အောစာအုပ်

ဘေးအိမ်က ကိုရဲ

ဘေးအိမကြ ကိုရဲ
မောငခြှိမ့ြ (အတွေးပငလြယပြှာတွင် ရေးသည်။)

[ ဖြစ်ရပမြှန် ဇာတလြမ်းလေးအား နာမည်/နရောဒသေ လှဲပြောင်း၍ စာဖတသ်ူ အဆငပြှစရေန်ေ ခံစားတငပြှပါသည်။ ]

အခန်း ( ၁ )

” ရှှီးးးးး …… ဖေါင်းးးး ဖေါင်းးးးးး …… ရှှီးးးးး …… ဖေါင်းးးးး ……… ဒိုင်းးး ……… ရှှီးးးး …… ဖေါင်းးးး …… ဒိုင်းးးးး ”

သှယ် တို့ မှို့လေးရဲ့ သီတင်းကြှတ် ညလေးပေါ့။ တရပ် ကြကလြုံး မီးတွေ လင်းထိနန်တော။ ကလေးတွလည်ေး ဖြောကအြိုး ဖေါကလြိုကြ မီးရှူးမီးပန်းတွေ လှတလြိုကြ ပြောရြှှင် နကြတေယ်။

” မသှယ် ရေ …… ပြီးပြီလား ”

” ဟုတ် …… မမခိုင် ”

ဘေးအိမကြ မမခိုငတ်ို့ လငမြယားနဲ့ ပြဲသှား ကြည့်မြလို့ အရငရြကကြ ပြောထားကြတာ။ မမခိုင် နာမညကြ မိုးမိုးခိုင် သူ့ယောင်ျကြား နာမညကြ ကိုရဲမင်း။ လငမြယား ၂ယောကြ လုံးက ရုံးဝနထြမ်းတွပေါ။ သှယ် တို့ လငမြယား ထကြ ၃နှစ်လောကြ ကြီးကြ တယ်။ သှယ် က ၃၂နှစ်ထဲ မမခိုငတ်ို့ လငမြယားက ၃၅နှစ် ကြောန်ပြေီ။ သှယ့ြ နာမညကြ အေးအေးသှယပြါ။ အားလုံးက သှယ် ပဲ ခေါကြှတာ။ သှယ့ြ ယောင်ျကြား မွိုးသူ က သှယန်ဲ့ မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ သူတို့ ဖုန်းကုမျပဏီက သီတင်းကြှတ် ဘုရားဖူး လိုကပျို့တော့ ပါသှားလရေဲ့။ သှယ် တယောကြ ထဲ အိမမြှာ ပငွြးနတေုန်း မမခိုင် တို့ လငမြယားက အဖေါလြာစပ် တာနဲ့ ပြဲကြည့်ြ ဖြစ်တာ။

ပြဲကလည်း သှယ် တို့ရပကြှကန်ဲ့ မဝေးပါဘူး။ ခွလငွြေ လွှောကသ်ှားကြတာ မိနဈ ၂၀ လောကပြါပဲ။ လမ်းတ လွှောကြ ၃ယောကသ်ား ရငဘြောငတ်န်းပြီး စကား တပြောပြောနဲ့ လွှောကလြာပမယေ့ြ။ ပြဲဈေး ရောကတ်ော့ လူက တဈညှပလြာတာ။ တဖြည်းဖြည်း မမခိုငကြ သှယ့ြ အရှေ့ ကိုရဲမင်းက သှယ့ြ အနောကြ သှယကြ အလယထြဲ ရောကသ်ှားရောပဲ။ ပြဲဈေးထဲ တိုးခွေ့ လွှောကကြှတော့ သှယကြ မမခိုင် လကမြောင်းကို ဆှဲထားပြီး ကိုရဲမင်းက သှယ့ပြုခုံး တဖကကြို လကတ်င် ဆှဲရင်း ဇတရြုံထိ လွှောကရြ တာပေါ့။

တခွို့ လူငယတ်ှကေ မူးရူး အောဟြဈပြီး တွန်းလား ခွေ့လား ဆိုတော့ ကိုယ့လြူကိုယ် ကြဲမသှားအောင် ဆှဲထားရတယ်။ ကိုရဲ လကကြ သှယ့ြ ပုခုံး ပေါကြနေ လကမြောင်းပေါြ ရှေ့ဆှဲ ထားပေးတာ။ တိုးဝှေ့ လွှောကရြင်း လူက ကြပလြာတော့ သှယ့ြ ဖငန်ဲ့ ကိုရဲ ပေါငကြှားက ခပန်ှေးနှေး အရာနဲ့ ဖိပြတသ်လို ဖြစ်တာ ခဏတိုင်းပဲ။ ကောကည်ှင်း ကြညတ်ောကြ ဆိုငန်ား ရောကတ်ော့ အရှေ့ဘကြ ကြေ့လာခဲ့ကြတယ်။ အဲဒီလမ်းက ဇတရြုံနဲ့ နီးလို့ပါ။

အဲဒီလမ်းက မုန့ဆြိုငတ်န်း မရှိတော့ အမှောငကြသွလို ဖြစ်နရတော။ တဖြည်းဖြည်း ကိုရဲ ပေါငကြှားက ဟာကြီး မာလာသလို သှယ့ြ ဟာလေးလဲ အရညစြို့နတောပေါ့။ သှယ် လည်း အိမထြောငသ်ည် တယောကမြို့ သှေးသားက ဆူလာတာ ထငတ်ယ်။ မမခိုငကြတော့ ဇတရြုံ ရောကဖြို့ အားသနန်တော သူ့နောကကြ သှယ် တို့ကို သတိမထား မိပါဘူး။ အဲဒီခွိန် သှယ့ြ ခံစားမှု့က တကိုယလြုံးကို သှေးဆူ ပြီး ခန်ဓာကိုယထြဲက တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ဘယလြို အရသာ မှန်းကို မသိတာ။ လငန်ဲ့ အကြိမကြှိမ် ဆကဆြံဖူး ပမယေ့ြ သူစိမ်း ယောင်ျကြား တယောကြ ဟာကြီးနဲ့ ထောကခြံရတဲ့ ခံစားမှု့က မတူဘူးလေ။

ဇတရြုံထဲ လကမြှတ် ဖြတပြှီး ဝငတ်ော့ အထဲမှ လူတွေ ရောကန်ေ ကြပါပြီ။ မီးထွန်းထားလို့ သှယလြည်း ဖငကြှား အောကြ စိုနလေား ဆိုပြီး လကန်ောကပြှန် စမ်းကြည့်ရြ သေးတာ။ အတွင်းခံပါတော့ အရညလြေးတွေ ကြကမြနေ ပါဘူး။ စိတတ်ော့ သိပမြပူမိပါဘူး နှင်းဆီပုံ ပန်းပြင့ရြိုကြ ပါတိတ် အနကြ ဝမ်းစကမြို့ ကြကလြည်း မသိသာ လောကဖြူးလေ။

” ရဲမင်း … ဖြာလကမြှတ် … သှားဝယဟြာ … ဒုတိယ တန်း ရအောင် ဝယခြဲ့ ”

” အင်းပါ ခိုငရြယ် … နရော အလှတတ်ှေ ကြည့်ပြှီး … နံပတပြှော ”

ဇတရြုံထဲ ဖြာတွေ ကြည့်ပြှီး မမခိုငကြ ကိုရဲကို ဖြာသှား ဝယခြိုင်းနတော။

” အတွင်းထဲ … ငါမကြညခြငွဘြူး … ဒီအလယတ်န်းက … ဘေးစွန်း ဖြာသာ … ဝယခြဲ့ ”

မမခိုငကြ ပြဲမစခင် ဇတရြုံထဲက ခုနပြေါကကြ နတေဲ့ လူတွေ ကြည့်ပြှီး စိတရြှုတန်ပေုံနဲ့ ဘေးစွန်း ဖြာကိုပဲ ဝယခြိုင်းလိုကတ်ာ။ ကိုရဲလည်း ဖြာနံပတ် ကြည့်ပြှီး လကမြှတ် ဖြတတ်ဲ့ ရုံပေါကန်ား တခေါကြ ပြနသ်ှား ဝယလြာ ခဲ့တယ်။ လကမြှတ် ရတာနဲ့ မမခိုငကြ ဖြာကို ဆှဲခါပြီး အသင့ပြါလာတဲ့ အိပယ်ာခင်း အပါးလေး ခင်း လိုကတ်ာ။ ဖြာက သေးပမယေ့ြ ထုံးစံ အတိုင်း ၄ယောကြ ထိုငကြှည့ကြှတာ များပါတယ်။

” ကဲ …… ဖြာတော့ ရပြီ … လကဖြကန်ဲ့ ကောဖြီတော့ ပါလာတယ် … ညကြ အစာပြေ … စားဖို့ တခုခု … သှားဝယရြမယ် … အနားပေးခွိန် … အပြင် … မထွကြ ချင်ဘြူး ”

