ငှပေုံပေါမြှာ စံရပမယေ့ြ
[အပိုင်း (၁+၂+၃) စ/ဆုံး]
ရေးသားသူ – M3
🏵️ အပိုင်း ( ၁ ) 🏵️
ဒေါပျိုးပန်းခွီလို့ခေါတ်ဲ့ ကြှနမ် အရှယတ်ောြ တဆိတဟြိုင်းလို့ လေးဆယကြွောထြဲ ဝငခြဲ့ပြီ။ မုဆိုးမတဈယောကဆြိုတဲ့ ဂုဏပြုဒရြှိပမယေ့ြ အနအစေားကတော့ အထကတ်န်းလှှာထဲမှာပဲ ရှိပါတယ်။ ယောကကြွားရှာခဲ့တဲ့ စည်းစိမြဥဈစာတွေ အများကြီး ကနွခြဲ့ပမယေ့ြ တတသ်ည့ပြညာ မနသော ဆိုသလို စိနကြောင်း ကြောကကြောင်းကိုငတ်ဲ့ ပညာတတတ်ာမို့ စိနပြှဲစားဆိုတဲ့ နာမဂုဏလြေး ရထားပါသေးတယ်။ ဒီတော့လည်း အပေါင်းအသင်းတော့ ဆန့ပြှီးသားလေ။ သားသမီးရယလြို့ မရခဲ့တော့လည်း တဈယောကတ်ည်းပေါ့။
တဈခုတော့ရှိတယ်။ အသကလြေးဆယကြွောလြာလို့ နည်းနည်းဝလာတာကလှဲရင် ကနွတ်ာတွကတေော့ လတဆြတသ်ေးတာပေါ့လေ။ အားတဲ့အခွိန် Gym ဆော့ကစားထားတဲ့အတွကြ ယိုယှင်းမှု သိပမြရှိသေးတာလည်းပါတယ်။ အပငွြးပြလေုပန်တေဲ့ ပြဲစားဘဝမှာ ကြုံလာသူ မောငလြေးကြောင့ြ မမပိုးပန်းခွီရဲ့ စိတတ်ှေ လှုပရြှားလာခဲ့ရတယ်။ သူ့နာမညကြ ကြောကြွောြ ။ ရုပရြညသ်နားကမားလေးနှင့မြို့ အခစွတ်ှေ ပိုခဲ့ရတယလြေ။ အခုလည်း ကြည့်လြေ အနားမှာလာပြီး ကပခြွှဲနပြေီ။ တဏှာလို့ မမှငတ်ဲ့ အခစွလြေ။
“ခစွမ်”
“ဘာလဲ ကြောကြွောြ”
“ခစွတ်ယဗြွာ”
“လုပပြှီ။ ဒီမှာကြောကြွောြ မမက မောငလြေးထကြ အသကအြများကြီး ကြီးတယ်”
“အဲဒါဘာဖြစ်လဲဗြာ”
“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ မောငလြေးနှင့မြမ တွဲနတော လူတွမှငေရြင် မမကို ပြောကြမှာပေါ့”
“ဘယသ်ူတွေ ဘာပြောပြောလေ မမ။ တကယတ်မ်းက ပေါင်းမယ့သ်ူတွနေဲ့ပဲ ဆိုငတ်ာလေ”
“မောငလြေး ကလေးလကြော”
တကယတ်မ်းမှာ ကမွလည်း ကြောကြွောန်ှင့ြ အတူတူ နချင်ေပြါတယ်။ လောလောဆယတ်ော့ စိတထြဲ မဝံ့မရဲ ဖြစ်နသေေးတာပါ။ တဈယောကတ်ည်း နရတောလည်း ပငွြးတယ်။ အသကကြှီးလာရင် ကိုယ့အြပေါြ ကောင်းမှနစြှာ စောကရြှောကပြေးမယ့သ်ူလည်း လိုတာပဲလေ။ တဈယောကတ်ည်းဘဝက အထီးကနွဆြနပြါတယ်။ ကမွဘဝမှာ လငသ်ားမရှိတော့ ကာမစိတတ်ှေ ဖြစ်ပေါလြာရင် လကန်ဲ့ ဖြရှင်ေးခဲ့ရတာပဲ။ အခုလို အနားမှာ ရဈသီရဈသီနှင့ြ ကြောကြွောတ်ဈယောကြ ပြတသ်ပပြေးနတေော့ ပြောကဆြုံးခဲ့တဲ့ ခစွစြိတတ်ှေ ပြနပြှီးပေါလြာတယ်။ တဏှာတွေ ကြှမိတယ်။
“မမကို အရမ်းခစွတ်ယဗြွာ”
“အှန့ျ အှတ်”
အတင်းပြေ့ဖကရြင်း နှုတခြမ်းကို အတင်းနမ်းလာတော့ အသကသ်ာ လေးဆယကြွောမြယ် ရငခြုနသ်ံတွေ လတဆြတတ်ုန်း ဆိုတဲ့အတိုင်း ရငတ်ှေ တလှပလြှပတ်ုနပြှီး မောဟိုကသ်လို ခံစားရတယ်။
“အို့.. ကြောကြွောြ မကဲနဲ့ကြာ”
“ခစွလြို့ပါ မမရာ”
နယကြွောလြာတဲ့ ကြောကြွောြ့လကကြှောင့ြ ကမွစိတတ်ှေ မခိုငပြဲ ယိုငန်ဲ့ကုနပြှီ။ အရညမြရှှန်းတော့ပမယေ့ြ သဘဝတရားကပေးတဲ့ တဏှာစိတထြရင် ဖြစ်တတတ်ဲ့ သဘာဝအတိုင်း ကမွရဲ့ပစ်စည်းက စိုလို့လာတယ်။ လညတ်ိုငကြို နမ်းရင်း တကိုယလြုံး ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ပြေ့ဖကထြားပြီး နှစ်ကိုယကြှားမှာ လတေောငဝြငမြရတဲ့ အခွအနေေ။ အဆိုးဆုံးကတော့ ကြောကြွော့ဟြာလေးက ကမွရဲ့ပေါငကြှား အဖုတန်ရောကို လာပြီးပြတန်သလေို ဖြစ်နတောကြောင့ြ ထိန်းထိန်းထားတဲ့ စိတတ်ှေ တမံကြိုးပေါကသ်လို ဖြစ်ခဲ့ရပြီ။
“အောြ ကြောကြွောရြယ်”
ပြေ့ဖကရြင်း ကမွတငသ်ားကြီးတွကေို ကိုငပြှီးညဈနတေော့လည်း စိတကြိုဘယလြိုထိန်းရပါ့။ ကြုံဖူးခဲ့တဲ့ အတွေ့အကြုံတွကေို ပြနသ်တိရလာပြီး စိတတ်ှေ ဆူဝနတေယ်ေ။ အခုလည်း ကြောကြွောရြဲ့ လကတ်ှကေ ကမွပေါငကြှီးကို မပြီး သူ့ရဲ့လီးကို အဖုတန်ဲ့ မထိထိအောင် လုပပြေးနတယ်ေ။ အိမရြှေ့ကြီးမှာဆိုတော့လည်း မလုံမလဲပေါ့ရှင်။
“မမကို အရမ်းခစွခြငွန်ပြေီ”
“အာ မောငလြေးရယ်”
“မမ အိမရြှေ့ကြီးမှာ မကောင်းဘူး မမရယ်။ မမအခန်း သှားရအောငလြေ”
“ဟာ လူဆိုးလေး၊ မသင့တ်ောဘြူးကြာ”
ကမွပြောပမယေ့ြ ကမွခွလှမြေးက ကမွအိပခြန်းဆီ ခွေဦးလှည့န်ပြေီ။
ကြောကြွောတ်ဈယောကတ်ော့ မမကြီး ငါ့ကိုခိုကသ်ှားပြီလို့ တွေးရငကြွနပေခြဲ့တယ်။ ကြောကြွော့ဘြဝက သာမနလြူတန်းစား အလုပအြကိုငရြယ် မရှိ။ ကြောကပြှဲစား သူငယခြငွြးဆီကိုသှားရင်း အကူအညီတောင်းရာကနေ ဒီမမကြီးကို တွေ့ခဲ့တာ။ မရှိဆိုတဲ့စကား မကြားရတဲ့ လူတန်းစားကြားကို ရောကဖြူးနတေဲ့ ကြောကြွောြ မမအညှာကို ကိုငလြိုကန်ိုငတ်ယ်။ လူငယဘြဲဗွာ။ သူများတွသေုံးရင် သုံးချင်တ်ယ်။ လှတာလေး ဝတခြငွတ်ယ်။ သူငယခြငွြးတွနှငေ့ြ တွဲလုပရြင်း WY လေးပါ ခတွတလြာတယ်။ လူကသာ အလုပမြရှိ ကြော့ကြော့မော့မော့ နတတေတ်ယ်။
