ဒီစာအုပလြေးကတော့ စာဖတသ်ူတို့ အကြိုကတ်ှေ့စမယေ့ြ ဇာတလြမ်းကောင်းလေးတဈခု ဖြစ်ပါတယ်။ အောကတ်ှင် ဆကလြကဖြတရြှုပါ…
■■■■■■■■■
မမဖြူက အသကြ ၃၀ နီးပါး ရှိနပြေီ ။ အပျိုကြီးဆိုတာတောငမွှ အတောပြငဟွိုငွးနပြေီဟု ပြောရမညွ ။ မမဖြူ က အတောလွှသညွ ။ အသားဖြူ ဖြူ နှငွ့ ကိုယလွုံးကိုယပြေါကကြ ဗှီဒီယိုမငွးသမီးတွလေိုလှသညွ ။ အခွိုးကသှညွ။ သူ့ကို ကြိုကတွဲ့သူတွေ ရှိမှာပဲ ။ ဘာလို့သူက မယူခဲ့တာလဲ ဆိုသော အတွေးတွကေ ဖိုးခွို ခေါငွးထဲ မကြာခဏ ရောကလွာနကပြေေါ့…။ ဖိုးခွို အသကြ ၂၀ ထဲရောကနွပြေီ ။ မိနွးမတွရေဲ့ အလှအပကို ခံစားတတရွုံမက ရှာမှာနတေုံးက ရှာလူကြီးရရဲ့ သမီးကိုပငွ ခိုးပြေးဖူးသညွ ။ သူ့သမီးကို ခွသလေုံးအိမတွိုငွ ဖိုးခွိုနဲ့ သဘောမတူလို့ အတငွးလိုကခွှဲပြီး သူ့သမီးကို မှို့သို့ ပို့လိုကသွညွ ။ အသကြ ၁၉ နှစ်နဲ့ ဖိုးခွို တဈခုလပြ ဘဝ တိုးတိုးတိတတွိတွ ရောကခွဲ့ရသညွ ။ ရှာတွငွ မနခငှတွေော့သဖြငွ့ မှို့သှားခငှကြှောငွးပြောတော့ ဖိုးခွို၏ တဈဦးတညွးသော ဦးလေးက သူ၏ သူငယခွငွှး ရနကြုနတွှငွ ကားဘောဒွီရုံ လုပနွသေူ ကိုစံဖထေံသို့ စာရေးပေး လိုကသွညွ။
လကရွငွးတပညွ့လိုခငှနွသေူ ကိုစံဖကလေဲ ဖိုးခွိုကို လိုလိုလားလား လကခွံခဲ့သညွ ။ ကိုစံဖေ့ ဇနီး မခငလွှကလဲ တဈရှာထဲသား ဖိုခွိုကို ခငသွညွ ။ ကိုစံဖကေ မှို့တကသွှားတာ ကြာပြီမို့ သိပမွသိခဲ့ပမေဲ့ မခငလွှကိုတော့ ရှာမှာနထေဲက ဖိုးခွို ကောငွးကောငွးသိသညွ ။ ကိုစံဖတေို့ လငမွယားက ဖိုးခွိုကို သူတို့နှငွ့ တဈအိမထွဲ အတူ နထေိုငစွခေဲ့သညွ ။ အိမမွှာက ကိုစံဖတေို့ လငမွယားနှငွ့ ကိုစံဖေ၏ ညီမ ဖိုးခွိုအခေါွ မမဖြူ ဟုဆိုသော ဖြူဖြူ စနွးတို့သာ ရှိလသညွေ ။ ကိုစံဖကေ ဘောဒွီဆရာ ဝငငွှကကေောငွးတော့ ဇိမခွံရငွး ကဇောသွမား ဖြစ်လာခဲ့ရသညွ ။ ၂၄ နာရီ ကိုစံဖထေံမှ အရကနွံ့က မပြတရွနတတသွေညွ ။ အခု ဖိုးခွိုကလညွး ရောကလွာပြီး တဈနှစ်ကြောလွောကကြှာလာတော့ အလုပလွဲ ကြိုးစား အပငပြနွးလဲခံလသေော ဖိုးခွိုကို အတောလွေး မကြနွှာလှှဲလို့ ရနပပြေေီ ။ ဒီတော့ ကိုစံဖကေ ခါတိုငွးထကြ ပိုသောကလွာသညွ ။ လကထွဲမှာ ငှကသေီးနတေော့ မခငလွှကလဲ ကိုစံဖကေို မတား ။ သူကပငွ ကြညဖြှူ စွာဖြငွ့ ကိုစံဖသေောကရွာတွငွ မကြာခဏ လိုကပြါနတတသွေေးသညွ ။ အခုလညွး ညနေ ၄ နာရီထိုးသညနွှငွ့ ကိုစံဖကေ အလုပသွိမွးကာ ရချိုးပြီး လငမွယားနှစ်ယောကြ ထွကသွှားကြခွပြေီ .။ ဖိုးခွို ၆ နာရီ ထိုးမှ အလုပကြို လကစွသတကြာ ရချိုးလိုကသွညွ ။ ရမေိုးခွိုးပြီး အဝတအွစားလဲနတေုနွး မမဖြူရဲ့ အသံက ထုံးစံအတိုငွး ထွကပြေါလွာသညွ ။
