မထငထြားသော ဘဝငရဲ
ရေးသားသူ – မိုးထကမြှင့ြ
ညအမှောငကြ ကြီးစိုးနသညေ့အြပြင် တိတဆြိတန်သညေ့အြတွကြ ပိုးလေး ရငထြဲ ကြောကရြှံ့လာသည်။ ပိုးလေး ဒီအခွိနမြှ အလုပပြှနရြသည့အြတွကြ မနန်ဂွောကို စိတတ်ိုမိသည်။ ပုံမှန် (ရးဝဝ) အလုပခြွိနကြို အရေးကြီးသညဆြို၍ ပြီးသညအြထိ လုပပြေးရန် ပြောသဖြင့ြ လုပပြေးခဲ့ရသည်။ အခုမှပြီးသှား၍ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ (၁၂း၄၈)။
မနန်ဂွောမှ အိပရြနပြှောသောလြည်း ပိုးလေး မအိပရြဲ။ ဒီလူကြီးက နှာဘူးကြီးဟု သူငယခြငွြး ခိုငသ်ူဇာ က ပြောဖူးသည်။ ထို့အပြင် ပိုးလေးကိုလည်း တဏှာမကြလြုံးများဖြင့ြ ခဏခဏ ကြည့်သ်ညလြေ။ ထို့ကြောင့ြ ပြနလြာခဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။
ပိုးလေးတို့အိမကြ မဝေးပါ။ ကားမှတတ်ိုင် တဈတိုငစြာလောကသ်ာ ဝေးသည်။ သို့သောြ လူပြတသ်ည်။ နေ့ခင်းပိုင်းတောင် လူသှားလူလာ သိပမြရှိ။ ည (၁းဝဝ) ဆိုတော့ ပြောဖြယရြာမရှိ။ အမှောငထြုအတွင်း လမ်းလွှောကရြင်း စိတခြှောကခြှားလာသည်။ အသံကြား၍ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ောလြည်း မညသ်ူမွှမရှိ။ ကြောကစြိတကြ ပိုမိုကြီးစိုးလာလသည်ေ။
“ဒုတ်.. အင့ျ”
အခွိနကြ ၃ စကျကန့လြောကသ်ာ။ ပိုးလေးခေါင်းကို မာကြောသော အရာတဈခု ပြင်းထနစြှာ ကရွောကလြာကာ မေ့မွှောသှားပါတော့သည်။
———————————————-
ပိုးလေး သတိရရခွင်း ပထမဆုံးအသိက ခေါင်းမူးနခွင်ေးနှင့ြ မဲမှောငန်ခွင်ေးသာ။ လကကြိုလှုပကြှည့မြိတော့ လှုပ်၍မရ။ လကန်ောကပြှန် ကြိုးတုပခြံထားရမှန်း သိလိုကသ်ည်။ မကြလြုံးဖြင့သ်ောလြည်း ဖြင့မြရ၊ အဝတမြည်းနှင့ြ ပိတခြညွထြားသည်။ ခွထေောကကြိုလည်း ခညွထြားသည်။ ပါးစပတ်ော့ ပိတမြထားပါ။ အောဟြဈရန် စိတကြူးမိသောလြည်း ဘယကြိုရောကန်မှန်ေး မသိသဖြင့ြ မအောဖြစ်လိုကြ။ ဘယရြောကန်ပေါလိမ့ဟြု တွေးမိသည်။
မိမိ အခုရောကန်သေော နရောမှာ ဘယန်ရောနည်း။ အနည်းငယ် လှုပန်သဖြေင့ြ မှပေေါတ်ှင် မဟုတမြှန်း သိသည်။ လှိုင်းစီးနရသေလို ခံစားမိသောကြောင့ြ သင်ျဘောပေါတ်ှငလြားဟု ထငမြိသည်။
“ကြှီ…..”
တံခါးဖြင့သ်ံကြားရသဖြင့ြ လန့သ်ှားသည်။ လူတဈယောကြ လမ်းလွှောကဝြငလြာသည်။
“ဟေ့.. မင်းနိုးနပြေီလား၊ ဗိုကဆြာနလေား”
မေးခွန်း နှစ်ခု။ ပထမမေးခွန်းက ဖြစရောမလိုတာမို့ နောကမြေးခွန်းကိုသာ ဖြလေိုကသ်ည်။
“အင်း..ဆာတယ်။ ဒါနဲ့ ကြှနမ် ဘယရြောကန်တောလဲ..”
အဖြသောမက မေးခွန်းကိုပါ ပြနမြေးလိုကသ်ည်။
“မင်းအခု သင်ျဘောပေါမြှာ၊ သှားရမှာက ဂပြနန်ိုငင်ံကို၊။ မင်းမေ့နတော ၂ရကရြှိပြီ၊ ခဏစောင့ြ စားစရာ ယူလာပေးမယ်”
ထိုလူကပြောပြီး အပြငထြှကသ်ှားသည်။ သူမခေါင်းထဲ မေးခွန်းများစွာနှင့ြ ကနွရြဈသည်။ ငါ့ကို ဘာလုပဖြို့ ဖမ်းထားတာလဲ။ ဂပြနန်ိုငင်ံထိတောင် ခေါလြာတာ အကောင်းတော့ မဟုတန်ိုငမြှန်းသိသည်။ ခဏကြာတော့ ခွသေံနှင့အြတူ
“မင်းဟာမင်း စားလို့မရဘူး၊ ငါခွံ့ကြှေးမယ်။ စကားမများနဲ့.. ဘာမှမမေးနဲ့။ ငါကမင်းကို ပို့ပေးရတာကလှဲရင် ဘာမှမသိဘူး။ သိလည်းမသိချင်ဘြူး”
စကားသံက ပြတသ်ည်။ ဘာမှ နောကထြပ် မပြောတော့ ။ ခဏနတေော့ မိမိကို ဆှဲထူပေးသည်။ မိမိထိုငလြကြြ ဖြစ်သှားတော့ ပါးစပဝြသို့ တဈခုခု လာတေ့ပေးသည်။
“စားလိုကြ ပေါငမြုန့ြ”
ဟုသာ ပြောသည်။ ပိုးလေးလည်း ဗိုကဆြာနေ၍ စားလိုကသ်ည်။ ပေါငမြုန့ကြုနသ်ှားတော့ ရတဈေခွကြ တိုကသ်ည်။
“မင်းအတွကြ စိတမြကောင်းပါဘူး”
ဟု ပြောသံကြားပြီး နှာခေါင်းဝတွင် စူးစူးဝါးဝါး အနံ့ကြီး ဝငလြာကာ လောကကြီးနှင့ြ အဆကအြသှယ် ပြတသ်ှားပါတော့သည်။
———————————————-
ကြှနမ် သတိပြနရြရခွင်း ခံစားလိုကမြိတာက အလင်းရောငဖြစ်သည်။ မကြလြုံးဖြင့လြိုကသ်ည်။ ကြိန်းစပန်သဖြေင့ြ ပြနမြှိတလြိုကမြိသည်။ နောကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနဖြှင့လြိုကသ်ည်။
သူမရောကန်တောက အခန်းထဲမှာ။ အခန်းဆိုတာထကြ အလုံပိတထြားသော သတ်ေတာအကြီးစားပုံစံ။ ပတပြတလြည် နံရံများသာ ကာရံထားပြီး ထောင့တ်ဈနရောတွင် တံခါးပေါကတ်ဈခု။ တံခါးဟုသာ ပြောရသောလြည်း အပေါကကြ ပေါငလြညလြောကသ်ာ မှင့သ်ည်။ မိမိခန်ဓာကိုယတ်ှင် အလုပယ်ူနီဖောင်းဖြစ်သော စကပအြကြပကြ ပေါငရြင်းမရောကတ်ရောကြ တွန့တ်ကန်သည်ေ။ အပေါပျိုင်းက မိန်းကလေးရှပအြင်ျကြီ ကိုယကြှပန်ှင့ြ၊ အပေါရြုံ ကုတမြရှိတော့။ အခညွအြနှောငတ်ော့ ဘာမှမရှိ။
မကြလြုံးကစားကြည့်လြိုကတ်ော့ အခန်းထောင့ြ တဈနရောမှ ကငမြရာကို မှငသ်ည်။ CCTV ကငမြရာလေး။ ဒါဆိုပိုးလေး သတိရတာ သိပြီပေါ့။ အတွေးပင် မဆုံးလိုကြ၊ တံခါးပြင့သ်ှားပြီး အမိန့ပြေးသံတဈခု ကြားလိုကရြသည်။
“ကောငမြလေး.. သတိရရင် အပြငထြှကခြဲ့..”
အသံက မာထနန်သည်ေ။ မှနမြာမိန်းမတဈယောကြ၏ စကားသံ ပီသစွာ ကြားလိုကရြ၍ အားအနည်းငယတ်ကသ်ှားသည်။ သို့သောြ ကြာရှညတ်ော့ မဟုတ်
“မကြားဘူးလား။ မှနမြှနလြာစမ်း.. အသားနာချင်လြို့လား..”
ဟု ပြောလိုကခြှင်းကြောင့ြ အမှနထြလိုကပြှီး တံခါးနား လွှောကသ်ှားလိုကသ်ည်။ တံခါးဆီရောကတ်ော့ လေးဘကကြုန်းပြီး အပြငတ်ိုးထွကလြိုကသ်ည်။
“ရှှမ်း..အား..အမလေး..”
အပြငဘြကသ်ို့ တကိုယလြုံးပင် မရောကသ်ေး၊ ကြောပြငသ်ို့ ကရွောကလြာသော ရိုကခြကြကြှောင့ြ လန့ဖြနွ့သ်ှားသလို ကြောတွငလြည်း ပူခနဲ ခံစားမှုနှင့အြတူ နာကငွသ်ှားသည်။
“ဒီမှာ အမိန့မြနာခံရင် ဒီလိုပဲခံစားရမယ်။ ဒါက အမှည်းပဲ ရှိသေးတယ်။ ကြားလား..”
ဟူသော အသံကို တဆကတ်ည်း ကြားလိုကရြသည်။ လူက အပြငရြောကသ်ှားပြီ ဖြစ်သောလြည်း ရုတတ်ရကြ ကြောငသ်ှားသည်။
“ရှှမ်း..အ..”
“ဖြလေေ..မကြားဘူးလား..”
စကားသံနှင့အြတူ ကြာပြတရြိုကခြကြကြ ကြောပေါရြောကလြာ၍ ကမန်းကတန်း ဖြလေိုကရြသည်။
“ဟုတ်..ဟုတကြဲ့.. ကြားပါတယရြှင့ြ..”
“အဲ့လို လိမျမာစမ်းပါ..ငါ့နောကြ လိုကလြာခဲ့..”
