သီရိပစ်စယာသား
ရေးသားသူ – ကမျဘာကြောရြတနာဝင်းထိန်
အလင်းရောငအြား နည်းလှသော အုတတ်ိုကကြဉွြးကဉွြးလေးထဲ၌ နန်းအီတူး တဈယောကတ်ည်း ထိုငန်သည်ေ။ သာမန် အားငယရြှိုကင်ိုရင်း ထိုငန်ခွင်ေးမွိုးကား မဟုတ်… တငပြှငခြှလကြြေ လကန်ှဈဖကကြို ဘေးသို့ဆန့်ကားကာ… အတွင်းသို့ လကေိုတဝကြီး ရှူသှင်း ရှူထုတရြင်း.. သမထ ကငွြ့စဉကြို ကငွြ့နခွင်ေးဖြစ်သည်။
ထိုစဉြ အခန်းတံခါး ဖြင့်လာကာ ကြိမ်းစပသ်ော အလင်းရောင် ဝငလြာလသည်ေ။ တံခါးဝ၌ အရပ် ၇ ပလေေးသဈမွှ ရှညလြွားကြီးမားသော ဝကဝြံကြီးအလား .. အမှှေးထူလဗှဈနှင့် လူ့ဘီလူးကြီး မားမားမတမြတ် ရပလြာလသည်ေ။ ခါးဝတတ်နစြာ ဝတမြထားသဖြင့် မှင်းလီးကြီးအလား … မဲကြုတ် ရှညလြွားသော လိငတ်နကြှီးကို ဦးစွာ တွေ့လိုကရြလသည်ေ။ သာမနလြူထကြ ၃ ဆမွှ ကြီးမားသော လိငတ်နအြရင်းတွင် မဲနကရြှုပပြှနသေော လီးမှှေးသနသ်နကြှီးများက အုံလိုကကြငွြးလိုကြ ပေါကရြောကရြှငသ်နန်ကြသေည်။ ပေါင်… ခွသလေုံး…. ဗိုကြ… လကမြောင်းတို့၌လည်း သနမြာသော အမှှေးအမွှငမြွားက ကြမ်းတမ်းသော ဝကမြှှေးကြီးများနှယ် လှှမ်းမိုးနလရေော လူတဈယောကထြကြ မွောကဝြံတဈကောငန်ှင့်ပင် ပိုတူနလသေည်ေ။
နန်းအီတူး၏ ကိုယလြုံးလေးကို စွေ့ကနဲ ဆှဲမယူလိုကရြာ … အီတူးက အသကကြလေး အောင့်ပြီး ခပပြွော့ပြော့လေး လိုကပြါသှားလတေော့သည်။ လူ့ဘီလူးကြီးမှာ ခုခံရုန်းကနခြှင်းမရှိပဲ အေးအေး သကသ်ာစွာ လိုကလြာသော နန်းအီတူး .. ကိုယလြုံးလေးအား ကလေးငယလြေး တဈယောကကြဲ့သို့ လကမြောင်းပေါတ်ငကြာ .. အခွုပခြန်း အပြငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ အခွုပခြန်းအပြင်၌ ငယမြှုးအား ကုလားထိုငကြှီး တဈလုံး၌ ကြိုးဖြင့် အထပထြပ် ရဈနှောငထြားကြ၏။
” အီတူး …..”
ငယမြှုး တဈယောကြ အားကုနအြောခြေါသ်ည်။ သို့သောြ အီတူးက အေးစကသ်ော မကြဝြန်းများဖြင့် မကြန်ှာကကြသ်ို့သာ မရှေ့မလွား စိုကကြှည့်နသည်ေ။ လူ့ဘီလူးကြီးက အီတူးအား အိပစြင် လေးထကြ ပကလြကကြလေး အသာခပြှီး လကန်ှဈဖကကြို အားရကြနပေစြှာ ပြတသ်ပ်၏။ ထို့နောကြ အီတူးကိုယပြေါမြှ ရငစြေ့အင်ျကြီလေးကို ကြယသ်ီးများ တဈလုံးစီ ဖြုတန်လသေည်ေ။
ငယမြှုး တဈကိုယလြုံး တုနခြါလှုပရြှားနသည်ေ..။ ကြိုးတုတထြားသော အသားစိုငမြွားကြားမှ သှေး စိမ်းများ ပေါကပြှဲစီးကလွာသညအြထိ ရုန်းကနန်လသေည်ေ။ မိမိ အသကမြက မှတန်ိုးရသူကို မိမိရှေ့၌ မှင်းလီးနှင့်အလားတူ ကြီးမားလှသော လီးကြီးဖြင့် လိုးပြမည့် အခန်းအနားကို အဘယသ်ူက အရသာခံ၍ ငှိမပြှီး ကြည့်နနေိငပြါမညန်ည်း။
”အီတူး …မခံနဲ့ …နင် …. နငသ်သှေားလိမ့်မယ် ….အား …”
ပါးစပမြှ အောရြင်း ကိုယတ်ှင်းရှိသမွှ အားဖြင့်လည်း ရုန်း၏။
”အီတူး ………အီတူး …..”
လှိုငခြေါင်းသံက ဟိန်းသှားသည်…။ နံရံရှိ ကြောကသ်ားများ ကြှကပြေဲ့စင် ကုနသ်ညအြထိ ကယွြ လောငစြှာ မှညဟြိန်းသည်။ အယုဒျဓယနယသ်ား လူ့ဘီလူးကြီးက ငယမြှုးအား မီးတောကမြတတ် ရဲရဲနီနသေော မကြလြုံးပြူးကြီးများနှင့် တဈခကြလြှမ်းကြည့်ကာ ရှံ့ရှာစကဆြုတဖြှယသ်ော အပြုံးကြီးကို ပြုံးလိုကကြာ.. နန်းအီတူးလေး၏ လှပမောကကြှှနသေော နိ့ကလေးနှစ်လုံးပေါသ်ို့ အမှှေးအမွှငမြွား ထူထပပြှှမ်းတည်းနသေော လကကြှီးအစုံဖြင့် အုပစြိုးကာ မထိမကိုင်းသေးပဲ ရှညလြွားသော လကသ်ည်းကြီးများဖြင့် နိ့သီးခေါင်းလေးများကို ထိခပလြှုပရြှား ကစားရင်း ဝမ်းခေါင်းသံကြီးဖြင့် ရယသ်ည်။
”အီး… ဟီး… ဟီး… အား …. ဟား….. ဟား…. ဟား….. ဟား”
အမင်ျဂလာသံ အပြည့်အဝဖြင့် မရဏမင်း ရယသ်ံကဲ့သို့ ချောကခြှားဖြယ် ကယွလြောငလြှန်းလရော ငယမြှုး… မကြလြုံးများကို တအားမှိတပြှီး ခေါင်းကို ငုံ့ခလွိုကမြိသည်။ နန်းအီတူး… အဘယ့်ကြောင့် မလှုပမြယှကြ ငှိမန်ဘေိသနည်း…။ မှင်းလားကဲ့သို့ ကြီးမားရှညလြွားလှသော အယုဒျဓယ ဘီလူးကြီး၏ သိုကြီးကို မမှိတမြသုံ ကြည့်နခွင်ေးကပင် နန်းအီတူး … ကာမစိတမြွား နိုးကြားခွင်း ဖြစ်နလသေလေား …။
ခါးစည်းကြိုးကို တဈရဈစီ တဈပတစြီ ဖြုတပြှီးသောအခါ … ရှမ်းဘောင်းဘီ အနကကြလေးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆှဲခွှတန်ပြနေသ်ည်။ ပါးလှပသ်ော ဗိုကသ်ား ဝင်းဝင်းကလေး အဆုံး၌ စောကမြှှေးလေး များ…. ဇောင်းထနသေော မှင်းမလေးကဲ့သို့ ထိုးထိုးထောငထြောငလြေး ပေါလြာလသည်ေ။ ဆီးခုံ အသားကလေးများက ဂွမ်းစိုငလြေးများကဲ့သို့ နူးညံ့အိစကန်သည်ေ။ မမှငဘြူးသော ရှေးဟောင်း ပစ်စည်းတဈခုကို ပြတသ်ပကြှည့်လိုကသ်ကဲ့သို့ အယုဒျဓယကြီးက လကဝြါးကြမ်းကြီးဖြင့် ဖြဖြလေး ပြတသ်ပပြေးရင်း အရသာခံနသည်ေ။
ပေါငလြေးနှစ်လုံးက ရုတတ်ရကြ ကားသှားသည်။ စောကပြတ် အကြဲကြောင်းလေးထဲမှ ပြူးဝင်း မာတောငန်သေော… စောကစြိလေးက ငုတတ်ုတလြေး ပေါလြာသည်။ လကည်ှိုးကြီးက စောကစြိလေးကို ဘယည်ာခလုပတ်ိုကခြါ တိုကခြါ စောကရြမွေား စိုရှှဲလာသညအြထိ ပြတသ်ပ်၏။ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲယူပင့်မလိုကသ်ောအခါ …..
”အ ..ဟား…အ ..ဟီးဟီး ….အီး …ဟီး..”
တဈဆေ… သူရဲကြီးနှယ် သူ့လီးကြီးအား အရင်းမှကိုင်၍ စောကပြတအြကြိုအကြား ဘေးနားတဝိုကြ နှင့် အကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ လူးလိမ့်ပြတသ်ပရြင်း.. အကကြှဲသော ကြေးလငဗြန်းအသံကြီးဖြင့် ရယပြှနသ်ည်။ ဖြဲဖြဲကားကားလေး ထောငထြားသော ဒူးနှစ်ချောင်းကို အတနင်ယ် မလိုကလြရော… ရှုံ့တွနသေော စအိုပေါကကြလေးက စောကပြတအြောကမြှ ခပခြှကခြှကကြလေး ပေါလြာသည်။ လီးကြီးက အလွားလိုကြ ထိုးတငထြားပြီး.. ဒဈကြီး ပြဲကနဲပြဲကနဲ ဖြစ်သှားသညအြထိ… ဆောင့်.. ဆောင့်… လိုးလိုကရြာ.. နန်းအီတူး စောကဖြုတကြှီးမှာ.. လီးအချောင်း အမှှောင်းအလိုကြ.. ပြတတ်ိုကမြှုကြောင့် စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများ လုံးကြှဆူမို့လာသည်။
အိပခြင်းစောငလြေး နှစ်ဖကကြို ကိုငထြားသော လကလြေးနှစ်ဖကမြှာ အကြောလေးများ ထောငထြလာသည်။ အယုဒျဓယကြီးက မုတဆြိတမြှှေး… နှုတခြမ်းမှှေးများ ထူလဗှဈနှင့် သူ့မကြန်ာကြီးကို စောကပြတလြေးနှင့် ဖိကပကြာ ဗှိကနဲ ဗှိကနဲ ပြတသ်ပလြိုကပြှနသ်ည်။ နူးညံ့အိစကသ်ော စောကပြတ် ခုံးမို့မို့လေးမှာ ကြမ်းတမ်းသော မုတဆြိတမြှှေး နှုတခြမ်းမှှေးများကြောင့် ပန်းနုရောငလြေး သန်းလာသညအြထိ ကာမသှေးတို့ ဆူဝလောနပေုံရသည်။
ကြီးမားနီရဲသော လွှာကြီးကလည်း စောကဖြုတကြှီးအား အောကမြှ အထကသ်ို့ ပင့်ကာ… ပင့်ကာ ဗှိကနဲ… ပြှတကြနဲ ဆှဲယှကန်ပြနေရြာ… အကြဲကြောင်းလေးမှာ.. ဗှိကနဲ.. ဗှိကနဲ ယှကလြိုကတ်ိုင်း ပြဲကနဲဖြစ်သှားရရှာလသည်ေ။ ယင်းသို့ ပြဲပြီး ပြနစြေ့လတေိုင်းလည်း… ခွှဲကြိပစွခြဲသော စောကရြညစြေးထန်းထန်းများက ပြဈကနဲ… ပြဈကနဲ… အံကလွာလသည်ေ။
ယင်းသို့.. နန်းအီတူး၏ စောကဖြုတကြှီးကို ခွိုမှိနစြှာယှကန်စဉြေ… သူ့လီးကြီးက အဂတ်ကြေောကပြှင် အကြိုးအပဲ့များ ကြား၌ ထိုးထောကန်ပြေီး… ဖုံမှုန့် ကြောကခြဲငယလြေးများဖြင့် ထိကပတ်ှယင်ှိကာ ကြမ်းသီးခေါင်းကြီးမှာ ပလေူး ညဈပတန်ပြေီ.. ဖြစ်သည်။ ထို.. သဲမှုံများ ကြောကခြဲငယ်.. အဂတ်စမွေား စေးထန်းသော လရညမြွားနှင့် ကပလြူးပကြေံနသေော လီးကြီးကို အရင်းမှကိုင်၍ ဝါးလုံးတဈချောင်းကဲ့သို့ ပင့်မှှောကလြကြြ.. နန်းအီတူး.. စောကဖြုတဝြကလေးကိုဖြဲကာ တေ့ပြီး မှှနပြေနေလြတေော့သည်။
ဖုံမှုံ့.. ကြောကခြဲ.. အဂတ်စမွေားနှင့် စောကခြေါင်းအဝ၌တေ့ပြီး… ညောငစြေးကအွောင် အမှှခေံနေ ရ၍ တင်းထားသော… အီတူး… အသကရြှူမှားမတတ် ကောင်းမိသှားသေး၏။ စိတကြှိုကမြှှနှေောကြ နှိုးဆှပြီးနောကြ.. အယုဒျဓယကြီး၏ လီးကြီးက ကဉွြးမှောင်းမာကစွသ်ော အီတူးစောကခြေါင်းလေး အတွင်းသို့ လိုးဝငသ်ှားလတေော့သည်။
”ဗွဈ …ပြှတ် …အီး …ဟိ”
စောကဖြုတကြလေး ခွိုင့်ခွကသ်ှားသည်..။ နှုတခြမ်းသားလေးများ တရှေ့ရှေ့ခွင်း အပေါသ်ို့ ပြနတ်ကလြာနသည်ေ…။ လီးကြီးက တဆတဆြတတ်ုနကြာ ထောငထြားဆဲ…. ဝဲယာ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားများ.. အပေါသ်ို့ ခရုတဈကောင် တွားသှားသည့်နှယ်.. ပြနတ်ကလြာပြီး ခဏအကြာတွင် လီးကြီးအား ငုံမိသှားသညန်ှင့် ……..
