အောစာအုပ်

ငယ်ဘဝ

ငယဘြဝ
ရေးသားသူ – M2M

ဖြိုးသူဆိုတာ ငယင်ယကြတည်းက အာကာတို့နဲ့ ဆော့ဖောဆြော့ဖကြ အိမန်ားနီးချင်ြး သူငယခြငွြးပါ။ ကလေးဘဝ အရှယတ်ုန်းက စဈတိုကတ်မ်း ကစားရင် ဖြိုးသူက အာကာ့မိနမြနရောက အမြဲနပေေးတဲ့ ကြားဆိုးလေးပါ။ တဲဘုတလြေးဆောကပြှီး အသီးရှကတ်ှခေူးပြီး အုတမြှုတခြှကန်ဲ့ အသုတရြောင်းခဲ့တဲ့ စဈသားလေးရဲ့ မယားပေါ့။

အခုတော့ အရှယရြောကလြာကြမှ တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ စကားအခေါအြပြော သိပမြရှိကြတော့။ အာကာက စောတ်လိုင်း ပြနပြေေီး၊ ဖြိုသူကတော့ မိန်းကလေးတွနေဲ့ ရေားရေားနှောနှောနပြေီး ဂေးစိတ် ဝငန်သည်ေ။

တနေ့ အာကာ ဆိုငကြယဆြေးနတေုန်း အိမဘြေးနား ဖြိုးသူ ရောကလြာပြီး…

“အာကာ… ဘယသ်ှားဖို့လဲ ”

“ဒီလိုပါပဲ လိုကလြဈနကြပေဲကြာ ”

“ဘာလဲ နင့ရြညစြားနဲ့ ခွိန်းထားလို့လား ”

“မဟုတပြါဘူး .. ဇောကြှီးတို့နဲ့ သောကဖြို့ ခွိန်းထားလို့ပါ”

ဖြိုးသူမှာ ငယသ်ူငယခြငွြး ဖြစ်သောလြည်း ကြီးလာတော့ အာကာတို့နဲ့ အပေါင်းသင်း မလုပတ်ော့ပဲ မိန်းကလေး သူငယခြငွြးတွသော ထားတတသ်ည်။ ဒါကြောင့မြို့ အာကာက သိပအြခေါအြပြော မလုပတ်ော့တာ ဖြစ်သည်..။

” နငင်ါ့ကို စကားလည်း မပြောဘူး၊ တွေ့ရငလြည်း ခပရြှောငရြှောငန်ဲ့ ”

“မဟုတပြါဘူးဟာ.. စကားအဆကစြပမြရှိလို့ မပြောဖြစ်တာ”

———————-

အမှနတ်ော့ အာကာ ရှောငန်တောပါ။ အာကာ့ခစွသ်ူ မသဇေငကြ အာကာ့ကို ပြောထားတာ ဖြစ်သည်။

“အာကာ ဟိုဖြိုးသူ အချောကမြက နင့ကြို ကြိုကန်တောတဲ့ ”

“ဟား.. မဟုတတ်ာ ငါတို့က ငယင်ယကြတည်းက သူငယခြငွြးတွပေါ”

“အလေေ မဟုတလြည်း ပြီးတာပဲ နင့ကြို ဟိုနေ့က စာအုပလြာပေးတာ ငါတွေ့တယ်၊ သူနဲ့ ရင်းနှီးနရင်ေ ငါမကြိုကဘြူး ”

“ငါ အိမမြှာ စာအုပမြေ့လာလို့ အမကေ လူကြုံပေးလာတာပါ.. နငမြကြိုကရြင် ငါမပြောတော့ပါဘူး ”

အဲ့ကတည်းက အာကာက ဖြိုးသူနဲ့ ခပကြင်းကင်း နခေဲ့တာဖြစ်သည်။

————————–

”အငလြေ ပြီးတာပဲ ”

“ငါကတော့ .. ငယင်ယတ်ုန်းကဆို တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ အရမ်းသံယောဇဉရြှိခဲ့တာ .. အခုကတွော့ သူစိမ်းတွလေို ဖြစ်သှားတယလြို့ ခံစားနရလေို့”