ဟု ပြောကာ လှည့ထြှကသ်ှားသော မိန်းမ၏နောကမြှ လိုကသ်ှားလိုကသ်ည်။ အခန်းတဈခုရှေ့အရောကြ ခွလှမြေးများရပသ်ှားကာ သူမဘကလြှည့ရြင်…
“ အဝတတ်ှေ ခွှတပြှီး အထဲဝငသ်ှားလိုကြ။ မင်းကို ရချိုးပေးမယ်..”
ဟု ပြောကာ တံခါးဖြင့န်သည်ေ။ သူမလည်း အဝတတ်ှေ ခွှတလြိုကသ်ည်။ မိမိမှာ အခု အသကြ ၂၂ နှစ်ရှိပြီ ဖြစ်သောလြည်း လိငမြှုကိဈစမှာ အတွေ့အကြုံနည်းသည်။ သုံးလေးခါသာ အလိုးခံဖူးသေးသည်။ ထို့ကြောင့ြ အပျိုစငလြေးလို လှပနသည်ေ။
ရငသ်ားမှာ ၃၄ လကမ် ရှိ၍ ဖြံ့ထွားသည်။ သို့သောြ တင်းရင်းနတေုန်း။ ခါးမှာလည်း ၂၃ လကမြဖြစ်၍ သေးကဉွသ်ည်။ တင် ၃၆ ကလည်း ယောကြွားလေးများအတွကြ မကမြောစရာ ဖြစ်နသည်ေ။ ပိုးလေးရှကသ်ောလြည်း ကြာပြတန်ှင့ြ အရိုကခြံရမှာကြောကြ၍ အထွန့မြတကရြဲပေ။
“မင်းက လှသားပဲ၊ ကဲ.. အထဲဝင်။ အဝတတ်ှေ ငါ့ကိုပေး..”
ဟု ဆိုသဖြင့ြ အဝတမြွားပေးကာ အထဲသို့ မရဲတရဲ ဝငလြိုကသ်ည်။ လကကြတော့ အမှှေးနုနုလေးများ ပေါကကြာစ အဖုတလြေးကိုတဖကြ၊ တင်းတင်းရင်းရင်းနှင့ြ လုံးဝန်းကာ ဖြူဖြေးနသေော နို့နှစ်လုံးကို အုပထြားလိုကမြိသည်။ အထဲတွင် ရပေိုကမြွားမှလှဲ၍ ဘာမွှမရှိ။ ကောငမြလေးတဈယောကြ ဝငလြာသည်။ အတွင်းခံ ပငတ်ီအနကရြောငလြေးမှ လှဲ၍ ဘာမှမပါ။ လကတ်ှငလြည်း သံကြိုးနှင့ြ။ သို့သောြ သံကြိုးမှာ တဖကန်ှင့တ်ဖကအြဆကမြှာ ရှညသ်ဖြင့ြ လှတလြပစြှာ လှုပရြှားနိုငသ်ည်။ ထိုသံကြိုးမှာ ခွထေောကမြှ သံကြိုးနှင့ြ ဆကထြားပြနသ်ည်။ ခွထေောကမြှ သံကြိုးမှာလည်း လကကြဲ့သို့ပငဖြစ်၍ လမ်းလွှောကလြို့ရသည်။
ခန်ဓာကိုယပြေါတ်ှငတ်ော့ အရှိုးရာများ ပြည့န်သည်ေ။ ပါးစပမြပိတထြားသောလြည်း တဈခွန်းမှ မပြော၊ မကြလြုံးကတော့ စိတမြကောင်းဟု ပြောနသယေောင်…။ အကဲခတ်၍ မဆုံးမီ ပထမမိန်းမ ဝငလြာကာ
“ဘာလုပန်တောလဲ ရချိုးပေးလိုကလြေ။ နငကြ ဒီလောကရြိုကတ်ာတောင် အသုံးကမွလာဘူး။ ညကြရင် အပြဈပေးရမယ်.. ရှှမ်း.. ရှှမ်း”
ပြောလည်းပြော၊ ရိုကလြည်းရိုကလြိုကသ်ဖြင့ြ ကောငမြလေး အောသ်ံနှင့အြတူ ရပေိုကကြို ကမန်းကတန်း ကိုငလြိုကသ်ည်။
“အား..ကြောကပြါပြီ၊ အပြဈတော့မပေးပါနဲ့၊ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း သချောလုပပြါ့မယရြှင့ြ..”
မကြရြညမြွား စီးကလွာကာ တောင်းပနန်သည်ေ။ လကကြလည်း ရပေိုကခြေါင်းကို ကိုငကြာ ခလုတတ်ဈခုကို နှိပလြိုကသ်ည်။ ရပေိုကမြှ ရမွေား ပန်းထွကလြာကာ ခန်ဓာကိုယတ်ှင် အေးသှားသည်။ ရချိုးပြီးသောအခါ မိန်းမကြီးက တဘကတ်ဈထညပြဈပေးကာ
“မင်းသှားတော့.. လုပစြရာရှိတာ ဆကလြုပ်၊ ပြီးရင် ကြမ်းတိုကထြား၊ အပြဈပေးမခံချင်ရြင် ကြမ်းသချောတိုကြ၊ မပြောငရြငတ်ော့ သဖေို့သာပြငထြား..”
ဟု ပြောလိုကသ်ဖြင့ြ ကောငမြလေးခငမြွာ မကြန်ှာငယကြလေးနှင့ြ ထွကသ်ှားသည်။
“မင်းကတော့ သခငကြှီးနဲ့ သှားတွေ့ရမယ်..”
ဟု ပြောကာ အဝတမြွားကမ်းပေးသည်။ ပိုးလေးလည်း အဝတမြွားယူကာ ပငတ်ီကိုရှာလိုကသ်ောလြည်း ပငတ်ီနှင့ဘြရာစီယာကို မတွေ့သဖြင့ြ မေးလိုကသ်ည်။
“အတွင်းခံတွရေောဟင်.. ပြီးတော့ ကြှနမ် ဘယရြောကန်တောလဲ၊ သခငကြှီးကရော ဘယသ်ူလဲ၊ ကြှနမြကို ဘာလို့ဖမ်းထားတာလဲ..”
သိချင်တ်ာတွေ မေးလိုကမြိသည်။ ဦးနှောကထြဲ မေးခွန်းများနှင့ြ ပြည့န်ပမေေဲ့ ရုတတ်ရကြ ဘာမေးရမှန်းမသိ ဖြစ်နသည်ေ။
“အတွင်းခံဝတစြရာ မလိုဘူး.. ပေးတာကိုဝတ်။ မင်းရောကန်တောက ဂပြနန်ိုငင်ံက မှအေောကခြန်းတဈခုထဲမှာ၊ ထွကပြှေးဖို့တော့ ယောငလြို့တောင် စိတမြကူးနဲ့..။ မှပြငေပြေါြ ရောကရြငတ်ောင် ၅ မိုငပြတလြညအြတွင်း သခငကြှီးတပည့တ်ှပေဲ ရှိတယ်။ သူတို့ဆီရောကလြို့ကတော့ မသမရှေင် ဖြစ်သှားမယ်။ ငါ့နာမညကြ မစေီ။ မင်းတို့ကို လိမျမာအောင် သငပြေးတဲ့သူပေါ့။ သခငကြှီးဆိုတာ ယာကူဇာဂိုဏြးက ဂိုဏြးခွဲမှူးတဈယောကြ။ နာမညတ်ော့ မင်းသိစရာမလိုဘူး။ မင်းကို လေ့ကငွ့ပြေးပြီးရင် လိငကြွှနအြနနေဲ့ ရောင်းစားဖို့။ အခုတော့ သခငကြှီး လိုးတာကို အရငခြံရမယ်..”
ပိုးလေး ကြားလိုကရြသညကြ မိုးကြိုးပစ်ခလွိုကသ်ော အသံဟုပင် ထငသ်ှားသည်။ အလိုးခံဖို့ ရချိုးရသည်။ ပြီးရင် အလိုးခံဖို့ ရောင်းစားမည်။ အလိုးခံဖို့ လေ့ကငွ့ပြေးဦးမယတ်ဲ့..။ ဘယလြို လေ့ကငွ့ပြေးမှာလဲ မသိ။ အတွေးများနှင့အြတူ အဖုတထြဲတွငလြည်း ရှှစိထသှားသည်။
အတွေးပင် မဆုံးလိုကြ။ မစေီဟုခေါသ်ော မိန်းမက ကြိုးတဈချောင်းယူလာကာ ပိုးလေးလကကြို နောကပြှနခြညွန်ှောငလြိုကသ်ည်။ ပူးခညွသ်ည် မဟုတ်။ လကတ်ဈဖကသ်ာခညွပြှီး ကြိုးစကို ခါးတွင် ပတလြိုကသ်ည်။ တဈပတပြှည့သ်ှားမှ ခညွထြားသောလကကြို တငပြါးပေါြ ခါးတွင် နရောခကြာ နောကတ်ဈဖကကြို နောကတ်ငပြါးတဈခွမ်းပေါတ်ှင် တင်၍ ခညွန်ှောငသ်ည်။ နောကကြှိုးတဈချောင်းယူ၍ ဒူးဆဈအပေါြ ပေါငတ်ှင် ခညွသ်ည်။ အတင်း ဆှဲလိုကသ်ဖြင့ြ ပေါငပြင် နာသှားသည်။ ပိုးလေး ငိုချင်စြိတန်ဲ့အတူ မကြရြညမြွား စီးကလွာကာ ရှိုကသ်ံများပါ ထွကပြေါလြာလသည်ေ။
“ဟင့ျ.. ဟင့ျ..”
“ဟိတ်.. ငိုမနနေဲ့၊ ငိုသံ နောကထြပထြှကလြာရင် ရိုကခြံရမယ်..”
ပြောလည်းပြော ခွေးလညပြတတ်ဈခုကိုလည်း ပိုးလေး လညပြင်းတွင် ပတန်သည်ေ။ မငိုနဲ့ဟုပြောမှ ပိုငိုချင်လြာ၍ ရှိုကသ်ံလည်း ကယွသ်ှားသည်။
“မငိုနဲ့ဆိုမှ အသံပိုထွကလြာပါလား.. ငါ့ကိုရှဲ့တာပေါ့..ဟင်။ ကဲဟာ.. ရှှမ်း.. ရှှမ်း…”
“အား..သပေါပြီ….. မရိုကပြါနဲ့တော့၊ နာလို့ပါ.. အား.. အ.. အ.. တောင်းပနပြါတယရြှင်… အ.. အီး..”
“ငိုသံထပထြှကရြင် သမယ်ေ..”
“ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့..”