”ဗွဈ …ဗွဈ….အ…”
စောကဖြုတကြှီး ခွိုင့်ဝငသ်ှားပြနသ်ည်။ နှုတခြမ်းသားများ… လီးအချောင်းနှင့် ကပလြကြပြါသှားပြနသ်ည်။ လီးကြီးက ခပတ်င်းတင်းလေး ဖိ ထောကထြားပြနသ်ည်…။ စောကပြတ် နှုတခြမ်းသားများက ယခငန်ည်းအတိုင်း လီးအရင်းဆီသို့ တရှေ့ရှေ့ တွားသှားတကလြာ နကြရေပြန်၏။ ဝဲယာ စောကပြတန်ှုတခြမ်းသားများ အပေါသ်ို့ ပြနလြညရြောကရြှိသညန်ှင့် လီးကြီးက ကြှံကသွှား၏ ..
”ဗွှတ် ….အား …..”
”အီး …အူး ….ဟား …..အား ..”
ငယမြှုး… မကြစြေ့အစုံက ပြည့်ပြည့်ကြပကြှပကြှီး ဝငထြှကန်သေော သူ့မိန်းမ စောကဖြုတအြတွင်းမှ အယုဒျဓယကြီး၏ ကြီးမားသော လီးကြီးကို…. စကဆြုပစြှာကြည့်ရင်း… လီးကြီးက စောကဖြုတအြတွင်း ဗှှတကြနဲ ဝငသ်ှားသညန်ှင့် အာခေါငခြှဈ၍ အောရြင်း.. ခုနထြလိုကတ်ော့သည်။ နန်းအီတူးအား ပကလြကကြလေး တငလြိုးနသေော အိပစြငန်ားသို့ .. ဒယိမ်းဒယိုငဖြှင့် ကပလြာနသည်ေ။
”ဗွဈ …ဗွဈ…အင့် …အင့် ….အာ ….အား …”
နှစ်ဆင့်ဆကြ၍ ဆောင့်လိုးခလွိုကခြှင်းကြောင့် အီတူး၏ ဖြူဖြေးသော ပေါငတ်နကြှီးနှစ်လုံးမှာ ဘေး သို့ အစွမ်းကုန် ကားသှား၏။
”ကြား …..ဟိတ်”
ငယမြှုး.. အရူးတဈယောကပြမာ သူ့မိန်းမအား လိုးသှင်းနသေော အယုဒျဓယကြီးအား ကြိုးအထပထြပ် ပူးတုတထြားသော ကုလားထိုငကြှီးနှင့်အတူ …အားယူ၍ .. ဘေးစောင်း ပစ်တိုကလြိုကလြသည်ေ …။
”ခွမ်း ….ခွမ်း ….ဒုန်း ….အ”
အယုဒျဓယကြီး၏ ကြီးမားတုတခြိုငလြှသော ကိုယခြန်ဓာကြီးဆီသို့ မရောကမြှီ အမှှေးအမှင် ထူထပလြှသော အယုဒျဓယကြီး၏ လကကြှီးနှစ်ဖကကြ လထေဲတွင် ကြမ်းတမ်းစွာ မှောကတ်ကသ်ှားပြီး ပြေးဝငလြာသော ငယမြှုးအား… ဘယည်ာ.. ဖြတရြိုကခြလွိုကြ၏။ ငယမြှုး.. လုံးထွေးပြီး ဒလိမ့်ခေါကြ ကြေး ခွကသွှေားသည်။ ထိုစဉြ အီတူးက မိမိစောကပြတထြဲ လကလြေးသဈမွှ ဝငန်သေော လီးကြီးကို… အားကုနဆြှဲညှဈကာ… ပြတထြှကသ်ှားမတတ် ညှပလြိုကြ၏ ။
”အား …..အား….”
မထငမြှတသ်ော စောကပြတတ်ိုကကြှကကြှောင့် အယုဒျဒယ လူ့ဘီလူးကြီးမှာ လီးကို ပလာယာ တဈချောင်းဖြင့် ဆှဲညှပလြိုကသ်လို ခံလိုကရြပြီး မကြလြုံးကြီးများ ပြူးထွကလြာသည်။ လကန်ှဈဖကကြို ဖိထောကြ၍ နန်းအီတူး ညှဈထားသော လီးကို ဆှဲနုတရြန် ကြိုးစားနသည်ေ ။ အိပစြငလြေးကို ဆုပကြိုငထြားသော နန်းအီတူး လကကြလေးများ တဈစတဈစ တင်းကြပလြာပြီး အိပစြင် သဈသားဘောငလြေးမှာ .. တစတစ ကြုံ့ဝငသ်ေးသိမလြာသည်။ အယုဒျဒယကြီးမှ ဂွေးစိကြီးများ အရင်းသို့တကကြပလြာလိုကြ ပြနကြသွှားလိုကဖြှင့် ဝဒနောကို အံကြိတကြာ ခံစားရင်း … စောကဖြုတအြတွင်းမှ လီးကြီးကို တအားဆှဲနှုတန်ပရေော … လီးကြီးမှာ.. မွှော့ကြိုးကြီးပမာ ရှညရြှညထြှကလြာပြီး သေးသိမသ်ှားသည်။
နန်းအီတူး ခွလေေးနှစ်ချောင်းက လထေဲသို့ ရုတတ်ရကြ မှောကတ်ကသ်ှားပြီး အယုဒျဓယ လူ့ဘီ လူးကြီး၏ မကြန်ာကို တအားကုန် ဆောင့်ကနပြဈလိုကတ်ော့၏။
”ဟိတ် ….ဖြောင်း …အီးယား ….ဝုန်း ..”
လီးရှေ့ လကလြေးသဈခန့်နရောမှာ သိမန်သည်ေ့ လီးထိပမြှ သှေးများ တဈစကတ်ဈစကြ ကနွေ သည်။ လီးအုံကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် အုပကြိုငကြာ အယုဒျဓယကြီးမှာ တအီးအီး အောရြင်း … ဖငပြူး တောင်းကြီး ထောငန်လသေည်ေ။ နန်းအီတူးက အိပစြငထြကမြှ လငွမြှနစြှာ ထလိုကပြှီး နှစ်လကမ် ပတလြညခြန့်ရှိသော အိပစြငတ်ိုငလြေးကို ဆှဲခွိုးပစ်လိုကသ်ည်။
”ဗွောင်း …ဂြှမ်း..”
သဈသားစ …အကြိုးဘကမြှ ခွှနမြှသော အသှားများ ထွကပြေါလြာသည် …။ တုတစြကို ကစွကြစွြ ပါအောင် ဆုပကြိုငရြင်းဖြင့် ဖငပြူးတောင်းထောငန်သဖြေင့် အမှှေးကြမ်းကြီးများ ပေါကန်သည်ေ့ ဖငကြှားမှ ဖငစြအိုဝကြီးအား အသအချော ခွိနရြှယပြှီး အားကုန် ဆောင့်ထိုးခလွိုကလြေ၏။
”အိုး ….. ယား….. အား…… ဂယား….. အူး အီး ယား…..”
ဖငစြအိုထဲသိုက နှစ်လကမြပတလြညခြန့် သဈသားချောင်း အဆုံးထိုးသှင်းခွင်း ခံလိုကရြသော လူ့ ဘီလူးကြီးမှာ ဝမ်းခေါင်းသံကြီးဖြင့် အောဟြဈရင်း နန်းအီတူးအား တိုကခြိုကရြန် ကြုံးထလာပြနလြသည်ေ။ ထိုအခါ နန်းအီတူးက သှကလြကစြှာဖြင့် အယုဒျဓယကြီး ဒူးနှစ်လုံးပေါသ်ို့ ဖြတကြနဲ ပြေးတကခြါ ပုခုန်းကြီးနှစ်ဖကပြေါသ်ို့ စွေ့ကနဲ ခုနတ်ကပြှီး …အားနှင့် ဆောင့်ခလွိုကလြတေော့သည် …။ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ဖငထြိုငလြကြကြွ၏။
”ဝုန်း ….အီး…..ဂယား”
သဈသားခွှနကြ စအိုထဲမှနေ၍ အစာအိမန်ှင့် အူမကြီးကို စုတပြှဲသှားစပြေီး … အဆုံးအထိ ဝငသ်ှားလရော အယုဒျဓယကြီး၏ နှာခေါင်း …. နား…. ပါးစပ်… မကြတ်ှင်းတို့မှ.. သှေးများ ယိုစီးကလွာပြီး မရှုမလှ ဇတသ်ိမ်းသှားလတေော့သည်။ ကြမ်းပြင်၌ မေ့မွောနသေော ငယမြှုးအား ကြိုးဖြပေေးပြီး နှစ်ယောကသ်ား … ဂူအပြငသ်ို့ ဒယိမ်းဒယိုင် ထွကလြာသောအခါ … အပြင်၌ မှောငရြိပသ်န်းနခေဲ့လပြေီ……….။
”ဘာလို့ …. အလိုးခံရတာလဲ … အီတူးရယ် …. ဟင်”
”ဒီနည်းပဲ … ရှိတော့တယ် မောငမြောင် …။ ခံချင်လြှန်းလို့မှ မဟုတပြဲ”
”ဟင်း ….ဒါပမယ်ေ့ …. တဈခကြတ်ဈခကြတ်ော့ ကောင်းသှားသေးတယ် မဟုတလြား …။ ပြောစမ်းပါဦး မယမြင်း နည်းက …ဟင်း”
လရောင် ဝိုးတဝါးအောကြ ထနှောင်းပင် ခွရင်ေးရှိ အုတဂြူလေးကို မှီထားသော ငယမြှုးရငခြှင်၌ နန်းအီတူး ရှကပြှုံး နီနီလေးဖြင့်မှီကာ … ပုဝါစကို လုံးခွနသေည်ေ ။ မကြမနေပ် .. မကြန်ာကြီး စူပုတထြားသော ငယမြှုးမကြန်ှာ သိုးမှုံနပြေီး မကြမနေပဟြန် ထငရြှားစွာ ပေါလြှငန်ပသေည်ေ။
”အရှကမြဲ့ … မှှကမြဟပါနဲ့ မောငမြောငရြယ် …။ အီတူးဟာ .. မောငမြောင့် အလိုးခံမလေး သကသ်ကပြါနောြ …”
ခစွသ်ူ အလိုမကသွညကြို ပြုံးရယ် ချော့မော့နရှောသော အီတူးလကကြလေးများက … ငယမြှုး လီးကြီးအား ခပရြှရှလေး ပြတခြှပေေးနလရေော … ငယမြှုးမှာ အသကရြှူသံကြီးများ ပြင်းထနလြာပြီး လီးကြီးမှာလည်း မာကစွြ ထောငထြလာလတေော့သည် ….။
အီတူးက… လုံခညွအြောကစြကို မရဲတရဲလေး မတငပြေးလိုကပြှီး.. လရောငမြှုံဝါးဝါး၌ မဲမဲကြီး ထောငန်သေော လီးကြီးကို အသာအယာ ဖြဲခပြေးလိုကသ်ည်…။ လီးနံ့ကြီးက အီတူး နှားဝသို့ ထောင်းကနဲ ပြံ့လှငလြာသည်။ အီတူး တဈကိုယလြုံး ဖိန့်ဖိန့်ကငွကြငွြ ခံစားလိုကရြပြီး.. လကတ်ဈဖကြ ကလည်း စောကဖြုတလြေးမှ အကြဲကြောင်းလေးကို လကခြွောင်းလေးဖြင့် ပြတတ်ိုကန်မေိလသည်ေ ။
ငယမြှုးက အီတူးနိ့ကြီးများကို အင်ျကြီအတွင်း လကကြိုနှိုကပြှီး ဆုပန်ှယန်ရောမှ … အားမရတော့ပဲ အင်ျကြီကို အသာအယာ ဆှဲခွှတလြရော … အီတူးက ကြညဖြှူစွာပင် ခါးလေးကော့၍ အခွှတခြံလိုကလြသည်ေ။ လရောငအြောကြ၌ လှပလုံးကစွကြာ မာမောကန်သေော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ရငခြုနစြဖြယ် လှုပကြနဲ တုနခြါပြီး အင်ျကြီအတွင်းမှ ပေါထြှကလြာသညကြို တွေ့လိုကရြ၏။
”မယမြင်း …. ယောနိအား …. စပယ်ှကရြမှာ … စိုးမိပါဘိ”
”အဆုံးထိမဝငခြင်… မောငမြောင့်… ဘှားဖကတ်ောကြှီး အပိုင်းပိုင်း ဖြတပြဈနိုငသ်ညဟြု .. ကြောကရြှံ့သလော … မောငမြောင်”
” အင်း … ဧကနမြုခပြင် ဖြစ်သည် … မယမြင်းရဲ့”
”အမောငရြယ် ….. အီတူး … ရာသီလာစဉြ … မောငမြောငအြတင်း အဓျဓမ စပယ်ှကခြဲ့သဖြင့် သန်ဓေ ပင် တညခြဲ့ပြီကော … မောငမြောင်”
”အလကား … ကြညစြားသညပ် … နှမရယ် …။ ဤမွှသနမြာသော စောကဖြုတလြေးအား … လိုးနေ ရင်းမှ သသညေရြှိလည်း သပေါစံ့”
နှစ်ယောကသ်ား လုံးထွေးပြေ့ပိုကရြင်း တဈယောကြ အင်ျဂါကို တဈယောကြ ဆုပကြိုငန်ှိုးဆှ ထိုးမှှနကြေရေ၏။ အရသာရှိလှသော အရသာကို ခံစားရင်း ကြညန်ူးနကြပေေ၏။
”ဟား….ဟား….ဟား…. ယုနထြောငတ်ာ …. ယုနရြော ကြောငရြော … မိနပေါလား စကျကရ… ဟား.. ဟား..”