“နငစြိတထြငန်လေို့ပါ .. ငါတို့က ကလေးတွမှေ မဟုတတ်ာတော့တာ၊ အရှယရြောကလြာတော့ အပြောင်းအလဲတွေ များလာတာပေါ့ ”

“အာကာရယ် ငါကတော့ အရငကြ အခွိနတ်ှပေဲ ပြနလြိုချင်လြိုကတ်ာ .. ငယင်ယတ်ုန်းက နငန်ဲ့ငါ လငမြယားလုပတ်ိုင်း ကစားကြတာ မှတမြိသေးလား”

“ဟင်း ဟင်း မှတမြိတာပေါ့”

အဲ့ဒီတုန်းက နှစ်ယောကစြလုံး ၁၀ နှစ် အရှယလြောကပြေါ့။ ကစားကြရင်း အာကာက သူ့လီး သေးသေးရှညရြှညန်ဲ့လေးနဲ့ ဖြိုးသူဖငထြဲကို ထိုးထည့ဖြူးတာပဲ။ ဘယမြမှတမြိပဲ နမှောလဲ။

“ငါတို့အခု အဲဒီလို လုပကြှရအောငဟြယ်”

အာကာက ဘာမှ ပြနမြပြောဘဲ ရယန်လေိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ

“ကလေးတွမှေ မဟုတတ်ော့တာဟာ.. နေ့ဘကဆြော့လို့ ဘယဖြစ်မလဲ ဆော့ချင်ရြင် ညဘကဆြော့ပေါ့”

“ဆော့မယလြေ ဘယမြှာလဲ ပြော”

“ည ၈ နာရီလောကြ ရကနေန်ား ထွကခြဲ့လေ ကစားချင်ရြင်”

“ငါတကယလြာရမှာလား”

အာကာက ခပပြှတပြှတ် လသေံဖြင့ြ

“လာခဲ့”

ဆိုပြီး ပြောလိုကတ်ော့ ဖြိုးသူတဈယောကြ အာကာရှေ့မှ လဈထွကသ်ှားသည်။ ပေါ့ပကြပြကြြ စနောကသ်လို ပြောလိုကတ်ာမို့ အာရုံမထားပဲ မေ့သှားခဲ့သည်။

ညနေ ဘောဒြါတွနေဲ့ သောကဖြို့ ခွိန်းထားတာမို့ အာကာ ဆိုငကြယယ်ူပြီး ထွကခြဲ့လိုကသ်ည်။ အာကာ ရောကလြာတော့ လူစုံလို့ ပြဲတောငစြနပြေီ။

”ဟေးး အာကာ နောကကြလွှခညွလြား ”

“ဆိုငကြယ် ဆေးနလေို့ပါကြား”

“ဒီည မင်းစောအြိမရြှေ့ ဂီတာသှားတီးမလား”

”ဟား မဖြစ်ဘူး.. စောကြ သူ့အမတွသေေိမှာ ကြောကန်တော မလုပပြါနဲ့ ဟ”

“အဲ့တာဆိုလည်း မင်းသဘောပါ..”

ဟိုတလောက ရည်းစားစာပေးတာ သူ့အမတွေေ သိသှားလို့ အာကာ့ကောငမြလေးကို ဆူလိုကတ်ာ ကြားပြီးကတည်းက အာကာလည်း ခပကြင်းကင်း နထေားပေးရသည်။ နို့မိုဆို ဒီထကဆြိုးသည့ြ အခွနကေေ ရှိလာနိုငသ်ည်၊၊

သောကရြင်းစားရင် ဂဈတာတီး သီးချင်ြးအောဆြိုကြ၊ မှကခြင်းပေါအြိပပြှီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ဆောအြကြောင်းတွေ ပြောကြနဲ့ လူပျိုလူလှတ် ဘဝက တကယပြွောစြရာ ကောင်းလှပသည်ေ။ ညနေ ၅ နာရီလောကကြနေ စသောကန်တော ည ၉ နာရီ ထိုးပြီ။

“ဟွောင့်တွေ ထပဝြယကြှဦးမလား သိပတ်ော့ မထိသေးဘူး”

အာကာက ..

