လှမ်းနမယ်ေ နန်းလေးရယ်
ရေးသားသူ – Crazzy4
(ဒီဇာတလြမ်းလေးက တကယ့ြ ဖြစ်ရပမြှနလြေးပါ)
အခန်း (၁)
၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ (၃) ရကြ။ မကြာခင် သင်ျကြနကြတွော့မည်။ သင်ျကြနရြယ်၊ ဥသှရယ်၊ ရှကကြှှလေေးတွရယ်ေ၊ ရှင်းပြီးလှပနတေဲ့ ကောင်းကငပြှာလေးရယ်… ဒါတွဟော နှေဦးပန်းခွီကားတဈခပြထြဲက နှသရေုပစြုတခြကြတ်ှပေါပဲ ခစွသ်ူရယ်..။
ဟိုးဝေးဝေး ဗာင်ျဒပငကြ သဈရှကလြေးတွေ တဈရှကခြငွြး မှသေို့ ဝဲပြံကနွတော၊ ခပလြှမ်းလှမ်း ပိတောကပြငပြေါကြ ဥသှငှကြ တေးဆိုနတောတွကြညေ့ပြှီး ဘာလိုလို အလှမ်းကြီးက ရငကြို ဗွောင်းဆနစြပေါတယ်…။ ရည်းစားရှိသူမပြောနဲ့ မရှိသူတွတေောင် နှရေောကပြှီဆို ဘာလိုလိုနဲ့ ဘယကြိုလှမ်းရမှန်းမသိအောင် ခံစားရတယလြေ..။
“ဟေ့ကောင်… ခစွစြမ်းကို.. ငါခေါန်တောကြာပြီ… ဘာတွငေေါငပြှီး.. ခေါမြကြား အောမြကြား ဖြစ်နလေဲကြာ…”
မင်းသူမှ ပြောပြောဆိုဆို ခုံတဈလုံးဆှဲပြီး ဘေးမှာဝငထြိုငသ်ည်။ မင်းသူက အိမမြှာ ဆေးဆိုငဖြှင့်ထားသည်။ လိုသောဆေးများဝယရြန် ဗိုလခြွုပစ်ြေး သှားမည်၊ အဖောလြိုကခြဲ့ပါဆိုသဖြင့ြ ဈေးသို့ ရောကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။
ဈေးရောကတ်ော့ မင်းသူက လိုသောဆေးများဝယရြန် ဈေးထဲဝငသ်ှားခိုကြ မိမိတဈယောကတ်ည်း ဈေးထဲရှိ “ဒေါရြိတကြှီး လဘကရြညဆြိုင်” မှာထိုငပြှီး လဘကရြညသ်ောကရြင်း မင်းသူကို စောင့န်စဉြေ နှပန်ေးခွီကားအား ကြည့်ရြင်း စဉြးစားခန်းဝငန်မေိခွင်း ဖြစ်သည်။
“အောြ.. မင်းသူ.. Sorry ကြာ.. သင်ျကြနအြကြောင်း စဉြးစားနတောပါ..။ မင်းရော… အားလုံးဝယပြှီးသှားပြီလား ”
” ဒီမှာတော့ပြီးပြီ..၊ မရတာတွတေော့ မင်ျဂလာဈေးမှာ ဆကရြှာကြတာပေါ့ ”
” ဒါဆိုလည်း မင်ျဂလာဈေး သှားမယလြေ…”။
သူ့အားပြောပြီး စားပြဲထိုးအားခေါကြာ ပိုကဆြံရှင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား ထိုငရြာမှထကာ လဟောပြင် ဘတ်(ဈ)ကားမှတတ်ိုငဘြကြ လမ်းလွှောကလြာခဲ့ကြသည်။ လဟောပြငမြှတတ်ိုငရြာကတ်ော့ ဘတ်(ဈ)ကားစောင့န်သညေ့ြ လူအနည်းငယ် တွေ့ရသည်။ မင်ျဂလာဈေး သှားမှာဆိုတော့ (၄၆) ကား စောင့ရြသည်။
(၅) မိနဈခန့ကြှာတော့ (၄၆) ဟိုင်းလတကြား ရောကလြာသည်။ ကားပေါမြှအဆင်း လူကိုစောင့ပြှီး နရောရရန် ကားပေါြ အမှနတ်ကရြသည်။ ကားပေါရြောကတ်ော့ ညာဘကခြှမ်းဘေးခုံ နောကဆြုံးမှာ နရောရသည်။ ဟိုင်းလတကြားတွကေ ဘယဘြကြ (၆) ယောကြ၊ ညာဘကြ ( ၆) ယောကြ၊ အလယ် (၄) ယောကခြန့သ်ာ ချောငခြွောငခြွိခွိ စီးလို့ရသည်။ ဒီလမ်းကြောတွမှောက ကားအလာကြဲတော့ ကားတဈစီးလာပြီဆိုတာနဲ့ လူအုပကြ အတင်းတိုးဝှေ့တကရြသည်။ ဒါမှလည်း နရောရမှာကိုး။
ဒီလိုနဲ့ ကားထွကလြာပြီး ဆောကလြုပရြေး မှတတ်ိုငရြောကတ်ော့ ကားပေါကြ (၂) ယောကဆြင်းပြီး၊ အောကကြ အသကကြှီးကြီး အမွိုးသား (၁) ဦး နှင့ြ အသကြ (20) ဝန်းကငွြ ကောငမြလေးတဈယောကတ်ို့ တကလြာသည်။ သူတို့လည်း ရရာအလယခြုံမှာ ဝငထြိုငဖြစ်တော့ ကောငမြလေးက ကြှနတ်ော့ရြှေ့ တည့တ်ည့မြှာ ထိုငဖြစ်သှားသည်။
ကောငမြလေးက တကယလြှသည်။ ၀၀လုံးလုံးလေးနဲ့ ရှမ်း၊ ကရင် တဈခုခုစပပြုံရသည်။ အသားက အရမ်းဖြူတော့ ပါးနှစ်ဖကမြှာ သှေးကြောစိမ်းလေးတွတေောင် တွေ့ရသည်။ ရှနသ်ားပန်းရောင် လကစြကတအြင်ျကြီလေးကို အောကကြအနကရြောင် ထမီစကတန်ှင့် တွဲဝတထြားသဖြင့ြ ဖြူနတေဲ့အသားနဲ့ အရမ်းလိုကဖြကပြှီး ကြည့်လြို့တကယကြောင်းသည်။
ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ရဲ့အလှမှာ ငေးမိနတေုန်း သူက လှည့အြကြည့်ြ၊ မကြလြုံးချင်ြး ဆုံသှားသည်။ ကြှနတ်ောြ သူ့ကို ကြည့်န်တယေဆြိုတဲ့ အသိနဲ့ ရှကသ်ှားတဲ့ သူ့မကြန်ှာလေး တဈဘကပြှနလြှည့သ်ှားသည်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ဆီကအကြည့်ကြို မလှဲဖြစ်ပဲ တဈလမ်းလုံး ငေးလာမိသည်။ သူလည်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ကြှနတ်ော့ကြို ပြနကြှည့သ်ည်။ ဒီလိုနဲ့ (၃) လမ်း မှတတ်ိုငရြောကတ်ော့ သူ့ဘေးခုံကလူ ဆင်းသှားသဖြင့ြ ဘေးခုံကို သူရှှေ့သှားသည်။
ကံကောင်းချင်တ်ော့ သူ့နရောက ကြှနတ်ော့ရြှေ့တည့တ်ည့မြှာ ဖြစ်နသည်ေ။ ကြှနတ်ောြ ကြည့်န်မှန်ေးသိတော့ သူလည်း မကြာမကြာ ပြနကြှည့သ်ည်။ ခစွသ်ူရယ် အကြည့်ခြငွြးဆုံရင် ရငခြုနတ်ယဆြိုတာ တကယပြဲနောြ…။ တို့ရငထြဲ ဗွောင်းဆနန်ပေါတယ်။ သူလည်း တို့လိုပဲနမှောပေါ့…။ တို့နဲ့ အကြည့်ဆြုံတော့ မကြလြှှာခသွှားတာတွေ၊ သကပြှင်းခတွာတွေ၊ မကြန်ှာတဈဘကြ လှဲသှားတာတွေ ဒါတွဟော တို့ကို သတိထားမိသှားတယဆြိုတာ တို့က ဝနခြံနသလေိုပဲလေ။
ကြှနတ်ောတ်ဈယောကတ်ည်း မကြလြုံးစဈဆငရြေး လုပန်တောကို ဘေးက မင်းသူကတော့ မရိပမြိပါ။ သူလည်း သူ့အတွေးနဲ့သူမို့ စကားလည်း မပြောဖြစ်ကြ။ စကားမပြောဖြစ်တာကိုက ကြှနတ်ော့အြတွကြ အခွင့အြရေး ပိုရခဲ့သည်။
ဒီလိုနဲ့ မင်ျဂလာဈေး မှတတ်ိုငရြောကတ်ော့ ကားပေါမြှ နှစ်ယောကြ ဆင်းလိုကကြှသည်။ သူလည်း ကြှနတ်ောတ်ို့နောကကြ လိုကဆြင်းလာတာ တွေ့သည်။ ကားပေါမြှဆင်းပြီး သူက လမ်းတဈဘကကြို ကူးသှားသည်။ ကြှနတ်ောတ်ို့ နှစ်ယောကလြည်း မင်ျဂလာဈေးဘကကြူးလာရင်း လမ်းတဈဘကြ ရောကန်တေဲ့ သူ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သူက ကြှနတ်ော့ကြို ပြနအြကြည့်န်ဲ့ ဆုံသည်။
အဲ့လို အကြည့်ဆြုံတဲ့ခဏ သူ့မကြန်ှာပေါမြှာ အပြုံးရိပလြေးတဈခု လှဈကနဲ တွေ့ဘိုကရြသည်။ စိတထြဲ ဆုံးဖြတခြကြြ တဈခုခရွင်း….
“မင်းသူ… မင်းသှားနှင့တ်ော့… ငါရှာစရာလေး တဈခုရှိလို့ ပြီးမှလိုကခြဲ့မယ်…။ ဈေးအပေါဆြုံးထပ် လဘကရြညဆြိုငကြပဲ စောင့လြေ..”
“ဘယလြိုဖြစ်တာလည်းကြာ… ဗှုန်းစားကြီး”
မင်းသူကို ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ကားလမ်းတဈဘကသ်ို့ အလငွအြမှန် ကူးသှားလိုကသ်ည်။ သူလေးကတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးလှမ်းရင်း မီးပျိုင့ထြိပန်ား ရောကတ်ော့မည်။ ကိုယလြည်း သူ့ကိုမှီအောင် ခွလှမြေးကို မှနမြှနလြှမ်းလိုကသ်ည်။
မီးပျိုင့ထြိပရြောကတ်ော့ သူက ပလာဇာဘကြ ခွိုးကြေ့ပြီး ဆကလြွှောကသ်ည်။ ကိုယလြည်း မီးပျိုင့ထြိပကြနေ သူခွိုးတဲ့ဘကလြိုကခြွိုးရင်း သူ့နားရောကတ်ော့….
“ယူက အရမ်းမှနတ်ော့… မနည်းလိုကရြတယ်…”
ကြှနတ်ော့စြကားသံကြားတော့ သူလှည့ကြှည့သ်ည်။ ပြီးတော့ မကြလြုံးလေးဝိုင်းပြီး၊ အံ့သှသှားတဲ့ပုံနဲ့…
“ဟင် !!! … ကို လိုကလြာတယ်”
“ဟုတတ်ယ်.. ယူ့ကိုခငခြငွလြို့ လိုကလြာတာ…”
ကြှနတ်ော့စြကားကြားတော့ သူ့နှုတခြမ်းလေး တဈခကြတ်ှန့ရြင်း ပြုံးသည်။
” တို့လည်း ခငတ်တပြါတယ်… ဒါပမေဲ့ ကို့ကိုကြောကတ်ယ်…”
” ခငတ်ာပဲဟာ… ဘာကြောကစြရာရှိလို့လဲ..”