နှာခေါင်းနီ သိုင်းသမားနှင့် မှခွေေး မကြလြုံးသိုင်းသမားတို့က ငယမြှုးတို့နှစ်ယောကအြား ခါးထောကြ ကြည့်လိုကြ၏။ ငယမြှုးတို့ ကြောဖကမြှ အုတဂြူဟောင်းပေါတ်ှင် မုတဆြိတဖြှူ သိုင်းဆရာကြီးက တိတဆြိတစြှာ ရပလြိုကသ်ည်။ ငယမြှုးနှင့် အီတူးတို့ ကမန်းကတမ်း အင်ျကြီအဝတအြစာများ ကောကဝြတကြာ ကြောချင်ြးကပ်၍ ရနသ်ူကို ရငဆြိုငလြိုကြ၏။
”နိ့ လူတဈယောကအြတွကြ မင်းတို့နှစ်ယောကြ အသကကြို ပေးရပတေော့မည် … ငယမြှုး..”
”တိုကရြင်း ….အသခေံတဲ့ …မှနမြာလူမွိုးကြ”
ငယမြှုးက ဓါးလငွစြင်ျကြာ ခုတန်ည်းဖြင့် နှာခေါင်းနီကြီးအား … အတင်းဝငခြုတလြိုကသ်ည် ..။ အခွိနဆြှဲနခွင်ေးက စိတဓြါတရြေးရာအရ အငအြားနည်းသူက တဘမ်းရှုံးတတသ်ဖြင့် ငယမြှုး အတင်းဝငတ်ိုကြ၏။
”ခြှမ်း…..ခြှင်…”
ဓါးချင်ြး ခတမြိသံနှင့်အတူ တိတဆြိတသ်ော သင်ျခွိုင်း မှထေဲ၌ မီးများ တဖပြဖြပြြ ပြင့်နကြသေည်။
”ရှမ်း…”
သံကြာပြတကြှီးက အသည်းယားဖြယ် မှညဟြီးရင်း ငယမြှုး ခွအစေုံကို လှမ်းရိုကသ်ည် …။ တဈခါ
သဖေူးထားပြီဖြစ်သော ငယမြှုးက အုတဂြူတဈလုံးပေါသ်ို့ လှားကနဲ ခုနတ်ကလြိုကလြရော ကြာပြတကြ မှပြငေကြို ရှပတ်ိုကပြှီး မှကပြငမြွားကို တိကနဲ ဖြတပြဈလိုကလြသည်ေ။ အုတဂြူပေါသ်ို့ ရောကသ်ှားသော ငယမြှုးနှင့် နန်းအီတူးမှာ တဈနရောဆီ ဖြစ်သှားကြလသည်ေ။
နန်းအီတူး၏ ဓါးခကြမြွားက သှကလြကသ်ောလြည်း အားမပါလှပဲ ဖြစ်နရော နှာခေါင်းနီသိုင်းသမား ကြီး၏ ခုတခြကြတ်ိုင်း၌ နန်းအီတူး ဓါးမှာ နောကသ်ို့ တွန့်တွန့်သှားတတ်၏။ ဤသို့သော အခွအနေကေို အခွင့်ကောင်းယူ၍ မှခွေေးမကြလြုံးက လှဈကနဲ လူချင်ြးဝငပြူးပြီး… နန်းအီတူး ကိုယလြုံးလေးအား ဖြစ်ညဈဖကတ်ှယ် လိုကလြတေော့သည်။ လကန်ှဈဖကကြ တံတောငဆြဈမှ အပေါသ်ို့ ပင့်တငခြှင်း ခံထားရသဖြင့် ဓါးဖြားများလေ၌သာ ဝဲရမ်းနကြေ၏။ တဒင်ျဂ တကယ့် တဒင်ျဂလေးအတွင်း နန်းအီတူး ဓါးဦးကို … အောကသ်ို့စိုကပြှီး လကပြှနကြိုငလြိုကကြာ ဒူးကို ကြေးညှတ်၍ မိမိခါးကို အသဖကေထြားသော မှခွေေးမကြလြုံး၏ ညှပရြိုးအတွင်း စုံထိုး စိုကပြဈလိုကလြသည်ေ။
”ဇွိ …အား….”
မှခွေေးမကြလြုံး သိုင်းသမား နာကငွစြှာ အောရြင်း ဒူးခွကသွှေားကာ ငှိမသ်ကသ်ှားလသည်ေ။ လွှပတ်ပကြကြလေးအတွင်း နန်းအီတူး … ဓါးကိုငလြကမြွား လငွမြှနသ်ှကလြကစြှာ ဓါးပြန် … ဓါးထောင်… ကိုငသ်ှားခွင်းမှာ အံ့သှစဖြယ် လှုပရြှားသှားခွင်းဖြစ်ရာ နှာခေါင်းကြီးမှာ တွန့်သှား၏။ သို့သောြ ဒုတိယ အကြိမဝြငလြာသော နှာခေါင်းကြီး၏ ဓါးအရှိနမြှာ ယခငကြထကြ ပိုမို ပြင်းထနလြာသည်။
”ရှမ်း ….ကြိ …”
ပကဓြါးတဈခကြြ အဖြားခပသ်ှားခွိန်၌ နန်းအီတူး နိ့ကြီးနှစ်လုံးမှာ အင်ျကြီကြာမှ ငှါးငှါးစွင့်စွင့်ကြီး လှုပခြါယမ်းလကြြ ပေါလြာလသည်ေ။ နှာခေါင်းနီကြီး မကြလြုံးများ ဝင်းဝင်းလကသ်ှားသည်။ ဖြူဝင်းအိမောကသ်ော ရငန်ှဈမှာကို အာသာငမ်းငမ်းကြီး စိုကကြှည့်ရင်းမှ နန်းအီတူး ဓါးနှစ်လကကြို ကြမ်းတမ်းသော အရှိနဖြှင့် ခါထုတလြိုကသ်ည်။ ဓါးနှစ်ချောင်းက အဝေးမှပြငေသ်ို့ ဖုတကြနဲ ကသွှား၏…။ နန်းအီတူး… နို့နှစ်လုံးကို လကဝြါးဖြင့်အုပကြာ နောကသ်ို့ တဈလှမ်းချင်ြး ဆုတန်ရသေည်။
ငယမြှုးမှာလည်း သံမဏိကြာပြတသ်မား မုတဆြိတဖြှူကြီးနှင့် အသအလေဲ တိုကခြိုကန်ပရေော …. နန်းအီတူးအား မကယန်ိငအြောင် ဖြစ်နရပေသည်ေ။ နန်းအီတူး ကြောပြငလြေးနှင့် အုတဂြူတဈခုတို့ ကပသ်ှားမိ၏ …။ နောကဆြုတန်သေော ခွလှမြေးများ ရပတ်န့်သှားကြပြီး .. နှာခေါင်းနီကြီး ဓါးဦးက နန်းအီတူး လညပြင်းလေးနားတွင် တေ့လိုကသ်ည်။ နန်းအီတူး မကြလြုံးလေးများဝိုင်းကာ မကြန်ှာလေးမှာ ဖြူဖတဖြှူလွောလြေး ဖြစ်လာသည် …။ ဒူးများ ညှတခြှချင်ေလြာသည် …။ တဆတဆြတ် တုနအြောငလြည်း ကြောကန်မေိသည်။
”ဘောင်းဘီ …ခွှတစြမ်း …..ကောငမ်..”
တောလိုကြ ခွေးတဈကောင်၏ ဟိန်းဟောကသ်ံမွိုးဖြင့် အမိန့်ပေးလိုကသ်ည် …။ အီတူးက တုန့်ဆိုင်းနလရေော ဓါးဦးက လညပြင်းအသားထဲသို့ နင့်ကနဲ ဝငလြာလေ၏၊
”ခွှတ် …. ခွှတပြါ့မယရြှင် ….။ ရှင့်ဓါးကြီး ဖယပြေးပါ …”
”အဟေး …. ဟေး….. မင်း သဘောပေါကျ သဟာပဲနောျ”
ပြလွှေော ကြှတကြသွှားသော ဘောင်းဘီလေး အောကမြှ စောကမြှှေးများ အထွေးလိုကပြေါကန်ေ သော ဆီးခုံလေး ပေါလြာသည်….။ နှာခေါင်းနီကြီး မကြလြုံးများက ကြောကရြှံ့စွာ ဖြူလွောန်သေော နန်းအီတူး မကြန်ာကို အလဈမပေးပဲ စိုကကြှည့်ကာ ဓါးဦးကို လညပြင်း၌ ထောကမြှဲ ထောကထြားလသည်ေ..။ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ နန်းအီတူး စောကမြှှေးလေးများကို ခပဖြှဖြလေး ဆှဲယူပြတသ်ပရြင်း မကြန်ှာကြီးက တဏှာရာဂများ ပြင်းထနလြာဟနဖြှင့် နီမှန်းတုနရြီလာသည်.။ စောကစြိလေးကို လကည်ှိုးဖြင့် ထိုးဆှဲ ပြတန်ှိုကလြိုကရြင်း …
”ငါ …ခိုင်းသလိုလုပန်ောြ …ဓါးဦးက …မှုပသ်ှားမယမြှတ် …”
”ဟုတ် …ဟုတကြဲ့ပါရှင်…”
”ငါ့ဘောင်းဘီကို ခွှတ် … ဟုတပြှီ …ဟဲဟဲ … နင့်ယောနိထဲကို …ကိုငပြှီး …တေ့ပေးစမ်း ..။ ပေါငကြားထားလေ … အေး …အဲလိုမှပေါ့ … ဟင်းဟင်း …။ ငါ့ကိုတော့ အယုဒျဓယကြီးလို …စောကပြတန်ဲ့ ညှပမြယ်၏ မကြံနဲ့ ဓါးကိုထိုးထည့်လိုကမြှာ”
အီတူး မကြရြညမြွား ဝဝေဲလာသည် …။ မလူးသာ မလှုပသ်ာ အခွအနေမေို့ သူ့လီးကြီးအား မကြည့်ပဲ စောကပြတထြဲသို့ ကိုငပြှီး သှင်းပေးလိုကရြလသည်ေ ။ ပူနှေးသော လီးကြီး အထိအတွေ့က တဈကိုယလြုံးကို ရှိန်းကနဲ စိမ့်ဝငသ်ှားစရော … ပေါငကြှီးများ ခပကြားကား ပြဲသှားရလသည်ေ။
”ဗွှတ် …..ဗွှတ်….ဗွဈ ….အ …အ…အင့်…”
မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားမှ လီးကြီးက စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ အထဈအငေါ့မရှိ တန်းဝငသ်ှားရာ… စောကပြတမြှာ သူစိမ်းလီးတဈချောင်း အဝငခြံလိုကရြသည့်အတွကြ အသဈအဆန်း တဈ မွိုးလိုပင် အီဆိမ့်သှားအောင် ကောင်းသှား၏။ သတိလကလြှတ် အခွအနေမွေိုးဖြစ်ကာ နန်းအီတူး လကန်ှဈဖကကြ နှာခေါင်းနီကြီး ဖငကြို ဆှဲဆုပဖြိခွေ ပေးလိုကမြိကာ … မိမိကလည်း … ကော့၍ … ကော့၍ … အလိုးခံလိုကမြိ၏။
”ပြှတ် …ပြှတ်… စွတ်… စွတ်…. ဖတ်… ဖတ်…”
”အင် … အင်း…… အင့်…… အီး….. ဟီး….. ကြှတ်… အ”
နှာခေါင်းနီကြီးကလည်း အရုပဆြိုးလှသော သူ့မကြန်ှာ မဲမဲကြီးဖြင့် ဖြူဝင်းနုထွတသ်ော နန်းအီတူး မကြန်ှာလေးကို ဖိကပပြှတသ်ပ် နမ်းရှုံ့ရင်း ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ တအားဆုတကြာ အားနှင့် ပစ်ဆောင့်နပရေော … နန်းအီတူး ဖငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးများ အုတဂြူနံရံတွင် ဖိကပ် ပြားခပြသ်ှားရလသည်ေ။
”ဗွှတ်… ဗွှတ်….ဗှိ….ဖတ်….ဖတ်….ဖတ်…”
”အ….. ကြှတ်.. ကြှတ်…. အင်း …. ဟင်းဟင်း….. ရှီး…. ကြှတကြွှတ်..”