အိမကြ မိဘတွကေ ကြောကြွောကြို ကြည့်မြရ။ အလုပကြလေး တညတ်ညတ်ံ့မရှိဘဲ ပြဲစားယောငယ်ောင် လုပန်တေော့ အမြဲ မှညတ်ှန် တောကတ်ီးတတတ်ယ်။ အခုလို မမကြီးနှင့တ်ှေ့တော့ ကြောကြွောဖြစ်ချင်တ်ဲ့ဘဝ ရောကပြှီဆိုပြီး ရည်းစားလည်း မရှိတော့ မမရငခြှငကြို ဒိုငဗြငပြဈပြီး ဝငပြဈလိုကတ်ယ်။ ဆင်းရဲတဲ့ဘဝက လှတဖြို့ဆိုတာ အထောကအြပံ့ လိုတယလြေ။ ဘုရားရှငတ်ောငမြှ ပါရမီဖြည့ဘြကြ လိုသေးတာပဲလေ။
အခုလည်း မမကြီးကို အပိုငခြညွဖြို့ မမအိမကြိုသှားရင်း မောငလြေးအထာကို ပိုငန်ိုငစြှာ အသုံးခလွိုကန်ိုငတ်ယ်။ အခုဆို မမရဲ့ အိပခြန်းထဲထိ ရောကခြဲ့ပြီလေ။ လူဆိုတာ တဏှာနှင့ြ မကင်းဘူး။ စားလို့ကောင်းမှန်းသိရင် စားချင်တ်တတ်ဲ့ သဘာဝ။ မိန်းမသားဆိုတော့ ဝယစြားမရတဲ့ အခွအနေကေို ကြိုသိတော့ မမစိတပြါအောင် နှိုးဆှပြီး လိုရာကို ကြိုးဆှဲထိန်းနိုငဖြို့ ကြောကြွောြ ကြိုးစားခဲ့ပြီ။
မမစိတကြို ဆှပေးဖို့ရာ မမနှုတခြမ်းကို နမ်းလိုကပြှီး မမရဲ့အင်ျကြီကို အပေါမြတငကြာ ဘရာကိုပါ တွန်းတငလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကလေးတဈယောကလြို မမရဲ့နို့ကို တပြှတပြှှတ် စို့လိုကပြါတော့တယ်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
“အာ့ အင်းး ဟင်းး ဟင်းးးး”
မမရဲ့ညည်းသံလေးတွေ ထွကလြာသလို ကြောကြွောရြဲ့ ငပဲကလည်း မာလာခဲ့တယ်။ နို့စို့ရင်း လုံခညွပြေါကြနေ မမအဖုတကြို ကိုငလြိုကတ်ယ်။ မမလည်း ပေါငကြှားကို ဟပေးလာတာကြောင့ြ လုံခညွအြောကစြကို အပေါလြှနပြှီး အဖုတကြို ထိထိမိမိ ကိုငလြိုကတ်ယ်။ သန့ရြှင်းစွာနတတေတ်ဲ့ မမအဖုတကြ အမှေးမရှိဘူး။ ရိတသ်ငထြားတာ ဖြစ်မယ်။ စိတပြါနလေို့လား မသိဘူး မမအဖုတကြ ဖောင်းကားနပြေီ။ ချောဆီလေးတွတေောင် အနားစပတ်ှမှော စိုနပြေီ။ ကြောကြွောလြည်း မမရဲ့ အဖုတအြကြဲကြောင်းထဲ လကခြလယထြည့ပြှီး မှှလေိုကတ်ယ်။
“အာ့ ဟာ့ ဟာ့ အာ့ ဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲ ကြောရြယ်”
အစေ့ကလေးကို ခလုတတ်ိုကသ်ှားတာကြောင့ြ ကမွမှာ ညည်းမိပြီး ကြော့ကြို ပြောခိုကမြိတယ်။ မကြုံတာ ကြာပြီမို့လား မသိပါဘူး ကမွစိတလြည်း အရမ်းကို ထနန်မှန်ေး သိလိုကရြတယ်။ ကြောကြွောလြည်း ပြနဖြှမနေအေားပါဘူး။
တဆကတ်ည်း မမအဖုတကြို မကြန်ှာအပကြာ အကြဲကြောင်းကို လွှာအပြားလိုကလြုပပြှီး ယကလြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ မမပေါငကြိုကားကာ မှှောကပြှီး အဖုတကြို ပိုပြီးယကကြောင်းအောင် လုပလြိုကတ်ော့တယ်။ အတွေ့အကြုံရှိတဲ့ မမလည်း ကနွော့အြကြိုကသ်ိတယ်။ ခွကေားပြီး ပေါငမြှှောကထြားတော့ မမရဲ့အဖုတအြကြဲက ပြဲအာလာတယ်။ အကြဲကြောင်းထဲ လွှာကို စုခွှနပြှီး မှှထညေ့လြိုကတ်ော့တယ်။
“ပလပ် ပလပ်”
“အာ့ ရှီးး ရှီးးး ရှီးးး အားးးးး လားး”
ညည်းတွားသံ မိုးသို့ မညံပမယေ့ြ အိပခြန်းအတွင်းမှာတော့ လှှင့ပြွံနတယ်ေ။ ကနွော့ယ်ကခြကြကြလည်း ပြင်းတယ်။ အစေ့ကို တပြှတပြှှတစြုပတ်ော့ မမ လူးလှိမ့န်တယ်ေ။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ”
“အိုး မောင် အားးး မောင်”
မမအသံတွေ အဆကမြပြတ် ညည်းလာတယ်။
“မမ မောငလြိုးချင်ပြှီ”
“မောင့သ်ဘောပါ မောင်”
မမကို လီးမစုပခြိုင်းသေးဘူး။ သူလီးစုပခြငွတ်ဲ့ ဆန်ဒတွေ တဖြားဖြား ပေါလြာစရမေယ်။ အခုတော့ ပထမဆုံး မမကို အပိုငကြိုငန်ိုငဖြို့ အရေးကြီးတယလြေ။ ဒီတော့ မမစောကဖြုတထြဲ လီးရညဝြငဖြို့ အရေးကြီးတယ်။ ကနွောြ ဘောင်းဘီနှင့ြ အတွင်းခံ ခွှတလြိုကတ်ော့
“အယ် မောငရြယ် ကြီးလှခညွလြားကြာ”
ကနွောြ့လီးကို ကြည့်ပြှီး မမက ပြောတယ်။ ကြီးတာတော့ လုံးပတ် တဈလကမြခွဲလောကရြှိပြီး အရှညကြ ခုနှစ်လကမြနီးပါး ရှိတယလြေ။ မမအဖုတကြို လီးနှင့တ်ေ့ပြီး ဖိခလွိုကတ်ယ်။
“ဇွိ ဗြိ ဗွဈ ဗွဈ ”
“အာ့ မောင် အိုးးး အာ့ အင်း ဟင်းးးဟင်း”
