလှနြ ကောငြးလှနြးလှသော ကာမအရသာကှီးကို တမှှငြးမှှငြး ဇိမနြှငြ့ ခံစားနရေ၏။
နူးညံ့သော စောကဖြုတအြတှငြးသား၊ နုထှားသနမြာလှသော လီးတနြ၊ သဘာဝအလွောကြ တစိမြ့စိမြ့ထှကနြသေော စောကရြညကြှညမြွားက နှဈဦးနှဈဝလုံး၏ (မထေုနသြံခါသ) ကာမစပယြှကခြှငြးအလုပကြို ကကွသြရေ မဂငြျလာ ရှိလှစှာ အထောကအြကူပှုနပေါတော့သညြ။ ကာမဘုံသားမွားအဖို့ ရှှငရှေေ တနာ စညြးစိမြဥဈစာ ရာထူးအာဏာတှေ အဘယမြွှ ပှညြ့စုံကှှယဝြပါစေ ကာမသုခခေါြ ကာမဂုဏြ ဟာတာတာ ဖှဈလွှငြ ဘဝအနာကှီး နာလွှကြ လူဖှဈကွိုးမနပြ ဖှဈရတတသြညြ။ စညြးစိမြဥဈစာ ရတနာရှှငေေေှ တှ ပှညြ့စုံပေါမွားခှငြးကှောငြ့ မာနဘဝငြ တကကြှှခှငြ့သာရှိပှီး၊ ဟဒယဘဝငြ ရှှငမြှူးလွှကြ အခစွရြမျမကြ၏ ထူးခှားသော အမှိုကအြရသာကိုမူ ခံစားခှငြ့ ရမညမြဟုတပြေ။ ကာမဆနျဒတှေ မပှညြ့ဝ၍ နှလုံးသားထဲ ဒေါမနူမီးတှသော လောငမြှိုကခြံနရသေညဖြှဈရာ
လောကငရဲတဈမွိုးပငြ ဖှဈတော့၏။ သူတောကြောငြးတို့အမှငမြှာ ကာမကိဈစသညြ ညဈညမြးစုတပြဲ့သော လုပရြပဖြှဈသညကြား မနှ ၏ြ ။ သို့သောြ ထိုသူတောကြောငြးတို့သညြ ကာမ၏ အပှဈနှငြ့ ညဈညမြးမှုတို့ကို ဘဝပေါငြးမွားစှာ အလေ့အလာပှုပှီးမှ
သိကှားခှငြး ဖှဈသညြ။ ထိုသို့ ကာမ၏ အပှဈနှငြ့ ညဈညမြးမှုကို စေ့စေ့ငှငှ သိမှငြ ပယခြှာနိုငသြော ပုဂိုလအြရအတှေကမြှာလညြး သတျတဝါ အသခွေ ၤအနနျတထဲမှ တဈဦးတဈလမွှသော ဖှဈသညြ။ ကာမ၏ နယပြယသြတျတိမှာ ဤမွှအထိ ကယွဝြနြးနကရြှိုငြးလှ၏။ သတျတဝါ၏ မူလဗီဇဓါတကြိုက အသိဉာဏကြငြးမဲ့မှုနှငြ့ တှယတြာတပမြကမြှုတို့ ဖှဈကှသညြ။ ထိုသဘာဝတို့သညြ စိတြ၏အနကြ စိတြ၏အမှုတပငြေ ဖှဈတော့သညြ။ ယခု .. ကာမဘုံသား မနုူသားကောငမြွား ဖှဈကှသညြ့ မတငရြီနှငြ့ ဂစွတြူးတို့မာှ စိတရြှိတိုငြး ကာမအရသာကို ခံစားခှငြ့ရနကှသေညဖြှဈရာ လူ့ဘဝကို အရသာထူးသူမွားဟု ကာမတဏှာ နယပြယဖြကမြှ ခေါဆြိုလိုက ခေါဆြိုနိုငသြညြ။ တိုးတကသြော ကမျဘာကှီးတှငြ ဆငြ့ပာှ းတိုးတကလြာသော ဝေါဟာရ ပညတတြှကှေောငြ့ ထူးဆနြးသော ဘဝပှသနာတှေ တိုးပှားလာရသညြ။ ပညတမြာယာကှနယြကသြညြ မနုူလူသားတှကေို
သောကပရိဒဝေ ဒုကျခ ဒေါမနူမီးတှေ တောကလြောငစြခေ့၏ဲ ။ တဏှာရာဂ အရငြးခံသော အခစွသြညလြညြး ဒုကျခမီးကို တောကလြောငစြသညေကြား မနှ ၏ြ ။ ထိုဒုကျခမီးသညပြငြ ကာမသတျတဝါ မနုူပိုးဖလံတို့အတှကြ ရှှရေောငဖြနဆြငြးထားသော မာယာထောငခြွောကကြှီး ဖှဈနပေါသညြ။
ကာမညှှတကြှငြးက လှတကြငြးအောငြ ရုနြးမထှကနြိုငသြေးသမွှ ထိုမာယာ ထောငခြွောကကြှီးသညပြငြ မနုူသားကောငတြို့အတှကြ အလှနပြွောမြှှေ့ နှဈခှိုကစြရာ ကောငြးသော အသိုကအြမှုံကှီး
ဖှဈနပေါတော့သညြ။ အဓိက ဆိုလိုသညမြှာ ဖမိုတို့၏ ပငမြအရငြးခံ အခစွဓြါတြ၊ ကာမဓါတခြွို့တဲ့လွှငြ လောကီအမှငြ၊ လောကီရေးရာ လောကီရှုဒေါငြ့ဘကကြ လူဖှဈရှုံးသညဟြု တညြ့တညြ့ကှီး ဆိုလိုကခြငွပြါတော့သညြ။ ယခုလူဖှဈရကွိုး နပသြူနှဈဦးတှငြ တဈဦးက ခုတငပြေါမြှာ ကနြ့လနြ့ဖှတြ တစောငြးအနအထေားဖှငြ့
ကာမအရသာထူးကို မေ့မေ့မူးမူး ခံစားရယူနသလေို၊ တဈဦးက မတတြပရြပလြွှကြ
ဖှေးဖှေးမှနမြှနဆြောငြ့ကာ ကာမအရသာထူးကို ခံစားရယူနေ၏။ အခစွလြှနြ ကာမကိဈစတှငြ ခွိနခြငှ လြွှာညီမွှသော အပေးအယူကိဈစတဈရပြ ကိနြးအောငြးနသညေမြှာ အလှနဆြနြးကှယလြှ၏။ ယခု မတငရြီနှငြ့ ဂစွတြူးတို့မာှ သူတပှနြ ကိုယတြပှနြ အပေးအယူမွှနကှသေညြ။ ဤကဲ့သို့ ဆနြ့ကငွဘြကြ ဖိုမတဈစုံ၏ ကာမအပေးအယူမွှတခှငြးကို မထေုနသြံဝါသပှုခှငြး (ဝါ) ကာမစပယြှကခြှငြးဟု ခေါသြညြ။ မတငရြီတဈယောကြ ကာမစညြးစိမထြူးကှီးကို မှိနမြှိနယြှကယြှကကြှီး ခံစားနရောမှ သူမ၏ ဆူဖှိုးနုညကသြော ကိုယအြထကပြိုငြးကို ပကလြကလြှနလြိုကသြညြ။ တငဆြုံအောကပြိုငြးကိုမူ စောစောက တစောငြးအနအထေားအတိုငြးပငြ ထား၏။ ကိုယအြထကပြိုငြးနှငြ့
