နပစ်ြနဲ့ကတ်
ရေးသားသူ – Dun Love Me
မှနမြာပြညကြ နာစ့လြေးတွကေ ဖငလြုံးလုံးလေးတွဆေို အရမ်းခစွစြရာကောင်းတာ။ ထမီ ကြကသ်ှေးရောငလြေးနောကမြှာ လုံးတုံးတုံးနဲ့ ဘယည်ာ ရှေ့သှားတာလေးတွေ ကြည့်ရြတာ ဖီးလပြဲ။ ဘတ်(ဈ)ကားစီးတုန်းများဆို မထောကဖြို့ မနည်းအားတင်းရတယ်။ ဒါမွိုး လူပျိုတိုင်းခံစားရမှာ သချောတယ်။ အခု စဉြးစားရငတ်ောင် တံတွေးမွိုခမွိတာအမှန်။
ဆိုးတာတဈခုက ကနွောတ်ို့ မှနမြာကောငလြေးတခွို့ အမှငမြှာ နာစ့တ်ှဆေိုတာက ဒီပစ်စည်းတွေ မှငန်တွေေ့နကဆွေိုတော့ ဖီလ်းမလာမှာတို့ ကိုယ့ထြကြ စကေးကြမ်းနမှောတို့ အသလနေ့တ်ာ။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတပြါတယ်။ ကနွောတ်ှေ့ဖူးတဲ့ နာစ့တ်ောတ်ောမြွားများက ငထနန်ဲ့ ဇယားမတွခညွြေးပဲ။ ပိုကဆြံခွူရငခြွူ မခွူရင် သုကတ်ော့ခွူတာပဲ။
ဖြစ်ချင်တ်ော့ ကနွော့သ်ူငယခြငွြးက နာစ့တ်ဈယောကန်ဲ့ ယူခလွိုကပြါလရေော။ ဒီမှာ ဇာတလြမ်းက ရှုပတ်ော့တာပဲ။ နာမညကြ ခငမြတေဲ့။ ဆောကြ အလန်းဗွ။ ဘောဒြီက ရှယပြဲ။ ရငသ်ားကြီးတွဆေိုတာ အလှူတွမှော ငါးပိခကြထြည့တ်ဲ့ ကြှပနေကြနလြုံးလောကြ ရှိသဗွာ။ တငကြလည်း ကြှတဆြငကြှီး။တငကြိတရြုံတငမြဟုတဘြူး ခါးကလည်း သိမတ်ယ်။ GYM ဆော့တယ် ထငပြါရဲ့။
သူငယခြငွြးက ဘောစိဆိုတော့ နတသ်မီးလို ဆောန်ဲ့ညားတာ မထူးဆန်းပါဘူး။ စိတလြှုပရြှားဖို့ကောင်းတာက ဒီကောငမြူးတိုင်း သူ့မိန်းမက ဘယလြိုအပေးကောင်းတဲ့အကြောင်း ဘယလြို ဆှဲလို့ကောင်းတဲ့အကြောင်း လာလာကြှားတာ အမော။ ဒီကောင့အြသိုင်းအဝိုင်းမှာလည်း ကြှားစရာဆိုလို့ ကြုပပြဲရှိတာ။ ကနွတ်ဲ့သူတွကေ သှားပုတလြလှေှင့ြ အတင်းပြောကြ၊ တဈယောကကြို တဈယောကြ အောကဖြဲတွေ လှနကြိုကကြှ ဖဲ့ကြနဲ့ ဆိုတော့ သူယုံတာ ကြုပပြဲလေ။ ကိုယကြ လခစားဆိုတော့ ဘီယာသောကမြယဟြေ့ဆိုရင် တောရြုံမသှားချင်ဘြူး။