ကြာပြတရြိုကခြကြြ ၅ ခကြလြောကြ ခံလိုကရြ၍ ပိုးလေး အတောန်ာသှားသည်။ နောကထြပ် အရိုကခြံရမညကြို ကြောကကြာ အမှနပြင် တောင်းပနန်သည်ေ။ ငိုသံထပမြထွကရြဲသောလြည်း မကြရြညမြွားက ကနွဆေဲသာ။
မစေီက လညပြတကြှိုးကိုဆှဲကာ ထွကသ်ှားသည်။ ပိုးလေးလည်း နောကမြှ အမှနလြိုကရြသည်။ ပေါငဖြွားတွင် ကြိုးတုပခြံထားရ၍ မလဲအောင် သတိထားနရေ၍ လညပြတကြှိုးက တင်းတင်းသှားသည်။
အခန်းအတွင်း လူတဈယောကြ ထိုငန်သည်ေ။ အသကမြကြီး၊ ၃၅ နှစ်လောကသ်ာ ရှိမည်။ မကြန်ှာကတော့ တညတ်ညပြင်။ သို့သောြ ကြောကမြကဖြှယ် အသှငဆြောငန်သည်ေ။
“သခငကြှီး.. ကောငမြလေးရောကပြါပြီ..”
သခငကြှီးဆိုသူက မစေီကို တဈခကြကြှည့ပြှီး
“ကြာလိုကတ်ာ”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ အသံက မမာ၊ ပြော့သညလြည်း မဟုတ်။ သှဇာသံ ပါသည်။ အခန်းတွင်း ဟိန်းသှားသလို မစေီမှာ တုနသ်ှားသည်။ ခကြခြငွြး ဒူးထောကကြာ
“ဟို.. ဟို.. နည်းနည်းကလနန်လေို့ ကြာသှားပါရှင့ြ..”
မစေီအသကမြှာ ၄ဝ ဝန်းကငွလြောကရြှိမည်။ စောစောတုန်းက ကြားမတဈကောငလြို ရဲရင့သ်လောကြ၊ အခုကြတော့ ယုနတ်ဈကောငလြို ဖြစ်သှားသော မစေီကိုကြည့်ရြင်း ပိုးလေးမှာ သခငကြှီးဆိုသူ မညမြွှအာဏာရှိပြီး ရကစြကတ်ကသ်ညကြို တွေးကာ လန့သ်ှားသည်။ သခငကြှီးဆိုသူကို အစက ဂပြနလြူမွိုးဟု ထငမြိသောလြည်း မှနမြာစကားသံ ပီပီသသက မှနမြာဖြစ်ကြောင်း သကသ်ခေံနပေါသည်။
“မင်းအပြဈ မင်းသိလား”
“ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့ သိပါတယရြှင့ြ..”
“အပြဈသိရင် အပြဈဒဏခြံလေ”
“ဟုတကြဲ့.. ဟုတ်..”
မစေီမှာ အသံပင် မမှန်။ ဟုတ်.. ဟုတသ်ာ ပြောရင်း လကထြဲက ကြာပြတကြို ဒူးထောကသ်ှားကာ သခငကြှီးကို ပေးလိုကပြှီး နောကပြှနဆြုတလြာသည်။ နရောပြနရြောကသ်ညန်ှင့ြ ကိုယ့ပြါးကို ရိုကန်သည်ေ။ ပိုးလေးလည်း ကြောကကြှောကန်ှင့ြ လှုပပြငမြလှုပဝြံ့။ မစေီမှာ ပါးပေါတ်ှင် လကရြာများထပကြာ ပါးစပထြောင့မြှ သှေးများပင် ထွကလြာသောလြည်း မရပဝြံ့။ အတောကြှာမှ သခငကြှီးဆိုသူက လကကြာပြလိုကသ်ည်။
“တောတ်ော့.. မင်းလည်း ပငပြန်းနပြေီ။ နောကမြဖြစ်စနေဲ့”
“ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့။ ကြေးဇူးတငပြါတယ်.. သခငကြှီး..”
မစေီမှာ အခုမှ အသကရြှူချောငသ်ှားသလိုဖြစ်ကာ သကပြှင်းခရွင်း နှုတခြမ်းမှ သှေးများ သုတလြိုကသ်ည်။
“ မင်းနာမည်…”
“ပိုးသားပါ..”
“အသကကြ”
“၂၂ ရှိပါပြီ..”
“အလုပအြကိုင်”
“——ကုမျပဏီမှာ လုပပြါတယ်”
“အလိုးခံဖူးတယဟြုတ်.. ဘယန်ှခါလောကခြံဖူးလဲ”
“ခံ.. ခံဖူးပါတယ်.. ၃-၄ ခါလောကျ..”
ပိုးလေးမှာ ရှကရြှကန်ှင့ြ ဖြနရေသေည်။ သခငကြှီးဆိုသူမှာ အခုခွိနထြိ လကဖြွားနှင့ပြင် မတို့သေး။ ပိုးလေးမှာသာ ကြောကန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။
“စောကဖြုတကြို မှငရြအောင် စကပကြို ဆှဲတငလြိုကြ”
အခုမှ ပိုးလေးသိသည်။ ကြိုးကို ခါးတွင် ခညွထြားသညမြှာ စကတကြို မိမိဘာသာ ဆှဲလှနရြန် ဖြစ်ကြောင်း။ သိရုံနှင့မြပြီး ဆှဲတငန်ရသေည်။ ယောကြြားတဈယောကရြှေ့မှာ မတတ်ပရြပပြှီး ကိုယ့ဖြငကြို လှနန်ရသေည် ဆိုသည့အြသိဖြင့ြ ရှကစြိတ် ကြီးစိုးလာပြနသ်ည်။ ရှကစြိတကြ မှှနလြာသဖြင့ြ လကကြ နှေးသှားသည်။
“ရှှမ်း.. အမလေး..”
သခငကြှီး၏ ပထမဆုံးရိုကခြကြြ။ ပိုးလေး အင်ျကြီပင် ပြဲသှားကာ ဘယဘြကန်ို့အုံပေါတ်ှင် အနီရောင် အစင်းလေး ထငသ်ှားသည်။ သှေးပင် စို့သှားအောင် ပြင်းထနလြှ၍ မကြရြညမြွားကလွာကာ စကပကြို အမှနဆြှဲတငလြိုကမြိသည်။
“မင်း စောကဖြုတကြ ဖောင်းနတောပဲ၊ အမှှေးရိတထြားတာလား”
“ဟုတ်.. ရိတထြားပါတယ်”
အရိုကခြံရမညကြိုကြောကြ၍ အမှနဖြှလေိုကရြင်း ရှကစြိတကြလည်း စိုးမိုးသှားပြနသ်ည်။
“ဟိုဘကလြှည့လြိုကြ.. ဖငကြှည့ခြငွတ်ယ်”
ဖငလြှည့လြိုကရြပြနသ်ည်။ ကုန်းခိုင်းသဖြင့ြ ကုန်းပြလိုကရြသည်။
“ဒီကိုလာ.. ဒူးထောကပြှီး ငါ့လီးကို စုပပြေး။ ဖငကြို ကော့ထား”
ဟု ပြောရင်း သခငကြှီးဆိုသူက ဘောင်းဘီဇဈကိုဖြုတကြာ လီးကြီးကို ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ပိုးလေးမှာ ဒူးထောကထြားရ၍ လီးက မကြန်ှာနှင့ြ တန်းနသည်ေ။ နည်းတာကြီး မဟုတ်၊ လုံးပတကြ ယောကြွားတဈကိုငစြာလောကရြှိပြီး အရှညကြ ၇ လကမြခန့ြ။ ဒါတောင် ဇဈပေါကမြှ ထုတထြားသလောကဖြစ်၍ အရင်းမှဆို ၈ လကမြခန့ရြှိမည်။
ပိုးလေးမှာ လီးတခါမှ မစုပဖြူး၍ ရှံ့နသည်ေ။ သို့ပမေဲ့ ကြာပြတကြ ကော့ထားသော ဖငပြှောငပြေါြ ကလွာတော့ နာကငွသ်ှား၍ အသကအြောင့ကြာ စုပလြိုကရြသည်။ သခငကြှီးက ပိုးလေးဆံပငကြိုဆှဲ ပါးစပကြို လိုးနသဖြေင့ြ ပိုးလေး အသကပြင် မရှူနိုင်။ အာခေါငကြို လာထောကတ်ော့ အနခြငွလြာသည်။
“ဝူ့…အု..အု..”
ပါးစပအြပြည့ြ လီးစုပထြားရပြနတ်ော့ အန်၍လည်းမရ။ ပိုးလေး ငိုပါပြီ။ တအောင့လြောကန်တေော့ ဆံပငဆြှဲမကာ လိုးရပလြိုကရြင်း…
“ကုတငပြေါသ်ှားပြီး ဖငကြုန်းထားစမ်း”
ဟု ပြောသည်။ ပိုးလေးလည်း အရိုကခြံရမှာကြောကြ၍ ပြောသည့အြတိုင်း ကုတငပြေါတ်ကကြာ ကုန်းထားလိုကသ်ည်။ လကကြို ခညွထြားသောကြောင့ြ ဖငပြူးတောင်းထောငသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ ဖငကြှားမှ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေး ပြူထွကန်သညေကြို ကြည့်ရြင်း…
“နင့စြောကစြိ တောငန်တယ်ေ မဟုတလြား.. အလိုးခံချင်န်တယေဟြုတ်”
ဟု မေးလိုကရြာ ပိုးလေး အမှနင်ှင်းလိုကသ်ည်။
“မဟုတပြါဘူးရှင့ြ..”
ပိုးလေးက ရိုးသားစွာ ဖြလေိုကသ်ောလြည်း လိုချင်သ်ည့အြဖြေ မဟုတ်၍ ဒေါသထွကသ်ှားတာက သခငကြှီး ဖြစ်သည်။ တဈခွိနလြုံး ငှိမန်သေော မစေီက အခုမှအမှနလြာပြီး ကြာပြတကြို ယူကာ ပိုးလေးဖငကြို ရိုကရြင်း…
“ရှှမ်း… ကောငမ်.. ဒီမှာ မေးသမွှမေးခွန်းတိုင်း ငှင်းဆနတ်ဲ့အဖြေ မဖြစ်ရဘူး။ နားလညလြား ရှှမ်.. ရှှမ်း….”
“အား…. ဟုတ်.. ဟုတ်..”
ပိုးလေးမှာ ဖငထြောငထြား၍ ကြာပြတရြိုကခြကြမြှာ အဖုတအြနားသားလေးပါ ထိသှားသောကြောင့ြ အသည်းခိုကအြောင် နာကငွသ်ှားသည်။
“ပြနဖြှစမြေး..”
“ဟုတ်.. ခံ.. ခံချင်ပြါတယ်..”
“သချောဖြလေေ မေးတာကို သချောဖြေ”
သခငကြှီးမှာ မစေီကို နောကဆြုတခြိုင်းလိုကရြင် ပိုးလေးဖငကြို လကဝြါးနှင့ြ ရိုကခြလွိုကသ်ည်။
“ဟုတ်.. စောကစြိတောငပြှီး အလိုးခံချင်န်ပေါတယ်.. ဟင့ြ..”
