အောစာအုပ်

ဂိုးသွင်းကောင်းတဲ့ တိုက်စစ်မူး

ဂိုးသှင်းကောင်းတဲ့ တိုကစြဈမူး
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

သိန်းဝင်း တဈယောကြ ရမေိုးခွိုး အဝတအြစားလဲပြီး ဘောလုံးပြဲကြည့်ဖြို့ ဦးခွိနတ်ီရဲ့ လကဖြကရြညဆြိုငဘြကကြို ထွကလြာတော့ အခွိနကြ ညဆယန်ာရီရှိနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဒီနေ့က မီးပကြရြကြ ဖြစ်သောကြောင့ြ တဈလမ်းလုံး မှောငမြဲနသည်ေ။ မီးစကထြှန်းဖို့နနသေောသာ မီးလာရငတ်ောင် ထွန်းဖို့ အိမရြှေ့မီးတိုင် မရှိသည့ြ သူ့ရှာထဲက အိမတ်ှေ ဒီအခွိနဆြို တဈရေးတောင် ရနလေောကကြှပြီ။ မအိပသ်ေးတဲ့ အိမတ်ဈခွို့မှ ဖယောင်းတိုင် မီးရောငကြလည်း မှိနပြှပြသာ…..။

လရောငကြိုပဲ အားကိုးလို့မရတာရယ် အရေးအကြောင်းရယမြှာ သုံးဖို့ သုံးတောင့ထြိုး ဓာတမြီးကတော့ မပါမဖြစ်ပေ။ ဒီနေ့ သိပကြှိုကရြသည့ြ အင်ျဂလနပြရီးမီးယားလိဂြ ဘောလုံးအသင်း မနခြကြစြတာယူနိုကတ်ကပြှဲ ရှိတာကြောင့ြ သိန်းဝင်းတဈယောကြ တဈမနကလြုံး ယောကယ်ကခြကန်တောဖြစ်သည်။ အလုပမြှာ ဘာလုပလြုပ် ကပကြကြချောနှင့ြ အလှဲလှဲအချောခြွောြ ပြာပြာသဲလဲ ဖြစ်နသညေ့သ်ူ့ကို ဝပရြှော့ဆရာ ကိုတောကြီးတို့က ဆဲရတာလည်း အာပေါကမြတတပြင် ဖြစ်နမှော သချောသည်။

ရှာလယမြှာ ဖြင့ထြားသည့ြ ဦးခွိနတ်ီရဲ့ လကဖြကရြညဆြိုငန်ဲ့ သူနသညေ့ြ အိမကြ မိနဈ ၂၀ လောကသ်ာ လွှောကရြပမယေ့လြည်း မနယ်ူနိုကတ်ကပြှဲ ဖြစ်တာကြောင့ြ လူများမှာ ကြိုသိနသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ သိန်းဝင်းတဈယောကြ ဘောလုံးပြဲမစခင် နှစ်နာရီလောကအြလိုကတည်းက ကြိုထွကခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည် ။ မီးပကြရြကြ ဖြစ်ပမယေ့လြည်း ဦးခွိနတ်ီက ဘောလုံးပြဲလာသည့်ရကတ်ိုင်း မီးမလာလည်း မီးစကန်ိုးပြသောကြောင့ြ ဆိုငမြှာ လင်းထိန် ဆူညံ နမှော သချောသည်။

သိန်းဝင်းတို့ ကုကျကိုလကြိုင်းရှာအပြင် အနီးက ကြဲစု ၊ သရကတ်ော ရှာတွမှောပါ ဦးခွိနတ်ီလို မီးစကန်ိုးပြီး ဘောလုံးပြဲပြသည့ြ လကဖြကရြညဆြိုငကြ မရှိတာကြောင့ြ အခုခွိနလြောကဆြို ဆိုငမြှာ ဘောလုံးပြဲလာကြည့်သ်ည့ြ လူတောတ်ောမြွားနမှော သချောသည်။ ဒါ့ကြောင့လြည်း သိန်းဝင်း စောပြီး ထွကခြဲ့ခွင်းဖြစ်သည်။

ဟင်း…. ဟင်း… သိန်းဝင်းရဲ့ ဝီရိယကို ဘယသ်ူယှဉမြှာလဲလေ။ ဘောလုံးပြဲက ည ၁၂ မှ စမှာ ဖြစ်ပမယေ့လြည်း သူက ၁၀ နာရီ ၂၀ လောကြ ကြိုရောကန်မှေ တောကြာကြမည်။ ဆိုငရြောကလြွှင် သူထိုငန်ကြေ နရောမှာ ကြိုနရောယူထိုငရြင်း သိပကြှိုကသ်ည့ြ လကဖြကရြည် ကြောကပြန်းတောင်းကို တဈခွကြ အရင် ကြိုမှာသောကထြားမည်။ ဘောလုံးပြဲပြမှ ကြည့်ရြင်း နောကတ်ဈခွကြ ထပမြှာသောကမြည်။ အဲ့အခွိနကြှမှ မုန့ပြါ မှာစားချင်စြားမည်။

ဘောလုံးပြဲမပြခင် ပထမလာခပြေးမည့ြ လကဖြကရြညသ်ောကရြင်း ဆေးပေါ့လိပထြုတဖြှာရင်း သူနဲ့လပေေးဖြောင့သ်ူ တဈယောကယ်ောကန်ဲ့ စကားပြောမည်။ သူနဲ့အမြဲ မနယ်ူနိုကတ်ကပြှဲ ကြည့်န်ကြေ ဦးလှဦးနဲ့ မိုးမှင့လြာရင် ပိုပြီး လပေေါလို့ကောင်းသည်။ သူတို့သုံးယောကဆြုံမိပါက မပြီးတော့ပေ။ ဘောလုံးအကြောင်းမှသည် နိုငင်ံရေး၊ စီးပြားရေး၊ လူမူရေးနဲ့ နောကဆြုံး သငဇြာဝင့ကြွောြ ဘောလီမပါသည့ြ ကိဈစအထိ လထေိုငပြဈကြမည်။ လကဖြကရြညတ်ဈကြိုကြ ဆေးလိပတ်ဈဖြာနဲ့ လထေိုငပြှားပြီး ပြောလို့မောသှားကြတာနဲ့ တဈပျိုငန်ကြ ဘောလုံးပြဲကလည်း စနရမေည်။ ပြီးပြီ။ ဒါ သိန်းဝင်းရဲ့ ဘောလုံးပြဲကြည့်သ်ည့ြ အစီအစဉဖြစ်လသည်ေ။

သိန်းဝင်းသည် စိတရြင်းကောင်းသည်။ သို့သောြ ကယောကကြယကန်ိုငသ်ည်။ ကပြသ်ိပမြပြည့ခြငွြ။ ဒီကြားထဲ ကိဈစတဈခုကို သငပြှရှင်းရ တောတ်ောခြကခြဲသည့ြ လူမွိုးဖြစ်သည်။ သို့သောြ ဖငပြေါ့သည် ခိုင်းကောင်းသည်။ စိတဓြာတကြလေး ကောင်းသည်။ ဒါ့ကြောင့ြ ကိုတောကြီးက သူ့ဝပရြှော့မှာ သိန်းဝင်းကို တောကတ်ိုမယရြ ခိုင်းဖို့ ခေါထြားခွင်းဖြစ်သည်။ လစာလည်း ကနွြ အလုပသ်မားတွနေဲ့ တန်းတူပေးတော့ အဆငပြှသည်ေ။