လီးက စောကဖြုတထြဲ တဇွိဇွိ ဝငန်တော။ အလိုးမခံရတာ ကြာလို့လား မသိဘူး နည်းနည်းတော့ စေးပိုငန်တောပဲ။ မောင့လြီးဝငလြာတော့ အရမ်းကို ဖီးတကလြာတယ်။ အလိုးမခံရတာ ကြာပြီမို့လား မသိ အရမ်းကို ကောင်းလှန်းတယ်။ မောင့လြီးကြီးရဲ့ ထိပဖြူးကြီးဝငလြေ မကြလြုံးလေးကို မှေးစင်းပြီး ညည်းမိတယ်။ သူ့လီးဒဈကြီးက အဖုတအြတွင်းသားတွကေို ပြတတ်ိုကသ်ှားလေ ဇိမအြရမ်းရှိလေ။ လီးကြီးကြီး ရှညရြှညကြ စွဲမကလြောကတ်ယ်။
ကနွောလြည်း မမနို့ကို တဈလှည့စြီ ကုန်းစို့ရင်း တဈခကြခြငွြး လိုးလိုကတ်ယ်။
“ဗစြျ ဖြတ် ဘှတ် ဖြတ် ဖြတ် ဘှတ်”
“အိုး ရှီးး ရှီးးး ရှီးးး အိုးးး ကောင်းလိုကတ်ာ”
ကမွ ကောင်းလှန်းလို့ ယောငပြှီး အသံထွကသ်ှားတော့
“မ မောငလြိုးတာ ကောင်းလား”
“အင်း ကောင်းတယ်.. မောင်”
မမ ကောင်းနပြေီလေ အရှကန်ည်းလာပြီ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ကနွော့ကြွောကို ကုတဖြကပြှီး ဆောင့ခြိုင်းနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း မှနမြှနလြေး လိုးလိုကတ်ယ်။
“ဘှတ် ဖန်းး ဖန်းး ဖန်းးး ဘှတ် ဖြတ် ဘှတ် ”
“အာ့ ရှီးးး ကောင်းတယ် အိုး ရှီးး ရှီးးးး”
မမ ပြီးတော့မယမြှန်းသိလို့ မမ မှနမြှနမြှနပြှီးအောင် လိုးလိုကတ်ယ်။
“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်း ဖန်း ဖတ် ဖတ် ဖန်း”
ဆောင့ခြကြတ်ှေ ပိုမှနလြာသလို မမညည်းသံတွေ ပိုထွကလြာပြီး
“အာ့ ရှီးးး ရှီးးးး အိုးးးး ပြီးပြီ ပြီးပြီ အိုးးး”
မမတဈယောကြ လူးလှန့ကြာ ပြီးသှားတော့ ကနွောလြည်း ရပလြိုကတ်ယ်။
“မောင် ဆကမြလုပဘြူးလား”
“မမ မောငလြည်း လီးစုပခြံချင်သ်ေးတယ်”
မမ တဈခကြြ တွဝသှေေားသေးတယ်။
“မမ မခံချင်တ်ော့ဘူးလား”
ကမွ တွေးမိတယ်။ လီးစုပတ်ာ ဘာမှမထူးဆန်းဘူးလေ။ မောငလြေးက ထပလြိုးတာကိုလည်း လိုချင်သ်ေးတယ်။ ကမွ အလိုးမခံမခံရတာ ကြာပြီမို့ အကြာကြီးကို အလိုးခံချင်သ်ေးတာမို့
“လာလေ မောင်… မမ စုပပြေးမှာပေါ့”
ကနွောြ အရမ်းကြိုကသ်ှားပြီလေ။ WY အရှိနလြေးက အရမ်းကောင်းတယ်။ ဘိန်းစားမိန်းမခစွတ်ဲ့ ကြာကြာလေး မှိန်းပြီး လိုးနိုငတ်ယလြေ။ အခုတော့ မမ ကနွော့လြီးကို အသအချော စုပပြေးနတယ်ေ။ ကနွောလြည်း ကြနပေလြောကတ်ဲ့အထိ အစုပခြံပြီးမှ
“မမ ကနွောလြိုးတော့မယ်။ ကုန်းပေးပါလား”
“အင်း ကုန်းပေးမယ် မောင်”
မမဖငကြုန်းပေးတော့ ကတွောြ နောကကြနပြေီး ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ခါးလေးခွကထြားတော့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းတွကေ နောကကြို ပြူးထွကန်တယ်ေ။ စောကဖြုတဝြကိုတေ့ပြီး လီးကိုဖိခလွိုကတ်ယ်။
“ဇွိ ဗြိ ဗစြျ ဖြစ် ဖြစ် ”
“အာ့ မောင် ဖြေးဖြေး…. မောင့ဟြာက ရှညတ်ယ်”
“ဟုတကြဲ့မမ”
ကနွောလြည်း ဖြေးဖြေးချင်ြး လိုးဆောင့လြိုကတ်ယ်။
“ဘှတ် ဖြတ် ဘှတ် ဖြတ် ဖတ် ဖတ်”
“အာ့ အင်းး ဟင်းးးးးး”
တောတ်ောကြှာကြာလေး လိုးဆောင့လြိုကတ်ော့ မမက
“ရပြီမောင် မမခံနိုငပြှီ”
ကနွောြ အရှိနလြေးတငပြှီး တဇွပဇြှပမြှညအြောင် လိုးလိုကတ်ယ်။
“အာ့ ရှီးး ရှီးးး… မောင်… မ အရမ်းကောင်းလာပြီ”
မမပုခုံးကို လှမ်းဆှဲပြီး အားရပါးရ လိုးလိုကတ်ော့ မမပြီးချင်န်ပြေီမှန်း သိလာတယ်။ ကနွောလြည်း သုတမြထိန်းတော့ဘဲ အာရုံနှစ်ပြီး လိုးလိုကတ်ော့တယ်။
“ဘှတ် ဖြတ် ဖန်း ဖန်းး ဖန်းးးး”
“အာ့ အိုးး ရှီးး ရှီးးးး မ ပြီးတော့မယ်”
“မောငလြည်းပြီးတော့မယ် မ”
“အင်း အင်းး မောင်”
“ဖြတ် ဖတ် ဘှတ် ဘှတ် ဖန်း ဖန်းး”
“အာ့ ရှီးး ရှီးးးး ပြီးပြီ မောင် အားးးး”
ကနွောလြည်း မမခါးကို ထိန်းကိုငပြှီး အခကြတ်ဈရာလောကြ ပစ်ဆောင့လြိုကတ်ာ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားတော့တယ်။
“ဟားးး ကောင်းလိုကတ်ာ မရာ အရမ်းခစွသ်ှားပြီ”
“မလည်း မောင့ကြို ခစွပြါသတဲ့ရှင်”
“မောင် မပြနတ်ော့ဘူး၊ ဒီမှာပဲ နတေော့မယ်”
“မောင် လကမြထပဘြဲ အတူနလေို့ မဖြစ်ဘူးလေ”
“အင်း ဘာဖြစ်လို့လဲ မ”
“မမကို လူတွပြေောလိမ့မြယ်”
“ဒါဆိုလည်း လကထြပလြိုကကြှတာပေါ့ မရယ်”
အဲဒီနေ့ကစပြီး ကနွောတ်ို့ လကထြပလြိုကတ်ယ်။ လကထြပပြှီးတော့ မမကို ကနွောြ လိုးချင်သ်လို လိုးလို့ရသလို ကနွောလြည်း ငှပေုံပေါစြံရတဲ့ ငှကြေေးလေး ဖြစ်ပြီလေ။ သိတယမြလား ငှပငေန်ားတော့ ငှကြေေးတဲ့။
