⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
သူများနဲ့ညားတဲ့ ငါ့ရည်းစား
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
ကြေးရှာဓလေ့ ပြောမြှေ့စရာ အလှနကြောင်းတယ်။ ကြုပန်ာမညကြ လင်းထငပြါ။ ရှာအခေါအြဝေါကြတော့ ငလင်းပေါ့။ ကြုပမြှာမိဘတွေ မရှိတော့ဘူး။ ညီမတဈဝမ်းကြဲလေး တဈယောကပြဲ ရှိတာ။ ကြုပမြိဘတွနေဲ့ ကြုပည်ီမဝမ်းကြဲလေး မိဘတွကေ ခရီးသှားရင်း ကားမှောကပြှီး ဆုံးပါးသှားကြတယဗြွာ။
ကြုပမြှာ ငယင်ယကြလေးတည်းက မိခွူးလေးရဲ့အဖဆေိုလည်းကြုပ် အမဆေိုလည်းကြုပ် ပေါ့ဗွာ။ ကြုပကြတော့ ရှာမှာ သူများခိုင်းရာအလုပကြို လုပန်ရတေဲ့သူပေါ့။ ကြုပကြ ကြောင်းမနဘေူး ဒါပမယေ့ြ ညီမလေးကိုတော့ ပညာတတကြှီး ဖြစ်စချင်ေတ်ာ။ အဲဒီတော့ မိဘတွပေိုငတ်ဲ့ လယင်ါးဧကကို မောငန်ှမနှစ်ယောကြ လုပကြိုငရြင်း စီးပြားရှာရတာပေါ့။ သီးနှံအထွကတ်ိုးတဲ့ နှစ်တွဆေို ပြောရြတာပေါ့ဗွာ။ မဟုတရြင် ကြုပမြှာ ကြိုးစားရတယ် ပိုပြီးတော့လေ။
ဒီလိုနဲ့ နလောခဲ့ကြတာ ညီမလေးလည်း ဆယတ်န်းအောငလြို့ မှို့မှာ တကျကသိုလ် သှားတကရြတော့ ကြုပမြှာ နှစ်ဆကြိုးစားရတော့တာပဲ။ ဒီလိုနဲ့ ကြုပတ်ို့ရှာရဲ့မကြန်ှာဖုံး ဦးကြီးရဲ့ သမီးတောကြို ကြုပစြှဲလမ်းမိပါလရေော။ သူ့နာမညကြ မနှင်ေး တဲ့။ ကြုပမြှာ မရမကလိုကရြင်း ကာလကြာတော့ သူမဆီကနေ ခစွတ်ယဆြိုတဲ့ အဖြလေေးကို ရပါလရေော။ ခစွသ်ူဖြစ်ခါ စတော့ မိုးမမှငလြမမှေငပြဲ ပြောလြိုကရြတာလေ။
ကြုပကြ သိပကြောင်းတဲ့လူတော့ မဟုတဘြူးဗွ။ ရှာမှာ တိတတ်ိတပြုန်း ဖာခေါင်းလို ဖြစ်နတော။ ဘာဖြစ်လို့လည်းဆိုတော့ ကြုပရြထမြေးပေးရတဲ့ အိမ်၊ ထင်းရှာပေးရတဲ့ အိမတ်ှေ၊ အခွားအလုပတ်ှလေုပရြတဲ့ အိမတ်ှတဈေခွို့မှာ ကြုပဖြစ်ပကြန်တေဲ့ အရာတဈခွို့ကို ပြောပြမယဗြွ။
ကြုပစြစချင်ြး လူပျိုပေါကအြရှယမြှာ မခငကြှညဆြိုတဲ့ အိမထြောငသ်ည် အမွိုးသမီးနဲ့ စဖြစ်တယ် ဗွာ။ ဘယလြိုစဖြစ်လည်းဆိုတော့ တဈနေ့ ကြုပလြည်းရှာထဲမှာ အလုပကြလေးရလိုရငှား လမ်းလွှောကရြင်း မခငကြှညတ်ို့အိမရြှေ့ရောကရြော မခငကြှညကြ လှမ်းခေါတ်ယဗြွ။ ကြုပလြည်း သှားတာပေါ့။
မခငကြှညပြုံစံ ပြောရမယဆြိုရင် ခါးသေးသေး ရငခြွီခွီ ဖငလြုံးလုံးနဲ့ အိမထြောငသ်ည် တဈယောကပြါ။ ဒါပမယေ့ြ သူ့အမွိုးသား ကိုဖိုးခငကြတော့ အရကသ်မားတဈယောကြ။ မိန်းမကို လိုးဖို့ရယ် ကလေးယူဖို့ရယကြိုပဲ ဂရုစိုကတ်ဲ့သူမွိုးကိုးဗွ။ အဲဒီတော့ သူပြီးရင် ပြီးတာပဲဆိုတဲ့ သူမွိုးပဲလေ။ လီးကလည်း ငါးလကမြသာသာလောကပြဲ ရှိတယတ်ဲ့။ နောကမြှ မခငကြှည် ပြောလို့ သိရတာ။
ထားပါ ဆကရြမယဆြိုလို့ရှိရင် မခငကြှညခြေါလြို့ သှားတော့ သူက ရထမြေးခိုင်းတယလြေ။ ကြုပလြည်း အင်ျကြီတွခွှတေပြှီး ရထမြေးပေးတာပေါ့။ အလုပကြှမ်းသမားဆိုတော့ ဘောဒြီတောင့တ်ောင့ကြှီးကိုး။
မခငကြှညကြ ကြုပကြို သချောကြည့်န်တယေဗြွာ။ သိပတ်ော့ မထူးဆန်းပါဘူး။ ရှာထဲမှာ ကြုပကြ အဲလိုတွေ လိုကလြုပပြေးနရတောကိုး။ ကြုပလြည်း နောကဆြုံးတဈထမ်း ထမ်းပြီးတဲ့အခွိန် မောတာနဲ့ ပုဆိုးနဲ့ ယပခြပန်တော မခငကြှည် ကြည့်န်တောကို သတိမထားမိဘူးလေ။ အောကခြံမဝတတ်တတ်ော့ အောကကြ ရှဈလကမြနီးပါးရှညပြှီး တုတတ်ဲ့ လီးကိုကြည့်ပြှီး မခငကြှညမြှာ မရိုးမယှဖြစ်နတောပေါ့။ ကြုပကြ သတိကို မထားမိဘူး။