သနားလို့ ခေါထြားတဲ့ သိန်းဝင်းအနနေဲ့ကလည်း ထငမြှတသ်လောကြ ဖြစ်မလာတဲ့အပြင် သငရြကြားရ ခကခြဲပြီး ဒုံးဝေးလှန်းသောကြောင့ြ ကိုတောကြီးခငမြွာ တပည့တ်ဈယောကမြှေးမည့ြ အစီအစဉကြိုတော့ လကလြွှော့ထားရသည်။ ဒါပမယေ့ြ သိန်းဝင်းက ဖငပြေါ့ခိုင်းကောင်းပြီး အားကိုးရလို့ တောသ်ေးသည်။ ဘယသ်ူအောအြောြ ဘယသ်ူဆဲဆဲ သနားကမား မကြန်ှာငယလြေးနှင့ြ စပဖြှဲဖြဲလုပန်တတေသ်ည့ြ သိန်းဝင်းကို ဝပလြွှော့တဈခုလုံးက အလုပသ်မားတွကေ ခစွကြှသည်။ အင်း….. ကိုတောကြီး အပါဝငပြေါ့လေ။

သိန်းဝင်းတဈယောကြ ဆိုငရြောကတ်ော့ ဆိုငမြှာ လူသိပမြကသွေး။ သူ့နရောမှာ ဝငထြိုငလြိုကရြင်း လကဖြကရြည် ဖြောန်သညေ့ြ ဦးခွိနတ်ီကို လကည်ိုးထောငပြှလိုကသ်ည်။ ဦးခွိနတ်ီကလည်း အလိုကတ်သိ သူ့ကိုပြနခြေါင်းညိတပြှပြီး လကဖြကရြည် ဆကဖြွောန်လေိုကသ်ည်။

”ဟား ဟေ့ယောင် သိန်းဝင်း။ မင်း မနခြကြအြင်ျကြီ ဘာလို့ ဝတမြလာတာလဲ။ ဒီနေ့ အိမကြှင်းလကြော အောငပြှဲခံရမယ့ြ အခွိနလြေ ”

ရနှေေးကြမ်းသောကန်တေုန်း နောကကြနေ ပခုံးကို ပုတရြင်း သူ့ဘေးကခုံမှာ ဝငထြိုငပြှီး ပြောလိုကသ်ူက မိုးမှင့ြ ဖြစ်သည်။ မိုးမှင့ကြ သူ့ကိုမေးရင်း လကဖြကရြညတ်ဈခွကြ လှမ်းမှာသည်။

“ဟင့အြင်း… လွှောထြားတာ မချောကသ်ေးလို့ မဝတလြာတာကြ။ ငါမနေ့က အလုပမြသှားခငကြတည်းက မှင့ဝြင်းကို ပြောထားတာပဲ။ ဒါကို ဒီညနမှေ လွှောတ်ယတ်ဲ့လေ။ မပြောချင်တ်ော့ပါဘူး ကြာ ….။ အဲ့တာကြောင့ြ မဝတလြာတာ။ နို့မို့ဆိုလို့ကတော့ မင်းကလည်း ဘယရြမလဲ……”

သိန်းဝင်းရဲ့ တုန့်ပြနစြကားကို မိုးမှင့ကြ ရနှေေးကြမ်းကို ဖူးဖူးမှုတသ်ောကရြင်း နားထောငန်လေိုကသ်ည်။ ခဏနတေော့ ဦးခွိနတ်ီက လကဖြကရြညန်ှဈခွကြ လာခပြေးသည်။ လကဖြကရြည် လာခပြေးရင်း သိန်းဝင်းကို ကြည့်ကြာ

“ကောငလြေး… စနမနေခြကြြ စီးပြားပကြတ်ဲ့။ မင်း မနယ်ူတော့ ဒီည နားကားပြီ ”

ဆိုပြီး နောကသ်ှားသေးသည်။ သိန်းဝင်းတဈယောကြ ပြနခြွပဖေို့ ကြိုးစားစဉမြှာပဲ ဦးခွိနတ်ီက ရယပြှီး ပြနထြှကသ်ှားသည်။ သူ့ဘေးက မိုးမှင့ကြလည်း တဈခွီခွီရယပြှီး

“ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်း… မနယ်ူအင်ျကြီ မဝတလြာတာတော့ မမိုကဘြူးကြာ။ တဈထညတ်ည်းကတော့ အဆငမြှမပြတော။ မင်းမိန်းမကို ဝယခြိုင်းပေါ့ ”

လို့ပြောတော့ သိန်းဝင်းက လကကြာပြပြီး

“ဟာ မလုပပြါနဲ့ဗွာ။ သူ့မှာလည်း ပိုကဆြံလည်း ရှိတာ မဟုတဘြူး။ ပြီးတော့ ငှကေိုခွှတော စုနရတေဲ့ အခွိနဆြိုတော့ မဖြစ်ပါဘူး။ ပြီးတော့ သူလည်း အခုဆို ဒါရှိနပြနေပြှီ”

သိန်းဝင်းကပြောရင်း သူ့ဗိုကကြို လကန်ဲ့ပြတသ်ည့ြ ဟန် လုပပြှသည်။ မိုးမှင့ကြ

“ဟာ…. ငါ့ကောငကြှီး တယစြှမ်းလှပါလားဟ။ ဘယန်ှဈယောကမြှောကလြဲဟ။ မင်းနှယ် ဘောလုံး တဈသင်းစာများ ထောငမြလို့လားကြာ။ ကလေးတွေ မှေးခိုင်းလှခညွလြားကြာ။ ငါ့နှယ် ကြိုးစားလှခညွလြား…..”

သိန်းဝင်းကတော့ ရယကြွဲကြဲနဲ့ပဲ။

“ဟာဗွာ ဒါတွေ ခငဗြွားမသိပါဘူး…..”