————————————————
🏵️ အပိုင်း ( ၂ ) 🏵️
ကြောကြွောြ အရမ်းပြောခြဲ့ရပြီ။ အခုဆိုရင် မမဟာ ကနွောရြဲ့ လကခြုပထြဲက ရဖြစ်ေပြီ။ မမအနားမှာ ခစွစြကားလေးတွပြေောပြီး မမကို အမွိုးမွိုး လိုးနိုငပြှီလေ။ မမကို လီးရညပြါ သောကခြိုင်းနိုငတ်ယ်။ ဖငလြိုးမလား မမက အဆငသ်င့ပြဲ။ sex ကိဈစနှင့ြ ပတသ်ကရြင် မမရော ကနွောပြါ မတင်းတိမန်ိုငဘြူး။ မမကို အကြိုကြ လိုးဆောခြှင့ရြပမယေ့ြ လူစိတဆြိုတာလည်း အဆန်းသားလေ။ အသကကြှီးကြီး လိုးပြီးရင် ငယင်ယလြေးကိုပါ လိုးချင်သ်ေးတာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ အခုကတော့ မမကိုပဲ အပီလိုးပြီး မမကို လိုသလို ကြိုးဆှဲလို့ရအောင် ကြံစညန်တောပါပဲလေ။
မမကို ယူလိုကလြို့ တဈဖကကြ အပေါင်းအသင်းတွကလေည်း ကြှကဖြငွြးလို့ ပြောချင်ကြှတယ်။ ဒါတွကေ မကြာခငမြှာပဲ ပပြောကသ်ှားတာပဲလေ။ ဘာလို့လဲဆိုတော့ ကနွောကြ ငှလွှေံနပြေီ။ အပေါင်းအသင်းတွကေို ကြှေးနိုငတ်ယ် မှေးနိုငတ်ယ်။ အရငကြ ဆယဂြဏန်း မကိုငဖြူးပမယေ့ြ အခုဆိုရင် LV brand တံဆိပ် ပိုကဆြံအိတမြှာ တဈသောင်းတနတ်ဈစည်း အမြဲပါတယ်။ မမရဲ့ အဆကအြသှယကြှောင့ြ ပြဲစားလုပရြင်း ငှပေိုလေးရတယ်။
မမက ကနွော့အြတွကြ အမြဲပေးတယ်။ ဘောဒြါတွလေား လာထားပဲ။ ဘာလုပခြငွလြဲ ဘာသောကမြလဲ ကြိုကတ်ာလုပခြှင့ရြပြီ။ WY လား အရငကြ ငါးပြားလောကရြဖို့အရေး ခွဈခွုပရြတာ။ အခုလား ခဏခဏဝယရြင် လူသိမှာစိုးလို့ အများကြီး ဝယထြားတာ။ မမက သိတယ်။ အိမကြို ယူမလာဖို့ ပြောတဲ့အတွကြ ကားပေါမြှာပဲထားတာ။ ကားတဈစီး အပိုငပြေးထားတာလေ။ လှှင့ခြငွသ်လို လှှင့လြို့ရတယ်။
KTV လား ခဏခဏရောကပြေါ့။ သိတဲ့အတိုင်းပဲ ကနွောကြ ငလွှံလေ။ ကနွောပြဲ ရှင်းတာ။ အဲဒီမှာစတွေ့တာပဲ။ ကောငမြလေးတဈယောကန်ဲ့ တွေ့တယ်။ ခွန်းခွိုတဲ့။ တဈသကလြုံး အခစွမြရှိခဲ့တဲ့ ကနွောြ ခွန်းခွိုကို ခစွမြိပြီလေ။
ခွန်းခွိုဆိုတာက အသားလေးဖြူဖြေးပြီး အရပ် ငါးပသေုံးလောကရြှိကာ ရငထြှားပြီး ခါးသေးကာ တငသ်ားတွေ လုံးကစွန်တောပါ။ အချောအလှတွကေ ခွန်းခွိုဆီမှာပဲ စုပုံထားသလို ဖြစ်နတော။ တကယဆြို ခွန်းခွိုက ကြှရေုပလြေးလိုပါပဲ။ အကြောင်းမလှလို့ KTV ရောကန်ပမေယေ့ြ အပြငမြှာတွေ့ရင် သူဌေးသမီး ရှူံးလောကတ်ဲ့ ရုပရြညလြေးပါ။ ခွန်းခွိုနှင့ြ နှစ်ယောကတ်ည်း အခန်းတဈခန်းယူပြီး စကားပြောလိုကတ်ယ်။
“ခွန်းခွိုကို ကနွောခြစွတ်ယ်”
“တွေ့တဲ့လူတိုင်း လြှာမှာ အရိုးမရှိတော့ ဒီလိုပဲ ပြောကြတာပဲ ကိုကြောျ”
“ကနွောြ တကယပြှောတာပါ”
“ကိုကြောြ ခွန်းခွိုက KTV မှာ လုပတ်ယဆြိုပြီး လကတ်ည့်စမ်းချင်တ်ာလား ကိုကြောြ”
“မဟုတရြပါဘူး ခွန်းခွိုရယ် တကယခြစွတ်ာပါ”
“ဟင်းး ဟင်းးး ကိုကြောြ ကိုကြောြ။ ကိုကြော့မြှာ မိန်းမကြီး ငုတတ်ုပရြှိနတော ခွန်းခွိုမသိဘူး ထငန်လေား”
“ဟင်းးးး သိတယလြို့ထငပြှီးသား။ မမကို ခစွလြို့ မရဘူးလေ။ ခွန်းခွိုကြမှ ကိုကြောကြ တကယခြစွမြိတာ”
“ကိုကြောရြယ် KTV က မိန်းကလေးတွကေို ပြောနကြေ စကားတွလေား။ တောကြှာ အိမကြမိန်းမကြီး လိုကလြာပြီး ပြသနာရှာရင် ခွန်းခွိုတို့ပဲ နဈနာတယလြေ”
“လုံးဝ ပြသနာမရှာပါဘူး ခွန်းခြို”
“အိမမြပိုငပြဲ ဂေါလြီလုပလြို့ ပြသနာတကကြှတဲ့ လူတွေ အများကြီးပါ”
“ဟင်းးးး အိမမြပိုငဘြူး ဟုတလြား။ ခွန်းခွို အိမလြိုကခြဲ့လေ”
“ခစ် ခစ် ခစ် ခွန်းခြို ယုံရမှာလား”
“ယုံလိုကစြမ်းပါ”
“အင်း ယုံလိုကမြယလြေ”
“အရမ်းခစွတ်ယ် ခွန်းခွိူရယ်”
ကနွောြ ခွန်းခွိုကိုဖကပြှီး နမ်းလိုကတ်ယ်။ ခွန်းခွိုလည်း ပြနတ်ုန့ပြှနန်မ်းပါတယ်။ ခွန်းခွိုရဲ့ စကပကြှားကို လကလြွှိုသှင်းလိုကပြှီး အဖုတဆြီကို လကန်ှင့ပြှတလြိုကတ်ယ်။
“အာ့ ကိုကို ဝိတတ်ာတွလောမယ် ”
“ပိုကဆြံပေးထားပြီး မလာဖို့ ပြောထားတယ်”
“ဟှန်း ဒါမွိုးဆို တောတ်ောတ်တတ်ယ်”
“ခစွခြငွလြို့ပါ ခွန်းခွိုရယ်”
“ကိုကိုရယ် ဒီမှာ မလှတလြပဘြူးလေ”
“ဒါဆို ဟိုတယလြဈကြမယလြေ”
“ခွန်းခွို section မပြည့သ်ေးဘူး ထွကလြို့ရမှာ မဟုတဘြူး”
“ဟာ ခွန်းခွိုကလည်း ဘာမှကြောကမြနနေဲ့။ မနန်ဂွောကို ပြောလိုကြ။ ခွနခြွို section အပြည့ြ ပေးလိုကမြယလြေ”