ဒီကောငကြ ရုံးဆင်းခွိနဆြို ကားနဲ့စောင့စြောင့န်တောက တပိုင်း၊ ဖရီးလဲကြိတရြတာတဈပိုင်း၊ တခွားလူလည်းမပါ ၂ ယောကထြဲလဲ ဖြစ်တာမလို့ ဒီကောင် လာလာခေါရြင် ပါသှားတာပဲ။ ၁ ပတ် ၁ ခါတော့ ပုံမှနကြဈဖြစ်တယ်။ ဒီကောငကြ မိသားစုလိုကြ ခမွြးသာတဲ့ ကောငလြေ။ ဆှစဉေမြွိုးဆကြ ခမွြးသာနတေဲ့ ခရိုနီတွဆေိုတော့ ဘီယာတဈခွကကြဈတိုင်း (ငါလည်း ပြညသ်ူပဲ၊ ဒါပြညသ်ူ့ဘဏျဍာကို အလကား မဖြစ်အောင် သုံးစွဲနတောကြ) ဆိုပြီး တွေးတွေး သောကရြတာပေ့ါ ဟဲဟဲ။
ကြုပကြ မူးရင် ရဈလည်းမရဈဘူး။ ရနလြည်းမရှာဘူး။ စောလြည်း ပတကြှူနတော မဟုတဘြူး။ ခပတ်ညတ်ညထြိုငပြှီး ဘာပြောပြော အင်း ဟုတတ်ယပြဲ ထိုငလြုပန်တော။ ကြားတဈခကြြ မကြားတဈခကြြ။ သောကလြိုကစြားလိုကြ၊ အင်း အင်း လုပလြိုကန်ဲ့ သာယာနတော။ တဈရကတ်ဈရကြ စကေးက တကတ်ကလြာတော့ ဘီယာသောကတ်ာ တောရြုံ မမူးတော့ဘူး။ ဒီတော့မှ ဒီကောငပြှောတာ တွကြေားတာ။ သောကလြည်း အဲကြန်းခန်းထဲ ဝငသ်ောကကြှတာဆိုတော့ လှတလြှတလြပလြပ် ပြောလို့ရတယလြေ။
“ငါ့မိန်းမကကြာ ခုများဆို ခါးလေးကိုငလြိုကတ်ာနဲ့ ဖငကြ ကုန်းပြီးသားပဲကြ”
ဆိုတဲ့ သူ့စကားကြားတော့ မကြစြိတွပေါ ပြူးတကလြာတယ်။ အမှန် တဈခွကထြငှဲ့ပြီးမှ
“ဟေ ဟုတလြား”
ဆိုပြီးမေးတော့ အထူးအဆန်းပုံစံနဲ့ လှည့ကြှည့တ်ယ်။ ဟုတတ်ယလြေ။ ခါတိုင်းဆို အောြ အင်း လုပန်တေဲ့ ကောငဆြိုတော့ သူလည်း အံ့သှမှာပေါ့။ နောကမြကြာပါဘူး ဆကပြှောတာ စုံနတောပဲ။ အဲ့နေ့က သောကတ်ာ များပမယေ့ြ မမူးဘူးဗွာ။ တကယမြူးတဲ့ညမှ စောကပြှသနာ တကတ်ော့တာပဲ။
နှစ်ကောငလြုံး မူးနတေော့ တကျကစီနဲ့ ပြနရြတာပေါ့။ ဘီယာဆိုငကြိုပြောပြီး ကားကြီးထားခဲ့ရတယ်။ သူ့အိမ် အရငလြိုကပျို့။ ခွံစောင့ကြို ကားသှားယူခိုင်း။ ကနွောြ ပြနမြယဆြိုတော့ ကိုယတ်ောခြွောက ရဈပြီးတော့ မပြနန်ဲ့ မင်းမူးနတော ဘာညာနဲ့ အတင်းအိပခြိုင်းကော။ အိပတ်ော့ သူတို့အိမကြ အခန်းများတယ်။ ဧည့သ်ညတ်ှေ နတေဲ့အခန်း သှားအိပတ်ာပေါ့။