နရောခွ စီစဉပြှီးမှ မမခိုငကြ ညလယစြာ စားဖို့ မုန့ဝြယ် ချင်ြ နတော။ ဒါနဲ့ မမခိုငကြို အစောင့ြ ထားပြီး ကိုရဲနဲ့ သှယ် တို့ မုနတ်ခေါကြ ထွကဝြယ် ဖြစ်ကြ တယ်။ ဇတရြုံထဲ ပြနရြောကတ်ော့ ၃ယောကသ်ား စကားပြောလိုကြ နကြောစိ စားလိုကန်ဲ့ အတောလြေး ကြာမှ ပြဲထွကတ်ာ။ တခွို့လူတွကေ ပြဲထွကမြှ ကိုယ့ဖြွာကို ဓတမြီးထိုး ရှာပြီး ရောကလြာကြတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ပြဲထွကတ်ာနဲ့ ဇတရြုံထဲက မီးတွေ အမှောငခြပြဈတော့ ဖြာမဝယပြဲ ခပတ်ညတ်ည် ဝငထြိုငကြှည့တ်ဲ့ လူတွနေဲ့ ပြဲထွကမြှ ရောကလြာတဲ့ ဖြာပိုငရြှငတ်ှေ စကားများ ကြပေါ့။ ဇတရြုံက တာဝနရြှိတဲ့ သူတွေ လာရှင်းမှ အဆငပြှေ သှားကြတာ။ စတိတရြိုး စတော့ အကုန် လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်လာပါပြီ။

ဘေးက လူငယတ်ှေ ထကတော့ မမခိုင် ပါလာတဲ့ ခွင်း တောင်း နင်းမိ မဆိုးလို့ သှယကြ နောကဆြုတ် ထိုငပြှီး ခွင်းကို ရှေ့ ယူထားလိုကရြတယ်။ အစပိုင်း မမခိုငန်ဲ့ သှယကြ ရှေ့၂ယောကြ အတူကပထြိုငရြင်း ကိုရဲက မမခိုင် နောကကြ ကပထြိုငကြှည့ကြှတာပါ။ ခွင်းကို သှယ့ရြှေ့ ထားပြီး သှယ် က နောကဆြုတ် ထိုငတ်ော့ ကိုရဲနဲ့ သှယ် ဘေးချင်ြးကပလြကြြ ဖြစ်သှားရောပဲ။ ပြဇတရြောကတ်ော့ မမခိုငကြ ဝယလြာတဲ့ မုန့တ်ှေ ခွင်းထဲက ထုတစြားနေ တယ်။ ကိုရဲက အသင့ဖြွောလြာတဲ့ ဓတဗြူးထဲက ကောဖြီ ကို ခွကလြေးထဲ ငှဲ့သောကရြင်း မမခိုငကြို မုန့ထြုပတ်ှေ ဖေါကပြေးနတော။ သှယ် က လကဖြကခြွိုင့ြ ဖြင့ပြှီး လကဖြကြ ပဲ စားလိုကတ်ော့တယ်။

ညလယကြှ ဘေးစွန်းဖြာမို့ လူငှေ့သိပမြရှိတော့ အေးလာ တာပေါ့။ ကိုရဲလည်း တငပြလငခြှေ ထိုငလြကြြ အနေ ထားနဲ့ မမခိုင် နောကကြွော တိုးကပန်ပြေီ။ သှယကြ ဘေး စွန်းထိုငတ်ော့ ပိုဆိုးရောပဲ။ သှယ့ြ ညာဖကြ ခပလြှမ်းလှမ်း က ဇတရြုံကာထားတဲ့ ဝါးကြမ်းကြား တွထေဲက လတေိုး နတော။ ကိုရဲဘကြ တိုးတော့ သှယ့ြ ဘယဘြကြ ပေါငန်ဲ့ ကိုရဲ ညာဘကပြေါင် ထိကပန်တယ်ေ။ မမခိုင် ခါးကို နောကကြ ပြေ့ဖကထြားတဲ့ ကိုရဲ ညာလကကြ သှယ့ြ ဒူးခေါင်းပေါြ ဘတကြနဲ့ ကလွာလို့ မကြလြုံး ဆှကြညေ့ြ လိုကတ်ာ။

ကိုရဲက ခပတ်ညတ်ည် ပါပဲ တဖြည်းဖြည်း သှယ့ြ ပေါငလြယ် ရောကလြာတော့ လကခြွောင်းတွကေ ပေါင် အတွင်းသားတွေ ညှဈစမ်း နပြေီ။ ထမိန် အောကကြ အတွင်းခံပေါြ ဖိစမ်းတဲခွိန် သှယ့ြ ဘယလြကကြ ကိုရဲ ညာလကကြို အုပပြှီး ပြနကြိုင် ထားလိုကတ်ာပေါ့။ ပေါငခြှံနားလေး ညှဈလိုကြ ဖြလိုကန်ဲ့ ကိုရဲ လကခြွောင်းတွေ သှယ့ြ ပေါငဂြှထဲ အတင်းတိုးဝငလြာနပြေီ။

သှယ် လည်း သာယာနမေိတာ ထငတ်ယ် ပေါငကြို ရှေ့လိုကရြင် ရနတောကို မရှေ့မိတာလေ။ ကိုရဲ လကကြ ပေါငခြှံနား ထိ ရှေ့လာပြီး ခပတ်င်းတင်း လေး ထပည်ှဈ ပေးနပြနေရြော။ အမှောငထြဲမို့ နောကကြ လူ တွလည်ေး မှငရြဖို့ မလှယတ်ော့ ၂ ယောကသ်ား အတင့ရြဲနမေိတာ။ ဘယလြကကြ မမခိုငခြါးကို ဖကထြားရင်းနဲ့ ညာလကကြ သှယ့ြ ပေါငကြှား ထဲ နိူကန်လေို့ ကိုရဲ မကြန်ာ ခိုးကြည့်ြ တော့ ခပတ်ညတ်ည် ပဲ မကြလြုံးတွေ က ဇာတခြုံပေါြ စိတဝြငတ်စား ကြည့်န်ပေုံပါ။ ခဏနတေော့ ထမိန် ပေါကြ နှိုကရြတာ အားမရတဲ့ ပုံစံနဲ့ နောကဘြကကြ လူတွကေို တခကြြ လှည့ကြှည့ကြှီး ထမိန် အောကန်ား စထဲ လကသ်ှင်းနိူကြ နတေော့တာ။ သှယလြည်း ကိုရဲ လကြ ကောကဝြတကြို အုပကြိုငရြင်း အလိုကသ်င့ြ ပေါငဂြှလေး ကို ရသလောကြ ဖြဲပေးနမေိတယ်။

အရညစြိုနတေဲ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီကို စမ်းမိတော့ သှယ့ြ မကြန်ာကို ဘေးတိုကြ လှည့ကြှည့န်တော။ သှယ့ြ မကြလြုံး ဒေါင့ကြ မှငန်ပမေယေ့ြ မသိချင်ယ်ောင် ဆောငန်မေိတယ်။ ပြဇတပြှီး နှစ်ပါးသှားကြတော့ သှယ် ပြီးသှား ရပြီ။ မိုးလင်း ကာနီး ဇာတပြှဲ မပြီးခငလြေး ထရပပြှီး ထမိနပြှင် ဝတရြတယ်။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီထဲ အရည် တွရှေှဲပြီး ပေါငခြှံထဲ စိုစိစိုစိလေး ဖြစ်နတေော့ တာပဲ။ ၃ယောကြ သား အိမပြှနလြာပြီး သှယ် လည်း အိမဝြန်း တံခါး ဖြင့ြ လူဝငပြှီး တံခါး ပြနသ်ော့ ခတတ်ော့ ကိုရဲက သူတို့ အိမရြှေ့က သှယ့ကြို လှမ်းကြည့်ြ နတယ်ေ။ အိမထြဲ ရောကြ တော့ အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါြ ခေါင်းခလွိုကတ်ာနဲ့ ခကြခြငွြး အိပပြွောသ်ှားရောပဲ။

ပကလြကြ အနထေားနဲ့ နှစ်နှစ် ခွိုကခြွိုကြ အိပမြော ကြနတေုန်း သှယ့ြ ပေါငဂြှလေးထဲ ရှစိရှစိနဲ့ ခံစားမိလို့ မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့မြိလိုကတ်ယ်။

” ဟင် …… ကို ……… ကို …… ကိုရဲ ”

ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားတာပေါ့။ ကိုရဲက သှယ့ြ ညာဘကြ ခါးနားလေး တငပြလငခြှေ ထိုငရြင်း ဘယလြကကြ စောကပြတလြေး ဖြဲထားပြီး ညာလကကြ သူပေါငကြှား ထဲက လီးကို ဆုပကြိုင် ဂွင်းထု နတော။ ထမိန် အောကန်ားစက ခါးထိ လှနတ်ကြ နပြေီး အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ မွော့ကြိုး လေးက ပေါငလြယ် လိပကြွ နတေော့ ပြတင်း ပေါကကြ ဝငလြာတဲ့ နရေောငကြှောင့ြ ပေါငကြှား လေးထဲ အဖုတကြ အတိုင်းသားပဲ။ ရုတတ်ရကြ ဘာပြောရ မန်းတောင် မသိဘူး။ ကိုရဲက အဖုတအြကကြှဲကြောင်း ထဲ လကခြွောင်းထိပလြေးနဲ့ ဖိပြတပြေးရင်း ဂွင်းထု မရပသ်ေး ဘူး။

” ဟာ ……… ကို … ကို …… ကိုရဲ ……… မမခိုင် ……… ရှိ တယ် …… မဟုတဘြူးလား ”

ပူထူပြီး အသံ တုနတ်ုန် ရီရီနဲ့ မေးလိုကြ မိတာပါ။ ကိုရဲ ကတော့ ညက ဇတရြုံထဲ အဖုတကြို နိူကတ်ာ သှယ် က မငှင်းတော့ အတင့ရြဲနတောပေါ့။ သှယတ်ို့ လငမြယား အိပတ်ဲ့ ကုတငပြေါြ တကထြိုငပြှီး သှယ် အဖုတကြို ဖြဲကြည့်ြ ပြီး ဂွင်းထုနတောလေ။

