အောစာအုပ်

နအတေူ ကှှအတေူ

Cuckold (ကပကြိုး ) ဇာတလြမ်း ဖြစ်ပါသည်။

” အဖေ … အိမရြှေ့မှာ … ဧည့သ်ည် … အဖေ မိတဆြှမွေားလား ”

” အောြ …ဗဒငေဆြရာ များလား … ငါ့သူငယခြငွြး လှမောငကြို … ဟိုတနေ့က … အကူညီတောင်းထားသေးတယ် … တံခါး သှားဖြင့လြိုကကြှာ ”

” ဟုတ် … အဖေ ”

ကြုပယ်ောကျခထီး ဘာစိတကြူးပေါကလြဲ မသိဘူး။ ဗဒငေဆြရာတဈယောကကြို အိမခြေါမြေးတာပါ။ ကြုပတ်ို့အိမကြ မှို့ငယလြေးတခုရဲ့ မှောကဘြကြ အစွနဆြုံး ရပကြှကလြေးထဲမှာပါ။ ရပကြှကကြ အတောကြယွတ်ယဗြွ။ အရှေ့အနောကြ တောငမြှောကြ လမ်းဖောကထြားပြီး ကြုပတ်ို့ရပကြှကရြဲ့အနောကဖြကကြ မှဈကြီးပဲရှိတော့တာ။ ကြုပတ်ို့အိမကြ ရပကြှကြ တောငခြှမ်းဘကမြှာ ပေ ၃၀ ပေ ၅၀ အကယွရြှိပြီး ထရံကာသှပမြိုး အောကကြ အုတခြင်းဗွို့။ အိမရြှေ့မှာ ရချိုးကနလြေးလုပပြှီး ရဘေုံဘိုငလြေး ဆငထြားလိုကတ်ယ်။ ၂၅ ပေ ၃၅ ပေ ပတလြယလြောကြ အိမဆြောကပြှီး နောကဖြေးက အိမသ်ာနဲ့ မနကြညွြးပငလြေးရှိတယဗြွ။ အိမပြတပြတလြည် ဝါးထရံနဲ့ကာထားပြီး အိမရြှေ့က သဈသားဝန်းထရံနဲ့ သဈသားတံခါးပေါ့။

ကြုပန်ာမညကြ နောငန်ောင် ပါ။ အသကကြ ၂၆ နှစ်။ ရတေိုငကြီလုပတ်ာ ဆရာ့ဆိုငမြှာပဲ ဒီနေ့ ဦးပုဒန်ေ့မို့ ဆိုငပြိတတ်ာနဲ့ အိမမြှာကပန်တောပေါ့။ ကြုပမြိန်းမ နာမညကြ သင်းသင်းစိုး ပါ။ အသကကြ ၂၄ နှစ် ။ ကြုပထြကြ ၂ နှစ် ငယပြါတယ် ။ သားလေးတဈယောကြ ရှိတယဗြွို့ ။ ၁ နှစ်ကြောပြါပြီ။ ယောကျခမကတော့ ကြုပ် မသင်းနဲ့ အိမထြောငမြကခွငထြဲက ဆုံးပါးသှားတာ ယောကျခထီးကတော့ ဦးမွိုးမှင့ြ တဲ့။ အရပမြနိမ့မြမှင့န်ဲ့ ကြုပထြကစြာရင် ပိနတ်ယ်။

အခု ယောကျခထီးခေါထြားတဲ့ ဗဒငေဆြရာကို ကြုပလြည်းတံခါးဖြင့ပြှီး အိမထြဲခေါလြာခဲ့တယ်။ သူစီးလာတဲ့ စကဘြီးလေး အိမဝြင်းထဲတွန်းဝငရြင်း ဒေါကထြောကန်တော။ စကဘြီးလကကြိုငရြှေ့က ခွိတထြားတဲ့ လှယအြိတအြနီကြီး ဖြုတယ်ူပြီး ကြုပန်ောကကြ ကပပြါလာတာပေါ့။

ဗဒငေဆြရာက ဦးကံသာ တဲ့ ။ မှို့ရဲ့ အရှေ့ပြငအြခွမ်းက ပြောပါတယ်။ ယောကျခထီးနဲ့ အသကကြ မတိမ်းမယိမ်းလောကပြါပဲ။ လကပြှငကြိုင်းကိုင်းနဲ့ အသားမဲတယ် ။ ကြမ်းစားတော့ သှားတွကေ ကြမ်းဂွိုးတွနေဲ့ ပါးစပကြလည်း ရဲတွတန်တောဗွ။ အိမထြဲရောကတ်ာနဲ့ သူ့ကိုယသ်ူ မိတဆြကရြင်း ယောကျခထီးနဲ့ စကားပြောနကြတောပါ။

” ကိုလှမောင် ပြောလို့ … ဒီက နောငကြှီးဆီ … လာခဲ့တာပါ … အိမလြိပစြာလည်း ကိုလှမောငကြ တခါတည်း ပြောပြပါတယ် ”

” ဟုတကြဲ့ပါ ဆရာရယ် … ဗဒငေမြေးချင်တ်ာ ၂ လလောကရြှိပါပြီ … တခါတခါ ဖြားချင်သ်လို ဖြစ်သေးတယဗြွ … နရထေိုငရြ အဆငမြပြတောနဲ့ … ကိုလှမောငကြို ပြောပြတော့ သူ့အသိ ဆရာတဈယောကရြှိတယ် ဆိုတာနဲ့ … ခေါပြေးဖို့ ပြောလိုကမြိတာ ”

” ကဲ … လကဖြကန်ဲ့ … ရနှေေးကြမ်းလေး … သုံးဆောငပြါဦး ဆရာ ”

ယောကျခထီးနဲ့ ဗဒငေဆြရာ ဦးကံသာတို့ စကားပြောနတေုန်း ကြုပမြိန်းမ မသင်းက လကဖြကပြန်းကနန်ဲ့ ရနှေေးခရား လာခပြေးနတောပါ။ မသင်းက ရခွေိူးပြီးစမို့ သနပခြါးနံ့လေးက မှှေးနတေော့တာပဲ။ အိမတ်ှငန်တတေသ်ူမို့ ဘောလြီမဝတတ်ာများတယဗြွ ။ ကလေးရတော့ ပိုဆိုးတယ် ။ လုံးလုံး မဝတတ်ော့တာ။ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း ပါးဖေါင်းဖေါင်းလေးနဲ့ ရုပရြညကြ အချောကြီးမဟုတပြမယေ့ြ ကြည့်ကြောင်းပါတယ်။ ထူးခွားခကြကြ ပါးဖေါင်းသလောကြ ရယလြိုကရြင် ပါးခွိုင့လြေးနဲ့ဗွို့။ ကြုပန်ဲ့ အရပအြမောင်းက မတိမ်းမယိမ်းပါပဲ။ အခုခွိနထြိ တငတ်ှေ ရငတ်ှေ ထွားကြိုင်းသူမို့ တခါတလေ ဈေးသှားရင်း အပြနဆြို ကောငလြေးတွေ ကပပြါလာတတသ်ေးတယ်။

မသင်းကြုပတ်ို့ ဘေးနားဝငထြိုငတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲက ဖြာပေါမြှာ ဖငကြှီးက ကားထွကန်တောဗွ။ အင်ျကြီအပါးလေးအောကကြ နို့သီးခေါင်းလေးကလည်း ခွှနထြှကန်တေော့ ကြုပမြပြောနဲ့ ဆရာဦးကံသာ မကြလြုံးတွပေါ မသင်းဆီ တခကြတ်ခကြြ ရောကရြောကြ လာတတတ်ာ။ ခဏအကြာ ယောကျခထီးကို နေ့နံဘာညာမေး သူ့လှယအြိပထြဲက ကြောကသ်ငပြုန်းနဲ့ ကြောကတ်ံထုတပြှီး ဗဒငေတ်ှကပြေးနတောဗွို့။

ဗဒငေတ်ှကပြှီးတော့ ယောကျခထီးက ညာဘကလြကအြမှှောကြ အ ကနဲ အောမြိလို့ ဦးကံသာက ဘာဖြစ်တာလဲ မေးနတော။ ယောကျခထီးက လကပြှငကြှောညှပတ်ာကြာပြီ ဖြစ်ကြောင်း ပြောတော့ ဆရာဦးကံသာက အဲလောကတ်ော့ သူနှိပတ်တကြှောင်း ပြောပြီး နှိပပြေးနတောဗွ။

အဲ့ဒီခွိနမြှာပဲကြုပတ်ို့ အိပခြန်းဘကကြ ကလေးငိုသံကြားတာနဲ့ ကြုပလြည်း အိပခြန်းထဲ ဝငလြာလိုကတ်ာ။ မသင်းရယ် သူ့အဖရယ်ေ ဗဒငေဆြရာရယကြ ဧည့ခြန်းထဲမှာပဲ ကနွန်ရဈေတာပါ။ ကလေးကို ချော့သိပပြှီး ဧည့ခြန်းဘကြ ပြနလြာတော့ မသင်းက သူလည်း ညှောင်းကိုကန်လေို့ လကစြနဲ့ အနှိပခြံချင်ကြှောင်း ပြောဆိုနတောဗွို့။ ယောကျခထီးကလည်း နှိပလြကစြနဲ့ သမီးဖြစ်သူပါ တခါထည်း နှိပပြေးဖို့ တောင်းဆိုနတောပေါ့။

” ဟာ … ရပါတယ် … နောငကြှီးရယ် ”

ဆရာ ဦးကံသာက နှိပပြေးဖို့ ဝနမြလေးကြောင်းပြောတော့ မသင်းက အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းထဲ အနှိပမြခံရဲကြောင်း ကြုပတ်ို့ လငမြယားအိပခြန်းထဲ နှိပဖြို့ ထပပြှောနတောပဲ။ ဒါနဲ့ ကြုပတ်ို့အိပခြန်းထဲ ကုတငအြောကြ ဖြာတခပြခြင်းပြီး မသင်းက အနှိပခြံနတောပါ။ ကြုပကြ ကုတငပြေါြ သားလေးနဲ့ အတူမှေးရင်း မသင်းတို့ကို ကြည့်န်လေိုကတ်ယ်။

ယောကျခထီးကတော့ ဧည့ခြန်းနဲ့ကပလြကြြ သူ့အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားတာပါ။ သူ့အိပခြန်းနဲ့ ကပလြကြကြ ကြုပတ်ို့ အဝတစြားတွထညေ့တ်ဲ့ ဗီဒိုနဲ့ တခွား ပစ်စည်းအဟောင်းတွေ ထားပြီး အဲဒီအိပခြန်း အနောကကြမှ ကြုပတ်ို့ လငမြယား အိပခြန်းပေါ့။ အမှနကြတော့ မသင်းဆန်ဒအတိုင်း သူ့အဖနေဲ့ အိပခြန်းချင်ြးကပလြကြြ မနချင်ေလြို့ အခန်းခွားတဲ့ သဘောပါပဲ။

ဖြာပေါမြှာ မသင်းကို အခန်းပေါကဖြကြ ခွဆင်ေးထိုငခြိုင်းရင်း ဆရာဦးကံသာက မသင်းနောကကြ ဒူးထောကရြင်း ပုခုံးတွေ စနှိပပြေးနတောပါ။ ပုခုံးတွနှေိပရြင်း မသင်းခေါင်းအပေါခြှမ်းနဲ့ မေးဖြားကို နောကကြ ကိုငရြင်း ဘယည်ာ ခွိုးပေးနတော တဂွှတဂြွှတန်ဲ့ဗွို့။ မသင်းပါးစပကြလည်း ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယန်ဲ့ စနှိပပြေးကတည်းက အတောအြညှောင်းပြနပေေုံပါ။

တဈခုထူးခွားတာက မသင်းခါးလေး ကော့ကော့နတော။ သချောကြည့်တ်ော့မှ ဦးကံသာ ပုဆိုးထဲက ထောငထြှကန်တေဲ့အရာက ကြုပမြိန်းမ ကြောပြငကြို ထောကမြိနတောဗွ။ မသင်း လကမြခံရင် ရပြီပြောပြီး ရပခြိုင်းမှာပဲလဗွော။

ခဏကြာတော့ ဦးကံသာက ဒူးထောကန်ှပပြေးရင်းကနေ ဒူးတုတထြိုငပြှီး ကြောပြငတ်ှေ စနှိပပြေးနပေါပြီ ။ မသင်းက တအင်းအင်းနဲ့ ညည်းနတေုန်း ဦးကံသာလကကြ မသင်းခါးဆီ ရောကလြာတာပေါ့။ ထမိနအြပေါအြနားစနဲ့ အင်ျကြီအောကန်ားစကြား ပေါန်တေဲ့ အသားစိုငဖြှေးဖြေးလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ နှိပတ်ော့ မသင်းက ကုတငပြေါလြှဲနတေဲ့ ကြုပဘြကြ မသိမသာလေး လှည့ကြှည့န်တော။ ထမိနအြညိုရောငအြပါးလေးအောကကြ မသင်းဖငကြှီးက ကားထွကန်တေော့ ကြုပလြည်း ကြည့်ရြင်း ပေါငကြှားက ဆဈကနဲ ဖြစ်မိသှားရတယ်။

ဦးကံသာ လကကြ ခါးအောကြ ဖငသ်ားကြီးဆီ တခကြတ်ခကြရြောကတ်ိုင်း လကမြနဲ့ ဖိခွရင်ေး ကြုပဘြကြ လှည့ကြှည့တ်တသ်ေးတာဗွ။ သူတို့လှည့ကြှည့တ်ိုင်း ကြုပလြည်း မကြလြုံးမှိတထြားပြီး အိပခြငွယ်ောင် ဆောငန်လေိုကတ်ယ်။ အတောလြေးကြာတော့ ဦးကံသာဆီက စကားသံထွကပြေါလြာတယဗြွ။

” ကဲ … သမီး … ဆရာ့ဘကလြှည့ြ … ပကလြကလြှဲအိပလြိုကြ … ခန်ဓာကိုယရြှေ့ပိုင်း နှိပပြေးမလို့ ”

” ဟုတကြဲ့ ”

ကြုပမြိန်းမလည်း စကားသံဆုံးတော့ သူ့ကိုယလြုံးကို တပတလြှည့ပြှီး ဦးကံသာရှေ့ ပကလြကလြေး လှဲအိပန်တောပေါ့။ ဦးကံသာက ပထမ ကုတငဘြကကြို သူ့ကိုယလြုံးကပပြေးနတော နောကပျိုင်း သူ့ကိုယလြုံးနဲ့ ကုတငဘြောငတ်ိုကန်တေော့ နှိပရြတာ အဆငမြပြလေို့ ဟိုဘကရြှေ့ထိုငပြှီး နှိပန်တောပါ။

အစက ဦးကံသာကိုယလြုံးကြယန်တေော့ ကြုပလြည်း မသင်းကိုနှိပန်တော မမှငရြဘူးဗွ။ ဦးကံသာ ဟိုဘကရြှေ့နှိပမြှ ကြုပမြိန်းမပုံစံလေး ထင်းကနဲ မှငလြိုကရြတာ။ အင်ျကြီအပါးလေးအောကကြ စူထွကန်တေဲ့ နို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးက ခွှနထြှကန်ပြေီး ခါးအောကြ ပေါငဂြှတည့တ်ည့ြ ဖောင်းထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတရြာလေးကလည်း ထင်းနတောဗွ။ ထမိနကြ ဟောင်းနတေဲ့အပြင် ပါးလည်းပါးတော့ စောကပြတအြုံလေးကို ကပန်တောပါ။ ဦးကံသာက ဘေးကနေ ပုခုံးအခွကလြေးထဲ လကမြလေးဖိနှိပတ်ော့ မသင်းဆီက အ ကနဲ ခပတ်ိုးတိုး အသံလေးထွကလြာတာပေါ့။

ဦးကံသာက ခဏအောင့ခြံဖို့ပြောရင်း ဘယည်ာနှိပတ်ော့ မသင်းကိုယလြုံးလေး တုနလြာပြီး ခါးကော့တကလြာတာ။ ကြုပဖြှင့ြ မသင်းအနှိပခြံတာ ကြည့်ရြင်း လီးတောငန်ရတောဗွ။ ဖနောင့လြေး အားယူထောကရြင်း ကော့တကလြာတော့ ပေါငကြှားက စောကဖြုတကြို ကော့ပြသလို ဖြစ်နတောလဗွေ။