“အင်း အာ့ဆို ပြောလိုကမြယ်”
ခွန်းခွို ထွကသ်ှားပြီး ပြနဝြငလြာတယ်။
“ရပြီ ကိုကို။ ဘလြပေါ တဈခါတည်း တွကခြိုင်းထားတယ်”
“အင်း အဆငပြှတောပေါ့။ ရော့ ခွန်းခွို ရှင်းလိုကတ်ော့”
ငှရှင်ေးပြီး ခွန်းခွိုနဲ့ KTV က ထွကကြာ ဟိုတယကြို လဈခဲ့လိုကတ်ယ်။ ဟိုတယရြောကမြှ
“ကိုကို ခွန်းခွိုကို တရားဝင် လကထြပမြှာလား”
“ဘာလို့မေးတာလဲ ခွန်းခြို”
“မေးရမှာပေါ့။ ခစွတ်ယဆြိုပြီး အနိုငကြငွ့ပြှီး ပစ်သှားရင် ခွန်းခွိုပဲ နဈနာရမှာလေ”
“ဘယတ်ော့မှ မပစ်ဘူး၊ တရားဝင် လကထြပမြှာ”
“ကိုကို့မယားကြီး ဘယလြိုလုပမြှာလဲ”
“ကြာရှင်းပစ်မှာပေါ့”
“တကယန်ောြ ကိုကို”
“အင်းပေါ့ ခွန်းခြို”
“ဟိ ဒါမှ ဒို့ကိုကိုကြ”
ခွန်းခွိုက ကလေးတဈယောကလြို ကနွောြ့လညပြင်းကိုဖကပြှီး နှုတခြမ်းကို နမ်းလိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း ခွန်းခွိုကိုဖကရြင်း ခွန်းခွိုစကပကြို အပေါလြှနတ်ငကြာ ခွန်းခွိုရဲ့ပငတ်ီကို ဆှဲခလွိုကပြှီး တငသ်ားနှစ်ဖကကြို ဆှဲညှဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ လကခြွောင်းတွနေဲ့ ခွန်းခွိုရဲ့ အဖုတကြို နှိုကလြိုကတ်ော့တယ်။
အရညလြေး စိုသလိုဖြစ်နတေဲ့ ခွန်းခွိုအဖုတကြ ခွှဲကြိကြိလေး ဖြစ်နတေော့ ခွန်းခွို စိတပြါနပြေီဆိုတာ သိလိုကပြှီး ခွန်းခွိုရဲ့ အင်ျကြီကိုပါ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ဘရာခွိတကြိုဖြုတခြလွိုကရြာ ခွန်းခွိုရဲ့ နို့အုံ ထွားထွားလေးက ပေါလြာတယ်။ နို့အုံကြားကို နှာခေါင်းနဈလိုကပြှီး ပြတလြိုကကြာ နို့ခွိုခွိုကို စို့လိုကတ်ော့တယ်။
“ပြှတ် .. ပြှတ် .. ပြှတ် ”
“အာ့းး ရှီးး အိုး ကိုကို”
သိတဲ့အတိုင်းပဲလေ။ အအိုတဈယောကတ်ောင် ပျိုလဲဆင်းခဲ့တဲ့ အနှိုးအဆှ အပြုအစုမှာ ခွန်းခွိုလည်း ယိုငလြဲခဲ့ပြီလေ။ နို့ကို တပြှတပြှှတစြို့ရင်း စောကစြေ့လေးကို ပြတပြေးလိုကတ်ယ်။
“အာ့ ရှီးးး ရှီးးး အိုး ”
ညည်းသံထွကလြာသလို စောကရြညတ်ှေ စီးထွကလြာတယ်။
“အားးး ရှီးး ကိုကို အာ့ အင်း ဟင်းးး ဟင်းးး”
နို့သီးလေးတွေ ထောငထြလာသလို စောကစြေ့လေးလည်း မာလာတယ်။ ခွန်းခွိုရဲ့ ညည်းသံတွေ အတောလြေး ဆူညံလာတယ်။ ခွန်းခွိုရဲ့ ကာမတံခါးကို ပြင့စြဖေို့အတွကြ ခွန်းခွိုစောကဖြုတကြို မကြန်ှာအပပြှီး မာနတေဲ့ စောကစြေ့ခွှနခြွှနလြေးကို စတငပြှီး စုပလြိုကတ်ယ်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
“အိုး အမေ့ ရှီးးးး ရှီးးး အိုးးး အားးးး ရှီး”
ခွန်းခွို စုပသ်ပသ်ံ ညည်းတွားသံတွေ လှှင့ထြှကလြာလာသလို လကကြ အိပရြာခင်းတွကေို ဆှဲကိုငပြှီး ခါးအောကပျိုင်း ကြှတကလြာတယ်။ အကြဲကြောင်းလေးထဲ လွှာထိုးသှင်း မှှလေိုကတ်ယ်။
“ပလပ် ပလပ် ပလပ်”
“အိုးး ရှီးးး အားးးးးး ရှီးးးး ကိုကို အားး ခွန်းခွို မနနေိုငတ်ော့ဘူး”
စောကရြညတ်ှေ ရှှဲရှှဲစိုပြီး ကနွော့ပြါးစပထြဲမှာ ပပြနေတယ်ေ။ ကာမနှင့ပြတသ်ကရြင် တဏှာကြီးတဲ့ ကနွောြ လွှာကို အပြားလိုကလြုပပြှီး ခွန်းခွိုရဲ့ပေါငကြို မတငပြှီး စအိုစူစူလေးကနေ အပေါထြိ ဆှဲတငယ်ကလြိုကတ်ယ်။
“အားး ရှီးးးးး ကိုကို အားးး တောပြှီ အားး”
ခွန်းခွို ကနွော့ရြဲ့ အနှိုးအဆှမှာတင် တဈခွီပြီးသှားခဲ့ပြီ။
“ခွန်းခြို ကောင်းလား”
“ဟင့ျ… ကိုကိုနောျ”
“ကိုကို့ကိုလည်း လုပပြေးပါကြာ”
“ကိုကို လုပပြေးလို့သာ ခွန်းခွိုလုပရြမှာ ခွန်းခွို မလုပတ်တဘြူး”
“ကိုကို သငပြေးမယလြေ”
“ဟုတကြဲ့ ကိုကို”
ခွန်းခွိုကို အိပရြာပေါကြ ဆှဲထူပြီး ကနွောကြ မတတ်ပရြပကြာ ခွန်းခွိုပါးစပန်ား တေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ ခွန်းခွိုလည်း နှုတခြမ်းလှှာလေးဟကာ ငုံစုပပြေးတော့တယ်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ်”
“ခွန်း ဒဈကို လွှာနဲ့ယကပြေး”
ခွန်းခွိုလည်း ကိုကိုကြနပေအြောင် ဒဈဖြားကို လွှာဖြားနှင့ြ ရဈပတပြေးပြီး လီးထိပဝြကို လွှာဖြားနှင့ြ ထိုးပေးလိုကတ်ယ်။
“အိုးး ရှီးးး ရှီးးး ကောင်းလိုကတ်ာ”
ကနွောလြည်း အောည်ည်းမိတယ်။ ခစွမြိသူရဲ့ အကြငန်ာပေးမှုကို ခံယူလိုကရြလို့ ကြနပေမြိတယ်။ ကြာကြာ လီးစုပမြခိုင်းချင်တ်ော့ဘူး။ လိုးချင်လြာတာကြောင့ြ.