” ရှီးးးးး ……… အ ……… အ …… ခိုငကြ …… မနကြ ၁၀နာရီ ကတည်းက ……… အင့ြ ……… အ ……… နိုးပြီး …… ထမင်း ဟင်း ထခကြန်တော ………… မသှယ် လာကြည့်တ်ော့ ……… အိပပြွောန်တောနဲ့ ………… မသှယဖြို့ …… ဟူးးးး ……… ရှီးးးးး …… ထမင်းဟင်း ……… ပိုခကြြ ပြီး ……… ခု လာပို့တာ ”

ကိုရဲက စကား ပြနပြှောရင်း တဘတဘြတန်ဲ့ သှယ့ြ စောကပြတလြေး ကို ကြည့်ပြှီး ဂွင်းထုနလကြေပြဲ။

” ဒုကျခ ပါပဲ …… မမခိုင် …… ဒီဘကြ ကူးလာရင် …… အခကြ …… မကောင်းဘူး ထငတ်ယ် … ကိုရဲ …… အို့ …… အာ …… ရှီးးးးး …… ကြှတကြွှတ် ”

သှယ် အကြိုးအကြောင်း ပြောနတေုန်း အစိလေးကို ဖိခွေ လိုကတ်ော့ ခါးလေး တွန့ပြှီး စုပသ်ပ် လိုကရြတာပေါ့။

” ခု …… နေ့ခင်း ……… ၂ခကြြ ထိုးပြီ ……… မသှယရြဲ့ ……… ခိုငလြည်း …… ခကြပြှုတ် စားသောကပြှီး …… ပြနအြိပ် သှားပါပြီ …… စိတ် မပူနဲ့ ”

ကိုရဲ ရှင်းပြ နတော နားထောငရြင်း စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ရမျမကစြိတတ်ှေ ထကြှနပေါပြီ။ သှယလြေ လငန်ဲ့လည်း ၃ရကလြောကြ ဝေးနတေော့ ကိုရဲ အထိအတွေ့မှာ သာယာနမေိတာ ဝနခြံပါတယ်။ ခုထိ လငတ်ောမြောင့ြ လီးက လှဲရင် သူစိမ်းယောင်ျကြား လီးကို မမှငဖြူး ပါဘူး။ ဒီလိုမွိုး သှယ့ြ အဖုတကြို ကြည့်ရြင်း ဂွင်းထု နတေဲ့ ကိုရဲ လီးကို မှငတ်ော့ အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကလြာပြီး အလိုးခံ ချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပေါလြာတော့တယ်။ လငတ်ောမြောင့ြ လီးထကြ တုတလြည်းတုတ် ရှညလြည်း ရှညတ်ဲ့ ကိုရဲ လီးကို အနီးကပ် မှငတ်ော့ စုပကြှည့ြ ချင်တ်ဲ့ စိတကြလည်း ထိန်းမရ မိန်းမသား ဆိုတော့ အစ ခကန်ေ ပြနပြှီလေ။

” အား …… ကောင်းလိုကတ်ာ …… မသှယ် ရယ် …… ရှီးးးးးးးး ”

ကာမစိတ် တကပြှီး တွေးနတေုန်း ကိုရဲ လညပြင်း ကြောတွေ ထောငလြာတယ်။ လီးထိပ် လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ပန်းထွကလြာတော့ သှယ့ြ ထမိနတ်ှပေါ စငကြုနရြောပဲ။

ကိုရဲလည်း လရညထြှကြ ပြီး ပေါငလြည် ရောကန်တေဲ့ ခါးပုံစ ပြနဆြှဲပြီး ပုဆိုး ပြနဝြတရြင်း အမော ဖြနရှေော တယ်။

” မိသှယရြေ … မိသှယ် ”

တကယ့ြ အခွိနကြှမှ သှယ် အလုပ် လုပတ်ဲ့ ခညွထြည် စကရြုံက သူငယခြငွြးတွေ ရောကလြာရောပဲ။ ကိုရဲလည်း အိပခြန်းက ထွကပြှီး အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းဘကြ အမှန် လွှောကပြှီး သှယ့ဖြို့ ယူလာပေးတဲ့ ထမင်းခွိုင့လြေး ကိုငပြှီး မယောင် မလယ် ရပန်တောပေါ့။ သှယလြည်း ထမိနပြှငဝြတပြှီး အင်ျကြ ီကို ခါးထိ ဆှဲဆန့ရြင်း နောကကြ လိုကထြှကြ လိုကတ်ာ။

” မိသှယ် … ညည်းလင် … ဘုရားဖူး ပါသှားတာဆို … လငမြရှိတော့ …… တယောကထြဲ …… ဆာ နေ …… နေ ……… ”

မစုနဲ့ မိုးမိုးတို့ အိမထြဲ ဝငလြာရင်း လှမ်းမေး နတော။ ရုတတ်ရကြ စားပြဲခုံ ဘေးနား မတတ်ပ် ရပန်တေဲ့ ကိုရဲ မှငတ်ော့မှ စကားစ ရပသ်ှားတော့တယ်။

” အောြ … ဧည့သ်ည် ရောကန်တော ထငတ်ယ် ”

ကိုရဲ မှငတ်ော့မှ မစုက အားတုံ့အားနာနဲ့ စကားလှဲ မေးနတောပါ။

” ဧည့သ်ည် မဟုတပြါဖူးဟ … ဟိုဖကအြိမကြ … မမခိုင် အမွိုးသား …… ကိုရဲမင်း ပါ ”

ကိုရဲလည်း သှယတ်ို့ စကားပြောတုန်း မစုတို့ကို ရယပြှပြီး အိမပြှင် ပြနထြှကသ်ှားတယ်။

” အဲလူက … အိမထြောငသ်ည် ဟုတရြဲ့လား … မိသှယ် … ပုံစံက အမိုကစြားနောြ ”

ကိုရဲ ထွကသ်ှားတာနဲ့ မိုးမိုးက တန်းမေးတော့ တာပဲ။ သှယ့ြ စိတထြဲ ထိတကြနဲ့ ဖြစ်သှားမိသေးတယ်။

” ဟုတပြါတယဟြာ … ညက … ငါ … သူတို့ လငမြယား နဲ့ … ပြဲ အတူ ကြည့်ပြှီး … ဘာမှ မခကြန်ိုငမြှန်း သိလို့ … ထမင်းရော ဟင်းရော … လာပို့ ပေးတာ ”

………………………………………………

အခန်း ( ၂ )

” ဟုတရြဲ့လား မိသှယရြယ် … နင့လြင် မရှိတုန်း … နေ့လညစြာ လာကြှေးရင်း … ဟှန်း ဟှန်း ”

” ကောငမြနောြ … နငသ်ာ …… လငင်ုတတ်ုတန်ဲ့ … ဂွာကြီးကို … မှူနတော … ငါမသိ ခကမြယ် ”

မစုတို့ မိုးမိုးတို့က စကရြုံရောကမြှ ခငပြမယေ့ြ ပြောမနာ ဆိုမနာ တွပေေါ့။ မစုက အဆိုးဆုံးပဲ ထမငစြား နားခွိန် ၃ယောကြ ဆုံတာနဲ့ သူ့လငကြ ဘယလြို လုပကြှောင်း စုံနအေောင် ပြောပြီးမှ စားကြ သောကကြှတာ။ အစပိုင်း သှယလြည်း မကြန်ှာပူ နားရှကပြမယေ့ြ နောကပျိုင်း မစုရဲ့ အတွေ့အကြုံကို မကြလြုံးထဲ မှငယ်ောငပြှီး ညဘကြ ယောင်ျကြားနဲ့ လိုးတဲ့ခွိန် အရသာလေး ထူးကဲနမေိ တော့တယ်။ မစုတို့ ရောကလြာတာမို့ သှယလြည်း ထမင်း အိုး တလုံးခကြပြှီး အိမမြှာ အရံသင့ြ ရှိတဲ့ လကဖြကသ်ုပ် ပေးလိုကတ်ာ။

မမခိုင် ခကြပျို့တဲ့ ဟင်းနဲ့ ၃ယောကသ်ား အတူစားပြီး ညနစေောင်းထိ စကရြုံက အကြောင်းတွေ ထိုငပြှောနေ ဖြစ်ကြတယ်။ မစုတို့ ပြနမြှ သှယလြည်း ရချိုးပြီး ခဏ အနားယူရင်း ဧည့ခြန်းထဲ မှာပဲ တီဗှီ ထိုငကြှည့န်တော။ ညပိုင်း အိပယ်ာပေါြ တောတ်ောန်ဲ့ အိပမြပြောပြါဘူး။ ကိုရဲ ပေးသှားတဲ့ ကာမ အထိ အတွေ့ ကြောင့ပြေါ့။ ဟိုလိမ့ြ ဒီလိမ့န်ဲ့ မကြစြိတွေ ကြောငန်တေော့တယ်။ တဖြောဖြော နဲ့ လရညတ်ှေ ပန်းထွကန်တေဲ့ ကိုရဲ ဒဈကြီး ပြနမြှင် ယောငပြှီး သှယ့ြ လကတ်ဖကကြ ညဝတ် ဒူးဖုံး စကပလြေးထဲ ရောကသ်ှားမိတာ။ လကခြွောင်း ထိပလြေးတွကေ အဖုတ် အကကြှဲကြောင်း ဖိဆှဲပြီး အစိလေးကို ဖိခွေ နမေိတယ်။