ခဏကြာတော့ မခငကြှညကြ
“ငလင်းရေ မမကို တဈခုကူညီပါဦး။ ကြောငအြိမပြေါကြ ဘူးလေး ယူပေးပါလား”
တဲ့။ ကြုပကြလည်း
“ဟုတမြမ ကြှနတ်ောလြာပြီ”
ဆိုပြီး အိမပြေါတ်ကယ်ူပေးတယ်။ ကြုပကြှောငအြိမပြေါြ လကလြှမ်းနတေဲ့အခွိန် မခငကြှညကြ ကြုပန်ောကကြနေ ပုဆိုးဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ကြုပ် လိုကဖြမ်းပမယ်ေ့ မမှီတော့ဘူးလေ။
“ဟာ မမခငကြှည် ဘာလုပတ်ာလဲဗွ”
လို့ပြောလိုကတ်ော့ မခငကြှညကြ ကြုပလြီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး သူ့ပါးစပလြေးထဲထည့ပြှီး စုပပြါလရေော။
“မမခငကြှည် ဘာလုပတ်ာလဲဗွ။ ကိုဖိုးခငသ်ိရင် မကောင်းဘူးလဗွော။ မလုပပြါနဲ့ မမရယ်”
“အသာနပေါ ငလင်းရယ်။ မမလေ မင်းဟာကြီးကို မှငပြှီး မနနေိုငလြို့ပါ။ မမကို သနားပါကြာ။ မင်းအဈကို ဖိုးခငကြ မမကို မလိုးပေးနိုငတ်ော့ဘူး အရကကြွှန် ဖြစ်နပြေီ။ မမလေ တအားအလိုးခံချင်န်ပြေီ မခံရတာကြာပြီ။ မမ မင်းကို မုန့ဖြိုးပေးပါ့မယကြှာ။ မမကို ခစွပြေးပါနောြ… နောြ မောငလြေး”
ကြုပလြည်း စဉြးစားရပြီလေ။ တဈခါမှလည်း မလိုးဖူးတာရယ်၊ လိုးကြည့်ခြငွတ်ာရယ်၊ ပိုကဆြံလည်း လိုတာရယကြှောင့ြ စာတွေ့နဲ့ အကြီးတွေ ပြောတာပဲ ကြားဖူးတဲ့ လိုးတယဆြိုတာကြီးကို အခွင့ရြတုန်း လုပမြယဆြိုပြီး
“ဒါဆိုလည်း မမရယ် ဘယသ်ူမှတော့ မပြောနဲ့ဗွာ။ ကြုပကြို ပိုကဆြံ ဘယလြောကပြေးမှာတုန်း”
“ဟဲ့ ဒါမွိုးက ပြောစရာလားဟဲ့။ နင့ကြိုငါ ငါးထောငပြေးမယဟြာ။ ငါ့ကိုသာ ခစွပြေး။ ငါကြိုကရြင် နောကလြည်း တဈခါငါးထောငန်ှုန်းနဲ့ နင့ကြို လိုးခိုင်းမယ်”
“အင်း ဒါဆိုလည်း ပြီးရော။ ကြုပကြို တကယပြေးရမှာနောြ”
“အင်းပါ… နငသ်ာလွှောကမြပြောနဲ့”
“အင်းပါ မပြောပါဘူး”
အဲလိုပြောပြီး မမခငကြှညကြ ကြုပလြီးကို ဆကစြုပပြေးတယဗြွာ။ ကြုပမြှာ ကောင်းလိုကတ်ာ။ ကြုပလြည်း သူ့စောကဖြုတထြဲ လိုးမယလြုပတ်ော့ သူက
“ဟေ့ဟေ့ ဒီလိုတော့ မရဘူးလေ။ မမကိုလည်း ပြနလြုပပြေးလေ”
“ကြှနတ်ောကြ ဘယလြိုလုပပြေးရမှာလဲ”
“လာ မမ ပကလြကလြှနပြေးမယ်။ မမရဲ့ စောကဖြုတလြေးကို လကြပြေး”
ကြုပလြည်း မလကြတ်ကဘြဲနဲ့ သူပြောတဲ့အတိုင်း လိုကပြှီး လကြပြေးတယလြေ။ လကြပြေးရင်း ခဏကြာတော့ သူကရပခြိုင်းပြီး ပေါငကြိုကားပေးတယ်။ ကြုပလြီးကို လကန်ဲ့ဆှဲပြီး သူ့စောကဖြုတဝြမှာ တေ့ပေးတယ်။ ပြီးတာနဲ့ ကြုပကြို ဖြေးဖြေးချင်ြးပဲ လိုးခိုင်းတယ်။ ကြုပလြည်း သူပြောတဲ့အတိုင်း လိုးပေးတာပေါ့။ ပထမဆုံးအကြိမဆြိုတော့ ခဏလေးနဲ့ ပြီးသှားတာပဲလေ။ ဒါပမယ်ေ ဆကလြိုးခိုင်းလို့ နောကတ်ဈကြိမ် ဆကလြိုးပေးရသေးတယ်။
ကြုပလြည်း မခငကြှညန်ဲ့ အကြိမမြွားစွာ လိုးပြီးတဲ့နောကပျိုင်း လိုးတဲ့နရောမှာ ဆရာတဈဆူ ဖြစ်လာတယ်။ မခငကြှညန်ဲ့ လိုးရတာ အားမရတော နောကထြပ် သားကောင် ထပရြှာတယ်။ ကြုပလြိုးရင် လှယမြဲ့သူကိုပေါ့။ အဲဒီမှာပဲ ဒေါခြငခြွိုသကန်ဲ့ တွေ့ပါလရေော။ သူက ကြုပကြို အထာပေးတယ်။ ဒါပမယ်ေ့ သူက မခငကြှညလြို မရဲဘူး။ ဒီတော့ ကြုပမြှာ ကြံရတော့တာပေါ့။
တဈနေ့တော့ သူက ကြုပကြို ထင်းခွဲခိုင်းတယဗြွ။ သူ့ယောကြာြး ကိုဝလင်ေးကလည်း တောထဲသှားတာကိုး။ သူတောထဲသှားရင် အနည်းဆုံး နှစ်ရကတ်ော့ ကြာတယဗြွ။ ထားပါ ကြုပကြို ထင်းခွဲခိုင်းတော့ ကြုပလြည်း ထင်းခွဲပေးတာပေါ့။