“တောပြှီကြာ သိပမြူးလို့မဖြစ်ဘူး ငါတော့ တောပြှီ မင်းတို့ ဆကသ်ောကခြငွန်ခေဲ့ ငါလဈတော့မယ်”

ကနွတ်ဲ့လူတွကေ မိုးလင်းပေါကြ ခရီးပေါကမြယ့ြ ပုံတွမှန်ေးသိလို့ အာကာ ဆိုငကြယယ်ူပြီး ပြနလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ၉ နာရီကြောလြောကြ ရှိနပြေီးမို့ မှောငမြဲနသည်ေ။ ကနဘြောငကြို ပတပြှနရြတော့ လမ်းမီးက မရှိ။ ဆိုငကြယကြို ဖြေးဖြေးလေး လှိမ့မြောင်းပြီး သီးချင်ြးလေး ငှီးရင်းလာခဲ့သည်။ ကနဘြောငရြှေ့ရောကတ်ော့ ဆိုငကြယတ်ဈစီး ရပထြားတာ တွေ့လိုကရြသည်။

အတွဲခွိန်းနကြတောပဲ ဖြစ်မည်။ အာကာ နည်းနည်း စိတဝြငစြားသှားသည်။ အနီးအနားရောကတ်ော့ ဆိုငကြယမြီးထိုးတာကြောင့ြ မကြန်ှာကိုကာပြီး ပြနကြှည့န်မေိသည်။ တဈယောကထြဲဟ ဒီအခွိန် ဘာလာလုပတ်ာပါလိမ့ြ အမှောငထြဲမှာ။ အာကာ ဆိုငကြယကြို နည်းနည်းအလှနမြောင်းပြီး ခပလြှန်းလှန်းမှာ ရပလြိုကတ်ော့

” ဟေ့ ဘယသ်ူလဲ ”

“ဟိတ်.. အာကာ.. နငလြား ”

“အေ ဟုတတ်ယ် ဘယသ်ူလဲ ”

မှောငမြဲနတေော့ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ မမှငရြ။

“ငါ ဖြိုးသူလေ”

“ဟဲ့ နငတ်ဈယောကထြဲ ဒီမှာ ဘာလုပန်တောလဲ ”

“အာကာ နငမြို့ မေ့ရကတ်ယန်ောြ.. နငကြတွေ့မယဆြိုလို့ ငါက ၈ နာရီကတည်းက စောင့န်တော”

ဖြိုးသူတဈယောကြ ကြောကစြိတရြော ဝမ်းနည်းစိတရြော ပါလာတော့ စကားတောင် ပြောမထွကတ်ော့။ ဖြိုးသူမှာ အာကာ့ကို ငယင်ယလြေးကတည်းက ကြိုကန်ခေဲ့တာ ဖြစ်သည်။ အရှယရြောကလြာတော့ ရှကစြိတ် ကြောကစြိတတ်ှကြေောင့ြ ကြိတပြုန်းလေး ဖြစ်နခေဲ့သည်။ အာကာ ဆိုငကြယကြို ပြနလြှည့လြာခဲ့ပြီး

”ဟား sorry ပါ ဖြိုးသူ၊ ငါတကယ် မေ့သှားတယ်၊ ငါက စလိုကတ်ာ နငလြည်း တကယလြာမယ် မထငလြို့ပါ..”