“ခွန်း အိပတ်ော့ ကိုကိုလုပတ်ော့မယ်”
“အင်း ဖြေးဖြေးလုပန်ောြ ကိုကို ခွန်းကြောကတ်ယ်”
ခရာတာတာ ပြောတတတ်ဲ့ ခွန်းကို အရမ်းခစွမြိပြနတ်ယ်။
ခွန်းခွို ပကလြကကြလေး အိပပြေးလိုကတ်ော့ ကိုကိုက ခွန်းခွိုပေါငကြှားထဲဝငပြှီး သူ့လီးကြီးကို တေ့ကာ ဖိခလွိုကတ်ယ်။
“ဗစြျ ဗစြျ ဗွိ ဖောကျ ဗစြျ”
“အာ့ အင်းး ဟင်းးးး ဟင်းးး”
လီးကြီးက ခွန်းခွိုအဖုတထြဲ ထိုးခွဲဝငလြာပြီး တင်းကြပကြာ ဝငသ်ှားတော့တယ်။ ခွန်းခွိုလည်း နာသှားတာကြောင့ြ ကိုကို့ရငဘြတကြို တွန်းလိုကမြိပြီး
“အာ့ နာတယ် ကိုကို”
“အစမို့ပါ ခွန်းရယ်”
ကနွောလြည်း ခွန်းခွိုကို ပြောလိုကပြှီး ခွန်းခွိုရဲ့နို့ကို စို့လိုကတ်ယ်။
“ပြှတ် ပြှတ် ပြှတ် ”
“အာ့ အင်းး ဟင်းးးး အင်းးး”
ခွန်းခွို ညည်းသံတွေ ထွကလြာမှ လီးသှင်းတာကို ဆကလြှုပရြှားလိုကတ်ယ်.။
“ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဘှတ် ဘှတ် ဖတ်”
“အာ! အင့ျ! အင့ျးး ဟင့ျ ဟင့ျ အင်းးး”
ခွန်းခွိုစောကဖြုတ် လှုပရြှားလာမှုကြောင့ြ ခွန်းခွို အရသာတွေ့နပြေီဆိုတာ သိလိုကရြတဲ့အတွကြ
“ခွန်းးး ကိုကို နည်းနည်းကြမ်းချင်ပြှီ”
“အင်း ကြမ်းလေ ကိုကို”
“ဗစြျ ဘှတ် ဖြတ် ဘှတ် ဖြတ် ဖန်းဖန်းး”
“အာ့ ရှီးးးး ရှီးးး အာ့ အင့ျ ဟင့ျ အင့ျ ”
လိုးခွိန် ဆယမြိနဈလောကပြဲ လုပရြသေးတယ်။ ခွန်းခွို ပြီးသှားပြီ။ ကနွောလြည်း ခွန်းခွိုပေါငကြို အပေါမြတငပြှီး အားနှင့ပြဈဆောင့လြိုကတ်ော့ ကနွောလြည်း ပြီးသှားကာ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားတော့တယ်။ သုတထြှကသ်ှားလို့ ပြော့သှားတဲ့ လီးကို အပြငထြုတလြိုကတ်ော့.
“အားးး ကိုကို အရမ်းနာနပြေီ”
“အစမို့ပါ ခွန်းရယ် နောကဆြို မနာတော့ဘူး”
“ဟင်းနောြ ကိုကို ခွန်းကို လုပပြှီးပြီဆိုတော့ ပစ်မသှားရဘူး”
“ဘယတ်ော့မှ မပစ်ပါဘူး ခွန်းရယ်”
ခွန်းခွိုကို နမ်းလိုကပြှီး ဖကထြားလိုကတ်ယ်။
“နောကတ်ဈကြိမလြောကြ လုပခြငွသ်ေးတယ် ခွန်းရယ်”
“အရမ်းနာနလေို့ပါ ကိုကို နောကမြှလုပတ်ော့နောြ”
“အင်းပါ ခွန်းရယ်”
ခွန်းခွိုကိုဖကရြင်း ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကြ အိပပြွောသ်ှားတော့တယ်။ ညနစေောင်းမှ နိုးလာပြီး ခွန်းခွိုကို လိုကပျို့ကာ အိမပြှနလြိုကတ်ော့တယ်။
———————————————–
🏵️ အပိုင်း ( ၃ ) 🏵️
ကနွောြ အရမ်းပြောရြပြီ။ ကံဇာတာတွေ အရမ်းကောင်းနပြေီ။ မမက ငှပေေး၊ ခွန်းက အခစွတ်ှပေေးပေါ့လေ။ ကံဇာတာ ကောင်းနပြေီဆိုတော့ မမကိုလည်း လှည့လြို့ရပြီထငန်တော။ တဈနေ့တဈနေ့ ခွန်းဆီကို နေ့ခင်းပိုင်းသှား၊ ညမှာ မမနဲ့နတယ်ေ။
ဒါပမယေ့ြ ခွန်းဆီပဲ စိတကြရောကန်တေော့ မမနဲ့ဆို မလန်းဘူး။ WY လေးရဲ့ အစွမ်းနဲ့ပဲ လိုးနရတော။ တဖြေးဖြေးနဲ့ ခွန်းဘကကြလည်း အဆင့တ်ှတေိုးပြီး အိမကြိုလိုကလြာချင်တ်ယတ်ဲ့။ မမကလည်း ကနွော့လြကခြုပထြဲက ရေ ဖြစ်နပြေီဆိုတော့လည်း ခွန်းကို ခေါလြာခဲ့တယ်။
“မမ ဒါ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးလေ၊ ခွန်းခွိုတဲ့”
ခွန်းခွို ကနွော့ကြို မကြစြောင်းထိုးကြည့်တ်ယ်။ ကနွောြ သိတယ်။ ကနွော့ရြဲ့ ခစွသ်ူပါလို့ မိတဆြကမြပေးလို့လေ။
“အောျ အေး ညီမလေး။ ညီမလေးနဲ့သိတာ ကြာပြီလား”
“ကြာပြီ အနတ်ီ”
သိသိကြီးနှင့ြ ခွန်းခွို ဒေါပျိုးပန်းခွီကိုရှဲ့ပြီး အနတ်ီလို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ လူကဲခတမြညံ့တဲ့ ဒေါပျိုးပန်းခွီ ကောင်းစွာသဘောပေါကလြိုကတ်ယ်။ ဒီကောငမြလေး အခွိုးက ပမာမခန့ဆြိုပြီးတော့ပါ။
“ကဲ အအေးသောကပြါဦး ”
“မောင် ခဏလိုကခြဲ့ဦး”
“မမကလည်း ဧည့သ်ညရြှိနတောကို”
“အင်းပါ မောင်”
အအေးသောကပြှီး ကနွောြ ခွန်းကိုခေါပြှီး လိုကပျို့လိုကတ်ယ်။
“ကိုကို ဒီကောငမြကြီးက ကိုကို့အပေါြ နိုငန်သလေိုပဲ”
“ခွန်းကလည်း မနိုငပြါဘူး”
“ခွန်းကို ပစ်ထားလို့ မရဘူးနောျ ကိုကို”
“ဘာလို့ ပစ်ထားရမှာလဲ ခွန်း”
“ကိုကို ဒီကောငမြကြီးကို မပစ်နိုငဘြူးလား။ ခွန်းက နှစ်ယောကမြပေါင်းနိုငဘြူး”
“မပေါင်းပါဘူး ခွန်း”
“ဒီကောငမြကြီးက အခုထိ တဏှာရူးနတေုန်း၊ အသကမြှအားမနာ”
“အင်းလေ သူတဏှာရူးပြီး ကိုကို့ကို ထောငဖြမ်း ထားတာ”
“ဒါဆိုလည်း ကြာရှင်းလိုကတ်ော့”
“ဘယလြိုလုပမြှာလဲ”
“ကိုကို တဏှာရူးမကြီးကို နှိပစြကလြေ။ ကြာကြာမခံနိုငပြါဘူး”
“အင်း ဟုတတ်ယ် ကိုကိုလုပလြိုကမြယ်”
“ညရောကရြင် အပီလုပပြဈလိုကြ”
“အင်း ကိုကိုလုပမြယ်”
ကြှနတ်ောြ အိမပြှနလြာတော့
“မောင် နေ့လညကြ ကောငမြလေးနဲ့ မောငန်ဲ့ ဘယလြိုပတသ်ကတ်ာလဲ”
“ဘာမှမပတသ်ကဘြူး သူငယခြငွြးပဲ”