ခွှတရှေှဲရှှဲနဲ့ ထင်းခွဲပြီးတော့ သူက ကြုပကြို ထမင်းခူခပပြေးတယ်။ သူအိုကလြို့ ရချိုးမယဆြိုပြီး နောကဖြေး ရကနေမြှာ ရချိုးနတယ်ေ။ ကြုပန်ဲ့ဆိုရင် တန်းနတောပဲ မှငန်ရတေယလြေ။ ဖငကြှီးလှုပလြှုပန်ဲ့ ရချိုးနတော။
ကြုပမြှာ ထမင်းမစားနိုငဘြဲ သူ့ကိုကြည့်ရြင်း လီးက တောငန်တေော့ ပုဆိုးအောကကြနေ လီးကို ဂွင်းထုနရတေယ်။ သူလည်း ရချိုးပြီးတော့ ထဘီရငလြွားနဲ့ပဲ သူတို့အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားတယ်။ ကြုပလြည်း ဖငကြှီးကို ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်း မနနေိုငတ်ော့တာနဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီကတော့ ထင်းခွဲကတည်းက ခွှတထြားတာကိုး။ အဲဒီတော့ ကိုယလြုံးတီး ဖြစ်သှားတာပေါ့ဗွာ။
ကိုယလြုံးတီးကြီးနဲ့ သူဝငသ်ှားတဲ့ အိပခြန်းထဲ လိုကဝြငလြိုကတ်ယ်။ အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ မချောက ထဘီခွှတပြှီး ကိုယလြုံးတီးကြီးနဲ့ ထဘီဝတဖြို့ ရှေးနတေုန်းရှိသေးတယ်။ ကြုပလြီးအတောငသ်ားနဲ့ ဝငလြာတာ မှငတ်ော့
“ဟင်… ကိုလင်း နငဘြာလုပမြလို့တုန်း ထွကသ်ှား ငါ့ အခန်းထဲကနေ။ ငါအောမြှာနောြ”
“အောလြေ ခငဗြွားကြုပရြှေ့မှာ အနအထေိုငမြှ မဆငခြှငတ်ာ။ လူပျိုလေးရှေ့ကို ထဘီရငလြွားနဲ့ နတယ်ေ။ ပြီးတော့ ဖငကြှီးလှုပပြှီး လမ်းလွှောကတ်ော့ ကြုပမြှာ လီးတောငတ်ာ ဘောတွအေောင့လြှပြီ။ ဒီနေ့တော့ ခငဗြွားကို လိုးမှ အဆငပြှမယ်ေ လာခဲ့”
ကြုပလြည်း သူ့ကိုပြေ့ဖကပြှီး သူတို့ လငမြယားအိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါကြို ထပလြကြြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။ ကဈဆငတ်ှဆှေဲတော့ သူကရုန်းတယ်။ ကြုပလြည်း သူရုန်းနတေဲ့ ကြားထဲက သူ့နှုတခြမ်းတွကေို ရအောငစြုပ်… ပြီးတော့ နို့ကြီးတွကေို ဆုပန်ယတ်ာလေ။ သူလည်း ရုန်းမရမှန်းသိတော့ ငှိမသ်ှားတယ်။
ကြုပလြည်း သူငှိမတ်ော့ နောကတ်ဈဆင့ြ ထပတ်ကတ်ာပေါ့။ သူ့ပေါငကြှားထဲဝငပြှီး စောကဖြုတကြှီးကို ရှယဂြွာပေးတာ သူ့မှာ ကော့ပြနန်တောပဲ။ ကြုပလြည်း သူ့စောကဖြုတကြ အရညတ်ှထွကေပြှီး တဈခွီပြီးအောငကြို ဂွာပေးလိုကတ်ာ။ သူတဈခွီပြီး တော့ ကြုပလြည်း သူ့ခေါင်းကိုဆှဲပြီး လီးကို သူ့ပါးစပထြဲ ထည့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ရှေ့တိုးနောကဆြုတန်ဲ့ ပါးစပထြဲကို လိုးနမေိတယ်။
ကြုပအြရှိနတ်ကလြာတော့ သူ့ကို လေးဘကကြုန်းခိုင်းပြီး နောကကြနေ ပြူးထွကလြာတဲ့ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းလေးထဲ လီးကို ဖြေးဖြေးချင်ြးလေး လိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ အရညတ်ှေ ထွကထြားတာဆိုတော့ ရှောရှောရှူရှူပါပဲ လီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားတယ်။ ကြုပလြည်း အားရပါးရ ဆောင့လြိုကြ ဖြေးဖြေးချင်ြး ဆောင့လြိုကန်ဲ့ နှစ်ယောကလြုံး အရသာတွေ့အောင် လိုးနလေိုကတ်ယ်။