ထိမိတာနဲ့ သှယ့ြ တကိုယလြုံး တုနပြှီး ကဉွတ်ကသ်ှား ရတာ။ ထပ် မဖိရဲတော့ဘူး ခွရင်ေးဘကြ ရောကန်တေဲ့ ဖကလြုံးကို ခွထေောကန်ဲ့ ညှပဆြှဲယူပြီး ခန်ဓာကိုယ် ဘေးတစောင်း အနထေားနဲ့ ပေါငကြှား ညှပထြား လိုကတ်ယ်။ ပေါငဂြှ တည့တ်ည့ြ နရောလေး လကန်ဲ့ဖိပြီး ဖကလြုံးကို ညှပပြှတပြဈတာ။ စိတထြဲ ကိုရဲ လီးထိပကြို မှန်းပြီး ခပတ်င်းတင်း ပြတတ်ော့ ခံစားမှု့လေး ကောင်းနတေုန်း ၅မိနဈလောကပြဲ သှယ့ြ တကိုယလြုံး အကြောတွေ တောင့တ်င်းပြီး အထွဋြ အထိပ် ရောကသ်ှားခဲ့ရတယ်။

အားမရပမယေ့ြ လတတ်လော ခံစားနရတေဲ့ ကာမ ဝဒနော လေး သကသ်ာစတောပေါ့။ သှယ့ကြိုယသ်ှယ် လည်း နားမလညတ်ော့ပါဘူး။ ကာမပိုင် လင် ရှိရဲ့ သားနဲ့ သူစိမ်း ယောင်ျကြား တယောကကြို တိတတ်ခိုး ငှိတွယ် နမေိတာလေ။ သချောတာ တခုက ခုခွိန် အိပယ်ာထဲ ကိုရဲ ရောကလြာရငတ်ောင် ငှင်းဖို့ အငအြား မရှိတော့ပါ ဘူး။ သှယ့ကြိုယသ်ှယ် လည်း အားမလို အားမရ ဖြစ်မိ တာပေါ့။ ဒါမွိုး ဖေါကပြှနစြိတ် ဝငတ်ယဆြိုတာ လငန်ဲ့ ကြဲနတေဲ့ တခုလပတ်ှေ အဖြစ်များတာ ကြားဖူးပါတယ်။ ခုဟာ သှယ့ြ ယောင်ျကြား ခရီးသှားတာ ၃ရကြ ရှိသေးတာ ဘာလို့ သူစိမ်း ယောင်ျကြားပေါြ သာယာ နမေိလည်း မသိဘူး။ ခဏကြာမှ သှယလြည်း နှစ်နှစ် ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောြ သှားတော့တာပါ။

………………………………………………………….

မနကလြင်းတော့ အိပယ်ာထ ထမင်းဟင်း ခကြပြှုတပြှီး ခဏနားလိုကတ်ယ်။ ၁၅ မိနဈ လောကြ နမှေ ရချိုး ခန်းထဲ သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈပြီး ရချိုးကာနီး ကိုရဲမင်း အကြောင်း ပြနတ်ှေးမိ ပြနရြောပဲ။ သချောပြနစြဉြးစား ကြည့်တ်ော့ အနနေီးတာ ထငတ်ယ်။ လငတ်ောမြောင် မွိုးသူနဲ့က မနကလြင်း ကိုယ့အြလုပ် ကိုယသ်ှား ညပိုင်း လေးပဲ ဆုံကြတာ။ အလုပပြိတရြကကြ မတူတော့ ပငွြးရင် မမခိုငတ်ို့ အိမဘြကပြဲ ရောကန်မေိ တယ်။

မမခိုငကြလည်း ရပကြှကထြဲ ခပတ်ညတ်ညသ်ာ နတော သှယန်ဲ့ ရင်းနှီးပြီး နောကပျိုင်းကြ အိမတ်ှင်းရေးတွေ တဈတဈ ခွခွ ပြောပြတတတ်ယ်။ ကိုရဲနဲ့ မမခိုင် တို့က အိမထြောငသ်ကြ ကြာလာလို့တဲ့ အပြာကား တွေ ကြည့်ပြှီး လိုးမှ အထွဋထြိပ် ရောကတ်ယ် ပြောတာ။ ခုကြ ကိုရဲ လီးကို အလိုးမခံပဲ ပါးစပန်ဲ့ လရည် ပန်းထွကအြောင် စုပပြေးတတသ်လို ကိုရဲကလည်း အလုပပြငပြန်းတဲ့ နေ့ဆို မလိုးတော့ပဲ စောကဖြုတကြို အရညထြှကအြောင် ယကပြေးပြီး စောကရြညပြါ မွိုခွ ပေးတာတဲ့။ သှယလြည်း စကရြုံက သူငယခြငွြး မစု ပြောပြတာတွေ နားထောင် ဖူးပါတယ်။ မမခိုင် ပြောတာက ပိုပြီး ရမျမကစြိတ် ကြှလာပြီး တခါတခါ နားထောငရြင်း အရညစြိမ့ြ ထွကတ်ဲ့ ရကတ်ှေ အများကြီး။

တဖြည်းဖြည်း မမခိုင် ယောင်ျကြား ကိုရဲမင်း ကို သှယ် မသိ မသာ အကဲခတမြိလာတာပေါ့။ ကိုရဲမင်းနဲ့ ပထမ အထိ တွေ့က မှတမြှတရြရ သှယတ်ို့ ခညွထြည် စကရြုံရဲ့ ၁၀နှစ် မှောကြ အထိမ်းအမှတ် နေ့တဝကပြဲ အလုပဆြင်းရပြီး အိမသ်ုံး မီးဖိုချောင် ပစ်စည်းတွေ မဲဖေါကပြေးတဲ့ ရကပြဲ။ သှယ် အိမရြောကြ တော့ နေ့လည် ၁နာရီခွဲလောကပြေါ့ မဲပေါကတ်ဲ့ ထမင်း ပေါင်းအိုးလေး မီဖိုခန်းဘကြ ထားပြီး စကရြုံ ဝတစြုံလေး ခွှတလြဲ လိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီလကပြှတ် လေးနဲ့ ထမိန် အပြော့သားလေး ဝတပြှီး မမခိုငတ်ို့ အိမဘြကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် မမခိုငတ်ို့ လင် မယားလည်း ရုံးပိတရြကမြို့ အိမမြှာ ရှိနတယ်ေ။ အိမဝြန်း တံခါး စိထားလို့ လူရှိမှန်း သိတာနဲ့ ဖြင့ဝြငလြိုကတ်ယ်။ အိမထြဲ ရောကြ တော့ ၂ ယောကလြုံး မရှိဘူး နောကဖြေးဘကြ လွှောကြ လာမှ ရချိုးခန်းထဲ တဘုတဘြုတန်ဲ့ မမခိုငရြဲ့ အဝတ် လွှောသ်ံ ကြားလိုကရြတာ။

” ဟော … မသှယ် … အလုပ် ပြနတ်ာ စောတယ် ”

ဖြင့ထြားတဲ့ ရချိုးခန်း တံခါးရှေ့ ရပလြိုကတ်ာနဲ့ မမခိုငကြ စပြောတော့တယ်။

” ဟုတ် …… နေ့တဝကြ …… ပိတလြို့ ”

” ခိုငရြေ … မီးချောင်းက … ကောင်းတယဟြ … စတပတ်ာ … လဲရမှာ … အိပခြန်းထဲက ဗီဒို အံဇွဲထဲမှာ … အသဈဝယထြားတာ ရှိတယ် … ယူလာခဲ့လိုကြ ”

မမခိုငန်ဲ့ စကားပြောနတေုန်း ကိုရဲမင်း အသံက အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းနဲ့ ကကလြကြြ အခန်းလှတ် ထဲက ထွကပြေါြ လာတာ။ မမခိုငကြ အဝတလြွှောန်လေို့ သှယပြဲ သူတို့ အိပခြန်းထဲက စတတတ်ာ တခု ယူပြီး သှားပေး လိုကြ တယ်။

” အောြ … ခုန အသံ ကြားတယ် … မသှယ် … ရောကန်တောကိုး ”

” ဟုတ် … ကိုရဲ …… အလုပကြ … နေ့တဝကြ ပိတတ်ာ ”

အိပခြန်း အလှတကြို အခန်းရှင်းရင်း မီးချောင်း ပြငန်တော နမှော။ ထိုငခြုံပေါြ တကပြှီး မကြန်ှာခကြြ က ဖနခြွောင်းကို ကိုငထြားတဲ့ ကိုရဲမင်းကို သှယ် လှမ်းကြည့်ရြင်း ပြနဖြှေ လိုကတ်ာပါ။

” အင်း … ကိုရဲတို့လည်း အလုပပြိတတ်ာနဲ့ … အခန်း လှတတ်ှေ ရှင်းနကြတော … ဖန်းချောင်းက ကောင်း သေးတယ် … စတတတ်ာ မကောင်းတာ ”

သှယ့ြ လကထြဲက စတပတ်ာ အသဈကို လှမ်းပေးတော့ ဖနခြွောင်းက မမှီတမှီမို့ လကကြ လှမ်းမရဘူး ဖြစ်နတောပေါ့။ အခန်းထဲ မီးမလင်း ပမယေ့ြ ပြတင်းပေါကကြ နရေောငကြှောင့ြ ကိုရဲမင်း ပုဆိုးထဲက ဟာကြီး ငိုကဆြင်းနတော သှယ် မှငန်ရတေော့ စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ ဖြစ်သှား ရတယ်။

” လကကြ လှတမြရ ဘူး … မသှယရြယ် … ခုနပြေါြ တကပြှီး … စတပတ်ာလေး ထည့ပြေးပါ့လား ”