ငိုသံစွကပြှီးပြောသော ပိုးလေးကို ကြည့်ကြာ…
“ထားလိုကတ်ော့.. နောကဆြို လိုးပေးဖို့ စိတပြါလကပြါ တောင်းပနလြာမယ်”
လို့ပြောရင်း အဖုတဝြတွင် လီးတေ့ကာ အားကုနဆြောင့လြိုကသ်ည်။ နှုးနပမြှုမရှိသည့အြပြင် ကြိုးတုပထြား၍ စိနသေော အဖုတကြို အစိမ်းလိုကြ လိုးခံရခွင်းကြောင့ြ ပိုးလေး အတောန်ာသှားသလို အောရြင်း ဖငမြှာ အရှေ့သို့ ရုန်းလိုကမြိသည်။
သခငကြှီးက ခါးကို ဖမ်းထားသောကြောင့ြ ရုန်းမရ။ လီးထိပပြင် နာကငွသ်ှား၍ တဈခကြြ ရပလြိုကသ်ည်။ တဝကသ်ာ ဝငသ်ေးသညမြို့ ဆကထြိုးရန် အားယူကာ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။
“အမလေး.. သပေါပြီ.. မလုပပြါနဲ့တော့။ အရမ်းနာလို့ပါ..”
ပိုးလေးအောသ်ံမှာ သခငကြှီးအတွကြ လိငစြိတပျိုကြှစသညေဖြစ်၍ ဆောင့လြိုးခကြမြွား ပြင်းလာသည်။ သိပတ်ော့မကြာ၊ စောကဖြုတကြလည်း ဆှဲညှဈ၊ အောသ်ံတွကလေည်းမစဲ၊ ငိုသံလေးနှင့ဖြစ်၍ မကြာခင် လီးထိပမြှ လရညမြွား ပန်းထွကလြာတော့သည်။
———————————————-
ပိုးလေး အိပပြွောသ်ှားသညမြှာ မညမြွှကြာသှားသညမြသိ။ အိပယ်ာနိုးသညန်ှင့ြ မိမိဘဝကို ပြနစြဉြးစားကာ မကြရြညမြွား ကလွာသည်။ မိမိမှာ တဈယောကတ်ည်းသမား၊ ငယစြဉကြပင် မိဘများ ဆုံးပါးသှားခဲ့သည်။ အဒေါဖြစ်သူမှ ကြှေးမှေးစောင့ရြှောကထြားသဖြင့ြ ဒီလို —– ကုမျပဏီတွင် လကထြောကမြနန်ဂွော ဖြစ်လာခွင်းဖြစ်သည်။ အဒေါရြှိရာရှာကို ဒီနှစ် သင်ျကြနပြိတရြကြ ပြနမြညဟြု စိတကြူးထားခဲ့သမွှ အခုတော့… ဟင့ြ.. ဟင့ြ။
ပိုးလေး တွေးရင်း ဝမ်းနည်းလာသည်။ အခု မိမိမှာ ထားရာနေ၊ စရောသှား၊ ခိုင်းတာလုပ်၊ ကြှေးတာစား ဘဝ မဟုတလြား။ အတွေးကမျဘာထဲ ခွာခွာလညန်စဉြေ အနတ်ီမစေီ၏အသံက သူမကို လကရြှိဘဝထဲ ပြနဆြှဲခေါလြိုကသ်ည်။
“ပိုးသား၊ မင်းကို ဒီနေ့ ပုံစံသှင်းမယ်။ ငါ့အမိန့န်ာခံရင် မင်းသကသ်ာမယ်၊ ကာမအရသာကိုလည်း ခံစားရမယ်၊ အဲ့လိုမှ မဟုတရြငတ်ော့… ရှှမ်း”
ကြာပြတကြို လထေဲမှာ လှှဲလိုကသ်ည်။
“ကဲ.. လာ လိုကခြဲ့..”
ဟု ပြောရင်း လှည့ထြှကသ်ှားသည်။ ပုံစံသှင်းမညဆြို၍ ပိုးလေး ကြောကပြါသည်။ ပုံစံသှင်းမခံရင် အရိုကခြံရမဲ့ ကြာပြတကြို ပိုကြောကန်သည်ေ့အတွကြ တိတဆြိတစြှာပင် လိုကသ်ှားလိုကသ်ည်။ ပိုးလေးကို ခညွန်ှောငထြားမှုများ မရှိတော့သည့အြတွကြ မှနမြှနဆြနဆြနပြင် အခန်းများ ဖြတကြွောကြာ အခန်းကယွတ်ဈခုအတွင်း ရောကရြှိသှားလသည်ေ။
အခန်းတွင်း ယောကြွားတဈယောကြ ရှိနသေောလြည်း မကြန်ှာကို မမှငစြရန်ေ မကြန်ှာဖုံးစွပထြားသည်။
“ကြားကြီး.. ကောငမြလေးကို နိဗျဗာနပျို့ပေးလိုကြ။ ငှငင်ှငသ်ာသာလုပန်ောြ.. သူက လိမျမာတယ်..”
ကြားကြီးဆိုသူက ဘာမှပြနမြပြော၊ ခေါင်းသာ တဈခကြြ ဆတပြှသည်။ ပိုးလေးမှာ ကြောကလြန့န်သေောလြည်း ရငထြဲတွင် ပူလောငန်သည်ေ။ ကြားကြီးက ပိုးလေးကို ခုံပေါတ်ှင် ထိုငခြိုင်းကာ စားပြဲပေါမြှ ဆေးထိုးအပကြို ယူလိုကရြင်း
“ငှိမင်ှိမန်နေောြ.. မလှုပန်ဲ့”
ဟု ပြောလိုကသ်ည်။ ကြားကြီးဆိုသူ၏အသံမှာ နာမညန်ှင့ြ မလိုကအြောင် နူးညံ့လှသညဟြု ပိုးလေး ထငလြိုကမြိသည်။ ပိုးလေး လကကြိုဆှဲ၊ အရကပြှနဆြှတထြားသော ဂွမ်းနှင့ြ ပြတပြေးလိုကရြင်း ဆေးထိုးလိုကသ်ည်။ ပိုးလေးဦးနှောကအြတွင်း လကခြနဲ ဖြစ်သှားကာ
“အဲ့ဒါ ဘာတွလေဲဟင် ဘိန်းဖြူတွလေား..”
ဟုမေးလိုကသ်ည် ။ ဘိန်းဖြူတော့ ပိုးလေးကြောကသ်ည်။ ရုပရြှငထြဲတွင် လူဆိုးတွကေ ကောငမြလေးတွကေို ဘိန်းဖြူထိုးပေးလိုကရြင် ကောငမြလေးမှာ ဘိန်းဖြူတဈခုသာ အသိရှိတော့သည့ြ ပုံစံမွိုးဖြစ်သှားတာ ကြည့်ဖြူးသည်။
“ဘိန်း မဟုတပြါဘူး.. စိတကြှှဆေးပါ။ မင်းအတွကြ အထောကအြကူဖြစ်မှာပါ”
ပိုးလေး ရငမြောရပြနပြါသည်။ ခဏကြာတော့
“ပိုးလေး အဝတတ်ှခွှတေလြိုကန်ောြ.. မကြောကန်ဲ့”
ဟု ပြောကာ ပိုးလေးအဝတမြွားကို ခွှတလြသည်ေ။ ပိုးလေးမှာ စိတကြှှဆေးအစွမ်းကလည်း စပြနပြေီဖြစ်၍ အသိများ ဝဝေါးစပြုနရော ငှင်းဖို့လည်း သတိမရ၊ ရှကစြိတလြည်း ပြောကကြှယကြုနသ်ည်။ ကတုနကြယငဖြစ်ကာ အဖုတအြတွင်း ယားယံသလို ဖြစ်လာသည်။ ထိုသူကလည်း အထာသိဖြစ်၍ ကောငမြလေး ခံချင်လြာပြီမှန်း သိသည်။ ထိုကြောင့ြ သူ၏ဘောင်းဘီခွှတကြာ လီးကို ပိုးလေးမှငအြောင် တမငကြိုငပြှနသည်ေ။ လကတ်ဈဖကကြလည်း ပိုးလေးနို့ကို တဈလှည့စြီ ညှဈပေးလိုကသ်ည်။
ပိုးလေးမှာ အသိစိတအြတွင်း အလိုးခံချင်စြိတ် တဈခုမှလှဲ၍ တခွားမသိတော့။ မကြစြိရှေ့မှာလည်း လီးတဈချောင်း မှငန်ရကော ထိုလီးကြီးဖြင့ြ လိုးခံချင်န်သည်ေ။
“အင်း..ဟင့ျ..အင့ျ အင့ျ…”
ပိုးလေးမှာ ကာမစိတပြှင်းထနလြာကာ ငှီးသံများပင် ထွကလြာသည်။ ပါးစပမြှလည်း
“ပိုးလေးကို လိုးပါတော့.. ခံချင်န်လေို့ပါရှင်၊ မှနမြှန် လိုးပေးပါတော့..”
ဟုပင် တောင်းပနန်မေိသည်။ မကြန်ှာဖုံးစွပလြူက ပိုးလေးကို ကုတငပြေါခြေါသ်ှားကာ ပကလြကန်ေ၊ ပေါငကြားထားခိုင်းရင်း စောကဖြုတကြို လကန်ှင့ြ ပြတပြေးနသည်ေ။ ပိုးလေးစောကဖြုတကြို ပြတပြေးနတေော့ နဂိုကတည်းက စိတထြနရော စောကရြညမြွားမှာ ရှှဲနဈလာသည်။
“ပိုးလေး အရမ်းခံချင်န်ပြေီ လိုးတော့လေ… လိုးပါတော့..”
ပိုးလေးမှာ အလိုးမခံရရင် သတေော့မည့လြူလို လိုးဖို့ တောင်းပနန်သည်ေ။ မကြန်ှာဖုံးစွပလြူက
“ငါ့နာမညကြ ထွန်းထွန်းလို့ခေါတ်ယ်။ မင်း အလိုးခံချင်လြို့ တောင်းပနန်တေဲ့လူ နာမညတ်ောင် မသိဘဲ ဖြစ်နမှောစိုးလို့”
လို့ပြောရင်း ပိုးလေး စောကစြိလေးကို လကထြိပလြေးနှင့ြ တောကကြစားနသည်ေ။ ပိုးလေးမှာ စောကစြိမှပေးသော ခံစားမှုကြောင့ြ တွန့တ်ှန့သ်ှားကာ ထွန်းထွန်းဆိုသူပြောသော ရင့ရြင့သ်ီးသီး စကားများကို အလေးယူ မစဉြးစား၊ သူမ စဉြးစားမိသညကြ လိုးခံရဖို့သာ။
“ကိုထွန်းထွန်းရယ်.. ပိုးလေးကို လိုးပေးပါတော့နောျ၊ ပိုးလေး လိုးခံပါရစနေောျ..”