တဈနာရီလောကကြှာတော့ သူလည်း နှစ်ခွီပြီးနတေော့ ကြုပလြည်း စိတလြွှော့ပြီး အားရပါးရ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ာ ပြီးဆုံးချင်ြး ပန်းတိုငကြို ရောကသ်ှားတယ်။ ပြီးလည်းပြီးရော
“ကဲ ဘယလြိုလဲ မခငခြွိုသကြ။ ကြုပကြ ဆကလြိုးပေးရမှာလား ပြနရြတော့မှာလား”
လို့ မေးတော့
“ဘာပြနမြှာတုန်း..။ သူများကို လိုးတုန်းကလိုးပြီး တော့…။ ဒီမှာကောင်းတုန်းရှိသေး ဆကလြိုးပေးဦး”
“အဈမယောကြာြးနဲ့ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ဘယသ်ူပိုကောင်း လဲ လိုးတာ”
“မင်းက ပိုကောင်းတာပေါ့။ ဟိုငနာက သူပြီးရင် ဖုတဖြကခြါပြီး ပြီးသှားတာ။ ငါ့မှာ ဆန့တ်ငငင်ငန်ဲ့လေ”
“ဟုတပြါပြီဗွာ။ ကြုပ် ဆကလြိုးပေးမယ်။ ဒါပမယေ့ြ မုန့ဖြိုးတော့ ပိုပေးရမယန်ောြ”
“ကဲပါ ကြှနတ်ောမြွိုးမကြီး ပေးပါမယန်ောြ။ ထပလြိုးပေးပါ လိုးပါတော့”
ကြုပလြည်း အဲဒီနေ့က တဈနေ့ကုနလြိုးရတာ ညနစေောင်းမှ ပြနရြတယ်။ မပြနလြို့လည်း မဖြစ်ဘူးလေ။ အိမမြှာ ညီမလေးက ထမင်းစားဖို့ စောင့န်ပြေီ။ အဲဒါနဲ့ ကြုပလြည်း မခငခြွိုသကကြို နှုတဆြကပြှီး ပြနလြာခဲ့တယ်…။ နောကန်ေ့တွလည်ေး သူယောကြာြးလဈရင် ခေါမြယ် လာလိုးပေးဦးတဲ့။
ကြုပလြည်း အိမပြှနလြာခဲ့တယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ လူလည်း နှုံးခွိနပြေီ။ အမောတော့ ပြပေါတယ်။ ညီမလေးက ထမင်းဟင်းတွေ ခူးခပပြှီး စောင့န်တော။ ထမင်းစားပြီးတော့ ညီမလေးက
“ကိုကို ညီမလေးနင်း ပေးမယ်”
တဲ့။ ကြုပကြလည်း
“အေး… ကောင်းတာပေါ့။ ကိုကိုလည်း ညောင်းကိုကန်တော အတောပြဲ လာနင်းလှည့ြ”
ကြုပလြည်း ပကလြကလြှနပြေးလိုကတ်ယ်။ ညီမလေးက ခွထေောကတ်ှကေို စပြီးနင်းပေးတာပေါ့။ ကြုပလြည်း မကြလြုံးမှိတပြှီး ဇိမယ်ူရင်း မခငကြှညရြယ် မခငခြွိုသကရြယကြို လိုးတဲ့ပုံရိပတ်ှေ မှငလြာတော့ အောကကြလီးက တောငလြာတယ်။ ကြုပလြည်း အမှန် ပေါငကြှားထဲ ညှပထြားလိုကရြတယ်။ ညီမလေး မှငသ်ှားလား မသိပါဘူး။ မမှငလြောကပြါဘူးလို့ စိတကြဖြသေိမ့ရြင်း ညီမလေးကို ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ သူက ဟိုဘကလြှည့ရြင်း နင်းနတော….။
သချောကြည့်မြိတော့မှ တဏှာစိတလြေး ဖြစ်လာ တယ်။ ကြည့်လြေ ပေါငကြို နင်းနတော။ စကပကြ ဒူးအထကန်ားမှာ။ ရှပအြင်ျကြီဝတပြှီး ဘောလြီဝတမြထားတော့ နို့သီးခေါင်းလေးတွတေောင် တခါတခါ မှငရြတယ်။ ကြုပလြည်း အဲမှငကြှင်းကိုကြည့်ပြှီး လီးက တောတ်ောလြေးကို တောငလြာတာ ဘောတောင် အောင့တ်ယ်။
ကြုပလြည်း အကြံနဲ့ ညီမလေးကို ပေါငရြင်းနင်းခိုင်းတယ်။ ပေါငကြှားညှပထြားတဲ့ လီးကို ထုတခြလွိုကတ်ယ်…။ ထုတခြလွိုကတ်ော့ လီးက တောတ်ောရြှညတ်ာဆိုတော့ သချောတာတဈခုက ညီမလေးမှာ ပေါငရြင်းကို နင်းရင်း နင်းရင်း ကြုပလြီကြီးပေါကြို တဈခါတဈခါ နင်းမိတယ်။ အပျိုမလေးလည်း ဖိန်းရှိန်းရှိန်းနမှောပေါ့။
ကြုပလြည်း ပေါငန်င်းခိုင်းတာကို ရပခြိုင်းလိုကပြှီး လကမြောင်းရင်းကို နင်းခိုင်းတယ်။ သူလကမြောင်းရင်းကို လာနင်းတော့ စကပကြ ကြုပမြကြန်ှာပေါမြှာလေ။ တဈခကြန်င်းလိုကတ်ိုင်း စကပကြ မကြန်ှာ ပေါြ ဝေ့ဝေ့လာတယ်။ အောကကြ စောကဖြုတလြေးကို လှပခြနဲ့ လှပခြနဲပဲ မှငလြိုကရြတယ်။ အောကခြံဘောင်းဘီလည်း ဝတမြထားဘူး။