“ဖိုးခွိုရေ ထမငွးစားကြမယဟွေ့..“ “ ဟုတကြဲ့…မမ..“ ဒါက ညနတေိုငွး ကြားနရသညွေ့ အသံဖြစ်သညွ ။ ထမငွးဝိုငွးတွငွ ထိုငကြှတော့ ဖြူဖြူ စနွးက ဖိုးခွိုနဲ့ မကြနွှာချင်ှးဆိုငွ ထိုငစွားသညွ ။ ထမငွးတဈလုပြ စားလိုကြ ဖိုးခွိုမကြနွှာကို မကြလွုံးကြီးတွေ ဝငွ့ကြညွ့လိုကဖြှငွ့ လုပနွသညွေ ။ ဖိုးခွိုကတော့ ထမငွးကိုသာ ငုံ့ပြီးလှေးနသညွေ ။ မကြလွုံးကို လှနမွကြညွ့ရဲ့ ။ ဗှောငသွာ မကြညွ့ရဲတာ ၊ မကြာခဏတော့ မမဖြူကို ခိုးခိုးပြီးကြညွ့တတသွညွ ။ မမဖြူကလဲ လှတာကိုး…။ လူသားစားဖူးသော ကြားက လူနံ့ရလငွှ အမှှီးနှံ့ ခေါငွးထောငရွှာတတသွညွ ။ ဖိုးခွိုကတော့ ဖြူ ဖြူ စနွးကို ခိုးခိုးကြညွ့ပြီး သာယာနတတသွေညွ ။ ဖိုးခွို ထမငွးကို ခေါငွးမဖောတွမွး ငုံ့စားနပမေေဲ့ မမဖြူ ထမငွးစားလိုကြ သူ့ကို မကြလွုံးရှဲနဲ့ ကြညွ့လိုကြ လုပနွမညကြေို အတတသွိသညွ ။ “ဟယွ..ဟငွးက အရညနွဲ့သှားပြီ..“ ပြောပြောဆိုဆို မမဖြူက ဟငွးပနကြနကြို ကောကကြိုငပြှီး မီးဖိုချောငဖြကြ သို့ ထွကအွသှား သူမ၏နောကကြှောကို ထုံးစံအတိုငွး ဖိုးခွို ခိုးကြညွ့လိုကတွော့ ခါတိုငွးနဲ့ မတူ ရငထွဲတွငွ တငွးသှားရသညွ ။ ကားအယလွုံထဈ ပြီး လှုပခွါနသေော တငသွားကြီးနှစ်လုံးက ခါတိုငွးထကပျိုပြီး ဘာမှမထူးပမေဲ့ ထိုတငသွားကြီး နှစ်ခုစပကြှား အောကဖြကနွားတွငွ ဖြူ ဖြူ စနွး ဝတထွားသော ထမိနမွှာ အမှှောငွးလိုကလွေး စိုနသညကြေို တွေ့မှငလွိုကရွခွငွး ဖြစ်သညွ ။ မမဖြူ ငါ့ကို ကြကကြှညွ့ကြကကြှညွ့လုပပြှီး စိတကြူးနဲ့ သာယာနတောပါလား ဆိုသညွ့အခကြကြ ဖိုးခွိုစိတထွဲ သံမှိုစွဲသှားခဲ့လသညွေ ။
“ဒုနွး….ဒုနွး……ဒုနွး ဒုနွး….“ ဖိုးခွိုနားစွငွ့လိုကတွော့ မမဖြူ အခနွးထဲက တူထုသံမှနွး သိလိုကသွညွ..။ “ဒုနွး ဒုနွး…“ “မမဖြူ…ဘာရိုကနွတောလဲ…ကနှောွ လုပပြေးရမလား..“ “ခွငတွောငကြှိုးနိမွ့နလေို့ သံကိုမှှငွ့ရိုကနွတောပါကြယွ..“ “ဒုနွး…ဒုနွး…“ ဖိုးခွို လှဈခနဲ မမဖြူ၏ အိပခွနွးထဲ ရောကသွှားသညွ.။ ဖြူဖြူစနွးတဈယောကြ ကြမွးပြငတွှငွ ခွဖြေားလေးထောကြ လကနွှဈဖကကြိုအပေါသွို့ ဆနွ့ပြီး တဈဖကကြ သံကိုကိုငွ တဈဖကကြ တူနဲ့ မမှီမကနွး လှမွးရိုကနွသညွေ..။ “ဒုနွးဒုနွး…ဟောတော့….“ ခွဖြေားကိုထောကြ ခါးကိုစနွ့ပြီး လကနွှဈဖကကြိုလညွး မမှီမကနွး ဆနွ့ထားရသဖြငွ့ ခါးကထမိနကြ ကြငွးလုံးကြှတကြတွော့သညွ..။ ဖြေးခနဲ ဖငကြှီးကပေါသွှားသကဲ့သို့ စောကမွှှေးအဖုတလွိုကကြှီးကလညွး ဖိုးခွိုကို တဈကိုယလွုံးတောငွ့တငွးသှားစသညွေ..။ မမဖြူ ထဘီကိုငုံ့၍ ကုနွးကောကလွိုကစွဉွ ဖငနွှဈခွမွးကြားမှ နောကသွို့ ပြူးထွကလွာသော စောကပြတကြှီးကို ကြကကြှကကြှငွးကြငွးကြီး တွေ့လိုကရွသညွ…။ ထို့ကြောငွ့ ဖိုးခွိုဝတထွားသော ဘောငွးဘီတိုလေးထဲမှ လီးက ဖြောငွးခနဲ ထောငထွသှားပြီး တောငမွတလွာတော့သညွ..။ မမဖြူ လှညွ့ကြညွ့လိုကသွောအခါ ဘောငွးဘီတိုလေးထဲက လီးက ငေါကတွောကကြှီး တနွးနသညကြေို အသဲယားစဖြယကြှီး တွေ့လိုကရွပြီး ထဘီကို ဖြစ်ကတတဆွနွး လုံးထွေးဝတကြာ ကြကသွေ သသှေားမိသညွ..။