ကြုပတ်ငမြဟုတဘြူးဗွ ။ ဦးကံသာ ပုဆိုးအောကကြ ဟာကြီးကလည်း ဆကကြနဲ့ တုနတ်ုနန်တောဗွို့။ ခဏကြာတော့ ဦးကံသာ လကန်ှဈဖကကြ ကြုပမြိန်းမပေါငရြင်း တဖကဆြီ အုပကြိုငရြင်း ပေါငအြတွင်းကြောတွကေို ဖိဆှဲနတေော့တာ။ မသင်းဆီက အိကနဲ့ အိကနဲ့ ရှိုကသ်ံလေး ထွကလြာပြီး ကြုပဘြကကြို ခိုးကြည့်န်တယ်ေ။ ကြုပလြည်း သူ့မကြလြုံးမရောကခြင် အိပပြွောခြငွယ်ောင် ဆောငပြေးလိုကတ်ာပါ။ သူစိမ်းယောကြြားတဈယောကလြကကြ ကြုပမြိန်းမ စောကဖြုတန်ားထိ ရောကန်တောမို့ ဘာဆကဖြစ်မလဲ အတွေးက တရှိန်းရှိန်းနဲ့ဗွ။ ဦးကံသာကြည့်လြိုကတ်ော့လည်း ပေါငဂြှတွနှေိပရြင်း သူ့မကြလြုံးတွကေ မသင်းစောကပြတကြို အရသာခံကြည့်န်တောဗွို့။

” သမီး … ညာလကလြေး … ဆရာ့ပေါငပြေါြ ခဏတငလြိုကြ … ဒူးခေါင်းနဲ့ မလှတဘြူးနမှော ”

ပကလြကအြနထေားနဲ့ အနှိပခြံနတေဲ့ မသင်းညာဖကလြကကြို ဆရာဦးကံသာ ဒူးခေါင်းနဲ့ဖိမိသလို ဖြစ်နတောမို့ ဆရာက လှမ်းပြောနတော။ ပြောပြီးတာနဲ့ မသင်းပေါငဂြှနှိပန်တေဲ့ သူ့လကတ်ဖကကြို ခွာပြီး မသင်းညာဖကလြကကြို ဆှဲယူပြီး ဒူးကြေးထိုငထြားတဲ့ သူ့ပေါငပြေါြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ပေါငရြင်းကနေ ဒူးအထပန်ားထိ အသှားအပြန် ဆကန်ှိပပြေးနတောပေါ့။ မသင်း မကြလြုံးလေး စင်းလာပြီး ဆရာဦးကံသာ ပေါငပြေါတ်ငထြားတဲ့ ညာဖကလြကဖြမိုးကို မှောကခြပြဈတာပဲ။ ဦးကံသာ လကခြွောင်းတွကလေည်း ပေါငဂြှအရင်းနားရောကတ်ိုင်း လကမြလေး နှစ်ခုက ဖောင်းကြှနတေဲ့ ကြုပမြိန်းမအဖုတလြေးကို မထိတထိလေး ပြတပြေးနတယ်ေ။

မကြာပါဘူး။ ဆရာဦးကံသာ ပေါငကြှားက ထောငထြှကန်တေဲ့ အရာရဲ့ထိပပျိုင်းလေးကို ကြုပမြိန်းမလကကြလေးက အုပကြိုငလြိုကတ်ာဗွ။ ကြုပမြိန်းမ လကခြွောင်းတွကေ အဲဒီမာတနတ်နဟြာကြီးကို ပုဆိုးအပြငကြနေ ခပဖြှဖြ ညှဈခွရင်ေး စင်းနတေဲ့ မကြလြုံးတွကေ ကြုပမြကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်န်တောပေါ့။ ကြုပအြိပပြွောန်တယ်ေ ထငပြုံရတယဗြွ ။ ဦးကံသာ လကမြက ပေါငရြင်းရောကတ်ိုင်း အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲကို သိသိသာသာ ထိုးဆှနတော။ မသင်း လကတ်ဖကကြလည်း ဦးကံသာပေါငကြှားထဲ တလှုပလြှုပန်ဲ့ပေါ့။ ကြုပစြိတထြဲ နားမလညတ်ဲ့ ခံစားမှုတဈခုပေါလြာပြီး လီးကလည်း ခါတိုင်းထကြ တင်းနတောဗွ။ ဖြစ်နိုငရြင် ဆရာဦးကံသာကို ပြနခြိုင်းပြီး ကြုပမြိန်းမကို တကလြိုးပစ်ချင်မြိတယ်။

” သင်းသင်းရေ … သမီးတို့ နှိပတ်ာလည်း ကြာနပြေီ … နင့ယ်ောကြြားကို … ဆရာစားဖို့ လကဖြကရြညန်ဲ့ ပလာတာလေးဖြစ်ဖြစ် မုန့တ်ဈခုခုလောကြ ဝယခြိုင်းလိုကြဦး ၁၂ ကြောန်ပြေီ ”

ကြုပစြိတကြူးယဉန်တေုန်း အိပခြန်းလိုကကြာလေး ပြင့လြာပြီး ကြုပယ်ောကျခထီး စကားသံ ကြားလိုကရြတော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ရောကနေ ထပြီး လကဖြကရြညန်ဲ့ မုန့ြ ပြေးဝယပြေးရတာပေါ့။ လကဖြကရြညဆြိုငကြ မဝေးပါဘူး ဆိုငကြယန်ဲ့ ၁၀ မိနဈလောကြ မောင်းရင် ရောကပြါတယ်။ ဖြစ်ချင်တ်ော့ လကဖြကရြညဆြိုင် မရောကခြင် ဆိုငကြယ် ရှေ့ဘီးပေါကပြါလရေော။ ဥပုဒန်ေ့ဆိုတော့ ဘယဆြိုငမြှ မဖြင့ဘြူးဗွ။ ၅ မိနဈလောကြ တွန်းလာရင်း လထေိုးကြှတဖြာဆိုင် အသဈတဈခုတွေ့မှ အဆငပြှသှေားတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကြုပမြရောကခြင် ရှေ့မှာ ၃ စီးဗွ။ ဘီးဖာတာနှေးတော့ နာရီဝကြ ကြောကြွောလြောကမြှ ဆိုငကြယကြပြီးတာ။

လကဖြကရြညန်ဲ့ မုန့ြ ဝယပြှီးတော့ အိမအြမှနမြောင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။ အသှားအပြန် မိနဈ ၄၀ ကြောကြွောလြောကြ ကြာသှားတာပေါ့။ အိမရြောကတ်ော့ ဆရာဦးကံသာတောင် ပြနတ်ော့မလို့ဗွ ။ အိတတ်ှလှယေထြားပြီးပြီ အကြိုးကြောင်းပြောပြရင်း လကဖြကရြညန်ဲ့မုန့ြ ဇွတစြားခိုင်းလိုကရြတယ်။ ယောကျခထီး ဗဒငေတ်ှကခြပဲ ယူပြီး ကြုပမြိန်းမနှိပခြ မိတဖြစ်ဆှဖြစ်ေ မယူတော့ဘူး ပြောပြီးမှ စကဘြီးလေးနဲ့ ပြနသ်ှားတာဗွို့။

ခဏနတေော့ ယောကျခထီးလည်း သူ့အိပခြန်းထဲဝငန်ားတာနဲ့ ကြုပလြည်း ကြူပတ်ို့အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့လိုကတ်ာ။ ကုတငပြေါြ သားလေးဘေးမှာ ခွခွလေေေး အိပန်တေဲ့ မသင်းကို တွေ့လိုကရြတာပေါ့။ ခကြခြငွြးပဲ စိတတ်ှပြနေကြှှလာပြီး ထမိနအြောကန်ားစလေးကို ခါးပေါဆြှဲတငလြိုကတ်ယ်။ ညာဖကခြှထေောကဆြန့ထြားပြီး ဘယဖြကခြှထေောကကြှေးထားတဲ့ ကြုပမြိန်းမ ပေါငကြှားက စောကပြတကြ ခါတိုင်းထကြ ဖောင်းကြှစူထွကန်တောဗွ။ မသင်းက ခကြခြငွြး ထမိနစြကို ပြနဖြုံးပြီး ပငပြန်းလို့ နောကမြှ လိုးဖို့ ပြောရင်း ပြနအြိပန်တော။ ကြုပအြံံ့သှနတောပေါ့ ။

ခါတိုင်း အလုပန်ားရကဆြို ကြုပကြ စဖို့တောင် မလိုဘူး ။ သူ့ဘကကြပဲ ဦးဆောငပြှီး တနကေုနန်ီးပါး လိုးကြတာပါ။ အမှနအြတိုင်းဆို ကြုပလြည်း ခုန မှငလြိုကရြတဲ့ မသင်းစောကဖြုတကြို မသင်ျကာဘူးဗွ။ ကြုပတ်ို့ အိမထြောငကြခွါစ ကြုပလြိုးထားတဲ့အတိုင်းပဲ စောကပြတကြ ယောငကြားနတော။ ကြုပ် လကဖြကရြညသ်ှားဝယတ်ုန်း ဆိုငကြယဘြီးပေါကလြို့ လမ်းမှာ ကြာနတေဲ့ အခွိန် ဦးကံသာများ လိုးသှားတာလား တွေးမိနတောပေါ့။

စိတထြဲ သဝနတ်ိုမိသလို ဖြစ်ရပမယေ့ြ လကတ်ှေ့မမှငလြိုကတ်ော့ သိပမြခံစားရပါဘူး။ ဒါပမယေ့ြ သိချင်စြိတကြ တနေ့တခွား ပြင်းပြလာတာဗွို့။ မသင်းကိုမေးတော့လည်း မကြစြိမကြန်ှာပကြပြှီး ငှင်းနတောမို့ မမေးတော့ပါဘူး။ ၄ လလောကကြှမှ မထငမြှတပြဲ မေးတော့ မသင်းက ပြနပြှောပြပါတယ်။ သူ့ကို ခွင့လြှတပြေးဖို့ အိမထြောငရြေးမပျိုကြဲဖို့ ကတိတောင်းပြီးမှ ပြောပြတာပါ။

” ကတိပေးပါတယ် … မိန်းမရဲ့ … အိမထြောငရြေး မထိခိုကစြရပေါဘူး ”

” တကယန်ောြ … ကိုနောင် … မသင်းလည်း … မထငမြှတပြဲ … အထိတွေ့နောကြ သာယာခဲ့မိတာပါ ”

” အင်းပါ … နားလညပြါတယ် … မိန်းမရယ် ”

” အဲဒီနေ့က … ပထမဆုံးအကြိမပြေါ့ … ကိုနောင် ပြနမြလာခငလြေး … မသင်း ဦးကံသာကို … အလိုးခံမိတာပဲ ”

” ဟမ် … ပထမဆုံး အကြိမဆြိုတော့ … ဒုတိယ … တတိယ အကြိမမြွား ”

” အားလုံး … လေးကြိမ် တိတိပဲ … ကိုနောင် ”

ကြုပစြကားမဆုံးခင် မိန်းမက ကြုပဆြိုလိုတာကို ဖြတပြှောပစ်တာဗွ။

” ဟာ ”

” အထငသ်ေးသှားပြီမလား … မသင်းကို … အဟင့ဟြင့ြ ”

ကြုပရြဲ့ … ဟာ … ဆိုတဲ့စကားကြောင့ြ ကြုပမြိန်းမ ဝမ်းနည်းပြီး ငိုပါလရေောဗွာ။ ဒါနဲ့ အံ့သှစိတန်ဲ့ ဟာမိတာ ဖြစ်ကြောင်း ပြနရြှင်းပြရသေးတာ။ အငိုတိတမြှ သူ့ဇာတလြမ်းကို ထပပြှောပြတာဗွို့။ ကြုပလြည်း အသာငှိမပြှီး နားထောငန်ရတောပေါ့။

” ကိုနောငကြ … ဘာကို … အံ့သှတာလဲ ”

” ပြောရင် … စိတမြခုရဘူးနောြ … မိန်းမ ”

” မခုပါဘူး … ဒီနေ့ … အကုနလြုံး အမှနတ်ိုင်းပြောပြမှာမို့ … သိချင်တ်ာမေးပါ ”

” ဒီလိုကြ မိန်းမရ … အသကရြှယကြလည်း ဖအလေောကကြှီး … ရုပရြညကြလည်း သာမနလြေ … မိန်းမက ဘာကို ကြည့်ကြှိုကတ်ာလဲ … နားမလညလြို့ပါ ”

” အစထဲက … ပြောပြီးသားလေ … အထိအတွေ့ပါဆို … ဦးကံသာက … ကိုနောင့ထြကြ … အပြုစု အယုယ သာတာရယ် … ပြီးတော့ … အောကကြဟာကလည်း … ကိုနောင့ထြကြ ထွားပြီး ကြာကြာလေး လုပန်ိုငတ်ယလြေ ”

” အပြုစု အယုယ … ဆိုတာက ”

” အာ … အဲဒါ … ဟို ဟို … ဟိုဟာလေ ”

” ပြောပါ … မိန်းမရယ် ”

ကြူပလြည်း မကြန်ှာလေးရဲနတေဲ့ မိန်းမကို ဆှဲဖကရြင်း ဆကပြှောခိုင်းလိုကတ်ာ။

” အင်းပါ … အစကနေ ပြောပြပါ့မယ် ”

…………………………………………………………….

နောငန်ောငတ်ဈယောကြ လကဖြကရြညသ်ှားဝယစြဉြ အဖဖြစ်ေသူ ဦးမွိုးမှင့မြှာ သမီးဖြစ်သူဘေးနား ခဏထိုငန်သေေး၏။ ဦးမွိုးမှင့ရြှိခွိန် ဦးကံသာမှာ ပုံမှနပြဲနှိပပြေးရင်း ဦးမွိုးမှင့ြ အခန်းပြငထြှကတ်ော့မှ မသင်းအား ဝမ်းလွားမှောကခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ခွသလေုံးကနေ ပေါငရြင်းထိ နှိပပြေးရင်း ပေါငရြင်းနား ရောကတ်ော့ မသင်းထမိနလြေး အပေါကြို လိပတ်ငပြဈတော့၏။

သင်းသင်းစိုး တဈယောကြ သူစိမ်းယောကြြားရှေ့ ဖငကြှီးက အပြောငသ်ားပေါန်ပြေီမို့ ခငပြှန်းဖြစ်သူနောငန်ောင် ပြနလြာရငဆြိုတဲ့အတွေး အဖေ နောကတ်ခေါကပြှနဝြငလြာရင် ဆိုတဲ့အတွေး … အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ စိတထြဲ ရှုတထြှေးနမေိပြနသ်ည်။ တွဝနေရေောက အသိစိတဝြငပြှီး ကုန်းထတော့ ဦးကံသာက ရိပမြိပုံနှင့ြ ခကြခြငွြး မသင်းပေါငရြင်းနား တကခြှပစ်လိုကြ၏။

ခကြခြငွြးပဲ သင်းသင်းစိုးဖငကြှားထဲ ခပန်ှေးနှေးဟာကြီး ထိကပန်ပြေီး လှည့ကြှည့တ်ော့ ဦးကံသာက သူ့ပုဆိုးကို ဒူးဆဈထိဖုံးထားကာ အပြငကြ လူဝငလြာရငလြည်း ဦးမွိုးမှင့ကြို ခွပြီးနှိပပြေးတဲ့ ပုံစံမွိုးပဲ မှငရြတော့မည်။ ငှင်းဆနခြှင်းနဲ့ သာယာခွင်း တပျိုငထြဲ ခံစားမိရင်း စိတန်ှဈခွဖြစ်နတေုန်း သူမ စောကပြတလြေးထဲ ဦးကံသာ ဒဈကြီး တိုးဝငလြာတော့သည်။ စဝငဝြငခြငွြး ကငွကြနဲဖြစ်ပြီး နာပမယေ့ြ အသံမထွကရြဲခဲ့ပေ။ အဖဖြစ်ေသူကြားသှားရင် အရှကကြှဲပြီဆိုတဲ့ ခံစားခကြကြ တိုးဝငလြာခဲ့ရ၏။

အစပိုင်း နာကငွပြမယေ့ြ တဖြည်းဖြည်း အရသာက ကောင်းလာသဖြင့ြ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် မှနမြှနပြှီး ပြီးရောဆိုပြီး ငှိမန်မေိသည်။ ဦးကံသာကလည်း သင်းသင်းစိုး ငှိမသ်ှားသညန်ှင့ြ ခပပြှင်းပြင်းလေး ကြိတဆြောင့ပြဈ၏။ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အရသာမို့ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ အရငပြှီးသှားရင်း ခဏနမှေ သူမစောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ့ ခံစားရကာ ဦးကံသာ ပြီးမှန်း ရိပမြိလိုကတ်ော့သည်။