နှစ်ဦးစလုံး ကာမအထွတအြထိပသ်ို့ ရောကလြာကြသည် …။ နှာခေါင်းနီကြီးက နို့ကြီးများကို လကြ တဈဖကဖြှင့် ဆှဲလိုကြ ပြတသ်ပလြိုကြ နယဖြတလြိုကြ လုပရြင်း အဆကမြပြတ် ဆောင့်လိုးနပရေော လီးဥကြီးများက နန်းအီတူး၏ ပေါငတ်ှင်းသားများကို တဖတဖြတ် ရိုကခြပန်လသေည်ေ။
”ဗွဈ….ဖြတ်….ဖတ်…..ပြှတ်…”
”အ…အ…..အ… အင်း.. ဟင်း….. ကြှတ်… ရှီး…. အ… အား…”
နန်းအီတူး မကြတ်ောငလြေးများ မှေးစင်းသှားပြီး နှာခေါင်းနီကြီးအား တဈအားဖကြ၍ ဖငဖြှေးဖြေး ကြီးကို ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ဆောင့်ကာ သကပြှင်းလေးခလွိုကရြှာလသည်ေ။ နှာခေါင်းနီကြီးကလည်း လီးကို မနှုတတ်ော့ပဲ ဆီးခုံနှစ်ခု ပူးကပထြားပြီး အုတဂြူအမာခံပေါသ်ို့ နန်းအီတူးဖငကြှီး ပင့်တကသ်ှားသညအြထိ ဖိကြိပပြှီး ဆောင့်သှင်းလိုကကြာ လရညမြွားကို ပန်းသှင်းလိုကတ်ော့၏။ နှစ်ယောကသ်ား ခပတ်င်းတင်းကြီး ဖကထြားမိကြ၏..။ နှာခေါင်းနီကြီးဖငကြ အရှိနမြသသေေးသလို တွန့်ကနဲ တွန့်ကနဲ ဖိဆောင့်နသေေးသည်…။ ပြငပြှသော အသကရြှူသံများ ငှိမသ်ကစြပြုလာသည်
”ဝှဈ….ခွပ်…အင့်…..ဇွီ….အား…..”
နန်းအီတူး တံတောငဆြဈက ပြင်းထနစြှာ နှာခေါင်းနီကြီး၏ မေးရိုးကို ပင့်ရိုကလြိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြ ဓါးကို ဆှဲယူကာ ရငဝြကို ထိုးစိုကခြလွိုကလြသည်ေ။ စောကပြတ်၌ အာရုံ့ရောကန်သေော နှာခေါင်းနီကြီးခငမြွာ အလဈခံလိုကရြပြီး မှပြငေပြေါသ်ို့ ပကလြကကြှီး လနကြသွှား၏။ စောကပြတအြတွင်းမှ လီးကြီးက ပြှတကြနဲ သုတရြညမြွား အရှဲသားဖြင့် ကြှတထြှကသ်ှားကာ ပုတသ်ငည်ို တဈကောငကြဲ့သို့ ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ တုနခြါနသေေးသည်။
နန်းအီတူးက မှပြငေတ်ှင် ဆောင့်ကြောင့်လေး ထိုငလြိုကကြာ နှာခေါင်းနီကြီး၏ လီးရညမြွားကို စောကြ ခေါင်းထဲမှ ထွကန်ိုငသ်မွှ ထွကစြရန်ေ လကည်ှိုးဖြင့် ကောထြုတပြဈလိုကသ်ည်…။ ဘောင်းဘီဝတ် အင်ျကြီဝတပြှီး …. ငယမြှုးနှင့် သံကြာပြတသ်မား မုတဆြိတဖြှူကြီး ရှိရာသို့ လှမ်းကြည့်လိုကသ်ည်။
တပမြှုး သီဟသူရ… ငစွာတေ… ငဗွဈဆတို့နှင့်အတူ ရီဝသေော မကြလြုံးများဖြင့် တွတွကြေေီး ကြည့်နသေော ငယမြှုးကို တွေ့လိုကရြသည်….။ နန်းအီးတူး… ရငထြဲ လှဈကနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ငယမြှုး မကြလြုံးများက စကားလုံးပေါင်း အသိန်းအသောင်းကို ပြောနလသေည်ေ….။ အီတူး.. မကြရြညပြေါကကြှီးများ ကလွာသည်..။
ငယမြှုးရယ်…. နင်.. ငါ့ကို… ခွင့်မလှတန်ိငတ်ော့ဘူး မို့လား …. ဟင်…။ ငါ… ငါ .. လီးကြီးတဈချောင်း စလုံး အဆုံးထိ အလိုးခံနရမှေတော့ ငါ… ငါ.. ဘယလြိုစွမ်းအားတွနေဲ့ တွန်းလှနန်ိငမြှာလဲ .. ငယမြှုး ရယ်….။ နငင်ါ့ကို မသဒီတော့ဘူး… မို့လား..။ နင် ငါ့ခန်ဓကိုယကြို ရှံ့ရှာ စကဆြုပသ်ှားပြီးမို့လား ….။ ရပါတယ်… ငယမြှုး…။ ငါ့ဝမ်းထဲ နှင့်ရငသ်ှေးကို ငါမှေးမယ်…။ သလျေလာ သကျကရမှာ မှေးပြီး … အရိန်ဒမာပူရ အကြိုးကို ထမ်းဆောငစြမယ်ေ .. သိလား…။
သင်ျခွီုင်းမှသည်ေ ကကြသ်ရမေဲ့စွာ တိတဆြိတန်ေ၏။ သှေးသံရဲရဲဖြင့် သဆေုံးနသေော သလျေလာ သကျကရမှ ကြေးစားသိုင်းသမား သုံးယောကအြလောင်းက အုတဂြူများ ကြားတွင် ပိုးလိုးပကလြကြ လဲကလွကြရြှိ၏။ မကောင်းဆိုးရှား တဈကောင်၏ အူမှူးသံကြီးလိုပင် သင်ျခွီုင်းအလယ် ညောငပြငကြှီးအား လထေိုးသံကြီးက တဟဲဟဲ … အောမြှညန်သည်ေ။ လရောင် မှိနမြှိနကြ အနောကဖြကြ တောအုပထြဲသို့ တိုးဝငပြုန်းကြယရြန် ကြိုးစားနလပြေေီ ..။ သလျေလာသကျကရ မိုးကောင်းကငတ်ှငလြည်း နှင်းမှူတို့ အုံ့ဆိုင်း ဝေ့ဝိုင်းနလသေည်ေ။ မှင်းလေးစီးက သင်ျခွိုင်းမှကေို ကြောခိုင်းလိုကကြှ၏ ။
”အင့်….” ကနဲ ရှိုကင်ိုလိုကသ်ော နန်းအီတူး ရှိုကသ်ံကြောင့် ညာဉြ့ငှကလြေးတဈကောင် သဈချောကပြငထြကမြှ အထိတတ်လန့် ပြံပြေးသှားသည်..။ အမှောငပြှီးရင်.. အလင်းလာမယ်… မို့လား..။ အီတူး … ဘဝကတော့ အမှောငပြှီးရင် အမှောငပြါပဲလေ။ ခစွသ်ော … ငယမြှုး .. သူ့ကို ကြောခိုင်းသှားပြီကိုး……..။
……………………………
”သလျေလာသကျကရ … စားသောကဆြိုငထြဲကို… အမောငတ်ို့ ဝငလြောတော့ … မိမိ စားပြဲထိုးဘဝနဲ့ ရှိနတော .. အဟင်း ..ဟင်း ..”
”ငဗွဈစ …”
ရှေ့နောကြ … ဝဲယာသို့ အသာ အကဲခပရြင်း လသေံ တိုးတိုးဖြင့်
”ဘာကိဈစ … အဲသည် … ရောကန်ရသေတုန်း ”
”အရည်းငယ် …ငဗွဈစနဲ့ … အရည်းဆရာ … ငသူရတို့ … ငယမြှုးတို့ .. ရုတခြညွြး လေးယောကပြူး ပြောကတ်ော့ … အရည်းကြီး ဂိုဏြးခွုပ် … ရှငကြှီး စကျက အကြှန့်ကို တာဝနပြေးသကိုး … အမောငရြဲ့ …။ အသို့ဖြင့် … သလျေလာသကျကရကို ရောကလြာရသဟာကိုး..”
”အခု … ရှငကြှီး စကျကတို့.. ပသို့ သဘောထားတုန်း .. လို့”
”သဟာဖြင့် …. ပူပနဝြနမြလေးပါလင့် … အမောငင်ယ် ..။ အကြှန် သလျေလာသကျကရကို ရောကတ်ော့အရည်းကြီးဂိုဏြး စညပြငပြှီး အငအြားကြီးမားရေးအတွကြ … တရားပြဲများ .. ကငွြးပနတော တွေ့ခဲရကြောင်း… အစီရငခြံသဟာကို.. ယနေ့ညာဉြ့ယံမှာ စားသောကပြှဲများနှင့် မာလနတကြှန်းရှေ့မှာ အ မောငတ်ို့ကို ဂုဏပြှုလေဦးမှာ .. အဟင်း … စိတ် အေးပြီလား .. ကဲ”
မယမြိူ၏ လကသ်ီးဆုပ် နုနုလေးက ငဗွဈစ .. ရငအြုပကြှီးကို ဖြဖြရှရှလေး ထုလိုကသ်ောလြည်း ငဗွဈစတဈကိုယလြုံးမှာ သိမ့်ကနဲ တုနလြှုပသ်ှားရလသည်ေ။ မလုံ့တလုံလေး ဝတဆြငထြားသော ပုဝါပါး ကြပကြှပလြေးအောကမြှ ရငန်ှဈမှှာက ခုံးထနေ၏။ ခကြအြောကြ… ခါးကြပ်… ဝတဆြငထြားသော ပုဝါစမှ လှဲ၍ မိူမ ဗိုကသ်ားလေးများ လှတလြပစြှာ ပေါလြှငန်သည်ေ။ မိူမ လကလြေးအစုံက ထွားကြိုင်းသော ငဗွဈစ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ယီးလေးခိုကာ .. မကြန်ာလေး မော့ပေးထားသည်..။ ငဗွဈစ … အသဲနှလုံးများ သှေးခုနမြှနမြှုကြောင့် ခပအြောင့်အောင့်လေးပင် ဖြစ်လာသည်…။ ငဗွဈစက… မိူမလေး၏ ခါးသေးသေးလေးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် စုံကိုငပြှီး တွန်းခွာလိုကသ်ည် ..။
”ယခုတော့ဖြင့် …. အရေးတောပြုံ ရှိသေး …. နှမ…..။ တဈခွိနမြှာဖြင့် … ငါတို့ လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ကြပါဦးအံ့ .. နှမ ..”
”ဟှန်း …လိမလြညမြုသား … မဆိုအပရြာ .. အမောင်”
”မင်း ယောကြွားပီပီပါ နှမရယ် … ယုံပါ…။ အခု အခွိနဖြှင့် .. တာဝနတ်ှေ ရှိနသေေးသဟာမို့ပါ ..”
”အင်းပါလေ…. မိ မိူတို့က မိန်းကလေးပါ အမောင် ..။ အမောငတ်ို့ အတောငန်ှဈဆယ် ဝတ် တွေ မှှကဟြသမွှ ခေါင်းငှိမ့် .. လိုကပြါရသူတွပေါ….”
”အနှော …စကားနာထိုးလဘေိလား …နှမငယ်…”
”မဝံ့ပါ…အမောင်…။ ရငထြဲကလာတဲ့ စကားဟာကိုး..”
အမှနမြှာ သမထီးတပဝြင်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့်… ငဗွဈစအား တဖကသ်တ် ပိုးပန်းနသေော မိ မိူ ကလေးက သမထီးတပဝြင်းကြီး အခွအနေေ အရပရြပကြို သတင်းပေးရှာသည်…။ ယခုကဲ့သို့ နှစ်ကိုယထြဲ တွေ့ရခိုကြ ငဗွဈစလူပျိုလီးကို အစာကြှေးပစ်လိုကခြှငသ်ည်…။ သို့သောြ… တပမြှုး သူရ … ငစွာတေ.. ငယမြှုးတို့က တဈနရောမှ.. စောင့်ကြပ် ကြည့်ရှု့နမညေကြို … ငဗွဈစ ကောင်းကောင်း သိနေ သည်…။ ထို့ကြောင့်လည်း မိူမလေး မရိုးမရှ ဖြစ်နခွေိနတ်ှင် … ငဗွဈစ ဂယပြေါကန်ား ရောကန်ပြေီ ဖြစ်ကြောင်း သိသောလြည်း တောငလြာသော လီးကြီးကို ငဗွဈစ ငရံ့ ဂုတခြွိုးသလို… ခွိုးဖဲ့ ဖိနိပထြားရ လသည်ေ။
မိူမလေးကမူ … အဘယ့်ကြောင့် ငဗွဈစ ရှောငဖြယဖြယ် လုပန်သညေကြို မသိပဲ … ပေါငကြှားမှ … လီးကြီးအား .. အတင်းနှိုကခြါ ပြတသ်ပ် နိူးဆှနပသေည်ေ…။
”ဒေါကျ …ဂလောကျ ….ဂလောကျ…”
”ဟော …. ခဲနဲ့ ပေါကပြှီး … အဲဒါ … အခကြပြေးတာပဲ ..။ ကဲ… ငတို့ လူခွဲကြရအောင် …”
ခဲတဈလုံးက ငဗွဈစတို့နှစ်ယောကြ ထိုငန်ကြသေော အငပြငခြှရင်ေးသို့ လာမှနသ်ည်..။ ငဗွဈစက လာစဉအြတိုင်း အရည်းကြီးဝတရြုံ နကပြှာကြီးကို ခေါင်းမှ အုပခြလွိုကသ်ည်..။ မိ မိူကလည်း ပုဝါနကကြို .. တဈကိုယလြုံး လှှမ်းခွုံလိုကသ်ည်…။
”ကိုင်း …..သှား….ကြစို့ရဲ့ …”
…………………………
”သချောရဲ့လား… ငစွာတရယ်ေ….။ မောငရြင့်သတင်းက လုပကြှံဖနတ်ီးထားသလိုကြီးများ ဖြစ်နမလေား”
”ဟ….ငတို့ အထောကသ်ား….ငဖဲဆီက လာတယ်.. ကိုရငရြဲ့ …။ အင်း… တနခြူးလပြည့်ကြောဆြို… နီးပြီ….ကပဲ”
”အင်းလေ….ဒါဆိုလည်း…တပမြှုးလေးကို အဓိက အသိပေးရမလို ဖြစ်နပြေီ”
”အနိ့ ပေးကိုပေးမှဖြစ်မဲ့…ကိဈစဟာကို.. သှေးသောကရြဲ့…။ အိုပန်းဖြူဆိုလား… အိုပန်းအိ.. ဆိုလား.. အဲ့ဒီ .. သတို့သမီးလောင်းက … တပမြှုး ငယခြစွြဦးတဲ့ ဗွား …”
”ကိုင်း…အဲဒါမှ…ဂွကို လုံးလုံးကြ …ကရော..”