“ရှုပမြယလြို့ မကြိုးစားနဲ့ မောင်”
“ဘာရှုပန်လေို့လဲ”
“မောင် မက လူကဲခတမြညံ့ဘူး မောင်”
“သိတယ်”
“မောငအြပြငမြှာ မရှုပန်ဲ့ မောင့အြတွကြ မက အကုနလြုပပြေးနိုငတ်ယ်”
“အင်း အဲဒါဆိုရင် အခုမောငလြုပမြယ်၊”
“မောင် မကို တမငရြှဲ့နတောလား”
“မရှဲ့ဘူး”
“မောင် မကို တဈခွန်းမကနွြ ပြနပြှောနပေါလား။ ဒီကောငမြက မောင့ကြို ဘာဆေးတွေ ကြှေးထားလို့ တဈခွန်းမကနွြ ပြနပြှောနတောလဲ”
“မ သူများကို ထည့မြပြောနဲ့။ မက မောင့အြတွကြ အကုနလြုပပြေးနိုငတ်ယဆြို”
“ဒါပမယေ့ြ မောင့ကြိုတော့ ကြာမပေးနိုငဘြူး”
“ကြာဖို့ပြောနတော မဟုတဘြူး”
“အခု မောင် မကိုလိုးချင်န်ပြေီ၊ အခုခံပေးတော့”
“မောင် လုပခြငွရြင် ကြိုကသ်လိုခိုင်းတော့”
“လာ အခုလီးစုပပြေး”
“စုပပြေးမယ်”
ကနွောြ မရဲ့ရှေ့မှာ ပကလြကလြှန် အိပလြိုကတ်ယ်။ မက ကနွော့လြီးကို စုပတ်ယ်။
“ဖငပြါယကပြေး”
“မောင်”
“မပဲပြောတယလြေ အကုနလြုပပြေးနိုငတ်ယဆြို”
“အင်းပါ မောငသ်ာ မနကဖြှန် အပြငမြထွကန်ဲ့”
မကပြောပြီး ကနွော့စြအိုကို ယကပြေးနတယ်ေ။ တမငပြဲ ခိုင်းထားတာပါ။ ဖငယ်ကပြေးပြီးတော့
“လာ မ မဖငကြို လိုးမယ် ကုန်းပေး”
မက ကနွော့အြမိန့ြ ဘယလြှနဆြနန်ိုငမြှာလဲ။ မဖငပြေါကဝြကိုတေ့ပြီး လီးကိုဖိခလွိုကတ်ယ်။
“တံတွေးမကူ ဂယွမြကူပဲ အနုနည်းနဲ့ စပြီး နှိပစြကတ်ော့တာပါ”
“ဗစြျ ဘှတ် ဘှတ် ဖြတ်”
“အာ့ အိုးးးး နာလိုကတ်ာ”
ကနွောြ မရဲ့ဖငကြှီးကို တဖနွြးဖနွြး ရိုကလြိုကတ်ယ်။ တငပြါးမှာ ကနွော့လြကခြွောင်းရာတွေ ရဲတွတပြှီး အရှိူးတွပေေါလြာတယ်။
ဒေါပျိုးပန်းခွီက မောငန်ှိပစြကန်ပြေီလို့ သဘောပေါကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ မောင့ကြို မဆုံးရှုံးဖို့က အရေးကြီးတယလြေ။ ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်း လိုးနတေော့ ဖငဝြတွေ ကြိမ်းစပန်တော။ ကမွလေ လကဖြဝါးကို တံတွေးထွေးခပြှီး ဖငဝြကို လှမ်းသုတလြိုကတ်ယ်။ မောငကြ ကမွဆံပငကြို ဆှဲပြီး ကြမ်းကြမ်းတမ်းတမ်းကို လိုးနတော ကမွမှာ ခါးခွကထြားပြီး ခေါင်းကိုမော့ထားရတယ်။
“ဘှတ် ဖတ် ဖြတ် ဖန်းး ဖန်းးး ဖန်းးး”
“အိုး အာ့ အင်း ဟင်းး ဟင်း သပေါပြီ။ မောင် နည်းနည်းလျှော့ဦး”
အရမ်းကြမ်းလှန်းတာကြောင့ြ ကမွမှာ အောဟြဈပြောပမယေ့ြ မောငကြတော့ လုံးဝမလွှော့
“ဗစြျ ဗြ ဗွိ ဖန်းး ဖန်းး ဖန်းး”
“အာ့! အင့ြ အိုး မောင် မဖငတ်ှေ ကြဲပါပြီအား”
ဆံပငလြည်း ဆှဲဆောင့ပြှီး တအားလိုးသလို တငပြါးကိုလည်း တဖနွြးဖနွြး ရိုကတ်ာကြောင့ြ မကြရြညတ်ှပေါ စီးဆင်းလာတော့တယ်။ နာရီဝကလြောကြ လိုးလိုကတ်ဲ့အခါ ကမွ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ရှေ့ဟတထြိုးလဲသလို ဖြစ်လာတယ်။ ဆံပငဆြှဲဆောင့ထြားလို့သာ ကမွမှာ မလဲနိုငတ်ာပါ။ လိုးချင်သ်လောကသ်ာ လိုးပတေော့လို့ စိတဆြုံးဖြတထြားလိုကကြာ ဖငဝြကို တတန်ိုငသ်လောကြ ဖြင့ပြေးထားလိုကရြတယလြေ။
ကနွောလြည်း တင်းပြီး ဖင်းခညွြးကို လှိမ့လြိုးလိုကတ်ယ်။ ထိန်းမထားနိုငတ်ဲ့ ဖငကြ အသံထွကပြှီး အီးစပါ ထွကလြာတော့တယ်။ ကနွောလြည်း တမငလြိုးတာမို့ ခွီးထွကလြာအောင် လိုးလိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း ပြီးချင်လြာတဲ့အခါ လိုးတာရပလြိုကပြှီး
“မ.. ဒီဖကကြိုလှည့ြ”
မမကြန်ှာမှာ မကြရြညစြတွနေဲ့ လှည့လြာတယ်။
“ပါးစပဟြပေး”
လီးမှာ ခွီးစတွပနေတေောကို သိပမယေ့ြ ကမွမှာ မောင့အြပြောကို နာခံရတော့တယ်။ မမှာ ကနွော့အပြောကို သိတော့ ပါးစပဟြပေးတယ်။ ကနွောလြည်း အီးတွပနေတေေဲ့ လီးကို သူ့ပါးစပထြဲထည့ပြှီး သူ့ခေါင်းကိုကိုငကြာ ပါးစပကြို လိုးလိုကတ်ယ်။ ခါတိုင်းလိုးသလို ညငသ်ာတဲ့ အလိုးမွိုး မဟုတတ်ော့ဘူး။ သူက ကနွော့ပြေါငကြို တွန်းထားတယ်။ ကနွောလြည်း လီးကို ဝငန်ိုငသ်မွှဝငအြောင် လိုးလိုကတ်ယ်။
“ဝု ဝူး အူး ”
ပါးစပထြဲ လီးဝငန်တေော့ အသံက မထွကန်ိုငတ်ော့ဘူးလေ။ လီးကို လညခြွောင်းအထိ ဝငအြောင် ထိုးထည့လြိုကတ်ယ်။
ကမွမှာ အသကရြှူမှားလောကတ်ယ်။ အမှားမခံနိုငဘြူး ပါးစပကြို ကယွကြယွြ ဟပေးလိုကရြတယ်။ လညခြွောင်းထိ ဝငလြာတဲ့ လီးကို အဆငပြှပြေေ ဝငလြာအောငလြို့သာ အာရုံစိုကရြတော့တယ်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ပါးစောငကြို ချောထြိုးသေးတယ်။ တောတ်ောလြေး လိုးလိုကပြှီးမှ ကမွလညခြွောင်းထဲ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထွကသ်ှားရတော့တယ်။
“မှိုခလွေ ဘာလုပန်တောလဲ”
ကမွမှာ အီးနံ့တွလှေိုငန်တေဲ့ သူ့သုတရြညတ်ှကေို မှိုခလွိုကရြတယ်။
“လီးမှာ ကနွန်တောတွကေိုပါ ယကပြှီး မှိုခွ”