……………………………

” သူက … တဈခါပဲ … လုပသ်ှားတာပေါ့ ”

” အင်း … တဈခါထဲပဲ လုပတ်ာပါ … ဒါပမယေ့ြ … သူ့ဟာက ထွားလို့ … မသင်း ရသှေားဆေးတော့ … အောကကြဟာ ယောငန်တော မှငလြိုကရြတာ … ကိုနောင် ပြနလြာတော့ တကယကြို အောကကြ မခံနိုငတ်ော့တာ ကြိန်းနတောပေါ့ ”

” နောကတ်ဈကြိမကြရော ”

” နောကတ်ဈခါက … အဖလည်ေး ရပကြှကကြထိနကြိဈစနဲ့ … လှူဖို့ကြောင်းရှာတော့ ၂ ညအိပ် ၃ ရကခြရီး ထွကတ်ာလေ … ကိုနောငကြလည်း မနကတ်ည်းက အလုပသ်ှားတာဆိုတော့ …အိမမြှာ မသင်းနဲ့ သားလေးပဲ … ရှိတာပေါ့ … နေ့ခင်းဘကြ သားလေးအိပတ်ော့ မသင်းလည်း ထမင်းစားပြီး အိမရြှေ့ဘုံပိုငမြှ အဝတလြွှောတ်ုန်း ဆရာဦးကံသာ ရောကလြာတာပေါ့ ”

” ဪ ”

” မသင်းလည်း … မကြန်ှာပူပူနဲ့ … အဖေ မရှိသေးကြောင်း ပြောပြလိုကတ်ယ် … ဦးကံသာက … တံခါးကို သူ့ဘာသာဖြင့ပြှီး စကဘြီးကို အိမထြဲသှင်းထားလိုကတ်ယ် … ပြီးတော့ မသင်းဘေးနား လာထိုင်းရင်း … ကိုနောင် ဘယခြွိနပြှနလြာတတလြဲ မေးတော့တာပဲ ”

” အင်း ”

ကြုပလြည်း မိန်းမဖြစ်သူ ပြောကောင်းအောင် အင်းအဲ ထောကပြေးတာပေါ့။

” မသင်းလည်း ညနစေောင်းမှ ပြနလြာတယလြို့ အမှနအြတိုင်း ပြောမိလိုကတ်ာ … ခကြခြငွြးပဲ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး အဝတလြွှောန်တေဲ့ မသင်းထမီအောကန်ားစထဲ သူ့လကကြ ရောကလြာတော့တာပဲ … အထဲက ဟာကို နိုကကြလိရင်း ကနွလြကတ်ဖကကြ … သူ့ပုဆိုး အောကန်ားစကို မပြီး ပြနတောပေါ့ ”

မသင်းက ကြုပဖြှတမြေးတာတွေ ပြနဖြှရင်ေး သူနဲ့ဦးကံသာတို့အကြောင်း ဆကပြှောပြပါတယ်။

……………………………

” အိုရျ … မပြပါနဲ့ ”

” ကြည့်ပြါ … သင်းသင်းရဲ့ … ဟိုနေ့က သင်းသင်း စောကပြတလြေးထဲ ဝငထြားတဲ့ လီးကြီးလေ ”

ဦးကံသာတဈယောကြ ပေါငကြှားမှ လီးအားပြနစဉြေ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ မကြန်ှာလေးရဲနတေော့၏။

” ဟင့အြင် … အိမအြပြငမြှာ … ဖြတသ်ှားဖြတလြာ လူတွနေဲ့ ”

” ဒါဆို … အိမထြဲသှားရအောငလြေ … ဆရာက သင်းသင်းကို တွေ့ချင်လြို့ … အဝေးကြီးက လာရတာပါ ”

ဦးကံသာစကား ဆုံးသညန်ှင့ြ သင်းသင်းစိုး တဈယောကြ အိမရြှေ့လူမှငမြှာ စိုးသဖြင့ြ အိမထြဲပြေးဝငလြာမိသည်။ ရငတ်ှေ တဒုန်းဒုန်း ခုနကြာ ဧညခြန်းစားပြဲခုံနား မတတ်ပရြပန်မေိသည်။ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ဖငသ်ားကြီးများမှာ ရစေိုထမိနအြောကတ်ှင် ကော့ထွကန်ပြန်ေ၏။ သူမလကလြေးအား ဆှဲကာ ဦးကံသာမှ ဧည့ခြန်းမှောကဖြကထြောင့ထြဲ ဆှဲခေါခြဲ့သည်။ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နသေော သင်းသင်းစိုး ထမိနအြား ဆှဲခွှတကြာ ပေါငန်ှဈဖကအြား ဖြဲရပခြိုင်းထား၏။ ရစေိုနသေော ဖငကြှီးအား ဆုပန်ယကြာ ဖငကြှားလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ဖြှဲရင်း ဖငဝြလေးအား လွှာဖြင့ြ ထိုးဆှလိုကသ်ည်။

” အို့ … အမေ့ ”

တသကန်ဲ့တကိုယ် ဖငအြား အလကြမြခံဘူးခဲ့ပေ ။ လငဖြစ်သူ နောငန်ောငတ်ောင် စိတတ်အားကြှခွိနမြှ စောကပြတအြား လကြပြေးဖူးသည်။ ဖငဝြလေးထဲ လွှာနှေးနှေးကြီးမှာ အထကအြောကြ ကစားလိုကြ လွှာဖြားအား စုခွှန်၍ သှင်းလိုကြ နောကပျိုင်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပသ်လို ဖငဝြအား တေ့စုပခြံရကာ သင်းသင်းစိုး ခါးလေးကော့တကလြာပြီး အနီးရှိ အိမထြရံအား လကထြောကထြားရတော့၏။ ခဏအကြာတွင် ပေါငတ်နမြွား တုနလြာကာ စောကပြတလြေးထဲမှ စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာရင်း ပေါငအြတွင်းသားများမှ ခွဖြေားထိ စီးကလွာခဲ့သည်။ စောကရြညမြွား ကုနမြှ လှည့ကြှည့ရြာ သူမနောကကြွောဘကတ်ှင် မတတ်ပရြပအြနထေားဖြင့ြ ပုဆိုးအား ခွရင်ေးပုံထားသော ဦးကံသာအား တွေ့လိုကရြ၏။

” ဟင် … အကြီးကြီးပဲ ”

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ဦးကံသာပေါငကြှားမှ ဆကကြနဲ့ ဆကကြနဲ့ တုနန်သေော လီးကြီးအား ကြည့်ရြင်း မကြလြုံးလေးပြူးနမေိသည်။ ပထမတကြိမ် သူမက မှောကယ်ကအြနထေားမို့ အပေါမြှခွလိုးသော ဦးကံသာလီးမှာ လငဖြစ်သူ နောငန်ောင့လြီးထကြ ကြီးမှန်း ရိပမြိပမယေ့ြ သချောမမှငလြိုကရြပေ။

” ကိုငကြှည့လြေ … သင်းသင်း ”

” ဟင့အြင် ”

” ရော့လေ … မကြောကပြါနဲ့ … သင်းသင်း စောကပြတလြေးထဲ ဝငဖြူးပြီးသားကို ”

ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုး လကအြား ဆှဲကာ ထောငမြတန်သေော သူ၏ လီးပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ ကြောင်၍ ဦးကံသာ လီးကြီးအား အုပကြိုငထြားမိတော့သည်။ သူစိမ်းယောကြြားရှေ့ ထမိနမြပါပဲ မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားဖြင့ြ လီးအားကိုငမြိသဖြင့ြ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြန်၏။ ထိုစဉြ ဦးကံသာမှာ ခန်ဓာကိုယအြား ရှေ့တိုးကပရြင်း သင်းသင်းစိုး နို့အုံများအား ညှဈခွပေေးနသည်ေ။ ထိုနောက့ြ သူမအင်ျကြီနှင့ြ ဘောလြီ ခွှတကြာ နို့စို့ခံရင်း ဦးကံသာ လီးအား အလိုအလွောကြ ပြနလြညပြှတသ်ပ် ပေးနမေိသည်။ လငဖြစ်သူ လီးထကြ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော လီးအား တဈကြိမတ်ည်းနှင့ြ စွဲလမ်းနှစ်ခွိုကြ သှားတော့၏။

ဦးကံသာမှာ နို့သီးခေါင်းလေးအား ခဲရင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားဖြင့ြ ကိုယလြုံးချင်ြး ဆှဲကပပြဈသည်။ လီးထိပမြှာ သင်းသင်းစိုး ဆီးခုံးအား ထောကမြိပြီး သူမစောကပြတလြေးထဲ ဆဈကနဲ့ ခံစားလိုကရြပြန်၏။ သူမဖငကြှီးများ ဆုပန်ယပြေးစဉြ ခါးလေးကော့ကာ ဦးကံသာလီးအား အောကသ်ို့နိမ့ြ၍ စောကပြတကြှားထဲ ညှပထြားလိုကသ်ည်။ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ကာမစိတမြွား ထကြှလာကာ ဦးကံသာလီးအား ခပတ်င်းတင်းညှပရြင်း ဆီးခုံးချင်ြးကပန်အေောင် ကော့ထိုးနေ၏။ ဦးကံသာ၏ အပြတအြသပ် အယုအယများအောကြ စီးမွောကာ တအီးအီး ညည်းငှူနတေော့သည်။

” ဆရာ့ လီးကြီး … ကြိုကလြား သင်းသင်း ”

” အင်း … ကြိုကတ်ယ် ”

” ညည်းယောကြြားလီးနဲ့ ဆရာ့လီး ဘယသ်ူက ကြီးလဲ ”

” ဆရာက ကြီးတာပါ … ကြာလည်း ကြာကြာ လုပန်ိုငပြါတယ် ”

” ဘာကြာတာလဲ ကြဲ့ … ဆရာ့ သချော ပြောပြပါဦး ”

” ဟို ဟို … ဟိုဟာ လုပတ်ာပါ ”

” ဘယဟြာ … လုပတ်ာလဲ ”

ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းအား အရှကကြုနလြာစရန်ေ ရမျမကကြှှသော မေးခွန်းများ တရစပ် မေးနပြန်ေ၏။

” လိုး … လိုး … လိုးတာပြောတာပါ … ဆရာ ”

” ခုန … သင်းသင်း ဖငပြေါကထြဲ လကြပြေးတော့ … ခံလို့ကောင်းလား ”

” ရှီးးးးးးး …… ကြှတ် …… ဟုတ် …… တအားကို ကောင်းတာပဲ ဆရာ ”

” အဲဒါမွိုး … သင်းသင်း … စောကပြတလြေးကို ဖြဲလကြပြေးမယ် ဆိုရငရြော ”

” အာ … ဆရာ ”

သင်းသင်း ကိုယလြုံးလေးတုနလြာကာ မကြလြုံးလေးဖြင့ရြင်း ဦးကံသာ မကြန်ှာအား စိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ ဦးကံသာမှာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကထြိုငခြကြာ သင်းသင်းစိုး ပေါငဂြှအား မကြန်ှာအပပြဈတော့သည်။ သင်းသင်းစိုးမှာ ပေါငတ်နမြွား အနည်းငယဖြှဲကာ စောကဖြုတန်ှင့ြ ဦးကံသာမကြန်ှာအား ကပပြေးလိုကြ၏။ ဦးကံသာ၏ လွှာစွမ်းအောကြ တကိုယလြုံး တွန့လြိမန်ကော ဦးကံသာမကြန်ှာအား တွန်းထုတရြင်း အသကဝြအောင် ရှူနလေိုကတ်ော့သည်။ ထိုစဉြ ဦးကံသာမှ ထရပရြင်း သူမမကြန်ှာနားလေး တစုံတခု တောင်းဆိုဟနဖြှင့ြ ကပပြှောနေ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ တွဝမေနေပေဲ ခကြခြငွြး ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကသ်ည်။ သူမမကြန်ှာရှေ့ ထောငမြတန်သေော ဦးကံသာလီးကြီးအား စူးစိုကကြှည့ရြင်း ဒဈဖူးအား ဆှဲစုပပြေး၏။

” ပြှတ် ပြှတ် … ပြှတ် ”

” အားပါး … ကောင်းတာ သင်းသင်းရယ် … စုပစြုပ် ”

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ လငဖြစ်သူအား တခါတလမှေ လုပပြေးသော အရာအား ဦးကံသာအား ကြကြနေပေန်ပ် ပေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဒဈဖူးအားစုပသ်ညန်ှင့ြ လီးထိပမြှထွကသ်ော ညှီစို့စို့ အနံ့လေးကြောင့ြ သူမစိတမြွား ထကြှကာ အားရပါးရ စုပပြေးနေ၏။ ဒဈဖူးအားစုပရြင်း ဒဈအောကြ မေးသိုင်းကြိုးနရောလေးအား လွှာဖြင့ဆြှကာ လီးအရင်းထိ လွှာဖြင့ြ လကြပြေးလိုကသ်ည်။ ဦးကံသာသငပြေးသည့အြတိုင်း လီးအား လကြလြိုကြ စုပလြိုကဖြှင့ြ စိတပြါလကပြါ လုပပြေးနေ၏။ လီးစုပရြင်း သူမလကလြေးတဖကမြှာ လီးအရင်းအောကဖြကမြှ လဥနှစ်လုံးအား ညှဈခွပေေးသဖြင့ြ ဦးကံသာတဈယောကြ အကြိုကတ်ှေ့နမေိသည်။ လီးထိပအြပေါကလြေးအား လွှာဖြားနှင့ြ ထိုးဆှတိုင်း တကိုယလြုံးအီဆိမ့ကြာ သင်းသင်းစိုး ပါးစပလြေးအား ရသလောကြ လီးအားသှင်း၍ လိုးမိသေး၏။ ခဏအကြာတွင် ဦးကံသာမှ သင်းသင်းစိုး ပါးစပထြဲမှ လီးအား ထုတ်၍ လိုးဖို့ ပြောဆိုလိုကသ်ည်။

” သင်းသင်း … ဆရာတို့ လိုးကြစို့ … ကြာရင် ပါးစပထြဲ ပြီးသှားလိမ့မြယ် ”

” လိုးလေ … အိပခြန်းထဲ လိုးမလား … ဒီမှာပဲ လိုးမလား ”

” အထဲသှားလိုးမယလြေ ”

” အဲဒါဆို … လာလေ ”

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ဦးကံသာပေါငကြှားမှ လီးကြီးအား ပြောကကြှယသ်ှားမှာစိုးသည့အြလား လကဖြှင့ဆြုပကြိုငကြာ အိပခြန်းထဲ ခေါလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြှနလြှဲကာ ပေါငတ်နမြွား ဖြဲရင်း ကုတငအြောကြ မတတ်ပရြပန်သေော ဦးကံသာပေါငကြှားမှ လီးကြီးအား စူးစိုကကြှည့န်တေော့၏။

” ဆရာ … လုပတ်ော့လေ ”

” ဘာလုပရြမှာလဲ … သင်းသင်းရယ် ”

” လိုးရမှာလေ … ဟောဒီစောကပြတလြေးထဲ လီးကြီးသှင်းပြီး လိုးပေးရမှာ … ရပြီလား … ဟှန့ြ ”

ပေါငကြှားလေးထဲ လကည်ိုးထိုးကာ ပြောဆိုနသေော သင်းသင်းစိုး ကိုယလြုံးပေါသ်ို့ ဦးကံသာ မှောကခြလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စောကခြေါင်းပေါကလြေးအား ဒဈဖြင့တ်ေ့ကာ ခါးအားဖြင့ြ ဖိခလွိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုး ခေါင်းလေး မော့တကလြာကာ ပါးစပမြှ တအားအား အောဟြဈနပြန်ေ၏။

” ဗစွြ … အ …… ဗစွဗြစွြ …… အမလေးးးး … ကြှတကြွှတ် ”

ဦးကံသာလီးကြီးမှာ သင်းသင်းစိုး စောကပြတလြေးထဲ တရဈချင်ြး တိုးဝငသ်ှားတော့သည်။ ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုး နို့အုံများ ဆှဲစို့ကာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မှောကယ်ကအြနထေားဖြင့ြ ဖိဖိလိုးနေ၏။ တခါခံဖူးပြီးသားမို့ သင်းသင်းစိုး တဈယောကြ အံကြိတကြာ ကောင်းလာမည့ြ အခွိနအြား စောင့န်မေိသည်။ ခဏအကြာတွင် လီးအဝငအြထွကအြား သချောမှတရြင်း ဦးကံသာလီးကြီး အဝငတ်ှင် သူမခါးလေးကော့ကာ ပင့ခြံလိုကြ၏။

” ရှီးးးးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာရယ် … မှနမြှနလြေး လိုးပေးပါ့လား ”

သင်းသင်းစိုး စကားအဆုံး ဦးကံသာတဈယောကြ မနားတမ်း ခပကြှမ်းကြမ်း ပစ်လိုးတော့သည်။ လီးအဖြားထိထုတကြာ အရင်းထိ ပြနဆြောင့သ်ဖြင့ြ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ကော့ပြံနရသေည်။ လီးကြီးအား စောကခြေါင်း အတွင်းသားများနှင့ြ ညှဈရင်း စောကရြညမြွား ပန်းထွကကြုန်၏။ ဦးကံသာ ကြောပြငအြားဖကကြာ ဆီးခုံးချင်ြးကပန်အေောင် ကော့ထိုးရင်း တအီးအီး ညည်းရင်း အထွဋထြိပရြောကရြှိခဲ့သည်။

ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုး အမောဖြသညေကြို ခဏစောင့ပြှီး သူအပြီးလိုးရန် လေးဘကကြုန်းခိုင်းလိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာလည်း ဦးကံသာပြောသမွှ အဆင့သ်င့ြ လိုကလြုပပြေးနမေိသည်။ အခုလည်း ပကလြကအြနထေားမှ ကုန်းထကာ ဦးကံသာရှေ့ လေးဘကကြုန်းပေးလိုကြ၏။ သူမပေါငကြှားမှ ပြူးထွကန်သေော စောကပြတအြား ကြည့်ကြာ ဦးကံသာ ရမျမကစြိတမြွား ထိန်းမရသိမ်းမရ ဖြစ်လာရသည်။ သင်းသင်းစိုး ဖငကြှီးနောကမြှ ဒူးထောကန်ရောယူကာ လီးအား အရင်းမှ ကိုငရြင်း စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းထဲ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲပစ်၏။ ပူပူနှေးနှေး အလိုးခံထားသော သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ခါးလေးခွကကြာ ဖငအြား ရသလောကြ ထောငပြေးနသည်ေ။

ခဏအကြာတွင် ဦးကံသာတဈယောကြ သင်းသင်းစိုးခါးအား စုံကိုငကြာ မေးကြောများထောငအြောင် မနားတမ်း ပစ်လိုးတော့၏။ လီးအရင်းထိ ဝငသ်ဖြင့ြ လီးထိပမြှ သားအိမဝြလေးအား ဆောင့မြိတိုင်း စောကပြတတ်အုံလုံး ကငွတ်ကကြာ အီဆိမ့အြောင် ခံစားနရသေည်။ အခုလို လေးဖကထြောကြ အလိုးခံရသညမြှာ ပိုပြီးကောင်းကြောင်း ခံစားသိရှိလိုကရြပြနသ်ည်။

ဦးကံသာ၏ မီးပြင့မြတတလြိုးခကြမြွားအား ပြနလြညတ်ုံ့ပြနရြင်း ဦးကံသာနှင့အြတူ အထွဋထြိပရြောကကြာ တတိယအခွီ ပြီးဆုံးသှားခဲ့၏။ ဦးကံသာမှာ ပြီးသညန်ှင့ြ သင်းသင်းစိုး စောကပြတလြေးအား ပြောငစြငအြောင် လကြပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ လငဖြစ်သူထကြ အစစ အရာရာ သာလှနသ်ော ဦးကံသာအား စွဲလမ်းနှစ်ခွိုကကြာ ပြနခြါနီးထိ လီးကြီးအား မလှတတ်မ်း ပြတသ်ပဆြုပကြိုငထြားလိုကြ၏။

……………………………

ကြုပလြည်း မိန်းမဖြစ်သူ မသင်းစကားပြောအပြီး မနနေိုငတ်ာနဲ့ ဂွင်းထုပစ်ရသေးတယ်။ မသင်းက ကြုပရြငခြှငထြဲကနပေဲ ကြုပလြကကြို ဖယရြင်း သူ့လကလြေးနဲ့ ထုပေးတာဗွို့။ လရညထြှကတ်ော့ လီးထိပကြို ဆှဲစုပပြှီး လရညတ်ှေ တဂွတဂြှတ် မွိုခပြဈတာ။

” ဟင် … မသင်း … လရညတ်ှေ … မွိုပစ်တာလား ”

” အင်းလေ … ဦးကံသာ … လရညတ်ှတေောင် မွိုသေးတာပဲ … ကိုနောငကြ မသင်းယောကြြားပဲ ”

” အောြ … ဦးကံသာက သငပြေးတာပဲပေါ့ ”

” အင်း … အဲဒါက … တတိယ အကြိမပြေါ့ ”

………………………………………………………..

ဦးကံသာနှင့ြ ဒုတိယအကြိမ် လိုးပြီးကတည်းက သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ လငဖြစ်သူ နောငန်ောင် နှင့ြ လိုးတိုင်း ဆန်ဒများ မပြည့ဝြတော့ပေ။ နောငန်ောငမြှာ ထမိနလြှနပြှီး လိုးကာ လရညထြှကသ်ညန်ှင့ြ ထိုးအိပသ်ှားတော့၏။ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ကာမဆန်ဒများ မပြည့ဝြပဲ ရမျမကစြိတကြ အမြဲတောကလြောငန်သည်ေ။

အိမရြှေ့ စကဘြီးဖြင့ြ ဦးကံသာများ လာမလား မွှောန်သညေမြှာ ၁ လ ကြောြ ကြာခဲ့လပြေီ ။ အရိပအြရောငတ်ောင် မမှငရြခွေ။ နောကဆြုံး ဖခငဖြစ်သူ ဦးမွိုးမှင့သ်ူငယခြငွြး ဦးလှမောငထြံ ဦးကံသာ လိပစြာ စုံစမ်းပြီး လိုကသ်ှားတော့သည်။ လိုင်းကားစီးကာ ဂိတဆြုံးရောကမြှ ဆိုငကြယတ်ကျကစီငှားပြီး ဦးကံသာ အိမသ်ို့ ရောကရြှိခဲ့သည်။ သူမစရောကစြဉြ ဗဒငေလြာရောကြ မေးမှန်းကြသော ဧည့သ်ည် ၂ ဦးအား စောင့ြ၍ သူမအလှည့မြှ ဝငသ်ှားလိုကြ၏။

” ဟင် … သင်းသင်း ”

” ဆရာ ”

နှစ်ဦးသားစိုကကြှည့ကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားလိုကကြှသည်။ ထို့နောကြ ဦးကံသာမှာ အိမဝြင်းတံခါး ပိတရြင်း သင်းသင်းစိုးအား နောကဖြေး အိပခြန်းထဲ ခေါလြာခဲ့သည်။ ဦးကံသာအိမမြှာ ပေ ၂၀ ပေ ၄၀ မှအကေယွအြား ဝင်းပြည့ခြှံပြည့ြ အိမဆြောကထြား၍ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းနှင့ြ ဗဒငေဟြောခန်းအား ပူးတွဲထားကာ နောကထြဲ၌ အိပခြန်း တဈခန်းသာ ပါရှိသည်။ အိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ သင်းသင်းစိုးမှာ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ပေ။ သူမစွဲလမ်းနှစ်ခွိုကကြမြိသော ဦးကံသာလီးကြီးအား တရှုံ့ရှုံ့ဖြင့န်မ်းရင်း ကာမမီးများ တောကလြောငန်ရှောသည်။

” အင့ျ … ပြှတ် … ပြှတ် ”

ဦးကံသာမှာ ကုတငပြေါခြှတွေဲလောင်း ခထွိုငလြကြြ သူ့ပေါငကြှားထဲ ဒူးတုတထြိုငကြာ ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးအား အငမ်းမရ နမ်းနသေော သင်းသင်းစိုးအား ခေါင်းလေးပြတသ်ပပြေးနလေိုကြ၏။

” ဒီကို … ဘာလာလုပတ်ာလဲ … သင်းသင်း ”

” အာ … အလိုးခံဖို့လာတာ … အလိုးလာခံတာလေ ”

” ဘယဟြာနဲ့ ခံမှာလဲ ”

” ဟောဒီ … စောကပြတန်ဲ့လေ ”

ဦးကံသာ စကားအဆုံး သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ထရပကြာ ထမိနခြွှတခြလွိုကသ်ည်။ အရငထြဲက အတွင်းခံမဝတတ်တသ်ူမို့ ပေါငကြှားတည့တ်ည့မြှ စောကမြှှေးပါးပါးဖြင့ြ ဖုံးထားသော စောကပြတလြေးက ပေါထြှကလြာ၏။ ဦးကံသာနှင့ြ ညဈတီးညဈပတပြှောရင်း လိုးသည့အြရသာလည်း စွဲလမ်းမိနသည်ေ။ သူမကိုယတ်ိုင် ဦးဆောငကြာ ညဈတီးညဈပတပြှောရင်း သူမပေါငကြှားအား ကြည့်န်သေော ဦးကံသာ မကြန်ှာအား စောကဖြုတဖြှင့ြ ဆှဲကပပြဈ၏။

” ကြည့်မြနနေဲ့ … ရော့ … သင်းသင်း စောကပြတကြို လကြပြေး ”

” လကြပြေးမှာပေါ့ … ပြီးမှ မရတော့ပါဘူး … မှနမြှနလြိုးပေးပါတော့လို့ … မအောကြှေး ”

” ဒါကတော့ … လကြပြေးတဲ့ပေါြ မူတညမြှာပဲ … တအား.. ယားလာရငတ်ော့ … လီးကြီးနဲ့ ခပကြှမ်းကြမ်း လိုးပေးပေါ့ ”

ဦးကံသာမှာ သင်းသင်း စောကပြတအြား လကြရြင်း ကုတငပြေါြ ဖငပြှနခြေါင်းပြန် မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားဖြစ်အောင် ပြေ့တငလြိုကသ်ည်။ ကုတငပြေါရြောကသ်ညန်ှင့ြ သင်းသင်းမှာလည်း ဦးကံသာပေါငကြှားမှ လီးအား ပုဆိုးဆှဲခွှတကြာ မကမြကမြောမော စုပပြေးနေ၏။ လီးအရညပြှားအား ဒဈကြီးပေါအြောငဖြှဲကာ ကားထွကလြာသော ဒဈဖူးအား ဆှဲစုပပြဈသည်။ လီးထိပအြားငုံရင်း လကတ်ဈဖကကြ ဂွင်းထုပေးရာ ဦးကံသာတဈယောကြ တအီးအီး ညည်းနရေ၏။

” ရှီးးးးးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ … သင်းသင်းရယ် ”

သင်းသင်း ပါးစပအြား အလိုငသ်င့လြိုးရင်း စောကပြတလြေးအား အပြားလိုကြ ပင့လြကြပြေးပြီး အစိလေးအား ဆှဲစုပပြဈသည်။ သင်းသင်းမှာလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဘေးတဈစောင်းအနထေားဖြင့ြ ဦးကံမကြန်ှာအား ခွကာ စောကဖြုတန်ှင့ြ ပါးစပအြား ကပပြေးလိုကြ၏။ သူမပါးစပထြဲ ဝငရြောကလြာသော လီးအား အလိုကသ်င့မြွိုရင်း ဦးကံသာမကြန်ှာအနံ့ စောကပြတဖြှင့ြ ပြတဆြှဲနပြနေသ်ည်။ ဦးကံသာမှာလည်း စောကခြေါင်းအား လွှာထိုးကလိရင်း ဖငပြေါကလြေးအား လွှာထိပဖြှင့ြ ဆှပေးလိုကြ၏။

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ကာမဆန်ဒများ ဆာလောငန်ရော ဖငရြော အဖုတရြော တပျိုငထြဲ လကြခြံရသဖြင့ြ စောကရြညမြွား ပန်းထွကခြဲ့သည်။ ဦးကံသာတဈယောကြ စောကရြညပြန်းထွကန်သေော စောကခြေါင်းပေါကအြား ပါးစပဖြှင့ြ တေ့စုပပြဈ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ စောကရြညကြုနမြှ ဦးကံသာပါးစပအြား သူမစောကပြတလြေးဖြင့ြ ဖိပြတရြင်း လီးထိပအြား ခပဆြကဆြကလြေး ကိုကပြေးလိုကသ်ည်။ ဦးကံသာ ပေါငတ်နမြွား ဆကကြနဲ့တုနလြာကာ လီးတနတ်လွှောကြ ကငွတ်ကသ်ှား၏။ သင်းသင်းစိုး ပါးစပအြား ခပဖြှည်းဖြည်းလိုးရင်း လရညမြွားပန်းထည့ပြဈတော့သည်။

သင်းသင်းစိုးမှာ ပါးစပထြဲဝငလြာသော ညှီစို့စို့လရညမြွားကြောင့ြ ခေါင်းလေးနောကလြှနရြာ ဦးကံသာမှ ခေါင်းအားဖမ်းကိုငရြင်း လီးအား ရသလောကြ ထိုးထည့်လိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုးအား လရညမြွားကုနစြငအြောင် မွိုခခွိုင်းပြီးမှ လီးအား ပါးစပမြှ ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ခဏအနားယူကာ စောကရြညမြွားရှှဲနှစ်နသေော သင်းသင်းစိုး စောကပြတအြား ဦးကံသာမှ ပြတခြွနသေလေို လရညထြှကပြှီးခါစ ဦးကံသာလီးကြီးအား သင်းသင်းစိုးမှ ဂွငထြုပေးနတေော့သည်။ နှစ်ဦးသား တအီးအီးညည်းရင်း ခဏအကြာတွင် စိတလြှတကြိုယလြှတ် လိုးနကြေ၏။

သင်းသင်းစိုး တဈယောကြ ဦးကံသာ စိတတ်ိုင်းကြ ပုံစံအမွိုးမွိုး အလိုးခံရင်း စောကရြညမြွား အကြိမကြှိမ် ပန်းထွကခြဲ့ရသည်။ ဘေးဘကထြောကြ ကုန်းပေးရသညမြှာ သူမအကြိုကဆြုံးဖြစ်၏။ စောကခြေါင်းထဲ ဒငပြှည့ကြှပပြှည့ြ ခွိတဆြှဲနသေော လီးကြီးအား နောကပြှနဆြောင့ကြာ ကာမအရသာအား ထိထိမိမိလေး ခံစားပစ်သည်။

နားလိုကလြိုးလိုကဖြှင့ြ ၃ ခွီမှှောကတ်ှင် ဦးကံသာလီးအား စောကပြတထြဲမှ ခွှတကြာ ပါးစပထြဲ ပြောင်းထည့ရြင်း သူမခေါင်းအား အထကအြောကြ ကစားပြီး ထွကလြာသမွှ လရညမြွားအား တဂွတဂြှတ် မွိုခပြဈတော့၏။ နှစ်ဦးသား မကြန်ှာချင်ြးဆိုငလြှဲခကြာ သင်းသင်းစိုးမှ ဦးကံသာလီးကြီးအား ဆုပကြိုငရြင်း အနားယူနကြသေည်။ ညနပေိုင်းမှ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ အိမပြှနရြာ ဦးကံသာမှ အိမပြှနလြကဆြောငဟြုပြောကာ စောကပြတအြား တဈခွီပြီးအောင် လကြပြေးလိုကြ၏။

………………………………

” အောြ … ၃ ကြိမမြှောကကြ … မိန်းမကိုယတ်ိုင် … သှားအလိုးခံတာကိုး ”

” ဟုတတ်ယ် … ကိုနောင် … အဲဒီတုန်းက အခွိနပြှည့ြ ဦးကံသာလီးကြီးပဲ မှငယ်ောငန်တော … သှား အလိုးခံလိုကတ်ော့မှ … နလေို့ထိုငလြို့ ရတာ ”

” ၄ ကြိမမြှောကကြရော ”

” နောကဆြုံး အကြိမကြ အိမမြှာပေါ့ … အဖေ ရှိရဲ့သားနဲ့ … မသင်းကို … မရ ရအောင် လိုးသှားတာ ”

……………………………

” ဟော … ဆရာဦးကံသာ လာတယဟြေ့ … သမီးရေ … လကဖြကန်ဲ့ … ရနှေေးကြမ်းလေး လုပပြါဦး ”

မနကပျိုင်း ၁၀ နာရီကြောကြွောလြောကြ ဦးကံသာတဈယောကြ သင်းသင်းစိုးအိမသ်ို့ ဆိုင်းမဆင့ြ ဘုံမဆင့ြ ရှောကရြှိလာသည်။ ဦးမွိုးမှင့န်ှင့ြ စကားပြောရင်း မကြလြုံးများက သင်းသင်းစိုး ခန်ဓာကိုယပြေါြ ဝဲနတေော့၏။ အထူးသဖြင့ြ ဖြာပေါြ အိကားထွကန်သေော ဖငကြှီးအား မကြလြုံးများက ကရွောကန်သည်ေ။