” အင်းလေ… ပြောမဲ့သာပြောတာ.. ကိုက ဆိုးမဲ့ပုံတော့.. မပေါကပြါဘူး”
“ဒါဆို.. ယူနဲ့တို့နဲ့.. သူငယခြငွြးဖြစ်ပြီပေါ့…”
” ဘာဆိုငလြို့လဲ…”
“ဆိုငလြားမဆိုငလြားတော့ မသိဘူး… တို့ဖုန်းနံပတ် ပေးခဲ့မယ်.. မနကဖြှန် ဖုန်းဆကလြေ…”
“အခုကော ဆကလြို့မရဘူးလား…”
” အင်း… ရတယ်.. ဒါပမေဲ့ ဒီနေ့မအားဘူး… မနကဆြိုရငတ်ော့ အေးအေးဆေးဆေး စကားပြောလို့ အခွိနရြတယလြေ…”
သူ့အားပြောရင်း အင်ျကြီအိတထြဲမှ စာရှကအြပိုင်းလေး တဈခုထုတကြာ ကြှနတ်ော့ြ Hand Phone နံပတရြေးပြီး သူ့အားပေးလိုကသ်ည်။
” ဖုန်းဆကန်ောြ… တို့အလုပတ်ှေ ရှိသေးလို့ သှားတော့မယ်…”
သူ့ကို ပြုံးပြနှုတဆြကပြှီး ကားလမ်းကူးကာ မင်ျဂလာဈေးဘကြ ပြနလြွှောကလြာခဲ့သည်။ ခစွသ်ူရယ် ဖြစ်နိုငရြင် ဒီနေ့တောင် မင်းနဲ့တွေ့ချင်ပြါရဲ့။
မင်းသူ ဆေးဝယဖြို့ရှိတော့ ဒီကောင့ကြိုထားခဲ့ပြီး ကိုယလြဈသှားရင် မကောင်းဘူးလေ။ နောကန်ေ့မှ ခစွသ်ူမကြန်ှာလေးငေးရင်း စကားတွေ ပြောကြမယန်ောြ…။ သူ့ကို စာရှကပျိုင်းလေးဖြင့ြ ဖုန်းနံပတ် ပေးလိုကစြဉကြ မိမိနာမညပြါ ထည့ရြေးပေးလိုကသ်ည်။ မိမိကို သူတဈကယ် ကြှတယေဆြိုရငဖြှင့ြ ဖုန်းဆကလြာလိမ့မြည်။ မိမိကတော့ သူ့ဆီမှ ဖုန်းနံပတ် မတောင်းထားလိုကမြိ။ ကိုယ့ဖြုန်းနံပတသ်ိရငပြဲ သူဆကသ်ှယလြို့ ရပြီလေ။
သူလေးအကြောင်း စဉြးစားရင်း လှကေားထဈများအတိုင်း မင်ျဂလာဈေးအပေါဆြုံးထပ် လဘကရြညဆြိုငရြှိရာသို့ တကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ လဘကရြညဆြိုင် ရောကတ်ော့ စားပြဲထိုးလေးအား လဘကရြည် ကစွိမ့တ်ဈခွကန်ှင့ြ လနဒြန် (၁) ပြဲ မှာလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မင်းသူ Hand Phone အား လှမ်းခေါကြာ ရောကပြှီဖြစ်ကြောင်းနှင့ြ လဘကရြညဆြိုင်၌ ရှိကြောင်း ပြောလိုကသ်ည်။
စားပြဲထိုးလာခပြေးသော လဘကရြညအြား တဈငုံမော့သောကပြှီး ကောဘြူးထဲမှ လနဒြန် (၁) လိပ် ထုတကြာ မီးညှိရှိုကဖြှာလိုကသ်ည်။ ဟိုးဝေးဝေးသို့ မွောလှင့သ်ားသော မီးခိုးငှေ့များနှင့အြတူ မိမိ၏ အတွေးများမှာလည်း ဟိုးအဝေးဆီ ပြံ့လှှင့လြို့နသည်ေ။
ဖြူဖြူသန့သ်န့ြ၊ ၀၀လုံးလုံးလေးနဲ့ ခစွစြရာကောင်းတဲ့ ကောငမြလေးရယ်… သချောကြည့်တ်ော့ မင်းလေးက နန်းဆုရတီစိုးနဲ့ အနည်းငယဆြငသ်ည်။ နန်းဆုရတီစိုးသာ နည်းနည်းဝရင် မင်းလေးနဲ့ တဈပုံစံတည်းပါပဲ ကောငမြလေးရယ်။ မင်းပြုံးလိုကရြင် ပါးခွိုင့လြေးက ပေါတ်ယဆြိုရုံ ရေးရေးလေးနဲ့ အရမ်းကို ခစွစြရာကောင်းသည်။ စကားသံက တမငလြုပပြှောတာ မဟုတပြမေဲ့ ခွှဲသလိုလိုနဲ့ ရငဘြတထြဲထိ ထိုးဖောကန်ိုငစြှမ်းရှိသည်။
သူ့ရငသ်ားလေးတွဆေို လုံးပြီး ဝိုင်းနသည်ေ။ အရပကြတော့ ကြည့်ကြောင်းသညဆြိုရုံ ၅ ပေ ၂ လောကတ်ော့ရှိမည်။ နှုတခြမ်းသား ဖူးဖူးလေးတွကေ မထိရကြ၊ မငုံရကစြရာ။
” ရောကတ်ာကြာပြီလား ခစွစြမ်းကို..”
ခုံတဈလုံးဆှဲကာ ဘေးမှာဝငထြိုငရြင်း မေးလိုကသ်ော မင်းသူစကားသံကြားမှ မိမိအတွေးများ လှင့ပြွောကသ်ှားသည်။ တိုနပြေီဖြစ်သော စီးကရကအြား ပြာခံခွကထြဲ ထိုးခွပြေီး…
“မကြာသေးပါဘူးကြာ… စောစောကပဲ ရောကတ်ာ..”
မင်းသူဘကလြှည့ရြင်း ဖြလေိုကသ်ည်။
” မင်း ဘာသှားရှာတာလဲ ခစွစြမ်းကို… ရခဲ့လား…”
” ငါ့ညီမက သူ့ဟန်းဆကြ ပကြသ်ှားလို့ ရှာခိုင်းလိုကတ်ာ.. အဲ့ဒါသှားကြည့်တ်ာ.. သူပြောတဲ့ မောဒြယကြ ရှာမတွေ့ပါဘူးကြာ… ဒါနဲ့ မင်းဆေးတွရေော အားလုံးဝယပြှီးပြီလား…”
” ပြီးပြီဆိုပါတော့…”
မင်းသူကပြောပြီး အနီးရှိ စားပြဲထိုးလေးအား လဘကရြညတ်ဈခွကြ လှမ်းမှာသည်။
” ဒေါလြာဈေးသာကတွယ်… ဆေးတွကတေော့ ဈေးမကပြါဘူးကြာ..”
စားပြဲထိုးလာခပြေးသော လဘကရြညအြား တဈငုံသောကရြင်း မင်းသူက စိတပြကြလြကပြကြြ ပြောသည်။
” စီးပြားရေးသမားတွကတေော့ ဘယသ်ူသသေေ ငါမသရငေပြှီးရော ဆိုသလို သူတို့အတွကပြဲ ကြည့်မြှာပေါ့ကြာ..”
” ဒေါလြာဈေး တကတ်ုန်းကတော့ ငှဈေေးတကလြို့ဆိုပြီး ကုနစြညအြားလုံး ဈေးတကတ်ယကြှာ… အခု ငှဈေေးကတွော့ ဈေးပြနမြခဘွူး….”
မင်းသူကပြောပြီး ရနှေေးကြမ်း တဈခွကင်ဲ့ကာ မော့သောကသ်ည်။ မင်းသူကို စကားပြနပြှောမည် လုပစြဉြ ဖုန်းမှညလြာသဖြင့ြ ခါးကြားဖုန်းအိတထြဲမှ ဖုန်းကိုထုတပြှီး Pager ကို ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဖုန်းနံပတကြတော့ မှီု့တွင်းမှပငဖြစ်သည်။ Answer ကိုနှိပပြှီး ထူးလိုကသ်ည်။
” ဟဲလို… အမိန့ရြှိပါ…”
” ကိုခစွစြမ်းကိုလားရှင်..”
တဈဘကမြှ ဆည်းလည်းသံလေးတဈခု လှုပခြတသ်ှားသည်။
” ဟုတပြါတယ်… အခုပြောတာ ဘယသ်ူလဲ မသိဘူး…”
” အင်း ဟုတသ်ားပဲ… ကို့ဖုန်းနံပတ် ဟုတ်၊မဟုတ် သိချင်လြို့ ဆကကြှည့တ်ာ… ”
” အောြ.. သိပြီ.. စောစောက ကောငမြလေးလား”
” ဟုတ်..”
