အောစာအုပ်

စိန်စီနန်းက ခစြျဇာတ်လမ်း

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

စိနစြီနန်းက ခစွဇြာတလြမ်း
ရေးသားသူ – အမညမြသိ

“ဦးဇယွောလင်း ရပါပြီခငဗြွာ။ တဈသိန်းငါးသောင်း ရကြညေ့ပြါဦးဗွ။ သုံးလပြည့ရြင် ရှေးပါ။ မရှေးဖြစ်လဲ အတိုးသတပြေးပါ ခငဗြွာ”

“ကြေးဇူးပါပဲ ညီလေး”

လူကြီး ပိုကဆြံယူပြီး ထွကသ်ှားလသည်ေ။

“ဟေ့ယောင် ဒီဒေါတ်ငတ်င်ဦးက ဘာလဲ ရှေးတာလား”

“ဟုတတ်ယအြဈကိုလေး ရှေးတာပါ”

“အနတ်ီ ခဏလေး စောင့ပြေးပါခငဗြွ”

စညသ်ူစိုး အထဲဝငခြဲ့လသည်ေ။

“မမရေေေ ဒါလေးရှေးမလို့တဲ့”

“သားကလည်း ဒီမှာ ဟင်းခကြန်တောကို သားဖာသားကြည့်လြကြယ်ေ”

“ဟင်း ကြည့်ရြတာ မကြစြိလညပြါတယဆြိုမှ”

“လူဆိုးလေး မမနေေဲ့ ဖဖမေရှေိရင် မင်းဘယလြိုလုပမြလဲ”

“အဲ့ခွိနကြွ သူဖာသူ ဖြစ်ပါလိမ့မြယ် မမရေော”

စညသ်ူစိုးက ဒီအတိုင်းပင်။ စိတမြပါ၍ မလုပခြငွပြါဘူးဆိုက ဓားထောကလြုပခြိုင်းတောင် အသသောခံမည် မလုပရြေးခွာမလုပ်။ စိတဝြငတ်စား လုပပြှီဆိုလငွလြည်း အသခေံကာ လုပမြည့လြူစား။

ယခုလည်း ဆိုငထြိုငခြငွသ်ညဆြို၍ ထိုငသ်ည်။ အားလုံး အကုနပြတမြလုံးစုံ လုပတ်တသ်ည်။ ပစ်စည်းရှေးသူလာလွှင် ပစ်စည်းရှာတတသ်ည်။ သို့သောြ မိခငဖြစ်သူရှိလွှင် မလုပပြဲ နှဲ့ဆိုးဆိုးတတသ်ည်။

သူ့နာမညကြ စညသ်ူစိုး။ အဖကေ ဦးဝင်းမောင်၊ ကားအရောင်းအဝယလြုပသ်ည်။ အမကေ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၊ အိမန်ှင့တ်ှဲကာ အမိန့ရြ အပေါငဆြိုင် ဖြင့ထြားလသည်ေ။ အတိုးနှုန်း သကသ်ာခွင်း၊ လုပန်ည်းလုပဟြန် မှနကြနခြှင်း၊ ပေါငန်ှံသူများအပေါြ သကည်ှာခွင်းတို့ကြောင့ြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၏ စိနစြီနန်း အပေါငဆြိုငသ်ည် နာမညရြကာ လုပင်န်းတွငကြယွလြသည်ေ။ အကူအလုပသ်မား ၂ ယောကြ ခေါထြားရလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးကား အသကြ ၂၃ နှစ်ခန့ရြှိ ဘှဲ့ရ လူငယ် တဈယောကဖြစ်ကာ အပြောအြပါးမမကပြဲ အလုပစြိတဝြငစြားသော အနအထေိုင် ကစွလြဈလိမျမာသူတဈယောကြ ဖြစ်လသည်ေ။ အဖလေုပသ်ူက သားဖြစ်သူ ကားဝယရြောင်း လုပစြချင်ေသ်ောလြည်း သူက တတသ်ိနားလညရြုံ လုပတ်တရြုံသာ သငထြားလသည်ေ။ သူတကယ် လုပခြငွသ်ညကြား အမေ့ရဲ့ အပေါငဆြိုငလြုပင်န်း။ အပေါငဆြိုငကြား လူတွလေိုအပခြကြရြှိနသမွှေ ကာလပတလြုံး ပြောကကြှယသ်ှားမည် မဟုတဟြု သူက ယူဆလသည်ေ။

နံနကြ ၆ နာရီ သားမိသားဖ ၃ ယောကလြုံးထကာ Gym သှားဆော့ပြီးမှ ရချိုးကာ မနကစြာစားလေ့ရှိသည်။ ပြီးနောကြ ၉ နာရီအခွိနတ်ှင် ဦးဝင်းမောငကြ ကားပြဲစားတန်းသို့ သှားကာ စညသ်ူစိုးနှင့ြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးက ဆိုငဖြှင့လြသည်ေ။

ပိုကဆြံရှိ လူခမွြးသာစာရင်းဝငသ်ောလြည်း ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးက အိမမြှုကိဈစကို သူတဈယောကထြဲသာ နိုငအြောငလြုပလြသည်ေ။ မနကတ်ပိုင်းလုံး စညသ်ူစိုးက ဆိုငထြိုငကြာ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးက အိမမြှုကိဈစဗာဟီရနှင့ြ မီးဖိုချောင် ထမင်းဟင်းခကြခြှင်းများကို ပြုလုပလြသည်ေ။ ခကြပြှုတပြှီးစီးသည့အြခါ ဆိုငခြဏဝငကြှည့ြ၍ ဦးဝင်းမောင် ထမင်းစားပြနလြာသည့အြခါ သားမိသားဖ ၃ယောကြ ထမင်းလကဆြုံစားလေ့ရှိကြသည်။

နေ့လညပျိုင်း ဦးဝင်းမောင် ကားပြဲစားတန်းသှားသည့အြခါ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးက ဆိုငထြိုင်၍ စညသ်ူစိုးက အပြငအြလုပမြွားရှိက ထိုအခွိနတ်ှင် ထွကလြုပလြသည်ေ။ ညနေ ၅ နာရီတွင် ဆိုငပြိတကြာ ဦးဝင်းမောငလြည်း ပြနရြောကလြာပြီ ဖြစ်လသည်ေ။ ၆ နာရီတွင် ညစာစားကြ၍ ညစာစားပြီးသောြ စညသ်ူစိုးက ရုပရြှငကြှည့ခြငွလြည်းကြည့်ြ၊ မကြည့်ပြါက ဂိမ်းဆော့ချင်လြည်းဆော့၊ စာဖတခြငွလြည်းဖတကြာ သို့မဟုတပြါက သူငယခြငွြးများဖြင့ြ လကဖြကရြညဆြိုင် ထွကထြိုငတ်တလြသည်ေ။ လကဖြကရြညဆြိုငသ်ှားသည့အြခေါကမြှာ ဆယခြါ့ တဈခါ ဖြစ်လသည်ေ။

ဘာပဲလုပလြုပ် ည ၉ နာရီထိုးလွှင် စညသ်ူစိုး အိမအြရောကြ ပြနလြာရလသည်ေ။ ည ၉ နာရီဆိုလွှင် အိမတ်ံခါးပိတကြာ အိပယ်ာဝငကြှပြီဖြစ်သည်။ စညသ်ူစိုးတို့၏ နေ့စဉြ နိဓျဓဓူဝ လုပင်န်းစဉြ ဇယားဖြစ်လသည်ေ။

သို့သောြ ကံကြမျမာဇာတဆြရာဟူသည် အလှည့မြပြောင်း အခွိုးအကြေ့များဖြင့ြ လောကီလူ့ဘဝကို တနဆြာဆငခြှယမြှုန်းသော အလေ့အထရှိသည့အြတိုင်း စညသ်ူစိုး၏ ဘဝကို တနဆြာဆငခြှယမြှုန်းခဲ့လသည်ေ။

ညသန်းခေါငယ်ံ မရောကတ်ရောကအြခွိန် စညသ်ူစိုး ဆီးတအားအောင့သ်ဖြင့ြ လန့န်ိုးလာလသည်ေ။ ညဦးပိုင်းက ရအမွေားကြီး သောကမြိလိုကတ်ာကို သတိရလသည်ေ။ အိမသ်ာသှားရနထြကာ အခန်းထဲမှ ထွကခြဲ့လသည်ေ။ အိမသ်ာသှားပြီး အပြန် အဖတေို့ အခန်းရှေ့မှ အဖြတတ်ှင် စကားသံများ ကြားလိုကရြလသည်ေ။ ဒီအခွိနကြှီး ဘာများ အရေးတကြီး ပြောနသလေဲဟု စူးစမ်းလိုစိတဖြှင့ြ အခန်းတံခါး အသာဟကာ နားထောငကြှည့လြိုကတ်ော့…

“မောငကြကြာ ဆေးသောကတ်ာတောငမြှ မရဘူးကြာ”

“ဟာ ဖူးကလဲ ကိုယလြည်း ဆေးသောကတ်ာပဲကြာ အခွိနတ်ော့ ပေးရမှာပေါ့”

“တောစြမ်းပါ။ မောငသ်ာ အစကတည်းက ဆငခြှငန်ရင်ေ ဘာမှမဖြစ်ဘူး။ အဲ့ဆေးလိပတ်ှေ မသောကပြါနဲ့လို့ အစောကြီးကတည်းက ပြောသားပဲ။ တရုတဆြေးလိပကြမှ ကောင်းတာဆိုပြီး နားမထောငပြဲ သောကတ်ာလေ”

“ဒီလောကထြိဖြစ်မယမြှန်း မောငလြည်း မထငမြိလို့ပါကြယ်။ ဆရာဝနကြတော့ လုံးဝ ပန်းသတော မဟုတလြို့ မွှောလြင့ခြကြြ ရှိနသေေးတယလြို့ ပြောတယလြေ ဖူးရဲ့”