ဟုသာ တောင်းပနန်မေိသည်။
“အင်း.. မင်းက တောင်းပနန်မှတေော့ လိုးရတော့မှာပေါ့”
ဟု ပြောရင်း လီးထိပကြို စောကဖြုတဝြတွင် တေ့ကာ လိုးပါတော့သည်။ ထွန်းထွန်းမှာ လုပန်ကြမေို့ သုတထြိန်းနိုငသ်ည်။
“ပိုးလေး မင်းဘယန်ှဈခါပြီးပြီလဲ”
လိုးရင်း မေးလိုကသ်ည်။ ထွန်းထွန်းမှာ ပိုးလေး ၅ ခါလောကြ ပြီးသှားပြီမှန်းသိသည်။ သို့သောြ စိတကြှှဆေး အရှိနကြုနတ်ော့မညကြို သိ၍ တမငမြေးလိုကခြှင်း ဖြစ်သည်။ ပိုးလေးမှာလည်း အသိတရားများ ပြနဝြငလြာခါစဖြစ်၍ ရှကစြိတလြည်း ပေါလြာသည်။
“၅.. ၅ ခါလောကျ ပြီးသှားပါပြီ..”
ရှကစြိတကြှောင့ြ စကားထဈသှားသည်။
“ငါမောနပြေီ၊ မင်းအပေါကြနေ တကဆြောင့ပြေးဦး”
ဟု ပြောကာ ပကလြကအြိပခြလွိုကသ်ည်။ ပိုးလေးမှာ ရှကလြည်းရှကသ်ည်၊ အမှနပြှောရရင် ခံလို့လည်း ကောင်းနသည်ေ။ ဆေးကြောင့တ်ော့ မဟုတ်၊ ဆေးရှိနကြုနသ်ှားပြီ ဖြစ်သောလြည်း ဆကခြံချင်န်သည်ေ။ ဒါကြောင့ြ ထွန်းထွန်းပြောသည့အြတိုင်း အပေါမြှခွထိုငကြာ ဆောင့ပြေးနသည်ေ။
ထွန်းထွန်းကလည်း ပိုးလေး စောကစြိလေးကို ပြတလြိုကြ၊ နို့ကိုကိုငလြိုကန်ှင့ြ ဇိမယ်ူလိုးသည်။ စောကစြိနှင့ြ နို့ကိုကိုငပြေးတော့ ပိုးလေး ခံကောင်းကောင်းနှင့ြ ဆောင့ခြကြမြွား ပြင်းလာကာ ငှီးသံပင် ထွကန်သည်ေ။
“အင်းး ဟင်းးး..”
ထွန်းထွန်းမှာ လီးကြောများတင်းလာကာ ပြီးချင်လြာ၍ အောကမြှ ကော့ကော့ပြီးဆောင့ြ၊ လကကြလည်း ပိုးလေးခါးကိုကိုငကြာ ဆောင့ခြလွိုကရြာ… လီးမှာ လရညမြွား ပန်းထွကသ်ှားသည်။ ပိုးလေးလည်း ပြင်းထနသ်ော ဆောင့ခြကြန်ှင့အြတူ လရညမြွားကြောင့ြ ပြီးသှားကာ ထွန်းထွန်းပေါြ မှောကအြိပလြိုကသ်ည်။
———————————————
ပိုးလေးမှာ ကာမအရသာကို ပထမဆုံးအကြိမ် ခံစားလိုကရြသည်။ ခစွသ်ူနှင့ြ လိုးဖူးသောလြည်း ကာမစည်းစိမ် မခံစားခဲ့ရ။ ခစွသ်ူမှာ သူဖာသာသူပြီးရနသ်ာ အားထုတပြှီး ခဏသာကြာသညမြို့ ပိုးလေးမှာ ရှရုံသာရှပြီး ဘာမှန်းမသိလိုကြ။ အခုမှ ကာမအရသာကောင်းမှန်း သိလိုကသ်ည်။ ရိုင်းရိုင်းပြောလွှင် လိုးခံရတာ ကောင်းမှန်းသိသှားသည်။ နောကတ်ဈကြိမ် ခံချင်သ်ေးသောလြည်း မစေီဟုခေါသ်ော မိန်းမမှ
“ကောငမ်.. ပြီးရငလြည်း ဇိမခြံမနနေဲ့…. မင်းကို ဇိမလြာခံခိုင်းတာ မဟုတဘြူး”
ပြောရင်း ပိုးလေးလညပြင်းမှ ခွေးလညပြတကြိုကိုငကြာ ဆှဲသဖြင့ြ ပိုးလေးမှာ ကမန်းကတန်း ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ အင်ျကြီများယူ၍ ပါသှားသည်။ အခန်းထဲပြနရြောကမြှ အဝတမြွားဝတရြင်း မိမိ၏ ရှေ့အနာဂတအြရေး တွေးရင်း ရငမြောရသည်။ တွေးရင်း မိမိကို လိုးခဲ့သညကြို တွေးမိပြနတ်ော့ ရငဖြိုသလို၊ စောကဖြုတအြတွင်းမှလည်း စိုစိစိ ဖြစ်လာပြနသ်ည်။ မိမိကို လိငကြွှနအြဖြစ် ရောင်းစားရန် လေ့ကငွန်သညေဟြု တွေးမိပြနတ်ော့ ယူကြုံးမရလည်းဖြစ် ကြောကလြည်း ကြောကလြာသည်။
နေ့ခင်း၊ ညနေ၊ ည အခွိနတ်ှေ ကုနလြာသညအြထိ ထမင်းလာပို့သညမြှအပ ဘာမှ မထူးခွား။ ဒီနရောတွင် မိမိရယ် မစေီရယ် ထွန်းထွန်းဆိုသည့သ်ူရယ် ကောငမြလေးတဈယောကရြယ် သခငကြှီးဆိုသူမှအပ တခွားသူများကိုမတွေ့။ ထမင်းလာပို့သညမြှာလည်း ကောငမြလေးသာဖြစ်မညဟြု ခန့မြှန်းမိသည်။ သံကြိုးနှင့ြ ကြမ်းပြတသ်ံကြောင့ြ ခန့မြှန်းမိခွင်း ဖြစ်သည်။ ထမင်းပနကြနန်ှင့အြတူ ရတဈေခွကပြါပေးသည်။ ရခွကေမြှာ အကြီးမို့လိုသာ တောသ်ည်။ ပိုးလေးမှာ ရငတ်ုန် ရငပြူနေ၍ ရသောဖိသောကန်မေိလသည်ေ။ ရသေောကမြွားခွင်း၏ ဆိုးကြိုးကိုတော့ အခုမှ သိလပြေီ။ အကြောင်းမှာ သေးပေါကခြငွြ၍ ဖြစ်သည်။
ပိုးလေး အခန်းတွင်း လှည့ပြတကြှည့လြိုကသ်ည်။ ထမင်းပန်းကနန်ှင့ြ ရခွကေမြှလှဲ၍ ဘာဆိုဘာမွှမရှိ။ ဒုကျခဟု ရရှတေရြင်း တံခါးနားလွှောကသ်ှားကာ လှမ်းအောကြှည့လြိုကသ်ည်။ အခန်းတွင်း၌ မိမိအသံသာ ပဲ့တငထြပသ်ှားသည်။ အခန်းအပြငဘြကမြှာတော့ ဘာမှထူးမလာ တိတဆြိတမြှဲ။
သေးကလည်း အရမ်းပေါကခြငွလြာသည်။ မထူးတော့ မအောင့န်ိုငတ်ော့သည့အြဆုံး အခန်းထောင့သ်ို့သှားကာ စကပမြပြီး ပေါကခြလွိုကသ်ည်။
ညက နကသ်ညထြကြ နကလြာသည်။ ပိုးလေး အိပမြပြောြ။ သေးနံ့က နှာခေါင်းထဲ စူးစူးဝါးဝါး။ ခေါင်းပင် ကိုကလြာသည်။ အလုံခန်းဖြစ်၍ အနံ့က လှိုငန်လသေည်ေ။ အခွိနမြွား ကုနဆြုံးလာသညမြှာ မိုးလင်းတော့မညကြို ပိုးလေး သိလိုကသ်ည်။ ပိုးလေးမှာ မိုးလင်းသညန်ှင့ြ ဗိုကန်ာကာ အိမသ်ာတကန်ကြမေို့ သိနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ မနေ့ကတော့ မမစေီမှ လာခေါသ်ညမြို့ အိမသ်ာတကရြန် ခွင့တ်ောင်းလိုကြ၍ အဆငပြှသည်ေ။ ဒီနေ့လည်း လာခေါမြည် အထငန်ှင့ြ အောင့ထြားလိုကသ်ည်။
ပိုးလေး မအောင့န်ိုငတ်ော့။ ဗိုကကြအတောန်ာလာ၍ ဇောခွှေးများပင် ကလွာသည်။ အပြငမြှလည်း ဘာမှထူးခွားမလာ။ လှမ်းခေါကြှည့လြိုကသ်ောလြည်း တိတဆြိတမြှဲ။ မအောင့န်ိုငတ်ော့သည့အြဆုံး ညကသေးပေါကထြားသော နရောတွငပြင် ပါခလွိုကလြတေော့သည်။
နောကတ်ဈနာရီခန့အြကြာ တံခါးဖြင့သ်ံကြား၍ ပိုးလေးတဈယောကြ လှဲနရောမှ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ မမစေီ ကြာပြတကြိုငကြာ ဝငလြာသည်။ မစေီနောကတ်ှင် ဟိုနေ့က ကောငမြလေး သံကြိုးများကိုငကြာ ဝငလြာသည်။
“ သူ့ကို သံကြိုးတွေ ခွိတပြေးလိုကြ…။ ငါသိသားပဲ.. မင်း အညဈအကြေးတွေ စွန့မြယဆြိုတာ..။ ဒီနေ့ မင်းကို ကြှနသ်ငတ်န်းပေးမယ်… နားလညလြား..”