“အင်း.. စောစောက နာမည် မမေးလိုကရြဘူး… နာမညပြှောဦးလေ…”
“အိမန်ာမညလြား၊ မှတပြုံတငထြဲကလား…”
“နှစ်ခုစလုံးပြောလေ…”
“အိမန်ာမညကြ ကိကိ၊ မှတပြုံတငမြှာက နန်းမှတသ်ဇင်”
” ရှညလြိုကတ်ာ… နန်းလို့ပဲခေါမြယ်… ဖြစ်မလား…”
“ဟုတ်…”
” မနကဖြှန် ဖုန်းပြနဆြကန်ောြ…”
“ဟုတ်… ဒါပဲနောြ မနကကြမွှ ဆကလြိုကမြယ်….”
ပြောပြီး ဖုန်းခသ်ှားသည်။
” ဘယသ်ူလဲကြ ”
ဖုန်းခပြွီးမှ မင်းသူက မေးသည်။
” ဘာမှမဟုတပြါဘူးကြာ… အသိတဈယောကပြါ…”
မင်းသူကိုပြောရင်း စားပြဲထိုးကိုခေါကြာ ပိုကဆြံရှင်းလိုကသ်ည်။ ဒီကောင့ကြိုတော့ အသိပေးလို့မရ။ ဒီကောငကြ ပါးစပအြရမ်းဖြာသည်။ အိမကြ ဝငထြှကန်ကဆွေိုတော့ ညီမတွေ၊ အဈမတွကေို ဖြလိုကရြင် အချောင် အကယွခြွုပမြိသှားမည်။ အဈမတွကေ ဇာတလြမ်းရှုပတ်ာ သိပမြကြိုကြ။
” ပြနကြှမလား ခစွစြမ်းကို…”
” အေး.. ပြနမြယကြှာ…..”
ပြောပြီး နှစ်ယောကသ်ား ထလိုကကြှသည်။ အပြငမြှာတော့ မိုးတွအေုံ့နတော တွေ့ရသည်။ သင်ျကြနမြိုးများ ရှာမလား မသိ။ တို့ရငထြဲမှာတော့ အကြငန်ာမိုးတွေ ရှာနပြေီ နန်းလေးရယ်…။
—————————————-
အခန်း(၂)
ညက ညဉ့န်ကသ်ညအြထိ အငတ်ာနကြ ထိုငသ်ုံးဖြစ်သဖြင့ြ ည (၁၂) နာရီကြောမြှ အိပယ်ာဝငဖြစ်သည်။ မနကကြတွော့ (၈) နာရီလောကမြှ နိုးသည်။ အိပယ်ာမှထကာ မကြန်ှာသဈ၊ ရချိုးပြီး Breakfast ဆှဲရန် လမ်းထိပကြ လဘကရြညဆြိုငဘြကြ ထွကလြာခဲသည်။ ဒီနေ့အိမမြှာ ဘယသ်ူမှ မရှိကြ။ အဒေါတ်ဈယောကြ၏ကလေး ရှငပြှုရှိသဖြင့ြ မနကအြစောကြီးကတည်းက တဈအိမလြုံး သှားကြသည်။ မိမိမှာ အိပကြောင်းတုန်းမို့ မနိုးပဲ ထားခဲ့ပုံရသည်။ ကြှနတ်ောကြလည်း အလှူတွေ ဘာတွဆေို သှားလေ့သှားထ သိပမြရှိ။
ဒီလိုနဲ့ လဘကဆြိုငရြောကတ်ော့ ကစွိမ့တ်ဈခွကြ၊ လနဒြန် (၁) ပြဲနှင့ြ နန်းကြီးသုပတ်ဈပြဲ မှာလိုကသ်ည်။ နန်းကြီးသုပမြှာမှ နန်းလေးကို သတိရသှားသည်။ သူရော ဒီအခွိန် ဘာလုပန်မလေဲ။ တို့သတိရသလို တို့ကိုရော သတိရနမလေား။ မတွေ့ခဲ့ကြရင် ကောင်းမယ် နန်းရယ်။ အခုတော့ တဈယောကသ်ောသူမှာ အလှမ်းတွနေဲ့ တိုငပြတန်ပြေီလေ…။
သူ့အကြောင်းစဉြးစားရင်း စားပြဲထိုးလေး မုန့န်ဲ့ လဘကရြညလြာခမွှ အတွေးပြတသ်ှားသည်။ ဗိုကဆြာနသဖြေင့ြ နန်းကြီးသုပကြ ခဏလေးနဲ့ ဗိုကထြဲရောကသ်ှားသည်။ အေးစပြုနပြေီဖြစ်သော လဘကရြညအြား တဈဝကခြန့မြော့ပြီး စီးကရကြ (၁) လိပကြို မီးညှိရှိုကဖြာလိုကသ်ည်။ ဒီမှာတင် အိတထြဲမှ ဖုန်းမှညလြာသဖြင့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ မှို့တွင်းမှ ဖုန်းနံပတ် ဖြစ်သည်။ ဖုန်းဖြလေိုကတ်ော့
” ဟေ့… ကိုလား..”
ရငထြဲစွဲနသညေ့ြ ဆည်းလည်းသံလေး ဖြစ်သည်။ အရမ်းပြောသ်ှားပြီ နန်းရယ်။
” အင်း… နန်းလား.. ဘယကြဆကတ်ာလဲ…”
” လမ်းထိပစ်ြေးနားက PCO က ဆကတ်ာ..”
“နောကန်ေ့ဆကမြယပြှောတာ ကတိတညသ်ားပဲ..”
“အိမကြ ဆိုငအြတွကြ ဈေးလာဝယရြင်း.. ကို့ကို သတိရလို့ ဆကလြိုကတ်ာ…”
” ဘာဆိုငဖြှင့ထြားလို့လဲ…”
” အအေးဆိုငပြါ… အမနေဲ့ နန်းတို့ညီအဈမတွေ စုလုပကြှတာလေ..”
“အောြ… ကိုလာလညလြို့ ဖြစ်မလား…”
” လာလညလြို့တော့ ရပါတယ်… ဒါပမေဲ့ အမတေို့ သိသှားရင် မကောင်းဘူးနောြ…”
” ပေါကပြါတယ် နန်းရယ်… ဆိုငတ်ော့ မလာပါဘူး.. အပြငတ်ဈနရောမှာ တွေ့မယ် ဆိုရငရြော… ”
” ဘာလို့ တွေ့ချင်တ်ာလဲ…”
” အင်း… စကားတွေ ပြောဖို့ပေါ့ …”
” အခုလည်း ပြောနတောပဲ..”
” အခုပြောတာက အသံပဲ ကြားရတာလေ… အပြငမြှာတွေ့တော့ နန်းမကြန်ှာလေးကိုငေးရင်း ပြောရမှာဆိုတော့ အလှမ်းပိုပြမလေားလို့”
” ဘာမှမဆိုငဘြူး..”
” ဆိုငခြငွပြါတယ် နန်းရယ်…”
” ဘာကိုလဲ…”
” ပြောရမလား…”
” အင်း…”
” မနေ့က စတွေ့ကတည်းက ဖြစ်နတော..”
” ဘာဖြစ်တာလဲ ”
” နန်းကို စွဲသှားတာ…”
” ဟုတပြဲနဲ့..”