ကြုပလြည်း ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့တာနဲ့ ပုဆိုးကို အောကကြနခြလွိုကတ်ယ်။ လီးက မိုးပေါထြောငန်တောပဲ။ ပုဆိုးမရှိတော့ ညီမလေးကို ကြုပလြကမြောင်းနှစ်ဖကကြို ခွနင်းခိုင်းတယ်။ သူစပြီး ခွနင်းတော့ စောကဖြုတလြေးက ကြုပမြကြန်ှာတည့တ်ည့မြှာလေ။ ကြုပလြည်း စောကဖြုတလြေးကို ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်း လိုးချင်စြိတတ်ှေ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး။ အဲဒါနဲ့
“ညီမလေးရေ”
လို့ ခေါလြိုကတ်ော့
“ရှင် ကိုကို”
“ညီမလေး အဲပုံစံအတိုင်း ကိုကို့မကြန်ှာပေါြ ထိုငပြေး စမ်းကြာ”
“ဘာလုပမြို့လဲ ကိုကို…။ ညီမလေး ငရဲကြီးမှာပေါ့။ ကိုကို့မကြန်ှာပေါကြှီးလေ”
“မကြီးပါဘူးကြာ။ ကိုကိုက ခွင့ပြှုထားတာပဲဟာ….။ လာလာလာ ထိုငတ်ော့”
သူလည်း ကြုပမြကြန်ှာပေါြ ထိုငခြပြေးတယ်။ ကြုပလြည်း မကြန်ှာတဈခုလုံး စကပကြှီးအုပလြို့…။ စောကဖြုတလြေးက ကြုပရြှေ့တည့တ်ည့မြှာ။ ဒီ ၁၄ နှစ် သမီးလေးရဲ့ စောကဖြုတကြ ကြုပလြီးကြီးကို သှင်းရင် ဝငပြါ့မလား ကြုပတ်ှေးနမေိတယ်။ မဝငတ်ော့ မဝငလြောကဘြူးပေါ့။ အဲဒါနဲ့ ကြုပရြှေ့က စောကဖြုတလြေးထဲ လွှာကြီးထိုးထည့ပြှီး ဂွာပေး တာပေါ့။
ဂွာပေးရင် ကောငမြလေးမှာ ထွန့ထြှန့ကြိုလူးလို့ ကောင်းနရှောတာ။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ သူ့စောကဖြုတလြေးထဲကနေ အခစွရြညတ်ှေ စီးကလွာပါလရေော။ အဲဒီတော့မှ ကြုပကြ သူ့ကို လီးစုပခြိုင်းတယ်။ သူ့ကို စုပတ်တအြောင် သငပြေးရတာပေါ့။
သူစုပရြင်းစုပရြင်း ကြုပလြည်း ပြီးသှားတော့ သူ့စောကဖြုတလြေးထဲ လီးထည့ဖြို့ လုပတ်ာပေါ့။ သူက မောငန်ှမချင်ြး မသင့ဘြူး ပြောပမယေ့ြ ကြုပကြ ဘာ မှမဖြစ်ပါဘူး ညီမလေးရယ် ဗိုကမြထွကအြောင် ကိုကို လိုးမှာပါဆိုတော့… ကိုကို့သဘောပါတဲ့။
ကြုပလြည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနတေဲ့ စောကဖြုတဝြလေးကို လီးထည့ကြှည့တ်ော့ ဒဈပဲထည့လြို့ရတယ်။ ကြုပလြည်း ဆကသ်ှင်းကြည့်တ်ယ်။ ညီမလေးမှာ မခံနိုငတ်ာနဲ့ ဒဈမှုပရြုံပဲ လိုးရတယ်။
အဲဒီလိုနဲ့ နေ့တိုင်းနလောတာ မနကပျိုင်းဆိုရင် ရှာထဲက မိန်းမတွကေို သှားလိုး။ ညပိုင်းဆိုရင် ညီမလေး စောကဖြုတကြိုဂွာပေး။ သူက ကိုယ့လြီးစုပပြေး။ စောကဖြုတလြေးထဲ ဒဈကလေးမှုပရြုံ လိုးပေးရင်းနဲ့ ညီမလေး ဆယတ်န်းအောငလြို့ မှို့ကြောင်းကို သှားတကပြှီလေ။
ကြုပလြည်း ရှာမှာ ဆာနတေဲ့ မိန်းမတွကေို သှားလိုးပေးလိုကြ… ပိုကဆြံရှာပြီး ညီမလေးဆီ ပို့လိုကန်ဲ့ သူ မကြန်ှာမငယ် အောငထြားပေးပါတယ်…။ အဲအခွိနမြှာပဲ ကြုပအြခစွကြို တွေ့တယ်။ သူက မနှင်ေး တဲ့။ ရှာမကြန်ှာဖုံးရဲ့ သမီးပေါ့။
ကြုပ် သူ့ကို လိုကတ်ုန်းကဆို တောတ်ောခြကတ်ာ။ နည်းမွိုးစုံနဲ့လိုကတ်ယ် မရဘူး။ နောကဆြုံး သူ့ဘေးနားက သူ့သူငယခြငွြးမလေး ဖူးဖူးကို ကပပြှီးတော့မှ အကူညီတောင်းတယ်။ ကိုယကြ ဖူးဖူးကနတဆေင့ြ မနှင်ေးဆီကို စာပေးခိုင်းတယ်။ ဖူးဖူးက စာကို ယူသှားပေးတယ်။ နောကဆြုံး တဈခုသော မနကခြင်းမှာ ဖူးဖူးနဲ့တွေ့တော့
“ဟဲ့ ကိုလင်း”
“အေး ဖူးဖူး ပြောလေ”
“ညနကြရေင် ရှာပြငတ်ောစပန်ားက စောင့န်ေ။ မနှင်ေးက နင့ကြို ပြနစြာပေးလိမ့မြယတ်ဲ့…။ ဒါပမယေ့ြ နင် ဒီအတိုင်းတော့ မရဘူးနောြ…။ ဟင်းဟင်း..”