ကနွောကြမူးရင် ညည မကြစြိတွေ ကြောငန်ပြေီး အိပမြရဘူး။ တဈခေါင်းလုံးလဲ ခွာလညလြညန်ဲ့။ ရသေောကလြိုကြ သေးပေါကလြိုကြ လုပတ်တတ်ဲ့ကောငမြွိုး။ ခနခန အိမသ်ာထသှားတာပေါ့။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ သူငယခြငွြးရဲ့ မိန်းမက သေးဝငပြေါကဖြို့ ဝငတ်ဲ့အခွိန် ကိုယကြ ငပဲကြီး ဆော့နတေဲ့အခွိနန်ဲ့ သှားတိုကဆြိုငတ်ာဗွာ။ မူးနတေဲ့ကောငဆြိုတာ တံခါးပိတဖြို့ နနသေော ကိုယ့ပြုဆိုးတောငမြနဲ ထိန်းရတာလေ။ မူးနတေဲ့ အခွိနဆြို ငပဲက ထောငန်တောများ ကြီးဆေးလိမ်းထားတဲ့အတိုင်းပဲ။ ပြနကြိုမကတွာ။
မူးကြောငရြူးကြောငန်ဲ့ ဗိုလထြိုငအြိမသ်ာမှာ ထိုငပြှီး ကိုယ့ပြဈစည်းကို ရဆေေးနတော။ အဲ့တာကိုမှငတ်ော့ နာ့ဈလေးက ခွိခနဲရယသ်ဗွာ။ ကနွောကြလည်းမူးမူးနဲ့ ပြနကြှည့တ်ော့ ရီဝဝေရေယ်။ ပြူးပြဲကြည့်တ်ော့မှ ကိုယ့ဘြောဒြါ မိန်းမမှန်း သိတာ။ ဘာလုပရြမှန်း မသိတဲ့အခွိန် ပြေးမှငတ်ာက နန်ဒာလှိုင်။ အဲ့တုန်းက နန်ဒာလှိုငခြတ်ထေတဲ့ အခွိနလြေ။ သူ့ဆိုဒကြလည်း နန်ဓာလှိုငဆြိုဒဆြိုတော့။ ချောလြဲရောထိုငပြှီး ပါးစပကြ “ဟာ နန်ဓာလှိုင် ငါ့ရှေ့ရောကန်ပေါလား” ဆိုပြီး ဖြီးတာပေါ့။
သူ့ကို သချောကြည့်ပြှီး ထိုငထြုနတော။ သူကလည်း မလှုပမြယှကြ ကြည့်ပြှီး တခွိခွိရယန်တော။ မူးတော့ ထုတာက မထွကဘြူးဗွ။ သာမနအြခွိနဆြို ၁၀ ခကြလြောကတ်ိုကရြင် ထွကန်တော အခုမထွကဘြူး။ ခွှေးကပြနန်ပြေီ။ အဲ့အခွိနမြှာပဲ ကနွော့ဆီ တလှမ်းချင်ြးလာရင်း ဆောင့ကြှောငထြိုငခြလွိုကတ်ယ်။ ကနွောလြည်း ရူးချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး ဆကထြုနတောပေါ့။
ငပဲက အဲ့တော့မှ တဆတဆြတတ်ုနရြင်း ပြီးချင်န်တော ။ အခုခွိနပြှီးရင် သူ့မကြန်ှာဒဲ့ပဲ။ သူက မကြောကမြရှံ့ကြည့်ရြင်း ကနွော့ြ ဒူးနှစ်ချောင်းကို တွန်းပြီး ကုန်းစုပမြယအြလုပ် ဗှဈခနဲ ထွကသ်ှားပါလရေော။ ပါးစပတ်ှကေော မကြန်ှာတွပေါ ပတောပေါ့။ ပထမတော့ သူစိတဆြိုးပြီး မကြစြောင်းလေး ထိုးသား။ နောကတ်ော့မှ ကုန်းစုပတ်ာ။