” လကကြ သကသ်ာရဲ့လား … နောငကြှီး ”

” ကောင်းသှားပြီဗွို့ … ဆရာ့ကို ကြေးဇူးတငလြိုကတ်ာ … တခါတခါ ဖြားချင်သ်လိုလိုတောင် ဖြစ်တာဗွ ”

” မလိုပါဘူး နောငကြှီးရယ် … လူရင်းတွေ ဖြစ်သှားကြပြီပဲ ”

သင်းသင်းစိုးမှာလည်း ဖအနှငေ့ြ ဦးကံသာ စကားပြောနသညေကြို နားထောငရြင်း သူမမကြလြုံးများက ဦးကံသာပေါငကြှားသို့ ရောကရြှိနသည်ေ။ ထိုစဉြ ရပကြှကလြူကြီးများ ရောကလြာက ကထိနကြိဈစ ပြောဆိုနသဖြေင့ြ သင်းသင်းစိုးမှာ ရနှေေးထပတ်ညရြင်း ထပြဧည့ခြံ ပေးရသည်။ သူမရနှေေး ထပဖြှည့ပြေးအပြီး ဧည့ခြန်းတွင် လူပြည့သ်ှားသဖြင့ြ ဦးကံသာ နောကန်ားလေး ကပထြိုငလြိုကြ၏။ သူမနောကကြွောတွင် အိမဝြန်းထရံသာ ရှိတော့သည်။

ဦးမွိုးမှင့န်ှင့ြ ရပကြှကလြူကြီးများ လကဖြကစြားလိုကြ ရနှေေးသောကလြိုကဖြှင့ြ စကားပြောဆိုနစဉြေ ဦးကံသာမှာ ကိုယလြုံးအား အနည်းငယရြှေ့ကာ ညာဘကဒြူးတဈဖကြ ထောငထြားလိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ သူမရှေ့တည့တ်ည့ြ ခန်ဓာကိုယ် ဘေးတစောင်း အနအထေားဖြင့ြ ဒူးတဈဖကထြောငထြားသော ဦးကံသာအား မသိမသာ ကြည့်န်မေိသည်။

ထိုစဉြ ဦးကံသာ လကတ်ဖကမြှာ ထောငထြားသော ဒူးခေါင်းဘကြ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ဆှဲအား ဖငအြောကည်ှပထြားလိုကသ်ည်။ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ဦးကံသာပေါငတ်နကြှားမှ ခုံးထနသေော လီးကြီးအား ကြမ်းပြငပြေါြ စိုကကြလွကြြ အနအထေားဖြင့ြ တွေ့မှငန်ေ၏။ သူမကိုယလြုံးလေး မသိမသာ တိုးကပကြာ ဒူးထောငဟြထားသော ပေါငတ်နဘြကြ လကသ်ှင်းရင်း လီးအား ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း သင်းသင်းစိုး လကထြဲ ဦးကံသာ လီးကြီး မာထငလြာတော့၏။

” ကဲ … ဦးမွိုးမှင့တ်ို့ … စကားကောင်းနတော … နောကဖြေး အပေါ့လေး သှားချင်လြို့ … ခွင့ပြှုဗွာ ”

” ဪ … ဒီက တည့တ်ည့သ်ာဖြတသ်ှား … ဆရာရေ … သမီးရေ … သင်းသင်း … အိမသ်ာ လိုကပြှပေးလိုကပြါဦး ”

ဦးကံသာစကားအဆုံး ဦးမွိုးမှင့မြှ သမီးဖြစ်သူအား အိမသ်ာလိုကပြှခိုင်းနတေော့သည်။ ဦးကံသာမှာ ပုဆိုးကြားမှ ထောငန်သေော လီးအား လကဖြှင့ဖြိကာ နောကဖြေးပေါကသ်ို့ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ နောကဖြေးတံခါးပေါကန်ားအရောကြ တံခါးဘေးနားလေး အိမထြရံအား မှီကာ ရပန်လေိုကသ်ည်။ ဦးကံသာ နောကကြွောဘကမြှ ကပပြါလာသော သင်းသင်းစိုးမှာ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းဘကသ်ို့ တခကြလြှည့ကြှည့ရြင်း ဦးကံသာရှေ့ ဒူးထောကထြိုငခြပြဈ၏။ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ပေါငရြင်းထိလှနတ်ငကြာ ဦးကံသာပေါငကြှားမှ ထောငမြတန်သေော လီးအား တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ဆှဲစုပလြိုကသ်ည်။

လီးကြီးအား ဘယခြွိနတ်ှေ့တွေ့ စုပပြေးချင်သ်ည့စြိတကြ ထကြှနေ၏။ ဘယလြကဖြှင့ြ ပုဆိုးအောကန်ားစအား ပင့ကြိုငပြှီး ညာလကကြ လီးအရင်းအား ဖမ်းထိန်းကာ လွှာဖြင့ြ လီးအရညပြှားအား ပတလြကြလြိုကြ၊ လီးထိပအြား ဆှဲစုပလြိုကန်ှင့ြ မကမြကမြောမော စုပပြေးလိုကသ်ည်။ တဖန် လီးအား အပေါသ်ို့ပင့တ်ငကြာ လီးအရင်းအောကမြှ တွဲကနွသေော လဥမဲမဲကြီး နှစ်လုံးအား တလှည့စြီ ဆှဲစုပပြှန်၏။ ဦးကံသာတဈယောကြ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းဘကြ ကြည့်ကြာ လီးစုပခြံရင်း ခပတ်ိုးတိုး ညည်းနရသေည်။

ခဏအကြာတွင် ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုးအား လီးစုပတ်ာရပဖြို့ ပြောဆိုလိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ ဦးကံသာစကားကြောင့ြ စုပ်၍ မဝသေးသော လီးကြီးအား တခကြကြှည့ကြာ ဒဈဖူးအား ခပပြှင်းပြင်း တခကြဆြှဲစုပပြှီး ပါးစပထြဲမှ ထုတပြေးလိုကသ်ည်။ ဦးကံသာ တဈယောကြ သင်းသင်းစိုးပါးစပမြှ လီးကြီးကြှတထြှကသ်ညန်ှင့ြ သင်းသင်းစိုးအား ဆှဲထူပြီး အိမထြရံဘကြ ကပကြာ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်တရြပလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ ထမိနလြှနကြာ တေ့လိုးပစ်၏။ပုဆိုးအား စလှယသ်ိုင်းကာ သင်းသင်းစိုး ခါးလေးအား ဖမ်းကိုငရြင်း တဈခကြခြငွြး လိုးနရော အခကြြ ၅၀ ခန့တ်ှင် အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းမှ ခွသေံများကြားရသဖြင့ြ လူချင်ြးခွဲလိုကရြသည်။

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ထမိနပြှငဝြတရြင်း ဧည့ခြန်းဘကြ အရငပြှနထြှကကြာ ခဏအကြာမှ ဦးကံသာ ထွကလြာခဲ့၏။ ဦးကံသာ ဧည့ခြန်းတွင်းရောကခြွိန် ရပကြှကလြူကြီးများ ပြနသ်ှားသဖြင့ြ သင်းသင်းစိုးတို့ သားအဖနှစ်ဦးသာ တွေ့လိုကရြသည်။

” ဆရာ … အိမသ်ာသှားတာ အဆငပြှရေဲ့လားဗွ ”

” ပြပေါတယဗြွာ … မနေ့က ကုလားပဲဟင်း စားထားလို့ ဗိုကကြ ရဈနတောပါ ”

” ဪ … အပြနကြှ လမ်းမှာ ဒုကျခရောကန်ေဦးမယ် … အိမမြှ နားနားနနေေ … နပြေီးမှ ပြနပြေါ့ ”

” ဟုတ် … နောငကြှီး ”

ဦးကံသာမှာ ဦးမွိုးမှင့န်ှင့ြ စကားပြောရင်း သင်းသင်းစိုးအား လိုးရန် အကြံထုတန်သည်ေ။ သင်းသင်းစိုးမှာလည်း အလိုးခံကောင်းနစဉြေ လူချင်ြးခွဲခဲ့ရသဖြင့ြ ဦးကံသာပေါငကြှားအား ခိုးကြည့်ကြာ စိတထြဲ မရိုးမယှ ခံစားနရေ၏။

” အဖတေို့ … စကားပြောကြဦး … သမီး အိပခြန်းထဲ ခဏလှဲဦးမယန်ောြ ”

” အေးအေး … သမီး ”

ဦးကံသာမှာ ဦးမွိုးမှင့န်ှင့ြ ရောကရြာပေါကရြာ စကားပြောရင်း ခဏအကြာတွင် ဗိုကရြဈလာသဖြင့ြ နောကဖြေးသှားရန် ပြောဆိုလိုကသ်ည်။

” ကဲ … နောငကြှီးရေ … စကားတော့ ကောင်းပါရဲ့ဗွာ … ဗိုကကြ ရဈလာပြနပြှီဗွို့ ”

” ဟား … သှားသှား … ဆရာ ”

ဦးမွိုးမှင့အြား ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဧည့ခြန်းအနောကလြွှောကလြာကာ သင်းသင်းစိုး အိပခြန်းထဲ ဝငရြင်း တံခါးစိထားလိုကြ၏။ ဦးကံသာ ဝငလြာသညန်ှင့ြ သင်းသင်းစိုးမှာ ကုတငပြေါြ အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်ရောမှ ဆင်းလာပြီး ဦးကံသာပုဆိုးအတွင်းမှ လီးအား အုပကြိုငရြင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကခြလွိုကသ်ည်။

” နောကမြှ … စုပတ်ော့ … သင်းသင်း … အခု တအားလိုးချင်န်ပြေီ ”

” အင်း … ဒါဆိုလည်း … လိုးလေ ”

သင်းသင်းစိုးမှာ ဦးကံသာအား ပြောပြီးသညန်ှင့ြ မတတ်ပထြရပကြာ ကုတငဘြကပြှနလြွှောကသ်ှားရင်း ကုတငစြောင်းတွင် လေးဘကကြုန်းပေးထား၏။ ဦးကံသာမှာလည်း ကုတငအြောကကြှမ်းပြငတ်ှင် မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားဖြင့ြ သင်းသင်းစိုးပေါငကြှားမှ အရညလြဲ့နသေော စောကပြတအြားကြည့်ကြာ ပုဆိုးအား ခွရင်ေးပုံခလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ စောကဖြုတန်ူတခြမ်းသားအား ဖြဲကာ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဒဈဖူးအားဖိထည့ရြင်း လီးတဝကခြန့ြ ထိုးသှင်းပစ်၏။ လီးတဝကလြောကသ်ာ အထုတသ်ှင်းလုပရြင်း အခကြြ ၃၀ ခန့တ်ှင် လီးအရင်းထိ ဆောင့လြိုးလိုကတ်ော့သည်။

” ဗစြျ …… အ …… ဖလှပ် …… ဘှတ် …… ရှီးးးးးး …… အအ ”

စောကရြညမြွားစိမ့လြာ၍ လီးအဖြားထိထုတကြာ လီးအရင်းထိ ဆောင့လြိုးပစ်၏။ တဖြည်းဖြည်း လီးဝငလြီးထွကသ်ံများ ညည်းသံများ ထွကပြေါလြာသဖြင့ြ လိုးအားလွှော့ကာ တဈခကြခြငွြး လိုးနတေော့သည်။

” အာ … ဆောင့လြိုးစမ်းပါ … ဆရာရယ် ”

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ အလိုးခံကောင်းနစဉြေ လိုးခကြမြွား ပြော့လာသဖြင့ြ စိတထြဲ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ ဦးကံသာအား လှညပြှနကြှည့ရြင်း ပြောဆိုနသည်ေ။

” အသံတွေ တအားထွကမြှာ စိုးလို့ပါ … သင်းသင်းရဲ့ … ဧည့ခြန်းထဲက … ညည်းအဖေ ကြားသှားလိမ့မြယ် ”

ဦးကံသာ ပြောသညကြလည်း မှနန်သညေမြို့ သင်းသင်းတဈယောကြ မချင့်မြရဲ ဖြစ်ကာ ဖငကြှီးအား နောကပြှနပြဈဆောင့ရြင်း ရသလောကလြေး စည်းစိမယ်ူနလေိုကြ၏။ ဦးကံသာမှာလည်း စိတထြဲရှိတဲ့အတိုင်း ဆောင့လြိုးချင်ပြမယေ့ြ အခွအနေနေဲ့ အခွိနအြခါကြောင့ြ စိတကြို ခွိုးနှိမကြာ ပုံမှနလြေး ကြိတလြိုးနရသေည်။

” သမီးရေ … အိပပြွောန်လေား ”

” ရှင် … အဖေ ”

ရုတတ်ရကြ အိပခြန်းပြငမြှ ဖခငဖြစ်သူ အသံကြောင့ြ နှစ်ဦးသား တုနသ်ှားကြပြီး သင်းသင်းစိုးမှာ ဦးကံသာအား ကုတငအြောကြ ပုန်းခိုင်းလိုကြ၏။

” အဖေ … ကထိနကြိဈစနဲ့ ဓမျမာရုံခဏသှားရဦးမယ် … လာခေါန်လေို့ … ဆရာဦးကံသာက ဝမ်းပကြပြှီး အိမသ်ာတကန်လေို့ … သူလာရင် ပြောလိုကပြါဦး … တောကြှာ အဖကေ ရှောငတ်ယ် ဖြစ်မှာစိုးလို့ ”

” ဟုတ် … အဖေ … သမီး ပြောပြလိုကပြါ့မယ် … သှားသှား ”

ထို့နောကြ သင်းသင်းစိုးမှာ အိပခြန်းတံခါးဖြင့ကြာ ဖခငဖြစ်သူ အိမပြှငထြှကသ်ညန်ှင့ြ အိမ်းဝင်း တံခါးအား ပိတရြင်း အိမထြဲပြနဝြငလြာခဲ့သည်။ သူအိပခြန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ တခိခိ ရယန်တေော့၏။ ကုတငအြောကြ ကြေးကြေးလေး ပုန်းနသေော ဦးကံသာမှာ ပြနထြှကလြာရင်း တခိခိရယန်သေော သင်းသင်းစိုးအား လှမ်းမေးနသည်ေ။

” ဆရာဖြင့ြ … လန့န်မေိတာ … သင်းသင်းက ဘာတွေ သဘောကနွတောလဲ ”

” ဪ … အဖကေ … ဆရာ့ကို အိမသ်ာတကတ်ယ် ထငန်တော … သူ့သမီး ခိုးလိုးနတော မသိရှာဘူး … အဲဒါ တွေးမိလို့ပါ ”

” သင်းသင်း သားလေးကရော ”

” အဖေ့ အိပခြန်းထဲမှာပါ … အခုထိ မနိုးသေးဘူး … ကဲ … အခု လှတလြှတလြပလြပ် ဖြစ်သှားပြီ … လီးကြီး လှနပြေးတော့ စုပြဦးမယ် ”

ဦးကံသာလည်း သင်းသင်းစကားကြောင့ြ ပုဆိုးခွှတကြာ ကုတငပြေါပြကလြကြ လှနပြေးလိုကတ်ော့သည်။ သင်းသင်းစိုး တဈယောကြ လောလောလတလြတ် သူမစောကဖြုတအြား လိုးထားသဖြင့ြ စောကရြညမြွားပကပေန်သေော ဦးကံသာလီးကြီးအား ကုတငပြေါဒြူးတုတထြိုငကြာ အားရပါးရ စုပန်မေိ၏။ အတောကြှာကြာလေး စုပပြှီးမှ ဦးကံသာအား လိုးပေးရန် ဘေးနားလေး လေးဖကကြုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ဒီတဈကြိမတ်ှင် လှတလြပသ်ှားသညမြို့ ဦးကံသာမှာ ခုနက ထိန်းထားသော ကာမဆန်ဒများ ဖြင့ခြလွိုကတ်ော့၏။ လေးဖကကြုန်းပေးထားသော သင်းသင်းစိုးခါးလေးအား စုံကိုငကြာ ဖငကြှီးနောကမြှ ဒူးထောငန်ရောပြနယ်ူကာ မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးပစ်သည်။

” ဖြပဖြှပ် … ဇွိ … အမလေးးး …… ဘှတဘြှတ် … ကောင်းလိုကတ်ာ … ဆရာရယ် … အဲလို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး … လိုးစမ်းပါ … တအားခံလို့ ကောင်းတာပဲ …… အ …… ရှီးးးးးးးးး ”