အောကပြိုငြးကို လိမဖြယရြှဲ့စောငြးသလို ဖှဈသှားသညြ့အတှကြ အထကပြိုငြးရှိ ပေါငတြံတဈခွောငြးက မပှောပလောကရြုံ အနညြးငယဟြသှားသညြ။ မတငရြီ လကနြှဈဖကကြလညြး ဘေးသို့ကားထှကသြှား၏။ နှုတဖြှငြ့ ဖှငြ့မပှောသောလြညြး မတငရြီ၏ ကာယဝိညတအြမူအယာက နို့ကို ကိုငစြခငွေသြညြ့အတှကြ ပှသလာသော အမူအယာဖှဈကှောငြး ဂစွတြူး အလိုလို သိလိုကသြညြ။ ထို့ကှောငြ့ .. ထောကထြားသော လကနြှဈဖကကြို တငြးအိမို့မောကနြသေော နို့အုံဖှေး ဖှေး
နုနုကှီးနှဈမှှာပေါသြို့ ပှောငြးတငလြိုကသြညြ။ ညီမွှသော အဆီအသားတို့နငြှ့ ပေါငြးစပဖြှဲ့စညြးထားသော
နို့ကှီးနှဈလုံးက ဆူဖှိုးနုရှနသညြေ။ ဂစွတြူးက လကညြိုးနှငြ့ လကမြကို ဝိုကကြားပှီး နို့အုံကှီး၏ အရငြးမှကိုငြ၍ အထကသြို့ ပငြ့တှနြးကာ အားရပါးရ ဆုတခြွပှတေသြပပြေးရငြး လကနြှငြ့ ညှဈညှဈကှညြ့သညြ။ ထိုအခါ .. နို့ကှီးနှဈလုံးမှာ
ဝငြးအိတငြးပှောငလြာပှီး နို့သီးခေါငြးခေါငြးညိုညိုလေးက ထောငမြတလြာသညြ။ မှနမြှနကြှီး ဆောငြ့ဆောငြ့လိုးနလွှကေကြပငြ ကိုယကြိုကိုငြး၍ ငုံ့စို့ပှဈလိုကသြညြ။
“ပှှတြ … ပှှတြ … ပှှတြ … ပှှတြ .. ပှှတြ .. “
“ပှှတြ … ပှှတြ … ပှှတြ … ပှှတြ .. ပှှတြ .. “
စို့လညြးစို့၊ လွှာဖှားဖှငြ့လညြး မှှဆှပေေးလိုကရြာ ယားကှှတုနခြါသော ကာမဓါတလြှိုငြးကှီးတဈခု မတငရြီ တဈကိုယလြုံး ဖုံးလှှမြးသှားသညြ။ ထိုကာမလွှပစြဈလှိုငြးကှီးသညြ ကာမဗဟိုအကှောမွား စုဝေးပေါငြးဆုံရာ စောကဖြုတအြုံကှီးဆီသို့ ဂိတဆြုံးအပှီးသတြ ရပနြားသှားသညြ။ ထိုအခါ … စောကဖြုတလြှိုဏခြေါငြးတဈခုလုံး လှုပခြတတြုနခြါသှားပှနြ၏။ ထိုတုနခြါမှု လှိုငြးဂယကကြ တဈကိုယလြုံးရှိ ရမျမကသြှေးတှကေို ဆူပှကနြိုးထစပှနြေ၏။ ဂစွတြူးက အဆကမြပှတြ ဒလစပြ ဆုတခြွေ စို့ပေးနရော ကာမရာဂ လှိုငြးဂယကတြှလညြေး ဒလစပြ ပှကထြနတေော့၏။
ကာမပငလြယပြှငတြှငြ ကိလသော ရမျမကမြုနတြိုငြးတို့ အဟုနပြှငြးစှာ တိုကခြတပြတေော့မညြ။ သို့ဖှဈရကား .. မတငရြီ၏ ဇီဝဓါတအြစုအဝေး ရပု ခြနျဓာတညြးဟူသော ဝတျထုကာမနှငြ့ တဏှာရာဂတညြးဟူသော ကိလသောမဓါတမြှ ဇောတညြးဟူသော ရဲရငြ့တကကြှှမှု၊ အငမြးမရမှုတှေ ပှငြ့ကနလြာတော့သညြ။ ထိုမှတဆငြ့ ..
တဏှာရာဂမာနတြှေ ပှငြးပှထကသြနလြာတော့၏။ ထိုအခါ .. ခပမြှနမြှနလြေး
ဆောငြ့ဆောငြ့လိုးပေးနသညေကြိုပငြ အားရကွနပေခြှငြး မရှိတော့ .. အားမလိုအားမရ ရိုးတိုးရှတကှီး
ဖှဈလာသညြ။ ထို့ကှောငြ့ … သူမ ဖငဆြုံကှီးကို အားရပါးရ ကော့၍ ကော့၍ ခံလာသညြ။ စောကဖြုတကြှီးကို ညှဈ၍ ညှဈ၍ တငြးခံသညြ။ မတငရြီ၏ ရမျမကဇြောကှှသညြ့ ဆနျဒရာဂကို ဂစွတြူး သဘောပေါကသြှား၏။ သညတြော့ နို့ကှီးနှဈလုံးကို အခှမှေ တငြးတငြးရငြးရငြး ထိထိမိမိကှီး ဆုတကြိုငလြွှကြ အသားကုနြ ကွုံး၍ကွုံး၍ ဆောငြ့တော့သညြ။
“ဖှတြ … ဖပြ … ဖှတြ … ဖပြ … ဖှတြ … ဖပြ … ဖှတြ … ဖပြ “
“အီ … အငြ့ … အား … အ … ရှီး … အီ … အငြ့ … အား … အ … ရီးှ … “
စောကဖြုတနြှငြ့ လီးတှေ့ထိသံ၊ ရမျမကလြှှမြးသော ညီးညူသံ၊ ခုတငလြှုပသြံ၊ ပှငြးထနသြော အသကရြှူသံတို့ဖှငြ့ တဈခနြးလုံး ဗှောငြးဆနြ ပှကညြံနပေါတော့သညြ။ ဂစွတြူးက ယောကွြားတို့၏ စှမြးရညြ သတျတိကို အစှမြးကုနြ ပှသသညြ့အနဖှငြေ့ မီးကုနယြမြးကုနြ ကွုံးကွုံးပှီး တအားဆောငြ့လိုးနသလေို ..