သှယလြည်း ကိုရဲမင်း စကားကြောင့ြ ခုနပြေါြ လှတန်တေဲ့ နရောလေး တကပြှီး ဖနခြွောင်း အပေါဖြကကြ စတပတ်ာ ထည့တ်ဲ့ အပေါကထြဲ စမ်းထည့ြ ပေးလိုကတ်ယ်။ အပေါကထြဲ ဝငပြမယေ့ြ စတပတ်ာ ထိပကြ ငုတလြေး ၂ ခုက အတွင်းလိုင်း ဘကြ မဝငသ်ေးလို့ လှည့လြှည့ြ စမ်းထည့ြ နရတော။ ကိုရဲမင်းနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနေ ထားမို့ ကိုရဲမင်း ဆီက ကိုယ့န်ံ့လေးက သှယ့ြ နှာခေါင်းဝ တိုးဝင် လာတယ်။

” ရလား … မသှယ် ”

” စတတတ်ာ ခေါင်းက … ဝငတ်ယ် … ထိပကြ … ငုတလြေး၂ခုက … အတွင်းထဲ … မကသွေးတာ ”

ကိုရဲမင်း ပြနဖြှနတေေုန်း သှယ့ြ ဗိုကသ်ားလေး အောကြ ဖကြ ဆီးခုံး အထကန်ား ခပမြာမာ အရာက လာထောကြ နတော။ စတပတ်ာ ကလည်း တောတ်ောန်ဲ့ ထည့မြရ။ သှယ့ြ ရငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်ရတောပေါ့။ ဒူးတောင် မခိုငခြငွြ တော့ဘူး ခကြခြငွြးပဲ သှယ့ဟြာလေး အရည် စို့လာ နတော။ စတပတ်ာ လှည့ထြည့ရြင်း ကိုရဲမင်း ဟာကလည်း မာထငလြာပြီ။ အလိုလွောကြ ခါးကို ကော့ပေးမိပြီး ကိုရဲမင်း ဟာကြီးလည်း ထိထိမိမိ လာထောကြ မိတော့တာပဲ။ စတပတ်ာ ငုတကြလေး အတွင်းဘကြ ကသွှားတာနဲ့ သှယ့ြ ဒူးခေါင်းက ခွကနေဲ့ လူပါ ယိုင် ထွကသ်ှားတုန်း ကိုရဲက ဖနခြွောင်းကို လှတရြင်း ခါးလေး ကို ထိန်းပြီး ခန်ဓာကိုယလြေး ဆှဲကပပြဈတာ။ ခဏကြာမှ လူချင်ြး ခွာပြီး ခုနပြေါကြ အောကဆြင်း ခဲ့လိုကတ်ယ်။

” မသှယ် … ရှိလား ”

” ရှိတယ် …… မမခိုငရြေ …… ရချိုးခန်းထဲ မှာ ”

တိုငတ်ိုကဆြိုငဆြိုငပြါပဲ ကိုရဲမင်း အကြောင်း တွေးနတေုန်း အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းက မမခိုင် အသံကြားလို့ ပြနအြသံပေး ရင်း အတွေးစတွေ ပကြကြုနတ်ာပေါ့။

” ရော့ … အိမသ်ော့လေး …… ရဲမင်း …… လကဖြကရြည် ဆိုငသ်ှားနတော ……… ပြနလြာရင် ပေး ပေးပါဦး ”

” ဟင် …… မမခိုငကြ … အိတကြှီးနဲ့ ဘယတ်ုန်း ”

ရချိုးခန်း တံခါးရှေ့ လာရပပြှီး အိမသ်ော့ ပေးခိုင်း နတေဲ့ မမခိုင် ညာလကကြ ခရီးဆောင် အိတကြှောင့ြ သှယလြည်း နားမလညလြို့ ပြနမြေးနတော။

” နယကြ … မမခိုင် ဦးလေး အရင်းကြီး … ညက ဆုံးလို့တဲ့ …… ဒီနေ့ ညနေ … အသုဘ ခမွှာ … အဲဒီ တညအိပ် သှားရမှာမို့ပါ … မနကကြား စီးမှ ညနေ ၂နာရီ လောကြ ရောကမြှာ … ခုနမှ ဖုန်းဝင် လာလို့ … ရဲမင်း ကလည်း လကဖြကရြညဆြိုင် ထွကသ်ှားပြီ … ဖုန်းက အိမကြနွရြဈတာ ”

” အောျ … ကားမှီအောင် သှားသှား …… မမခိုင် …… သော့ပေး ထားခဲ့ … ကိုရဲမင်း လာရင် … သှယ် ပေးလိုကျ ပါ့မယ် ”

မမခိုင် ထွကသ်ှားတာနဲ့ သှယလြည်း ရချိုး အဝတစြား လဲပြီး အိမရြှေ့ ဆံပင် ချောကအြောင် ခဏ လမ်းလွှောကြ ရင်း ကိုရဲမင်း စောင့န်လေိုကတ်ယ်။ မကြာပါဘူး ကိုရဲမင်း ဆိုငကြယန်ဲ့ ပြနလြာပြီး မမခိုငကြို အိမဝြန်း တံခါးနားက အောခြေါန်တော။

” ခိုငရြေ ……… ခိုင် ”

” ကိုရဲမင်း ……… သော့ ဒီမှာ ”

သူ့အိမထြဲ လှမ်းကြည့်ြ အောန်ရင်ေး သှယ့အြသံ ကြား တော့ လှည့ကြှည့ပြှီး သှယ့အြိမရြှေ့ လွှောကလြာတာ ပေါ့။ မမခိုင် သူ့ဦးလေး နာရေး နယ် ၁ညအိပ် သှားကြောင်း ပြောပြပြီး သော့ပေးလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲမင်း ထွကသ်ှားမှ သှယလြည်း အိမထြဲ ပြနဝြငလြာပြီး အိပယ်ာပေါြ တမှေး မှေးလိုကတ်ာ။ အိပယ်ာနိုးတော့ ၁၂နာရီ မတတ်င်း ကြကတ်ိ ပါပဲ ထမင်းခူးစားလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ မမခိုင် ခရီးသှားတာ တွေးမိပြီး ကိုရဲမင်း ဖို့ ခွိုင့န်ဲ့ထုပ် သူတို့အိမဘြကြ ကူးလာ ခဲ့တယ်။

ညမနကြ ခကြထြား တာမို့ ကိုရဲမင်း အတွကြ အဆင် ပြသှေားတာပါ။ ညနမှေ ထမင်း ထပခြကြြ တော့မယ်။ကိုရဲမင်း အိမဘြကြ ရောကတ်ော့ အိမရြှေ့ လူက မရှိ။ အိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာပြီး ဟနတေဲ့ တံခါးကြားက ကြည့်တ်ော့ ပငလြကြ အနထေားနဲ့ အိပပြွောန်တော။

” ကိုရဲ … ကိုရဲ … ထမင်း စားရအောင် … လာပို့တာ … ထထ ”

အသံပေးရင်း ကုတငန်ား တိုးကပသ်ှားလိုကတ်ယ်။ တခူးခူး နဲ့ ဟောကပြှီး နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောြ နရှောတာ။ လူက အိပန်ပမေယေ့ြ ပုဆိုးအောကကြ ထောငမြတ် နတေဲ့ ဟာက အသဲယားစရာကြီး။ သှယ့ြ စိတထြဲ ဒုန်းကနဲ့ ရငခြုန် သံ မှနလြာရပြီ။ မမခိုင် ကလည်း မရှိ အိပခြန်းထဲ ၂ယောကထြဲ ဆိုတဲ့အသိ။ ဟိုနေ့က သှယ့ြ အဖုတကြို ကြည့်ပြှီး ဂွင်းထုနတေဲ့ လီးကြီးက မကြစြိ ရှေ့နားမှာပဲ။ ကိုရဲမင်း လည်း အိပပြွောန်တေော့ လကကြ အလိုလိုပဲ ခါးပုံစ ဖြညပြှီး ပေါငလြယကြို အမှနတ်ှန်းပို့ လိုကမြိတာ ပေါ့။

သူစိမ်း ယောင်ျကြား လီးကို ဒုတိယ အကြိမ် အနီးကပ် မှငရြတော့မှာမို စိတလြှုပရြှားမှု့က ပြင်းထနလြာတယ်။ အရေးထဲ ပုဆိုးအနားစကို အမှန် တွန်းပို့လိုကတ်ော့ အနားစက လီးထိပန်ဲ့ ခွိတမြိနရေောပဲ။ ကိုရဲမင်း မကြန်ှာ ကို ခိုးကြည့်ရြင်း လီးထိပပြေါြ တငန်တေဲ့ ပုဆိုးစကို မပြီး ရှေ့လိုကရြတာ။ ဘာရယ် မဟုတဘြူး ကိုရဲမင်း လီးကြီး မှငတ်ော့ သှယ့ယ်ောင်ျကြား လီးနဲ့ စိတထြဲ ယှဉန်မေိ သေးတယ်။ လုံးပတရြော အရှညရြော သာတဲ့ ကိုရဲမင်း လီးက မှငတ်ာနဲ့ စုပခြငွစြရာကြီး။ ကြည့်ရြင်း နဲ့ကို သှယ့ြ အဖုတလြေးထဲ တဆဈဆဈနဲ့ ယားနေ တော့တာပဲ။