“မွှောလြင့န်တောကလည်း ၆ လတောင် ရှိနပြေီ ဘယတ်ော့မှ ပြနကြောင်းမှာလဲ။ ဖူးလည်း သှေးသားနဲ့ပါ မောငရြယ်။ ဖူးလေ တခါတလေ မနနေိုငမြထိုငန်ိုင် ဖြစ်မိတယ် မောင်”

“အေးပါ မောငကြှိုးစားပါ့မယကြှာ။ အခုတော့ ဒီအတုလေးနဲ့ ပြုစုပေးတာလေးပဲ ကြနပေလြိုကပြါကြာ”

“ဟင်း ပြောလိုကရြင် ဒီလိုခညွြးပဲ။ ဖယ် ရသှေားဆေးဦးမယ်”

ဟုဆိုကာ ထွကလြာသော မိခငဖြစ်သူ မှငမြှာစိုး၍ မှောငရြိပတ်ှင် အသာလေး ကြယန်လေိုကရြလသည်ေ။

စညသ်ူစိုး သိလိုကရြသော အဖြစ်အပကြမြွား အပေါြ စိတရြှုပသ်ှားမိလသည်ေ။ ဖခငဖြစ်သူကိုလည်း အပြဈမတငရြကြ မိခငကြိုလည်း မညသ်ို့ ကူညီရမလဲဆိုတာ မစဉြးစားတတအြောင် ဖြစ်လသည်ေ။

နောကန်ေ့ မနကမြှစ၍ စညသ်ူစိုးသည် မိခငဖြစ်သူအား သတိထား စောင့ကြှည့မြိလသည်ေ။ အကူခေါထြားသော ကောငလြေးများဖြစ်သော အောငမြင်းနှင့ြ သိန်းစိုးတို့ ၂ ယောကမြှ သိန်းစိုးအား လိုတာထကပျို၍ အရောတဝငန်နကြေေောင်း တွေ့ရလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးမှာ ပို၍ စိတမြခမွြးမသာ ဖြစ်မိလသည်ေ။
သိနစြိုးကား သူနှင့ရြှယတ်ူဖြစ်ကာ သူ့လိုပင် အသားဖြူဖြူ မေးရိုးခိုငခြိုင် နှာတံပေါပြေါန်ှင့ြ သှယလြလွ ကိုယဟြနရြှိလသည်ေ။ ခါးသိမသ်ိမ် တငပြါးကစွကြစွန်ှင့ြ တောင့တ်င်းသော ပေါငတ်ံများက အလိုးအဆောင့်ကောင်းသော ယောကြွားကောင်းဖြစ်ကြောင်း ဖောပြှနသေော လကျခဏာများ ဖြစ်လသည်ေ။

မိခငဖြစ်သူ ဘယခြှလှမြေး လှမ်းတော့မညဆြိုတာ သိနသေော စညသ်ူစိုးသည် မညကြဲ့သို့ တားဆီးရမညကြို အကြံအိုကလြကြရြှိလသည်ေ။ ဆိုငသ်ိမ်း ညစာစားပြီးသောအခါ စိတည်ဈညဈနှင့ြ လကဖြကရြညဆြိုငသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။

“ဟေ့ စညသ်ူ ပြောကလြှခွလေား အခုမှပေါလြာတယ် ဘာသောကမြှာလဲ။ ညီးလေးရေ မှာမယဟြေ့”

“ညီလေး Speed တဈဘူးယူခဲ့ သံဘူးနောျ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ခငဗြွ”

“ကိုစိုးမိုး မတွေ့တာတောင် အတောကြှာပြီဗွာ”

“မင်းက လာမှမလာပဲကိုး။ မင်း ဇကပြှာဖြင့လြိုကြ။ စာအုပအြသဈတွေ ဒေါင်းထားတာရှိတယ် ကူးသှားတော့။ မင်းလဲ Facebook သုံးပါဆိုတာကို ပြောမရဘူးကြာ”

“ကနွောကြ စွဲမိရင် နေ့ရောညပါ သုံးမိမှာ ဒါကြောင့ပြါ ကိုစိုးမိုးရ”

“အေးပါကြာ စညသ်ူ မင်းကြည့်ရြတာ သိပမြလန်းဘူးကြာ ဘာတွညဈေနလေဲ”

“ဘောဒြါ တဈယောကပြါဗွာ။ ပန်းသသလေို ဖြစ်နတော ၆ လလောကရြှိပြီဗွာ။ ဘယလြိုကူညီရမလဲ စဉြးစားနတော”

“မင်းကတော့ကြာ ဘယသ်ူ့မဆို ကူညီချင်တ်ဲ့ကောငပြဲကြာ။ ငါသိသလောကပြှောမယဆြို အဲ့ဒါမွိုးက အကြောင်းအမွိုးမွိုးကြောင့ြ ဖြစ်တာကြ။ ဘာတွလေုပမြိလဲဆိုတာသိမှ ကုသရလှယတ်ာကြ”

“တရုတဆြေးလိပ် ပိနပြိနလြေးတွလေေ ပူရှိန်းဆေးလိပတ်ှသေောကတ်ာ အဈကိုရဲ့”

“အင်း ဒီခွေးတရုတတ်ှကေ သူတို့ဆီလူများတိုင်း လွှော့ခဖြို့ဆိုပြီး သချော ပန်းသတေဲ့ ဆေးတွရေောပြီးထုတတ်ာ။ ခွေးမွိုးတွေ လူကို ဥပါဒဖြစ်အောငလြုပတ်ာ။ မင်းဘောဒြါကို တတန်ိုငရြင် လုံးဝ ဆေးလိပဖြှတခြိုင်းလိုကြ။ ဆေးရှကကြှီးက ပန်းသစပေေါတယဆြို ခွေးမွိုးတွေ ထုတတ်ဲ့ဟာမှ သှားသောကတ်ော့ ပိုဆိုးမှာပေါ့”

“ဟုတတ်ယ် ကိုကြီးရာ။ သူကလည်း တဈနေ့ ဆယလြိပလြောကြ သောကတ်ာ”

“မသောကပြလေ့စနေဲ့၊ အိပရြေးဝဝအိပ်၊ ဖီးကြမ်းငှကပြွောသီး မီးဖုတတ်ို့၊ ရှှနေီငှကပြွောသီးတို့ စားပေး၊ စိတဖြိစီးမှုမရှိအောငန်ေ၊ စိုးရိမစြိတ် မဝငအြောငန်ေ၊ အဲ့ဒါဆို ပြနကြောင်းလာမှာပါကြ”

“ဟုတကြဲ့ပါ ကိုကြီး အခုလိုရှင်းပြပေးတာ ကြေးဇူးပါဗွာ”

“မလိုပါဘူးကြာ။ ဒါပမေဲ့ မင်းဘောဒြါရဲ့ မိန်းမအတွကတ်ော့ စိုးရိမတ်ယကြှာ။ မိန်းမတွကေ လိငမြဆကဆြံပဲနနေိုငတ်ာ သုံးလပဲကြ။ သုံးလကြောရြင် သှေးသားဆန်ဒကိုက တောင်းလာတာ။ အဲ့ဒါကိုတော့ ဂရုတစိုကြ ဖြပေေးပေါ့။ သူ့ကို နားလညအြောင် ပြောပြခိုင်းပေါ့”

စညသ်ူစိုးခေါင်းထဲ အခကြပြေးခေါင်းလောငသ်ံများ ဆူညံသှားလသည်ေ။ သိန်းစိုးကို မိခငဖြစ်သူက ရလောမှောင်းပေးနပြေီ။ ကိုယ့ဝြမ်းနာ ကိုယသ်ာသိ ဖခငဖြစ်သူကို ဘယလြိုပြောပြရပါ့မလဲ၊ မိမိသိသညဆြိုလွှငကြော ဖခငဖြစ်သူက ရှကသ်ှားလမညေလြား။ ကိုစိုးမိုး နောကဆြုံးစကားက သူ့ကို ပိုပြီး ဖိအားများလာစသည်ေ။

ကိုစိုးမိုးဆိုတာက သူ့သူငယခြငွြးရဲ့အဈကို။ လကရြှိ ဖေ့ဘုတပြေါမြှာ အပြာစာအုပမြွား မွှဝပေေးနသေောသူ ဖြစ်လသည်ေ။ စညသ်ူစိုး သူက ဖေ့ဘုတမြသုံး gmail လွှောကရြုံဖြင့မြရ Code ပြနရြိုကရြ စိတမြထငလြွှင် အကောင့ပြိတခြံရသော ဖေ့ဘုတကြို ဇယားရှုပသ်ညဟြု ထငမြှငမြိလသည်ေ။ အဲ့ဒီတော့ 18+ စာအုပကြှိုကသ်ော သူ့အတွကြ ကိုစိုးမိုးက PDF ရှိသော စာအုပမြွား ဒေါငထြားကာ သူလာလွှင် ကူးထည့်ပေးလေ့ရှိလသည်ေ။

စညသ်ူစိုး စိတပြှလကေပြွောကြ လကဖြကရြညဆြိုငထြှကလြာကာမှ ပိုပြီး စိတည်ဈလာသဖြင့ြ ကိုစိုးမိုးကို နှုတဆြကကြာ ပြနလြာခဲ့လသည်ေ။ အိမသ်ို့ပြနရြောကသ်ောြ စိတည်ဈစရာများ မေ့ထားကာ ကိုစိုးမိုးပေးလိုကသ်ော Pdf များကို ဖြင့ဖြတကြှည့လြသည်ေ။ ၁၀ ပုဒခြန့ြ ရှိလသည်ေ။