လို့ပဲ ပြောတော့သည်။

လရောင် မစိုမပို့ အလင်းရောကအြောကကြ မီးခွိတမြီးကပ် ဝါးတိုငန်ှဈခု တငထြားသည့ြ ဓနိမိုး တဲအိမလြေးထဲမှာတော့ ဖယောင်းတိုင် မီးအရောငန်ဲ့ အရိပန်ှဈခု လနှငေရြာအတိုင်း ရှေ့လွားနကြသေည်။

“အား… ခစွလြိုကတ်ာကြာ….. မှင့ဝြင်းရာ…..။ နငကြ အပြုအစု အရမ်းကောင်းတာပဲ။ နင့စြောကဖြုတကြ လိုးလို့ အရမ်းစီးပိုငန်တောပဲ။ နင့န်ို့တွကလေည်း မကနွိုငတ်ော့တဲ့အပြင် အခုစုပန်တေဲ့ အခွိနအြတွင်း ပိုပိုကြီးကြီးလာတော့ ငါ့ဟာ ပြနတ်ောငထြလာပြီ ”

မင်းထကကြ လှဲနရင်ေး သူ့ဘေးက မှင့ဝြင်းကို သိုင်းဖကထြားကာ နို့နှစ်လုံးကို လွှာနဲ့ အရသာခံစုပပြေးနသည်ေ။ မှင့ဝြင်းကလည်း ပထမတဈခွီ မင်းထကြ လှကြေီးထိုး လိုးသမွှကို ကော့ကော့ခံပေးခဲ့ပြီး ပြီးသှားခဲ့ပမယေ့လြည်း ယခုလို သူ့နို့နှစ်လုံးကို အားပါးတရ လွှာအရသာခံနတော ကြုံရတော့ တဏှာစိတကြ ပြနထြလာသည်။

အမှနတ်ော့ မှင့ဝြင်းက သိန်းဝင်းရဲ့မိန်းမ ဖြစ်သည်။ သိန်းဝင်းလို မဲမဲသဲသဲ ကြောငတ်ောငတ်ောငန်ဲ့ မှင့ဝြင်းလို ရှှဘေိုမင်းကြိုကြ ခွတေံရှည် လကတ်ံရှည် လုံးကြီးပေါကလြှတို့ ဖူးစာစုံခဲ့ကြပုံက ထူးဆန်းသည်။ နှစ်ဖကြ ဆင်းရဲသားမိသားစုနှစ်ခုမှ ပေးစားခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။

မှင့ဝြင်းက လညသ်ည် ရှုပသ်ည် နှပသ်ည်။ သိန်းဝင်းက မအူမလည်။ လငမြရခငကြတည်းက ရှာမှာ ရည်းစားတွေ ထညလြဲတွဲနသညေ့ြ မှင့ဝြင်းကို မိဘတွကေ သိန်းဝင်းနဲ့ ပေးစားတော့ ရှာကတဈခွို့ သိန်းဝင်းကို နှားဖြစ်ပြီဟု သမုတကြှသည်။ အပေါင်းအသင်းများက ကြုံရင် ကြုံသလို သိန်းဝင်းကို “ဂွိုပေါကန်ပြေီလား ၊ ပခုံးကောင်းတယန်ောြ” စသဖြင့ြ စကြနောကကြှသည်။

ဒါပမယေ့ြ သိန်းဝင်းက မှင့ဝြင်းကိုတော့ တောတ်ောခြစွသ်ည်။ သူရှာရသမွှ ပိုကဆြံ မှင့ဝြင်းကို တဈပြားမကနွြ အပပြှီး သူအသုံးလိုမှ တောင်းသုံးသည်။ မှင့ဝြင်းမကြန်ှာ တဈခကြပြကြတ်ာ မလိုလားသော သူဖြစ်သည်။

မှင့ဝြင်းကရော သိန်းဝင်းကို ခစွလြား မခစွလြား မသိ။ သိန်းဝင်းနဲ့ညားပြီး မကြာ ရပကြှကထြဲက ကာလသားခေါင်း ကြောမြိုးနဲ့ စငှိစွန်းသည်။ ကြောမြိုးကလည်း ကြာသမားဖြစ်သလို မှင့ဝြင်းကလည်း လငဖြစ်သူ သိန်းဝင်း တဈယောကတ်ည်းနဲ့ အာသာမပြပေဲ ဗီဇအရ ဖောကပြှနခြငွလြို့လားမသိ။ သိန်းဝင်းက လူသာကြောငပြမယေ့ြ လိုးအားကောင်းသည်။ လီးတုတသ်ည် ရှညသ်ည်။ ဒါတောင် မှင့ဝြင်းက မရချင်ြ။ ကြာသမား ကြောမြိုး၏ဂွငထြဲ ပြောပြွောကြှီး ဝငဆြင်းရင်း နှစ်ယောကသ်ား သိန်းဝင်းမရှိခွိန် အိမပြေါထြိ သောင်းကနွြးကြသည်။

မှင့ဝြင်းလည်း ကြောမြိုးနဲ့ ရိုးအီလာသောအခါ ရှာထဲက လူပျိုကြီး ကိုတုတပြေါနဲ့ ဖြစ်ပြနသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ ကိုတုတပြေါကစခွင်းမဟုတ်။ မှင့ဝြင်းကိုယတ်ိုငကြိုက ယုနကြမတိုး ပိုကကြတိုး ခွင်းဖြစ်သည်။ မှင့ဝြင်း၏ မာယာကြော့ကြင်းအောကြ လူပျိုကြီး ကိုတုတပြေါတဈယောကြ မွောပြါမိသည့ြ အခွိနမြှစ၍ အရူးအမဲသားကြှေးသလို ဖြစ်သှားသည်။ တဈသကန်ဲ့တဈကို စောကဖြုတမြတွေ့ခဲ့ဖူးသော ကိုတုတပြေါတဈယောကြ မှင့ဝြင်း၏ အဆကအြပေါကြ အရှိုကအြဟိုကမြွားကြောင့ြ တိမ်းညှတခြဲ့သလို မှင့ဝြင်း၏ ကိုယလြုံးတီးအလှ ရငသ်ားများ တငပြါးများကို အရှငလြတလြတ် တွေ့ပြီးခွိနမြှာတော့ ရောဂါမတရား ဖြစ်လာတော့သည်။

မှင့ဝြင်းကို မလိုးရမနနေိုင် ဖြစ်လာပြီး လောဘလည်း ကြီးလာသည်။ မှင့ဝြင်းနဲ့ ဆကဆြံနရတေဲ့ အခွိနတ်ှဆေို သူ့ဘဝကြီးက စိုပြနသေညေဟြုထငသ်ည်။ သို့သောြ လူပျိုကြီး ကိုတုတပြေါနဲ့ သုံးလလောကြ အဝလိုးပြီးတဲ့ အခွိနမြှာတော့ ကိုတုတပြေါကို အဆကဖြှတလြိုကပြှီး နောကဆြုံး မှို့မှရှာကို စာလာသငသ်ည့ြ ကြောင်းဆရာ မင်းထကန်ဲ့ ကုန်းပေးဖြစ်တာ ဖြစ်သည်။ ကိုတုတပြေါခငမြွာ အရူးအပေါကြီး ဖြစ်ကနွခြဲ့သောလြည်း မကြာပါ အခွားတဈရှာမှ မိန်းမတဈယောကြ ကောကယ်ူသှား၍ မှင့ဝြင်း စိတအြေးသှားရသည်။