” တကယပြါ ကောငမြလေးရယ်…”
” ဟား.. ဟ.. ရယရြတယ်..”
” မလှောငပြါနဲ… နန်းရယ်.. တို့ယူ့ကို အရမ်း သံယောဇဉြ ဖြစ်နပေါပြီ…”
” ဟင်း.. ဟင်း.. (၅) မှတတ်ော့ ပေးလိုကပြှီ… (၄၀) ရရငတ်ော့… အောငပြှီနောြ…”
” (၄၀) မကဘူး.. ဂုဏထြူးတောငထြှကမြှာ… တို့က တကယခြံစားနရတောလေ…”
” ထားပါတော့… ဈေးလာတာကြာပြီ.. အိမကြ စိတပြူနတေော့မယ်.. နောကန်ေ့မှ ပြနဆြကမြယန်ောြ… ဘိုင့ြ…”
ရငဖြှင့ဖြို့ကြံတုန်း ပြောပြောဆိုဆို ဖုန်းခသွှားသည်။ တမင် ဟကကြော့ကြီး လုပသ်ှားတာဖြစ်သည်။ အပြငမြှာ ဆုံဖြစ်မှ မှတလြောကအြောင် ဒဏပြေးရမည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီလောကပြှောရတာကိုပဲ ရငထြဲ ပေါ့သှားသလို ဖြစ်ရသည်။ နှလရေေူးတဈခကြြ ဝေ့အသှားမှာ လှုပခြတသ်ှားတဲ့ သဈရကတ်ှလေိုပဲ ကိုယ့ရြငတ်ှလည်ေး မင်းလေးကြောင့ြ အရမ်းခုန် လှုပခြတန်ပေါတယ်.. နန်းရယ်…။
နေ့တိုင်းလိုလို နန်းနဲ့ ဖုန်းပြောဖြစ်သည်။ မနကြ (၉) နာရီ ဝန်းကငွခြန့ြ သူဈေးလာတိုင်း ကြှနတ်ောြ့ဆီ ဖုန်းဆကတ်တသ်ည်။ ဖုန်းထဲမှာ ဟိုဟိုဒီဒီပြောရင်း သတိရကြောင်း ခငကြှောင်း စတာတွေ ပြောဖြစ်သည်။ ရည်းစားစကားပြောမယကြှံတိုင်း နန်းက စကားလှှဲပစ်တတသ်ည်။ အပြငမြှာတွေ့ဖို့ ပြောတိုင်း အလုပမြအားကြောင်း၊ သှားစရာရှိကြောင်း စသညဖြှင့ြ ဝေ့လညလြည် လုပသ်ည်။
ဒီလိုနဲ့ သူနဲ့ခငပြှီး (၁) ပတလြောကကြှာတော့ သူဖုန်းဆကတ်ုန်း အပြငမြှာ တွေ့ချင်ကြှောင်း ပူဆာတော့ သူလည်း ကြှနတ်ော့ကြို သနားသှားသညထြငသ်ည်။ နောကန်ေ့ နေ့လည် (၁) နာရီခန့ြ သူလာခဲ့မည် ဖြစ်ကြောင်း၊ စတွေ့ခဲ့သည့ြ မင်ျဂလာဈေး မီးပျိုင့ထြောင့ကြ စောင့န်မညေဖြစ်ကြောင်း ပြောပြီး ဖုန်းခသွှားသည်။
နောကန်ေ့က…. ၂၀၀၈ ခုနှစ်၊ ဧပြီလ (၁၀) ရကြ။ နေ့လည် (၁) နာရီထိုးခါနီး မင်ျဂလာဈေး မီးပျိုင့ထြောင့ကြို ရောကသ်ည်။ အနီးရှိ ကြမ်းယာဆိုင်၌ စီးကရကဝြယပြှီး မီးတို့လိုကသ်ည်။ လကထြဲမှ ဆေးလိပကြို တဈခကြဖြှာပြီး ဘေးဘီကိုကြည့်ရြင်း နန်းကို ရှာလိုကသ်ည်။ အရိပအြယောငတ်ော့ မတွေ့သေး။
နန်းနဲ့တွေ့ရင် ဘယသ်ှားမလဲ၊ ဘာပြောမလဲ စတာတွတွေေးရင်း သကပြှင်းတဈခကြကြို မှုတထြုတလြိုကမြိသည်။ မတွေ့ခငသ်ာ တွေ့ချင်န်ပမေေဲ့ တကယတ်ှေ့ရပြီဆိုတော့ ဘယကြဘယလြို စရမှန်း မသိ။
” ဟေ့.. ကို.. ရောကန်တော ကြာပြီလား..”
စကားသံကြားလို့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ နန်းဖြစ်နသည်ေ။
” အင်း.. အခုလေးတငပြဲ..”
” ကဲ.. တွေ့ပြီလေ.. ဘာပြောမှာလည်း.. ပြော…”
” လမ်းပေါမြှာ.. မကောင်းပါဘူး.. တဈနရော သှားမလားလို့…”
“သှားလေ.. ဘယသ်ှားမှာလဲ..”
” အင်း.. ကိုယ့အြသိ မိုတညရြှိတယ်.. အဲ့ဒီမှာ.. နားရင်း စကားပြောရင် ကောင်းမလားလို့…”
” ဟာ.. မိုတညကြို မလိုကခြငွပြါဘူး..”
“လာပါနန်းရယ်.. တခွားနရောဆို ဟိုလူမှင် ဒီလူမှငန်ဲ့… အိမကြပြနသ်ိသှားရင်.. မကောင်းဘူးလေ”
“ကိုပြောတာတော့ ဟုတပြါတယ်.. ဒါပမေဲ့ နန်းက မိန်းကလေးလေ”
” လာပါ နန်းရယ်.. ဟိုရောကရြင် နန်းကို ခစွတ်ဲ့အကြောင်းတွေ အများကြီး ပြောပြမယ်….”