လို့ ‌ပြောလိုကတ်ော့ ဖြိုးသူ ငိုသံစိုစို့ပါလာပြီး

“နငမြို့ ပြောရကတ်ယ် အာကာ၊ ငါနင့ကြို ငယင်ယလြေးကတည်းက ခစွန်ခေဲ့တာ၊ စကားမပြောတာလည်း သူများရိပမြိမှာစိုးလို့ ၊ သူများသိကုနရြင် နငအြနှောကအြယှကြ ဖြစ်မှာစိုးလို့ ငါ ခပကြင်းကင်းနခေဲ့တာပါ”

ဖြိုးသူတဈယောကျ ငိုလပြေီ။

” ဖြိုးသူရာ မငိုပါနဲ့ တိတတ်ော့၊ နငင်ိုနတော ငါနရခေကတ်ယ်”

ဆိုပြီး အာကာက နောကကြနေ ပခုံးဖကထြားလိုကတ်ော့ အထိအတွေ့က ဖြိုးသူအဖို့ ငိုချင်စြိတပြွောကပြှီး ခံချင်စြိတပြါ ပေါကလြာသည်။ အာကာ့ ဂွေးထုပကြှီးက ဖြိုးသူ ဖငတ်ခွမ်းမှာ လာထိနတောကိုး။ ဖြိုးသူက အာကာ့ကို ပြနဖြကပြှီး

”အာကာ ငါငယင်ယတ်ုန်းကလို နင့မြိနမြလုပခြငွတ်ယ် ၊ နင် ငါ့အပေါြ ဘယလြိုသဘေားထားထား ငါကြနပေတ်ယ် ၊ နင့ဘြကကြ အသိမှတပြှုပေးရင် ကြနပေပြါပြီ”

“ဘယဖြစ်မလဲဟာ ငါ့မှာခစွသ်ူရှိတာ နငလြည်း သိသာပဲ ဖြိုးသူရာ”

စကားပငမြဆုံး ဖြိုးသူက..

“ငါတို့ကစားရအောင် အာကာ ”

ဆိုပြီး ဖကထြားတဲ့ လကတ်ဈဖကကြို လှှတပြှီး အာကာ့ ဘောင်းဘီထဲ လကန်ှိုကထြည့်လိုကသ်ည်။ ဖြိုးသူ ငယင်ယကြ ကိုငဖြူးတဲ့ လီးသေးသေးရှညရြှညကြ အခုတော့ မှင်းတနဆြာကြီးလို ကြီးကြီးရှညရြှည် ဖြစ်နပြေီ။

အာကာ့ လီးကြီးက ဖြိုးသူ အဆှကောင်းလို့ ထချင်စြပြုနပြေီ။ အာကာလည်း ဆောန်ဲ့ အဆငမြပြတေဲ့ ကိဈစကြောင့ြ အရငလြို မသဇေငန်ဲ့ ဖုန်းပြောပြီး အသံနဲ့ဖီလ်းပြီး ဂွင်းမထုရသညမြှာ ၂ ပတလြောကြ ရှိနပြေီးမို့ လီးကြီးက ပြတဆြှနတေဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ထောငစြပြုလာပြီး.. အာကာလည်း ဖြိုးသူနို့လေးတွကေို လကန်ဲ့ အသာအယာဖြဖြလေး ဆုပကြိုငပြှီး ပြတခြွပေေးနမေိသည်။

နို့တွကေို ခွရင်ေးနဲ့ ဖြိုးသူလကတ်ဈဖကကြို ဆှဲယူပြီး တောငမြတန်တေဲ့ သူရဲ့လီးပေါမြှာ တငပြေးထားလိုကပြှီး ထုခိုင်းလိုကသ်ည်။ အာကာ့လီးကြီးက ဖြိုးသူ ဆုပကြိုငထြားတဲ့ လကထြဲမှာ တပြည့ကြှီး ဖြစ်နသည်ေ။ လကတ်ဖကန်ဲ့ တဆံ့တဆံ့ကိုငပြှီး ဖြိုးသူထုပေးတာ အားမရတော့ အာကာကိုယတ်ိုင် လကန်ှဈဖကြ အပေါအြောကဆြင့ပြှီး ခပကြှမ်းကြမ်း ထုနတေော့သည်။ ထို့နောကြ

“မှုတပြေး ဖြိုးသူ ”

ဖြိုးသူပါစပထြဲ အာကာ့လီး ထိုးထည့လြိုကတ်ော့ လထွကေပြေါကြ မရှိလောကအြောင် ပြည့ကြှပသ်ှားသည်။

“အှင်….အှင်းး….အာ့…အာ..”