စိတထွဲမှာ ဘယလွိုဖြစ်သှားသညမွသိ ၊ မမဖြူ၏ ခါးလေးကို ဖိုးခွို ဆတခွနဲ ဆှဲယူလိုကရွာ ခါးလေး ကော့ခနဲ ဖြစ်ကာ ရငခွငွှး အပမွိသှားသညွ..။ ခနဓြကိုယနွှဈခု ပူးကပလွိုကမွိသညနွှငွ့ သနစွှမွးသော ဖိုးခွို၏ လကမွှားက မမဖြူ၏ တဈကိုယလွုံးကို သိမွးကြုံးဖကကြာ နှုတခွမွးချင်ှး တေ့စုပလွိုကသွညွ..။ လီးတနကြှီးကလညွး မမဖြူ၏ ပေါငကြှားထဲ သို့ သနသွနမွာမာကြီး တိုးဝငသွှားလသညွေ..။ ပူနှေးခွိုမှသော အနမွးစွမွးအားက မမဖြူ၏ ခနဓြကိုယရွှိ အကြောအခဉှမွှားကို ကိုငတွှယလွှုပခွါပစ်လိုကသွညွ..။ သူမ၏ ခနဓြကိုယလွေး ငလငှလွှုပသွလို သိမွ့သိမွ့တုနသွှားသညွ..။ မမဖြူ၏ လကနွှဈဖကကြလညွး ဖိုးခွိုလညပြငွးကို ရဈသိုငွးထားမိလကြသွား ဖြစ်သှားလသညွေ..။ ဖိုးခွိုက လူငယပြီပီ လငှသွညွ..။ မမဖြူ ဝတထွားသော ရငစွေ့ဘလောကဈွ အငွကြှီလေးကို ဗှနွးခနဲ ဆှဲကာ ရငဘွတနွှိပစွေ့တွကေို တဈခကြတွညွးနှငွ့ ဆှဲဖြုတပြဈလိုကသွညွ..။ ပေါကစွီကြီးတွအလေား ဖြေးဖြူသော နို့နှစ်လုံး လှဈခနဲ ထွကလွာတော့ ဖိုးခွို ငုံ့၍ စို့သညွ..။ စို့တာမှ အငမွးမရ..အတငွးစို့လတေော့ မမဖြူမှာ ရငဘွတကြလေး ကော့တကလွာသညွ..။
“အ….အ…နာ….နာတယွ..ဖြေးဖြေး…..“ မရပါ…။ အရှိနတွကနွသေော ဖိုးခွိုက အတငွးငုံ၍ စို့နသညွေ..။ တအားစို့သောကြောငွ့ နို့သီးထိပမွှ အရညကြှညလွေးမှားပငွ စိမွ့၍ ထွကလွာကြသညွ..။ နို့ရညကြှညတွို့က ခွိုမှိနလွှသလို နှစ်ယောကစွလုံး၏ သှေးသားတွကေိုလညွး ဗှောငွးဆနသွှားစသညွေ..။ နို့စို့ရငွး ဖိုးခွို၏ လကတွဈဖကကြ စောကပြတကြှီးကိုနှိုကကြာ ရှရှလေး ပြတပြေးသညွ..။ အပေါအွောကနွှဈဖကညွှပြ၍ ခံစားနရသေောကြောငွ့ မမဖြူမှာ တအငွးအငွးဖြစ်လာပြီး ပေါငတွနရွှညကြှီးတွကေ ကားထွကလွာသညွ..။ ဖိုးခွိုက မမဖြူ၏ လကတွဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး မာကြောတောငွ့တငွးနသေော လီးကြီးပေါွ တငပြေးလိုကသွညွ..။ လီးကြီးက နဲတာကြီးမဟုတွ..။ မမဖြူတဈယောကြ ကြကသွီးတွေ ဖြိုးဖြိုးဖငွှးဖငွှး ထသှားမိသညွ..။ ဖိုးခွို သူ့ဘောငွးဘီလေးကို ခွှတပြဈလိုကရွာ လီးကြီးက တရမွးရမွးဖြငွ့ ထွကလွာတော့သညွ..။ မမဖြူသညွ လီးကြီးကို အံ့သှစွာ ကြညွ့ရငွး ဒူးထောကထွိုငခွလှိုကကြာ လကနွှဈဖကဖြှငွ့ လီးကို ဆုပကြိုငလွိုကရွာမှ လီးထိပကြို အသာဖြဲကြညွ့လိုကလွသညွေ..။ သပြသေီးမှညွ့လို ညိုမဲပြောငတွငွးနသေော လီးထိပကြှီးက မမဖြူကို ခွုပထွိနွးလိုကသွညွ..။ အမှားအားဖြငွ့ လီးထိပတွှကေ နီရဲနကြတော တွေ့ဖူးသညွ..။ ဖိုးခွို၏ လီးဒဈကြီးကတော့ ထိုသို့မဟုတွ ၊ သပြသေီးမှညွ့ရောငွ ညိုမဲပြောငတွငွးနသညွေ..။ ဒဈကြီးကလညွး ငါးမှှားခွိတလွို နောကပြှနကြော့နသညွေ..။
စောကခွေါငွးထဲသို့ ထိုးဝငသွှားပါက ဒဈက စောကပြတအွတွငွးသားနုနုလေးတွကေို ရကရွကစွကစွကြ ဆှဲခွိတပြဈမညွ့သဘော ရှိသညွ..။ မမဖြူ၏ မကြနွှာဖြေးဖြေးလေး နီမှနွးလကြှ စောကပြတဝွက တစဈစဈ ဖြစ်လာရသညွ..။ အရညကြှညလွေးတွေ စိမွ့ထွကနွတေော့သညွ..။ “ဟငွး……ဟငွး…သနလွိုကတွဲ့…ဟာကြီး…..“ မမဖြူက ပြောပြောဆိုဆို လကညွှိုးလေးဖြငွ့ လီးထိပကြို တောကကြနဲ ရိုကလွိုကရွာ ဖိုးခွိုဖငကြှီး တုနခွါသှားရသညွ..။ “ခစွစွရာကြီး…ကြယွ….“ တုနတွုနရွငရွငလွေး ပြောရငွး လီးတနကြှီးကို ပါးပြငလွေးနှငွ့ ဖိကပကြာ ပြတလွှိမွ့ရငွး ကြကြနပေနွေပလွေး ကြညနွူးနရှောသညွ..