စိတမြထိန်း နိုငတ်ာနဲ့ လကန်ဲ့ အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ လကထြဲ တဒုတဒြုတန်ဲ့ လီးအရညပြှားက တဆင့ြ သှယ့ြ လကဖြဝါးလေးထဲ လာတိုးနတယ်ေ။ ရုတတ်ရကြ စိတလြှတ် သှားမိပြီး ကားထွကန်တေဲ့ ဒဈကြီးကို ငုံမိလိုကတ်ာ လီးထိပ် အပေါကမြှာ ဥနတေဲ့ အရညကြှည် ဥလေးက လွှာနဲ့ ထိမိပြီး ငံကြိကြိ အရသာလေး စပြီး ခံစား မိလိုကတ်ာ။ ၃မိနဈလောကြ အားရပါးရ စုပပြှီးမှ လီးထိပ် ကို ပါးစပကြ ထုတရြင်း လကန်ဲ့ အထကြ အောကြ စုလိုကဖြှဲလိုကြ လုပကြှည့လြိုကတ်ယ်။

” ရှီးးးးး …… အ …… ကောင်းလိုကတ်ာ ”

ကိုရဲမင်း အသံကြားတာနဲ့ သှယလြည်း လီးကို လှတပြှီး ပြေးထွကြ ခဲ့လိုကတ်ာပေါ့။ အိမရြောကတ်ဲ့ အထိ ရငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်ရတော။

ညကြ အတောန်ဲ့ အိပမြပြောပြါဘူး မနကလြင်းတော့ မကြလြုံး မဖြင့ပြဲ ပငွြးကြော တခကြဆြန့ပြှီး ခါးအောကြ ရောကန်တေဲ့ စောငကြို ပြနဆြှဲခွုံဖို့ ဆှဲယူတော့ ပါမလာပဲ တင်းခံ နတယ်ေ။ အားထည့ြ ဆှဲတော့လည်း မရ ဒါနဲ့ သှယလြည်း မကြလြုံး ဖြင့ပြှီး ခါးပေါြ ကြည့်တ်ော့ ကိုရဲမင်း ပေါ့ ပြုံးပြီး သှယ့ကြို စိုကကြှည့ြ နတော။ အိမထြောငသ်ည် တယောကြ ဖြစ်ပမယေ့ြ အကြည့်ခြငွြး ဆုံးတော့ ရငခြုန် နမေိပြနတ်ယ်။

” ဟင် …… ကိုရဲ ……… ဘယခြွိနတ်ည်းက ……… ရောကြ နေ တာ လဲ ”

” ရောကတ်ာ … မကြာသေး ပါဘူး … မသှယရြယ် … ၁၅မိနဈလောကြ ရှိသေးတာ ”

” ဟို ဟို …… ဧည့ြ ခန်း ထဲ က ……… စောင့ြ လေ …… မနကစြာ ……… ထမင်း ကြောပြေးပါ့မယ် ”

ပြောပြီး သှယလြည်း အိပယ်ာပေါြ ထထိုငပြှီး ကုတငပြေါကြ ဆင်းမလို့ပါ။ ရုတတ်ရကြ ကိုရဲမင်းက ကုတငစြောင်း ထိုငန်ရောကနေ ကြမ်းပြငပြေါြ ထရပပြှီး ပုဆိုးကို ခွှတခြပြဈတယ်။

…………………………………………….

အခန်း ( ၃ ) ဇာတသ်ိမ်း

” ထမင်းကြောြ … မစားချင်ြ ပါဘူး … မသှယရြာ … မနေ့ က … မသှယ် မကြှေးပဲ … ပစ်ထားတဲ့ … ဒီကောင် ကြီးက ဆာနတော ”

” အာ …… ကိုရဲ ကလည်း ………… ”

စကား မဆုံးသေးဘူး ကုတငပြေါြ ထိုငန်တေဲ့ သှယ့ြ ခါးကို သိုင်းဖကပြှီး မကြန်ာ အနံ့နမ်းပေးနတယ်ေ။ သှယ် လကတ်ှကေို ဖယထြုတ် နပမေေဲ့ ကိုရဲက လှှတမြပေးပဲ ခပတ်င်းတင်း တိုးဖကပြှီး ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှန် လှဲခလွိုကတ်ာ။

တိုကတ်ိုကဆြိုငဆြိုင် သှယ့ြ ခေါင်းရင်းဘကြ ကပလြကြြ စားပြဲခုံပေါြ ထားတဲ့ ဖုန်းက ရိမ်းတုန်း သံလေး မှညလြာလို့ ညာဘကလြကန်ဲ့ မမှီတမီလေး လှမ်းယူပြီး ကြည့်လြိုကြ မိတယ်။ သှယ် မကြလြုံး ပြူးသှားရပြီ ဖုန်းက ဘုရားဖူး လိုကသ်ှားတဲ့ သှယ့ြ ယောင်ျကြား မွိုးသူဆီက ဖုန်းဖြစ်နတော။ သသော သလေိုကခြငွတ်ယ်။

” ဟဲလို …… သှယလြား …… မနေ့ထဲက …… ခေါမြလို့ မိန်းမရေ … ယောင်ျကြား ဖုန်းက အားကုနသ်ှားတာ … လမ်းဆိုတော့ …… သှင်းမရဘူး … ခုမှ ဆကလြိုကရြတာ ”

” အင်းပါ …… ယောင်ျကြားရယ် …… ဘယန်ေ့ ပြနရြောကမြှာလည်း ”

” နကဖြန် ညပိုင်း … ပြနရြောကမြှာပါ … လကဆြောငတ်ှေ … ဝယလြာပါတယ် …… မိန်းမရဲ့ …… မမခိုငတ်ို့ အတွကရြော ပါတယ် ”

ယောင်ျကြားနဲ့ စကားပြောတုန်း ကိုရဲမင်းက ထမိနဆြှဲခွှတ် နလေို့ ဖငကြို အသာကြှပေး လိုကရြတယ်။

” အင်းပါ …… ယောင််ကြားရဲ့ ………… အ …… အမေ့ ”

အဲခွိန် ကိုရဲမင်းက သှယ့ပြေါငကြှား ဒူးထောကန်ရော ယူပြီး အဖုတလြေး လာယကတ်ော့ ဆကကြနဲ့ တုနပြှီး အသံက ယောငထြှကြ သှားတာပါ။

” ဟင် …… ဘာဖြစ်တာလဲ …… မိန်းမ ”

” ဟို ဟို ……… ယောင်ျကြားနဲ့ ……… စကား ပြောရင်း ……… ကြောင် ……… ကြောင် …… ကြောင် ခုန် တကြ လာလို့ …… သှယကြ အိပယ်ာ ထဲမှာလေ ”

” အောြ …… ဆောရီးပဲ ……… မိန်းမကို …… နိုးလိုကသ်လို …… ဖြစ်နပြေီ ”

” ရပါတယ် …… ယောင််ကြားရယ် …… ရှီးးးးးး …… အ …… အ …… ကြှတ် ကြှတ် ”

ဒုကျခပါပဲရှင် ကိုရဲမင်းက ပေါငကြားပေးထား တာကို အားမရဘူး နမှော ပေါငန်ှဈဘကကြို ဆှဲမှှောကပြှီး ဒူးခေါကကြှေး ဖိတွန်းကြေးရင်း သှယ့ြ အဖုတကြို ယကရြင်း အစိလေးကို ဆှဲစုပန်တော။

” ဟမ် …… ဘာ ဖြစ် ပြန် တာ လဲ ……… မိန်းမ ”

” ဟို …… ကြောင် …… ကြောင် …… ကြောငပြဲ …… ယောင်ျကြား …… အိပယ်ာပေါြ …… သေးပေါကြ မဆိုးလို့ … လကန်ဲ့ ……မပြီး …… ကုတငအြောကြ …… ရှေ့တာ …… လကြ နဲနဲ …… ကုတမြိ သှားတာ ”

သှယ် ပေါငလြေး အားယူပြီး ကိုရဲမင်း ခေါင်းကို အမှန် ညှပလြိုကရြတယ်။ ထပယ်ကြ နရင်ေ ညည်းသံတွေ ဖုန်းထဲ ဝငပြှီး သှယ့ြ ယောင်ျကြား ရိပမြိ မဆိုးလို့ပါ။

” အောြ …… ဂရုစိုကလြေ …… မိန်းမ ကလည်း …… အရကပြွံ လေး …… တို့ထားဦး …… ရောဂါပိုး …… ဘာညာ ကူးနေဦးမယ် ”

” ဟုတ် …… အိ့ …… အှားဝါး …… ဝါး …အီး …… ဂြှတ် … ဂြှတ် ”

” အင်း …… ဒါပဲနောြ …… မိန်းမ ပြနအြိပခြငွြ …… အိပလြေ ”

သှယလြည်း တဝါးဝါး သန်းပြီး ဇတတ်ှပေါ ခွိုးပြလိုကရြ တယ်။ ထငတ်ဲ့အတိုင်း မွိုးသူက ပြနအြိပခြိုင်းနတောပေါ့။ ယောင်ျကြား ဖုန်းခသွှားမှ သှယလြည်း ကိုရဲမင်း ခေါင်းကို ညှပထြားတဲ့ ပေါငတ်နတ်ှေ အားလွော့ပေးရင်း ဒူးထောင် ပေါငကြား ပုံစံလေး နပေေးလိုကတ်ယ်။ ကိုရဲမင်း လွှာစွမ်းက သှယ့ယ်ောင်ျကြား မွိုးသူထကြ အများကြီး သာတာပေါ့။ စောကခြေါင်း ပေါကထြဲ လွှာထိုးသှင်းပြီး နူတခြမ်းချင်ြး စုပသ်လို တေ့စုပပြေးတယ်။ နှာခေါင်းထိပန်ဲ့ စောကစြိကို ဖိပြီး ခေါင်းရမ်းပေးတော့ စောကခြေါင်း ပေါကကြို လွှာနဲ့လိုးပြီး အစိလေးကို နှာခေါင်းထိပန်ဲ့ ဖိခွေ သလို ဖြစ်လာရင်း သှယ့ြ စောကရြညတ်ှေ သေးပန်း သလို ထောငပြန်း နရတေော့တာပဲရှင်။