မှင့ဝြင်းတဈယောကြ ဘယလြောကြ ဖငသ်ရမ်းသရမ်း လိငဗြဟုသုတတော့ ရှိသည်။ နိုငင်ံခွားအပြာကား စာအုပမြွား ဖတဖြူးကြည့်ဖြူးတော့ နိုငင်ံခွားသားတွေ လိငဆြကဆြံပုံတွေ အကုနသ်ိသည်။ ပါးစပန်ဲ့ အားပါးတရ ဆကဆြံတာ ၊ ဓမျမတာမဟုတတ်ဲ့ ဖငကြိုပဲ ဆကဆြံတာတွေ အကုနသ်ိသည်။ ယောကြာြးတကာလီး အားပါးတရ စုပပြေးဖူးသောလြည်း ယောကြာြးဖြစ်သူ သိန်းဝင်းလီးကိုတော့ မှငတ်ောင် သိပမြမှငဖြူးချင်ြ။ သိန်းဝင်းလိုးပြီဆို မကြလြုံးမှိတ် ကြိတခြံနတော များသည်။ ဟနဆြောငခြှင်းပါလေ။ ဒါ့အပြင် လိငကြှောင့ဖြစ်တဲ့ ရောဂါတွအကြေောင်းကိုလည်း မသိချင်မြှအဆုံး သိနရတေော့ ဆကဆြံမယ့ြ ယောကြာြးတိုင်းကို ကြနဒြုံးအကာကြယ် သုံးခိုင်းသည်။ ယောကြာြးနဲ့ နပြေီးတိုင်း ဆေးသောကသ်ည်။ ဒါ့ကြောင့ြ သိန်းဝင်းတဈယောကြ သူဘယလြောကြ ကြိုးစားကြိုးစား သားသမီးမရခွင်းပင် ဖြစ်သည်။

သူတို့ရှာမှာ စာလာသငပြေးသည့ြ ကြောင်းဆရာလေး မင်းထကကြ ငယသ်ည် ချောသည်။ ထို့အတူ လီးလည်း ကြီးမညဟြု ထငသ်ည်။ မင်းထကကြလည်း သူ့ကို စိတဝြငစြားနကြေောင်း သိသာသည်။ မင်းထကကြ အမှနတ်ော့ စားနကြေ ကြောငဖြားပငဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့ြ မှှမှှခေငွြေး ခွမှငေကြာ နှစ်ယောကသ်ား လိုးဖြစ်ကြခွင်းဖြစ်သည်။

မင်းထကမြှာ မနကပျိုင်းမှာ စတနော့ဆရာတဈယောကြ ဖြစ်ပမယေ့လြည်း ညပိုင်းမှာတော့ အအိုမုဆိုးအဖြစ် ကငွလြညခြဲ့တာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သူလိုးခဲ့ဖူးသည့ြ မုဆိုးမ တဈခုလပ် အိမထြောငသ်ည် များစွာ ရှိခဲ့ဖူးသည်။ မင်းထကကြ မိန်းမတွေ ကအွောင် ပြောတကတ်ာကြောင့လြည်းပါသည်။ ရုပရြည် ချောမောခန့ည်ားသော သူ့ကို ကုတငပြေါမြှာလည်း နတဘြီလူးတဈကောငကြဲသို့ စွမ်းဆောငန်ိုငတ်ာကို တွေ့နိုငမြည် ဖြစ်သည်။ အခု ဒီကုကျကိုလကြိုင်းရှာမှာလည်း သူကြီးကတောြ ဒေါခြငခြငအြပြင် မမှင့ဝြင်းကိုပါ အခုစားဖြစ်နသည်ေ။

သူကြီးကတောြ ဒေါခြငခြငကြ တဈရှာလုံးမှာ အလှူဒါယကာမ ခံယူထားသူဖြစ်ပြီး ဘာသာရေး ကိုင်းရှိုင်းသူဖြစ်ကြောင်း အားလုံးက သိထားကြသောလြည်း မင်းထကန်ဲ့ တွေ့ပြီးနောကမြှာတော့ မင်းထကန်သညေ့ြ တဲကို သှားပြီး ကုန်းတဲ့အဆင့ထြိ ဖြစ်သှားသည်။ မင်းထကကြလည်း အဘှားကြီး၏ အညှာကို ကိုငတ်ကသ်ည်။ သူကြီးကတောြ ဒေါခြငခြငကြ သူကြီးဦးသာလှနှင့အြတူ သားသုံးယောကြ၊ သမီးနှစ်ယောကန်ှင့ြ မှေးသုံးယောကြ ရှိပြီဖြစ်သောလြည်း ထနတ်ုန်းဖြစ်သည်။

မင်းထကကြ အနားယူပြီး ခဏအကြာ လှဲနရောမှ ထလိုကပြှီး မှင့ဝြင်းကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ မှင့ဝြင်းက အပေါပျိုင်း ဘောလြီဝတထြားသောလြည်း ရငသ်ားနှစ်ဖကြ အောကရြောကန်သည်ေ။ ထွန်းထားသည့ြ ဖယောင်းတိုင် မီးရောငအြောကမြှာ မှင့ဝြင်း၏ နို့နှစ်လုံးက အရောငပျိုတောကန်သလေိုလို။ မင်းထကြ အခွိနဆြှဲမနတေော့ပဲ မှင့ဝြင်းရဲ့ နို့ကြားထဲ သူ့လီးကို ထားလိုကပြှီး မှင့ဝြင်းကို နိုးလိုကသ်ည်။

” မှင့ဝြင်း…. မှင့ဝြင်း…. ထ…. ထ…. ငါတို့ နောကတ်ဈခွီ လိုးရအောငဟြ…… ထ… ထ… အခွိနမြရှိဘူး… နင့လြငကြ ပြနလြာတော့မှာ…. ဘောပြဲလည်း ပြီးတော့မယ်…..”

ပြောလည်းပြော လှဲနတေဲ့ မှင့ဝြင်းရဲ့ ရငဘြတပြေါြ တကခြှလိုကရြင်း နို့ကြားထဲ သူ့လီးကို အပေါအြောကြ ပြတဆြှဲပေးနလေိုကသ်ည်။ မှင့ဝြင်းက အိပခြငွမြူတူးပုံစံနဲ့ အတူနိုးလာပြီး

“အင်း…. လိုးလေ…. လိုး….. ရတယ်… လေ….”

လို့ပြောရင်း သူ့နို့ကြားထဲဝငပြှီး နယန်သေော မင်းထကလြီးကို လွှာနဲ့အရသာခံပေးလိုကသ်ည်။

“အ့.. ရှီး… ကောင်းလိုကတ်ာ…. အ့… အ့…..”