“ဟုတကြဲ့”
မစေီမှာ နောကမြှ ကောငမြလေးအား ခိုင်းရင်း ပိုးလေးကိုပါ ပြောလိုကသ်ည်။ ပိုးလေးမှာ ဟုတကြဲ့ဟုသာ ပြောရင်း ကောငမြလေးလုပသ်မွှခံရင်း ကြည့်န်သည်ေ။ ခဏကြာတော့ သံကြိုးများ ပိုးလေးကိုယပြေါတ်ှင် နရောကသွှားသည်။ လကန်ှဈဖကြ ခွနှစ်ေဖကကြို သံကြိုးတဈချောင်းစီဖြင့ြ ခတထြားပြီး သံကြိုးတဈချောင်းမှာ လညပြင်းကို ပတကြာ ရှေ့တွင် သော့ခလောကြ ခတထြားသည်။ ထိုသံကြိုးမှ တဈစကို လကမြှ သံကြိုး၊ ထိုမှ ခွထေောကရြှိသံကြိုးတို့ကို တဈဆကတ်ည်း ဆကထြားရာ ပိုးလေးမှာ လကကြ အပေါမြှှောကမြရ အောကခြလွို့မရ အနအထေား ဖြစ်သှားသည်။
“ မင်းအညဈအကြေးတွေ အရငရြှင်း၊ ပြီးရင် အခန်းတွအေားလုံး ကြမ်းတိုကရြမယ်…။ အခွိန် သတမြှတပြေးမယ်..။ သတမြှတခြွိနအြတွင်း ပြီးရမယ်။ သချောရမယ်။ မပြီးရင် ကြောသ်ှားတဲ့ အခွိနအြတွကြ ၁ မိနဈကို ၁ ခကြန်ှုန်း ကြာပြတစြာကြှေးမယ်…။ မသချောဘူးဆိုရငတ်ော့ အခကြြ ၃၀။ ကိုယတ်ုံးလုံး လုပရြမယ်။ ဟိုကောငမ် နငကြ နရောနဲ့ ဘယလြိုလုပရြမယဆြိုတာ ပြပေးလိုကြ။ နငလြုံးဝ မကူညီရဘူး…။ ကူညီရင် နငကြ အခကြြ ၁၀၀ ပဲ။ ကဲစတော့ … ”
ဟုပြောကာ မစေီမှာ လှည့ထြှကသ်ှားသည်။ ကောငမြလေးက ပိုးလေးအင်ျကြီကို အရငခြွှတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကြှနသ်ငတ်န်း စလသည်ေ။…
ပိုးလေးမှာ လညပြင်းသံကြိုးနှင့ြ လကကြို တွဲထား၍ ဒူးထောကကြာ ကြမ်းတိုကခြှင်း လုပရြသည်။ ထို့နေ့ ပိုးလေး ငရဲကလွသည်ေ….။ ခွီးပါ သေးပေါကထြားသော အခန်းကို ရှင်း၊ ကြမ်းတိုကြ၊ ဖိနပတ်ိုကြ၊ စသည့ြ ညဈပတသ်ော အရာများကို ဖငပြှောငပြှောငဖြှင့ြ ကုန်းကာ လုပရြသည်။ ဒီတော့မှ ပိုးလေးသိသညမြှာ အခွားမိန်းကလေး ၄-၅ ယောကလြည်း ရှိ၍ သူတို့လည်း မိမိနှင့ြ ဘဝတူတွမှန်ေး သိရသည်။
တဈနကေုန် ခွှေးမှကြေ လုပသ်ောလြည်း သတမြှတခြွိနထြကြ ၁၈ မိနဈ ပိုသှားသညဆြို၍ ၁၈ ခကြြ၊ ကြမ်းများမပြောင်၍ ၃၀… စုစုပေါင်း ၄၈ ခကြကြို ခွကေား လကကြား ခညွန်ှောင်၍ အရိုကခြံရသည်။ ပိုးလေးတဈကိုယလြုံး ကြာပြတရြာများ သှေးများစို့နအေောင် ညှင်းပန်းနှိပစြကခြံရကာ တဈနေ့ ကုနသ်ှားလတေောသည်။
———————————————
ပိုးလေး ထိုည ပငပြန်းမှုဒဏြ၊ နှိပစြကခြံရမှု ဒဏတ်ို့ကြောင့ြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကပြင် အိပပြွောသ်ှားသည်။ မနကစြောစော ပိုးလေးပငမြနိုးသေး မစေီတဈယောကြ ပိုးလေးထားရာ အခန်းသို့ ဝငလြာသည်။
“ ဟိတ်.. ကောငမ် ထစမ်း..”
ဟု ပြောလည်းပြော ခွထေောကဖြှင့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ကနလြိုကသ်ည်။ အကနခြံလိုကရြသဖြင့ြ ပိုးလေးတဈယောကြ လန့န်ိုးသှားသည်။ ကမန်းကတန်း ထပြီး မစေီကိုကြည့်လြိုကရြာ လကကြိုငပြါသော သံပုံးတဈပုံးကို ပိုးလေးလကထြဲ ထည့ပြေးလိုကကြာ
“ နင် ဒီထဲမှာပဲ ခွီးပါ သေးပေါကလြုပ်… ကြမ်း ညဈပတတ်ယ်… ကြားလား..”
“ ဟုတကြဲ့… ကြေးဇူးတငပြါတယ်”
မစေီ အမေးကို ပိုးလေး ဖြလေိုကပြှီး ကြေးဇူးတငကြှောင်းပါ ပြောလိုကသ်ည်။ ပိုးလေး တကယပြင် ကြေးဇူးတငပြါသည်။ မိမိလည်း ကြမ်းပေါတ်ှင် ခွီးပါ သေးပေါကြ မလုပခြငွြ…။ မိမိ နရသေညကြ လလေုံခန်း…။ အနံ့ဆိုးဆိုးတွကေ အပြငမြထွကြ..။ အပြငမြထွကသ်ညထြကပြင် … မိမိစွန့ထြားသညမြွားကို ပြနမြှငန်ရသေညမြှာ အော့အနခြငွစြိတပြင် ဖြစ်သည်။ တကယဆြိုးရှားသည်…။ ထို့ကြောင့ြ သံရပေုံး ပေးခွင်းကို ကြေးဇူးအရမ်းတငသ်ှားကာ မိမိကို နှိပစြကထြားသညကြိုပင် မေ့သှားကာ ကြေးဇူးစကားဆိုလိုကခြှင်း ဖြစ်လသည်ေ။
နိုးသှားသည့အြတွကြ ပိုးလေး ပြနအြိပမြပြောတ်ော့။ ခဏအကြာ ပိုးလေးဗိုကန်ာလာ၍ ရပေုံးဆီသှားကာ အလေးစွန့သ်ည်။
“ ရှီး.ရှီး.ရှီး………”
ပိုးလေး သေးပေါကသ်ံက အလုံခန်းလည်းဖြစ် သံပုံးလည်း ဖြစ်၍ အသံအတောလြေး ကယွသ်ှားသည်။ ပိုးလေး ရုတတ်ရကဖြစ်၍ ထွကခြါစပင် ရပမြိသှားသည်။ ပြီးမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြ ပြနလြှှတသ်ည်။ ကငွ့သ်ားမဖြစ်၍ တွန့သ်ှားပြနသ်ည်။ နောကမြှ စိတလြွှော့ကာ အကုနလြှှတလြိုကသ်ည်။ (မိတဆြှတေို့လည်း ဖြစ်ဖူးမှာပါ… တွန့တ်ှန့သ်ှားတာလေ။ စကားကြှင်း)
တဈနာရီခန့ြ အကြာမှ မနကစြာနှင့ြ ရေ လာပို့သည်။ တဈမနကလြုံး ပိုးလေး ဘယအြခွိနခြေါြ၍ နှိပစြကမြလဲ တွေးရင်း ဂနာမငှိမ် နေ့ခင်းပိုင်းပင် ရောကလြာသည်။ မညသ်ူမှ လာမခေါြ၍ ဒီနေ့ ပေးနားထား၍ နောကန်ေ့မှ ပေါင်းနှိပစြကမြညလြားတွေးရင်း လန့န်သည်ေ။
နေ့လညလြောကတ်ှင် ကောငမြလေးတဈယောကြ ထမင်းလာပို့သည်။ ထိုကောငမြလေးကို ပိုးလေး သိသည်။ မနေ့က မိမိထမင်းပို့ပေးခဲ့ရသော ကောငမြလေး ဖြစ်သည်။ ကောငမြလေးက ထမင်းပို့ရင်း ပိုးလေးအား လကယ်ကခြေါသ်ည်။ ပိုးလေး အနားရောကသ်ှားသောအခါ
“ အဈမက အသဈနဲ့ တူတယ်..။ ခိုင်.. အဈမကို မနေ့ကမှတွေ့လို့… ”
ဟု တိုးတိုးလေး မေးသည်။ ပိုးလေး ဝမ်းသာသှားသည်။ ပိုးလေး စရောကသ်ည့ြ အခွိနမြှစ၍ မစေီ၊ သခငကြှီးဆိုသူ၊ ပထမဆုံးတွေ့ခဲ့သော ကောငမြလေးနှင့ြ ထွန်းထွန်းဟုခေါသ်ော မကြန်ှာဖုံးနှင့ြ လူတို့သာ စကားပြောဖူးသည်။ သခငကြှီးဆိုသူကလည်း မိမိကို လိုးရန် စောကဖြုတ် ပါးစပပြါသည့ြ အရုပကြဲ့သို့ “လီးစုပ် ဖငကြုန်း” စသည့ြ သံပတပြေးသော စကားသာပြောသည်။ မစေီဆိုလည်း “ဟိုလိုလုပစြမ်း၊ ဒီဟာလုပစြမ်း၊ ကြာပြတစြာမိချင်လြား” ဖြင့ြ ကြှန် မ တဈယောကလြိုသာ ဆကဆြံလသည်ေ။ ကောငမြလေးမှာလည်း မစေီ ပြောခိုင်းသည့စြကားမှလှဲ၍ ပိုမပြော..။ မစေီအား အလှနကြှောကပြုံရသည်။
ကြောကမြညဆြိုလည်း ကြောကစြရာ။ မနေ့တနေ့ကမှ ရောကသ်ည့ြ ပိုးလေးပင် မနေ့ကတဈရကြ နှိပစြကခြံရရုံဖြင့ြ တွေ့ပငမြတွေ့ရဲတော့….။ သှေးထွကအြောင် အရိုကခြံခဲ့ရသည့ြ ဖငမြှာ အရှိုးရာများ ထပခြဲ့ရသည် မဟုတလြား။ ထွန်းထွန်းဆိုလည်း စိတကြှှဆေး အစွမ်းဖြင့ြ ပိုလေးမှ လိုးပေးရန် တောင်းဆိုသညမြှလှဲ၍ မပြောဖူး။
“ဟုတတ်ယ် ညီမလေး”
ပိုးလေး လသေံဖြင့ြ ဖြသည်ေ။
“ညီမနာမညကြ ဝါဝါခိုင်.. အဈမကရော..”
“ပိုးသားပါ …။ ညီမ အဖမ်းခံရတာ ကြာပြီလား…။ ညီမသိတာတွေ ပြောပြပါလား ..”