ပထမဆုံးဖတမြိသညကြ ထူးခွားရေးသား၍ တိတတ်ခိုးမှ တငဆြကသ်ည့ြ “အရခွေုံ” ဆိုသော စာအုပ် ဖြစ်လသည်ေ။ စဖတမြိသညမြှစ၍ လကကြမခခွငွအြောင် ကောင်းလှန်းကာ သှေးရင်းသားရင်း လိငဆြကဆြံသော စာအုပဖြစ်လသည်ေ။ အကြိုကဆြုံးကား ခိုငလြေးနှင့ြ သူ့သားဖိုကသ်ော နောကဆြုံးအခန်းဖြစ်လသည်ေ။ ထိုအခန်းကို ၃ ခါ ၄ ခါလောကြ ပြနဖြတမြိလသည်ေ။

နောကထြပတ်အုပ် ဖတမြိသောအခါ အကာမင်း ရေးသားသော “အမနေဲ့သားရဲ့ လကထြပပြှဲ” စာအုပဖြစ်လသည်ေ။ အဖကေ ပြသနာရှိ၍ သားက အမကေို ဝငရြောကထြိန်းသိမ်းသော ဇာတလြမ်းဖြစ်ကာ သူနှင့တ်ူနသညေကြိုလည်း သတိပြုမိလသည်ေ။

နောကထြပတ်ှေ့ရသညကြား ကာမလူဆိုးခေါြ ကိုစည် ရေးသားသော “ဟကပြီးဗယလြငတ်ိုင်းဒေး” ဆိုသော စာအုပဖြစ်လသည်ေ။ ဗယလြငတ်ိုင်းဒေး အကြာင်းကို ရိုမနတ်ဈဆနဆြန် ရေးသားထားလသည်ေ။

စညသ်ူစိုး စာအုပမြွားဖတပြှီးနောကြ အတိုင်းမသိ ပြောရြှှငသ်ှားလသည်ေ။ လပငေခြွှနလြိုကမြိလသည်ေ။ Pdf ပေးသော ကိုစိုးမိုးနဲ့ စာရေးဆရာအပေါင်း ကနွြးမာခမွြးသာပြီး ကာမသိဒျဒိ၊ ပီယသိဒျဒိ၊ လာဘသိဒျဒိအပါအဝင် အလုံးစုံသော သိဒျဒိများရပါစကြေောင်း ဆုတောင်းပေးလိုကမြိလသည်ေ။

ဝိုင်းစကသ်ော မကြလြုံးတဈစုံ၊ ထူထဲသော နှုတခြမ်း၊ ဖြောင့စြင်းသော နှာတံပေါပြေါတ်ို့က ရုပရြှငမြင်းသမီးချော စမိုင်းနှင့ြ ပုံစံတူကာ ကော့ခွှနန်သေော ရငသ်ားများ စွင့ကြားဝိုင်းစကပြှီး အနောကဖြကကြို ကောကထြှကန်သေော တငသ်ားများသည် မိခငဖြစ်သူ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၏ ကနွြးမာရေးနှင့ြ အလှပတရားများကို ဖောပြှနသေော အရာများဖြစ်လသည်ေ။ ထိုအလှတရားများကို အဖေ မသုံးဆောငန်ိုငပြါက သူသုံးဆောငမြည် ဖြစ်လသည်ေ။ အပြငလြူ ဘယသ်ူ့လကကြိုမှ အပါမခံနိုင်။ ဖိတခြငွြးဖိတ် ကိုယ့အြိတထြဲသာ ဖိတရြမညဟြု ဆုံးဖြတမြိလသည်ေ။

မနကြ ဆိုငဖြှင့ပြှီးသောအခါ လူပါးသောအခွိနတ်ှင် စညသ်ူစိုး အိမန်ောကမြီးဖိုချောငသ်ို့ အသာဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး ခကြပြှုတန်ရောသို့ အသာနောကမြှ ဝငရြပ်၍ တောငအြောင် အသင့လြုပထြားသော သူ့လီးကြီးဖြင့ြ မိခငဖြစ်သူ ဖငကြှားသို့ခွိနကြာ ထောကြ၍ သိုင်းဖကလြိုကလြသည်ေ။

“မမေေ ဘာတွခကြေန်တောလဲ”

“အို ဟဲ့ ဒီကလေးဟာလေ အလန့တ်ကြား လှှတလြကြယ်ေ”

“လှှတဘြူး သားမေးတာ မဖြရင်ေ လှှတဘြူး”

စညသ်ူစိုးသည် ရံဖနရြံခါ ထိုကဲ့သို့ ကပခြွှဲနကြေ။ သို့သောြ ယခုကား ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ အစပထမ လန့သ်ှားသောလြည်း မိမိဖငကြှားသို့ အမှှောင်းလိုကထြောကလြာသော သားဖြစ်သူ၏ တောငန်သော လီးကြီးကို သတိထားမိသောအခါ ရငထြဲဝယ် တဒိန်းဒိန်း တုနလြှုပသ်ှားလသည်ေ။ ၆ လကြောြ တောင့တ်နသေော သှေးသားတို့က ဖိုသဘာဝ အထိအတွေ့ကို ရရှိသဖြင့ြ လှုပရြှားစပြုလာသလို ဦးနှောကအြသိစိတကြလည်း မသင့တ်ောကြှောင်း အသိဝငလြာသညန်ှင့ြ ရုန်းထွကလြိုကလြသည်ေ။

စညသ်ူစိုးက အသာလှှတပြေးကာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားသောအခါမှ ခါးကနကေိုင်၍ အသာဆှဲကပကြာ ဖကထြားလိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုး၏ လီးနှင့ြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၏ စောကပြတကြား ကြကတ်ိထပတ်ူကကြာ ဖိကပမြိလသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးကား စောကပြတထြဲမှလည်း ဆဈခနဲ့ အရညမြွား စိမ့လြာလသည်ေ။ ထို့အပြင် စညသ်ူစိုးကား ဒီအတိုင်း အငှိမမြနေ မကြန်ှာအနှံ့ ငှငသ်ာစွာ နမ်းရှိုကလြာသောအခါ အထိအတွေ့ကို ယဈမူးသာယာလာလသည်ေ။ ပြောကလြုနီးနီးဖြစ်နသေော အသိစိတကြို ပြနထြိန်းကာ ရုန်းထွကလြိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုးကား ပြနမြလှှတသ်ေးပဲ…

“ဟင်း မမကေလေည်း သားက ခစွလြို့ နမ်းတာကို”

ဟုဆိုကာ အမှှောင်းလိုကကြပန်သေော သူ့လီးနှင့ြ စောကဖြုတကြို အထကအြောကြ ပြတဆြှဲပေးလသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး မသိစိတကြ သာယာပြီး ရမကသ်ှေးသားတို့က ကြိုကန်ှဈသကန်သေောလြည်း အသိစိတကြ ကောင်းကောင်း သတိရှိနသညေ့ြ ဒီတခါတော့ သတိတရဖြင့ြ ငှင်းဆနကြာ…

“ဒီကလေးဟာလေ လှှတ်ဦး”

ဟုဆိုကာ အတင်းရုန်းထွကလြိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုးကလည်း လှှတပြေးလိုကလြသည်ေ။

“မမကေလေဲ ဘာဟင်းလဲမေးတာကိုး”

“ကြကသ်ားပြုတကြှောြ၊ မုံလာဥအခဉွရြညဟြင်း၊ ငရုပသ်ီးထောင်း ဒါပဲလေ။ သှားတော့ လူက အလုပရြှုပန်တေဲ့ဟာကို ဆိုငကြောင်းကောင်း မကြည့်ဘြူး”

“သိချင်လြို့မေးတာကို မမကေေ ဒီအတိုင်းပဲ သှားပြီ”

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး အပေါစြီးက ဖိဟောကကြာ မောင်းထုတလြိုကလြသည်ေ။ တဒိန်းဒိန်းခုနန်သေော ရငဘြတကြိုဖိရင်း ခွတေုနလြကတ်ုန် စိတလြှုပရြှားစွာဖြင့ြ ရခေဲသတ်ေတာထဲမှ ရကေို ယူသောကလြိုကရြလသည်ေ။ လာထောကထြားသည့ြ စညသ်ူစိုးရဲ့ လီးကြီးက နဲနဲနောနောမဟုတ် သူအဖထကေပြင် ကြီးလိမ့မြည် ဖြစ်လသည်ေ။

………………………………………….

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးဟု အများက ဒေါတ်ပခြေါန်ကြသေောလြည်း တကယတ်န်း အသကအြားဖြင့ြ လေးဆယကြွောရြုံလေးသာ ရှိလသည်ေ။ သူရဲ့ ဝိုင်းစကသ်ော မကြလြုံးတဈစုံ၊ ထူထဲသောနှုတခြမ်း၊ ဖြောင့စြင်းသော နှာတံပေါပြေါတ်ို့က ရုပရြှငမြင်းသမီးချော စမိုင်းနှင့ပြုံစံတူကာ ကော့ခွှနန်သေော ရငသ်ားများ စွင့ကြားဝိုင်းစကပြှီး အနောကဖြကကြို ကောကထြှကန်သေော တငသ်ားများကြောင့ြ တကျကသိုလတ်ုန်းကတည်းက လူသိများခဲ့သူဖြစ်လသည်ေ။

သို့သောြ မိဘများ၏အုပထြိန်းမှု ကောင်းခွင်းကြောင့ြ ရည်းစားသနာ မထားဖူးပေ။ ကြောင်းပြီးပြီးချင်ြးမှာပင် သူ့ထကြ ဆယင်ါးနှစ်ခန့ကြှီးသော ဦးဝင်းမောငန်ှင့ြ လူကြီးချင်ြးသဘောတူကာ ပေးစားခဲ့လသည်ေ။