မင်းထကတ်ဈယောကြ မှင့ဝြင်း၏ ရငသ်ားနှစ်လုံးကြားထဲက သူ့လီးကို ထုတလြိုကပြှီး နို့တံမဲမဲကြီးကို ကောကစြို့သည်။ စို့လို့ကို မဝနိုငပြေ။ မှင့ဝြင်းက ကလေးသာမရှိတာ အအိုနို့ဖြစ်နပြေီဖြစ်သလို မင်းထကတ်ို့ လကခြကြကြှောင့ြ နို့အုံမှာ အစဉအြမှဲ တင်းရင်းကာ နို့တံမဲမဲကြီးများက ကာမစိတကြို ပိုထကြှစသည်ေ။ အားပါးတရ စို့ပေးပြီးသောအခါ မှင့ဝြင်းကို ထခိုင်းလိုကသ်ည်။

မှင့ဝြင်းက လှဲနရောက ထလိုကပြှီး ပကြန်သေော ဆံပငကြို ပြနပြှငန်တေုန်း မင်းထကကြ နံရံထောင့ကြို မှီထိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မှင့ဝြင်းကိုယပြေါကြ လကကြနွဘြောလြီပါ ဆှဲခွှတရြင်း သူ့ပေါငပြေါြ တကခြှ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။

“လာ မှင့ဝြင်း…..။ နင် ငါ့ပေါငပြေါကြနေ တကထြိုငဆြောင့ပြေး…”

မှင့ဝြင်းကလည်း နှစ်ခါမပြောရ မင်းထကြ ပေါငပြေါတ်ကခြှကာ လီးနဲ့သူ့စောကဖြုတ် ခွိနသ်ားတကဖြှဈအောင် လုပရြင်း ထိုငထြစလုပသ်ည်။

”အ့… ကြှတ်.. ကြှတ်… ရှီး… ဟုတတ်ယ်… အဲ့အတိုင်း… အ့…. အ့… အင်း… ဝငန်ပြေီ…. အ့…. အ့… ဒီတိုင်းပဲ ထိုငထြမလား…… ”

“အင်း…. အခုက နငခြဏထိုငထြပေးနှင့ြဦး။ အရှိနရြမှ ငါ… ဆောင့မြယ်….”

မင်းထကကြ ပြောလည်းပြော သူ့အပေါြ တကြ ဆောင့ပြေးနတေဲ့ မှင့ဝြင်းရဲ့ နို့တွကေို လိုကစြို့ပေးနမေိသည်။ နောကန်ံရံမှီရင်း မှင့ဝြင်းရဲ့ စည်းခကြအြညီ ခုနတ်ကန်တေဲ့ နို့နှစ်လုံးကို မရမက လိုကယ်ကန်ရင်ေး တဈခါတဈခါ အားမရလို့ မှင့ဝြင်းကိုယကြို အတင်းဆှဲဖကပြှီး နို့တွကေို အားပါးတရ ခေါင်းနှစ်ပြီးလည်း စို့တကသ်ေးသည်။

မှင့ဝြင်းခငမြွာလည်း လငဖြစ်သူ သိန်းဝင်း ပြနမြလာခင် အပြည့အြဝ ကာမအရသာကို ရသလောကြ ခံစားနမေိသည်။ မင်းထကအြပေါကြနေ မင်းထကြ ပုခုံးကိုကိုငရြင်း ထိုငထြလုပပြေးနရင်ေး သူ့ရငသ်ားတွကေို မင်းထကကြ တင်းတင်းကြပကြှပ် ကိုငတ်ှယရြင်း ကလေးတဈယောကလြို အားပါးတရ စို့နတောကို ကြည့်ရြတာ သူ့ကိုစိတပျိုပါစသည်ေ ။ ထို့ကြောင့လြည်း မင်းထကခြိုင်းသမွှ အရှကကြုန် လိုကလြုပပြေးနမေိတာ ဖြစ်သည်။

”ရပြီအဈမ… ခဏရပ်… ကြှနတ်ောြ ဆောင့ခြငွန်ပြေီ…. အ့…. အ….. အာ့…..”

မင်းထကကြ မှင့ဝြင်း ထိုငထြလုပန်တောကို ရပခြိုင်းလိုကပြှီး သူက နောကန်ံရံကို ပြနမြှီလိုကသ်ည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားနဲ့ သူ့အပေါြ ထိုငန်သေော မှင့ဝြင်း၏ တငပြါးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တင်းတင်းကြပကြှပ် ဆုပကြိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးနလေိုကတ်ော့သည်။ မှင့ဝြင်း၏ ဖငလြုံးကြီးကို အားပါးတရ ညဈကိုငရြင်း ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးနရင်ေး အောည်ီးနတေဲ့ မှင့ဝြင်း၏ ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲဆောင့ရြင်း လညပြင်းမှ ရငသ်ားအထိ မှီသလောကြ ကို လွှာနဲ့အရသာခံပေးနသလေို မှင့ဝြင်းကလည်း အပေါကြနေ မင်းထကြ၏ ရှေ့တိုးနောကင်င် လိုးသမွှကို ကော့ခံပေးရင်း မင်းထကြ သူ့နို့စို့နသညေ့ြ အခွိနတ်ှဆေို မင်းထကခြေါင်းက ဆံပငလြေးတွကေို ပြတသ်ပပြေးနမေိသည်။

အခုလို လိုးတာက နှစ်ယောကလြုံးအတွကြ ပိုသကသ်ာသညဟြု မင်းထကြ ထငသ်ည် ။ ကုတငပြေါြ ခွဆင်ေးတကထြိုငကြာ နောကဝြါးထံရံကို မှီရင်း သူ့အပေါတ်ကထြိုငန်သေော မှင့ဝြင်းရဲ့ ဖငကြို အားပါးတရ ဆုပကြိုငရြင်း ရှေ့တိုးနောကင်င် လိုးပေးနရတောက အရသာရှိလှသည်။ ဒီကြားထဲ တဈခါတဈခါ စိတပြါသှားပါက လိုးပေးနရင်ေး လှုပခြါနသညေ့ြ မှင့ဝြင်းနို့တွကေို လကန်ဲ့ တဖြန်းဖြန်း ရိုကတ်တပြှီး နှစ်ယောကသ်ား အားပါးတရ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းတာမွိုး၊ လိုးနသညေ့ြ အရှိနကြိုလွှော့ကာ လီးကို စောကဖြုတအြထဲ စိမစြိမလြိုးတာမွိုး၊ မှင့ဝြင်းရဲ့ဆံပငကြို အားပါးတရ ဆောင့ကြိုငထြားရင်း လိုးတာမွိုးတို့ လုပပြေးဖြစ်သည်။

ဓနိမိုးဝါးထံရံကာ ၁၀ ပပတေလြည် တဲလေးထဲ နှစ်ယောကအြိပ် ဝါးကုတငပြေါြ စောငကြှမ်းတွခင်ေးရင်း လိုးနကြသေည့ြ လူနှစ်ယောကြ၏ တဏှာတေးသှားများက လမသာသော ညမှောငမြှောငတ်ှင် ပြံ့လှင့်နသည်ေ။ သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ကာမရယောဉကြှောကို အခုခွိနအြထိ မသိသေးသော သိန်းဝင်းခငမြွာမှာတော့ ဘောလုံးပြဲကိုသာ အာရုံရောကန်လသေည်ေ။ ဒီအခွိနတ်ှင် သိန်းဝင်းအာရုံထဲ ဘာမှမရှိ မနယ်ူသာရှိသည်။ အခုခွိန် မိန်းမကို သူများလိုးနတယေဆြိုလည်း အာရုံစိုကန်ိုငမြှာ မဟုတတ်ော့။ ဘာကြောင့ဆြို သူအားပေးသည့ြ မနယ်ူက ပျိုငဘြကအြသင်းနဲ့ နှစ်ဂိုးနှစ်ဂိုးဖြင့ြ သရကနွေခွင်ေးကြောင့ဖြစ်သည်။