မတငရြီကလညြး မိနြးမတို့၏ ဂုဏရြညကြို ပီပီသသ ပှခငွလြှနြးလှသဖှငြ့ ကော့၍ တဈမွိုး၊ ဆောငြ့၍ တဈဖုံ ဝိုကညြှဈ၍ တဈနညြး မငှီးရအောငြ ခံနပေါသညြ။
“ဖှတြ … ဖှတြ .. ဖတြ … ဖှတြ .. ဖှတြ … ဖှတြ … ဖှတြ .. ဖတြ … ဖှတြ .. ဖှတြ … “
“အငြ့ … အ … အား … အမေ့ …. အငြ့ … ကွှတြ … အငြ့ … အ … အား … အမေ့ …. အငြ့ … ကွှတြ … “ ဆောငြ့ခကွပြေါငြး တဈရာကွောသြောအခါ နှဈဦးစလုံး ဘယလြိုမှ ထိနြးခွုပနြိုငစြမှ ြး မရှိကှတော့ဘဲ သုတရြညပြူတှေ ပှိုငတြူ ပနြးထှကကြုနတြော့သညြ။
ခေါငြးမော့၊ ခါးမတပြှီး လညပြငြးကှောကှီးတှေ ထောငထြလာသညအြထိ သုတရြတှကေေို ညှဈထုတပြှီးသောအခါ ဂစွတြူးကိုယလြုံးကှီးက မတငရြီကိုယပြေါြ မှောကကြသွှားတော့သညြ။ မိနဈပေါငြးမွားစှာ ကှာသညအြထိ မှိနြးနလေိုကြ၏။ မှိနြးလို့အားရပှီးနောကြ ဂစွတြူးနာရီကှညြ့လိုကသြောအခါ (၃)နာရီ (၄၅)မနိ ဈ ရှှိပ။ီ မခာှ ခငွြ ခှာခငွဖြှငြ့ မတငရြီကိုယပြေါမြှ ခှာလိုကပြှီး နှေးထှေးစိုစတြှသော စောကဖြုတအြခေါငြးအတှငြးဝယြ ငှိမသြကစြှာ ကိနြးအောငြးနသေော သူ့လီးတနကြှီးကို ဆှနဲ ှုတလြိုကသြညြ။
“ဗှတြ … ဗှပြ … ဗှပြ … ဘှတြ … ဘူ …. ဗှတြ “
လသေံတှနှငြေ့ ရောနှော၍ လီးတနကြှီးက ကွှတထြှကလြာသညြ။ သညတြဈခွီတှငြ သူ့လီးကှီးမှာ မာနကြသွှားပုံရသညြ။ မတငရြီ၏ စောကဖြုတကြှီးကို အလေးပှု ဦးညှှတသြညြ့ အလား ပေါငကြှားထဲတှငြ တနြးလနြးကှီး ငိုကဆြငြးနသညြေ။ အခုတော့ တကကြှှဇောထနသြော ရမျမကစြိတတြှလညြေး ငှိမသြကသြှားသညြ။ စိတတြိုငြးကွ ထငသြလို စားသောကပြှီးနောကြ ဝအီသှားသညြ့အလား၊ စိတတြှငြးက
အေးဆေးတညငြှိမသြှားသညြ။ တဈကွော့ပှနြ ကွော့လွှငြ တောတြောလြေး အရှိနယြူရမညြ ဖှဈသညြ။ တဈကွော့ပှနလြိုသော စိတလြညြး တဒငြျဂကငြးဆိတသြှားပုံရသညြ။ ဂစွတြူးက မတငရြီ၏ တစောငြးကှေးထားသော ဖငအြုံကှီးဘေးတှငြ ခှတှေေဲ လာငြးခရွငြး ထိုငနြသညြေ။ တဈကိုယလြုံး လေးလံထိုငြးမှိုငြးသှားသညြ။ စောစောပိုငြးက အငမြးမရ တပမြကခြဲ့သော ဖငဆြုံကှီးကိုပငြ ကှညြ့လို ကိုငလြိုစိတြ ပါးလှပသြှား၏။ မတငရြီခမွာလညြး အတောလြေး အခှအနေဆေိုးသှားသညြ။ ထရမှာကိုပငြ အားပှတသြလို ဖှဈနေ၏။ ဒီအတိုငြးသာ ခှပှဈေလကပြှဈ နလေိုကခြငွတော့သညြ။ သို့သောြ .. ဂစွတြူးက သူမရဲ့တရားဝငြ လငယြောကွြားမဟုတြ။ ထိုအတှေးအသိက မတငရြီစိတထြဲ ဝငရြောကလြာသညြ။
စောစောက ဘာကိုမှ မတှေးမိ၊ ပှငြးထနသြော ရာဂရမျမကဇြောက မောဟစောငကြို ခှုံလွှကြ လူ့အသိတရား၊ လူ့ကငွြ့ဝတတြရားမွားကို အမှောငခြွ ဖုံးလှှမြးထား၏။ တဏှာရာဂသညြ သူ့အလိုလို
ပှညြ့ဝသှားသဖှငြ့ တဒငြျဂငုတလြွှိုးပွောကကြှယသြှားသညြ။ အခုလို .. စိတအြလိုဆနျဒ ပှညြ့ဝကွနပေပြှီးကာမှ ပကတိအခှအနေကေို သဘောပေါကြ နားလညလြာတော့၏။ တဈစောငြးအနအထေား ဖှဈနသေော သူမအောကပြိုငြးကို ပကလြကလြှနလြိုကသြညြ။ လူတဈကိုယလြုံး ရိုကခြွိုးခံထားရသလို ဖှဈပှီး အလှနပြငပြနြး နှမြးနယနြသညြေ့အတှကြ မတငရြီနှုတဖြွားက ငှီးသံသဲ့သဲ့ ထှကသြှား၏။
“အငြး … အငြ့ … အငြး …. ကွှတြ … ကွှတြ … “ သညတြော့မှ ဂစွတြူးတဈယောကြ နောကသြို့ လှညြ့ကှညြ့မိတော့သညြ။ သူ့မကွလြုံးတှကေ စောစောကလို အရောငမြလကတြော့။ သာမာနအြရာဝတျထုတဈခုကို သာမနကြှညြ့ရုံမွှသာ ဖှဈတော့၏။ မတငရြီက လကတြဈဖကကြို မှှောကြ၍ ပှေ့ထူပေးရနြ ဟနအြမူအယာပှတော့မှ သူမလကကြိုဆှ၍ဲ ပခုံးမှ ပှေ့မထူပေးလိုကြ၏။ နှမြးလွှသောအကှညြ့ မကွဝြနြးတို့ဖှငြ့ မတငရြီက ဂစွတြူးကို ကှညြ့၏။ ပှီးတော့ ..