ဦးဝင်းမောငကြ အသကသ်ာကြီးသောလြည်း ခတ်မှေီပြင့လြင်းကာ လူငယဆြနသ်ူ ဖြစ်လသည်ေ။ ငယစြဉကြတည်းက အားကစားကို ဂရုတစိုကလြုပလြေ့ရှိသူ ဖြစ်လသည်ေ။ ဝင့ဝြင့ဖြူးနှင့ရြသောအခါတွငလြည်း ဝင့ဝြင့ဖြူးကိုပါ အားကစားလုပစြလသေည်ေ။ လိငဆြကဆြံရာတွငလြည်း တလမ်းသှား ရိုးရိုးမဟုတပြဲ ပုံသဏျဌာန် အမွိုးမွိုးဖြင့ြ ဆကဆြံလေ့ရှိလသည်ေ။

လိငဆြကဆြံမှုဆိုတာ ဘာမှန်း ကောင်းကောင်းမသိသော ဝင့ဝြင့ဖြူးသည် ဦးဝင်းမောငန်ှင့တ်ှေ့မှ တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားရပြီး ကာမဗဒေ ပညာရပတ်ှင် တောတ်ောမြွားများ သိရှိနားလညလြာလသည်ေ။ သို့သောြ ဦးဝင်းမောငသ်ည် ဆေးလိပကြို မကောင်းမှန်းသိသိဖြင့ြ နှစ်သကစြှာ သောကသ်ုံးလသည်ေ။ ရိုးရိုးစီးကရကမြှ တဆင့ြ တရုတဆြေးလိပဖြစ်သော စီးကရကြ ပိနပြိနရြှညရြှညလြေးများကို ပြောင်းသောကလြသည်ေ။ အဆိုပါ စီးကရကမြွားတွင် ပရုပပြါသဖြင့ြ ပူရှိနသ်ော အရသာပါရလသည်ေ။

နောကဆြကတ်ှဲ ဆိုးကြိုးမှာ ဦးဝင်းမောငတ်ဈယောကြ ပန်းညိုးလာခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ အစပထမ၌ တာတာနာဖီးလပြါဝငသ်ော ယောကြွားအားဆေးများ သုံးစွဲရာ အဆငပြှမှေုရှိသောလြည်း ဆေးလိပသ်ောကသ်ုံးမှု မလွှော့တဲ့အခါ လုံးဝ ပန်းသသလေို ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ဆရာဝနန်ှင့ြ ပြသပြီးခွိနမြှ ဦးဝင်းမောငမြှာ ဆေးလိပကြို လွှော့သောကရြင်း ဖြတလြသည်ေ။ လုံးဝပန်းသသလေို ဖြစ်သညမြှာ ချောကလြခန့ြ ရှိပြီဖြစ်ပြီး ဝင့ဝြင့ဖြူးမှာ လိငမြဆကဆြံရသညမြှာ ချောကလြခန့ြ ရှိပြီဖြစ်လသည်ေ။

ဦးဝင်းမောငကြတော့ ဇနီးဖြစ်သူ အသာပြစရေန်ေ လီးတုနဲ့ ထည့်ပေးပါသောလြည်း အစဈလောကြ မကောင်း၊ ဆန်ဒရမကကြို မပြပြေောကစြနေိုငကြှောင်း ဝင့ဝြင့ဖြူးသာလွှင် ခံစားသိရှိပသည်ေ။

အခု ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ အသိနှင့ဆြန်ဒ လှနဆြှဲနမှေုကို အလူးအလဲ ခံစားနရလေသည်ေ။ သားဖြစ်သူ စညသ်ူစိုး၏ အထောကအြပြတမြွားတွင် သာယာစိတကြတဈဖကြ….၊ လူ့ဘောင် လူ့အသိုင်းအဝိုင်းက လကခြံနိုငခြှင်းမရှိသော သားနှင့မြအေ ကာမဆကဆြံသော ဖောကပြှနမြှုကြီးကို ကြူးလှနရြနမြသင့ဟြူသော အသိတရားတို့က တဈဖကြ… လှနဆြှဲနလသေည်ေ။ ထိုကဲ့သို့လှနဆြှဲကာ မသင့တ်ောဟြု ကိုယ့ကြိုယကြို သတိပေး ထိန်းခွုပပြါသောလြည်း သှေးသားဆန်ဒဟူသညကြား ထိန်းလေ လှတလြဖြစ်ေသော သဘာဝအတိုင်း ထူးခွားသော လိုလားတောင့တ်ခွင်း တဈမွိုးကလည်း ပေါကဖြှားလာလသည်ေ။

ခိုးစားရသော အသီးက ပိုခွိုသည် ဆိုသည့အြတိုင်း လူလောက အဖြူရောငစြည်းလေးကို ပါးပါးလေးဖြတကြွောကြာ သားဖြစ်သူနှင့ြ ခစွပြှဲဝငကြှည့လြွှင် ကြုံတွေ့ရမည့ြ အပြာရောင် စိတလြှုပရြှားစရာ ပြောရြှှငမြှု အထိအတွေ့ အရသာများ၊ စိတကြွနပေစြရာ ပြီးဆုံးမှု ခံစားခကြမြွားကို တွေ့ကြုံခံစားလိုသော တောင့တ်မှု ခဉွခြှင်းလည်း တကလြာလသည်ေ။
အစက ဒီလိုဘာလို့လုပသ်လဲ။ သူ့အဖေ ပန်းသနတေောကို သိသှားလို့လား။ ဒါမှမဟုတ် မိမိက သိန်းစိုးကို ရလောမှောင်းပေးနတောကို သိသှားသလား။ ဒါမှမဟုတ် တကယပြဲ မိမိကို ၅၂၈ ထကြ ပိုပြီးခစွလြို့လား ဆိုသော အတွေးများဖြင့ြ စဉြးစားခန်းဝငမြိသောလြည်း သှေးသားတောင်းဆိုမှု ယင်းကပလြာခွိနတ်ှင် အပြာရောငစြိတကြူးများကလှဲ၍ ကနွတ်ာ အတွေးထဲ မဝငတ်ော့ခွေ။

ထိုနေ့တဈနေ့လုံး ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးသည် စညသ်ူစိုးကို ရှောငန်တေော့လသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ အလုပကြို လုပန်ရသေောလြည်း စိတကြ သားဖြစ်သူ စညသ်ူစိုး အကြောင်းသာ တွေးနမေိလသည်ေ။ စညသ်ူစိုး ထပလြာမညလြားဟု မွှောမြိသောလြည်း စညသ်ူစိုးကို မတွေ့ရတော့ပေ။

ဦးဝင်းမောငလြည်း ထမင်းစား ပြနရြောကလြာလသည်ေ။ ဒီတဈခါတွငတ်ော့ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးသည် စညသ်ူစိုးနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြမညကြို အပျိုဖြန်းလေးတဈဦးနှယ် ရှကရြှံ့စိတလြှုပရြှားနလသေည်ေ။ သို့သောြ သူ၏ စိတခြံစားမှုများကို မပေါပြေါကစြရန်ေ မကြန်ှာတင်းကာ ထိန်းခွုပထြားလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးမှာ ထမင်းစားရန် စားပြဲတွင် ထိုငမြိသောအခါ မိခငဖြစ်သူ၏ မကြန်ှာထားကို တွေ့ရသောအခါ လန့သ်ှားလသည်ေ။ အခွအနေမှော မိမိအတွကကြောင်းနိုငသ်ော အလားအလာ မရှိတော့ဟု မှတခြကြပြှု သုံးသပကြာ စိတဓြာတကြဆွင်းသှားလသည်ေ။ သူကြိုးပမ်းစီစဉထြားသမွှ သဲထဲရသှန်ေ ဖြစ်တော့မညကြို နှမှောမိလသည်ေ။
သို့သောြ တဆတဆြတ် တုနန်သေော မိခငဖြစ်သူ၏ ထမင်းပြဲခူးနသညေ့ြ တုနရြငန်သေော လကအြစုံကိုတွေ့ရသောအခါ အတိုင်းမသိ ဝမ်းသာပြောရြှှငသ်ှားလသည်ေ။ ဟနဆြောင် မကြန်ှာတင်းထားသောလြည်း စိတလြှုပရြှားနသညေကြို လကတ်ဈစုံက ဖောပြှနသည်ေ မဟုတပြါလား။ ထိုကြောင့ြ တဈဆင့ထြပတ်ကဖြို့ စဉြးစားမိလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးမှာ ထမင်းစားနစဉြေ ဖိနပကြို အသာခွှတကြာ ခွထေောကဆြန့တ်န်းလကြြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြှိ မိခငဖြစ်သူ၏ ခွကငွြေးဝတ် ထမိနထြဲသို့ မှန်း၍ သူ့ခွထေောကတ်ဈဖကကြို ထည့်လိုကလြသည်ေ။ ထိုငခြုံချင်ြးလည်း နီးသဖြင့ြ ကြကတ်ိရောကလြသည်ေ။