“ဟုတပြှီ….. ဆှဲလာ… အေး… ဟုတတ်ယ်… ပေးလိုကလြေ… ဟ…. ပေးလေ… ကြာ….. တောကကြှာ…. ညံ့လိုကတ်ာ…. လူတောင် မပေးတတဘြူးလား…ကြာ……”

” ဟ… ဂိုးပေါကတ်ည့ကြှီး ကနလြကြော….. ဟ…. သှင်းလေ…… သှငသ်ှင်း….. ဟုတပြှီ… ကန်… အဲ…. ဟာ….. ငှကလြာပစ်နတယ်ေ ”

တဈဆိုငလြုံးမှာ မနယ်ူအသင်းကို အားမရဆုံးက သိန်းဝင်း ဖြစ်လသည်ေ ။ ဘာမဟုတသ်ည့ြ ပျိုငဘြကြ အသင်းသေးကိုမှ လာပြီး သရကနွေသညေ့ြ သူ့အသင်းကို သူအားမလိုအားမရ ဖြစ်နတောဖြစ်သည်။

“ငါသာ…. ဝငကြနပြဈလိုကခြငွတ်ယ်… လီး… လခွမ်း… သချောကနကြှပါဟ…. နှားတွရေ….. ကန်… ဟာ…”

တဈဆိုငလြုံးက ပရိတသ်တတ်ှေ ဟာချင်လြည်း ဟာချင်စြရာဖြစ်အောင် မနယ်ူနိုကတ်ကြ တိုကစြဈက ဂိုးသှင်းမသချော။ ဒီကြားထဲ တဈဖကအြသင်းက ပြနလြည် ဖိအားပေးလာမူ့ကြောင့ြ ပျိုငပြှဲပြီးခါနီးမှ အနိုငဂြိုးရသှားမည့ြ တဈဖကအြသင်းကိုလည်း သချောထိန်းကစားဖို့ သိန်းဝင်းတဈယောကြ အောပြှောနရသေည်။ နည်းပြဖြစ်သူတာင် သူ့လောကြ ပြာယာမခတန်ေ။ သူ့မှာတော့ ရနှေေးကြမ်းငှဲ့သောကလြိုကြ လကခြုပလြကမြောင်းတီးလိုကန်ဲ့ အလုပရြှုပန်သည်ေ။

ထိုအခွိန် နောကဆြုံးမိနဈ ရောကလြာသည်။ အခုခွိနအြထိ အရှုံးအနိုငအြတွကြ ဂိုးထပမြသှင်းကြသေး။ တဈဖကန်ဲ့တဈဖကြ ရှိနန်ကြသေည်။

ဒီဖကမြှာလည်း မင်းထကကြ မှင့ဝြင်းကို လေးဘကထြောကကြုန်းခိုင်းရင်း နောကကြနေ အားပါးတရဆောင့လြိုးပေးနခွေိန် ဖြစ်သည် ။ ကုတငအြစွန်းနားမှာ မှင့ဝြင်းကို ခေါငအြုံးခုထားတဲ့ အပေါြ လကထြောကကြုန်းခိုင်းပြီး သူက ကုတငအြောကြ ခွခကြော ဆောင့လြိုးပေးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ပြောရမယဆြို မင်းထကတ်ဈယောကြ ကုတငအြောကြ ခွစေုံခရွပကြာ ကုတငစြှန်းနား ကုန်းပေးနတေဲ့ မှင့ဝြင်းဖငကြှီးကို အားပါးတရ ကိုငဆြောင့လြိုးနခွင်ေးဖြစ်သည်။

မာနပြါတဲ့ ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ မှင့ဝြင်းရဲ့ စောကဖြုတထြဲမှာလည်း နှစ်ခွီမှောကြ ပြီးသှားပြီ ဖြစ်တာကြောင့ြ စောကရြညတ်ှကေ လွှံတောငထြှကန်သလေို မင်းထကကြလည်း တဈခွီပြီးသှားတာတောင် လီးကမကဘွဲ မနားတမ်း ဆကလြိုးနနေိုငမြှုကြောင့ြ လီးနဲ့စောကဖြုတ် အဝငအြထွကြ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ တဈရှုပရြှုပ် တဈဖြတဖြှတန်ှင့ြ အသံမွိုးစုံ မှညန်လတေေော့သည်။

မင်းထကကြလည်း မောတ်ာစကပြမာ သူ့လီးကို အနားတဈစကျကန့တ်ောင် မပေးဘဲ ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ဆောင့လြိုးပေးနရင်ေး ပါးစပကြလည်း ညဈညဈပတပြတတ်ှေ ပြောကာ အရသာခံနလသေည်ေ။ မင်းထကတ်ဈယောကြ ပါးစပကြနေ အညှီအ ဟောကတ်ှပြေောကာ ခွပေုံစံနဲ့ အားပါးတရ ဆောင့ဆြောင့လြိုးနသလေို မှင့ဝြင်းခငမြွာလည်း ကုတငပြေါမြှာ ကကြနွန ကုန်းပေးကာ လီးကြီးကြီးနဲ့ လိုးဆောင့ဒြဏကြို အံကြိတခြံရင်း ဖငကြိုပစ်ပစ်ပြီးပါ ခံပေးနမှေုကြောင့ြ မင်းထကခြငမြွာ ပြီးတောငပြှီးချင်လြာသည်။

ခဏကြာတော့ မင်းထကခြငမြွာ အခွိနကြိုဆှဲထားလို့ မဖြစ်နိုငတ်ော့မှန်း သိလိုကသ်ည်။ သူပြီးတော့မည် ကြိုသောကလြာတဲ့ ဆေးအစွမ်းကြောင့ြ ၃ နာရီအတွင်း လေးခွီလောကအြထိ အားပါးတရ လိုးနိုငတ်ာပဲ တောရြမည်။ ပြီးချင်လြာပြီ ဖြစ်တာကြောင့ြ ဆောင့လြိုးပေးနရင်ေး

“မှင့ဝြင်း.…. အ့…. အ့… ဖြတ်… ဖြတ်…. ငါ… ငါပြီးတော့ မယ်…. အာ့…. အ့… နငရြော…. ဖြတဖြှတ်….. ရှီး…”

“အင်း…. ငါလည်းပြီးတော့မယ်…. အ့…. အမေ့… အ့… ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…. အာ့…. ဖြတဖြှတ်… ဖြတ်”