ကွနပေစြှာ ပှုံးသညြ။
“ကဲ … ကမွရဲ့လူစှမြးကောငြး လငတြောမြောငလြေး .. ကွနပေပြလား ဟငြ .. “ ဤသို့ ပှောရငြး ဂစွတြူးလညပြငြးကို သိုငြးဖကကြာ နမြးလိုကသြညြ။ ပူလောငသြော အနမြးမဟုတသြညကြို ဂစွတြူး ခစံ ား သိရှိလိုကသြညြ။
“လငြ” ဆိုသော စကားကို စောစောက သာယာကွနပေမြိသလောကြ အခုတော့ ဂစွတြူး လနြ့ဖတွသြှားသညြ။ သူ့အဖှဈက မတငရြီ၏ လငငြယဘြဝသို့ ရောကရြှိသှား၏။ မတငရြီ၏ လငငြယမြှာ ဂစွတြူး ဖှဈသှားသညြ။ မတငရြီနှငြ့ ဂစွတြူးတို့မှာ မတငရြီ ယောကွြားမရှိခိုကြ ကှာကူလီ မွောကဇြာတခြငြး၏။ နောကမြီးလငြး ၂ပါးသှား ကပှကှ၏။ ကှိုကကြုနြးပှဇာတြ ခငြးကှသညြ။ ဂစွတြူးတဈယောကြ ကှာကူလီ မယားခိုးဘဝသို့ ရောကရြှိသှားသောြ သူ့အဖှဈကိုတှေးမိကာ ခေါငြးနပနြးတှေ ကှီးထှကသြှားသညြ။
“မမကတော့ ဟောဒီမောငလြေးကို အရမြးခစွြ အရမြးစှသှဲားပှီကှာ .. နောကလြဲ အခုလို အားရပါးရ လိုးပေးနောြ .. နောလြို့ .. “
မတငရြီက ပါးစပကြလညြးပှော၊ လကကြလညြးအောကသြို့ မာနကြွ ငိုကဆြငြးနသေော လီးတနကြှီးကို ခပဖြဖှ ှလေး တယုတယ ဆုပပြေးနသညြေ။ မတငရြီ၏ အဆှဓဲ ါတအြား ကောငြးလှသော သဒျဒါရုံနှငြ့ နူးညံ့သော လကဖြဝါးအတှေ့က ဝငရြောကလြာသော ကှောကစြိတအြတှေးတှကေို မောငြးထုတပြဈလိုကြ၏။ အမှနအြားဖှငြ့ ကာယရုပနြမှ ြး၍ စိတလြညြး နှမြးလွ ကွုံ့ငယသြှားခှငြးသား ဖှဈသညြ။ အရိယာသူတောစြငြ မဟုတသြမွှ ကိလသော ကာမစိတကြို အနိုငယြူ လှှမြးမိုးနိုငသြော စိတဓြါတသြတျတိမွိုး အလှနရြာှ းသညြ။ ဂစွတြူးက မတငရြီခါးကို သိုငြးဖကထြားရငြး –
“မမ တောတြောြ ပငပြနြးသှားလားဟငြ “
“မောငလြေးရော .. “ မတငရြီက ဂစွတြူးအမေးကို မဖှဘေဲ ပှနမြေးလိုကြ၏။
“အငြး “
ဂစြျတူးက အထှအေထူး မဖွဘေဲ “အငျး” တဈလုံးသာ ဖွလေိုကျသညျ။
“အတူတူ မောငျလေးရဲ့ “ မတငျရီ အိမျထောငျသကျ တဈလြှောကျလုံးမှာ တဈခါမှ ဒီလိုအကောငျးကွီး ကောငျးပွီး ဒီလောကျ မပငျပနျးခဲ့ဖူးပါ။
“တကယျ “
“မမ .. မလိမျပါဘူးကှယျ “
“ဟာ .. သတိရပွီ .. နအေုံးမမ “ “အမလေးဟဲ့ .. လနျ့လိုကျတာ “ ဂစြျတူးက အာမဋေိတျသံကွီးဖွငျ့ ဝမျးသာအားရ ပွောလိုကျသောအခါ ပငျပနျးနှမျးလနြခေိုကျမို့ မတငျရီ တကယျပငျ လနျ့ဖွနျ့သှားသညျ။
“ဒီလို မမရ .. တဈည ဦးလေးနဲ့ ဒေါျဒေါျတို့ လိုးနကွေတာကို ခြောငျးကွညျ့မိတယျ .. တောျတောျကွာတာပဲ .. ဒေါျဒေါျဆိုရငျ မမလိုပဲ မြော့နတောပဲ .. အဲဒီတော့ .. ဦးလေးက သူ့ခေါငျးရငျး ကွှကျလြှောကျပေါျမှာ
တငျထားတဲ့ ပုလငျးထဲက အရတှေကေို တဈခှကျစီ ငှဲ့ပွီး သောကျကွတယျ .. ပွီးတော့ တဈခြီပွနျခကြွတယျလေ .. အမယျ .. ဒေါျဒေါျ အပေါျကတောငျ တကျပွီး ခပြေးတာဗြ .. ဒါနဲ့ .. နောကျရကျတှကြေ .. ကြှနျတောျလဲ အဲဒီပုလငျးကို ဖှငျ့ပွီး နမျးကွညျ့တယျ .. တောအရကျနံ့ထှကျနတေယျ .. ဒါပမေယျ့ အရောငျက အဖွူရောငျ မဟုတျဘူး .. သှေးရောငျ .. ပွီးတော့ ဘာကောငျရဲ့ လဥနဲ့ လီးတနျလဲ မသိဘူး .. အဲဒီ ပုလငျးထဲမှာ စိမျထားတာ .. အဲဒါ .. ကြှနျတောျ သှားယူမယျ “ ဂစြျတူးက ပွောပွောဆိုဆို ထိုငျနရောမှ ဗွုနျးကနဲ ထလိုကျပွီး၊ အပေါျထပျတကျသှားသညျ။ ဂစြျတူးစကားကွောငျ့ မတငျရီ ရငျထိတျသှား၏။ ဒီဆေးတှတေိုကျပွီး တဈခြီထပျခမြယျဆိုရငျ ဒုက်ခဟု တှေးလိုကျမိ၏။
နောကျတဈခြီမြား ထပျခမြညျဆိုလြှငျ မတငျရီတဈယောကျ ကိုယျ့ခွထေောကျနှငျ့ကိုယျ မပွနျနိုငျဘဲ
ပှေ့ထုတျရမညျ့ကိနျး ဖွဈတော့သညျ။ သို့သောျ .. ဘာပွောပွော၊ လူတဈကိုယျလုံး နုံးခှနေပွေီဖွဈ၍ ဂစြျတူးပွောသညျ့ ဆေးကိုတော့ သောကျခငြျသညျ။ အရကျသောကျလြှငျ သှေးကွှ စိတျပြောျကွောငျး မတငျရီ သိထားသညျ။ မကွာခငျမာှ ပငျ ဂစြျတူးတဈယောကျ ဖနျခကျှနှဈလုံးနှငျ့ ပုလငျးကိုငျ၍ ရောကျလာသညျ။ ဖနျခကျှအပွညျ့နီးပါးထညျ့၍ မတငျရီကို သောကျခိုငျးသညျ။ ပွီးတော့ .. သူလညျး သောကျသညျ။
တောအရကျနံ့သာမက လူပြံတောျ သှေးဆေးနံ့နငျှ့ အခွားအနံ့တဈမြိုးပါ သငျးသငျးပြံ့ပြံ့လေး ထှကနသေညျ။ ရငျခေါငျးထဲ ပူဆငျးသှားပွီး တဈကိုယျလုံး နှေး ထှေးရှိနျးမွသှားသညျ။ လူလညျး သိသိသာသာ ပေါ့ပါး လနျးဆနျးသှားသညျ။
ဆေးအရကျက သိသိသာသာပငျ အစှမျးပွလြှကျ ရှိသညျ။ တဈကိုယျလုံး နှေး ထှေးလာရုံမြှမက ပါးပွငျတဈခုလုံး သှေးရောငျလှှမျးသှားသညျ။ “သောကျဦးမလားဟငျ … မမ “ မတငျရီ သောကျလိုကျခငြျသေးသညျ။ သို့သောျ နှဈခကျှ အပွညျ့ထညျ့လိုကျသဖွငျ့ ပုလငျးက သိသိသာသာသာ ဟောကျထှကျသှားသညျ။ လြော့နသေော ပုလငျးကိုကွညျ့၍ ဂစြျတူး ပွသနာတကျမညျစိုးကာ –
“သောကျတော့ သောကျခငြျတယျ . ဒါပမေဲ့ မောငျလေး ဦးလေး ရိပျမိသှားရငျ ပွသနာတကျမှာစိုးလို့ “
“ဟာ .. ရတယျ .. ဒါက ခေါငျးရငျးက ပုလငျး မဟုတျဘူး .. ကြှနျးသတေ်တာကွီးထဲမှာ သိမျးထားတဲ့ ပုလငျး .. အမြားကွီးပဲ .. ရာခြီပွီးတော့ ရှိတာ .. ဒီပုလငျး လြော့တာလောကျကို ဦးလေး မသိနိုငျပါဘး မမရာ ..