”ဟ ..ဂွကမွှသာ ကြ….။ တမင် ဂွတည့်တည့်လုပသ်ဟာ ..”
”ဟာ ….ရဲမကကြလဲ…အနောကသ်နန်ပြနေပြါ ပြီ ..”
ငစွာတေ… ဗွဈစနှင့် ငယမြှုးတို့ သတင်းထူးကို ရလာသည့် ကညွြးပငစြုရှာသူ… အပျိုချောလေး အား.. လယတ်ိုငဝြန် မုဆိုးဖို ငသဈ၏သား ငခမွြးအောငန်ှင့် လကဆြကရြနအြတွကြ သမထီး၌ ပန်းဦးလှတရြမည် ဆိုသော သတင်း …။ သတင်းက အတိအကြ… နေ့ရကြ… နေ့နာရီ… စသညဖြှင့် သုံးယောကသ်ား ခေါင်းခွင်းဆိုငသ်ည်…။ လုပသ်င့်သညမြွားကို သသပေပြိရိစွာ လုပဆြောငန်ိုငရြန် အဆငသ်င့် ပြငဆြငသ်ည်..။
ထိုသတင်းရပြီး နှစ်ရကမြှောကသ်ောနေ့တွင် သမထီးတပဝြင်း… ထွကန်ကြေ… ကုကျကိုပငကြှီးမှ ကြောြ၍ တပဝြင်းအပြငကြို ငစွာတေ ထွကသ်ည်..။ သပြကနေရြှာနှင့် ဆန့်ကငွဘြကြ .. ဆူးသမန်း လယကြွောကို ဖြတ်၍ မှင်းကို အပြင်းနှငခြဲ့သည်….။ တပမြှုး သီဟ.. သူရ၏ ခကြမြှုပရြာ ဇာတိ ကညွြးပငစြု… ဆီသို့…..။ အညာဆနသ်ော ယောနယ် လမ်းတဈကြော …. စိမ်းမှသော မှပေဲခင်းကြီးများကို တွေ့ရသည်…။ ဖုံမှုံ့များတငန်သေောလြည်း … မှပေဲပငအြစိမ်းရောငကြ ခပလြှမ်းလှမ်းမှ ကြည့်လငွြ.. စိမ်းမှဲစိမ်းနသည်ေ…။ မှပေဲခင်း၏ ဟိုမှာဘကတ်ှင်.. ယာစောင့်တဲ တဈလုံးကို တွေ့ရသည်….။ ခပသ်ဲ့သဲ့ ခွေးဟောငသ်ံကိုလည်း ကြားနရသေည်…။ ငစွာတေ မှင်းဇကကြို တဲရှိရာသို့ လှည့်လိုကသ်ည်…။
…………………………
လောကကြီး၏ အလှည့်အပြောင်း များစွာကို အိုပန်းအိ ခံခဲရဖူးပြီ…။ ယခုတဈခါတော့… လောကကို ရငဆြိုငရြန် အိုပန်းအိ… အားမှှေးသည်… ရငဆြိုငသ်ည်..။ ပထမ ကြေးဇူးရှင် ဖခငကြှီး .. ဆုံးပါးသည်။ အမကေ လယကြိုငဝြန် မုဆိုးဖို ငသဈအား ယုံစားပြီး… မိမိမှလယေယ်ာတို့ကို .. သူရင်းငှား အခစားဖြင့် သီးကောကခြပေး၍ လုပစြသည်ေ..။ တဈနှစ်ကုနသ်ောအခါ.. လယရြှငန်ှင့် မှယောမဲ့ အလုပသ်မားတို့ ကိဈစ .. မင်းတရားကြီးက ကိုငတ်ှယ် ဖြရှင်ေးသည်…။ အခွိုးကြ ဝငှပေေးပြီး သော လယမြွားအား သီးထောကခြပေးနရပြေီး …စာရင်းငှားက လယပျိုလုပလြိုလာသည်….။
ဒီမှာ…. အမကေ လယတ်ိုငဝြန် ငသဈအား အကြိုးအကြောင်း သှားပြောသည်…။ လယတ်ိုငဝြန် က လယယ်ာများကို ဘိုးဘှားပိုငမြို့ … ကိဈစမရှိ သူလုပပြေးမည်… မနကအြထိစောင့်ပါဆို၍ လယ် တိုငဝြနအြိမ်၌ပင် အိပရြင်းစောင့်၏…. သန်းခေါငယ်ံ အခွိနတ်ှင်.. ကိုယခြွီးသီး အဝတဗြလာဖြင့် လယတ်ိုငဝြန် အမေ့အခန်းထဲဝငလြာ၏..။ အမေ့အား… လိုးရန် အမွိုးမွိုးနားခသွည်..။ အမကလေည်း အကြာကအြကန် ငှင်းသည်…။ သို့ဖြစ်လငွြ လယမြှမွေား ကိဈစ .. သင်းက တာဝနမြယူနိငတ်ော့ကြောင်း ပြောသည်…။ စကားပြောရင်း အမေ့ကို အကဲခပသ်ည်…။ အမငေိုသည်… အားကိုးရာမဲ့.. မုဆိုးမ ဘဝတွင် ကောကရြိုးတဈမွှငသ်ညလြည်း အားထားရာပပေဲ….။
လယတ်ိုငဝြနကြ ..အမေ့လကကြလေးကို ဆှဲယူသည်…။ အမေ… မရုန်းတော့….။ ထိုမှ.. ပူနှေးသော လီးကြီးကို ဆုပကြိုငထြားခိုင်းသည်…။ ပထမ… အမေ မဝံ့မရဲ မကြန်ာလှှဲရင်း ကိုငထြားရ၏ …။ အမေ့လကြ မအားတော့မှ .. အမေ့စောကဖြုတကြှီးကို ဖြဖြရှရှ .. ပြတသ်ပသ်ည်။ လငသ်ထေားသညကြလည်း ကြာပြီ… လယတ်ိုငဝြန် အကိုငအြတွယ်.. ရဲဝံ့ကြှမ်းကငွမြှုလည်းပါသည်…။ အမေ့ ကာမစိတမြွား နိုးထလာလသည်ေ…။
အမနှင်ေ့ လယတ်ိုငဝြန် တဈညလုံး ကာမစပယ်ှကကြှသည်…။ တဈခါတဈလေ… အမကေ … အပေါြ မှ လိုးပေးရသည်…။ နောကတ်ဈနေ့… အမေ…ကညွြးပငစြုရှာသို့ ပြနလြာသောအခါ ပေါငမြွား မသိ မသာကြနသည်ေ….။ အမေ့ မကြလြုံးအိမမြွားက ခွိုင့်ဝငန်သည်ေ…။ အမေ့ကိုကြည့်ရသညမြှာ နလန် ထစ လူမမာလိုပင် ခွိနဲ့ ယိမ်းယိုငန်သည်ေ….။ မယား သထေားသော မုဆိုးဖို … လငသ်ထေားသော မုဆိုးမ… တဈညလုံး မီးပြင့်မတတအြောင် .. စပယ်ှကကြှပြီး … အားရကြနပေကြှသောအခါ မိုးစငစြငလြင်းနပြေီ…။ ဒါတောင် အပြနတ်ှင် အမေ့ နောကကြွောမှ ဖကြ၍ လီးကြီးဖြင့် ကပခြါ ထောကကြာ လယတ်ိုငဝြနကြ စကားတိုးတိုး ပြောလိုကသ်ေးသည်….။
”မင့်… သမီးနဲ့…. တို့သားလည်း…. ပေးစားကြရအောငန်ောြ..”
အမေ… ဘာပြောနိငမြှာလဲ…။ သူ့လကခြုပထြဲကရေ… သှနလြိုသှန်… မှောကလြို မှောကတ်ော့ပေါ့..။ ဒါပမယ်ေ့ အိုပန်းအိ… အညံ့မခံဘူး..။ ဒီလယတ်ိုငဝြန် မိဆိုးဖို ငသဈရဲ့သား ငခမွြးအောငဆြိုသညကြ တဈရှာထဲ မနဖေူးသောလြည်း… တဈကြောင်းထဲ နဖေူးကြသည်…။ အငမြတန်… ယုတည်ံ့သိမဖြငွြးသော ယောကြွားတဈယောကဖြစ်သည်။ ကြောင်းအောကကြ ခွေးမလေးကိုလည်း လိုးသည်။ အိမမြှာ မှှေးထားသော ဝကမြလည်း ခမွြးသာမပေး..။ ယုတစြှအဆုံး နှားကြောင်းရင်းဖြင့် သူတို့အိမကြ နှားနီမကို လိုးနခေဲ့သညမြှာ အကြိမပြေါင်း မနည်းတော့ပြီ..။ နှားနီမသာ စကားပြောတတပြါက သူ့အား မယားစရိတပြင် တောင်းစရာ ကောင်းအောင် ယုတကြန်းသူဖြစ်သည်။
ဤသို့… တိရိဈဆာနပြေါင်းစုံနှင့် လိုးခဲ့သော လီးကြီးက အိုပန်းအိ… စောကပြတအြသဈစကစြကြ ကလေးကို လိုးတော့မည် ဆိုတော့ အိုပန်းအိ .. မသဒီချင်ြ…။ ဤသတ်တဝါကို လူကိုယခြငွြး ပူးကပမြိလငွပြင် အောကဂြလိကာ … ပျို့အနခြငွလြာအောင် .. ရှံ့မုန်း သည်..။
ခစွသ်ော.. ကိုရငသ်ူရ… သမထီးအရပမြှာ ရှိသည်…။ နှစ်ညအိပ် ခရီးပြင်းနှငရြုံဖြင့် ရောကန်ိင် သညဟြု သူရ ပြောဖူးသည်။ တောသူအခစွကြ သဈစာရှိကြောင်း ပြသချင်သ်ည်…။ ကိုသူရတို့ တိုကြ ဖကြန်သေော ပန်းဦးလှှတခြငွြး အယူဝါဒကိုလည်း ပန်းအိ ကိုသူရနှင့် လကတ်ှဲ တွန်းလှနလြိုကခြငွသ်ည်..။ သို့မို့ကြောင့် တဈစုံ တဈယောကမြွှ တိုငပြငခြှင်းမပြုပဲ .. ခရီးသှား လမ်းလာများအား မေးစမ်းရင်း … ဤယာတဲထဲ၌ .. တရေးဝငအြိပမြိစဉြ … ငစွာတနှင်ေ့ ဆုံဖြစ်ကြလသည်ေ….။
……………………
တဲရှေ့၌ ခွေးနှစ်ကောင် … ပြေးလှှားဆော့ကစားနသည်ေ…။ ငစွာတေ .. မှင်းကို ဇီးပငရြိပ်၌ ခညွထြားပြီး တဲဆီ လာသည်..။
”ရလေေး တဈပေါကမြွှ….သောကခြှင့်ပြုပါ”
”ငတို့လည်း….. တဲရှငမြဟုတပြေ…။ သောကရြအေိုးတော့ရှိတယ်…။ သောကပြါလရေော့..”
အသံ…. ရုပ်….. တို့က အညာသူမဆန် ဖြူဖြေးနူးညံ့သော ကကြသ်ရရှေိလှသည့် မကြန်ာလေးအား ငစွာတေ တခဏမွှ ငေးကြည့်မိလိုကသ်ည်…။ ငစွာတေ ရသေောကပြှီး… တဲရှေ့ ပြနထြှကြ၍ ထိုငသ်ည်…။ ခွေးနှစ်ကောင် လုံးထွေးသတပြုတကြစား နဆေဲပင်….။
”ခွေးတွကေ …တဲရှင်…ခွေးတွမှတေတ်ယ်…”
”မှနပြေါ့…။ ငတို့လာတော့… ဒီမှာ ရှိနှင့်ပြီပဲ”
စကားဆကစြရာ ရှာမတွေ့….။ ဘာက စပြောရမှန်းလည်း မသိ…။ လှပချောမောသော မိန်းကလေး တဈယောကန်ှင့် ဤသို့ ငစွာတေ မနဘေူး…။ ရငတ်လှပလြှပခြုန်၏။
”ဝုတ်…ကိန်…ကိန်..”