။ မချင်ှ့မရဲ ဖြစ်လာသော မမဖြူက လီးထိပကြို နှုတခွမွးလေးမှားဖြငွ့ ပြှတခွနဲ တဈခကြှ စုပနွမွးလိုကရွာ ဂွေးစေ့ကြီးနှစ်လုံးက ကြုံ့ခနဲ အပေါသွို့ လိမွ့တကသွှားသညွ..။ မမဖြူသညွ လီးထိပကြ အရပြေားကို အောကသွို့ ဆှဲခလှိုကပြှီး အညိုရောငသွနွးနသေော လီးထိပကြှီးကို လှှာဖြားလေးဖြငွ့ တို့ထိ ကစားလိုကသွညွ..။ လကထွဲ၌ ဆုပထွားသော လီးတနကြှီးက တငွးခနဲတငွးခနဲ ထကြှသှားပြီး အကြောကြီးတွေ ထောငထွသှားလသညွေ..။
မမဖြူ၏ လှှာဖြားလေးက လီးထိပရွှိ အရကြညလွေေးတွေ ထွကနွသေော အပေါကလွေးထဲသို့ ဆတခွနဲ နအေောငွ ထိုးလိုကသွော အခါ… “အာ့….အ….မမ….အား…….“ “အငွ့…အှနွ့..အိ.အှနွ့…..“ ဖိုးခွိုက ရုတတွရကြ မထိနွးခွုပနွိုငတွော့ပဲ သူ၏ လီးတနကြှီးကို မမဖြူ၏ နှုတခွမွးနှစ်လှှာကြားသို့ ဆောငွ့၍ ထိုးထညွ့လိုကမွိ လတေော့သညွ..။ မမဖြူ၏ ပါးစပထွဲ လီးကြီးက ကြပသွိပစွှာဝငသွှားပြီး လီးထိပကြ အာခေါငကြို သှား၍ ထိုးမိလရော အသကရွှူပငွ မှားသှားရလသညွေ..။ ဖိုးခွိုကတော့ မမဖြူရဲ့ ခေါငွးလေးကို စုံကိုငလွကြှ ဆောငွ့ကာဆောငွ့ကာ လိုးပစ်လိုကသွညွ..။ မမဖြူ မကြနွှာလေး နီရဲကာ မကြရွညလွေးမှား ဝိုငွးသှားပြီး ဖိုးခွို၏ လမှှေးအုံကြီးကို လကနွှဈဖကဖြှငွ့ စုံကိုငတွှနွးကာ ခေါငွးကို နောကသွို့ ဆှဲကာ ရုနွးဖယလွိုကရွလသညွေ..။ ထိုအခါကမှှ ဖိုးခွို၏ လီးတနကြှီးက မမဖြူ လကထွဲမှ ပြှတခွနဲ လှတထွှကသွှားရလသညွေ..။ “သှား……ဘာလုပမွှနွး မသိဘူး…..ဆိုးလိုကတွာ……“ မမဖြူ မကြနွှာနီလကြှ ဖိုးခွိုကို မကြစွောငွးလေးထိုး၍ ပြောသညွ..။ ဖိုးခွို ကမနွးကတနွး ထိုငခွလှိုကကြာ မမဖြူ၏ ပခုံးလေးနှစ်ဖကကြို ဆုပကြိုငလွိုကသွညွ..။ “ကနှောွ စိတမွထိနွးနိုငလွို့ပါ….မမဖြူရာ…“ “မငွး စိတမွထိနွးနိုငတွာကလဲ ..ငါ့မှာ အသကတွောငွ ဘယလွိုရှူရမှနွး …မသိဘူး….“ ဖိုးခွိုက မမဖြူရဲ့ ပါးကို ဘယပြှနညွာပြနွ ညငသွာစွာ နမွးလိုကသွညွ..။ ဒေါပြနသေော အပျိုကြီး မမဖြူ တဈယောကြ ကြနပသွှေားရလသညွေ..။
“တောပြှီ….. မစုပပြေးတော့ဘူး….“ “မမကို ကနှောွ ယကပြေးမယွ…နောွ….“ “အို…………မလုပနွဲ့….ဟငွ့အငွး…….ဟငွ့အငွး……..“ “အဲဒီလို လုပပြှီး…နှူးနှပထွားမှ လုပတွဲ့အခါကတွော့ မမဖြူလဲကောငွး ကနှောလွဲ ကောငွး……“ “အံမယွ…..မငွးလုပတွာကို ဘယသွူက ခံမယွ ပြောနလေို့လဲ….ရီရတယွ…တော့…ခစ်ခစ်….ခစ်..“ ဖိုးခွို တငွးသှားသညွ..။ လီးကြီးက တဆတဆွတွ တုနနွသညွေ..။ တွေ့ကြသေးတာပေါ့….ဟု စိတထွဲက ရရှတပြှေီး ဒူးထောကထွိုငနွသေော မမဖြူကို အိပယွာပေါဆွှဲလှဲ လိုကသွညွ..။ အားဖြငွ့ ဆှဲလှဲလိုကပြမယွေ့ မမဖြူက ရုနွး၍ တောငွ့ထားသဖြငွ့ ပုံလကြသွား လဲကမှသှား..။ ဖြစ်သလို ဝတထွားသော ထဘီက ကြှတကြသှှားပြီး လူက အိပယွာပေါွ လကထွောကမွိကာ လေးဖကကြုနွးလကြသွားလေး ဖြစ်သှားရသညွ..။ ဖိုးခွိုက ဖြတခွနဲ သူမနောကသွို့ ဒူးထောကဝွငလွိုကပြှီး မမဖြူ၏ ကြောကို လကတွဈဖကဖြှငွ့ ဖိကာ လီးထိပနွဲ့ တေ့ထောကလွိုကသွညွ..