တောငတ်ာမကခွင် အစုပခြံရတော့ ထပတ်ောငတ်ာပေါ့။ မတထြောငန်ပြေီး တံတွေးတွေ စိုနတေဲ့ လီးတံကို ကမုတပြေါမြှာပဲ သူက တကခြှတယ်။ ကနွောတ်ို့ ၂ ယောကြ အခစွကြှမ်းလိုကတ်ာ ၄ နာရီလောကမြှ ခွပစ်ေလကပြဈ အိမသ်ာထဲ လဲကြတာပေါ့။ ကြုပဘြောဒြါက မူးရင် မိုးအလင်းအိပတ်ဲ့ ကောငဆြိုတော့ ၂ ယောကသ်ား မနကစြာကို ၅ နာရီလောကထြဲက စားပြီး လင်းဆှဲလေး ထပဆြှဲကြသေး။ ၈ နာရီလည်းထိုးရော လူလည်း မှောကကြောပဲ။ အဲ့နေ့ကစလို့ တဈပတတ်ဈခါသူ့အိမသ်ှားသှားသောကတ်ော့တာပဲ။
ဒီကောင့ကြို အမူးတိုကလြိုကြ သူ့မိန်းမကို အမှောကခြလွိုကန်ဲ့။ သာယာနတော။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ အဲ့ညက သူ့တပည့ကြွောြ ဒရဝမကြောင် ဂေါရြခါးနဲ့ ပကပြင်းတိုးတာပဲ။ နှလည်ေးနှဆေိုတော့ အိုကတ်ယ်။ အဲကြန်းက ကနွော့ြ အခန်းထဲမှာ မရှိတော့ ပြတင်းပေါကဖြှင့ပြှီး ဆောတ်ာပေါ့။ မီးပိတထြားပမယေ့ြ လရောငကြှောင့ြ ပြူတင်းပေါကန်ားကကြည့်ရြင် အတိုင်းသား။
ခငမြကေ အပေါကြ တကဆြောင့န်ရင်ေး ခဏရပသ်ှားတော့ ဘာလို့လဲဆိုပြီး မေးမိတာပေါ့။ ဒရဝမကြ ကြည့်န်တယေဆြိုပြီး နားနားကပပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောတော့ ကနွောလြည်း ဖီလ်းပိုတကလြာပြီး သူ့ကို လေးဖကထြောကြ ကုန်းခိုင်းတော့တာပဲ။ ခွေးလိုးအလိုးခံနရတောကို ခွံစောင့ကြ ကြည့်န်တယေဆြိုတဲ့ အသိက ခငမြေ့ကို စိတတ်ှေ အရမ်းကြှစတယေလြေ။ ကနွောလြည်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ာနဲ့
“ဟေ့ကောင် ချောင်းမနနေဲ့ လာချင်လြာခဲ့ဆိုပြီး”
အသံအုပအြုပ် ပြောလိုကမြိတယ်။ ရိပခြနဲ ခွုံပုတကြလှုပသ်ှားပြီး မကြာခငမြှာ အိမတ်ံခါးဖြင့သ်ံကို ကြားရတာပေါ့။ ၂ ယောကသ်ား စိတလြှုပရြှားခကြကြ ရငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနန်တယ်ေ။ ခွံစောင့ကြလည်း မခဘေူးဗွ။ အခန်းတံခါးဖြင့ပြှီး ဝငလြာလာချင်ြး ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတပြှီး ခငမြေ့ မကြန်ှာနား မတတ်ပရြပတ်ယ်။ စုပခြိုင်းတာလေ။