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ ဘာများဖြစ်မလဲဟု ရငခြုနမြွှောလြင့န်စဉြေ ရုတတ်ရကြ ရောကလြာသော ခွထေောကြ တဈဖကကြှောင့ြ လန့ကြာ အောမြိမတတ် ဖြစ်သှားသောလြည်း သတိခကြခြငွြးဝငကြာ ထိန်းလိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုး၏ ခွထေောကကြ အတင့ရြဲစွာ အထကသ်ို့ တရှေ့ရှေ့တကလြာသဖြင့ြ ရှိမဲ့စုမဲ့ အသိတရားလေးဖြင့ြ ထိန်းကာ တကလြာနသေော ခွထေောကကြို မိမိခွနှစ်ေဖကဖြှင့ြ ညှပ်၍ ထိန်းလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးက သူ့ခွထေောကကြို ရုန်းကာ အထကသ်ို့ တိုးလရော ပေါငခြှံအတွင်းသို့ ရောကလြသည်ေ။
ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ တဈခုခုကို မွှောလြင့ထြားသောလြည်း ဒီလိုအခွအနေကေို ယောငလြို့တောငမြှ အိပမြကထြဲ ထည့်မမကဖြူးပါခွေ။ လငယ်ောကြွား တဈယောကလြုံး ဘေးမှာ ငုတတ်ုပထြားကာ သားအရင်းဖြစ်သူ၏ လကရြဲဇကရြဲ စောကပြတ် အနိုကခြံရသော ခံစားမှုမှာ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးအတွကြ ထမင်းစားရသေောကလြို နေ့စဉကြှုံတွေ့နရသေော ကိဈစမွိုး မဟုတပြါ။ စားပြဲခင်း အရှညဖြစ်ပြီး ထိုငန်သေူ ရငဘြတအြောကပျိုင်းကိုပဲ အချင်ြးချင်ြး မှငရြသောကြောင့သ်ာ တောတ်ော့သည်။

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ အသံမထွကမြိအောင် သတိဖြင့ထြိန်း၍ အရညတ်ောကတ်ောကကြကြာ ကာမဆိပမြွား တကလြာလသည်ေ။ ဦးဝင်းမောငကြတော့ သတိပြုမိပုံမရ။ စညသ်ူစိုးက ပိုငန်ိုငစြှာပင် ခွခွေောငကြလေးများဖြင့ြ ကလိပေးနရော ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ လငမြသိအောင် ခိုးစားရသော အရသာကို ခံစားရင်း အကောင်းကြီးကောင်းကာ ပြီးလုလုပင် ဖြစ်လာလသည်ေ။ ဒါကိုသတိထားမိသော စညသ်ူစိုးက ခပကြှမ်းကြမ်း ပြတပြေးလရော ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ အသံထွကမြညီးညူမိစရန်ေ နှုတခြမ်းကိုကြ အံကြိတရြင်း တဈခွီ ပြည့ပြှည့ဝြဝပင် ပြီသှားလသည်ေ။

“ဖူး နမကေောင်းဘူးလား ထမင်းသိပမြစားသလိုပဲ”

“မဟုတပြါဘူး သိပမြဆာသေးလို့ပါ မောင်”

“အင်း မောငဒြီနေ့ စောစောပြနသ်ှားရမယ် ဟိုမှာ ဈေးဆိုငန်တယ်ေ”

“ရတယ် စားပြီးသှားတော့လေ မောငရြဲ့”

“အေးအေး သှားတော့မယ်”

“သား မင်းလည်းစားပြီး ထားခဲ့လိုကတ်ော့။ ဆိုငကြိုဂရုစိုကြ။ ဟို ၂ ကောငန်ဲ့ လှှတမြထားနဲ့။ မမကေေ သိပကြှည့န်ိုငတ်ာ မဟုတဖြူး”

“ဟုတကြဲ့ပါ မမေေ”

ဟုဆိုကာ စညသ်ူစိုးမှာ မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ဆိုငရြှေ့သို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ ထိုနေ့မှစ၍ စညသ်ူစိုးသည် နေ့တိုင်း ခကြပြှုတန်သေော အခွိနတ်ှင် ထောကပြေးခွင်း၊ ထမင်းစားခွိနတ်ိုင်း ခွထေောကဖြှင့ပြှီးအောင် ပြတပြေးခွင်းများကို အခွိနမြှနမြှန် မပကြမြကြကြ လုပဆြောငပြေးလသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ အသဈအဆန်း ကာမခံစားမှုများကို ခံစားနရသေောကြောင့ြ ဆာလောငန်သေော ရမျမကစြိတမြွား ပြပြေောကသ်လိုလို ရှိလသည်ေ။

တဈပတပြှည့သ်ောနေ့တွင် စညသ်ူစိုးသည် ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးအား ရှောငန်လတေေော့သည်။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ ခကြပြှုတန်သေောအခွိန် စညသ်ူစိုး မလာသောအခါ “ဘာလုပြဦးမညလြဲ” ဟုတွေးကာ ရငခြုနမြိလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးကား ထမင်းစားခွိနတ်ှင် ဦးဝင်းမောငန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငကြာ ဘာမှမသိသလိုပင် ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးအား လှည့မြွှပင် မကြည့်ပြဲ ထမင်းကို ခပသ်ှကသ်ှကစြားကာ ထွကသ်ှားလသည်ေ။
ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ စောင့မြွှောန်သေောလြည်း စညသ်ူစိုးမှာ လုံးဝရှောငန်တေော့လသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူမှာ စိတထြဲတွင် မရိုးမယှ ဖြစ်လာလသည်ေ။ တဈခုခု လိုအပန်သလေိုလို လှမ်းသလိုလို ဆှေးသလိုလို ဝဒနောတရပကြိုလည်း ခံစားရလသည်ေ။

သုံးရကမြှောကသ်ောနေ့ ခကြပြှုတန်သေော အခွိနတ်ှင်

“သားရေ သား ခဏလောကလြာပါဦး”

ဟု အောခြေါလြိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုးလည်း ဆိုငလြူရှင်းနသညေမြို့ ကြည့်န်သေော အောကားကို ပိတကြာ အမဘောများဖြစ်လို့လဲ ဟူသော အတွေးဖြင့ြ နောကဖြေးမီးဖိုခန်းသို့ ဝငလြာခဲ့လသည်ေ။ အောကကြ ညီတောမြောငကြ ဒေါသကြီးကာ ခေါင်းတထောငထြောငန်ှင့ြ။

မီးဖိုခန်းရောကသ်ောအခါ စညသ်ူစိုး ခဏငေးမောသှားရလသည်ေ။ ခဲရောင် အင်ျကြီလကပြှတလြေးနှင့ြ ခညွသ်ားဘောင်းဘီအပြ အနကရြောငကြို ဝတဆြငထြားသော အမမှော Apron သာ ဖယလြိုကပြါက စတိုငကြကြ မိုကသ်ှားမညမြှာ သချောလှသည်။ နှုတခြမ်းမှာလည်း ပန်းရောငဖြွော့ဖြော့လေး ဆိုးထားသဖြင့ြ စိုလကကြာ မှငရြသော သူ့ရငကြို ဗလောငဆြူစပေါသည်။ အမကေ နူးညံ့သော အပြုံးလေးပြုံးလကြြ

“သားက ဒီရကပျိုင်း အမေ့ကို ရှောငဖြယ် ရှောငဖြယ် လုပန်တော စိတဆြိုးနလေို့လားကြယ်”

“မဆိုးပါဘူး အမရေဲ့ သားက အမေ့ကို ဘာလို့စိတဆြိုးရမှာလဲ”

“မသိဘူးလေ အမေ့နားတောင် မလာတော့ဘူးဆိုတော့ စိတမြွားဆိုးသလားလို့ပါ”

“မဆိုးပါဘူး အမရေဲ့”

ဟု ပြောပြောဆိုဆို အလှကြီးလှနသေော အမေ့အား ရငခြှငထြဲဆှဲ၍ ဖကလြိုကလြသည်ေ။ သူ၏ ပုဆိုးအောကမြှ မာတောငန်သေော ညီတောမြောငကြ အမေ့ဆီးခုံကို ဝငဆြောင့ကြာ အလွားလိုကြ ကပန်လသေည်ေ။ အမေ့မကြလြုံးလေးများ မှေးခနဲကြ၍ သှာပြီး ခကြခြှင်း ပြနပြှင့လြာလသည်ေ။ သူက အမေ့ပါးပြငန်ှင့ြ မကြန်ှာတဈခုလုံးအနှံ့ နမ်းလိုကလြသည်ေ။

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ စညသ်ူစိုး ခါးကို ပြနဖြကထြားကာ သားဖြစ်သူ အနမ်းမိုးရှာခွင်းကို ကြညန်ူးစွာခံယူနလသေည်ေ။ နမ်းလို့ အားရသှားမှ စညသ်ူစိုးက သူ့မကြန်ှာကိုရော လကတ်ှကေိုပါ ခွာလိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုး၏ လကတ်ှကေ ခွာသှားပမယေ့ြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးက စညသ်ူစိုးကို ဖကထြားမှဲ ဖကထြားလကြြ ရှိလသည်ေ။

ထို့ကြောင့ြ စညသ်ူစိုးက အမေ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အမကေ ရုတတ်ရကြ သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးများနှင့ြ သူ့နှုတခြမ်းလေးတွပေေါသ်ို့ ဖိကပကြာ ခပမြှှင်းမှှင်းလေး စုပန်မ်းလိုကလြသည်ေ။ ခဏအတွင်းမှာပင် ပြန်၍ခွာလိုကပြှီး သူ့ကိုယပြေါြ မှ လကမြွားကိုပါ ဖယခြှာကာ

“သား ဆိုငသ်ှားကြည့်တ်ော့နောြ”

ဟု ပြုံးစစ မကြန်ှာနှင့ြ ပြောကာ မကြလြုံးလေးတဈဖကကြို မှိတပြှလိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုးမှာ ရငဒြိန်းဒိန်းခုနကြာ မယုံချင်ပြမေဲ့လဲ အပြောကြှီးပြောကြာ

“ဟုတကြဲ့ပါ မမေေ”

ဟု ပြောကာ ဆိုငခြန်းဆီသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ ထမင်းစားခွိနရြောကသ်ောအခါ စညသ်ူစိုးက ခွထေောကဖြှင့ြ ပြတပြေးသောအခါ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးက ညုတုတု အကြည့်ဖြှင့ကြှညကြာ သူ့ပေါငကြှားဆီသို့ ခွထေောကဖြှင့ြ သူ့ညီတောမြောငကြို ပြနပြှတပြေးလသည်ေ။ သို့သောြ အကြံသမား စညသ်ူစိုးက ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး ပြီးခါနီးအခွိနတ်ှင် ခွထေောကကြို သိမ်းကာ ထမင်းဝိုင်းမှ ထသှားလသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ မချင်မြရဲဖြစ်ကာ ဆတတ်ငံ့ငံ့ဖြင့ြ ကနွန်ခေဲ့လသည်ေ။