။ “အဲ့…ဟဲ့….အဲဒါ ….ဖငနွောွ….အပေါကမွှားပြီး ထိုးမထညွ့လိုကနွဲ့…..နအေုံးလေ….“ ဖိုးခွိုက ဖငဝွကို လီးထိပကြှီးဖြငွ့ တရှရှ မှှနှေောကပြေးလိုကရွာ မမဖြူဖငကြှီး ကော့ထောငွ၍ လာသညွ..။ “ဟဲ့….အို…ဖငွ..ဖငကြို မလုပနွဲ့…..နောွ………“ မမဖြူ ပြောနစဉွေ ဖိုးခွိုက စအိုဝကို လီးထိပဖြှငွ့ မှှမှေှပေေးရငွး လကတွဈဖကကြ ဖငကြှားအောကမွှ နောကဖြကသွို့ ပြူးထွကနွသေော စောကဖြုတကြှီးကို ဆှဲပြတလွိုကရွငွး လကခွှောငွးဖြငွ့ စောကစွေ့လေးကို ခွိတခွှိတပြှီး ဆှပေးလိုကသွညွ..။
“အား…..ကြှတကြှှတွ….အိုး…အိုး……….“ မမဖြူ ဖငကြှီး ဆတခွနဲဆတခွနဲ ကော့ကော့ တကသွှားသညွ..။ ဖိုးခွိုက အစေ့လေးကို လကညွှိုးဖြငွ့ ဖိ၍ ဆှဲနစဉွေ သူ့လီးကြီးကလညွး စအိုဝလေးကို မနားတမွး ပြတပြေးနသညွေ..။ “ရှီး…..အ….ကြှတွ..ကြှတွ….အားလားလား…………..ဟငွး…အငွး………..“ မမဖြူ၏ ဖငကြှီးက ရမွးခါနသညွေ..။ စောကရွညကြှညမွှားကလညွး ပေါကခွနဲ ပေါကခွနဲ…ယိုစီးကြ၍လာသညွ..။ “အငွး..အိုး..အိုး…………အ..အ…အား….ဟငွး…………..“ မမဖြူ၏ ကော့ထောငနွသေော ဖငကြှီးက ဟိုရမွးသညရွမွး နိမွ့လိုကမွှငွ့လိုကြ ဖြစ်နသညွေ..။ ဖိုးခွို၏ လီးထိပမွှာလညွး အရညကြှညလွေးတွေ စိမွ့ထွကလွာသညွ..။ ဖိုးခွို က မမဖြူ၏ စောကပြတအွဝ ဝိုငွးဝိုငွးလေးကို ဖြဲ၍ လီးကြီးကို တေ့သှငွးလိုကသွညွ..။ ရှုံ့ထားသောကြောငွ့ မမဖြူ၏ စောကပြတကြ တငွးကစွနွပြေီး လီးထိပကြှီးကို ဖမွးညှဈထားရာ ဖိုးခွိုမှာ အားစိုကလွကြှ ဆောငွ့ခလှိုကသွော အခါတွငမွှ လီးဒဈကြီးက ကြှံဝငသွှားရလသညွေ..။ “အား…..အား….ဖြေး ဖြေး…..အမလေး…..လေး…………..“ လီးက ကြီးလှနွးတော့ ခံရတာ မသကသွာလှခွေ…။ ဖိုးခွိုကလညွး လီးဒဈဝငသွှားပြီး နူးညံ့စိုအိသော စောကခွေါငွးအတွေ့ကို ရသှားသညနွှငွ့ လီးကို ခပဖြိဖိလေး ဆောငွ့ဆောငွ့ပြီး လိုးလိုကသွညွ..။ “အငွး…..“ ဟူသော အသံရှညလွေးဆှဲရငွး မမဖြူမှာ ရှေ့မှထောကထွားသော လကနွှဈဖကကြ ပြော့၍ ကြေးပြီး ဝပကြသှှားလသညွေ..။
“ဗှဈ…ဘှပြ….စွပြ….ဖလှတွ……“ “ဟငွ့ …ဟငွ့….အငွ့…ဟငွ့….အိုး………..အို….အငွ့…..“ စောကပြတအွုံကြီးကသာ မတရားထွားကားနသေောလွညွး စောကခွေါငွးပေါကကြ ကဉွှးကဉွှးလေး ဖြစ်သောကြောငွ့ ကြီးမားလှသော ဖိုးခွို၏ လီးကြီးမှာ အရသာတွေ့လှသညွ..။ ဆကကြာဆကကြာ ဆောငွ့လိုးလိုကရွာ မမဖြူရဲ့ ဖငကြှီးမှာ လှုပခွနဲ လှုပခွနဲ ဖြစ်သှားရာမှ တုနတွုနသွှားသညွ..။ စောကပြတအွုံကြီးက ပို၍ နောကသွို့ ပြူးလာပြီး ခံအားကလညွး ကောငွးနသေောကြောငွ့ ဖိုးခွို၏ လိုးအားကလညွး ပို၍ ထနလွာရတော့သညွ.။ ထိသလား မမေးနဲ့..တဈခကြဆွို ဆိုသလောကြ ပစ်ပစ်နှစ်နှစ် ဆောငွ့ခလှိုကတွိုငွး စောကစွေ့လေးမှာ ကငှတွကသွှားသညွ..။ “ဗှဈ….ဒုတွ…..“ ဟူသော အသံမှိုးလေးသာ နားထဲဝငလွာလို့ကတော့ ဆိမွ့ကငှသွှားအောငွ ကောငွးပြီး အသဲကို စွဲသှားတတလွသညွေ..