လီးနံ့က နံတဲ့အပြင် အလုပကြှမ်း လုပတ်ဲ့သူဆိုတော့ ခွှေးနံ့လည်း လှိုငတ်ာပေါ့။ ဒါပမယေ့လြည်း မထူးဇာတခြင်းရလတေော့ ခငမြလည်ေး မထိတထိ စုပန်ရတောပဲလေ။ ခငမြစေုပတ်ာ အားမရပုံရတဲ့သူက ခေါင်းကိုကိုငပြှီး ပါးစပကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့လြိုးတယ်။ ဒီကောငလြုပန်တော မှငရြတဲ့ ကနွောလြည်း ရပမြနအေားပဲ အနောကကြ ဆောင့တ်ာပေါ့။
အနောကကြဆောင့လြို့ အခနဲ အောရြင် အရှေ့ကလီးက လညပြင်းကို ဒုတခြနဲ ထောကကြော။ ရှေ့နှောကြ ညှပလြိုးရတဲ့ ဖီလ်းက ဘာနဲ့မှ မလဲနိုငဘြူး။ အဲ့တဈညလုံးတော့ ခငမြေ့ဘ၀ လောကနိဗျဗာနပြဲ။ နောကပျိုင်းတွတေော့ ခငမြေ့ဘဝလည်း နတပြှညလြား ငရဲလား မသဲကြဲတော့ဘူး။
တနင်ျလာ သောကြာဆို ရုံးက ပြနရြောကရြောကခြငွြး ခွံစောင့ကြုလားက လိုးတယ်။ ညကြ သူ့လငကြ လိုးတယ်။ စနေ တနင်ျဂနှကြေ ကြုပကြ လိုးတယ်။ တဈလလောကြ ပိုးစိုးပကစြကြ ပုံမှနအြလိုးခံပြီးတဲ့ နောကမြှာတော့ ခငမြကေ လီးဆိုတာနဲ့ ဖငကြ ကပပြှီးသား ဖြစ်ကော။
ဟုတတ်ယဗြွ။ ဘတဈြကားတွကြပေရြင် သူ့ကို သူများက မထောကရြဘူး။ သူက ဖငန်ဲ့ လိုကလြိုကပြှတတ်ာ။ မသိမသာပေါ့။ အဲ့ဒါကြောင့လြည်း လမ်းဘေး ၊ ဟောတ်ယ်၊ တည်းခိုခန်း၊ အစုံပဲ ခံဖူးသှားတယ်။ ဘဝကဆိုးချင်တ်ော့ ဒရိုငဘြာနဲ့ပါ ကားပေါြ အလိုးခံရသေး။ အဲ့တုန်းက သူအထောကခြံနရတော စပါယယ်ာဆိုတဲ့ ကောငတ်ှကေ မှငတ်ယလြေ။ ဒါပမယေ့ြ သူက မငှင်းတဲ့အပြင် ဖငလြေးကို ကောကကြောကပြှီး ခံနတောမှငတ်ော့ သူ့မှတတ်ိုငလြည်းရောကရြော မဆင်းခိုင်းပဲ
“အဈမ ဂိတဆြုံးလိုကမြှာမလား”
ဆိုပြီး အထာလေးနဲ့ မေးတယ်။ သူလည်း စိုနတောမို့ မညင်းမိ။ ကားလည်း လူကုနကြော စပါယယ်ာက ဒရိုငဘြာကို တိုးတိုးနဲ့ပြောတော့ ဒရိုငဘြာလည်း ဂိတဆြုံးထိတောင် မစောင့ြ။ ကားကို လူပြတတ်ဲ့နရောရပပြှီး လိုးတော့တာပဲ။ ဘတဈြကားပေါြ၊ လမ်းဘေးအထိ အလိုးခံရတဲ့ ဘဝကို ရောကပြါလရေော။
ဒါတွကေို မသိနိုငတ်ဲ့ ကနွော့ဘြောဒြါကိုတော့ သနားပါတယ်။ အဲ ပုံမှနစြားနကတွေော့ ဘယင်ှင်းမလဲ စားပါတယ်။ ဟဲဟဲ….။
ပြီးပါပြီ။