“အှင်..အှင်း…အ….အ့”

အာကာ့လီးရှညကြှီးက ဖြိုးသူပါစပထြဲ တဝကခြန့်သာ ဝငသ်ေးသည်။ အာကာ အတင်းဆောင့်ထိုးထည့တ်ော့

“အှင့ျ….အှတ်…..အှတ်…အှန့ျ…..”

ဖြိုးသူခငမြွာ အသကရြှုမဝ ပျို့တကလြာတော့မှ အာကာ ဆကမြထိုးထည့တ်ော့ဘဲ ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။ အဲ့တော့မှ ဖြိုးသူခငမြွာ….

“ဟာ…. ဟာ…. ဟာ ဟာ..”

ဆိုပြီး နှာခေါင်းကတောင် အသကမြရှူနိုငတ်ော့ဘဲ ပါစပကြနေ ရှူနရတေော့တယ်။ အာကာလည်း စောကရြမ်းထနန်ပြေီမို့..

“ဖြိုးသူ လေးဘကကြုန်း ငါလိုးချင်န်ပြေီ”

ဖြိုးသူ လေးဘကကြုန်းပေးလိုကသ်ည်။ အာကာ လီးထိပကြှီးကို တံထွေးဆှတပြှီး ဖငခြရွန် ဖြိုးသူဖငဝြကို တံထွေးဆှတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဖြိုးသူက

”ဖြေးဖြေးနောျ ”

စကားပင် မဆုံးလိုကျ …

”ဗွီး”

အာကာ့ လီးထိပကြှီးက ဖြိုးသူဖငဝြထဲ အနည်းငယဝြငသ်ှားသည်။

”အားးး”

ဖြိုးသူတဈယောကြ မခွိ့မဆံ့အောပြှီး ဖငကြော့တတသ်ှားတော့ အာကာ့လီးကြီး ပြနထြှကသ်ှားတယ်။

“ဟငအြင်း ငါနာတယ် မခံတော့ဘူး အာကာ ”

“ဒါဆို လီးစုပပြေးနောြ… မှုတပြေးပါလား”

ဖြိုးသူ အာကာ့လီးကြီးကို စုပခြငွန်တောမို့ သူ့လီးကြီးကို အရင်းကနကေိုငပြှီး သူ့ဒဈကို ပါးစပထြဲထည့လြိုကပြှီး ငုံထားရင်း အသှင်းအထုတ် လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ပါးစပထြဲ တဝကကြွောကြွောထြိသာ ဆံ့သော လီးရှညကြှီးကို ဖြိုးသူတဈယောကြ အငမ်းမရ ဒူးထောကစြုပပြေးနသည်ေ။

“အား.. အူး ကောင်းလိုကတ်ာ ဖြိုးသူရယ်၊ ကြှတ်.. ကြှတ်..”

ပါးစပထြဲ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးနရောက ကြည့်ဖြူးတဲ့ အောကားတွထေဲကလို ဒဈကိုလွှာနဲ့ အသားကုန် ယကလြိုကတ်ော့ အာကာ ထွန့ထြှန့လြူးသှားတော့သည်။ ခဏနတေော့ နည်းတဈမွိုးပြောင်းပြီး မှုတပြေးလိုကသ်ည်။ ဒဈတဈခုလုံးကို ပါးစပန်ဲ့ငုံ၊ နှုတခြမ်းနဲ့ဖိပြီး အခါ ၂၀ လောကြ ဆကတ်ိုကြ ဆှဲထုတဆြှဲသှင်း လုပပြေးလိုကတ်ော့ အာကာဆီက အားခနဲ အသံထွကလြာပြီး လရညတ်ှေ ထွကလြာတော့သည်။

“အား ကောင်းမှကောင်းပဲ ကြှတ် ကြှတ်”

“အား အား ရှူး ”

လရညတ်ှကေ များလည်းများတော့ ဖြိုးသူမကြန်ှာနဲ့ ပါးပေါကြို စီးကလွာသည်။ ပါးစပထြဲ ဝငလြာတဲ့ လရညတ်ှကေို မှိုခလွိုကပြှီး လီးမှာပနတေေဲ့ လရညတ်ှကေိုပါ လွှာနဲ့ အသားကုန် လွှကပြေးလိုကသ်ည်။

“အား.. အား.. ကောင်းလိုကတ်ာ ဖြိုးသူရာ..”