ဦးဝင်းမောင် ပြနထြှကသ်ှားသောအခါ စညသ်ူစိုးကြောင့ြ ဆတတ်ငံ့ငံ့ဖြစ်ကာ အဆကပြှတခြဲ့သော ကာမပန်းတိုငကြို တကလြှမ်းရန် အခန်းထဲသို့ဝငကြာ ကုတငပြေါလြှဲ၍ ကိုယ့အြစိကို ပြနပြှတလြသည်ေ။
စညသ်ူစိုးသည် အဖထွကေသ်ှားသောအခါ အမေ ဘာလုပမြလဲ သိချင်သ်ောကြောင့ြ အမရှေိရာသို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။

“ဟင်း… ဟင်း …အဟင်း……ဟင်း…”

အမေ့ အခန်းတွင်းမှ ညီးသံများ ကြားရသောအခါ စညသ်ူစိုးတဈယောကြ လခွှနေလြိုကလြသည်ေ။ ဒီလို အခွအနေရေောကအြောင် သချော အကြကရြှှေ့ခဲ့ခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။ အခန်းတံခါး အသာဟကြည့်တ်ော့ ထငသ်ည့အြတိုင်း အမတဈေယောကြ မိမှေးတိုင်း ဖမှတေိုင်းဖြင့ြ တီဆားပကထြားသလို ထွန့ထြှန့လြူးကာ ကိုယ့အြစိကိုပြတရြင်း လောကကြီးနှင့ြ ခဏအဆကပြှတကြာ အကောင်းကြီးကောင်း နလသေည်ေ။

စညသ်ူစိုးက ဝတထြားသော ပုဆိုးကိုခွှတ်၍ ကုတငပြေါြ ကန့လြန့လြှဲပီး ပေါငန်ှဈဖကကြားလကြြ ကိုယ့ဟြာကိုပြတကြာ အကောင်းကြီး ကောင်းနသေော အမဖြစ်ေသူ ပေါငကြှားသို့ မကြန်ှာအပကြာ ပြတန်သေော လကကြိုဖယ်၍ အစိကို စုပလြိုကလြသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ ရုတတ်ရကြ လကဆြှဲဖယခြံလိုကရြသောအခါ လန့သ်ှားလသည်ေ။

သို့သောြ သနမြာသော လကတ်ဈစုံက ပေါငန်ှဈချောင်းကို ကိုငကြာ နူးညံ့သော နှုတခြမ်းတဈစုံက မိမိအစိကို လာစုပသ်ောအခါ အိပခြန်းထဲလာပြီး သူမကို လကရြဲဇကရြဲ ဘာဂွာပေးနသေူမှာ သားဖြစ်သူ စညသ်ူမှတပါး မညသ်ူမှမဖြစ်နိုငဟြု တွေးမိသောအခါ အလိုကသ်င့လြေး သားဖြစ်သူပေးသော အရသာများကို ခံယူနလေိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုးမှာလည်း ပြတလြပန်သေော အမဖြစ်ေသူကို သားကောင်းတဈယောကပြီသစွာ ပြုစုရန် အပီအပြင် ယကလြတေော့သည်။

”အိုး အို အ အ အ အ ဟားးးးးးး ရှီးးးးး ဟီးးးးး ဟီးးးးးးး ဟီးးးးးးးးးး အင့ျ ဟားးးးးးးးးးး ”

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးရဲ့ ညီးညူသံလေးများ အခန်းထဲမှာ ထွကပြေါန်လတေေော့သည်။ ငါးမိနဈခန့ြ ကြာသောအခါ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး တဈကိုယလြိုး တွန့လြိမကြာ စညသ်ူစိုးခေါင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖိကာကိုငရြင်း ကာမလမ်းဆုံးသို့ ရောကရြှိကာ ပြီးသှားလတေော့သည်။ ပြီးသည့န်ောကြ စညသ်ူစိုးက ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး ပေါငကြို ကားပြီး ဒူးနှစ်ဖကကြို ထောငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ သူရဲ့လီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး အမေ့စောကပြတအြဝမှာ တေ့လိုကခြွိနတ်ှင်

“ကိုစိုးရေ ကိုစိုး ဒီမှာ ရှှလောစဈပေးပါဦး”

ဟူသော သိန်းစိုး ခေါသ်ံကို ကြားလိုကရြလသည်ေ။ တောသ်ေးသည် သိန်းစိုးက အိမအြဝငပြေါကန်ားကနေ အောခြေါန်လေို့။

“အေး လာပြီဟေ့ လာပြီ”

ဟု ပြနအြောကြာ ပုဆိုးကောကဝြတရြင်း အရေးကောင်း ဒိန်းဒေါင်းဖကြသ်ော ရှှပေေါငသ်ူအား စိတထြဲမှ ကြိတကြွိနဆြဲမိလသည်ေ။

“မာမီ သားတို ညကတွှေ့မယန်ောြ ဒယဒြီအိပရြင် သားဆီလာခဲ့ပေးပါနာြ မွှောန်မယ်ေ”

“လာခဲ့မှာပေါ့ ကလေးရယ်”

ပြောပြောဆိုဆို အမေ့နှုတခြမ်းလေးအား နှုတဆြကအြနမ်းပေးရင်း ဆိုငရြှေ့သို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။ လွှာပေါမြှာကတော့ အမေ့စောကရြည် အရသာကား စိမ့စြိမ့လြေးနှင့ြ နှာခေါင်းထဲမှာ မှှေးမှှေးလေး သင့ပြွံ့နပေါတော့သည်။

——————————————-

ည ၁၁ နာရီခွဲ အခွိနတ်ှင် စညသ်ူစိုး နိုးလာခဲ့လသည်ေ။ ညက အိပယ်ာစောစောဝငခြဲ့သညကြ ယခု တရေးရခဲ့ခွပြေီ။ လိငမြဆကဆြံခင် တဈကိုယရြသနေ့ရြှင်းမှုလုပပြှီး ခန်ဓာကိုယ် အနံ့ဆိုးများ မရှိအောင် သန့ရြှင်းတာက ကိုယ့ရြဲ့ လိငဆြကဆြံဖောကြို အဆငပြှစရေေုံသာမက ဆကဆြံရတာ ပိုပြီး ကြညန်ူးပြောရြှှငစြရာကောင်းတယ် ဟူသော နောငတ်ောကြှီးများ ညှနကြှားခကြအြတိုင်း ကိုယလြကသ်ုတသ်ငကြာ ပြီးသည့န်ောကြ အမေ့အခန်းဘကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လသည်ေ။

အမေ့အခန်းတံခါး အသာဟကြည့်တ်ော့ အမကေ နိုးကာ ထိုငန်သည်ေ။ ခဏအကြာ အမကေ ထလာပြီး အခန်းတံခါးဆီသို့ လွှောကလြာလသည်ေ။ အမေ ထွကလြာသောအခါ သူက ဆီးကြို၍ဖကကြာ ရငခြှငထြဲဆှဲသှင်းပြီး အမေ့နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို စုပန်မ်းလိုကလြသည်ေ။

ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ သာဖြစ်သူဆီသှားရန် အခန်းတံခါးဖြင့ြ အထွကတ်ှင် ရုတတ်ရကဆြှဲဖကပြှီး အနမ်းခံရသောအခါ လန့ကြာ အောမြိသောလြည်း အသံမထွကတ်ော့ပါ။ စညသ်ူစိုးက သူ့နှုတခြမ်းတဈခုလုံး စုပန်မ်းနပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။ သူကလည်း အငမ်းမရ ပြနန်မ်းမိလသည်ေ။

“ဗွှတ် ! ! ! “

အနမ်းရှညကြှီး ဆုံးသောအခါ စညသ်ူစိုးက သူအား အခန်းထဲသို့ ပြေ့ခွီကာ ခေါသ်ှားလသည်ေ။ အခန်းထဲရောကသ်ောအခါ မှတသ်ိပပြှင်းပြလှန်းသော အနမ်းမိုးများ ရှာလတေော့သည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး လွှာချင်ြး အတင်းတိုးထိ ပြတသ်ပကြာ မကမြကမြောမော နမ်းလို့ မဝနိုငပြဲ နောကမြတွေ့ရမညကြဲ့သို့ သူ၏ ကိုယလြုံးလေးကို တအားဖကထြားသလို သူကလည်း စညသ်ူစိုးကို တအား ပြနဖြကထြားလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးက နမ်းလကြပြင် အမေ့အင်ျကြီကို ခွှတလြရော အမကလေည်း စညသ်ူစိုး အင်ျကြီကို ပြနခြွှတပြေးလသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား ကိုယပြေါမြှာ အဝတတ်မွှငမြှမရှိပဲ တုံးလုံးဖြစ်သှားသောအခါ စညသ်ူစိုးက တွန်းလှဲလိုကလြသည်ေ။ ထိုနောကြ အပေါမြှတကခြှကာ အမေ၏ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးအား ဖိကပကြာ စုပန်မ်းပါတော့သည်။

စညသ်ူစိုး လကန်ှဈဖကကြ လကည်ိုးနှင့ြ လကမြသုံးကာ နို့သီးခေါင်းလေးများ ခွပေေးနပြေီး အမနေို့နှစ်လုံးအား အုပကြိုငထြားလသည်ေ။ အမေ့ခွထေောကမြွားကလည်း စညသ်ူစိုးခါးအား ညှပကြာ စညသ်ူစိုးလီကြီးက သူမ၏ စောကပြတပြေါတ်ှင် အပြားလိုကြ ကပန်လသေည်ေ။ စညသ်ူစိုးက ခါးကို ရှေ့တိုးနောကင်ငလြုပလြရော စောကစြိမှစ၍ စောကပြတကြှဲကြောင်းအတိုင်း လီးကြီးက ပြတတ်ိုကန်လသေည်ေ။