မကြာပါဘူး သှယ့ြ အဖုတလြေးထဲ ဗစွကြနဲ့ ကိုရဲမင်း လီးထိပကြ တိုးဝင် လာပါပြီ။ နဲနဲ ကြပပြမယေ့ြ အထဲက အရညကြှည် လေးတွကြေောင့ြ သိပ် မနာပါဘူး။ လီးထိပ် ဝငတ်ော့ ဆကမြသှင်းပဲ ရပထြားသို့ သှယလြည်း မသိမသာ ခါးကော့ ပေးလိုကတ်ယ်။

” ဗစွြ …… အ …… ဘှတ် …… အမလေးးးး …… ကြှတကြွှတ် ”

ကော့ပေးလိုကမြှ သှယ့ြ ဖငကြှီး ရှုံ့ပြီး တောင့ခြံနရေ တော့တာ။ လီးအရင်းထိ ဖိလိုးတော့ စောကခြေါင်း အတွင်းထဲ တင်းကပြြ လာပြီး သားအိမဝြ လေးပါ ဆောင့မြိသှားတယ်။

” ဘှတ် …… အ …… ကြှတ် … ကြှတ် … ကြှတ် …… အ …… အမလေးးးးး ”

သှယ် ရငဘြတလြေး ကော့တကြ လာပြီး ခေါင်းလေး လှနတ်ကြ သှားတော့ ကိုရဲမင်းလည်း ကာမစိတ် ပိုပြင်း လာတာပေါ့။ လီးကို တဈဝကြ ကြောကြွောြ လောကြ ဆှဲထုတပြှီး လကြ၂ဖကန်ဲ့ အကြီ အပြငကြနေ သှယ့ြ နို့အုံတွေ ညှဈရင်း တခကြခြငွြး ဆောင့လြိုးနတယ်ေ။

” ဖြပ် ဖြတ် …… အ ……… ဗွှတ် … ဘှတ် …… ဘှတ် …… ဗစြျ …… အ အ အ ”

ပြတင်းပေါကကြ ဝငရြောကလြာတဲ့ နရေောငခြှညလြေး အောကြ သှယတ်ို့ လငမြယား မင်ျဂလာဦး လကဖြှဲ့ ကုတငလြေးပေါြ လီးဝငလြီးထွကြ သံတွေ အဆကမြပြတ် ဆူညံလာတယ်။ တဖြည်းဖြည်း လိုးတာ အားမရလို့ နမှော လကြ ၂ဖကကြ သှယ့ြ ပုခုံး ၂ဖကကြို ကြောခြှထောကပြှီး ဆီးခုံးချင်ြး ကပန်အေောင် အားရပါးရ ဆောင့လြိုးတော့ တာပဲ။ ၂ ယောကသ်ား စကား မပြော ဖြစ်ကြပမယေ့ြ အလိုကတ်သိနဲ့ သှယလြည်း ပေါငတ်နတ်ှေ မှောကပြှီး ကိုရဲမင်း ခါးပေါြ ခွိတတ်ငရြင်း ဆှဲဆှဲ ခပြေး လိုကတ်ယ်။

” အင့ြ …… ဘှတ် ဘှတ် …… အ …အမေ့ …… ဗစွြ …… အ … အ ……ဖြပဖြှပ် …… အင့ြ …… ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် …… အ ဟင့ြ ဟင့ြ ”

မကြန်ှာခြငွြးဆိုင် အပေါကြ ဖိလိုးရတော့ ကိုရဲမင်း ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မီးကုနရြမ်းကုန် ပါပဲ။ အသကြ လုရှုပြီး တရှူးရှူး တရှဲရှဲ သှယ့ြ နဖူး နမ်းလိုကြ ပါးပြင် နမ်းလိုကန်ဲ့ ဖိလိုးနတော။ သှယလြည်း လီးအရသာ ခံစားရင်း ခါးလေး ကော့ကော့ ခံနမေိတယ်။ အတောလြေး ကြာတော့ သှယ့ြ စောကခြေါင်း လေးထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားမိလို့ ကိုရဲမင်း ပြီးသှာမှန်း သိလိုကြ ရတာပေါ့။ မကြန်ှာ ကြည့်ကြှီး လရည် ပန်းထုတရြင်း မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပေးတော့ အခကြြ ၃၀ ကြောကြွောြ လောကကြွ သှယလြည်း အထွဋထြိပ် ရောကသ်ှားရတယ်။

ခဏပဲနားပြီး သှယ့ြ အင်ျကြီရော ဘောလီရော ခွှတခြိုင်းလို့ ခွှတပြေးတော့ ပကလြကြ ပြနလြှဲခိုင်းတာ။ သှယ် ပငလြကလြေး ပြနလြှဲပေးတော့ ပေါငကြှားထဲ ကိုရဲမင်းက ဒူးထောကြ နရောယူပြီး အဖုတကြို ပြနယ်ကြ တော့တာပဲ။ သှယလြည်း မနနေိုငပြါဘူး တရှီးရှီး ညည်းရင်း ပေါငကြှား ထဲက ကိုရဲမင်း ခေါင်းကို ဖိကပထြားရတယ်။

” အားးးး …… ရှီးးးးးး …… ကိုရဲ ရယ် … သှယ့ြ ဟာလေး …… ပြနယ်ားလာပြီ … ယကယ်ကြ …… အင်းဟင်း …… ဟုတတ်ယ် …… အစိလေးကို …… နာနာလေး ဖိစုပ် … အ …… အ ”

ပါးစပကြ အလိုလွောကြ ညည်းမိရင်း ကာမစိတ် ပြနကြှှလာတဲ့ သှယ့ကြို ကော့ပြံ နအေောင် ကိုရဲက ဖိယကြ ပေးနတော။ လိုးပြီးကာစ အရညလြဲ့နတေဲ့ သှယ့ြ အဖုတလြေး ပြနဖြေါင်း လာတာပေါ့။ ၅မိနဈလောကြ ယကပြေးပြီးမှ သှယ့ြ ခေါင်းရင်းဘကြ ပေါငကြားထိုငပြှီး လီးစုပပြေးဖို့ တိုးတိုးလေး ပြောနေ ရှာတယ်။ သှယလြည်း မနေ့က ခဏပဲ စုပလြိုကရြတဲ့ လီးကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လေးဖကထြောကပြှီး အားရပါးရ ကုန်းစုပ် ပစ်တာ။ လီးထိပကြို စုပရြင်း ဂွင်းထုပေးပြီး လဥတွေ တဈလုံးချင်ြး ညှဈခွပေေး တော့ တရှီးရှီးနဲ့ သှယ့ြ ဆံနှယတ်ှေ လကထြိုး ဖြနေ ပြနရြောပဲ။

သှယလြည်း လီးကို မလှတတ်မ်း ဆှဲစုပရြင်း ခဏ ကြာတော့ ကိုရဲမင်းက သှယ့ြ ပေါငကြှား နရော ပြနယ်ူပြီး ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် လိုကတ်ာ။ ပေါငတ်နတ်ှကေို ဆှဲမှှောကပြှီး ပုခုံးပေါြ တငတ်ော့ သှယ့ြ အဖုတလြေးက ဖေါင်းကြှနတယ်ေ။ လီးကို အရင်းထိ ဆီးခုံချင်ြး ကပန်အေောင် ဖိသှင်းပြီး ခါးအားနဲ့ ကြိတဝြိုကြ ပေးတော့ သှယကြိုယတ်ိုငပြဲ လိုးပေးဖို့ ပြောလိုကရြတာ ပေါ့။

” ရှီးးးးးးး …… အ …… အ … လိုးမှာဖြင့ျ …… လိုးပါတော့ … ကိုရဲ ရယ် ”

သှယ့အြဖုတထြဲ မှှပေေးနတေဲ့ လီးကို စောငခြေါင်း အတွင်းသား တွနေဲ့ ညှဈပေးလိုကတ်ယ်။ ခကြခြငွြးပဲ လီးကို အဖြားထိဆှဲထုတပြှီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုး နတော။

” အ …… ရှီးးးးးးး …… ဟင့ြ ……ဆောင့ြ … ဆောင့ြ …… အင်း …… ဟုတတ်ယ် …… အစိလေး ပြတပြေး …… တအား ကောင်းတယ် … ကိုရဲ ရယ် ”

သှယ့ြ ယောင်ျကြားလီးထကြ ရှညလြည်းရှည် တုတလြည်း တုတတ်ဲ့ လီးက ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ သှယ့ြ အဖုတလြေးထဲ ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကပြေါ့။ မနကကြတည်းက နေ့လညထြိ နားလိုကြ လိုးလိုကပြဲ။ သှယ့ကြို လေးဖကကြုန်း အနထေားနဲ့ ဖငကြို ဆှဲထောငပြှီး အပေါကြ ခွလိုးလိုကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖငခြထွိုငခြိုင်းပြီး သှယ့ြ ပေါငတ်နတ်ှေ သူ့ပေါင် ပေါတ်ငရြင်း ခါးဆှဲလိုးလိုကြ ဆီးခုံချင်ြး ထိနအေောင် ကကပြှီး ဝိုကလြိုးလိုကန်ဲ့ သှယလြည်း စောကရြညတ်ှေ ပန်းပန်း ထုတန်ရတော အကြိမကြှိမပြါ။