ပြောပြောဆိုဆို နန်းလကကြိုဆှဲပြီး မီးပျိုင့်မှ ကြေ့လာသော Taxi အား လှမ်းတားကာ ဆရာစံလမ်းရှိ စိနမြိုတညသ်ို့ မောင်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ကားပေါရြောကတ်ော့ နန်းက ရငတ်ှအရေမ်းခုနန်ကြေောင်း၊ ကိုယကြ တဇွတထြိုးလုပကြှောင်း၊ နန်းကို မငဲ့ကြောင်း စသဖြင့ြ အကြောင်းစုံ ပေါကပြေါကဖြောကတ်ော့သည်။
စိနမြိုတညကြိုရောကတ်ော့ နန်းအား ကားပေါမြှာ ခဏထားခဲ့ပြီး Reception ၌ အခန်းရ၊မရ အရငစြုံစမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ လောလောဆယ် အခန်းလှတကြ မရှိ။ နောကြ (၁) နာရီလောကမြှ ပြနလြာရနန်ှင့ြ မလာခင် ဖုန်းကြိုဆကရြန် လိပစြာကဒလြေး ပေးလိုကသ်ည်။ Visiting ကဒကြို လှမ်းယူပြီး Taxi ရှိရာ ပြနလြွှောကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။
ကားပေါမြှာတော့ နန်းက ခေါင်းငုံ့ပြီး ထိုငန်သည်ေ။ ကားတံခါးဆှဲဖြင့ပြှီး နန်းဘေးနား ဝငထြိုငကြာ ရှှဂေုံတိုငဟြိုတယကြို မောင်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ရှှဂေုံတိုငဟြိုတယကြ ရှှဂေုံတိုငလြမ်းမကြီးပေါမြှာ ရှိသည်။ လိုင်းကားများ၊ ကိုယပျိုငကြားများဖြင့ြ အသှားအလာ ရှုပသ်ဖြင့ြ အသိတဈယောကယ်ောကြ တွေ့သှားနိုငသ်ဖြင့ြ တောရြုံဆို ရှှဂေုံတိုငဟြိုတယသ်ို့ မသှားဖြစ်။ စိနမြိုတညကြတော့ ချောငကြသွဖြင့ြ တောရြုံလူ မတွေ့နိုင်။ ဒါကြောင့လြည်း အမြဲတမ်း လူပြည့န်တောဖြစ်မည်။
ရှှဂေုံတိုငဟြိုတယရြောကတ်ော့ Basement ရှိ Luv Channel သို့ ကားကို ဆင်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ အလယခြန်း ရောကတ်ော့ Taxi ကို အတွင်းခန်းထဲ ဖငဆြုတပြှီး Parking ထိုးခိုင်းလိုကသ်ည်။ ကားအတွင်းထဲ ရောကသ်ညန်ှင့ြ အနီးရှိ Waiter က အခန်းထဲ ဝငလြာပြီး အပေါမြှာ တငထြားသည့ြ လိုကကြာအား ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ Taxi သမားအား ကသွင့င်ှကေို ရှင်းပေးလိုကပြှီး နန်းလကကြို ကိုငကြာ အနီးရှိ လှကေားမှ အပေါသ်ို့ တကလြာခဲ့သည်။
အခန်းထဲရောကတ်ော့ မီးဖြင့လြိုကပြှီး Freeze ထဲရှိ Coke တဈဘူးဖောကကြာ သောကလြိုကသ်ည်။ နန်းကတော့ ကုတငန်ားရှိ ဆကတ်ီ၌ ရှကဟြနဖြှင့ြ ဝငထြိုငသ်ည်။ သူ့စိတထြဲ တဈခုခုကို စိုးရှံ့ပုံဖြင့ြ မကြန်ှာလေး ဖြူဖတဖြှူရောြ ဖြစ်နသည်ေ။
” နန်း.. တဈခုခုသောကလြေ… ”
“ဟင့အြင်း.. မသောကခြငွဘြူး..။ ကို.. ပြနရြအောငန်ောြ… ဒီမှာမတောပြါဘူး ကိုရယ်…”
နန်းက လှည့ကြှည့ပြှီး ပြောသည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ နန်းရယ်… ကိုတို့နှစ်ယောကတ်ည်း ရှိတာကို…”
” အဲ့ဒီနှစ်ယောကတ်ည်းမို့.. ပြောတာပေါ့…”
” နှစ်ယောကတ်ည်း.. ခစွသ်ူတွပေဲ နန်းရယ်…”
” ဟှန်း.. ဘယသ်ူက ခစွတ်ယ် ပြောဖူးလို့လည်း…”
” ဒီအထိတောင် လိုကလြာပြီးမှ နန်းရယ်…”
” ဘယသ်ူက လိုကလြာလို့လဲ.. သူပဲ ဇွတဆြှဲခေါလြာပြီးတော့…”
” မရုန်းပဲ လိုကလြာမှတော့.. ခစွလြို့ပေါ့..”
” ရုန်းလို့မှ မရတာ…”
” ကဲပါ နန်းရယ်.. နန်းကို ကိုယတ်ကယ် ခစွတ်ာပါ… ယုံနောြ..”
ပြောပြီး နန်းလကလြေးကို အသာဖြဖြ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့လကဖြမိုးလေးတွကေို ရှရှလေးပြတရြင်း သူ့ပါးပြငလြေးအား တဈရှိုကမြကမြကြ နမ်းလိုကသ်ည်။ သူ့လကဖြမိုးအား အသာပြတန်ရောမှ လကမြောင်းတဈလွှောကြ တဖြည်းဖြည်း ဆကပြှတန်မေိသည်။ သနပခြါးနံ့သင်းသင်းနဲ့ နမ်းမဝတဲ့ သူ့ပါးပြငကြနေ သူ့ရဲ့ နှုတခြမ်းဖူးဖူးစိုစိုလေးဆီ အနမ်းကို ရှှေ့လိုကသ်ည်။
” ဟူး.. ဝူး..”
“ကို… မကဲနဲ့ကြာ…”
ပထမတော့ သူရုန်းဖို့လုပသ်ည်။ သူ့အောကန်ှုတခြမ်းကို အတင်းဖိငုံလိုကတ်ော့ ခဏနဲ့ ငှိမသ်ှားသည်။ ပြီးတော့ လွှာလေးကို သူ့ပါးစပထြဲ ထိုးထည့လြိုကတ်ော့ သူက အလိုကသ်င့ြ ဟပေးသည်။ သူ့လွှာနဲ့ ကိုယ့လြွှာ တို့ထိမိတော့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဖြားဘကတ်ောကြ ထောင်းကနဲ ထလာသည်။ သူ့လကမြောင်းပေါကြနေ ကြှနတ်ော့လြကလြည်း သူ့ရဲ့ ဆံစလေးတွဆေီရှှေ့ရင်း အသာပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ထိုမှတဆင့ြ ပါး၊ လညပြင်း တဈဆင့ခြငွြး ပြတန်လေိုကသ်ည်။
” ဟင်.. ကိုရယ်.. ဟင်..”
သူ့ဆီမှ လှိုကမြောသံလေးတွေ ထွကလြာသည်။ သူ့လကကြို အသာကိုငပြှီး ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဖြားဘကတ်ောြ ပေါြ တငပြေးလိုကတ်ော့
” အိ.. ကိုယ့ဟြာက အဖုကြီးက ဘာလဲဟင်… ”
လကကြို ဆတကြနဲရုတပြှီး တအံ့တသှ မေးသည်။
” ဂေါလြီဖုလေ..”
” ဟိ.. အဲ့ဒါကြီးနဲ့တွေ့ရင်.. စွဲတယဆြိုတာလား..”
” ပြောကြတာပဲ..”
” အား.. တောပြှီ.. တောပြှီ.. ပြနတ်ော့မယ် ကိုရယ်..”
သူကပြောရင်း ပြနရြန် ထသည်။
” နပေါဦး.. နန်းရယ်..”