ထိုအတိုင်း ခဏကြာသောအခါ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ တဏှာစိတမြွား ကြှသထကကြှှကာ ရာဂမီးလွှံများ လောငမြှိုကလြကြြ စညသ်ူစိုးကို တင်းကြပစြှာ ဖကတ်ှယကြာ စောကပြတထြဲမှလည်း အရညမြွား ပြကခြနဲ့ ပြကခြနဲ့ ထွကလြာလသည်ေ။ ထိုအခါ စညသ်ူစိုးက နမ်းနရောမှ ခွာ၍ နို့များကို ပြောင်းစို့လသည်ေ။

နို့တဈလုံးကို စို့နခွေိနတ်ှင် လကတ်ဈဖကကြ နို့တဈလုံးကို ခွပေေးနကော ကနွလြကတ်ဈဖကြ၏ လကည်ိုးနှင့ြ လကခြလယ် နှစ်ချောင်းပူးကာ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၏ ပါးစပထြဲသို့ ထည့်ပေးလသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ ပို၍ စိတကြှှလာကာ စညသ်ူစိုးလကန်ှဈချောင်းအား အားရပါးရ စုပလြတေော့သည်။

အတနကြှာ နို့စို့ပြီးသောအခါ စညသ်ူစိုးက လွှာကိုခပတ်ောင့တ်ောင့လြေးလုပကြာ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး ရငည်ှန့မြှ ဆီးစပသ်ို့ ဆှဲခကြာ ယကလြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ အရညရြှှဲရှှဲစိုနသေော ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး စောကပြတကြို လွှာဖြင့ြ အပြားလိုကယ်ကပြါတော့သည်။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ တင်းမထားနိုငတ်ော့ပဲ တဈခွီပြီးသှားလသည်ေ။

စညသ်ူစိုးက မရပပြဲ စောကစြိကို သရကစြေ့စုပသ်လိုစုပကြာ လကန်ှဈဖကကြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၏ နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်လုံးကို ခွပေေးလရော ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ ညီးသံလေးများပေးကာ ကာမစိတမြွား ပြနကြှှလာလသည်ေ။

“ဟင်းးး အင်းးး ဟင်းးး ဟင်းး”

စောကပြတမြှာလည်း အရညမြွားလိုကကြာ စိုရှှဲလာလသည်ေ။ စညသ်ူစိုး အခွအနေကေို အကဲခတန်သေူဖြစ်ရာ ဒီအခွိနသ်ည် လိုးရန် အကောင်းဆုံးအခွိနဖြစ်ကြောင်း သတိပြုမိကာ စောကစြိစုပန်ခွင်ေးကို ရပလြိုကလြသည်ေ။

“ဟင်း အင်း ဘာလို့ရပလြိုကတ်ာလဲ ဆကစြုပပြေးပါ သားရယ်”

“မေ့မေ့ကို ခစွမြလို့ပါ မမေေ”

ပြောပြောဆိုဆိုနှင့ြ စညသ်ူစိုးက ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး ပေါငကြှားတွင် နရောယူကာ သူ့လီးကြီးနှင့ြ စောကပြတဝြကို တေ့လိုကလြသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး စောကပြတကြှီးမှာ လီးအထိအတွေ့ကို ခံစားသိရှိသည့အြလား ခုံးထလာလသည်ေ။ စောကပြတအြတွင်းထဲမှလည်း တစုံတခုကို တောင့တ်သည့အြလား အတွင်းသားများက တဆဈဆဈနှင့ြ ရှုံ့ခွီပြခွီ ဖြစ်လာလသည်ေ။ စညသ်ူစိုးက ခါးတလှုပလြှုပဖြှင့ြ နှဲ့ကာ ဖြဖြခေငွြေး သှင်းလတေော့သည်။

“အား ကြှတ် ကြှတ် သား ဖြေးဖြေးနောျ”

“ဟုတကြဲ့ပါ မမေေ”

ဟုဆိုကာ သှင်းရင်းဖြင့ြ အဆုံးထိ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ စညသ်ူစိုးက အထုတအြသှင်း ဖြေးဖြေးခွင်း လုပကြာ လိုးပါတော့သည်။ အခကြြ ၂၀ ကြောသ်ောအခါ

“သား မှနမြှနဆြောင့ပြါတော့ အမခေံနိုငပြှီ”

ဟုဆိုသဖြင့ြ စညသ်ူစိုးက စကသ်နတေပြဈသလို အသားကုန် ဆောင့လြိုးလတေော့သည်။ ထိုသို့ လိုးနရင်ေး စညသ်ူစိုးက

“မမေေ သားလိုးတာ ခံလို့ကောင်းလား”

“ဘာတွပြေောနတောလဲ သားရယ်။ ဆောင့မြှာသာ ဆောင့စြမ်းပါ”

“ပြောပြပါ မမရေော သားက ကြားချင်လြို့ပါ။ မမေေ မဖြရင်ေ မဆောင့တ်ော့ဘူး”

ဟု ပြောပြောဆိုဆို ဆောင့ခြကြကြို လွှော့ခလွိုကလြသည်ေ။ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ စညသ်ူစိုး၏ ညဈကယွကြယွြ လုပပြုံကို သဘောကကြာ

“ကောင်းတယ် စညသ်ူရယ် ကောင်းတယ်။ သားလီးက မင်းအဖထကေကြှီးတော့ ခံလို့ အရမ်းကောင်းတယ်။ မင်းအဖထကေသ်ာအောင် လိုးပြစမ်း သားလေး။ မင်းအဖေ ကယွအြောင် လိုးနိုငခြဲ့တဲ့ မမေေ့ စောကပြတကြို မင်းလီးကြီးနဲ့ လိုးလိုကစြမ်း”

ဟု ပိုပိုသာသာ တမငစြိတကြှှအောင် ပြောလိုကလြသည်ေ။ ထိုသို့ ပြောပြီးနောကြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးမှာ စောကပြတထြဲမှ အရညမြွား ပိုလိုကလြာလသည်ေ။ စညသ်ူစိုးမှာ အမေ့စကားကြားပြီး စိတကြှှသှားကာ မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးပါတော့သည်။

ခဏကြာသောအခါ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး တကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနကြာ စညသ်ူစိုးကို တင်းကြပစြှာဖကကြာ ပြီးသှားလသည်ေ။ တခွိနမြှာပင် စညသ်ူစိုး လီးထဲမှ သုတရြညမြွားကလည်း ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး စောကပြတထြဲသို့ အရှိနပြှင်းစွာ ပန်းထွကသ်ှားလသည်ေ။ ထိုညမှစကာ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးသည် ညတိုင်း ဦးဝင်းမောင် အိပခြွိနတ်ှင် စညသ်ူစိုးနဲ့ လိုးလတေော့သည်။

သို့သောြ တဈညသောအခါဝယ် ဦးဝင်းမောင် နှစ်ခွိုကစြှာ အိပပြွောန်ရောမှ လန့န်ိုးလာလသည်ေ။ ဘေးမှ မိန်းမဖြစ်သူကို ကြည့်တ်ော့လဲ မရှိ။ အပေါ့အပါးသှားနသည်ေ ဖြစ်တနရြာ သူလည်း အပေါ့အပါးသှားရန် အိပယ်ာထကာ အခန်းထဲမှ ထွကလြာလသည်ေ။

အခန်းအပြငရြောကသ်ောြ ညီးညူသံတဈခုကို သားတောမြောင် အခန်းဆီမှ ကြားရလသည်ေ။ ဘာများဖြစ်နလေဲ ဟူသော စိုးရိမစြိတဖြှင့ြ အခန်းဆီသို့ လာခွိနတ်ှင်

“အား အ ကောင်းလိုကတ်ာ သားရယ်”

ဆိုသော စကားသံများကြောင့ြ ခွလှမြေးတုံ့သှားလသည်ေ။ ခွသေံမကြားအောင် အသာသှား၍ စညသ်ူစိုးအခန်းတံခါး အသာဟကြည့်လြသေောြ ဦးဝင်းမောင် ပါးစပအြဟောင်းသား ဖြစ်သှားလသည်ေ။ မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကား ကုတငပြေါမြှာ ဝင့ဝြင့ဖြူးက လေးဖကထြောကလြကြြ စညသ်ူစိုးက နောကကြ ဝင့ဝြင့ဖြူး စောကပြတထြဲ လီးသှင်းကာ လိုးနသေော မှငကြှင်းပင်။

မှငန်ရသေော အခွအနေသည်ေ ဦးဝင်းမောင်၏ သှေးသားများကို ထူးထူးခွားခွားပင် လှုပရြှားသှားစလသေည်ေ။ မယုံနိုင် အံ့အားသင့သ်ော စိတတ်ို့က လှမ်းမိုးနသဖြေင့ြ ထိုသို့သှေးသားတွေ လှုပရြှားသှားမှုကို ဦးဝင်းမောင် သတိမထားမခွေ။ အမနှငေ့သ်ား လိုးနသေော အခွအနေကေို ဦးဝင်းမောင် ဘယတ်ုန်းကမှ ယောငလြို့တောင် မစဉြးစားမိခဲ့ခွေ။ အခုတော့ ဘာလုပရြမညကြို မသိတော့ခွေ။

“ကောင်းတယ် သားလေး လိုးစမ်းအမေ့ကို”