ဦးကံသာ၏ မနားတမ်း ဆောင့ခြကြမြွားအောကြ အားရကြနပေစြှာ ခံယူရင်း နှစ်ဦးသား ပန်းတိုငရြောကရြှိခဲ့သည်။ သို့သောြ ဦးကံသာမှာ သင်းသင်းစိုးအား အနားမပေးတော့ပဲ ပကလြကလြှဲခကြာ ပူပူနှေးနှေး လိုးထားသော စောကပြတအြား ကုနလြကြတ်ော့၏။ သင်းသင်းစိုးမှာလည်း စောကရြညထြှကပြှီးခါစ ခကြခြငွြး အလကြခြံရသဖြင့ြ အရသာသဈလေး ခံစားကာ ရမျမကစြိတမြွားမကပြဲ တိုးပြားလာခဲ့သည်။

ဦးကံသာအား ပကလြကလြှနခြိုင်းပြီး မပြော့မမာ အနထေားဖြစ်နသေော လီးအား တင်းမာလာအောင် တပြှတပြှှတ် စုပပြေးလိုကြ၏။ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထကာ လီးကြီးထောငမြတလြာစဉြ ဦးကံသာမှ အပေါကြ တကဆြောင့ခြိုင်းတော့သည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် အပေါကြ ခွလိုးသညမြို့ ဦးကံသာ လီးပေါသ်ို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ခွထိုငလြိုကြ၏။ လီးတချောင်းလုံး စောကခြေါင်းထဲ တရဈပြီးတရဈ ဝငသ်ှားမှ ဖငကြှီးအားကြှကာ ပြနဖြိခသွည်။

အပေါမြှ ခွလိုးရသဖြင့ြ သူမလိုသလို လိုးခွင့ရြကာ ဦးကံသာလီးအား စိတတ်ိုင်းကြ ဆောင့လြိုးပစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်း ကငွ့သ်ားရလာကာ ဖငသ်ားကြီးများ တုနခြါလာသညအြထိ ဖိဖိဆောင့ခြပြဈသည်။ အရှိနန်ှင့ဆြောင့ခြတွိုင်း ဦးကံသာ လီးထိပကြ သားအိမဝြသို့ ထောကမြိသဖြင့ြ နာလည်းနာ ကောင်းလည်းကောင်း အရသာနှစ်မွိုး ပူးတွဲခံစားနေ၏။ ဦးကံသာမှာ အရှိနဖြှင့ဆြောင့ခြသွဖြင့ြ ရမ်းခါနသေော သူမနို့အုံများအား ပင့ခြွပေေးသဖြင့ြ ခံစားမှု့အား ပိုကောင်းလာကာ အောကန်ူတခြမ်းလေးအား ဖိကိုကရြင်း အားရှိသလောကြ ဖိဆောင့ပြဈသည်။ သူမ လိုးအားလွော့စဉြ ဦးကံသာမှ ပင့လြိုးပေးသဖြင့ြ စောကခြေါင်းထဲ ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ ပြတဆြှဲနသေော လီးအရသာမှာ လွော့မသှားပဲ တိုးတိုးလာခဲ့၏။ စောကရြညမြွားမှာလည်း ဦးကံသာ လဥကြားမှ စီးကား အိပယ်ာပေါြ ရှှဲနှစ်ကုနသ်ည်။ ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ အကောင်းကြီးကောင်းကာ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ပဲ အားကနဲ့ ညည်းသံရှည် ဆှဲရင်း ဦးကံသာ ရငဘြကပြေါြ သူမကိုယလြေး မှောကခြပြဈလိုကြ၏။

” အားးး… ထွကြ ထွကြ …… ထွကပြှနပြှီ …… ဆရာရယ် ……… အမလေးးးး …… အ အားးးးး ”

ဦးကံသာမှာလည်း သင်းသင်းစိုးကိုယလြုံးလေး သူ့ပေါမြှောကကြလွာသညန်ှင့ြ ကြောပြငအြား သိုင်းဖကကြာ အောကမြှ ပင့လြိုးတော့သည်။ သင်းသင်းစိုး ဖငကြှီး လထေဲမှောကသ်ှားလိုကြ ပြနကြလွိုကန်ှင့ြ အတောကြှာကြာတွင် ဦးကံသာလည်း လီးတနတ်ဈချောင်းလုံး ယားတကလြာကာ လရညမြွား သင်းသင်းစိုး စောငခြေါင်းထဲ ပန်းထည့လြိုကရြ၏။

” ရှီးးးး … ဘှတ် ဘှတ် ဘှတ် …… အား အားးး …… ဆရာလည်း ပြီးပြီ …… သင်းသင်းရယ် …… အင်းဟင်း ”

……………………………

ကြုပမြိန်းမ စကားဆုံးတော့ ဂွင်းတခါထုထားတဲ့ ကြုပလြီးက ထူးထူးခွားခွား ပြနမြာလာတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ မသင်းကို ဆှဲလှဲပြီး ထမိနလြှန် လိုးပစ်လိုကတ်ာ။ တသကန်ဲ့တကိုယဗြွာ လီးက ခါတိုင်းလို ကမွသှားပဲ မာထငန်တောဗွ။ မိနဈ ၂၀ လောကြ မနားတမ်း လိုးလိုကန်ိုငလြို့ မိန်းမတောင် အံ့သှယူရတယ်။ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောရြင်း မနကြ ၅ နာရီလောကြ မသင်းကို ထလိုးသေးတယ် ။ မသင်းက အားရကြနပေတ်ဲ့အသံနဲ့ ကြုပမြကြန်ှာကို တရှုံ့ရှုံ့နမ်းနတေော့တာ။ ကလေးရပြီး အေးစကသ်ှားတဲ့ ကြုပတ်ို့ကာမဆကဆြံရေးက ဦးကံသာကြောင့ြ ပြနလြညန်ှေးထွေးလာတာတော့ ဝနခြံပါတယဗြွ။

နောကရြကတ်ှလည်ေး လိုးခါနီးတိုင်း ကြုပမြိန်းမ မသင်းကို ဦးကံသာနဲ့ လိုးခဲ့ပုံတွေ ပြနပြှနပြှောခိုင်းပြီးမှ လိုးကြတာ စိတကြွနပေမြှု အများကြီး ရတယဗြွ။ မသင်းကလည်း ဦးကံသာ လိုးတဲ့အကြောင်းပြောတိုင်း ကြုပတ်ောင် ဆှပေးစရာ မလိုဘူး စောကပြတကြ အရညတ်ှေ အလိုလိုရှှဲနတောပဲ။ ကြုပလြီးလည်း ဂွင်းထုစရာမလိုအောငကြို မာထငန်တောပါ။

ဒီလိုနဲ့ ယောကျခထီးက သင်ျကြနန်ီးလို့ သူ့မှေးရပမြှေ ပြနတ်ဲ့အခွိန် သားလေးကို ခေါသ်ှားပါတယ်။ ကြုပန်ဲ့မိန်းမနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ လှတလြှတလြပလြပ် နရခွေိန် ကြုပအြလုပန်ားရကြ မသင်းဈေးက ပြနလြာတော့ မကြန်ှာလေးက ပန်းရောငသ်န်းနတောဗွ။

” ဈေးက ပြနလြာပြီလား … မိန်းမ ”

” အင်း … ကိုနောင် ”

” ဒီနေ့ … ငါ့မိန်းမ မကြန်ှာလေး … ရဲနပေါလား … မှန်းစမ်း နမကေောင်းဖြစ်ပြီနဲ့ … တူတယ် ”

ကြုပလြည်း ဧည့ခြန်းထဲ ဈေးခွင်းလေးခရွင်း ခုံပေါထြိုငန်တေဲ့ မိန်းမ နဖူးလေး စမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ကိုယလြည်း မပူဘူးဗွ။ ဘာဖြစ်တာလဲ မေးတော့လည်း မပြောဘူး။ ထမင်းဟင်းခကြပြှီး နေ့လညစြာ စားသောကပြှီးတော့ ကြုပလြည်း လကဖြကရြညပြါဆယ် သှားဝယလြိုကတ်ာ။ ယောကျခထီးက ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ သားလေးကို ခွီပြီး ရပကြှကထြဲ လညန်ကြတေယ်။ ကြုပပြှနရြောကတ်ော့ ယောကျခထီးဖို့ လကဖြကရြည် ဦးခပြှီး ကနွတ်ာ ကြုပတ်ို့လငမြယား သောကဖြို့ ဖနခြှကထြဲ ငှဲ့ပြီး ယူလာလိုကတ်ာပေါ့။

ကုတငပြေါြ ဘေးတဈစောင်းအိပန်တေဲ့ ကြုပမြိန်းမ ဘေးနား လှဲခပြှီး ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငကြှီးကို ခွပစ်လိုကတ်ယ်။ မိန်းမက အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တောပါ။ တဈခုခု စဉြးစားနပေုံနဲ့ သကပြငွြးခသွံတွေ ကြုပကြှားနရတော။ သူ့ဂုတသ်ားလေးကို နမ်းရင်း လကတ်ဈဖကကြ သိုင်းဖကပြှီး နို့အုံတွေ အုပကြိုငလြိုကတ်ယဗြွာ။ နို့တွကေိုငန်တေဲ့ ကြုပလြကကြို သူ့လကတ်ဖကန်ဲ့ တွန်းထုတရြင်း ကြုပန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှည့လြိုကတ်ာဗွ။ မကြန်ှာက စိတရြှုပန်တေဲ့ ပုံစံမို့ အသာကြည့်န်လေိုကတ်ာ။ ကြုပမြကြန်ှာ စိုကကြှည့န်ရင်ေး မနကကြ ဈေးအပြန် ကြုပမြေးတဲ့ဟာကို ပြောပြပါတယ်။

” ကိုနောင် … မသင်း စိတထြဲ … စနိုးစနှောင့ကြှီး ဖြစ်နလေို့ပါ … အခု … ဖြင့ပြှောပြတာ ကောင်းမယလြို့ ဆုံးဖြတလြိုကပြှီ ”

” ဟမ် …… ပြောပါ … မိန်းမရ … တဈယောကထြဲ ခံစားနမယေ့အြစား … ကိုနောင့ကြို ပြောပြတော့ … ခံစားမှု လွော့တာပေါ့ ”

” မသင်း … ကိုနောင့ြ အပေါကြို … မတရား လုပသ်လိုကြီး … ခံစားလာရလို့ပါ … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” အာ … ဘာလို့ ငိုတာလဲ … မိန်းမရယ် … ပြောမယ့ဟြာ ပြောပါ … ရိုးရိုးသားသား ဖြင့ပြှောတဲ့ အတွကြ ဘာနနေေ … ကိုနောငကြ ခွင့လြှတပြှီးသားပဲ ”

” မသင်းမှာ ကိုနောငန်ဲ့ လကမြထပခြင် … ခစွသ်ူ ရှိခဲ့ဖူးတယ် ”

” အင်းလေ … မိန်းမ ပြောပြဖူးသားပဲ … မိန်းမနဲ့ လကထြပဖြို့ … ဖားကန့တ်ကပြှီး အလုပလြုပရြာက … ပြနမြလာတော့တာဆို … အခုဆို ၅ နှစ်လောကရြှိပြီမလား ”

” ဟုတတ်ယ် … ကိုနောင် … ၂ နှစ်လောကြ အဆကသ်ှယမြရပဲ … ငှကဖြွားမိပြီး သသလေိုလို သတင်းရခဲ့တာပါ ”

” အင်း … အခု ဘာဖြစ်လို့လဲ … မိန်းမရဲ့ ”

” မနကကြ … ဈေးသှားတော့ … သူနဲ့ ပြနတ်ှေ့တာ … သူမသဘေူး ကိုနောင် … ငှကဖြွားမိပြီး ပြနန်ကေောင်းလာရာကနေ သူတို့အုပစြု ကြောကအြောငလြာတယ် ပြောတာ … မသင်းအကြောင်းလည်း သူစုံစမ်းပြီးပြီ ပြောတယ် ”

” ဟမ် ”

” ဟုတတ်ယ် … ကိုနောငန်ဲ့ ကလေးတဈယောကြ ရနတောပါ … သူသိထားတယ် ”

” ဪ ”

” သူခွင့လြှတတ်ယတ်ဲ့ … ကိုနောင့ကြို ကြာပြီး … သူ့ကို လကထြပပြါတဲ့ … ကလေးကိုလည်း သူ့သှေးသားအရင်းလို စောင့ရြှောကပြါမယဆြိုပြီး … ငိုယို ပြောနတေော့တာ ”

” ဟာ … အဲဒါနဲ့ … မိန်းမက … ဘာပြနပြှောလိုကတ်ာလဲ ”

ကြုပလြည်း ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ဘူးဗွာ ။ မသင်းကို ကြုပသ်ိပခြစွတ်ာဗွ။ မသင်းသာ ခေါင်းညိတလြိုကရြင် ကြုပ် ကမျဘာပကြပြှီ။ အခုကို ရငထြဲ မီးစနဲ့ထိုးသလို ခံစားလိုကရြတာပါ။

” မငိုပါနဲ့ … ကိုနောငရြယ် … မသင်းက … ကိုနောငန်ဲ့ သားလေးအပေါြ အခုထိ မတ်ေတာ မပကြပြါဘူး ”

ခကြခြငွြးလှိုကတ်ကလြာပြီး ကလွာတဲ့ ကြုပမြကြရြညတ်ှကေို မိန်းမက သူ့လကန်ဲ့ သုတပြေးရင်း ဆကပြှောပြနတယေဗြွာ။

” ဈေးထဲကနေ … ဆိုငကြယန်ဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်းထိ ခေါသ်ှားပြီး … လူရှင်းတဲ့ နရောရောကတ်ော့ … မသင်းကို ဟိုဟာလုပဖြို့ … ကြိုးစားလာတာ … မသင်းက သူငိုယိုပြီး ဈေးထဲပြောနတေော့ ဘေးလူတွေ ဝိုင်းကြည့်န်တောနဲ့ … သူခေါရြာ လိုကသ်ှားမိတာပါ ”

” ဒါဆို … သူက … မိန်းမ ကို ”

” ဟင့အြင် … ကိုနောင် … မသင်း ခွင့မြပြုပါဘူး … ဦးကံသာ တုန်းကတောင် မသင်း ကိုယ့စြိတကြိုယ် ခွိုးနိမပြှီး … ကင်းအောင် နနေိုငခြဲ့တာ … ကိုနောင် အသိပါ ”

” အင်းပါ … ကိုနောင် စိတလြောသှားတာ … ဆောရီး ”

” ရပါတယ် … ကိုနောငရြယ် … ဒါပမယေ့ြ … မသင်း … သူ့ကို … လကန်ဲ့ အာသာဖြပေေးခဲ့ရတယ် … နောကပြှီး မသင်းတို့ … ထပမြပကသ်ကကြှဖို့ … ပြောတော့ သူ့ဘကကြ … မသင်းနဲ့ အိပဖြို့ တောင်းဆိုလာတာပဲ ”

” ဟမ် … ဒါဖြင့ြ … သူက … မိန်းမနဲ့ အိပပြှီးရင် … ထပမြပတသ်ကတ်ာ သချောလား ”

” အဲဒါတော့ … သူ ကတိပေးတယ် … ဖားကန့ြ အပြီးပြနတ်ော့မယ် ပြောတယ် ”

” ဒါဆိုလည်း … ခွင့ပြှုလိုကပြါလား မိန်းမရယ် … ကိုနောငကြ … မသင်းနဲ့ သားလေးကို မခွဲရရင် … ပြီးရောပဲ ”

” ကိုနောငကြ … မသင်းပေါြ … အဲလို နားလညပြေးလေ မသင်းစိတထြဲ … မခွိအောင် ခံစားရလပေါပဲ ”

” ဟာ … ရပါတယ် … မိန်းမရယ် … ဒါပမယေ့ြ ဒီတခါ … တခုတော့ တောင်းဆို ပါရစေ ”

” ပြောပါ … ကိုနောင် သဘောမတူရင် … မသင်း ဘာမှမလုပဖြို့ ဆုံးဖြတပြှီးသား ”

” အဖရေော … သားလေးရော … အိမမြှာ မရှိတော့ … မသင်း ခစွသ်ူဟောင်းကို အိမပြဲ ခေါတ်ှေ့ပါ့လား ”

” အင် ”

” ဟုတတ်ယ် … ဦးကံသာနဲ့ ကတည်းက … ကိုနောင် ကြည့်ခြငွမြိတာ … အသိနောကကြခွဲ့လို့ ”