“အေးပါ နငကြှိုကတ်ာပြော ငါလုပပြေးမယ်”
“နငကြတိနောြ ကိုလင်း”
“အေးပါဟ ကတိကတိ”
ကြုပလြည်း ရငခြုနရြင်း စောင့န်တော တဈနကေုန် ဘာအလုပမြှလည်း မလုပန်ိုင်၊ ရှာထဲက ဟာမကြီးတွကေိုလည်း သှားမလိုးနိုငန်ဲ့၊ ကြာလိုကတ်ာ ဒီနေ့က အကြာဆုံးလို့တောင် ထငမြိတယလြေ။
ညနခင်ေးရောကတ်ော့ ရမေိုးခွိုးပြီး တောစပကြို ထွကလြာခဲ့တယ်။ တောတ်ောန်ဲ့ ပေါမြလားဘူး။ မိဖူးဖူးက ဟောဗွာ ပြောရင်းဆိုရင်း လာပါပြီ။ အခုမှ သချောကြည့်မြိတယ်။ ဖူးဖူးလည်း တဈမွိုးလှတာပဲ။ မှနမြာဆနဆြန် အဝတအြစားလေးနဲ့။ ကြုပန်ားရောကတ်ော့ သူ့လကထြဲက စာလေးကို ကြုပကြိုပေးတယ်။
“ကိုလင်း… မှနမြှနဖြတစြမ်းပါဟာ။ ငါလည်း ရငခြုန် တယဟြ”
“အေးပါဟ။ ငါလည်း ဖတန်တောပဲ ဟာ”
ဆိုတော့ ဖူးဖူးက
“ဘာလဲဟ ဘာတဲ့လဲ မနှင်ေးက”
“ငါ့ကိုခစွတ်ယတ်ဲ့ဟ ပြောလြိုကတ်ာ”
ကြုပလြည်း စိတလြှတပြှီး ဖူးဖူးကို ဖကပြွောန်မေိတယ်။
“ဟဲ့ ကိုလင်း နငပြွောတ်ာလည်း ပြောပြေါ့ဟ။ ငါ့ကိုလှှတ်ဦး မသာလေး”
“ဆော.. ဆောတီးပါဟာ။ ငါအပြောလြှနသ်ှားတာ။ ဟီး ဆောတီး ဆောတီး”
“ကဲ အဖြလည်ေး ရပြီဆိုတော့ နင့ကြတိအတိုင်းပဲနောြ”
“အေးပါ.. နငဘြာလိုချင်လြဲပြော”
“အင်း ငါဘာလိုချင်လြဲဆိုတော့… ပြီးမှ ပြောပါ့မယဟြာ”
ကြုပလြည်း ပြောပြှီး သူ့ကိုဖကလြိုကတ်ယ်။
“မရဘူးဟာ… အခုပြော အခုပြော”
ဆိုပြီး သူ့ကိုဖကရြင်း ရမ်းလိုကတ်ာ နှစ်ယောကသ်ား အရှိနလြှနပြှီး ဖူးဖူးကအောကကြ ကြုပကြအပေါကြ လဲကသွှားတယ်။ ရိုးရိုးလဲရင် ကိဈစမရှိပမယေ့ြ ဖူးဖူးထဘီကလနပြှီး ကြုပပြုဆိုးက ခွထေောကအြောကြ ရောကသ်ှားတယလြေ။
စဉြးစားကြည့်ပြေါ့။ ကြုပကြ အောကခြံမဝတတ်တတ်ော့ ကြုပလြီးကြီးက ဖူးဖူး အောကခြံဘောင်းဘီအပေါြ သှားထောကမြိတယ်။ လီးကလည်း ခကြခြှင်း တောငလြာတာ။ ဖူးဖူး အောကခြံဘောင်းဘီတာ မဝတထြားရင် စောကဖြုတန်ဲ့ လီးနဲ့က မိတဆြကန်ပြေီ။
ကြုပတ်ို့နှစ်ယောကသ်ား ခဏတော့ ကြောငသ်ှားတယ်။ စပြီး သတိဝငတ်ာက ဖူးဖူး။ သူက ရုန်းထွကမြယ် လုပတ်ော့ ကြုပကြ အလှတမြပေးပဲ ခွုပထြားပြီး ကဈဆငဆြှဲတော့တာပဲ။ ကဈဆငဆြှဲရင်း အင်ျကြီအောကကြ နို့တွကေို ဆုတန်ယပြေးလိုကတ်ယ်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း အောကခြံဘောင်းဘီအောကကြ စောကဖြုတထြဲ နှိုကန်တော။
ဖူးဖူးက မလုပဖြို့တားပမယ်ေ အားမပါဘူး သူတားတဲ့ပုံက။ ကြုပလြည်း အောကခြံကို ဆှဲခွှတပြှီး စောကဖြုတကြှီးထဲ လွှာထိုးထည့ပြှီး ဂွာတော့တာပဲ။ ဂွာပြီးတော့ စောကဖြုတဝြကို လီးတေ့ပြီး လိုးတော့တာပဲ။ အဲနေ့က ဖူးဖူးကိုလိုးတော့ ဖူးဖူးလည်း ကြုပကြို စွဲသှားတယ်။
နောကတ်ဈပတလြောကကြှာတော့ မနှင်ေးကို အပြငဘြကြ ခေါထြုတပြေးတယ်။ တောထဲမှာပဲ ဖူးဖူးက ကင်းစောင့ပြေးတယ်။ အဲနေ့မှာပဲ မနှင်ေးရဲ့ ပန်းဦးလေးကို ခကခြကခြဲခဲ ခွှလေိုကတ်ယလြေ။
နောကပျိုင်းတော့ မနှင်ေးနဲ့ လဈရငလြဈသလို လိုးဆောလြိုကြ၊ မနှင်ေးလဈရင် ဖူးဖူးကို ခေါလြိုးလိုကြ၊ ရှာထဲက ဟာမကြီးတွကေို လိုးလိုကန်ဲ့ အဆငပြှနလေရေေဲ့။