“ပြနကြှရအောင်… အာကာ ၁၀ နာရီ ကြောန်ပြေီ”

” မပြနသ်ေးဘူး .. နင့ကြို မလိုးရလို့ မကြနပေသ်ေးဘူး”

ဖြိုးသူလွှာအစွမ်းကြောင့ြ စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ တဈခွီ ပြီးသှားပမယေ့ြ လိုးချင်စြိတကြ ရောကန်တေော့ မလိုးရဘဲ လရညတ်ှေ ထုတလြိုကရြတာကို အာကာက မကြနပြေ…။ ဖြိုးသူ ဆိုငကြယပြေါထြိုင်းပြီး ပြနမြယပြှုစဉြ အာကာက အနောကကြနေ သိုင်းဖကပြှီး ဖြိုးသူနို့ထိပလြေးတွကေို ကလိပေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ကြေားလေးမှီကာ ဖကထြားပြီး တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ စကားမပြေားဘဲ ၅ မိနဈလောကြ ငှိမန်ကြသေည်။

အာကာ့လကကြ ဖြိုးသူ လုံခညွကြို ဆှဲလှနပြှီး နောကကြနေ ဖငပြေါကဝြလေးကို လကန်ဲ့ ထိုးကလိနလေိုကသ်ည်။ နောကကြနေ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖငကြို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ ဖြိုးသူ ကော့ကော့ တကလြာသည်။

“ဘယလြို လုပန်တောလဲဟယ်၊ အရမ်းယားနပြေီ၊ လိုးရငလြည်း လိုးတော့၊ ဟင်း.. ဟင်း..”

ဖြိုးသူကို ဆိုငကြယပြေါမြှာ ပကလြကအြိပခြိုင်းပြီး နောကကြနေ ဖြိုးသူရဲ့ ဒူးနှစ်ဖကကြို လှနကြားလိုကသ်ည်။ ထိုနောကြ အာကာက တောငမြတန်တေဲ့ သူ့လီးကြီးကို ဖြိုးသူဖငထြဲ ဖိသှင်းလိုကြ‌တော့သည်။

“အားး ဖြေးဖြေး”

“အိုး”

လီးကြီးက တဈဝကလြောကအြထိ ဝငသ်ှားသည်။ လကြ ၂ ချောင်းထိုးပြီး ဖြဲကားထားတော့ ပထမ အခေါကလြို အဝငမြခကတ်ော့။ အာကာက အသာလေး ညှောင့ပြေးနသည်ေ။ ဖြိုးသူလည်း အာကာ လိုးလို့ကောင်းအောင် ဖငကြို ပြဲသထကြ ပြဲလာအောင် ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲကားပေးထားလိုကသ်ည်။

“အား.. ကြှတ် ကြှတ်.. အင်း”

“အင်း ..”

“ပတ် ..ပတ်…ဘှတ်…ပတ် ”

“အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်…အင်း”

အာကာ့လီးကို အသာလေး သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လုပန်ရောကနေ အားမရတော့ ဖြိုးသူကို ဆိုငကြယပြေါကြနေ မခပြှီး မှကခြင်းပေါြ ခွထေောကြ ၂ ချောင်းထောငကြာ အပေါကြနေ ဖငကြို အားပါးတရ ဆောင့လြိုးတော့သည်။ စိတလြိုကမြာနပြါနှင့ြ အားပါးတရ ဆောင့ထြိုးလိုကတ်ော့ လီးကြီးက ဖြိုးသူရဲ့ဖငထြဲ အဆုံးအထိ ဝငသ်ှားတော့သည်။

“အား ကြှတ်.. ကြှတ်..အမလေး .. အင်း”