ရော့ .. သောကျ “ ဂစြျတးက ဖနျခကျှထဲ လောငျးထညျ့ပွနျသညျ။ တဈဝကျလောကျ ရောကျသောအခါ ..
“တောျ .. တောျပွီ မောငျလေး .. မြားရငျ မူးကုနျလိမျ့မယျ .. အတိုငျးအဆနဲ့ပဲ ကောငျးတယျ .. မငျးလဲ ဒီလောကျဆို တောျတော့ “ အခုတောငျ ရဈတဈတဈ၊ ကွှတတ ဖွဈလာပွီ ဖွဈ၍ အမူးလှနျလြှငျ ပွသနာတှေ အကွီးအကယြျ တကျကုနျပလေိမျ့မညျ။ အရကျနှငျ့ ရမ်မကျသညျ ကမ်ဘာ့မဟာမိတျဖွဈကွောငျး အတှေ့အကွုံ နုနယျသညျ့ ဂစြျတူးထကျ မတငျရီက ပိုသိ၏။ ဂစြျတူးက မတငျရီ ပွသလောကျပငျ သူ့ခှကျထဲ ထညျ့လိုကျသညျ။
နှဈယောကျသား ပွိုငျတူ မော့ခလြိုကျကွသညျ။ ပွီးတော့ တဈယောကျမကြျနှာတဈယောကျ ကွညျ့ရငျး ပွုံးလိုကျကွ၏။ နှဈယောကျစလုံး စိတျတှေ မွူးကွှလာသညျ။ စောစောက ပငျပနျးနှမျးနယျမှုတှေ ဘယျဆီမြား ပြောကျကှယျကုနျပွီ မသိ။
နှဈယောကျလုံး၏ မကြျလုံးအစုံမှာ အခစြျရညျ အခစြျသှေးတို့ဖွငျ့ ပွညျ့လြှမျး စိုလကျလာ၏။ ဂစြျတူးက မတငျရီကို ပှေ့ဖကျပွီး နှုတျခမျးအစုံကို ပွငျးပွငျးရှရှ နမျးစုပျလိုကျသညျ။ မတငျရီကလညျး ဂစြျတူးကို ပွနျဖကျထား၏။ ဂစြျတူးလကျတှကေ ပေါငျကွားရှိ စောကျဖုတျကွီးပေါျသို့ ရောကျလာပွနျသညျ။ ခပျဖဖှ ှလေး ပှတျပေးနစေဉျ မတငျရီ သတိဝငျလာပွီး ဂစြျတူးလကျကို ဆှဖဲ ယျကာ —
“တောျ .. တောျအုံးကှ မောငျလေး .. မဆငျမခွငျလုပျလှနျးရငျ ပွသနာတှေ တကျကုနျမယျ .. ဒီနေ့အဖို့ ဒီလောကျဆို ကြနေပျတော့နောျ .. ပွီးတော့ အခြိနျလဲ အတောျကွာသှားပွီ .. မမ ထမငျးဟငျးတညျ .. အဝတျလြှောျ ရခြေိုးရအုံးမယျ .. သမီးလဲ သူ့အဒေါျအိမျက မကွာခငျ ပွနျလာတော့မှာ လေးနာရီထိုးဖို့ ငါးမိနဈပဲ လိုတော့တယျ “ မတငျရီ စကားတှကေ အကြိုးအကွောငျး ဆီလြောျနသေဖွငျ့ ဂစြျတူး ရှေ့ဆကျမတိုးတော့။ ဒီလောကျ အားရအောငျ လိုးပွီးမှတော့ ကြနေပျသငျ့ပွီဟု တှေးမိ၏။ ကွာကွာဝါးမညျ့သှား အရိုးကွညျ့ရှောငျ ဆိုသညျ့ စကားပုံလညျး ရှိထားသညျ မဟုတျလား။ သို့တိုငျ ဂစြျတးက မတငျရီကို ဖကျထားဆဲတော့ ရှိနသေေး၏။ တဈအောငျ့နမှေ မတငျရီကို မတျတပျရပျစပွေီး မကြျနှာခငြျးဆိုငျ ဖကျထား၏။ ပွီးတော့ ပါးကိုဆှေဲ မာ့ကာ အထပျထပျ အခါခါ နမျးသညျ။ ပွီးတော့ — နီထှေးဖူးအာနသေော နှုတျခမျးအစုံကို အကွာကွီး စုပျသညျ။ မတငျရီ လကျနှဈဖကျကလညျး ဂစြျတူးခါးကို ပွနျဖကျထားသညျ။
စောစောက ငိုကျကနသေော လီးတနျကွီးမှာ အရကျရှိနျနှငျ့ ရမ်မကျအရှိနျကွောငျ့ တဖနျနိုးကွှလာပွနျသညျ။ တဖွညျးဖွညျး ထောငျမတျလာပွနျသညျ။ လီးတနျကွီးက မတငျရီပေါငျကွားရှိ စောကျဖုတျကွီးကို ထိုးကောျပငျ့ထောကျသလို ဖွဈနရော မတငျရီလညျး စိတျတှေ နိုးကွှလာ၏။
“တောျ …. တောျပါအုံး .. မောငျလေးရယျနောျ … “ အကျကှတဲုနျယငျသော အသံဖွငျ့ မတငျရီက ပွော၏။ သညျတော့မှ ဂစြျတူးက ဖကျထားသောလကျကို
ရုတျလိုကျပွီး လူခငြျးခှာလိုကျသညျ။ မတငျရီက ခုတငျခွရေငျးရှိ ထမီနှငျ့ အငျ်ကြ ီကို ကုနျးကောကျနစေဉျ —
“မမ .. ခဏ ခဏနောျ “ ဂစြျတူးက ကုနျးနသေော မတငျရီကြောပွငျကို လကျနှငျ့ဖိထားရငျး ပွော၏။ မတငျရီကလညျး ဂစြျတူးပွောသညျ့အတိုငျး နလေိုကျသညျ။ ထိုလြှပျတပွကျ အခိုကျအတှငျးမှာပငျ ဂစြျတူးက
ထောငျမတျနသေော သူ့လီးကွီးကို အသအေခြာကိုငျ၍ ဖောငျးအားပွူးတဈနသေော စောကျဖုတျကွီးထဲ နှဈသှငျးလိုကျသညျ။
“ဖှပျ … ဖှတျ … ဖှဈ … ဖှပျ … ဖပျ … ဖပျ “ “အိ … အိ … အငျ့ …. အငျး …. အငျ့ … အမေ့ “ အရှိနျနှငျ့ ဆောငျးသှငျးခွငျး ခံလိုကျရသညျ့အတှကျ ကုနျးထားသော မတငျရီခါးမှာ အနညျးငယျ ကော့မတျသှား၏။ မကွာခငျမှာပငျ ဂစြျတူးက သူ့လီးတနျကွီးကို ပွနျနှုတျလိုကျသညျ။