ပိုးလေး သိချင်တ်ာ မမေးတော့။ မေးလည်း မထူး။ ကောငမြလေး သိသမွှ ပြောပြရနသ်ာ တောင်းဆိုလိုကသ်ည်။
“ ညီမ ဒီရောကတ်ာ ၂ ပတရြှိပြီ အဈမ…။ ဒီကိုရောကတ်ာ ငရဲရောကတ်ာနဲ့ အတူတူပဲ။ တဈနေ့တဈမွိုး နှိပစြကတ်ယ်…။ ဟို မိဈတာမကြီးက အရမ်းရကစြကတ်ယ်…။ ညီမရောကကြတည်းက အခုထိ အဲ့မိဈတာမ ရိုကတ်ာ မခံရတဲ့နေ့ မရှိဘူး…။ ဟိုကောငမြလေးဆို ဟိုတဈခါက ရိုကတ်ာမှ ကြောကစြရာကြီး။ ကောငမြလေး လကန်ှဈဖကကြို တိုငလြုံးနဲ့ကားခညွပြှီး လထေဲဆှဲထားတာ…။ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကိုလည်း တုတခြွောင်းခံပြီး ကားခညွထြားသေးတယ်….။ မလညအြောင် တုတခြွောင်းကို တိုငန်ဲ့ တွဲခညွပြှီး ရိုကတ်ာ …။ ဘယကြိုရိုကတ်ာ ထငလြဲ ….။ ကောငမြလေးရဲ့ အဖုတကြို အောကကြနေ ရာဘာအပြားထိပမြှာ တပထြားတဲ့ တုတန်ဲ့….။ ကောငမြလေးခငမြွာ တဈခကြရြိုကတ်ိုင်း.. အောအြောပြှီး ငိုတာ…။ ပေါငကြားထားရတော့ အဖုတကြ ဖြဲထားသလိုဖြစ်..။ ဒီတော့ အစိလေးက ပြူနတယေလြေ….။ ရိုကတ်ာ အစိထိတော့ နာလိုကမြယ် ဖြစ်ချင်ြး ….။ ခိုင် ကြောကပြှီး သေးပါထွကတ်ယ် ….။ ကောငမြလေးဆို သေးထွကတ်ာ မစေီပါကိုပါ စိုသှားတယ်…။ ဒါကြောင့ြ ပိုရိုကတ်ာ ဖြစ်မယ်..။ အဲ့တုန်းက ဖမ်းထားခံရတဲ့ ကောငမြလေးတွေ အကုနလြုံးကို ပြောစကားနားမထောငရြင် ဘယလြိုအပြဈပေးမလဲဆိုတာ ကြည့်ထြားကြ ဆိုပြီး အားလုံးကို ကြည့်ခြိုင်းတာ..။ ဘယန်ှဈခကြရြှိပြီ ဆိုတာပါ ရခေိုင်းသေးတယ်…။ အဖုတကြြုပဲ ၂၅ ခကြြ၊ ပေါငတ်ဈဖကကြို ၂၅ ခကြြ၊ ခွသလေုံးတဈဖကြ ၂၅ ခကြြ၊ ဖငကြို အခကြြ ၅၀၊ တုတန်ဲ့ ကြောကိုကြ ကြာပြတန်ဲ့ ၃၀…။ မိုးလင်းက စရိုကတ်ာ နေ့လညထြိပဲ….။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးကို ဒူးထောကခြိုင်းထားတာ။ ဘယအြခွိနမြှ နားရလည်း မသိဘူး…။ မနကစြာလည်း မကြှေးဘူး….။ ကောငမြလေး ၂ ရကလြောကြ ပြောကသ်ှားတယ်…”
ပိုးလေး အရမ်းလန့သ်ှားသည် …။ ဒီနေ့ မိမိကို နားခိုင်းပြီး နောကန်ေ့မှ အဲ့လိုရိုကဖြို့လားဟု တွေးကာ တုနသ်ှားတော့ ခိုငကြ
“ ဘာဖြစ်တာလဲ အဈမ”
ဟုမေးသည်။ ပိုးလေးလည်း ဒီနေ့ မိမိကို ဘာမှ မလုပသ်ေးကြောင်း၊ နောကမြှ ခုဏကလို ရိုကမြှာလားလို့ တွေးမိလို့ ဟုပြောပြရာ ခိုငကြ
“မဖြစ်နိုငဘြူး အဈမ။ ခိုငရြောကကြတည်းက အဲ့လို မရိုကဘြူး… ”
ဟုပြောမှ စိတသ်ကသ်ာရရသည်။ သို့သောြ လုံးဝတော့ အကြောကမြပြသေေး။ ခိုငကြ ဆကပြှောသည်။
“ ခိုငကြှားတာ ခိုငတ်ို့ကို ရောင်းတော့မယတ်ဲ့။ ဒီရကပျိုင်းထဲမှာလို့ ကြားတယ်”
ပိုးလေး သိပြီးသား ဖြစ်သောလြည်း ဒီလောကမြှနမြယ် မထငခြဲ့..။
“ဘယလြို ရောင်းမှာလဲ ဟင် ညီမ”
“ခိုငတ်ို့ကို စငပြေါတ်ငပြှီး ဝယသ်ူတွေ လုပခြိုင်းတာကို တဈယောကပြှီးတဈယောကြ လုပပြှခိုင်းတယ် …။ ဝယသ်ူက ကြိုကတ်ဲ့သူဝယ် ……။ နောကဆြုံး ဝယမြဲ့သူ မရှိတဲ့အထိ ရောင်းတယတ်ဲ့”
“ညီမကို ဘယသ်ူပြောပြတာလဲ”
ပိုးလေးမှာ “တဲ့” ဆိုသောကြောင့ြ တဈယောကယ်ောကြ ပြောပြသညကြို သိ၍ မေးလိုကသ်ည်။
“ ဟိုဘကမြှာ အဈမတဈယောကြ ရှိတယ် …။ သူက အရငတ်ဈခါ ရောင်းတုန်းက ဘယသ်ူမှ မဝယလြို့ ကနွခြဲ့တာတဲ့။ သူပြောပြတာ”
ပိုးလေးမှ ဝယတ်ာ ဘယသ်ူတွလေဲ မေးရန် ပြငလြိုကစြဉြ
“ အဈမ ခိုင်းသှားတော့မယ်.. တောကြှာ ကြာလို့ဆိုပြီး ရိုကြဦးမယ်”
ဟုပြောကာ ကမန်းကတန်း ထွကသ်ှား၍ မမေးလိုကရြ။ ပိုးလေး ထမင်းစားပြီး ဟိုးတွေး ဒီတွေးနှင့ြ အိပပြွောသ်ှားသည်။ ပိုးလေးနိုးတော့ ထမင်းပန်းကနတ်ှေ့သည်။ ဘယတ်ုန်းက ထမင်းလာပို့သှားသညပြင် မသိလိုကြ။ ထပြီး ရသေောကြ သေးပေါကလြုပပြှီး အညောင်းပြေ လမ်းလွှောကန်လေိုကသ်ည်။ အတောကြှာမှ “အားရှိအောင် ထမင်းစားမှ” ဟု ရရှတေကြာ ထမင်းစားလသည်ေ။ ဒီနေ့တော့ ဘာမှ မလုပလြောကတ်ော့ပါဘူးဟု စိတဒြုံးဒုံးခလွိုကသ်ည်။
———————————————
အခွိနကြ ဝလေီဝလင်ေး…. ပိုးလေး အိပပြွောန်သေော ကာလ….။
“ရှှမ်း….”
ကြာပြတရြိုကခြကြကြ ပိုးလေးကြောပေါြ ကရွောကလြာသည်။ ပိုးလေး အလန့တ်ကြား ကုန်းထပြီး မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ အနတ်ီမစေီ ကြာပြတကြိုကိုငကြာ ပိုးလေးကို ကြည့်န်သည်ေ။
“ကဲ… ကောငမြလေး ဇိမကြနွတယေပြေါ့….. ဟုတလြား…. ထစမ်း….. လာ ငါ့နောကကြ လိုကခြဲ့…”
“ဟုတကြဲ့…..”
ပိုးလေး အိပန်ရောမှ ထကာ အနတ်ီမစေီ ခေါဆြောငရြာသို့ လိုကသ်ှားသည်။ အခန်းကယွကြှီး တဈခုထဲ အရောကြ… ရုတတ်ရကြ မီးများ လင်းထိနသ်ှား၍ ပိုးလေး မကြလြုံးကြိန်းသှားကာ မကြလြုံးမှိတလြိုကသ်ည်။ စကျကန့ပျိုင်းလောကကြှာတော့ မှိတထြားသော မကြလြုံးများကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖြင့လြိုကသ်ည်။
ပိုးလေး မကြလြုံးအနည်းငယ် ပြူးကယွသ်ှားသည်။ ဟုတသ်ညလြေ မကြန်ှာဖုံးစွပထြားသော လူလေးယောကကြ မိမိရှေ့မှာ ထိုငန်သည်ေ။ မိမိမှာ အဝတမြပါ…။ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတန်ှင့ဆြိုတော့ အတောရြှကဖြို့ ကောင်းနသည်ေ။
အနတ်ီမစေီက ထိုငခြုံတဈခုမှာ ထိုငခြိုင်းသည်။ ထိုငခြုံမှာ အောကမြှ အပေါကဖြောကထြားသည်။ အပေါကမြှာ လီးတုတဈချောင်း တပထြားသည်။ လီးတုမှာ မောတ်ာနှင့ြ တွဲထားသည်။ ပိုးလေး ထိုငခြုံမှာ ထိုငလြိုကသ်ည်။ အနတ်ီမစေီက ထိုငခြုံနှင့ြ ပိုးလေးကို တွဲခညွသ်ည်။ လကန်ောကပြှန် ထိုငခြုံ အောကခြှနှငေ့ြ ခညွြ၍ ခွထေောကကြို ကားကာ ဒူးကိုကြေးစေ၍ ခွချင်ြေးဝတကြို ခညွန်ှောငပြှီး ကနွကြှိုးစကို ထိုငခြုံနောကမြှီကို ဆှဲခညွလြိုကရြာ ပိုးလေးခွအစေုံမှာ ကြမ်းပြငန်ှင့ြ မထိတော့ဘဲ ခါးကော့ထားသည့ပြုံစံ ဖြစ်သှားသည်။
မောတ်ာတပ် လီးတုက ပိုးလေး အဖုတထြဲ၌ ပြည့ကြှပန်သည်ေ။ ထို့နောကြ အနတ်ီမစေီက လကကြိုငပြါ ထိပဘြုလုံးနှင့ြ တုနခြါစကလြေးကို ပိုလေး အဖုတအြောကြ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ပိုးလေး တွန့သ်ှားပမေဲ့ ကြိုးက တင်းလှန်၍ လှုပမြရပေ….။ တုနခြါဘုလုံးလေးက ပိုးလေး အစိကို မိမိရရ ထိကပန်သည်ေ။ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ှင့ြ လူတွမှော ပိုးလေးကို စူးစူးရဲရဲ စိုကကြှည့န်သည်ေ။ အနတ်ီမစေီက တုနခြါစကမြှ ခလုတလြေးကို နှိပလြိုကရြာ
“တွီ…..တွီ…..အ….”