။ ဖိုးခွိုက ခပကြှမွးကြမွးလေး လေးငါးခကြလွောကဆွောငွ့လိုကြ မှေးပြီး ခပဖြှဖြလေး ဆှဲဆှဲထုတလွိုကြ ဖြေးဖြေးလေး သှငွးလိုကြ စောကပြတညွှဈအားလေးကို ခံစားလိုကဖြှငွ့ အမှိုးမှိုးလုပခွငှတွိုငွး လုပပြှီးနောကြ မမဖြူ၏ ဖငကြှီးကို ပြတကြာ သပရွငွး ခပကြှမွးကြမွး ခပသွှကသွှကကြှီး ဆောငွ့ပါတော့သညွ..။ “ပြှတွ…ဘှပြ….ဗှဈ….ဒုတွ….ဒုတွ….အ..အငွ့ဟငွ့….အငွ့…ပလှတွ……ဒုတွ….“ မမဖြူကလညွး သူမ၏ ဖငကြှီးကို အားကြိုးမာနတွကနွောကသွို့ ပြနပြှနကြော့ပေးနသညမွှော ဖငကြှောကြီးမှား ထောငလွာသညအွထိပငွ ဖြစ်သညွ.။ “ဘှတွ….ပလှတွ…..မမ……ဗှဈ….ဒုတွ…လုပြ…လုပြ….အငွး…..ဟငွ့….ဟငွး…..“ “အငွး……“ အသံရှညလွေးဆှဲရငွး မမဖြူတဈယောကြ ခေါငွးထောငကြာ ဖငကြှီးရမွးသှားခွိနမွှာတော့ ဖိုးခွိုကလညွး သူ့လီးကြီးကို အဆုံးစိုကသွှငွးပြီး အရမှေားကို ပနွးပြီးထညွ့လိုကပြါတော့သညွ..။
“ကိုစံဖေ…..ကိုစံဖေ……..“ အသံကို ခပအွုပအွုပခွေါကြာ မခငလွှက စံဖကေို လှုပနွှိုးသညွ..။ စံဖေ တုတတွုတမွှှ မလှုပပြေ…။ တရှူးရှူးဖြငွ့ အိပမွောကနှသညွေ..။ “ကြှတွ….ဒီနေ့ လှှော့သောကပြါလို့ ပြောထားတဲ့ ဥဈစာ..အိပနွလေိုကတွာ..သနတေေဲ့ အတိုငွးပဲ…..“ အတောပြငွ ဒေါသထွကလွှနွး၍သာ မခငလွှ ဒီလို မှညတွှနတွောကတွီးလိုကရွခွငွး ဖြစ်သညွ..။ အမှနကြ ကိုစံဖကေ မခငလွှထကြ အသကြ ဆယနွှဈမှှ ကြီးသညွ…။ မခငလွှအသကကြ ခုမှ ၃၀ ထဲ ရောကရွုံသာ ရှိသေးသညွ..။ သှေးသားအဆူဖြိုးဆုံး အရှယွ ဟု ပြောရမညဖြှဈသညွ..။ တဖြေးဖြေး အရကြ၏ ကြေးကြှနဖြှဈလာသော စံဖကေ သူ့ထကအွမှားကြီးငယပြှီး ဆူဆူဖြိုးဖြိုး လှပတောငွ့တငွးသော မခငလွှကို ပငွ ဂရုမပြုနိုငအွားတော့ မူးပြီးရငွးသာ မူးနခေဲ့သညွ..။ စိတရွှညရွှညဖြှငွ့ စောငွ့စားခဲ့ပမယွေ့ မနနေိုငတွော့သညွ့အဆုံး မခငလွှ ဒီနေ့ အရကကြို လှှော့သောကလွာခဲ့ဖို့ နဲ့ ကမှနဲ့လဲ အေးအေးဆေးဆေး နပေါအုံး ဆိုတဲ့ စကားကို ပြောထွကကြာ မှာလိုကပြေးမယွ့ စံဖေ ဘယလွောကတွောငွ သောကလွာသညွ မသိ ။ ပြနရွောကလွာကထဲက အိပယွာထဲ အလှားထိုးဝငကြာ အိပလွတေော့သညွ..။ မခငလွှကလညွး ဒီနေ့မှ စံဖေ၏ နောကသွို့ လိုကြ၍ မသှားဖြစ်…။ အိမမွှာ ဖြူဖြူ က မရှိ..။ သူတို့၏ ညီမ ဝမွးကြဲမှား အလညလွာ၍ ပြနသွှားသော ပဲခူးသို့ ဖြူဖြူက လိုကပြါသှားခဲ့သညွ..။ နှစ်ရကသွုံးရကလွောကနွမှေ ပြနလွာမညဖြှဈ၍ ဖိုးခွိုနဲ့ သူမအတွကြ ညစာကို ခကြရွပြုတရွသေးသညွ..။ သကပြှငွးအခါခါ ခရှငွး ခွငထွောငထွဲ တွငွ ငုတတွုတထွိုငလွကြှ အိပပြှောနွသေော စံဖကေို စိတပြကြလွကပြကြှ ကြညွ့နမေိသညွ..။
မခငလွှ စိတကြတော့ မလှှော့ခငှသွေးပါ..။ ဘယလွိုလုပရွငကြောငွးမလဲဟု တွေးနမေိသညွ..။ နောကဆွုံးကြိုးစားသညွ့အနဖြငွေ့ မခငလွှက ပြလှေော့နသေော စံဖေ၏ ပုဆိုးကို ပေါငလွညလွောကအွထိ ဆှဲခလှိုကသွညွ..။ မဲနကနွသေော ဥကြီးတွပေေါတွှငွ စငွးစငွးကြီးဖြစ်နသေော လီးချောငွးကြီးက ပြော့တွဲတွဲကြီး..။ မခငလွှ လကညွှိုးလကမွတို့ဖြငွ့ ညှပြ၍ လီးချောငွးကြီးကို မလိုကသွညွ..။ ပြီးတော့ လကဖြဝါးဖြငွ့ အောကမွှ ပငွ့ကိုငလွိုကပြှီး ပြော့တွဲတွဲ လီးချောငွးကြီးကို ဆုတကြိုငလွိုကသွညွ..