ပြောပြီး သူ့အပေါန်ှုတခြမ်းကို ဖိကပစြုပလြိုကသ်ည်။ လကတ်ဈဖကကြလည်း သူ့ရဲ့ရငသ်ားတွကေို အသာဆုပခြွရင်ေး သူ့အင်ျကြီကို အပေါသ်ို့ အသာပင့တ်ငလြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီအပေါတ်ဈဝကလြောကြ ရောကတ်ော့ ဘရာစီယာအောကကြ ပြူးထွကန်တေဲ့ သူ့ရငသ်ား လုံးလုံးလေးတွကေို တွေ့ရသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းနရောမှ ကြှနတ်ော့ပြါးစပကြို သူ့ရငသ်ားပေါရြှှေ့ပြီး နို့သီးခေါင်းလေးကို လွှာဖြင့ြ ဝလုံးဝိုင်းလိုကသ်ည်။ သူတဈခကြြ တွန့သ်ားပြီး ကြှနတ်ော့ခြေါင်းကို သူ့လကဖြှင့ြ အတင်းဆှဲကပတ်ော့သည်။
” ဟင်.. ဟင်… ကိုရယ်.. ဘယလြိုလုပတ်ာလဲကြာ… သူအရမ်းဆိုးတာပဲ…”
တုနရြငစြှာနဲ့ သူ့ဆီက စကားသံတွေ ပြင့ကြလွာသည်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ရဲ့ နို့အုံတဈခုလုံးကို အသာငုံစုပလြိုကပြှီး လကတ်ဈဖကကြ သူ့ရဲ့ ဗိုကသ်ားတွကေို အသာပြတရြင်း ခကြန်ားရောကတ်ော့ ခကြအြတွင်းထဲကို လကန်ဲ့ မှှလေိုကသ်ည်။ ဒီအခွိနမြှာ သူ့ရဲ့ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းနဲ့ သူ့ကိုယလြေးဟာလည်း လထေဲမှာ လှင့န်သည်ေ။ သူ့ရဲ့ထမီစကတကြို အသာမလိုကတ်ော့ အထဲက ပငတ်ီလေးမှာ ရှှဲစိုနတောကို သိလိုကရြသည်။ ပငတ်ီအပေါကြနေ ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကတ်ော့
“အိုး.. ကိုရယ်.. နန်းတော့ သှားပါပြီ.. ကို နန်းကို.. အထငမြသေးရဘူးနောြ.. ဘယသ်ူမှလည်း မပြောရဘူး… နန်းမနတတေတ်ော့ဘူး.. ကိုရယ်..”
ပြောရင်း သူ့လကကြ ကြှနတ်ော့လြကမြောင်းနှစ်ဘကကြို အတင်းပဲ ဆုပကြိုငလြာသည်။ အောကကြလည်း ပေါငန်ှဈဘကကြို သိသိသာသာ ဟပေးလာသည်။
ကြှနတ်ောလြည်း ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့ ပန်းရောငသ်န်းနတေဲ့ သူ့ပူစီလေးရဲ့ နှုတခြမ်းတဈဝိုကမြှာ အရညကြှညလြေးတွေ ရှှဲစိုနတော တွေ့ရသည်။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဘောင်းဘီကိုခွှတပြှီး သူ့ကို ဘေးသို့ အသာလှဲခလွိုကသ်ည်။
” ကို… တို့ကို ခွဲမသှားရဘူးနောြ… ကို့ကိုခစွလြို့… အလိုလိုကတ်ာနောြ…”
မကြလြုံးကိုမှိတရြင်း ပါးစပကြ ခွှဲသံတွေ ထွကလြာသည်။ ကြှနတ်ော့လြည်း သူ့ရဲ့ အပေါအြင်ျကြီနဲ့ ဘရာလေးကို ခွှတလြိုကပြှီး သူ့နို့အုံလေးကို တဈပြုံလုံးငုံကာ စုပလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဖြားဘကတ်ောကြို သူ့ရဲ့ပူစီလေးဆီ တို့ထိကာ အရညကြှညမြွားကြားမှ အသာဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
” အိ.. ကိုရယ်.. ဖြည်းဖြည်း.. အ.. အ.. နာတယ်..”
ဖြားဘကတ်ောြ နည်းနည်းဝငသ်ှားတော့ နာလို့ထငတ်ယ် သူ့ဆီက ငှီးသံ ထွကလြာသည်။ အဝနားမှာတင် အသာငှိမပြှီး သူ့နှုတခြမ်းကို ဖိကပစြုပလြိုကသ်ည်။
” အင်.. အင်..”
သူ့ဆီမှ ငှီးသံထွကလြာပြီး သူ့ကိုယကြ အပေါကြို ကော့တကလြာခိုကြ ဖြားဘကတ်ောအြား ထပဖြိသှင်းလိုကသ်ည်။
“အူး.. သပြေီ.. သပြေီ… ဖြည်းဖြည်း.. ကိုရယ်.. အရမ်းနာတာပဲ…”
ကြှနတ်ော့ရြငဘြတအြား သူ့လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ တွန်းရင်းပြောသည်။ ကိုယ့ရြငဘြတကြို တွန်းထားပမေဲ့ ကြှနတ်ော့ရြဲ့ ဖြားဘကတ်ောကြတော့ သူ့ပူစီလေးထဲ တဈဝကခြန့် ဝငန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ သူ့ပူစီလေးက သေးသေးကြပကြှပဆြိုတော့ ဖြားဘကတ်ောကြသာ တဈဝကလြောကြ ဝငန်ပမေေဲ့ ဂေါလြီကတော့ အပြငဘြကြ အဝမှာတင် ကနွန်သေေးသည်။
ကြှနတ်ော့ြ လကတ်ဈဖကကြ ကုတငပြေါထြောကရြင်း ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ သူ့ရငသ်ားလုံးလုံးလေးကို ပြတခြွမေိတော့ တွန်းထားတဲ့ သူ့လကတ်ှေ ဘေးဖကခြသွှားသည်။ သူ့ရဲ့ ညာဖကန်ားရှကကြို ပါးစပန်ဲ့ အသာငုံပြီး နားထဲသို့ လွှာထိုးထည့် ကလိရင်း ခါးကိုလှုပကြာ ကြှနတ်ော့ဂြေါလြီနဲ့ သူ့ရဲ့ပူစီအစိလေးအား မထိတထိ ဖိကပပြှတပြေးလိုကသ်ည်။
” ဟင်.. ဟင်.. ကိုရယ်.. ရငထြဲတဈမွိုးကြီးပဲကြာ… အထဲမှာ ရှစိစိနဲ့… တဈဆို့ဆို့ကြီး.. သိလား…”
သူ့ဆီမှ ခစွအြောသံများ ပြင့အြံထွကကြလွာသည်။ သူ့လကန်ှဈဘကကြ မှေ့ယာကို အတင်းဆုပကြိုငထြားရင်း သူ့ဒူးခေါင်းနှစ်ဘကမြှာလည်း ကြေးလိုကြ၊ ဆန့လြိုကဖြှင့ြ ဂဏာမငှိမတ်ော့။ သူပူစီလေးမှာလည်း အရမ်းကိုပဲ အခစွရြည် ရှှမ်းနပေါတော့သည်။ ကြှနတ်ော့ဂြေါလြီက သူ့အစိလေးကို ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းမိခွိနမြှာတော့
” အိ… ကိုရယ်… ဘယလြိုလုပန်တောလဲ… ထည့တ်ော့လေ…”
အားမလိုအားမရနဲ့ ကပိုကယို ထွကကြလွာတဲ့ သူ့စကားသံ အဆုံးမှာတော့ ကြှနတ်ောလြည်း ခါးကိုအသာကြှပြီး ဆတကြနဲ တဈဆုံးဝငအြောင် ဖိသှင်းလိုကသ်ည်။
” အင်.. အိ.. ကိုရယ်..”