” ဟို … ဟိုလေ … ကိုနောငရြှေ့ … တခွားယောင်ျကြားကို … ခံဖို … မသင်း … စိတမြရဲဘူး ”

” စိတအြေးအေးထားပြီး ပြောပြါ … မိန်းမရယ် … အရေးကြီးတာ … ကိုနောငန်ဲ့ သားလေးကို … ပစ်မသှားဖို့ပဲ … ပြီးတော့ … ကိုနောငတ်ို့ အိပခြန်းမှာပဲ လုပကြှ … ဒီဘကြ အဝတစြားထားတဲ့ အခန်းကနေ … ကိုနောင် ချောင်းကြည့်မြှာပါ ”

” အင်းပါ … ကိုနောင် … ပြောတဲ့အတိုင်း လုပပြါ့မယ် ”

ညပိုင်းရောကတ်ော့ ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ လိုးဖြစ်တယဗြွ။ ထူခွားတာကာ ကြုပမြိန်းမ ခါတိုင်းရကထြကြ စိတပျိုကြှနတောပါ။ မနကပျိုင်းက ခစွသ်ူဟောင်းကို ဂွင်းထုပေးတော့ အဲဒီစိတတ်ှေ ပြနပြေါလြာတာနမယ်ေ။ ၃ ရကမြှောကကြှ ကြုပ် အလုပသ်ှားကာနီး ဒီနေ့ ဈေးထဲ သူ့ခစွသ်ူဟောင်းနဲ့ ခွိန်းတဲ့နေ့မို့ ဘယန်ေ့ ခေါလြိုကရြမလဲ မေးနတောဗွို့။

” ကိုနောင် … ဒီနေ့ … သူ့ကို ဘယရြကတ်ှေ့ဖို့ ပြောလိုကရြမလဲ ”

” မှနလြေ ကောင်းလပေဲ … မိန်းမရယ် … နကဖြန် ခွိန်းလိုကြ ”

” ဟင် … မမှနလြှန်းဘူးလား ”

” မမှနပြါဘူး … ကိုနောငလြည်း ကြည့်ခြငွတ်ာရယ် … ပြီးတော့ သူ့ဆန်ဒပြည့ဝြတာနဲ့ … ဒီမှို့က ထွကသ်ှားပြီးရောပေါ့ ”

” သဘကခြါ … ခွိန်းလိုကမြယလြေ … နကဖြနကြှ … မသင်းဘကကြ လောသလို ဖြစ်သှားလိမ့မြယ် ”

” အင်းပါ … ဒါဆိုလည်း … သဘကခြါပေါ့ … တဈခုတော့ ကောင်းပါတယ် … ကိုနောငလြည်း နကဖြန် နတပေိုင်း အိမသ်န့ရြှင်းရေး လုပခြငွသ်ေးတယ် ”

မသင်းကို နှုတဆြကရြင်း အလုပထြဲ လာခဲ့လိုကတ်ယ်။ ဆိုငရြောကတ်ော့ ဆရာက သင်ျကြန် ကြိုပိတမြှာမို့ အလုပတ်ှေ လကစြသတဖြို့ တပည့တ်ှကေို လိုကပြှောနတောပေါ့။ ကြုပကြတော့ သဘကခြါ နားရဦးမှဗွ ကြုပမြိန်းမနဲ့ သူ့ခစွသ်ူဟောင်းတို့ လိုးပြဲကို ကြိုပြီး ရငခြုနန်တောပါ။ ညနပေိုင်း လုပအြားခရှင်းပြီး အိမပြှနတ်ော့ မိန်းမက သနပခြါးအဖြေးသားနဲ့ ကြုပကြို ပြုံးပြနှုတဆြကန်တောပဲ။

” ဟော … ကိုနောင် ပြနလြာပြီလား ”

” အင်း … မိန်းမရေ … အခွနေေ ဘယလြိုလဲ ”

” မယ့လြေး … ရချိုးထမင်းစားပါဦး … ပြီးမှ ပြောပြပါ့မယ် ”

ကြုပလြည်း ဆေးလိပတ်ဈလိပ် ကုနအြောငသ်ောကပြှီး အိမရြှေ့ရချိုးလိုကတ်ယ်။ ခဏနားပြီး မိန်းမနဲ့ ထမင်းအတူ စားလိုကတ်ာပေါ့။ ထမင်းစားပြီး မိန်းမဖြောပြေးတဲ့ ကောဖြီသောကရြင်း ဧည့ခြန်းထဲမှာပဲ တီဗှီ အတူ ထိုငကြှည့န်ကြတော။ တီဗှီကြည့်န်ပမေယ်ေ စိတကြ မိန်းမနဲ့သူ့ခစွသ်ူအကြောင်းပဲ သိချင်န်မေိတာပဲ။ ၈ နာရီ သတင်းလာတော့ ကြုပကြ စကားစလိုကမြိတယ်။

” မိန်းမ … အခန်းထဲ … သှားစို့ … သတင်းက နာရီဝကျ ကြာဦးမယ် ”

” ခခြြ … ဟုတပြါပြီရှင် ”

မသင်းက ကြုပအြကြံ သိနတေဲ့ ပုံစံနဲ့ ခိကနဲ့ ရယရြင်း ဖငကြှီးတွရမြေးပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငသ်ှားတော့တာ။ ကြုပလြည်း အသာလေးကပလြိုကသ်ှားပြီး အိပခြန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ ကုတငပြေါြ ပကလြကလြေးလှဲနတေဲ့ မိန်းမကို ဘေးတဈစောင်း ခွပြီး ကြုပသ်ိချင်တ်ာ မေးတော့တာပဲ။

” ပြောတော့လကြော ”

” ပြောပြမှာပါ ”

” မနကကြ … ဈေးထဲ … ဟင်းခကြစြရာ ဝယပြှီးတော့ … သူနဲ့ တွေ့ဖြစ်တာပဲ … အေးဆေးစကားပြောချင်တ်ယဆြိုလို့ … သူ့ဆိုငကြယန်ဲ့ အအေးဆိုင် တဆိုင် သှားခဲ့ကြတာ ”

” အင်း ”

” အအေးဆိုငကြ … တမွိုးပဲ ကိုနောင် … ခွံဝင်းကြီးထဲမှာ … သကကြယတ်ဲလေးတွေ အများကြီးပဲ … ကိုယ့အြတွဲနဲ့ကိုယ် လာကြတာတွပေါ ”

” အောြ … သီးသန့ြ လုပထြားတာမွိုးလား ”

” ဟုတတ်ယ် ကိုနောငရြဲ့ … တဲတဈခုနဲ့ တဈခုက နဲနဲဝေးတယ် … ၁၀ ပပတေလြညအြကယွကြို စားပြဲခုံ အသေးလေးတဈလုံး ခင်းထားပြီး အောကကြ ကြမ်းက သဈသားအပြည့ခြင်းပြီး ဖယောင်းပုဆိုး အုပထြားပေးတာ ”

” ဪ ”

” စားစရာက အစုံပဲ … ထမင်းရော အသုပရြော အပူအအေး … အကုနရြတယ် … တဲရဲ့ အဝငတ်ံခါးလေးမှာ လူခေါဘြဲလလြေး တပထြားပြီး ဘဲလန်ှိပမြှ စားပြဲထိုးက ရောကလြာတာ … လကဖြကသ်ုပန်ဲ့ မသင်းအတွကြ အအေးတဈဗူး သူ့အတွကြ အာလူးကြောန်ဲ့ ဘီယာတဈလုံး မှာလိုကတ်ယ် … စားစရာ ရောကမြလာခင် … သူက စမေးတော့တာပဲ ”

” ဘယလြို မေးတာလဲ … မိန်းမရ ”

” အမ် … သူပြောတဲ့ ကိဈစ ဆုံးဖြတပြှီးပြီလား ဘာညာပေါ့ ”

” သချောလေး … ပြောပါ မိန်းမရယ် ဘာညာဆိုတာက ဘာလဲ ”

ကြုပကြ မိန်းမပါးစပကြ တဈတဈခွခွ ပြောတာတွေ ကြားချင်မြိတာဗွ။ အဲဒါမို့ စကားလမ်းစကို လိုကဖြှင့ပြေးနတောပါ။

” ဒီလို … ကိုနောငရြေ … သူက … မသင်းကို လကထြပမြလား … အလိုးခံမလား မေးတာ … ရှင်းပြီလား … ဟှန့ြ ”

” အင်းပါ … အဲလိုလေး … သချောပြောစမ်းပါ … မိန်းမရယ် ”

” မသင်းလည်း … သားလေးနဲ့ မောင့ကြို မခွဲနိုငကြှောင်း … ခစွသ်ူတဈယောကအြနနေဲ့ … ဆန်ဒတွေ လိုကလြွောပေးမည် ဖြစ်ကြောင်း … ကိဈစပြီးတာနဲ့ နောကန်ောင် မပတသ်ကကြှဖို့ … ဒီမှို့က ထွကသ်ှားဖို့ ကတိတောင်းလိုကတ်ာပေါ့ ”

” သူက … ကြနပေတ်ယပြေါ့ ”

” ပထမတော့ … သူ အံ့သှသှားတာပေါ့ … ဒါပမယေ့ြ သူ့ပိုငဆြိုငမြှု့ စည်းစိမခြမွြးသာမှု့တွေ ပြောပြပြီး လကထြပဖြို့ပဲ … ထပပြှောနတော … အဲ့ဒီအခွိန် မှာထားတဲ့ စားစရာတွေ ရောကလြာလို့ သူလည်း ဘီယာသောကြ မသင်းလည်း လကဖြကသ်ုပစြားရင်း အအေးဗူး ဖောကသ်ောကန်လေိုကတ်ယ် ”

” ဘီယာကုနတ်ော့ သူက နောကတ်ဈလုံးထပမြှာရင်း … ခုန စကားတွပေဲ ထပထြပပြှောပြနတော … မသင်းကလည်း သဘောထား မပြောင်းကြောင်း ပြနပြှောတာပေါ့ ”

ကြုပလြည်း နားထောငရြင်း မိန်းမပါးလေးကို ရှှတကြနဲ့ ဖိနမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ ကြုပန်ဲ့ သားလေးအပေါြ တကယ် သံယောစဉြ ကြီးတာလဗွော။ ရုတတ်ရကြ ကြုပကြို ပြနန်မ်းပြီးမှ မိန်းမက စကားဆကတ်ာဗွ။

” နောကဆြုံးကြ … မသင်းပြောတာ သူလကခြံပါတယ် … ဒါပမယေ့ြ ဘီယာနှစ်လုံးကုနတ်ော့ … သူမူးနတောပေါ့ … မသင်းနဲ့မတွေ့ခင် သောကထြားပုံရတယ် … ဈေးထဲ စကားပြောတော့ အရကန်ံ့ရနတော … စားပြဲခုံခွားပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငန်ရောက မသင်းဘကကြို တိုးကပလြာတော့တာပဲ ”

” အင်း … ဟုတပြှီ … သူက ဘာလုပသ်ေးလဲ ”

” အာ … ကိုနောငကြလည်း … အကုနပြှောပြမှာပါဆို … ဖြတဖြှတ် မေးနတေော့တာ ”

” ဆောရီးပါ … မိန်းမရယ် … အရမ်းသိချင်မြိလို့ပါဟ ”

” မသင်း ညာလကဘြေးနား ကပထြိုငပြှီး … ပုခုံကို လာဖကတ်ယ် … ပြီးတော့ မသင်းနှုတခြမ်းကို အငမ်းမရ နမ်းတော့တာပဲ … မသင်းလည်း … အလိုကသ်င့လြေး တုံ့ပြနပြေးလိုကပြါတယ် … ဒါပမယေ့ြ သူက အဲမှာတင် ရပမြသှားဘူး ကိုနောင် … မသင်းနို့တွပေါ ဆုပန်ယန်တော … ဒီအထိလည်း မသင်း လကခြံပါသေးတယ် … ခဏကြာတော့ သူ့လကတ်ှကေ မသင်း ဗိုကသ်ားတွပြတေရြင်း ပေါငကြှားအရောကြ … မသင်းလည်း သူ့လကတ်ှကေို ပုတထြုတလြိုကမြိတာပဲ … သူက … ခဏ ငှိမသ်ှားပြီးတာနဲ့ သူ့ဘောင်းဘီ ဇဈဖြုတရြင်း အထဲက သူ့ဟာကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ် … ပထမနေ့က သချောမကြည့်လြိုကပြမယေ့ြ … အခုဟာ အနီးကပမြို့ မှငလြိုကရြတာ … လီးက … ဦးကံသာထကြ တုတပြှီး လီထိပ် အပေါန်ဲ့ အောကဘြကန်ားမှာ ဘုလေးတွေ ဖြစ်နတောလေ ”

” ဟင် … အဲဒါ … ဂေါလြီလို့ ခေါတ်ယ် … မိန်းမရဲ့ ”

” အင်း … မသင်းလည်း မေးကြည့်တ်ော့ … သူက မသင်းလကကြို သူ့လီးပေါတ်ငရြင်း … ဂေါလြီ ၅ လုံး ထည့ထြားကြောင်း … လိုးတဲ့အခွိနကြှ … သူမတူတဲ့ ခံစားမှု ဖြစ်ပေါစြကြေောင်း ရှင်းပြပေးတယ် … မသင်းလည်း လီးကြီးကို အလိုကသ်င့ြ ဂွင်းထုပေးရင်း အဖုတထြဲ တဆဈဆဈနဲ့ ခံရခကန်တောပေါ့ … ။ သူမှနမြှနပြှီးဖို့ ဆုတောင်းနရတောပဲ … ခဏကြာတော့ မသင်းလကထြဲ တဒုတဒြုတန်ဲ့ သူ့လီးက တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်လာတော့တာ … မသင်းလည်း သူပြီးတော့မှာ သိတာနဲ့ လကကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ကစားပေးတော့ လရညတ်ှေ ပန်းထွကလြာတာ မသင်းထမိနတ်ှပေါ လာစငတ်ာပေါ့ … ပြနခြါနီးကြ သူတအား ပူဆာတာနဲ့ … မသင်းလည်း ထိုငလြကြလြေးပဲ ထမိနကြို ဟပြပေးခဲ့လိုကတ်ယ် ”

” ဟင် … ဒါဆို … သူက မိန်းမကို မလိုးရသေးပမယေ့ြ … စောကဖြုတတ်ော့ မှငဖြူးသှားပြီပေါ့ ”

” အကုနတ်ော့ ဘယမြှငပြါ့မလဲ … ကိုနောငရြဲ့ … ခဏလေးပဲ ထမိနအြပေါစြဖြညပြှီး ဟပြပေးတာပါ ”

မသင်းစကားဆုံးတော့ ကြုပတ်ို့လည်း တဈခွီလိုးပြီး နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောသ်ှားကြတာပဲ။ မနကလြင်းတော့ ထမိနအြပေါလြှနတ်ကန်တေဲ့ ကြုပမြိန်းမကို ခွလိုးချင်လြိုကတ်ာဗွာ။ စိတကြို မနဲထိမ်းထားရတယ်။ နကဖြနကြှ သူ့ခစွသ်ူဟောင်းနဲ့ တနကေုန် လိုးကြမှာလေ ဒီနတေော့ မိန်းမအားရှိအောင် မလိုးရကတ်ော့ပါဘူး။

ကြုပ် တအိမလြုံး တံမကြစြည်းလှည်းနတေုန်း မိန်းမ နိုးလာတာဗွ။ သူလည်း ဧညခြန်းတဲ့ မှငမြကောင်းတဲ့ ပစ်စည်းတွေ ကြုပတ်ို့ အခန်းပိုထဲ အကုနသ်ိမ်းရင်း ဆေးကြောနတယ်ေ။ အိပခြန်းတွေ အကုနရြှင်း ကြပခြိုးတွေ လှဲခရွင်း အနံသကကြောင်းအောင် ပြတင်းတံခါးတွေ အကုနဖြှင့ထြားလိုကတ်ယ်။ အောကကြ အုတခြင်းကိုလည်း ရဆေေး လှဲကငွြးပြီး တတန်ိုငသ်မွှ သန့သ်န့ရြှင်းရှင်းလေး လုပလြိုကကြှတာပေါ့။ မနကြ ၁၀ နာရီလောကမြှ အားလုံးပြီးစီးတာနဲ့ လငမြယားနှစ်ယောကြ ရချိုးပြီး မသင်းက ညက ကနွတ်ဲ့ ထမင်းကြမ်း ကြောန်တောပါ။