“ဖှဈ … ဖှဈ … ဖှတျ .. ဗွဈ …. ဗွဈ … ဖှတျ “ လီးကွီး ကြှတျထှကျသှားသညျနှငျ့ တပွိုငျနကျ မတငျရီ ရငျဘတျမှ ပငျ့မပွီး ပွနျမတျပေးလိုကျသညျ။
“အဟဲ … ဟဲ .. အဲဒါ .. အဆဈပေါ့ .. မမရာ “ ဆကျမြား လိုးလေဦးမလားဟု တှေးပူနရောမှ ဂစြျတူးစကားကွောငျ့ အခုမှ ပွုံးနိုငျသှား၏။ ဂစြျတူး၏ နောကျပုံလေးကိုလညျး စိတျထဲက ခစြျမိသှားသညျ။
“ဟှနျး .. တောျတောျကိုကဲ နောကျကမြှ မလိုးနိုငျရငျ ဟောဒီလိုကို ဆောငျ့ခြိုးပဈလိုကျမယျ သိလား “ မတငျရီက ဂစြျတူးလီးတနျကွီးကို ညာလကျနှငျ့ ဖမျးဆုပျ၍ ဝကျအူရဈသလို ညှပျလိမျလိုကျပွီး ခြိုးသညျ့ပုံကို လုပျပွလိုကျ၏။
“စိနျလိုကျလေ .. စိနျလိုကျ “ ဂစြျတူးကလညျး အညံ့မခံဘဲ မတငျရီ၏ နို့ကွီးနှဈလုံးကို ကိုငျဆှေဲ ခမြှကာ ပွောသညျ။ “မမ .. အဝတျအစား ဝတျပါရစကှော “ သညျတဈခါတော့ ဂစြျတူး တကယျလှှတျပေးလိုကျသညျ။ မတငျရီက ထမီကို တဈခကြျ ဖွနျ့ခါပွီး ဝတျလိုကျ၏။ ထို့နောကျ အငျ်ကြ ီဝတျသညျ။ သပျသပျရပျရပျဖွဈအောငျ အသအေခြာ ပွုပွငျ၏။ ဆံပငျကိုလညျး အသအေခြာ ပွနျထုံးသညျ။ “ဟယျ … တော့ … ပူ … ပူစီမ … အဟဈ … ဟယျ “ နာရီပေါငျးမြားစှာ လိုးကွခံကွပွီးကာမှ ပူစီမကို သတိရမိသော အဖွဈကို တှေးမိကာ တခဈခဈနှငျ့ ရယျမောမိပါတော့သညျ။ ဒီကရှေ့ ပူစီမကို အငွိမျးစားပေးတော့မယျ။ သူ့ထကျ အဆပေါငျး သိနျးသနျးကုဋကေဋာ ကောငျးလှနျးလှသော ဂစြျတူးကို တှေ့ထားပွီးဖွဈ၏။
“ကဲ … မောငျလေး .. မမ ပွနျမယျနောျ .. ဣန်ဒွရေရ ပိပိရိရိနေ သိလား “
“ဟုတျကဲ့ပါ .. မမရ “ ဂစြျတူးက မတငျရီ၏ ထှားကား အိစကျနသေော ဖငျဆုံကွီးကို လကျဝါးနှငျ့ ညှဈဆုတျ ပုတျရိုကျ၍ ကြီစယျရငျးပွောသညျ။ ထို့နောကျ .. သူမလာခဲ့သညျ့ လမျးအတိုငျး ဣန်ဒွရေရ ပွနျထှကျသှားသညျ။ ဂစြျတူးသညျ ပုဆိုးကောကျပွီး အပွာစာအုပျမြားကို စီထပျသိမျးဆညျးကာ တဘကျတဈထညျ ပုခုံးပေါျတငျလြှကျ ရခြေိုးရနျ ထှကျလာခ့ေဲ တာ့သညျ။ ညနေ (၆)နာရီခနျ့ အခြိနျလောကျတှငျ ဂစြျတူး ဦးလေးတို့ တောက ပွနျလာကွ၏။ နေ့လညျက မတငျရီနှငျ့ ကာမစဈပှဲအပွိုငျ ဆငျနှှဲနကွေသညျဖွဈ၍ ရခြေိုးပွီး ခဏအကွာတှငျ ဂစြျတူး အိပျပြောျသှားသညျ။ တဈရေးနိုးသောအခါ ဂစြျတူးတဈကိုယျလုံး အားအငျတှေ ပွညျ့ဝပွီး လနျးဆနျးနသေညျ။ ဂစြျတူးတဈယောကျ သူ့ဦးလေး၏ ဆေးအရကျကို အတောျအထငျကွီးသှားသညျ။ ဒီဆေးအရကျမြိုး သောကျပွီး မိနျးမခလြို့ကတော့ တဈညလုံးတောငျ ခနြိုငျလိမျ့မညျ ထငျသညျ။
“သားက .. ဒီနေ့မှ ထူးထူးဆနျးဆနျး အိပျလို့ပါလား “
“ဟုတျကဲ့ … ဒေါျဒေါျ .. စာဖတျရငျး အိပျပြောျသှားတယျ .. အဟငျး .. ဟငျး “ ဂစြျတူး အဒေါျက ခါတိုငျးလိုပငျ ရိုးရိုးတနျးတနျး မေးလိုကျခွငျး ဖွဈသောျလညျး ကိုယျ့အကွောငျးနှငျ့ကိုယျ မရိုးမသား ပွုလုပျထားသော ဂစြျတူးတဈယောကျ မလုံမလဲဖွဈကာ မကြျနှာတဈခုလုံး နှေး ကနဲ ရှိနျးကနဲ ဖွဈသှား၏။
“ဒေါျဒေါျ … ကြှနျတောျ ထှနျးရီတို့အိမျ ခဏသှားအုံးမယျ “
“အေးအေး .. မိုးတော့ မခြုပျနဲ့နော ျ“
“ဟုတျကဲ့ပါ .. “
ဂစြျတူးတဈယောကျ အစီအစဉျ မရှိပါဘဲ နေ့လညျက ပွဈမှုကွီးကွောငျ့ စိတျထဲမလုံ၍ ထှကျလာခဲ့ခွငျး ဖွဈသညျ။ ထှနျးရီနှငျ့ ဂစြျတူးတို့က ကြောငျးနဖေကျ သူငယျခငြျး၊ စီးပှားရေး အခွအေနကွေောငျ့ မနှဈကမှ
ကြောငျးထှကျလိုကျသညျ။ သူတို့အိမျက ရှာအနောကျပိုငျးမှာ ဖွဈသညျ။ ထှနျးရီတို့က အရကျခကြျရောငျး၏။ စံခြိနျမှီ အရညျအသှေးကောငျးသညျ့အတှကျ အနီးအပါးရှာတှကေပါ လာရောကျဝယျယူကွသညျ။ ဂစြျတူးရောကျသှားတော့ စကျဘီးကယျရီယာခုံပေါျတှငျ ဧရာမပလတျစတဈပုံးကွီးတငျ၍ ကွိုးနှငျ့ခညြျတုတျနသေညျ။ ထှနျးရီက သူ့အလုပျနှငျ့သူမို့ ဂစြျတူးရောကျလာတာကို မသိ။