။ ထို့နောကြ အပေါကြ အရပြေားကို ဆှဲတငဆွှဲခဖြှငွ့ လုပပြေးသညွ.။ ခဏကြာတော့ လီးက မာသလိုလို ဖြစ်လာသညွ..။ အရညပြှားဆှဲခလှိုကတွော့ ပြဲပြဲသှားသော လီးထိပကြှီးကို ကြညွ့ရငွး မခငလွှ၏ စိတတွှကေ ပို၍ ထလာသညွ..။ စံဖေ၏ မကြနွှာကို လှမွးကြညွ့လိုကတွော့ စံဖကေ မနိုးသေး..။ အိပြ၍ ကောငွးနဆေဲပငွ…။ အရပြေားဆှဲခလှိုကြ၍ ပေါလွာသော ဒဈကြီးကို လကမွထိပလွေးဖြငွ့ ဖြဖြလေး ပြတပြေးသညွ..။ လီးခေါငွးကြီးက ပြသလိုဖြစ်လာပမယွေ့ လီးတနကြှီးကတော့ မထူးခွား ပြော့ခွနဆေေဲသာ ဖြစ်သညွ..။ လီးကို အသာဆုပြ၍ ရှေ့တိုးနောကငွငဖြှငွ့ ခပကြှမွးကြမွးလေး ဂွငွးတိုကပြေးသညွ..။ ထိုသို့လုပရွငွး စံဖေ၏ မကြနွှာကိုလညွး လှမွးလှမွးကြညွ့သညွ..။ စံဖကေ တုပတွုပမွှှ မလှုပသွလို သူ့လီးကလညွး နိုးထလာခွငွး မရှိပေ..။ မနနေိုငွ မထိုငနွိုငဖြှဈနသေော မခငလွှ၏ ပေါငကြှား၌သာ အရညတွှကေ ရှှဲသထကြ စိုရှှဲလာသညွ..။
“ကြှတွ…မသာကြီး….သနလေေိုကတွာ…..“ မခငလွှ စိတပြကြှ၍ လီးကို လကထွဲမှ လှှတခွလှိုကသွညွ..။ စိတပြကြလွကပြကြဖြှငွ့ စံဖကေို ကြောခိုငွးလိုကပြှီး ရငလွှားထားသော ထဘီကို ဆှဲတငွ၍ ဝတလွိုကသွညွ..။ ဟုတပြါသညွ..။ မခငလွှက စောစောက စံဖကေို နှိုးတော့မညဟွု ကြံကထဲက အဝတအွစားတွကေို ခွှတကြာ ထဘီကို ရငလွှားထားခဲ့ခွငွး ဖြစ်သညွ..။ ဒါမှ စံဖနေိုးလာ၍ အလုပဖြှဈလငွှ လှယကြူမညသွညွ..။ ပေါငကြှားမှ ထွကနွသေော အရညမွှားကို အိမသွာသို့ဝငွ၍ ရဆေေးသညွ..။ ပြီးတော့ အဝတအွစားပြနဝွတကြာ ကြိတမွှိတအွိပတွော့မညဟွူသော အတွေးဖြငွ့ မခငလွှ ခွငထွောငကြို မ၍ ထွကကြာ အိပခွနွးထဲထွကပြှီး အိမနွောကဖြေးဖကသွို့ လှှောကလွာခဲ့သညွ…။ ထိုသို့ လှှောကလွာရငွး ခွရငွေးဖကတွှငွ ခွငထွောငထွောငွ၍ အိပနွသေော ဖိုးခွို၏ ထံသို့ မခငလွှ၏ မကြလွုံးက ရောကသွှားသညွ..။ “ဟငွး……အတောအွအိပဆွိုးတဲ့ ကောငလွေး…..“ ဟုတပြါသညွ..။ ခွငထွောငထွဲတွငွ အိပနွသေော ဖိုးခွိုက ခွငထွောငကြို ကနွ့လနွ့ကြီး အိပနွကော ခါးအောကပျိုငွး ကိုယတွပိုငွးက ခွငထွောငအွပြငဖြကသွို့ ရောကနွသညွေ..။ ပြီးတော့ ပုဆိုးက ခါးတွငွ မရှိ..။ ဒူးဆဈအထိ လှှောကနှသညွေ..။ မှငလွိုကသွော မခငလွှ သူမဘာသာပငွ သတိမထားမိလိုကပြဲ ဖိုးခွိုး၏ အနားသို့ ရောကသွှားကာ အနီးကပြ ငုံ့၍ ကြညွ့လိုကမွိသညွ..။
“ဟယွ……နညွးတာကြီး မဟုတဘွူး…..“ မခငလွှ တဈယောကတွညွး တိုးတိုးလေး တုနတွုနခွိုကခွိုကြ လေး ပြောလိုကမွိသညွ..။ မဲနကလွုံးတဈနသေော ဂွေးဥကြီးက နဲတာကြီး မဟုတသွလို မာမာတောငွ့တောငွ့ဖြစ်နသေော လီးကြီးကလညွး အကြီးကြီးပဲ….။ ကိုစံဖေ၏ လီးထကြ သိသိသာသာကြီးကို ကြီးကြောငွး မခငလွှ တွေးလိုကသွညွ..။ ဗှုနွးဆို မခငလွှ ငုတတွုတထွိုငခွလှိုကသွညွ..။ ပြီးတော့ ခွငထွောငထွဲသို့ နားစွငွ့လိုကတွော့ ဖိုးခွိုက တရှူးရှူး အိပမွောကနှသညွေ..။ ရှညရွှညဝွေးဝေး မစဉွးစားခငှတွော့ပဲ မခငလွှ၏ လကတွဈဖကကြ ဖိုးခွို၏ လီးကြီးကို ဆုပကြိုငလွိုကသွညွ..