ထွားကြိုင်းသော ခွေးထီးကြီးက ခွေးမလေးခါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့် ညှပခြါ… နီရဲရှညလြွားသော လီး ခွှနခြှနဖြှင့် ခွေးမလေး စောကဖြုတထြဲသို့ လိုးသှင်းနသည်ေ..။ ငစွာတေ အိုပန်းအိကို မသိမသာ ကြည့်မိ၏။
”သယ်….သညခြှေးယုတ်”
ခဲတဈလုံးကို ကောကယ်ူပြီး အိုပန်းအိ ပေါကလြိုကသ်ည်..။ ခဲလုံးက ခွေးထီးနဘေးကို ခပသ်ာသာလေး ”ဘုတ်” ကနဲထိသည်…။ ခွေးထီးက ဂရုမစိုကြ ဆကလြိုးနရော လီးကြီးက ခွေးမလေး စောကဖြုတထြဲသို့ ဝငသ်ှားပြီး… လကကြိုပြနခြပြှီး.. ဖငခြငွြးပူးကာ လွှာတွဲလောင်းနှင့် တဈကောငန်ှင့် တဈကောင် ကန်၍ လှနဆြှဲနကြတေော့သည်..။
ခွထေီးက ခွကေို ကန်၍ ရှေ့သို့ အားယူဆှဲလတေိုင်း…. ခွေးမလေး၏ စောကဖြုတလြေးမှာ အပြငသ်ို့ စူထွကပြှီး ပြူးပြူးကြီး ထွကလြာလရော…. ရဲရဲနီပြီး သှေးစကကြလေးများပင် တဈစကြ တဈစကြ ကသွညကြို … ငစွာတနှင်ေ့ အိုပန်းအိ ပျိုငတ်ူ မကြန်ှာလှဲလိုကကြှ၏…။ နှစ်ဦးသား ရငမြှာလည်း အခုနမြှနလြာနသည်ေ…။ အထူးသဖြင့် ငစွာတသည်ေ သူလကန်ှေးသဖြင့် တဈပါးသူ တဈယောကန်ှင့် မှောကမြှားသှားခဲ့သူ ခစွသ်ူဦးကို… သတိရမိသည်….။
”မိန်းမဆိုတာ …လိုးထားမှ…စိတခြရွတယ်…”
ဟူသော သူ့သှေးသောကြ ငယမြှုး စကားကိုလည်း ကြားမိ၏ ..။ မိန်းမဆိုသညမြှာ … ယောကြွား လိုး ရနပြင် ဖြစ်သည်။ ယောကြွားသညလြည်း မိန်းမကို လိုးဖို့ မှေးလာကတည်းက လီးပါလာခဲ့သည်…။ မလိုးသော ယောကြွားသည် လောကကြီး၏ မှေးရာပါတာဝန် မကြပြှနေသ်ကဲ့သို့… အလိုးမခံဖူး… ကလေးမမှေးဖူးသော မိန်းမသည် လူ့လောက၌ အသားလှတ် ထမင်းလာစားပြီး…. သခွင်ေးတရားကို စောင့်နကြခွေင်းသာ ဖြစ်သည်…။
လောကအကြိုး… လူ့သတ်တဝါမွိုးဆကြ ကိဈစများအတွကြ… အဲဒီ လူလို့ခေါကြှတာတွေ.. သသညေအြထိ ဘာမှမလုပသ်ှားကြ…။ ထမင်းစားသည့်အတွကြ… ဆနကြုနသ်ည်…။ မှကြေီးပေါြ၌ အ သကရြှငန်သည်ေ့ အတွကလြည်း မှလေေးသည်..။ ဆနကြုနမြှလေေး အမွိုးစားများ အထဲတွင် ငစွာတနှင်ေ့ အိုပန်းအိ မပါ။
အိုပန်းအိ အနဖြင်ေ့ ယောကြွားမပီသသူ … စိတထြားနှိမ့်ကသွူထကစြာလွှင် .. ယခုကဲ့သို့ သနမြာထွားကြိုင်း… တောင့်တင်းသော… ငစွာတလေို…. အားကောင်း မောင်းသနကြှီးအလိုးကို ခံလိုကခြငွသ်ေးသည်..။ လယကြိုငဝြန် ငသဈ၏သား ငခမွြးအောငထြကတ်ော့ သာ၏။
တိတဆြိတန်သည်ေ…။ ဇီးပငရြင်းမှ မှင်းကြီးကလည်း.. အမှှေးတရမ်းရမ်းဖြင့်… စမှုံပြနန်သည်ေ..။ ရှေ့နောကြ .. ဝဲယာ .. ရှုမွှောမြဆုံးသော မှပေဲခင်းကြီးကလည်း ပကတိလှိုင်း ငှိမသ်ကန်သေော မှ ပငလြယကြှီးနှယ်…
”ကိန်…ကိန်….အီ…အီ…”
ခွေးမလေး… နာကြငစြှာ အောပြှနသ်ည်..။ ခွေးထီးကြီးက တဟဲဟဲဖြင့်… အားကုနကြနဆြှဲနရော စောကဖြုတသ်ေးသေးလေးမှာ မယုံနိငစြရာ တဈထွာခန့် စူထွကန်ီရဲနပတေေော့သည်…။ အတွေးကိုယစြီနှင့် ငှိမသ်ကန်ကြသေော ငစွာတနှင်ေ့ အိုပန်းအိတို့ တဈယောကကြို တဈယောကြ မဝန့်မရဲ ကြည့်လိုကကြှသည်…။ ဘယအြရပကြလာ၍ နာမည် ဘယသ်ူဆိုသညကြိုလည်း.. စကားမစပ် မမေးအားကြသေး…။ ရငခြုနတ်ေးကို ပျိုငတ်ူ ရရှတေန်ကြေ နမေိခွင်းကို… တိတဆြိတသ်ော မှပေဲခင်းကြီးက အားပေးနသယေောင်….။
ငစွာတေ… ဖြေးညှင်းစွာ ထရပလြိုကသ်ည်..။ အိုပန်းအိ ရငထြဲ ဒိတကြနဲ ဖြစ်သှားသည်…။ မကြန်ာဖြူဖြူလေးမှာလည်း ရဲကနဲ ဖြစ်သှားရသည်…။ အဘယ့်ကြောင့်ဆိုသောြ… မာထောငန်သေော သူ့လီးကြီး ကြောင့်ပေါ့။ အိုပန်းအိ ရငထြဲ နှေးကနဲဖြစ်ကာ…. မကြလြုံးကို တဲအပြငသ်ို့… ပို့လှတထြား လိုကသ်ည်…။ သို့သောလြည်း ယာခင်းကို မမှင်…။ အားရစဖြယ် တောငန်သေော လီးကြီးကိုသာ မကြစြိက မှငန်မေိသည်…။
ငစွာတေ လကအြစုံက အိုပန်းအိ ပုခုံးလေးကို ဖြဖြကလေး … ညငည်ငသ်ာသာ အုပကြိုငလြိုကသ်ည်…။ ဘာကြောင့်မှန်းမသိ.. အိုပန်းအိ.. မရုန်းမဖယ်…။ မကြန်ှာကို တဈဖကသ်ို့… စောင်းထားသောကြောင့်.. ရှကသ်ှေးဖြင့် ရဲရဲနီနသေော ပါးပြငလြေးကို ငစွာတေ.. သူ့နှာခေါင်းဖြင့် ဖိကပကြာ သကပြှင်းအရှညကြှီးကို ရှိုကထြားရင်း… ရှညကြှာသော အနမ်းကို နမ်းလိုကသ်ည်။ အိုပန်းအိ… မကြတ်ောငကြော့ကြီးများ မှေးစင်းသှား၏။
”သသညေအြထိ…. မေ့မရနိငတ်ဲ့… အနမ်းပါ… နှမ”
ဘာမှန်းလဲမသိ…။ မပီဝိုးတဝါး နားဝနား ကပပြှောသော သူ့အသံက ပန်းအိကို ပိုရှကစြသည်ေ..။ သူ့လကမြွားက တငပြါးနှစ်ဖကကြို အုပကြိုငပြှနသ်ည်…။ ဖြံ့ထွားကြီးမားသော ဖငသ်ားတုနတ်ုနကြှီးကို ဆှဲညှဈပြတသ်ပလြိုကဖြှင့်.. အတနကြှာ ဆုပန်ှယပြှီးမှ… ခါးရဈကြိုးကိုဖြေ၍ လွှောခလွိုကြ သည်…။
”အို….”
အလန့်တထိတ် ခါးကြိုးကို ဆှဲရင်း…. ပန်းအိ ခါးဝတကြို ပြနဆြှဲတငသ်ည်….။ ပြီးတော့လည်း… သူ့ မကြန်ှာကို ကြည့်ဖြစ်သည်…။ ယောကြွားပီသသော သူ့မကြန်ှာ၌ အနိုငအြထကြ ပြုလိုသော သဘောစိတ်… ပုံရိပမြွား ကင်းစငကြာ… မတ်ေတာသကသ်ကြ တောင်းခံသော အသနားခံ မကြလြုံးများသာ တွေ့ရ၏..။ အိုပန်းအိ… မကြဝြန်းများက အခစွရြညမြွား ရှှမ်းလဲ့လကြြ ရှိနသည်ေ…။ တိတဆြိတသ်ော ဝန်းကငွြ… လူပြတ် လူရှင်းနသေော ကယွပြှန့်သည့် မှပေဲခင်းအလယမြှ ယာတဲလေး၌ သဈစာတရားကို ခွိမ်းချောကစြပြုနသေော အတွေ့အထိများက ကြီးစိုး ခယွလြှယသ်ာနသည်ေ…။
စကား တဈခွန်းစီမွှ မဟမိကြပါပဲ ကိုယခြန်ဓာချင်ြး စပယ်ှကကြှရန် နှစ်ဦးသား အလိုလို သိနကြခွေင်းမှာ စငစြဈ အံ့သှစရာ ကောင်းနသညေလြားတော့ …မသိ..။ ယင်းအခွအနေကေို ပန့်ပိုးပေးနသညေကြလည်း… တဲရှေ့မှ ခွေးထီးနှင့် ခွေးမလေး၏ ဖနတ်ီးမှုကလည်း… ပါလနသေညေလြားတော့ မသိ..။
ငစွာတေ လကမြွားက အိုပန်းအိ ဆီးခုံလေးကို တုနတ်ုနရြီရီ စမ်းပြတကြှည့်သည်…။ ထိုမှ… ပေါငခြှ ဆုံ အတွင်းသို့ လကကြိုထိုးနှိုကကြာ တဈကြိမတ်ဈခါဖူးမှ မမှငဖြူးသေးသော မိန်းမစောကပြတကြို ရှာဖြေ နမေိသည်…။ ဒီမှာ… ဖိုမ အတွေ့အကြုံ မရှိသော ယောကြွား မိန်းမတို့ မကြာခဏ ပြူနာတကကြှရသည် …။ အခွို့ဆိုလငွြ နို့နှိုကြ အင်ျကြီခွှတ်… ထမီခွှတပြှီးခါမှ .. နရင်ေးထိုငရြင်း ပြူနာတကသ်ှားသညကြို ကြားဖူးကြပမည်ေ….။
ယခုလည်း ငစွာတတေို့ လုပန်ခွပြေေီ…..။ စောကပြတဆြိုသညကြို မိန်းကလေးများ၏ ဆီးခုံအောကြ၌ အမှှေးများကြားတွင် ရှိသညဟြု ယဘေူယအွားဖြင့် သူသိထားသညမြှာ ဤမွှလောကသ်ာဖြစ်သည်…။ ထို့ကြောင့်… ဆီးခုံအောကြ တဝိုကကြိုသာ သဲကြီးမဲကြီး လကကြိုထိုးနှိုကရြှာဖြနသေေောလြည်း စောကပြတကြို ရှာမတွေ့ရ…..။ အိုပန်းအိမှာလည်း ငစွာတေ အဘယ့်ကြောင့် ဆီးခုံကြီးကိုသာ ဖိပြတန်ခွင်ေးကို သဘောမပေါကြ..။ မိမိစောကပြတလြေးထဲသို့ စွတကြနဲ နှိုကဝြငသ်ှားမည့် အခွိနကြိုသာ အသကအြောင့် စောင့်နမေိသည်…။
ငစွာတေ အပတလြညတ်ော့လည်း အဖုတကြို တွေ့သှားသည်။ အောြ… အောြ… စောကပြတဆြိုတာ ရှေ့ကိုမကြန်ှာမမူ … မှကေိုမကြန်ှာမူလို့… ပေါငကြှားတဲ့တဲ့၌ တညရြှိနခွင်ေး ပါတကားဟု အားရဝမ်းသာ နှိုကမြိသှားသည်..။
”အင်း….အင်း…ဟင်းး…..အ…”
အိုပန်းအိ… တဈကိုယလြုံး တွန့်လိမကြာ တဲလေးအပေါကြ ဝါးလုံးတန်းကို ယောငကြန်းပြီး ဆှဲခိုလိုကသ်ည်။ ငစွာတကေ လမ်းကြောင်းတွေ့သော မုဆိုးနှယ် တောဆကတ်ိုးပြီ သူ့ပုဆိုးကို မှပြငေသ်ို့ ကြင်းလုံးခွှတခြလွိုကသ်ည်..။ ကြီးမားသော ကြမ်းသီးခေါင်းကြီး… ပြူးထွကန်ီရဲနသေော လီးကြီးက .ဗိုကသ်ားနှင့် ကပလြကြကြှီး မိုးပေါထြောငန်သည်ေ…။ ဒါလည်း.. သဘာဝက ဖနတ်ီးထားခွင်းပင် ဖြစ်သည်..။
စောကပြတဝြကို တေ့ပြီး အောကမြှပင် ဆောင့်လိုကခြှင်းဖြင့်… လိငအြဂြါနှစ်ခု.. စပယ်ှကရြာတွင် နာကငွခြှင်းမရှိပဲ သဘာဝ အနအထေားအတိုင်း ပုံမှန် နသှေားနိုငသ်ည်…။ ဆိုလိုသညမြှာ… လီးကလည်း အပေါကထြိ လိုကပြှီး ကောကကြှေးနစရော မလို… စောကပြတကြလည်း လီးကြီးကောတင် ဆောင့်လိုးသမွှ နာကငွမြှု မခံစားရတော့ပေ…။
ငစွာတကေ… လူပျိုသိုးပီပီ သိပပြှီး နူးနှပမြနေ..။ လီးကို စောကပြတအြတွင်းသို့သာ အရအမိ လိုး သှင်းရန် စိတစြောနသဖြေင့် လီးက မဝငပြဲ ချောထြှကန်သည်ေ…။ အပျိုစဈစဈ အိုပန်းအိခငမြွာလည်း လီးကို ကိုငသ်ှင်းပေးရမှန်း မသိခွင်း.. ရှကခြှင်း.. ကြောကခြှင်းများဖြင့် မကြစြိကို ဇွတမြှိတကြာ ဝါးတန်းကိုခို၍သာ နတေော့၏။
နောကဆြုံး ငစွာတကေ အရညမြွား စိုစွတန်သေော သူ့လီးထိပကြှီးအား နူးအိနသေော စောကပြတ် အဝသို့ တေ့ပြီး လကဖြှင့် ကိုငသ်ှင်းကာ လိုးသှင်းလိုကသ်ည်…။ လီးထိပကြ စောကစြိနား ထောကန်သည်ေ.. မဝင်..။ အိုပန်းအိ အောင့်သကသ်ကကြှီး နာကငွလြှသည်…။ အရညမြွားနှင့် ချောပြှီး လီးက အကြဲကြောင်းအတိုင်း အောကသ်ို့ တရှေ့ရှေ့ လွှောဆင်း ဆင်းလာသည်..။ စောကခြေါင်းဝသို့ ဝငပြှီ ဝငသ်ှားလပြေီ….။
”ဗွှတ်…..အ….အား…”
အတားအဆီးမဲ့ စူးနှစ်စွာ ဝငရြောကသ်ှားသော လီးကြီးက လုံးပတ် အတနင်ယကြှီးနပရေော စောကဖြုတကြလေး တဈခုလုံး ပြည့်ကြပ် တင်းကစွသ်ှားမိသညမြို့ အလိုးမခံဖူးသော အိုပန်းအိ အလန့်တကြား အောမြိပြီးမှ အရှကစြိတဖြှင့် အံကြိပကြာ ပါးစပကြို ပိတလြိုကြ၏……။ ပူကနဲ ဝငသ်ှားသော လီးအရသာကို ပထမဆုံး ခံစားလိုကရြ၍လားတော့မသိ… အိုပန်းအိ အသဲထဲရော အူပါ ပြုတထြှကကြုနပြလား ထငရြအောင် ကာမအရသာကို တွေ့သှားလသည်ေ…။
”ဗွဈ…ဗွှတ်…ဗွှတ်…ဗွှတ်..စွတ်..ပြှတ်..”