မှင့ဝြင်းရော မင်းထကရြော ခွှေးတွေ ရှှဲနဈနကြသေည်။ နှစ်ယောကလြုံး ရညမြှန်းထားသည့ြ ပန်းတိုငကြို အမှနရြောကဖြို့အတွကြ ကြိုးစားနသလေို တဈဖကမြှာလည်း မနယ်ူက နောကဆြုံးမိနဈ ထိုးဖောကသ်ည့အြလုံး ဂိုးရဖို့ နီးစပခြဲ့ပမယေ့ြ တဈဖကဂြိုးသမား၏ ဂိုးစည်းထဲရောကမြှ ဖကြထြုတမြှုကြောင့ြ ပယန်ယတ်ီ ရလသည်ေ။ ဒီပယန်ယတ်ီကို မနယ်ူအသင်းက နံပါတခြုနှစ် ကနမြညဖြစ်သည်။

“ဆောင့ြ…. ဆောင့ြ…. အ့… အမေ့…. ဖြတ်… ဖြတ်… အ့… အမေ့… သပေါပြီ…. သပေါစေ… ဆောင့ြ… မင်းထကြ….. ဆောင့ြ… ဆောင့ြ….. အမေ့… အ့ အာ့….. အ့….. ပြီးတော့မယ်….. ပြီးတော့မယ်… အ့ာ.. အ့…. ငါလိုးမ….. အ့…. ငါလိုး.. ပဲ…. အ့…..”

တရားဝင် လငယ်ောကြာြးရှိသောလြည်း လငဖြစ်သူကလည်း ကာမဆန်ဒကို အပြည့အြဝ ပေးနိုငပြါသောလြည်း နောကမြီးလင်းသည့ြ မှင့ဝြင်း နှင့ြ သူများမယား တဈခုလပ် မုဆိုးမ မခနွြ တွင်းဟောင်းပဲ စိမတ်တသ်ော မင်းထကတ်ို့၏ တဏှာကြောက ကယွပြှန့လြှသလို ညီးသံ ဆဲသံ တဏှာသံတွကေ အိမအြပြငသ်ို့ ပြံ့လှင့န်သည်ေ။ သို့သောြ အိမကြ အခွားအိမတ်ှနေဲ့ နည်းနည်းလှမ်းလို့သာ တောသ်ေးသည်။

ပယန်ယတ်ီ ပြဈဒဏဘြော ဝငပြါစဟေု သိန်းဝင်း လကအြုပခြွီ ဆုတောင်းနမေိသည်။ တဈဆိုငလြုံးလည်း အပကြသွံပင် မကြားရအောင် ရငခြုနစြိတလြူပရြှားနကြသေည်။ အသကပြင် မရှူရဲရလောကအြောငပြင် ဖြစ်သည်။ ပယန်ယတ်ီ ကနသ်ှင်းမည့ြ နံပါတခြုနှစ် ကစားသမားကလည်း ခွှေးသံတရဲရဲနှင့ြ ဂိုးပေါကရြှေ့ နရောယူရင်း စိတလြူပရြှားနမှော သချောသည်။

“ဝငပြါစေ…. ဝငပြါစေ… ဝငအြောငကြနပြါ ငါ့ကောငရြာ… ဝငလြိုကစြမ်း… ထအောပြဈမယ်….”

အမှနကြ ပယန်ယတ်ီ ပြဈဒဏဘြောက ဂိုးရဖို့ အလှယဆြုံးနည်း ဖြစ်ပမယေ့ြ ကစားသမားတွအနေနေဲ့ စိတလြူပရြှားမှုနှင့ြ ဝငလြာသည့ြ ဖိအားကို အသုံးမခတွတလြငွြ လှဲချောန်ိုငသ်ည်။ နာမညကြှီး ကစားသမား တောတ်ောမြွားများ လှဲချောတ်တသ်ောကြောင့ြ ပယန်ယတ်ီက နတကြှီးသညဟြု ဆိုကြသည်။

ပယန်ယတ်ီ ပစ်ဒဏဘြောကို ခရဈစတီယာနိုရောန်ယဒြိုက ကနမြှာပါ။ ခရဈစတီယာနိုရောန်ယဒြိုက ဂိုးသမားရဲ့ ဘယဘြကကြို ကနသ်ှင်းမလဲ။ ကြည့်ရြင်းကနေ ပြေးလာတယ်။ နောကခြံစကားပြောသူရဲ့ ကြညောသံနဲ့အတူ ပါသှားသော ဘောလုံးကို သိန်းဝင်းအပါဝင် တဈဆိုငလြုံး တိတဆြိတမြှုအပြည့န်ဲ့ ငေးကြည့်န်ကြသေည်။

“ဆောင့ျ…. ဆောင့ျ… အ့….. အမေ့…… အမေ…… သပေါပြီ…. အ့… အမေ….. မေ့…”

“ဖြတ်… ဖြတ်….. ဘှတ်…. ဘှတ်…. ဘှတ်… ဘှတ် …”

“အ့….. အာ့…. အာ့. . အာရှီး….. အာ့…. အ့…. အ့…. ….ပြီးပြီ…. အ့… ငါလိုး… ပြီးပြီ….. အား…… အား… ရှီး…. ရှီးပဲ…. အား ကောင်းလိုကတ်ာ ဖာသညမြရာ…. ငါလိုးပဲ… နင့စြောကဖြုတကြောင်းလိုကတ်ာ….. ဟာ……. အား… ငါလိုး… အရညတ်ှအမွေားကြီး ထွကန်ပြေီ…. ကြည့်စြမ်း… အာ့… ဒီဘကလြှည့ြ ဒီဘကလြှည့ြ…”

မင်းထကကြ ပြီးခါနီး အခကြသ်ုံးဆယခြန့ြ မနားတမ်း ဆောင့ပြေးအပြီးမှာတော့ လရညပြူပူပစွပြစွတ်ှကေို မှင့ဝြင်းစောကဖြုတထြဲ ထည့လြှှတပြေးရင်း ပြီးသှားတော့သည်။

ခရဈစတီယာနိုရောန်ယဒြိုရဲ့ ကနခြကြကြ ကောင်းမှနလြှန်းလှသည်။ ပျိုငဘြကအြသင်းဂိုးသမား ဘယလြိုမှ မတတန်ိုငခြဲ့ဘဲ လကလြွှော့ပေးလိုကရြတဲ့နောကြ တဈဆိုငလြုံးရဲ့ ထအောသ်ံတွထေဲ သိန်းဝင်းအသံက အကယွဆြုံးဖြစ်သည်။

သိန်းဝင်းတဈယောကြ သူအားပေးတဲ့ မနယ်ူနိုကတ်ကအြသင်း အခုလို နောကကြခွှပဂေိုးနဲ့ နိုငတ်ော့ ထခုနရြုံတငမြက အောဟြဈနတော မပြီးနိုငလြောကအြောငပြါပဲ။ ဒီနေ့ကတော့ သိန်းဝင်း ဘောလုံးပြဲကြည့်ရြတာ တနသ်ှားပါပြီ။ နောကဆြုံးအခွိနအြထိ ဘောလုံးရသ အပြည့န်ဲ အနိုငပြေးခဲ့တဲ့ အတွကပြါ။