“အင်းပါ မောငရြယ်”
ကနွောလြည်း ကြနပေလြောကအြောင် လိုးပြီး နှိပစြကပြဈလိုကတ်ယ်။ သူ မကြနပေလြို့ ကြာမယဆြိုရင် အေးဆေးလေ။ ပစ်စည်း တဈယောကတ်ဈဝကခြှဲပြီး အေးဆေး လမ်းခွဲရုံပဲမလား။ နောကန်ေ့ ခွန်းခွိုဆီကို သှားမယလြုပတ်ော့
“မောင် ဘယသ်ှားမလို့လဲ”
“ကြုပဘြာသာ ကြုပ် ဘယသ်ှားသှား ခငမြွားအလုပလြား”
“မောငရြယ် မအနား နပေေးပါ”
“ခငမြွား ကြုပကြို ဘာမှမခွုပခြယွန်ဲ့”
“မောင် လုံးဝမသှားရဘူး။ ဟိုကောငမြဆီ သှားမလို့ မဟုတလြား”
“ခငမြွားကြီးကို ပြောပြီးပြီပဲ၊ လာမခွုပခြယွန်ဲ့လို့”
“မောင် မသှားရဘူးဆို မသှားနဲ့”
ကနွော့ကြို အတင်းဖကပြှီး ပြောတယ်။
“မသှားလို့ မဖြစ်ဘူး”
“မောငရြယ် မ ရှိခိုးပြီး တောင်းပနပြါတယ်”
ကနွော့အြနား ဒူးထောကပြှီး ရှိခိုးကာ ကနွော့ြ ခွသလေုံးကို ဖကပြှီး ငိုယိုနတယ်ေ။ အဲဒီအခွိနပြဲ ဖုန်းကဝငလြာတယ်။ ဖုန်းကိုကြည့်တ်ော ခွန်းခွိုဆီကဖုန်းပါ။
“ဟဲလို ကိုကို”
“ပြောလေ ခွန်း”
“ဘာလို့ ခွန်းဆီမလာတာလဲ”
“မမလေ ထွကမြရအောငလြုပန်တော”
“အာ ဒီတဏှာရူးမကြီးတော့ လာပြီး စိတရြှုပအြောင် လုပန်တော”
“ဟုတတ်ယ် ခွန်းရေ”
“စောကကြောငမြကြီးကို ပါးရိုကပြဈ”
ကနွောြ ဖုန်းစပီကာ ဖြင့လြိုကပြှီး
“ဘာပြောတယခြှန်း ကိုကို မကြားလိုကလြို့”
“စောကကြောငမြကြီးကို ပါးရိုကလြိုကလြို့။ တဏှာရူးနတော ပြောကသ်ှားအောင်”
“ကြားလား ပါးရိုကရြမလား”
“မောင် မမှာ ဘာအပြဈရှိလို့လဲ မောင်”
“ကိုကို ခွန်းပြောတာ ကြားလား။ လညမြှိုနင်း ပစ်လိုကြ။ ကိုကိုမလာရင် ခွန်းအကြောင်းသိမယ်”
“ကြုပမြလုပခြငွဘြူး၊ ကြုပခြှထေောကလြှှတ်”
“ကိုကို့ ခွထေောကကြို ဆှဲထားတာလား၊ ဆောင့ကြနထြုတလြိုကလြေ”
“လှှတတ်ော့လို့ ပြောနတယ်ေ။ ခငမြွား ကြုပကြို ကြာရှင်းလိုကတ်ော့”
“မောင်”
“ခေါမြနနေဲ့တော့၊ ခငမြွားမှာရှိတဲ့ပစ်စည်း တဝကခြှဲပေးပြီးရင် ခငမြွားလမ်း ခငမြွားလွှောကြ”
“မောငရြယ် ရကစြကလြှခညွလြား မောင်”
“ဘာမှလာပြောမနနေဲ့တော့ သှားမယ်”
ကမွဘကမြှာ လုံးဝမရှိတော့တဲ့ မောင်။ ကမွအသည်း ကြဲကြအေောင် ခံစားလိုကရြတယ်။ သူက ကမွရှေ့က ကြော့ကြော့မော့မော့လည်း ထွကသ်ှားတယ်။ ယောကြွားဖြစ်ပြီး ပစ်စည်းမကတ်ယ်။ တကယဆြို ကမွအိမမြှာ သူ့လုပအြားနဲ့ ဝယထြားတဲ့ပစ်စည်း ဘာတဈခုမှမရှိဘူး။ သူက တဝကတ်ောင်းသေးတယ်။ သသှေားတဲ့ ယောကြြားမကြန်ှာ ပြေးမှငမြိတယ်။ ကမွ စိတဆြုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ခလွိုကတ်ယ်။ ဒီကောင့်ကို ရှင်းထုတပြဈရမယလြို့။ ဒီကောင် ကမွကို အထငသ်ေးတယ်။ ကမွလည်း အသိများတဲ့ လူပဲလေ။ ဒီတော့
“ဟဲလို ”
“ဦးရဲထွန်း ကမွပိုးပန်းခွီပါ”
“ဟုတကြဲ့အဈမ ပြောပါ။ ကနွောြ ဘာကူညီရမလဲ”
“ကားနံပါတ် /………ကိုဖမ်းပေးပါ။”
“အဈမ အဲဒါ အဈမကား မဟုတလြား”
“ဟုတတ်ယ် ကိုရဲထွန်း”
“ဘာဖြစ်လို့လဲ အဈမ”
“ကြောကြွောြ မူးယဈဆေးဝါး ရောင်းနတော”
“ဟာ ဒီလူတော့ကြာ။ အဈမအိမမြှာရော အဲဒီပစ်စည်းတွေ ရှိနေဦးမယ်”
“အဈမရှာထားပြီး အိမသ်ာထဲ ပစ်ခလွိုကပြှီ”
“ဟုတပြှီအဈမ ကနွောကြှည့လြုပလြိုကမြယ်”
“အိုကေ ကိုရဲထွန်း ကမွ ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ်”
“ဟုတကြဲ့အဈမ။ သူ့ကား ဘယအြနားရှိတာ ကနွောသ်ိတယ်။ အဈမအိမကြ ကားမို့ သတိထားမိတာ”
“ဟုတကြဲ့ ကိုရဲထွန်း”
ကြောကြွောြ အိမကြထွကလြာပြီး ခွန်းကိုခေါကြာ ဟိုတယလြဈလိုကတ်ယ်။ မနေ့ညက မကို လိုးထားလို့ မလိုးနိုငမြှာစိုးတာကြောင့ြ WY ခလွိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဟိုတယမြှာ ခွန်းကိုလိုးပြီး ထွကလြာလိုကတ်ယ်။ လမ်းမှာ ရဲကတားတော့
“ဘာကိစ်စလဲ”
“ရှာဖြခွငေ့ပြေးပါ”
ကနွောြ ခေါင်းနပန်းကြီးသှားတယ်။ WY တွေ ကားပေါမြှာ။ စိတအြေးအေးထားပြီး
“ဘာရှာမလဲ၊ ရော့ဗွာ ဒီမှာ ခငမြွားတို့အတွကြ ပိုကဆြံ”
ငါးထောငတ်နတ်ဈအုပ် ပေးလိုကတ်ယ်။
“ကနွောတ်ို့ တာဝနအြရပါ၊ သတင်းပေးရှိလို့ပါ”
ကြောကြွောြ ကားပေါကြ ဆင်းရတယ်။
“ကိုကို ဘာဖြစ်တာလဲ”
ကနွောြ ပြနမြပြောနိုငတ်ော့ပါ။
“ဗိုလကြှီး ဒီမှာ WY တွပေါ”
“ကြောကြွောြ မင်းကိုဖမ်းလိုကပြှီ။ ကနွတ်ာ တရားရုံးရောကမြှ ရှင်းပါ”
ရဲစခန်းရောကတ်ော့ ဆေးစဈတယ်။ ဆေးကပြါပြီ။ မူးယဈဆေးဝါးတွေ အများကြီးနှင့ြ မိတယဆြိုပြီး ရောင်းဝယ် သုံးစွဲနှင့ြ တရားစွဲခံလိုကရြပါပြီ။ အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ဆယ်။ ကနွောြ ရယပြဈလိုကတ်ယ်။
“ဟားးး ဟားးးး ဟားးးးး”
“သှားပြီ ငါ့ဘဝ ငှပေုံပေါစြံခဲ့ရပမယေ့ြ မထိုကတ်ော့လည်း ထိုကတ်ဲ့နရော ရောကရြပြီပေါ့လေ”
ပြီးပါပြီ။