“ဟေ့ကောငျကွီး အဲဒါ ဘယျသှားပို့ရမှာလဲ “ ဂစြျတူး အသံကွားမှ ထှနျးရီက —
“ဟာ .. ခှေးကောငျ .. အသံမပေး ဘာမပေးနဲ့ အနောကျရှာ သှားပို့မလို့ကှ .. နဝေငျတော့မှာဆိုတော့ အဖောျရအောငျ လိုကျခဲ့စမျးပါကှာ .. “
“အေး .. အေး … လိုကျခဲ့မယျ .. အဒေါျတို့ စိတျပူနမှောစိုးလို့ အိမျပွနျပွောလိုကျဦးမယျ .. တငျစရာ ရှိသေးလား .. ငါ ဘီးယူခဲ့မယျ “ “အေး .. ရှိသေးတယျ “ ဂစြျတူး အိမျတဈခေါကျပွနျ၏။ သူ့ဦးလေးနှငျ့ အဒေါျကိုပွော၍ စကျဘီးယူပွီး ပွနျထှကျလာသညျ။ ဂစြျတူး ဦးလေးနှငျ့ ထှနျးရီ အဖတေို့က ညီအကိုအရငျးလို ခစြျခငျကွသညျ။ ဂစြျတူးဦးလေးကလညျး မကွာမကွာ အရကျဦးရဝေယျလေ့ရှိသညျ။ တဈခါဝယျလြှငျ ပုလငျး၅ဝခနျ့
ဖွဈသညျ။ ထိုအရကျဦးရနှေငျ့ သောကျဆေး စိမျဆေး အားဆေးမြား ဖောျစပျသညျ။ ထို့အပွငျ အရကျခကြျနညျးကိုလညျး စနဈတကသြငျကွားထားပွီး၊ တောထဲကတဲမှာ ခကြျ၏။ အရကျတော့မဟုတျ၊ သမုနျးတောရှောကျမိုး၊ ဥသြှဈ အစရှိသော ဆေးဘကျဝငျ အပငျအခေါကျ အရှကျတှကေို ထနျးလကြျနှငျ့စိမျပွီး အရကျခကြျနညျးအတိုငျး ခကြျယူခွငျး ဖွဈသညျ။ ဂစြျတူးနှငျ့ ထှနျးရီတို့ စကျဘီးကိုယျစီဖွငျ့ အနောကျရှာဘကျ ထှကျလာခဲ့သညျ။ သူတို့ရှာနှငျ့ အနောကျရှာက (၂)မိုငျကြောျခနျ့ ဝေး၏။ နှဈရှာကွားတှငျ သုံးရအေတှကျ အသုံးပွုသညျ့ ဆညျပေါကျတဈခု
ရှိသညျ။ ကနျလောကျမက၊ ဆညျလောကျလညျး မကွီးသဖွငျ့ ဆညျပေါကျဟု ခေါျခွငျးဖွဈ၏။ တဈနှဈပတျလုံးရေ ရှိသောျလညျး ဆပျပွာကွမျးပေါကျသော မွမေို့ သောကျမရ၊ နှားစာကြှေးရနျနှငျ့ ခြိုးရအေဖွဈသာ သုံးလို့ရသညျ။ ဆညျပေါကျနားအရောကျတှငျ ရစေညျတိုကျလာသော မဝငျးခငျနှငျ့ တှေ့၏။ မဝငျးခငျက အသားညိုညို ၊ ခပျတောငျ့တောငျ့ လုံးကွီးပေါကျလှ အမြိုးအစားဖွဈသညျ။ အဝါညိုရောငျသမျးပွီး စိုပွခြေောမှတျသော အသားအရမြေိုး ဖွဈ၏။ အသကျက (၂၈)နှဈလောကျ ရှိပွီမို့ ဂစြျတူးထကျ (၁၀)နှဈ ကြောျကြောျလောကျကွီးမညျ။
နေ့လညျကပငျ သူ့လူပြိုနုနုထှတျထှတျဘဝကို မတငျရီ စောကျဖုတျကွီးလိုးပွီး ခဝါခြ သိဒ်ဒိတငျပွီးပွီမို့
စောကျဖုတျအကွောငျး ပူပူနှေး နှေးကွီး သိထားသော ဂစြျတူးက စောကျဖုတျပါသော
မိနျးမတှကေိုကွညျ့လြှငျ ထောငျ့ငါးရာဗို့အားဖွငျ့ ကွညျ့မိတော့၏။ ယခငျလို ရှကျရှံ့ခွငျး မရှိတော့။
ခေါျတောကုလားလို မရိုငျးသညျ့တိုငျ မဓာတျ၏ သဘောသဘာဝကို ကွညျ့ရငျးဖွငျ့ပငျ ဝဖေနျပိုငျးခွား ဖွဈသှားသညျ။
“ဟဲ့ … ထှနျးရီ နဝေငျခါနီးမှ ဘယျတုံး “ မဝငျးခငျက ရစေညျကို ကြောမှီရငျး ဒူးထောငျပေါငျကားထိုငျလြှကျ နှားမောငျနရောမှ လှမျးမေး၏။ ဂစြျတူးနှငျ့ မေးထူးခေါျပွောမြှသာ ဖွဈ၍ ထှနျးရီလောကျ မရငျးနှီးသဖွငျ့ ထှနျးရီကိုသာ နာမညျတပျ၍ မေးလိုကျခွငျး ဖွဈသညျ။
“အနောကျရှာ အရကျသှားပို့မလို့ မမ “ “ဟငျး .. နငျတို့ဟာ အခုခြိနျကွီးကမြှ “ မဝငျးခငျက မကွာခငျ မှောငျရီပြိုးတော့မညျကို ရညျရှယျ၍ ပွောလိုကျခွငျး ဖွဈသညျ။ ထမီကို ခပျတိုတို ဝတျထားသဖွငျ့ ဒူးခေါငျးစပျ အောကျပိုငျးရှိ တငျးရငျးညိုဝငျးနသေော ခွသေလုံးသားတှကေို ဂစြျတူးက ကွညျ့ဖွဈအောငျ ကွညျ့လိုကျသညျ။
“ထှနျးရီရေ ည လာဖွဈအောငျ လာနောျ .. လကျဖကျသုတျထားမယျ “
“အငျးပါ “ မဝငျးခငျက ထှနျးရီကို ဦးတညျ၍ ပွောသညျ။ ပွီးတော့ သူ့မကြျဝနျးထဲတှငျ ထှနျးရီနှငျ့ သူမတို့
ခြိနျဆကျရှိထားသော အထာသငျ်ကတေတှပေါ၏။ ထို မရိုးသားသော အထာသငျ်ကတေမြားကို ကွညျ့၍
မဝငျးခငျနှငျ့ ထှနျးရီတို့ ညိနပေုံရကွောငျး ဂစြျတူးက ရိပျမိလိုကျသညျ။
နှဈယောကျသား စကားတပွောပွောနှငျ့ စကျဘီးကို ဂရုစိုကျနငျးလာကွရငျး ဂစြျတူးက ပွောလကျစ စကားကို ဖောကျ၍ —