မင်းထကကြ သူ့ရဲ့ လကကြနွလြရညတ်ှကေို မှင့ဝြင်းရဲ့ ခေါင်းကိုကိုငရြင်း ပါးစပထြဲ ထည့ပြေးနသည်ေ။

“အ့…. ရှီး…. ရှီးပဲ…၊ ကောင်းလိုကတ်ာကြာ….. ငါလိုး… မှဝင်းရာ…. နင့လြငန်ဲ့ ငါလိုးတာ ဘယသ်ူပိုကောင်းလဲ ဖာသညမ်… အမ်း…… လီးပဲ စောကဖြုတကြှီး လိုးမဝဘူး…. နင့လြငမြအဘေေးက လာတော့မယ်… လီးပဲ… လိုးရတာ မဝနိုငဘြူး”

မင်းထကရြဲ့ စကားတွကေို မှင့ဝြင်းက မဖြနေိုငသ်ေးဘဲ မင်းထကရြဲ့ လရညတ်ှကေို အရသာခံမွိုခနွမေိသည်။

” အခုလို ခိုးခစွန်ရတောပဲ ကြနပေန်ရတေယ်။ ဘောလုံးပြဲက တဈပတမြှာ ဘာလို့ တဈရကပြဲ ရှိရတာလဲကြာ”

မင်းထကရြဲ့ အမေးကို မှင့ဝြင်းက

“သှောြ အခုလို လိုးနရတောနဲ့ပဲ ကြနပေတ်ော့လေ။ သိန်းဝင်းက ငါ့တရားဝငလြငဟြဲ့။ နင် ငါ့ကို တဈပတတ်ဈရကြ လိုးရတာ မဝရင် ယူလိုကလြေ။ သိန်းဝင်းနဲ့ ငါကြာပေးမယ်”

မှင့ဝြင်းရဲ့ ပြနပြကတ်ဲ့စကားကို မင်းထကကြ ပြနမြပြောဘဲ အင်ျကြီနဲ့ပုဆိုးကို ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့

“ငါသှားပြီ…..။ ဒီရကပျိုင်းထဲ လဈရင် ခေါလြိုကြဦး။ ပြီးတော့ နောကန်ေ့ ငါကြိုကတ်ဲ့ ဟင်းလေး လာပို့ပါဦး”

“အင်း…. ဂရုစိုကသ်ှားဦးနောြ….။ ဓာတမြီး မပါဘူးလား။ လမ်းမှာ ကိုသိန်းဝင်းနဲ့လည်း တွေ့နေဦးမယ်”

“အမယ်…. တွေ့တော့လည်း ဘာဖြစ်လဲ။ နင့လြင် ဂေါကသ်ီးက ငါ့ကို ရိုသပေါတယဟြ…..။ ကဲကဲ သှားပြီ ငါပြောတာ မမေ့နဲ့”

မင်းထကကြ ပြောပြီးတာနဲ့ အိမထြဲကနေ တန်းထွကသ်ှားတော့သည်။ မှင့ဝြင်းလည်း အိပရြာပေါကြနေ မထချင်ြ ထချင်န်ဲ့ ထပြီး အင်ျကြီအဝတအြစားတွကေို ပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှပဲ အိပခြငွယ်ောငဆြောင် နလေိုကတ်ော့သည်။

သုံးနာရီနီးပါး စိတရြှိလကရြှိ အလိုးခံခဲ့ရလို့ ပေါငတ်ှလည်ေးတောင့ြ စဖုတတ်ဈခုလုံးလည်း ကြိန်းနသည်ေ။ သူ့လငလြာလို့ လိုးရငတ်ောင် ခံနိုငတ်ော့မယမြထင်။ တောတ်ောလြေး ပငပြန်းနပြေီ ပြောရမလားပဲ….။

မှင့ဝြင်း မကြလြုံးမှိတရြုံရှိသေး ခွံဝက သိန်းဝင်းရဲ့ အသံကို လှမ်းကြားလိုကရြသည်။ မှင့ဝြင်း မကြလြုံးမှိတထြားလိုကသ်ည်။ သီချင်ြးတအေးအေးနဲ့ ဝငလြာတဲ့ သိန်းဝင်းက အခန်းထဲတန်းဝငပြှီး အဝတအြစားလဲသည်။ ပြီးတော့ မှင့ဝြင်းအိပန်ပြေီအထငန်ဲ့ မှင့ဝြင်းနောကြ ဝငအြိပရြင်း သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။

ဒီညတော့ အပီအပြင် ဂိုးသှင်းရဦးမှာပေါ့လေ။ ဟင်းဟင်း…. ပယန်ယတ်ီနဲ့ နိုငတ်ယ်။ အခုငါလည်း ပယန်ယတ်ီသှင်းမှပဲ နိုငမြှာလား။ ဒိုလေးက ဂိုးသှင်းကောင်းသလို ကကျကိုလကြိုင်းက သိန်းဝင်းကလည်း ဂိုးသှင်းကောင်းပါတယ်။

သို့ပမယေ့ြ အခုခွိနအြထိ သိန်းဝင်းကတော့ ဂိုးသာသှင်းနိုငန်တော ဂိုးအဖြစ် မပြောင်းလဲနိုငသ်ေးဘူးပေါ့ ( ကလေးမရခွင်း)။ ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် ပြဲအခွိနအြတွင်း တတန်ိုငသ်လောကြ ကြိုးစားရမှာပါပဲလေ။ ဘောလုံးပြဲပြီးတာ ညဥ့န်ကလြို့ ဇနီးသညတ်ောင် အိပန်ပြေီဆိုပမယေ့ြ သိန်းဝင်းက သူ့ရဲ့ နိဈစဓူဝ လုပင်န်းတဈခုကိုတော့ မမေ့ပါဘူးလေ။ အဲ့တာကတော့ မှင့ဝြင်းလေးကို ဂိုးသှင်းဖို့ပါပဲ။ ဂိုးအဖြစ်လည်း ပြောင်းလဲချင်န်လှပေါပြီလေ။

အတွေးများစွာနဲ့ သိန်းဝင်းတဈယောကြ ကြကြနေပေပြှုံးရင်း မှင့ဝြင်းကို နောကကြနေ သိုင်းဖကထြားတဲ့ သူ့လကတ်ှကေ နို့တင်းတင်းတွဆေီကို ရောကသ်ှားပြီး စတငန်ယပြါတော့သည်။

ဤဖြစ်ရပမြွား မကြာမှီ ၁၁ လအတွင်း သိန်းဝင်းနဲ့ မှင့ဝြင်းတို့၏ ဘဝလေးထဲ ကလေးတဈယောကြ စတငရြောကရြှိလာခဲ့ပြီး နောကမြှာတော့ တရပစြပဆြိုသလို သားသမီးများ ထွန်းကားလတေော့၏။

အခုဆို သိန်းဝင်းတဈယောကြ ဂိုးသှင်းကောင်းတဲ့ တိုကစြဈမူးဆိုပြီး မိတဆြှတွကြေေား ဂုဏကြှှယန်ရပြေီလေ။

ပြီးပါပြီ။