”အင်း…. အင်း…. ဟင်း….. ဟင်း…. အ… အာ…. အာ…. ကြှတကြွှတ်… ကြှတ်..”
ငစွာတေ.. လှှတဟြေ့ ဆိုကတည်းက မနားတမ်း ကြုံးဆောင့်လိုးနလသေည်ေ ဖြစ်ရာ လိငအြင်ျဂါနှစ်ခုစလုံး ပူထူရှိန်းပြီး ပထမဆုံး သုံးလေးခွီ ဆောင့်လိုးမိခွိနမြှာပင် နှစ်ဦးလုံး သုတရြညမြွား အသီးသီး ပန်းထုတမြိသှားကြသည်…။ တဈခါမှ မခံစားဖူးသော အပျိုနှင့် တဈခါမွှ မလိုးဖူးသော လူပျိုရိုင်းလေးတို့၏ လိုးပြဲက သန့်သန့်ရှင်းရှင်းလေး အရသာရှိလှဘိ၏…..။
အစုပ်… အယှကြ… အနှိုကြ .. အတိုကြ မပါပဲ ပြီးသှားကြသော သူတို့နှစ်ဦး လိုးပြဲလေးမှာ ဘာအကာအရံမှ မရှိသော မှပေဲကြင်းအလယ် တဲလေးအတွင်း လှတလြပခြှင်းကြီးစွာ စပယ်ှကကြှရသဖြင့်လည်း… အရသာ ပိုတွေ့နကြသေည်…။ ခွေးထီးနှင့် ခွေးမလေးလည်း ဖငန်ှဈခု ပူးမှဲပူးကာ.. ခွေးထီးလီးကြီး ရဲရဲနီနီကြီးက ခွေးမစောကဖြုတလြေးကို စူထွကပြှီး ကားလာအောငပြင် အပြငသ်ို့ ဆှဲထုတန်ိငစြှမ်းရှိလသည်ေ…။
ဒုတိယအခွီကို ငစွာတကေ အိုပန်းအိအား အသာအယာလေး မှကြေီး၌ လကထြောကခြိုင်း ကာ နောကမြှနေ၍ (နှားတကြ) နတကြ လိုးနည်းဖြင့် လိုးလသည်ေ….။ သုတရြညမြွားဖြင့် ပြောငလြကန်သေော စောကဖြုတကြှီးမှာ လကတ်ဈခုပစြာမွှမက ပြူးပြူးကြီး နောကသ်ို့ ပြူထွကန်ေ၏…။ ကြီးမားနီရဲသော လီးကြီးက အကြဲကြောင်းလေးကို ထိုးဖြဲပြီး ဒုတိယအကြိမ် စောကခြေါင်းထဲသို့ အလညအြပတ် ဝငသ်ှားသည်…။
ဤအခွိနလြည်း တာလှှတကြတည်းက ဆောင့်ခကြမြှနမြှန် သှင်းသှားသော ငစွာတေ၏ လိုးခကြမြွားမှာ အိုပန်းအိကို အသဲစွဲအောင် ကောင်းစပြနေရြာ.. စောကခြေါင်းထဲမှ သုတရြညမြွား ဗှိကနဲ ဖြီးကနဲ မရှကမြကြောကန်ိုငပြဲ အသံထွကအြောငပြင် ညှဈထုတ် ပန်းထုတလြိုကမြိလတေော့သည်။ လီးကြီးက အရှိနမြသေ ခပသ်ှကသ်ှကြ တဘှတဘြှတ် အရညမြှညသ်ံကြီးများဖြင့် ဆကလြိုးနသည်ေ။
”ဘှပ်…ဘှပ်…ဖြတ်…ဗွှတ်…ဘူ….ဘူ….ဘှတ်”
စောကခြေါင်း ကယွလြာသညန်ှင့်အမွှ လအဝေငမြွားသှားပြီး လီးကြီးကို ဆှဲနှုတလြိုကတ်ိုင်း အီးပေါကသ်ကဲ့သို့သော အသံကြီးများ ထွကလြာသည်..။ ငစွာတကေ နောကဆြုံး အားကုနပြဈဆောင့်လိုကပြှီး အိုပန်းအိ၏ စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ သုတရြညမြွားကို ပန်းထုတလြိုကသ်ည်…။ ထို့နောကြ သုတရြညမြွားဖြင့် စိုရှဲနသေော လီးကြီးကို စောကဖြုတထြဲမှ ဖြေးညှင်းစွာ ဆှဲထုတလြိုကလြသည်ေ…။
”ဘှတ်…ဘှပ်…ဘှပ်…ဘှတ်…ဘှပ်”
စောကပြတထြဲမှ လမွေား အနထြှကလြာသံမှာ နှစ်ဦးစလုံးအတွကြ အထူးအဆန်း ဖြစ်နသလေို ဟနဆြောင် မနနေိငတ်ော့ပဲ မကြန်ှာနီနီဖြင့် ရယမြိကြသည်..။
”ဟား…ဟား…. ဟား… ဘာ…. ဘာ.. ဖြစ်တာလဲ … ဟင်”
”အို….ဘယသ်ိပါ့မလဲ….ခစ်…ခစ်….ခစ်”
သှောြ… နာမည်… နရပြေ… ဘယခြရီး… စသညမြွား မသိကြသေးပါပဲ မိုကမြှားမိကြပြီးဖြစ်သော ငယရြှယသ်ူနှစ်ယောကြ၏ ရှေ့ဘဝ ဘယသ်ို့များ ဆကသ်ှားကြမညကြို သူတို့နှစ်ဦးလုံး… မသိ… မသိခဲ့ကြပါလေ..။
…………………
”အဲဒါ…တပမြှုးလေးရဲ့ …အစီအမံပဲ..သှေးသောကြ”
”ကောင်းပြီလေ… မနကလြင်းအားကြီး အခွိနမြှာ .. အရည်းကြီးတွရေဲ့ .. ဗာလာနတဘြုရား.. ယာဇပြူ ဇောပြှဲပြီးတာနဲ့… ပန်းဦးလှတပြှဲကို… စတငမြှာ… ဟုတတ်ယန်ောြ…။ အိုပန်းအိကို… ကညှာဆောငထြဲအထိ.. ခေါပြစေ.. ဟုတလြား..။ တပမြှုးအခကြပြေးတာနဲ့… အရိန်ဒမာပူရအရှငန်ဲ့ ရဲမကတ်ှကေို.. မှို့တံခါးဖြင့်ပေးဖို့ .. မိူမ.. ငဗွဈစက… တာဝနယ်ူမယ်..။ ငစွာတကေ ကညာဆောငကြ အိုပန်းအိကို… အကာအကြယပြေး…။ ငယမြှုးနဲ့… ကြုပကြ အိမရြှေ့စံ ကိုယတ်ောလြေးနဲ့ .. ရဲမကတ်ှေဦးစီးပြီး…. ဒီ ..သမထီးကို အမှဈပါလှနမြယ်… ဒါပဲ…”
”အမှဈပါလှနမြယတ်ဲ့…. လှယလြိုကကြှတာ…။ ကြုပန်ှလုံးသားကို… အမှဈကလှနမြဲ့ ပြဲဆိုတာလည်း… ထည့်တွကပြါဦးလား… တပမြှုးရယ်…ဟင်”
အိုပန်းအိဟာ… ခငဗြွားခစွသ်ူဆိုတာ ကြုပသ်ိရပြီးတဲ့နောကြ… ကြုပန်ှလုံးသား… မှလှနေခြဲ့ရပါပြီ ဗွာ..။ ငစွာတဆေိုတာ စကရြုပ် မဟုတဘြူး…။ တပမြှုးအရူးအမူး…. ခံစားခဲ့ရတဲ့ အခစွရြဲ့ သန့်စငမြှု လောင်းရိပအြောကမြှာ… တခဏလေးနဲ့ ဘဝပေး ခရီးကြမ်းကို.. ဆကရြဦးမယဆြိုတော့… ကြုပဖြကကြလည်း… စဉြးစားပေးကြပါဦးဗွာတို့…။
စပြီ…. ပြဲစပြီ ဆိုကတည်းက သောကရြငကြလည်း ခုနလြိုကတ်ာ… တဒိတဒြိတန်ဲ့ ..။ ကြည့်လေ… ကိုယ့်ခစွသ်ူကို ငါးစာခရွတဲ့…သမထီး စဈဆငရြေး…. အရိန်ဒမာပူရ… နပြညေတ်ောကြ.. ထီးနန်းရှင် မင်းတရားနဲ့ သူရဲကောင်းတွကေို… သံခင်းတမနခြင်း ဟနန်ဲ့… အရေးပြ မိတဆြုံစားပြဲကငွြးပတယဆြိုတာ..စောကအြဓိပျပါယမြှမရှိတာ..။ အိမရြှေ့စံ ကိုယတ်ောလြေးကလည်း.. သင်းတို့ထကြ နှပသ်ေးတယ်..။ ဟင်း…. စဈဆင်.. စဈတကြ.. စဈထိုး…စဈပြန်… ခံစဈမကနွြ… ဇယားခွ .. စီစဉထြားပြီးသား….။
”ငသူရ….သညပြှဲဟာ…မောငမြင်းရဲ့ပြဲပဲ…”
တဲ့လေ..။ ကိုယတ်ောလြေး… အမိန့်တောရြှိလိုကတ်ာ…။ ကြုပသ်ှေးတွမွေား ကြှပကြွှပဆြူကုနသ်လား မှတရြတယ်…။ အစဉခြွော ကာရနသ်င့်ခွငတ်ော့… ကညွြးပငစြုကို လှတလြိုကတ်ဲ့ ကိုယတ်ောခြွော ငစွာတနေဲ့ အိပန်းအိတို့ ဆူးသမန်းလယကြှောက မှပေဲတောမှာ ဆုံကြသကိုး…။ ကြုပလြား… ဘာလဲ… ကြုပကြိုသိပ် အထငသ်ေးတာလား…။ ဟင်း… ဟင်း…. ဟင်း… သိပသ်ိတာပေါ့ဗွာ…။ သင်းတို့ အမူအယာတွေ ကြည့်ကတည်းက ကြုပ် .. အကဲခပမြိသားပဲ….။ ရှိပါလေ…. ဒီပြဲပြီးရင်…အရိန်ဒမာပူရအတွကြ ကြုပ်…. တာဝနကြွပြှနေပြါတယ်…။ အားလုံးကို စွန့်လှှတမြှာပါ… မစိုးရိမပြါနဲ့…..။ ကြည့်လေ…. တိုင်းပြညအြတွကြ… ခစွသ်ူကိုတောင် ကြုပပြေးလှူထားပြီးပြီပဲ… ကြုပ် အသကကြ .. ဘာအရေးလဲ…။
…………………
ဟုတတ်ယ်… ကိုရငသ်ူရ ပြောသဟာတွေ… အမှနပြါ..။ သူဟာ ပန်းအိကို… သံသယမကြလြုံးနဲ့တောငမြှ မကြည့်ခဲ့ပါဘူးလေ…။ ဟိုတဈယောကြ ပန်းအိအပေါြ တန်းတန်းစွဲ အိန်ဒွပကြေလြောကအြောင် ဖြစ်နမှတေော့ ရိပမြိပြီပေါ့….။ ဘာတတန်ိငတ်ော့မှာလဲ…။ အိုပန်းအိ… အတွေ့မှာ မှားခဲ့ပြီးပြီလေ…။ အခုတော့… အိုပန်းအိ ဆုံးဖြတထြားတယ်…။ သည် ပန်းဦးလှှတခြှင်း အယူဝါဒကို… ခွုပင်ှိမ်းစဘေို့… အရိန်ဒမာပူရပြညသ်ူ ပြညသ်ားတွနေဲ့ အတူ… တိုကပြှဲဝငရြင်း… အသခေံမယလြို့. …….။
………………………