တုနခြါသံနှင့အြတူ… ပိုးလေး ငှီးငှူသံက ကယွလြောငစြှာ ထွကပြေါလြာသည်။ အနတ်ီမစေီက လီးတု တပဆြငထြားသော မောတ်ာခလုတကြိုပါ ဖြင့လြိုကရြာ ပိုးလေးမှာ ကာမစည်းစိမ် ရရှိသှားသည်။
အခွိနကြ ခဏလေး…။ သို့သောြ ပိုးလေးမှာ တုနစြကဒြဏကြှောင့ြ အတောပြင် ကောင်းနရော ခွလကေမြွားပင် တောင့တ်င်းလာပြီး…..
“အား… ဟ.. ဟ အာ့.. တောပြါတော့ ရပပြေးပါတော့… မခံစားနိုငတ်ော့လို့ပါ…. အင့ြ.. ဟင်….”
ပိုးလေး တောင်းပနသ်ံကြောင့ြ မစေီ အပြုံးတဈခကြြ ပြုံးလိုကပြှီး… လီးတုတပမြောတ်ာကို ရပကြာ လီးတုကို ပိုးလေး အဖုတထြဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ တုနခြါစကကြိုတော့ မပိတဘြဲ တုနခြါသည့ြ အရှိနကြို ပိုမှှင့သ်ည့ြ ခလုတကြို နှိပလြိုကသ်ည်။
“ဝီ…ဝီ…ဝီ…”
တုနခြါသံက အသံပိုကယွလြောငလြာသလို ပိုးလေး ခန်ဓာကိုယမြှာ ပိုတွန့လြိမသ်ှားသည်။ အဖုတထြဲမှ အရညမြွားလည်း ထိုငခြုံအပေါကမြှ အောကသ်ို့ ကနွရော ကြမ်းပြငမြှာ စောကရြညမြွား ရှှဲနသည်ေ။
“အ… ဟ.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ… သပေါပြီ ရှင်…။ လိုးပါတော့။ ပိုးလေးကို လိုးပေးပါတော့နောြ…။ အဖုတထြဲမှာ အရမ်းယားနပြေီ…. လိုးပါတော့….”
ပိုးလေး အသဲအသနပြင် လိုးရန် တောင်းပနန်တေော့သည်။ ပိုးလေးကို တမငပြင် နှိပစြကထြားခွင်းဖြစ်၍ ရပပြေးဖို့တော့ မစဉြးစားပဲ ထိုငကြှည့န်သည်ေ။ ပိုးလေး အဖုတထြဲမှ အရညမြွားလည်း ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ရှှဲရှှဲစိနပြေီး… ပိုးလေးမှာ အောပြငမြအောန်ိုငတ်ော့…..။ ကာမပန်းတိုငသ်ို့ အကြိမကြှိမ် တကလြှမ်းပြီး ဖြစ်သောလြည်း ကာမအရှိနကြ လွော့မသှားပဲ ပို၍သာ တိုးလာသည်။..
“ရပပြေးပါတော့… နောြ..။ ပိုးလေး အရမ်းအလိုးခံချင်န်ပေါပြီ….. ခိုင်းတာလုပပြါ့မယ်… ရပပြေးပါတော့… နောြ..”
“မင်းပြောသလို ခိုင်းတာလုပမြယဆြိုရင် ရပပြေးမယ်…။ ဒါပမေဲ့ အာခံရငတ်ော့ ဒီထကပျိုခံစားရမယ်… ကြားလား… ကောငမ်..”
“ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့… ခိုင်းတာလုပပြါ့မယ်… အာ… အာမခံပါဘူး..”
အနတ်ီမစေီ ခလုတပြိတပြှီး ကြိုးများကို ဖြပေေးလိုကသ်ည်။ ပိုးလေး မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ောလြည်း ခွထေောကမြှာ ပြော့ခွကော ကြမ်းပြငသ်ို့ ပုံလကြသ်ား လဲကသွှားသည်။ အဖုတရြညမြွားစွာ ထွကထြား၍ အားကုနသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။
“ကောငမ် အနားယူမနနေဲ့ ထစမ်း…. လေးဘကထြောကပြှီး ဟိုက လညပြတကြို သှားယူလာခဲ့…”
ပိုးလေး အနိုငန်ိုငပြင် လေးဘကထြောကပြှီး ခွေးလညပြတလြေး ရှိရာသို့ သှားရသည်။ လညပြတလြေးကို လကဖြှင့ကြိုငကြာ ပြနလြှည့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ….
“ဟိတ်… ခွေးမ… နင့ကြို လကန်ဲ့ ကိုငလြာခိုင်းတာ မဟုတဘြူး.. ပါးစပန်ဲ့ ကိုကခြညွလြာခဲ့စမ်း…”
ပိုးလေး ပါးစပန်ဲ့ ကိုကလြိုကသ်ညကြို ကြမ်းပေါြ ပြနခြခွိုင်းကာ ကုန်းကိုကခြိုင်းသည်။ ပိုးလေးလည်း ခိုင်းသည့အြတိုင်း ပါးစပဖြှင့ြ ကိုကကြာ ယူလာပေးလိုကသ်ည်။ အနတ်ီမစေီက ပိုးလေး ယူလာပေးသော လညပြတကြို ပိုးလေးလညပြင်းတွင် တပပြေးပြီး သံကြိုးဖြင့ြ ခွိတကြာ သံကြိုးကို ဆှဲပြီး ထရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အခန်းကို ပတပြှီး ကြိုးဆှဲကာ လွှောကသ်ှားသည်။ ပိုးလေးလည်း ကြိုးဆှဲရာနောကသ်ို့ ခွေးတဈကောငလြို လေးဘကထြောကလြေး လိုကရြသည်။ ထို့နောကြ ကြိုးကို ဆှဲသှားနရောမှ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူများဆီသို့ ဦးတညသ်ှားကာ….
“ခွေးမ သူတို့ကို လီးစုပပြေးလိုကြ…. သချော ကောင်းကောင်းမှနမြှန် စုပန်ောြ သှားနဲ့ မထိစနေဲ့…”
ပိုးလေးတဈယောကြ အနတ်ီမစေီ စကားအတိုင်း မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူနှစ်ယောကရြှေ့ လေးဘကထြောကကြာ ဘောင်းဘီဇဈကို ဖြုတ်၍ လီးကုန်းစုပပြေးလသည်ေ။ အတနကြှာ စုပပြေးပြီး လီးတောငလြာသောအခါ ခုံပေါတ်ှင် ကုန်းခိုင်းပြီး အနောကမြှ လိုးသည်။ အခွားတဈယောကကြ ထလာပြီး ပိုးလေးရှေ့တွင် ဇဈဖြုတပြှီး စုပခြိုင်းပြနသ်ည်။ ထိုလူ လီးတောငလြာတော့ ကုတငပြေါတ်ှင် ပကလြကလြှနအြိပပြှီး ပိုးလေးကို အပေါမြှ တကထြိုင်းခိုင်းသည်။ ပြီးတော့ လှဲအိပခြိုင်းကာ နောကတ်ဈယောကကြ နောကမြှ ဖငကြို လိုးသည်။ ကနွတ်ဈယောကကြ ပါးစပကြို လိုးသည်။ ပြီးတော့ နောကတ်ဈယောကကြ ဂွင်းထုခိုင်းသည်။
ပိုးလေးမှာ စောကဖြုတ်၊ ဖင်၊ ပါးစပ်၊ လကြ တဈခုမှ မအားရအောင် လုပပြေးရသည်။ ပိုးလေးမှာ အရှငလြတလြတ် ငရဲခံနရသေည်။ လိုးသညမြှာလည်း ကိုယ့်ဆန်ဒပြည့အြောငသ်ာ လိုး၍ ပိုးလေးမှာ ဆန်ဒမပြည့ဝြရုံမက ခံစားခကြြ နည်းနည်းလေးပင် မရှိ….။ မုဒိမ်းကငွ့ခြံသကသ်ကသ်ာ ဖြစ်နရသေည်။ ဒါကြောင့ြ ထိုဘဝငရဲမှ လှတမြှောကလြိုစိတသ်ာ ဖြစ်နလတေေော့သည်။
လိုးပြီးတော့ သုတရြညမြွားကို ပါးစပဟြခိုင်းကာ ပန်းလှှတသ်ည်။ မမှိုခခွိုင်း၍ ပါးစပမြှ လွှံကလွာသော သုတရြညမြွားက တဈကိုယလြုံး စီးကနွသည်ေ။ မကြန်ှာတဈပြငလြုံးလည်း သုတရြညမြွား ပကြေံနသည်ေ။
ပိုးလေးမှာ သုတရြညမြွား ပကြေံနသညေ့အြတိုင်းပင် ထိုငခြိုင်းထား၍ ထိုငန်ရသေည်။ သုတလြည်းမသုတခြိုင်း ရလည်ေးမဆေးခိုင်းဘဲ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ အဖုတဖြှဲခိုင်းထားသည်။
အတောကြှာတော့ မကြန်ှာဖုံးစွပလြူများက သေးဖြင့ြ ဝိုင်းပန်းကြသည်။ ပြီးတော့ ခွေးတဈကောငကြဲ့သို့ ပေါငမြုန့ကြို ကြမ်းပြငပြေါြ ပစ်ခကြာ စားခိုင်းသည်။ ပါးစပဖြှင့သ်ာ ကိုကစြားရပြီး လကဖြှင့ြ မကိုငခြိုင်းပေ။
ထိုနေ့တဈနေ့လုံး နှိပစြကပြှီး ညနကမြှ အိပရြသည်။ မိုးလင်းတော့ ဝိုင်းလိုးကြပြနသ်ည်။ တဈမနကလြုံး လိုးပြီး နေ့ခင်းကြတော့ ခွေးကဲ့သို့ နှိပစြကသ်ည်။ ညနရေောကပြှနတ်ော့ နောကတ်ဈကြိမ် လိုးကပြှနသ်ည်။
ပိုးလေးစိတထြဲဝယ် နောကန်ေ့ လိငကြွှနရြောင်းသောအခါ မိမိကို ဝယခြငွအြောင် စိတတ်ိုင်းကြ လုပပြှတော့မညဟြုသာ တွေးနမေိသည်။ ထိုမှသာ မိမိမှာ ဒီဘဝငရဲမှ လှတမြှောကန်ိုငတ်ော့မညဟြု သိသောကြောင့ပြင် ဖြစ်လသည်ေ။
သို့သောြ ပိုးလေးမသိသညကြ မိမိကို ဝယသ်ောသူက မညမြွှရကစြကတ်တသ်ညကြိုပင် ဖြစ်လတေော့သည်။
ပြီးပါပြီ။