။ ကိုငလွိုကသွော လကကြ တုနတွုနရွငရွငဖြှဈနပြေီး လကထွဲက လီးကြီးကတော့ တဒိတဒွိတွ သှေးတိုးနသညွေ..။ လကဖြှငွ့ ဆုပထွားဆဲမှာပငွ လီးကြီးက တငွးခနဲ တငွးခနဲ ဖြစ်ကာ ကြီး၍လာသညွ…။ “ဟယွ….သနလွိုကတွဲ့ ဟာကြီး…..“ ပူနှေးမာကြောလှသော လီးကြီး၏ အတွေ့က မခငလွှအား အရာရာကို မေ့သှားစသညွေ..။ လကတွဈဖကကြ လီးချောငွးကြီးကို ကိုငရွငွး ကနှသွော လကတွဈဖကကြ လုံးတဈနသေော ဂွေးဥကြီးကို အောကမွှနေ၍ ပငွ့မကာ ကိုငလွိုကသွညွ..။ ပြီးတော့ ဂွေးဥကြီးကို ဖြဖြလေး ဆုတဆွုတပြှီး ညှဈကြညွ့နမေိသညွ..။ ကနှလွကတွဈဖကအွတွငွးမှ လီးချောငွးကြီးကတော့ စံခွိနလွှနအွောငပြငွ မာတောငွ့လာပြီး ဆုတကြိုငထွားသော မခငလွှ၏ လကထွဲမှ ရုနွးကနထွှကနွသယေောငွ ..တဆတဆွတတွုနခွါ၍ လာရသညွ…။
ထကြနသေော သှေးသားမှားနှငွ့ ထိတွေ့နရသေော အထိအတွေ့မှားကြောငွ့ မခငလွှမှာ တဈလောကလုံးကို မေ့သှားခဲ့ရပြီ..။ လီးပေါမွှ လကကြို လှှတလွိုကတွော့ ဖိုးခွို၏ ဧရာမလီးကြီးက မိုးကိုမှှောကြာ ထောငမွတလွကြှ လီးခေါငွးကြီးက တဆတဆွတဖြှဈနသညွေ..။ သညလွီးကြီးကို တရှိုကမွကမွကြ ကြညွ့ရငွး မခငလွှ ဖိုးခွို၏ ဘေးတွငွ ဒူးထောကထွိုငခွလှိုကရွာမှ ရငဘွတတွှငွ စညွးနှောငထွားသော ရငလွှားထားသညွ့ ထဘီကို ဖြညွ၍ ခွှတခွလှိုကသွညွ..။ ပြီးတော့ ဒူးကို တဈဖကစွီကြှပြီး ထဘီကို ကြငွးလုံးကြှတသွှားအောငွ ခွှတပြဈလိုကသွညွ..။ ဖြေးနှစ်လုံးတဈနသေော နို့ကြီးနှစ်လုံးနှငွ့ မခငလွှတဈယောကြ အသကရွှူသံတွေ ပြငွးနပြေီ…။ ရငအွစုံက နိမွ့ခညှမွှငွ့ခွီ ဖြစ်နသညွေ..။ မခငလွှ အလိုလိုနရငွေး မောနသညွေ..။ တုနရွငနွသေော လကခွှောငွးလေးမှားဖြငွ့ တဆတဆွတဖြှဈနသေော လီးကြီးကို လှမွး၍ ဆုပကြိုငလွိုကကြာ ဖိုးခွို၏ ခါးဆီသို့ ခွတကလွိုကသွညွ…။ သညအွခိုကမွှာပငွ ခွငထွောငကြ လှုပခွနဲ လနတွကသွှားပြီး ကြုံးထ၍ ထိုငလွိုကသွော ဖိုးခွိုက သူ၏ ကိုယပြေါတွှငွ ကုနွးကုနွးကြကြဖြစ်နသေော မခငလွှကို သိမွး၍ ဖကကြာ အိပယွာပေါသွို့ လှဲခလှိုကသွညွ..။
“အို….ဟဲ့….ကောငလွေး….ခွေးလေး….နိုးနရကသွေားနဲ့….ဟဲ့…လှှတွ…လှှတွ…..အို……လှှတွ ဆို……“ ရှကရွမွးရမွး၍ ပြောနသေောလွညွး မရုနွးပါ…။ ရုနွး၍လညွး မရပါ…။ ဖိုးခွိုက ကစွကြစွပြါအောငွ ကြုံး၍ ဖကထွားတော့ မခငလွှ အသကရွှူပငွ မရခငှတွော့…။ ဖိုးခွိုက မခငလွှ၏ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ငုံ့ကြညွ့သညွ..။ ဖြေးနှစ်နသေော နို့ကြီးတွကေ မမဖြူ၏ နို့တွထကြေ နှစ်ဆခနွ့ကြီးသညွ..။ အားရစရာကြီးပငွ…။ နို့သီးတွကလညွေး ခပထွှားထွား…။ နို့တဈလုံးကို ငုံ၍ အငမွးမရ စို့လိုကသွညွ..။ “အ…..ကြှတွ ကြှတွ…..“ မခငလွှ ရငဘွတပြငွ ကော့တကသွှားရသညွ..။ “တောတွောွ နို့စို့သနတွဲ့…ကောငလွေး…..“ သနလွိုကတွာမှ ရငခွေါငွးထဲအထိပငွ တစဈစဈ ဖြစ်သှားရအောငွ စို့ပစ်နသညွေ..။ တအားစို့လတေော့ ခံရတဲ့သူက ကငှခွနဲ ကငှခွနဲ နာနာသှားပြီး နို့ရညကြှညတွှကေ တစိမွ့စိမွ့ထွကလွာတော့သညွ..။