“အား၊ ကြှတ် ကြှတ်၊အင်း”

“အမလေး အာကာရယ်”

ဖြိုးသူလည်း ဖငကြို ကော့ကော့ပြီး ပြနလြိုးခံပေးနသည်ေ။

“ပတ်… ဘှတ်”

“ပတ်..ဘှတ်”

“အား.. အင့ျ ..အင့ျ”

“ပတ်… ဘှတ်..ပတ်..ဘှတ်”

“အား…အီ..၊ ဟင်း ဟင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. အာကာရယ်.. အရမ်းထိတာပဲဟယ်.. ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ.. နာနာဆောင့ြ.. နင့လြီးကြီးက အောကကြို စိုကစြိုကြ ဝငသ်ှားတာ သိပအြရသာရှိတာပဲ… ဟင်း…”

“ဖြိုးသူ နင် အောကကြနေ ဖငကြို ကော့ကော့ပြီး ပြနလြိုးပေးနတောလည်း အရမ်းမိုကတ်ယ်၊ ငါ့လီးတဈချောင်းလုံး ကငွကြနဲ ကငွကြနဲ ဖြစ်သှားတယ်”

“ဖပဖြပ် ဖပဖြပ် ဖပဖြပ်”

“အား၊ ကြှတ် ကြှတ်..အင်း”

“အမလေး အာကာရယ်”

“ပတ်၊ ဘှတ်”

“အား.. အင့ျ ..အင့ျ..”

“ပတ်၊ ဘှတ်…ပတ်..ဘှတ်”

“အား အရမ်းကောင်းတာပဲ’

“အား၊ ကြှတ် ကြှတ်၊အင်း..”

“ပတ်၊ ဘှတ်”

“အင့ြ အင့ြ အား.. ဖငကြို ကြိန်းနတောပဲ”

အာကာက စိတလြိုကမြာနပြါနှင့ြ အားပါးတရ ဆောင့န်တေော့ ဖြိုးသူမှာ လူးလှန့ြ နရေ‌တော့သည်။ နောကထြပ် ၁၀ ခကြလြောကြ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ော့

“အား ထွကပြှီ၊ ထွကသ်ှားပြီ”

”.အားး…အားး”

အာကာက သူ့လီးကြီးနဲ့ ကော့ကော့ပြီး ဆောင့န်ရင်ေး လကကြနွြ လရညတ်ှကေို ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ ဖြိုးသူဖငထြဲမှာလည်း ပူပြီး ကြိန်းစပန်တေော့သည်။

“ကောင်းလိုကတ်ာ အာကာရယ်၊ ဘယလြို ပြောရမှန်းတောင် မသိတော့ပါဘူး”

“ငါလည်း နင့ကြိုလိုးရတာ အရမ်းကောင်းတာပဲ.. သိလား.. ငါက နငခြံနိုငမြယဆြိုရင် တဈညလုံးတောင် လိုးချင်တ်ာ”

“ဟာ.. တောပြါပြီ အခုတောင် ဖငကြ ပြနစြေ့မရဘဲ ကြိန်းစပန်ပြေီ”

“ခံချင်တ်ုန်းကတော့..သူပဲ ”

“နောကည်တွေ ဆကတ်ှေ့ကြတာပေါ့…

“Ok လေ ဒါဆို ပြနကြတွာပေါ့ ”

ကိုယ့ဆြိုငကြယ် ကိုယယ်ူပြီး ကနဘြောငလြမ်းအတိုင်း ဆိုငကြယဘြေးချင်ြးယှဉပြှီး ဖြေးဖြေးချင်ြး မောင်းပြနလြားတာ အိမတ်ောငရြောကမြှန်းမသိ ရောကသ်ှားကြသည်။

” ဘိုင်းး good night ”

” good night ”

ဖြိုးသူ တဈယောကကြတော့ ဖငကြှီး ဟောင်းလောင်းပေါကန်ဲ့ အိမသ်ာတကတ်ိုင်း အာကာ့ကို သတိရနတေော့မှာ အမှနပြဲဖြစ်သည်..။

ပြီးပါပြီ။