အဲလို နလောရင်း နလောရင်းနဲ့ ညီမလေး တကျကသိုလ် နောကဆြုံးနှစ်ကိုရောကတ်ော့ ဝမ်းနည်းစိတပြကြစြရာ ကြုံလာရတယ်။ ရှာကိုပြောင်းလာတဲ့ ဘခကဆြိုတဲ့ သူဌေးသားက မနှင်ေးကို မကြစြေ့ကနွတယေဆြိုတာ ကြုပသ်ိလိုကရြတယလြေ။
ကြုပကြ ဆင်းရဲသား။ ဟိုကောငကြ သူဌေးသား။ ဘဝတွကေ ကြာခွားပါတယ်။ ကြုပန်ဲ့ မနှင်ေးရဲ့ ဆကဆြံရေးကလည်း အကကြှောင်းထပလြာတယ်။ နောကဆြုံးတော့ မနှင်ေးက ဘခကဆြိုတဲ့ သူဌေးသားနဲ့ပဲ ယူလိုကတ်ယ်။ ကြုပမြှာတော့ စားလည်းဒီစိတ်၊ သှားလည်း ဒီစိတန်ဲ့ ယဈထုတကြှီး ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်လာတယလြေ။
ရှာထဲက သီချင်ြးလေးဖြင့တ်ယ်။ မရယ်ေ.. မရယ်ေ ကြောတ်ော့ လှသေူကြီးပါကြယ်၊ ညားတော့လည်း လှထေိုးသားနဲ့ရယ်၊ ဂုဏင်ှကေို သူခငတ်ှယ် အဆောငယ်ောငကြို သူမငတ်ယ်။ အဲသီချင်ြးလေးကြားတိုင်း ကြုပမြှာ ပိုခံစားရတာပေါ့။
ဒီလိုနဲ့ ညီမလေး ကြောင်းပြီးလို့ ရှာကိုပြနရြောကတ်ဲ့ အခွိနကြို ရောကလြာတယ်။ ကြုပကြိုတွေ့တော့ ငိုပါလရေောဗွာ….။ ကြည့်လြေ ကြုပဆြံပငကြ အရှညကြှီး ညှင်းသိုးသိုးနဲ့ တကယ့ကြို သူရူးတဈယောကပြုံ ဖြစ်နတောကိုး။
သူလည်း ဖူးဖူးဆီမေးတော့ အကြောင်းစုံကို သိသှားတယ်။ ကြုပကြို အားပေးတယ်။ သူ့ရှေ့ရေးကို မကြည့်ပြေးတော့ဘူးလား ဘာလားပေါ့။ အဲဒီတော့မှ ကြုပလြည်း အမှငမြှနရြလာတာပေါ့။ ဟုတတ်ယလြေ ကြုပခြစွတ်ဲ့ ညီမလေး ရှေ့ရေးက ရှိသေးတာကိုး။
ညီမလေးက အရငလြို မဟုတတ်ော့ဘူး။ အပျိုကြီး ဖားဖားတောင် ဖြစ်နပြေီ။ ရှှမှေုံရတီလို ပုံစံမွိုးပဲ။ ညီမလေးက ကြုပကြို ဖူးဖူးနဲ့ သဘောတူတယ်။ သူက ဖူးဖူးကို သဘောကနွတော။ ကြုပလြည်း ဖူးဖူးကို လကထြပပြါမယလြို့ ကတိပေးလိုကတ်ယ်။ ဖူးဖူး ရှေ့မှာပဲ ဖူးဖူးခငမြွာ ရှကသ်ှေးလေးဖြာလို့။ ကြုပလြည်း အလုပကြို ကြိုးစားလုပတ်ယ်။ အဆငပြှလောတာပေါ့။
တဈရကြ ကြုပအြလုပ် သှားမယဆြိုပြီး ထွကလြာတယ် လယထြဲကိုပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ နသေိပမြကောင်းချင်တ်ာနဲ့ မထူးပါဘူး တဈရကတ်ော့ နားမယဆြိုပြီး လှည့ပြှနလြာခဲ့တယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ော့ ထငမြှတမြထားတဲ့ မှငကြှင်းက ဆီးကြိုနတယ်ေ။
ရှာထဲက စမ်းကိုဆိုတဲ့ ခွာတိတကြ ညီမလေးရဲ့ စောကဖြုတကြို လကြန်လရေေဲ့။ ကြုပလြည်း မမှငကြှယရြာမှာ ကပပြှီး သူတို့ကို အကဲခတကြှည့တ်ယ်။ ကောငလြေးက မိကောင်းဖခင် သားသမီးပါ။ ကြုပဆြကပြှီး ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကောငလြေးက စောကဖြုတလြကြန်တောကို ရပပြှီး သူ့လီးကို ညီမ လေးကို စုပခြိုင်းတယ်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ လီးစုပတ်ာရပပြှီး ညီမလေး စောကဖြုတထြဲကို လိုးထည့လြိုကတ်ယ်။ ကြည့်ရြတာ တဈကြိမမြကတော့ဘူးနမှော သူတို့တွေ။