“ဟေ့ကောငျ … မဝငျးခငျ ကိုယျလုံးကိုယျပေါကျက မိုကျတယျနောျ … ဆောျခငြျစရာကွီး .. ပွီးတော့ မငျးကိုကွညျ့တဲ့ အကွညျ့က မရိုးသားဘူးဗြ .. မငျးကို အသဲအသနျ ကွိုကျနတေဲ့ ပုံကွီး .. ငါ့ကိုတောငျ စကားထဲ ထညျ့မပွောဘူး .. ပွီးတော့ သူ့ယောကြျားကလဲ ရှှတေောဘကျ တကျသှားတယျဆို .. ဟား .. မငျးအတှကျ အကှကျပဲဟေ့ .. လကျဖကျသုတျလဲ အုပျရငျး စောကျဖုတျကွီးလဲ လုပျရငျးပေါ့ကှာ .. ဟား .. ဟား “ ဂစြျတူး၏ မွှောကျပငျ့သံပါသော အပွောကွောငျ့ ထှနျးရီသဘောတှေ ကသြှားသညျ။ သူ့ကိုယျသူလညျး အထငျကွီးသှား၏။ ထှနျးရီဆိုတဲ့ကောငျက မွှောကျပေးလြှငျ ဂှေးပေါျအောကျ ကတတျသညျ့ လူမြိုး။ မဝငျးခငျနှငျ့ သူနှငျ့ ဖွဈကွပုံကို ကွှားခငြျလာသညျ။ ထှနျးရီ အသကျက ဂစြျတူးထကျ တဈနှဈ
ကြောျကြောျကွီးသဖွငျ့ အမှှေးအတောငျစုံသညျ့ လူပြိုဖွဈနပွေီ မဟုတျလား။
“ဟေ့ကောငျ .. ဘယျ့နှယျလဲ တောငျ့တောငျ့ဖွောငျ့ဖွောငျ့ ညိုခြောကွီးဗြ .. “ ဂစြျတူးက ထပျဆှသညျ။ နဂိုကမှ ကွှားခငြျလှသော ထှနျးရီက ..
“မငျးပွောတာကမှ နောကျကနြသေေးတယျ .. မဝငျးခငျနဲ့ ငါနဲ့ ခြိနျးခြိနျးတှေ့တာ အခါ ၂ဝမကတော့ဘူး .. ဟဲ .. ဟဲ “
“ဟား .. တယျဟုတျပါလား .. လုပျ .. လုပျစမျးပါအုံး .. ဇာတျလမျးလေး ပွောပွပါအုံး “
“ဟ … မငျးနဲ့မှ သိပျမတှေ့ရပကှဲ .. ဘယျလိုလုပျ ပွောရမှာလဲ “ ဟုတျတော့လညျး ဟုတျ၏။ ကြောငျးပိတျကတညျးက ဂစြျတူးတဈယောကျ အိမျတှငျးအောငျးပွီး အပွာစာအုပျတှခေညြျး လှိမျ့ဖတျနသေညျ ဖွဈရာ အခုမှ ထှနျးရီနှငျ့ တှေ့ကွုံခွငျး ဖွဈသညျ။
“အေး … အေး .. လုပျပါ … လုပျပါ … အခု တှေ့ပွီပဲ ဆရာရယျ … ဆရာ့ဇာတျလမျးလေး ပွောပွပါအုံး “ ဂစြျတူး တကယျ သိခငြျပါသညျ။ သူ့မှာတော့ ဒီနေ့ကမြှသာ မိနျးမစောကျဖုတျကို လိုးဖူးခွငျး ဖွဈ၏။ အခု ထှနျးရီက သူနှငျ့ မဝငျးခငျတို့ ခြိနျးခြိနျးတှေ့ကာ အခါ၂၀ မကတော့ဘူးဆိုတော့ ဒီအခကြျမှာ သူ့ထကျ အဆပေါငျးမြားစှာ သာသှား၏။ အိမျခငြျးကလညျး ကပျလြှကျ မလုံမခွုံ စညျးရိုးသာ ခွားထားသဖွငျ့ ထှနျးရီပွောတာ လုံးဝ ဖွဈနိုငျသညျ။ ပွီးတော့ — မဝငျးခငျ ယောကြျားက အရကျသမား။ ထှနျးရီက ဘာစကားမှ မပွောဘဲ စကျဘီးကိုသာ သဲကွီးမဲကွီး နငျးနသေဖွငျ့ —
“ဟေ့ကောငျ .. ပွောလကှော .. အခငြျးခငြျး ဈေးကိုငျ မနနေဲ့ “ ဂစြျတူးက အမွငျကပျလာသဖွငျ့ ခပျဆတျဆတျ ပွောလိုကျသညျ။
“အေးပါဟ .. ခြီးမှပဲ .. ရှေ့လဲကွညျ့အုံး သူမြားရှာပေါကျ ရောကျနပွေီ .. အပွနျကမြှ အေးအေးဆေးဆေး ပွောကွမယျ “
“အိုကေ .. အိုကေ “
နှဈယောကျသား အရကျပုံးတှေ အပျပွီး၊ စကျဘီးကို ခပျသုတျသုတျ နငျးလာကွရာ ရှာအနီးသို့
ပွနျရောကျလာ၏။ ရှာအဝငျပေါကျနှငျ့ မနီးမဝေးရှိ ကုက်ကိုပငျကွီး အောကျတှငျ ခတေ်တနားလိုကျကွသညျ။
“ဟေ့ကောငျ ပွောတော့ “ ဂစြျတူးက ကှပျပွဈပေါျ ထိုငျမိလြှငျပဲ လောဆောျတော့၏။
“အငျး .. အခါ ၂ဝဆိုတော့ ဘယျကစပွောရပါ့ “
“ပထမဆုံး စဖွဈပုံကို ပွောပွကှာ “
“အေး .. အေး .. သူနဲ့ငါနဲ့ သူ့အမေ ဒေါျလှကွညျ သလေို့ သဂွိုလျတဲ့နေ့ကစပွီး ဖွဈတာပကှဲာ .. (ဝါ) စလိုးကွတာပေါ့ကှာ .. ဟား .. ဟား “
“မအလေိုးနှယျဗြာ (ဝါ)တှေ ဘာတှနေဲ့ လြှာရှညျလိုကျတာ “ ဂစြျတူးက တကယျပငျ စိတျတိုလာ၍ ပွဈပွဈနှဈနှဈ ဆဲထညျ့လိုကျသညျ။ “အေး … အေး … ဒီလို … ဒီလို “
ပွီးပါပွီ
~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~
အပွာစာအုပျသေးသေးလေးတှရေဲ့ထုံးစံအတိုငျး ဇာတျလမျးက တဈပိုငျးတဈစနဲ့ ရပျသှားတယျဗြာ … ထှနျးရီပွောတဲ့ မဝငျးခငျအကွောငျး ကိုယျ့စိတျကူးနဲ့ကိုယျသာ အတှေးကှနျ့မွူကွပါတော့ .. ဟီးSHARE