ကြှနတ်ော့ဖြှားဘကတ်ောန်ဲ့ ဂေါလြီကတော့ ခစွရြညကြှညမြွားကြားမှ ပူစီလေးအတွင်းသို့ စီးစီးပိုငပျိုငဖြှင့ြ တဈဆုံးဝငသ်ှားပြီ ဖြစ်သည်။ ဂေါလြီက သူ့ပူစီလေးရဲ့ အတွင်းနံရံကို ပြတတ်ိုကသ်ှားသဖြင့ြ သူ့တငပြါးများ လထေဲသို့ မှောကကြှှတကလြာသည်။ ဖြားဘကတ်ောအြား အပေါအြဝနားသို့ အသာဆှဲထုတရြင်း အတွင်းထဲ ဘယည်ာ ရမ်းပေးလိုကတ်ော့ သူတွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး အောကမြှအတင်းကော့ကာ ပြနဆြောင့ပြေးသည်။
ကြှနတ်ော့ဖြှားဘကတ်ောကြို အတွင်းထဲ ဖိသှင်းလိုကြ ပူစီအဝနား ဆှဲထုတပြှီး မှှပေေးလိုကန်ဲ့ လုပပြေးလိုကတ်ော့ သူ့မှာ ထွန့ထြှန့လြူးနတေော့သည်။ အတောလြေးကြာတော့
” ဟင်း.. ဟင်း… ကို.. နန်းစိတထြဲ.. ဘယလြိုဖြစ်နမှန်ေး.. မသိတော့ဘူး…”
ပြောပြီး သူ့တဈကိုယလြုံး အပေါသ်ို့ ကြှတကလြာကာ သူ့လကန်ှဈဘကကြလည်း ကြှနတ်ော့ခြါးကို အတင်းဆှဲညှဈထားသည်။ သူ့ခွနှစ်ေချောင်းကို အပေါမြှာ ကြကခြှခတေပြုံစံခွိတပြှီး ကြှနတ်ော့ပြေါငန်ှဈဘကအြား အတင်းဖိခလွိုကတ်ော့သည်။ ကြှနတ်ော့ဂြေါလြီက သူ့ G-Spot ကို ထိမိသှားလပြေီ…။ သူ အထွတအြထိပ် ရောကသ်ှားလပြေီ..။
ကြှနတ်ောလြည်း လေးငါးခကြခြန့ြ ထုတခြွီသှင်းခွီလုပရြင်း ဖြားဘကတ်ောဆြီမှ အရညကြှညမြွားအား သူ့ပူစီလေးအတွင်းသို့ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။ ပြီးတော့ သူ့ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကခြရွင်း သူ့နဖူးလေးအား မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းမိတော့သည်။
” ကို့ကို…. အရမ်းခစွသ်ှားပြီ…”
ပြောပြီး ကြှနတ်ော့ပြါးနှစ်ဘကအြား ဖြဖြလေး နမ်းသည်။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ကိုယပြေါကြ မဆင်းသေးပဲ သူ့ဆံစလေးအား အသာပြတကြစားနလေိုကသ်ည်။ (၁၅) မိနဈခန့ြ နားရင်း စကားတွပြေော၊ ရချိုးပြီးတော့ ထပဆြှဲဖြစ်ကြသည်။
ဒီလိုနဲ့ (၃) ပငဆြှဲပြီး ညနေ (၄) နာရီ ကြောတ်ော့ ဟိုတယမြှ ပြနလြာခဲ့ကြသည်။ အပြနလြမ်း၌ ကားပေါမြှာ နန်းက ကြှနတ်ော့ပြုခုံးကို ခေါင်းမှီရင်း
” ကို့ကို… စွဲသှားပြီ…”
ဟု ခွှဲခွှဲလေး ပြောသည်။ ကိုယလြည်း နန်းလိုပါပဲကြယ်။ မချင့်မြရဲလေးနဲ့ အပေးကောင်းတဲ့ နန်းလေးကို စွဲသှားပြီလေ…။
————————————-
အခန်း (၃)(၄)(၅) ကတော့ ဆှဲခန်းတွခညွြေးမို့ စာစီမကုံးတော့ပါဘူး။ အထကမြှာ တဈခန်းရေးပြီးပြီဆိုတော့ ထပရြေးလည်း ဖတလြို့ မကောင်းတော့ဘူးလေ။ ဒီလောကပြဲ ဖတလြို့ကောင်းမည် ထငပြါသည်။
————————————–
နောကပျိုင်းလည်း သူလိုတဲ့အခါ ကြှနတ်ော့ဆြီ ဖုန်းဆကရြင်း ဧပြီလတဈလလုံး နေ့တိုင်းနီးပါး တွေ့ဖြစ်ကြသည်။ တွေ့တိုင်းလည်း အနည်းဆုံး (၂) ပငတ်ော့ ဆှဲဖြစ်သည်။
ဒီလိုနဲ့ ရနကြုနတ်ဈမှို့လုံးကို ဝငမြှှသှေားတဲ့ မလေ (၂) ရကြ၊ နာဂဈဖြစ်ပြီး နောကန်ေ့ကစလို့ သူနဲ့ကြှနတ်ောြ အဆကအြသှယ် ပြတသ်ှားသည်။ သူ့အိမန်ားမှာ ဖုန်းမရှိသဖြင့ြ သူ့ကို ဆကသ်ှယလြို့မရ။ သူ့အိမကြလည်း သီတာလမ်းထဲမှာဟုသာ သိသည်။ လိပစြာ အတိအကြ မသိ။ သူနဲ့ ဝေးသှားမှ သူ့ကို ပိုတမ်းတမိသည်။
သူနဲ့ဆုံခဲ့တဲ့ မင်ျဂလာဈေး မီးပျိုင့ထြိပရြယ်၊ လဟောပြငမြှတတ်ိုငရြယကြို ရောကတ်ိုင်း သူ့ကို တွေ့နိုးဖြင့ြ ရှာမိသည်။ ဘာတွဖြစ်ေပြီး ဘယရြောကသ်ှားမှန်း မသိတဲ့ သူ့ကိုဖြင့ြ ယနေ့ထိ ရှာနဆေဲ… လှမ်းနဆေဲပါ… နန်းလေးရယ်……….။
ပြီးပါပြီ။
ဒီဇာတလြမ်းက တကယ့ြ အဖြစ်အပကြကြို ဖတလြို့အဆငပြှအေောင်၊ မရိုင်းအောင် တဈတဈခွခွ မရေးပဲ ရိုးရိုးလေး ရေးလိုကတ်ာပါ။ အားလုံးပဲ အဆငပြှကြပေါစဗွော…။