ဘယသ်ူတွေ ဘာပြောပြောဗွာ။ လီးမှငသ်မွှ အလိုးခံချင်တ်ဲ့ မိန်းမတွတေော့ ကြုပန်ှလုံး နာနမေိပြီ…။ ခငဗြွားတို့ မှတမြိလား…။ နန်းအီတူးလဗွော….။ ဟင်း… ဟင်း… ဟင်း…. သူက… အရိန်ဒမာပူရ ရဲမကစြဈသညတ်ှနေဲ့အတူ ပါလာတယဗြွ…။ သူ့မကြလြုံးတွကေ ကြုပကြို…. သံယောဇဉြ အငှေ့အသကတ်ှနေဲ့ ကြည့်နတေုန်းပါပဲ…။ ငယမြှုးဆိုတဲ့ကောငကြ…. ဟင်… ဆိုရင် လှည့်မကြည့်တဲ့ ကောငဗြွ….။ အိုဗွာ… ဟောဒီ သမထီးတပဝြင်းကြီး မီးဟုန်းဟုန်း တောကလြောငပြှီး.. ပြာကမွယဆြိုရင်… ကြုပကြိုပါ စတေးမယ်…။
……………………
သူတို့တွေ အခစွအြတွကန်ဲ့ ရတကဖြှာနကြတေယလြား….။ ငဗွဈစ…ဆိုတာ.. အငယဆြုံးကောငပြါ..။ အခုခွိနထြိတော့.. ကြုပခြစွသ်ူ… မိူမ… သဈစာရှိပြနတောပဲ….။ သမထီးတပဝြင်းအတွင်း… အပြင် လှုပရြှားမှုမှနသ်မွှ… သူ့ခွေ… သူလကပြဲ…ဗွ..။ ဘာပြူနာမှ… မတကသ်ေးတော့…. အခစွဆြို တာ.. ခွိုတယဗြွ….။
………………………
တဈလှှာခွင်း….တဈလှှာခွင်း…. ခွာခလွိုကသ်ော ပုဝါဖြူများ အောကမြှ… အပျိုစငလြေး (သူတို့အ ထင်) စောကဖြုတမြှာ … ငှါးငှါးစွင့်စွင့် ကြှားကြှားခုံးခုံး မောကမြောကကြလေး .. ပေါလြာသည်…။ အိုပန်းအိ.. မကြရြညမြွား ဖိတလြွှံလို့လာနသည်ေ…။ အရည်းကြီး ရှငကြှီး စကျက၏ သရညေအြိုး အနံ့က အိုပန်းအိ နှာခေါင်းဝခေါင်းထဲသို့ ခဉွစြုပစြုပကြှီး ဝငလြာသည်…။ စဈမောင်းသံ.. အခကြမြပေးသေးသမွှ… အိုပန်းအိ လှုပရြှားပိုငခြှင့်မရှိ…။ ယခုကဲ့သို့ဆုံး အခွအနေေ ရောကလြာနသည်ေ့တိုငလြည်း စဈမောင်းသံက ထွကပြေါမြလာ….။
ရှငကြှီးစကျက ကိုငန်ကြေ.. တောငဝြှေးကြီးကို ကညာဆောင် နံရံတွငမြှီထောငလြိုကသ်ည်…။ ကိုယခြန်ဓာ ခွေးအထပထြပကြှီးပေါမြှ လောင်းလုံထည် နကပြှာကြီးကို ခွှတခြလွိုကြ၏…….။ သမထီးတပဝြင်း၏ ကာမ နိုးဆှမှု အဖြဲ့မှ…ပြငဆြငသ်ုတ် လိမ်းပေးထားသော ဆေးမွိုးစုံကြောင့်… ရှငကြှီးစကျက၏ သိုကြီးမှာ… အကကြှဲ လု မတတ်.. ဖောင်းကား တင်းတောငန်သည်ေ…။ ရှငကြှီးစကျက လကဝြါးအစုံက… အိုပန်းအိ စောကဖြုတကြှီးအား… အုပမြိုးလကြြ… ဂါထာလိုလို.. မန်တာနလြိုလို ရှတဆြိုနေ၏……။
”ဥုံ…ကညာသမီး…. ငါ့လီးဝငရြောကြ… အနာပြောကစြေ… မင်ျဂလာတွေ ပြည့်စသေောြ… ပြည့်စေ သောြ… အောင်း….”
အောင်း…ဆိုသော… အောသ်ံကြီးအဆုံး၌… အိုပန်းအိ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်းကို ဆှဲယူမတငလြိုကြ ပြီး… ဒူးထောကကြာ ဝငထြိုငလြိုကလြရော…. စောကဖြုတဝြလေးနှင့် လီးကြီးမှာ… တေ့ပြီးလကြသ်ား ဖြစ်သှားလသည်ေ..။ အိုပန်းအိ… မကြလြုံးကလေး ဝိုင်းသှားသည်.။ အခွိန်းအခကြပြှုထားသော… စဈမောင်းသံလည်း ငှိမသ်ကသ်ကြ ရှိနဆေဲ….။ ပူနှေးသော .. လီးကြီးအထိအတွေ့က အိုပန်းအိ စောကဖြုတလြေးကို… တင်းကနဲ တင်းကနဲ စေ့ကပသ်ှားစသည်ေ။ ရှငကြှီးစကျက၏ လကမြဲမဲကြီးနှစ်ဖကကြ နို့လုံးလုံးလေးအစုံကို စုကိုငဆြှဲညဈယူပြီး.. စောကပြတအြတွင်းသို့ လီးကို ငုံ့ကြည့်ရင်း လိုးသှင်းနသည်ေ….။
”ရှပ်…..အ…..”
လကေို ဖြတသ်န်းသှားသော ဓါးသံနှင့်အတူ ရှငကြှီးစကျက လနကြသွှားသည်။။ ( ဟင်… ငစွာတေ..) ဘာ… စညသ်ံ.. ဘာမောင်းသံမှ မစမှီ ငစွာတေ စခွပြေီ…။
”ရှူး….တိုး…တို…။ အပြငမြှာ အရည်းကြီးတွရှေိတယ်…။ ဟိုဒင်း…. အင်း….. ဟို… ဝငသ်ှားလို့…. အောတ်ဲ့ အသံမွိုး…. အောပြေးလိုကြ…”
”ဝငသ်ှားလို့…အောတ်ာ…ဘယလြိုလဲ….ဟင်”
‘ဟာ… အရေးထဲ….။ နင့်စောကပြတထြဲကို… ငါ့လီးဝငတ်ုန်းက နငလြန့်အောတ်ဲ့ အသံဟာ… ကဲ..”
”အား……အ…..ကြှတ်…ကြှတ်….အင်း…”
”ဒူ…. ဒူ….. ဒူ…. ဖောင်း…. ထိုင်း…. ဖြောင်း… ဖြောင်း…”
စရှေးကိုကြ… သမထီးတပဝြင်းအတွကြ ဒေါင့်စအေောင် လှုပရြှားကြလပြေီ…။ အိုပန်းအိ… ခေါင်း အုံးအောကမြှ ဓါးကိုဆှဲထုတကြာ ကညာဆောင် အပြငသ်ို့ ပြေးထွကသ်ှားသည်…။
”ပန်းအိ…. အဝတတ်ှေ… ဝတ်ဦး….အ…..အား…”
ကညာဆောင် အပြငသ်ို့ ပြေးအထွကြ ငစွာတေ လညမြှိုသို့ မှှားတဈစင်း ဝငသ်ှားသညကြို တွေ့လိုကြ၏….။ အရည်းပျိုတဈဦး၏ ဓါးခကြကြို ပတရြှောငထြားခဲ့ပြီး ပြေးလာခဲ့၏….။ ငစွာတေ သေ ပြီ…..။
ငသူရ သှေးများ ကြှကကြှှကဆြူလာသည်…။ ခါးကြားမှ ပေါကဓြါးကို ထုတကြာ… မှှားသမားကို ရှာ သည်..။ တွေ့ပြီ… သူတို့တကန်ကြေ… ကုကျကိုပင် ဂွဆုံ၌ လေးနှင့်မှှား ကိုငဆြောငထြားသော အရည်း ငယ် တဈဦး….။
”ရှတ်…ဒုတ်….အား.”
ပစ်လှှတလြိုကသ်ော ဓါးခကြကြ လေးသမား ရငဝြကို တိုကရြိုကမြှန်၏…။ သမထီး တပဝြင်းတဈခု လုံး ထိုးခုတ် အောဟြဈသံများ ဆူညံနေ၏။ အရည်းကြီး ဂိုဏခြွုပ် ရှငကြှီးအိန်ဒက … လှံတဈချောင်းဖြင့် အိမရြှေ့စံ ကိုယတ်ောလြေးအားပစ်ရန် မှှောကရြှယလြိုကသ်ည်…။
”ရှှီး…..ဒုတ်….အား..”
ဘုရငမြင်းမှတ်၏ လှံလငွကြ လကေိုခွင်း၍ အရည်းကြီး ရငဝြသို့ တန်းဝငသ်ည်…။
”ရှငကြှီးအိန်ဒ …ကသွှားပြီ….ဟေ့…”
သမထီး မိုးကောင်းကင် တဈခွငလြုံး မီးခိုးလုံးများ လိပတ်ကန်ေ၏။ မီးလောကပြှနန်သေော နတရြုပထြုကြီးများ… ဖြိုးဖြိုးဖြောင်းဖြောင်း လောငကြွှမ်းနဆေဲ ဖြစ်သော ကညာဆောငမြွား… လကရြဖမ်းမိထားသော.. အရည်းကြီး ဂိုဏြးသားများကို ကြည့်ရင်း… ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ မကြန်ှာ၌ မကြရြညတ်ှေ ကနွသေူတဈဦး…။ တိုင်းပြညအြတွကြ ခစွရြသူအတွကြ အသကပြေးသှားလသေူများကို … ဦးညှှတ် ဂုဏပြှုရင်း… ဆို့နဈနသေော မကြဝြန်းအစုံဖြင့်…. စဈမှပြငေကြို ဝေ့ကြည့်လိုကသ်ည်…။
မှှားတန်းလန်းဖြင့် ငစွာတေ၏ရှေ့ မလှမ်းမကမ်း ကညာဆောငရြှေ့… လှခေါးရင်း၌.. အိုပန်းအိ…သှေးကြကထြဲမှာ ကဆွုံးနပြေီး… ရနသ်ူကို ကြောချင်ကြပ် ရငဆြိုငရြင်း ကဆွုံးခဲ့ရှာကြသော… ခစွစြခငစြ… (ငဗွဈစ နှင့်….မိူမလေး)… အရိန်ဒမာပူ…အလံကို တင်းတင်းကိုငရြင်း… ကဆွုံးနရှောသော… ငယမြှုး……။
”ကဲ….လာပါ…အီတူးရယ်….ပြနကြှပါစို့….။ တို့များရဲ့ တာဝနကြို သှေးတွေ နှလုံးသားတွနေဲ့ ရင်းပြီး… တိုကပြှဲ ဝငခြဲ့ကြပြီးပြီပဲ….။ ကြနပေကြှရအောင်….. နောြ…”
ဟင့်…. ကနဲ ရှုကင်ိုရင်း… မကြရြညမြွား သှနခြကြာ အားရပါးရကြီး ငိုခလွိုကသ်ော နန်းအီတူးတဈယောကြ ကယွပြှန့်သော တပမြှုး သီဟသူရ ရငခြှငကြို နှုံးခွိစွာ မှီတွယလြိုကရြှာ၏…..။
(အခစွသ်ဈစာ တွေ့နိုငကြှပါစသတေည်း…)
ပြီးပါပြီ။