သှယ့ြ စောကမြှှေးမှာရော ကိုရဲမင်း လမှှေးမှာပါ အရညတ်ှေ ရှှဲပြီး စေးကပန်ကြတော။ အိပယ်ာခင်း ပေါမြှာလည်း ဟိုတကြကြ ဒီတကြကန်ဲ့ စောကရြညန်ံ့ လရညန်ံ့တွေ မှနထြူနပြေီ။ လီးကြီးကလဲ သနလြိုကတ်ာ မပြောနဲ့ ထိပကြလေး စုပပြေးတာနဲ့ မကြာဘူး ပြနမြာလာတာ။ နောကဆြုံး တခွီကြ အသဲခိုကအြောငကြို ခံစားလိုကရြ တော့တယ်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ပြေ့ခွီပြီး သှယ့ြ ဒူကောကကြှေး ထဲ လကလြွိုလိုကတ်ော့ ကိုရဲမင်း ဂုတကြို လှမ်းအဖကြ သူ့ဖငကြို နောကဆြုတပြှီး တခကြထြဲ ခွိန် ဆောင့လြိုကတ်ာ မကြရြညတ်ောင် လညတ်ယ်။

” အားးးးးးး …… အမေ့ …… အ …… သပေါပြီ …… နာလိုကတ်ာ ”

မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လပေေါပြှေ့လိုးနတေော့ လီးဝင် လာတိုင်း ဒဈက သားအိမဝြ လာစောင့မြိတာပေါ့။

အဝကိုလာလာထိုးသည်။ စောကပြတအြုံလေး ကဉွပြှီး အောင့န်ရတော။ ကိုရဲမင်း ဂုတကြို ဖကရြင်း သကသ်ာလို သကသ်ာညား ခါးကော့ကြည့်တ်ော့ စောကခြေါင်း အတွင်းသား တွကေ လီးကို ညှဈပေး သလို ဖြစ်နတေော့ တာပဲ။ နဲနဲ နာပမယေ့ြ ဆောင့ခြကြြ များလာတော့ လီးအရသာက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငအြောငကြို စွဲလမ်း သှားမိရတယ်။ တအားအား ညည်းရင်း အောဟြဈ တောင်းမိတော့တာ။

” ဗစွြ …… အ …… ဗစွြ … ဘှတ် …… ကြှတ် ကြှတ် …… ကောင်းလိုကတ်ာ … လိုး …… လိုး …… ဇွိ ……… ဘှတ် ……… ဘှတ် ……… ဆောင့ြ ………ဆောင့ြ လိုး …… ကိုရဲ …… ဗှိ …… ဖြပ် ဖြပ် …… အင်း …… ဟုတတ်ယ် ……… နာနာလေး …… ဆောင့ြ ”

ကိုရဲမင်း ပုခုံးတွေ ကိုကလြိုကြ လိုးခိုင်းလိုကြ ဆိုတော့ သူလည်း မနားတမ်း ဆောင့ပြေးနတောပေါ့။ ပင့ဆြှဲ့ မလိုးနိုငတ်ော့လို့ ခဏ နားချင်တ်ောင် လီးအရင်းထိ ကပပြှီး သှယ့ြ စောကစြိ လေးကို ဆီးခုံးနဲ့ ပြတပြေး သေးတယ်။ သှယ် အစိလေးကလည်း အဲလိုခွိန် ခဏလေး ပြတခြံရတာကို မထိန်းနိုငရြှာဘူး စောကရြညတ်ှေ ကြမ်းပြင် ပေါြ ယိုကြ ကုနတ်ာ။ ကိုရဲလည်း သနားပြီး အားနာမိတယ် သှယ့ြ ကိုယလြုံးကို လပေေါဆြှဲလိုး နတေော့ ခွှေးတွရှေှဲလာပြီး တရှုးရှုးနဲ့ ဟောဟဲလိုကန်ေ ရှာတယ်။ စိတကြ အားနာမိပမယေ့ြ သှယ့ြ အဖုတလြေးက အားမနာ တတတ်ာပါ။

” မှနမြှနလြေး …… လိုး …… ကိုရဲ …… အားးးးးး …… ရှီးးးးးးး …… သှယ် … သှယ် …… သှယ် ပြီး တော့မယ် …… ကိုရဲ ရဲ့ …… မရပန်ဲ့တော့ …… အ …… အမလေးးးးး …… ဟုတတ်ယ် …… လိုး လိုး ”

ကိုရဲလည်း သှယ့ရြဲ့ အငမ်းမရ တောင်းဆိုမူ့ကြောင့ြ ထငတ်ယ် အားထည့ြ လိုးရင်း နောကဆြုံးတခကြြ ဆောင့လြိုးပြီး ရငခြေါင်းသံကြီးနဲ့ အောပြှီး လရညတ်ှေ ပန်းထည့န်တယ်ေ။

” အားးးးးးးးးး …… မ ……… မ … မ ရ …… အင့ျ …… ဘှတ် …… မ ရ တော့ ဘူး …… မသှယ် ရယ် …… ဟူးးးးးးးး …… ရှီးးးးးး ရှီးးးးးးးး ”

ဒီလောကြ လိုးနိုငတ်ာပဲ တောလြှပါပြီ သှယလြည်း မွော့မွော့လေးပဲ ကနွတ်ော့တာ။ ထိန်းထားပေးမယ့ြ စောကခြေါင်းထဲ လရညတ်ှေ အရှိနပြှင်းပြင်း ပန်းဝင် လာတော့ နှေးကနဲ့ ခံစားလိုကရြပြီး နောကဆြုံး လကကြနွြ စောကရြညတ်ှေ ညှဈထုတ် နမေိတာပေါ့။

” ရှီးးးးးးးးးးးးး ……… ဟူး … ကြှတကြွှတ် …… စောကပြတ် တဈခုလုံး …… နှေးနတောပဲ …… ကိုရဲ ရာ …… ကောင်းလိုကတ်ာ ……… အားဟား …… လရညတ်ှေ များလိုကတ်ာ ရှင် ……အင်း ဟင်း ”

သှယ့ြ ကိုယလြုံးကို ကုတငပြေါြ ခပြေးတော့ အရုပကြှိုးပြတပြဲ မကြလြုံးကို မဖြငန်ိုငပြဲ ပုံကသွှားတယ်။ ကိုရဲလည်း သှယ့ြ ကိုယပြေါြ မှောကယ်ကြ ကပပြါ လာတာ။ တကိုယလြုံး မလှုပန်ိုင် တော့ပမယေ့ြ သှယ့ြ စောကပြတ် ထဲက ကိုရဲ လီးကို ပြော့ကသွှားတဲ့ အထိ ညှဈပေး နမေိတာပါ။ လီးကြီး ပြော့ဖတပြှီး အဖုတ် ထဲက ကြှတထြှကမြှ ကိုရဲက ဘေးလဲခပြှီး ပကလြကလြှန် လှဲနတေော့တယ်။ မှေးကနဲ့ အိပပြွောသ်ှားပြီး ပြနန်ိုးလာ တော့ နေ့လည် ၁၂ နာရီ ကြောန်ပေါပြီ။ ဘေးနား ကိုရဲ မရှိတော့ပါဘူး သှယ့ြ ကိုယပြေါြ စောငအြပါးလေး ဖုံးထား ပေးတယ်။ အားယူထထိုငရြင်း လန်းသှားအောင် ရချိုးဖို့ ကုတငပြေါကြ ဆင်းခဲ့တာပေါ့။

တကိုယလြုံး ပေါ့ပါးသှား အောင် ရအဝေခွိုးပြီး အဝတစြားလဲ ပြီး ဧည့ခြန်းဘကြ ထွကလြာတော့ ကိုရဲက ထမင်းကြောြ ပါဆယထြုတန်ဲ့ ဝငလြာတယ်။ ၂ယောကသ်ား ထမင်းကြောြ စားပြီး သူ့မိန်းမ မမခိုင် ညနပြနေရြောကမြှာမို့ ညနစော ပိုခကြဖြို့ ပြောပြီး ပြနထြှကြ သှားတာ။ သှယလြည်း တီဗှီ ခဏကြည့်ရြင်း တရေးမှေးချင်ြ တာနဲ့ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာတော့ အသကအြောင့ထြား လိုကရြတော့တယ်။ ကာမစိတ် ငယထြိပ် ရောကတ်ုန်း မီးကုနရြမ်းကုန် သောင်းကနွြး ခဲ့တဲ့ လရညန်ံ့ စောကရြညန်ံ့က တခန်းလုံး မှနထြူ နပြေီ။ မမှေးလိုကြ ရပါဘူး အိပယ်ာခင်းနဲ့ စောငတ်ှေ လွှောပြှီး ကိုရဲတို့ လငမြယား အတွကပြါ ညနစော ခကြပြေး လိုကတ်ယ်။

ကိုရဲနဲ့ လိုးပြီး နောကပျိုင်း သှယ့ယ်ောင်ျကြား နဲ့လိုးတော့ အားရ ကြနပေမြှု့ မရှိတော့ပါဘူး။ ကိုရဲ လည်း သူ့မိန်းမ မမခိုင် မသိအောင် အခွင့ရြေး အမွိုးမွိုး ဖနတ်ီးပြီး သှယ့ကြို ၁ လ ၃ ခါလောကြ ခုထိ လိုးပေး နတေုန်းပါပဲ။

………………………………………

စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးသော မိတဆြှမွေား ကြေးဇူးတငရြှိ ပါသည်။

မောငခြှိမ့ြ

ပြီးပါပြီ။