ဦးဘမောင် ခေါင်းကြိန်းလပြေီ။ အဝေးသို့ ထွကပြှေးလိုကခြငွသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ ထူးခွားသော ခံစားမှုတဈခုက ဆှဲငငထြားသလို ဖြစ်နလသေည်ေ။ ကိုယ့ရြှေ့မှာ မိန်းမဖြစ်သူက တခွားသော ယောကြွားတဈယောကန်ှင့ြ လိုးနကော လိုးနသေူကလည်း ကိုယ့သ်ားအရင်း ဖြစ်နသေော အခွအနေမှော သမာရိုးကြ အခွအနေမဟေုတပြါ။ သူတို့နှစ်ယောကကြို ကြည့်ရြသညမြှာ လိုးနတောကြာပြီ ဖြစ်လောကလြသည်ေ။

” တောကျ”

ဦးဝင်းမောင် ဒေါသတွေ တရိပရြိပ် ထွကလြာလသည်ေ။ တခွားတဖကတ်ှငလြည်း ကာမရမျမကမြွားထူးခွားစွာ အရှိနအြဟုနဖြှင့ြ နိုးကြားလာလသည်ေ။အသိစိတကြ မိန်းမနှင့ြ သားလုပသ်ူတို့၏ လူ့ဘောငအြပြငဘြကကြ ဖောကပြှနမြှုကို ဒေါသထွကန်သည်ေ။ မသိစိတကြ လိုးပြဲကြည့်ရြင်း ရာဂစိတမြွား နိုးကြားနလသေည်ေ။

ထိုကာမရမျမကစြိတ်၏ စေ့ဆောမြှုကြောင့ပြင် ဦးဘမောငလြီးကြီး တောငမြှန်းမသိ တောငလြာလသည်ေ။ ဒေါသအချောင်းချောင်း ထွကန်သေော ဦးဝင်းမောင် သူ့လီးကြီး တောငလြို့တောငန်မှန်ေး မသိသေးပါ။ မသိစိတထြဲက ရာဂဇောဖြင့ြ သားနှင့ြ မိန်းမဖြစ်သူ လိုးပြဲကို ကြည့်ရြင်း လီးကြီးကို အလိုလိုဆုပကြိုငမြိကာ ဂွင်းထုမိသည့ြ အခွအနေသေို့ ရောကမြှန်းမသိ ရောကသ်ှားလသည်ေ။

ပုဆိုးကို စလှယသ်ိုင်းကာ လီးချောင်းကြီးကို အပီအပြင် ဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းနာနာ ထုနမေိလသည်ေ။ စညသ်ူစိုး ဆောင့လြိုကတ်ိုင်း တုနခြါသှားသော ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူး၏ ဖငဖြှူဖြူကြီးများကို ကြည့်ကြာ ဂွင်းထုခကြြ ပိုပြင်းလာကာ နောကဆြုံးတော့ သုတရြညတ်ှေ အောကခြံဘောင်းဘီထဲသို့ ပန်းခမွိလသည်ေ။

မိမိမှာ လီးပြနတ်ောငလြာသညကြို သတိပြုမိကာ ဦးဝင်းမောင် ဝမ်းသာသှားလသည်ေ။ ယောကြွားတဈယောကအြဖို့ လီးမတောငန်ိုငခြှင်းမှာ ရှငလြကြန်ှင့ြ သခွင်ေးပင် ဖြစ်လသည်ေ။ အိပ်၊စား၊လိုး ဟူသော အရာသုံးပါး၌ တဈခုခုဆုံးရှုံးရလွှင် ဘဝပြောရြှှငမြှု ဆိတသ်ုန်းရခွင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။ ဦးဝင်းမောငမြှာ အပြောကြှီးပြောကြာ သားဖြစ်သူနှင့ြ မိန်းမဖြစ်သူကို အပြဈမမှငတ်ော့ပဲ ကြေးဇူးတငမြိလသည်ေ။

ထို့အပြင် ဒီလိုချောင်းကြည့်ရြသည့ြ ခံစားမှုမွိုးနှင့ြ ကိုယ့မြိန်းမ၏ ဖုံးကြယထြားသော ကာမခံစားမှုများကို မှငရြသော အခွအနေကေို သဘောကြ နှစ်ခွိုကမြိကြောင်း သတိပြုမိလသည်ေ။ အစထဲက ပြင့လြင်းသူပီပီ သားဖြစ်သူနှင့ြ နှစ်ယောကည်ှပကြာ ဝင့ဝြင့ဖြူးကို လိုးလွှင် ဘယလြိုနမလေဲ ဟူသော အတွေးတို့လည်း ဝငရြောကလြာလသည်ေ။

ထိုကြောင့ြ ရအမှေနဆြေးကာ မိမိအခန်းဆီသို့ ပြန်၍ အိပန်လေိုကလြသည်ေ။ စညသ်ူစိုးနှင့ြ ဝင့ဝြင့ဖြူး၏ လိုးပြဲကြီးက အရှိနမြသသေေးပဲ ဆကလြကြ ကပြလကြြ ရှိလတေော့သည်။

………………………………………

“ဖူးရေ”

“ရှင် မောငပြှောလေ ဘာလုပခြငွလြို့လဲ”

“အခန်းထဲသှားရအောင်”

“ဟုတ် လာပါပြီ”

စညသ်ူစိုးရှေ့တွင် သချော ဝင့ဝြင့ဖြူးကို ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုငပြှောကာ ခေါခြဲ့လသည်ေ။ စညသ်ူစိုးမှာ ဖခငဖြစ်သူ၏ ထူးဆန်းသော အပြုအမူကြောင့ြ တဈခုခုတော့ တဈခုခုပဲဟု အတွေးဝငကြာ ဘာလုပရြမှန်းမသိ ဗွာများနမေိလသည်ေ။ သူနှင့ြ အမေ့ကိဈစကို အဖသေိပါက မိုးမီးလောငတ်ာထကဆြိုးမည် ဖြစ်ကြောင်း တွေးမိကာ စိုးရိမစြိတတ်ို့ဖြင့ြ ဂနာမငှိမ် ဖြစ်နလသေည်ေ။

အတနကြှာ စောင့ကြှည့သ်ောလြည်း ပြနထြှကမြလာသဖြင့ြ အဖတေို့အခန်းဆီသို့ သှားကာ ချောင်းကြည့်လြသည်ေ။ အခန်းကမှငကြှင်းကို တွေ့သောအခါ စညသ်ူစိုးမှာ ဝမ်းနည်းဝမ်းသာ ဖြစ်ရလသည်ေ။ မှငကြှင်းကား အဖကေ အမေ့ကို ကုတငပြေါလြေးဖကထြောကကြာ နောကမြှ လိုးနသေော မှငကြှင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။ ဝမ်းသာစရာ အခကြကြား ဖခငဖြစ်သူ ဦးဝငမြောင် လီးပြနတ်ောငလြာခွင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။ တဆကထြဲမှာပင် အမနှငေ့ြ လိုးချင်မြှ လိုးရတော့မညဟြူသော အသိကလည်း ဝမ်းနည်းစရာ ကောင်းလှပါတော့သည်။

“အား အ အ ထွကကြုနပြှီ မောငရြဲ့ ပြီးသှားပြီ မောင်”

“အား ကောင်းလိုကတ်ာ ဖူးရာ ဖူး ဖူး”

ဟူသော ရရှေှတမြှညတ်မ်းသံများနှင့အြတူ ဦးဝင်းမောငန်ှင့ြ ဒေါဝြင့ဝြင့ဖြူးတို့ ရှေ့ဆင့ြ နောကဆြင့ြ ပြီးသှားလသည်ေ။

“မောင် ဘာဆေးတွသေောကလြိုကလြို့ လီးပြနတ်ောငလြာတာလဲဟင်”

“ဘာဆေးမှမသောကဘြူး။ မင်းနဲ့ သားနဲ့ လိုးတာကြည့်ပြှီး လီးတောငလြာတာဟေ့”

“ရှင်”

“အခုမှ ရှငမြနနေဲ့။ ဟိုတံခါးပေါကကြ ချောင်းကြည့်န်တေဲ့ကောငလြည်း လာခဲ့။ ငါအကုနသ်ိပြီးပြီ။ ငါတို့မိသားစု သှေးမကြဲပဲ ပြောပြွောရြှှငရြှှင် နကြမေယ်။ အဲ့ဒါကို မင်းတို့သဘောတူလား။ ဘာပဲဖြစ်ခဲ့ဖြစ်ခဲ့ မောင် အကုနခြှင့လြှှတတ်ယ်”

ဦးဝင်းမောငမြှာ ဝေ့ဝိုကမြနပေဲ ဒဲ့ အပေါဆြီးကနေ ပြောကာ အမှတယ်ူလိုကလြသည်ေ။ မထူးလည်း တားမရမည့ြ အတူတူ မိသားစု သာယာရေးကို ရှေ့ရှုကာ နားလညမြှု ယူလိုကလြသည်ေ။

စညသ်ူစိုးမှာလည်း အဖနှငေ့ပြေါင်းကာ လိုးပြဲကြီး ဆငန်ှှဲရမည့ြ အသိကြောင့ြ ရငခြုနန်ှုန်းမှနကြာ လီးကြီးတထောငထြောငန်ှင့ြ အခန်းထဲသို့ ဝငရြောကလြာလသည်ေ။

“လာသား မင်းမမကေေို ဖေ့ဖေ့ရှေ့မှာ အပြတလြိုးပြစမ်း”

“ဟုတကြဲ့ပါ ဖဖေေ”

ဟုပြောရင်း အမေ့ပေါငကြှားတွင် နရောယူကာ လီးကြီးကို စောကပြတဝြမှာတေ့ကာ စိနစြီနန်းရဲ့ ခစွဇြာတလြမ်းကို ဆကလြကြ ကပြတော့မည် ဖြစ်ကြောင်း တငပြှရင်း နားပါရစတေော့ခငဗြွာ။

ပြီးပါပြီ။