ကောငလြေးက ဆောင့ဆြောင့လြိုးတာ ဖတ် ဖတ် ဖတန်ဲ့ နတောပဲ။ သိပမြကြာပါဘူး ကောငလြေး ပြီးသှားတယ်။ ပြီးတော့ ညီမလေးက ကိုကို့အတွကြ ထမင်းပို့ဖို့ ခကြရြဦးမယဆြိုပြီး ကောငလြေးကို ပြနခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ကောငလြေးက ပြနခြငွပြုံမရပါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ ညီမလေးကို ခစွပြုံရတော့ စကားနားထောငပြှီး ပြနထြှကလြာတယ်။ ကြုပလြည်း လယထြဲသှားရင် ယူသှားတဲ့ ပစ်စည်းတွကေို ကောကခြွိနမြရဘဲ မှနမြှန် ဆင်းပုန်းလိုကရြတယ်။
ကောငလြေးနဲ့ ညီမလေး အိမပြှငရြောကတ်ော့ ကောငလြေးက နှုတဆြကအြနမ်းပေးပြီး ထွကသ်ှားတယ်။ ညီမလေးက အိမထြဲပြနဝြငဖြို့ အလှည့မြှာ ကြုပမြေ့နတေဲ့ လယထြဲသှားရင် ယူသှားတဲ့ ပစ်စည်းတွကေို တွေ့တော့ မကြန်ှာပကြပြှီး ဘေးဘီကို လိုကကြှည့န်တယ်ေ။ ကောငလြေးက ဝေးဝေး ရောကသ်ှားပါပြီ။ အဲဒီတော့မှ ကြုပထြှကလြာတယ်။
ညီမလေးက ကြုပကြိုတွေ့တော့ အပြဈရှိသူလို ခေါင်းလေးငုံ့သှားတယ်။ ကြုပလြည်း သူ့ခေါင်းလေးကို ကြငန်ာစွာကိုငပြှီး သူ့လကကြိုဆှဲပြီး အိမထြဲခေါလြာခဲ့တယ်။ အိမထြဲရောကတ်ော့
“ညီမလေးရေ”
“ရှင်.. ကိုကို”
“ညီမလေး သူ့ကို တကယခြစွလြား”
“အင်း… ညီမလေးခစွတ်ယ် ကိုကို”
“အင်းပါ ကိုကို မကန့ကြှကပြါဘူး”
ဆိုတော့ ညီမလေး ဝမ်းသာပြီး ကြုပကြို ဖကထြားတယ်…။ ကြုပလြည်း သူ့ကို တင်းတင်းကြပကြှပ် ပြနဖြကထြားမိတယ်။ ခဏကြာတော့ ကြုပကြ
“ညီမလေးရေ”
“ရှင်.. ကိုကို”
“စောနက ကောငလြေး ညီမလေးကိုလိုးတာ ညီမလေး အားမရဘူးမို့လား”
“အင်း ကိုကို”
“ဒါဆို… ငယင်ယကြလို ကိုကို ညီမလေးကို လိုးပေးမယန်ောြ။ အခုတော့ လီးတဈချောင်းလုံး ဝငလြောကပြါပြီ..။ ညီမလေး လကမြထပခြင် ကိုကို ညီမလေးကို ငယင်ယကြလို လိုးမယန်ောြ”
ညီမလေး တဈခကြတ်ော့ တွသှေားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ခကြခြှင်းပဲ
“အင်း ကိုကို… ကိုကို့သဘောပါ”
တဲ့။ ကြုပလြည်း ညီမလေးကို ကြုပအြိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါြ ခေါလြာခဲ့တယ်။ ပြီးတော့ ညီမလေးကို နမ်းတယ်။ သူကလည်း ပြနန်မ်းတယ်။ နမ်းရင်း နမ်းရင်း ကာမစိတတ်ှေ တကလြာတော့ နှစ်ယောကလြုံး ကိုယတ်ုံးလုံး ခွှတလြိုကတ်ယ်။ ကြုပကြ ညီမလေးစောကဖြုတကြို ဂွာပေး၊ သူက ကြုပလြီးကို စုပပြေးနဲ့ 69 ပုံစံလေး လုပကြှတယ်။
ခဏကြာတော့ ညီမလေးပေါငန်ှလုံးကြားထဲ လကထြောကပြှီး စောကရြညရြှှဲနတေဲ့ ညီမလေး စောကဖြုတဝြကို လီးတေ့ပြီး အားရပါးရ ဆောင့ခြလွိုကတ်ယ်။
“ကိုကို နာလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်။ ညီမလေးစောကဖြုတ် ကြဲသှားပြီလား မသိဘူး။ ဖြေးဖြေးလုပတ်ာ မဟုတဘြူး ကိုကိုကလဲ”
ကြုပလြည်း မညှာတော့ဘူး။ ဆကတ်ိုကြ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့လြိုးတော့တာပဲ။
ဒီလိုနဲ့ ညီမလေးနဲ့ လိုးရင်း လိုးရင်း နလောလိုကတ်ာ အခွိနတ်ှေ ကြာလာတယ်။ ညီမလေးက ကြုပကြို ဖူးဖူးနဲ့ အရင် မင်ျဂလာဆောငခြိုင်းတယ်။ သူက နောကမြှဆောငမြယပြေါ့။ အဈကိုကို ဦးစားပေးတာလေ။
ကြုပန်ဲ့ ဖူးဖူး မင်ျဂလာဆောငတ်ော့ မနှင်ေးတို့ လငမြယားလည်း လာတယ်။ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကကြှည့ရြင်း မခွိပြုံးလေးတွနေဲ့ပေါ့ဗွာ။
ပြီးပါပြီ။