ကြုပကြ အလုပအြဝတလြဲပြီး နတပေိုင်း ဆိုငသ်ှားရမှာဗွ။ နကဖြန် ခွငတ်ဈရကြ ယူဦးမှာဆိုတော့ ဆရာညိုညငန်မှောစိုးလို့ ဧည့ခြန်းထဲ ထိုငန်တေုန်း အိမရြှေ့ ဆိုငကြယ် အဖြူလေး တဈစီး ထိုးရပလြာလို့ မီးဖိုခန်းထဲက မိန်းမကို သှားပြောလိုကတ်ယ်။ ကြုပထြငတ်ဲ့အတိုင်းပဲဗွ ။ သူ့ခစွသ်ူ ဖြစ်နတောပဲ ခွိန်းတာက နကဖြနမြှပါ။

” ဟောတောျ … အဲဒါ … သူပဲ … ကိုနောင် ”

” ခေါလြိုကပြါ … ကိုနောင် မီးဖိုချောငထြဲ … ပုန်းနပေါ့မယ် ”

ခဏကြာတော အသားလတလြတ် မကြန်ှာသှယသ်ှယ် ပါးသိုင်းမှှေးပါးပါးနဲ့ လူတဈယောကြ ကြုပမြိန်းမ ခါးကိုဖကပြှီး ဧည့ခြန်းထဲ ဝငလြာတာဗွို့။ မီးဖိုချောငန်ဲ့ ဧညခြန်းက မကြစြောင်းထိုး အနထေားမို့ ဧည့ခြန်းထဲ အကုနမြှငန်ရတောပါ။ စားပြဲခုံဘေးနားက ခုံအလှတတ်ဈလုံးကို မိန်းမက ခါးကုန်းပြီး အနီးနားက အဝတဟြောင်းတဈခုနဲ့ ခါပေးတော့ ကြုပမြိန်းမ ဖငကြှားကို အဲဒီလူက လကန်ဲ့ နှိုကပြှတန်တောဗွ။

” ဒါဆို … စိုးယောကြြားးက ညနမှေ ပြနလြာတတတ်ာပေါ့ ”

ဪ … မသင်းက ကြုပကြို အလုပသ်ှားပြီ ပြောထားတာနမှော။ ဒါမို့ ဒီကောင် လကသ်ရမ်းနတောဗွ။ ကြုပမြိန်းမကို စိုးလို့ခေါတ်ာဗွို့။

” အာ … ငှိမင်ှိမန်ကြော … ကိုမင်း ”

” လူမရှိတုန်းလေး … ကိုငရြတာကို … စိုးကလည်း ”

” နကဖြနမြှ … ခွိန်းထားတာလေ … ဒီနေ့ ဘာလို့ လာတာလဲ ”

” ဟုတပြါတယ် စိုးရယ် … နရောလာကြည့်ရြင်း လူရှင်းနတောနဲ့ … ဝငကြှည့မြိတာပါ ”

” စိုးဘကကြ ကတိတညမြှာပါ … ကိုမင်းဘကကြလည်း ကတိတညပြေးပါ ”

” အင်းပါ … စိုးရယ် … ခုတော့ တခွိနကြ မင်းသူ ဆိုတဲ့ … ဒီကကောငရြဲ့ … အခစွတ်ှကေ အရာမထငတ်ော့တာ သိပါတယကြှာ ”

မင်းသူ စကားဆုံးတော့ ကြုပမြိန်းမ မကြန်ှာလေး မှိုငသ်ှားတာဗွ။ အတိတကြို သတိရမိတာ ထငတ်ယ်။

” စိုးလည်း ဖောကပြှနပြှီး … အိမထြောငပြှုတာ မဟုတပြါဘူး … ကိုမင်းရယ် … ၂ နှစ်လောကြ အဆကသ်ှယမြရတဲ့နောကမြှ … အခုလကရြှိ ယောကြြားကို လကထြပခြဲ့တာပါ ”

ကြုပမြိန်းမ ဟတထြိသှားတာနမှော မင်းသူဘေးနား ကပထြိုင်းပြီး ပြနရြှင်းပြနတောဗွ။ တဖြည်းဖြည်း စကားပြောရင်း မင်းသူပေါငကြှားထဲ မိန်းမလကတ်ဖကကြ တလှုပလြှုပန်ဲ့ပါ။ ကြုပန်ရောက စားပြဲခုံကြယန်တေော့ လကလြှုပတ်ာပဲ မှငန်ရတော။ နောကပျိုင်း သူတို့စကားသံတွကေ တိုးတော့ အသံသိပမြကြားရတော့ဘူး။ ချောင်းရင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်နမေိရတယ်။ ကြည့်န်ရင်ေး မင်းသူဘယလြကကြ ကြုပမြိန်းမ ပေါငကြှားထဲ ရောကလြာပြနရြော။

မိန်းမက မီးဖိုခန်းတံခါးဘကြ မကြလြုံးဆှကြညေ့ရြင်း ကြုပဘြယန်ရောက ချောင်းနလေဲ သိချင်န်ပေုံပဲ။ တခကြတ်ခကြြ ခေါင်းလေး လှနတ်ကသ်ှားသေးတယဗြွ။ သူပြောတော့ မင်းသူကို အကိုငမြခံဘူးပြောတာ။ အခု မင်းသူပုံစံက အရငထြဲက ကြုပမြိန်းမ စောကပြတကြို နှိုကဖြူးတဲ့ပုံပါ။ တကယပြါဗွာ ..။ အနားနားကပပြှီးကို ကြည့်ခြငွမြိတယ်။ ကြုပမြိန်းမက သူ့ခစွသ်ူကို ဂွင်းထုပေးတုန်း သူ့ခစွသ်ူကလည်း ကြုပမြိန်းမ အဖုတကြို ပြနန်ှိုကပြေးနတောလေ။ နှစ်ယောကြ ဘေးတိုကြ နှုတခြမ်းချင်ြးစုပပြှီး လကတ်ှပေဲ လှုပန်ကြတော။

ကြုပလြည်း ပေါငကြှားထဲက ထောငထြှကလြာတဲ့ လီးကို ဆုပကြိုငရြင်း ဂွင်းထုနမေိတာပေါ့။ ခဏကြာတော့ ကြုပမြိန်းမရဲ့ လှတန်တေဲ့ ဘယဘြကလြကလြေး မှောကတ်ကလြာပြီး မင်းသူခေါင်းကို ဆှဲဖကလြိုကတ်ယဗြွ။ ခပတ်င်းတင်းဖကရြင်း နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပထြားတုန်း မိန်းမပေါငကြှားထဲက မင်းသူလကကြ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လုပပြေးနတော။ အဲ့ဒီခွိနမြှာပဲ မိန်းမက ဘေးတိုကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နှုတခြမ်းချင်ြးစုပန်ရောက ခွာပြီး သူကိုယလြုံးကို မတရြင်း ခေါင်းလေး လှနတ်ကသ်ှားတာပဲ။ နို့အုံတွကေ နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကန်ဲ့ အသကကြိုထိန်းရှူနတေဲ့ ပုံစံလေး။ ကြုပလြည်း လီးထိပကြ ယားတကလြာလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ လရညတ်ှေ ထွကန်တောဗွို့။

ခဏနတေော့ မင်းသူက ကြုပမြိန်းမ နားနားလေး တီးတိုးကပပြှောလိုကတ်ယ်။ မိန်းမက ကြုပရြှိတဲ့ မီးဖိုခန်း တံခါးကို လှမ်းကြည့်ရြင်း ခေါင်းရမ်းပြနတောဗွ။ နောကဆြုံး မင်းသူက ကြုပမြိန်းမ ခေါင်းကို ဆှဲနိမ့ရြင်း သူ့ပေါငကြှားနရောလေး အရောကြ ဖိထားလိုကတ်ာ။ သိပမြကြာပါဘူး ကြုပမြိန်းမခေါင်းလေး နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကန်ဲ့ ခဏအကြာမှ ရပသ်ှားတော့တယ်။ မိန်းမခေါင်းလေး ပြနမြော့လာရင်း ကြုပဘြကကြှည့ပြှီး သူ့ပါးစပကြို လကခြုံနဲ့ သုတပြဈနတောပါ။

စကား ခဏ ပြောကြပြီး မင်းသူ ပြနတ်ာ သချောမှ ကြုပ် ထွကလြာခဲ့တယ်။ ကြုပမြိန်းမ မသင်းလည်း အိမဝြင်းတံခါး စိရင်း ဧည့ခြန်းထဲ ပြနဝြငလြာပါပြီ။

” ကိုနောင် ”

” ပြောလေ … မိန်းမ ”

” ခုနက … ဟိုဟာလေ ”

” ဘယဟြာလဲ … မိန်းမရယ် … လုပပြှီ ”

” သူက … လိုးဖို့ တောင်းဆိုလို့ … မသင်းက ဒီနေ့လကမြခံကြောင်း ငှင်းရင်း … သူ့လီးကို စုပပြေးမိတာပါ ”

” ရပါတယ် … မိန်းမရာ … နကဖြနကြှ … ကြုံရဦးမှာပဲ … ကိုနောင့ကြို အားနာမနနေဲ့ ”

ကြုပစြကားဆုံးတော့ မိန်းမက ကြုပန်ူတခြမ်းလေး လာနမ်းတာ သူ့ပါးစပကြ ညှီစို့စို့ လရညန်ံ့လေး ရနတောဗွ။ မင်းသူ လရညတ်ှေ သောကပြဈတာ နမှော။

နေ့တပိုင်း အလုပဆြင်းပြီး နကဖြန် ခွင့ယ်ူလိုကတ်ယဗြွာ။ ကြုပရြော မသင်းရော မိုးခွုပမြှ အိပပြွောသ်ှားကြတာ။ ကြုပမြိန်းမ မသင်းလည်း နကဖြန် ကြုပရြှေ့ သူ့ခစွသ်ူကို အလိုးခံမှာမို့ ရငခြုနန်ပေုံပါပဲ။

မနကြ အိပရြာထတော့ ဘေးနား မိန်းမကို မတွေ့ဘူးဗွ။ ဧည့ခြန်းထဲကြည့်တ်ော့မှ ကြုပအြတွကြ ထမင်းကြောန်ဲ့ ကောဖြီတဈခွကြ ပြငဆြငပြေးထားတာ တွေ့တယ်။ ကြုပလြည်း မကြန်ှာသဈဖို့ အိမရြှေ့ရကနေန်ား ရောကတ်ော့မှ ကြုပမြိန်းမကို တွေ့လိုကရြတာ။ ရကနေန်ဲ့ကြယပြှီး အိမဝြန်းထရံဘကြ ဒူးထောငပြေါငကြား ထိုငလြကြအြနထေားနဲ့ စောကမြှှေးတွေ ရိတန်တောဗွ။

” ဟင် … ကိုနောင် ”

အနားရောကလြာတဲ့ ကြုပကြို ရဲနတေဲ့ မကြန်ှာလေးနဲ့ မော့ကြည့်န်တောပါ။

” ဘာလုပန်တောလဲ … မိန်းမရ ”

” ဟိုလေ … ကိုမင်းက … ပြနခြါနီး … စောကမြှှေးရိတဖြို့ မှာသှားလို့ … အဲဒါ … ရိတန်တော … အောကထြဲကြ ရိတမြရတော့ဘူး ”

” ဪ … တဈရကထြဲ အလိုးခံမယ့ြ ခစွသ်ူပေါကြှ … စတနောတွေ … ပိုနပြေီပေါ့ ”

” အိုရြ … ကိုနောငကြလည်း … အဲသဘောတော့ မဟုတပြါဘူးနောြ ”

” ကဲပါ … ဓါးထိနမယ်ေ … လာလာ … အိမထြဲသှားပြီး … ကိုနောင် ရိတပြေးပါ့မယ် ”

ကြုပလြည်း ပြောပြီး မိန်းမကို အိပခြန်းထဲ ပကလြကလြှနအြနထေားနဲ့ ပေါငတ်နတ်ှေ ဒူးကြေးမှှောကခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ပေါငန်ှဈဘကဖြှဲပြီးမှ စောကမြှှေးတွေ သချောရိတပြေးလိုကတ်ာ။ စောကမြှှေးအုံလေးက စောကခြေါင်းဝ အောကဖြကြ ဖငဝြနားထိ ထိစပန်လေို့ ဘယလြကန်ဲ့ကိုငပြှီး ညာလကန်ဲ့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးရိတပြေးရတာဗွ။

အားလုံးပြောငသ်ှားတော့ မိန်းမယူလာတဲ့ ဆပပြှာရညတ်ှနေဲ့ ပြတဆြေးပေးလိုကတ်ယ်။ စောကပြတန်ူတခြမ်းသားလေးတွကေ ရဲပြီး ခကြခြငွြး ဖောင်းကားလာတာဗွို့။ စောကခြေါင်းထဲ အရညကြှညလြေးတွလည်ေး အိုငန်တောပဲ။ မနနေိုငတ်ာနဲ့ ၂ ခါလောကြ လွှာနဲ့ ပင့လြကြပြေးလိုကမြိတယ်။

” ခခြြ … ဟိုးထား … ဆရာကြီး … ဒီနေ့ မရဘူးနောြ ”

” အင်းပါ … မိန်းမရယ် ”

အိပခြန်းထဲက ပြနထြှကရြင်း နှစ်ယောကသ်ား ရချိုးပြီး ကြုပကြ စွပကြယွန်ဲ့ ပုဆိုးအဟောင်းတဈထည် လဲဝတထြားတယ်။ မိန်းမက အညိုရောင် လကတ်ကိုင်းအင်ျကြီလကပြှတန်ဲ့ ထမိနအြနကြ ဗွောငလြေး ဝတပြှီး ဧည့ခြန်းထဲထိုငန်တော။ ကြုပလြည်း ထမင်းကြောစြားပြီး ကောဖြီသောကရြင်း မိန်းမကို ကုတငပြေါပြဲ အလိုးခံဖို့ သတိပေးရတာဗွ။ ချောင်းဖို့ နရော ၃ ခုလောကြ ကြိုဖောကထြားပြီး သချောပြငဆြငထြားရတာပေါ့။ စားသောကပြှီးတာနဲ့ ကြုပကြ ကြုပတ်ို့အိပခြန်းနဲ့ ကပလြကြြ ပစ်စည်းဟောင်းထားတဲ့ အခန်းထဲဝငပြှီး မိန်းမကို သော့ခတခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ ဒါမှ မင်းသူမှငရြင် သံသယ မရှိမှာ။

ကြုပ် အခန်းထဲရောကပြှီး သိပမြစောင့ရြပါဘူး။ မိနဈ ၂၀ လောကပြဲ စကားသံနဲ့ အတူ ကြုပတ်ို့လငမြယားခန်းဘကကြ တံခါးဖြင့သ်ံ ကြားလိုကရြပြီ။ ကြုပလြည်း ကုတငန်ဲ့ အလယတ်ည့တ်ည့ြ အပေါကကြ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။

မင်းသူက တီးရှပ် အစိမ်းနဲ့ ဘကကြီဘောင်းဘီ ဝတထြားတာဗွ။ ဝငလြာတာနဲ့ ကုတငစြောင်းထိုငပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ပြင်းပြင်းရှရှ နမ်းနကြတော။ မိန်းမ မကြလြုံးတွကေ ကြုပရြှိတဲ့ အိမထြရံဘကတ်ော့ တခကြတ်ခကြြ ကြည့်န်သေေးတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ့ပေါငကြှားထဲ မင်းသူလကဝြငတ်ာနဲ့ မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ငှိမကြသွှားရောပဲ။ မင်းသူက နှုတခြမ်းချင်ြးနမ်းနရောက လညပြင်းတွပေါ လွှာနဲ့ ပင့ယ်ကပြေးသေးတာ။

ကြုပမြိန်းမလည်း တအီးအီး ညည်းရင်း လကတ်ဖကကြ မင်းသူပေါငကြှားကို ပြနစြမ်းနပြေီ။ ဘကကြီဘောင်းဘီအောကြ အမှှောင်းလိုကထြနတေဲ့ အရာကို မိန်းမလကခြွောင်းလေးတွကေ ခပဖြှဖြ အုပကြိုင် ပြတသ်ပပြေးနတောပါပဲ။ ခဏနတေော့ မိန်းမက သူ့လကတ်ကိုင်း အင်ျကြီလေးကို ခေါင်းက လှနခြွှဈပစ်တယ်။ ဘောလြီက အစထဲက ဝတမြထားတော့ နို့အုံတွကေ အိတွဲကလွာတာပေါ့။

မင်းသူဘယလြကကြ မိန်းမပေါငကြှားထဲ ကလိနရင်ေး ညာလကကြ ခွိုင်းအောကြ ခါးနားထိ အထကအြောကြ ပြတသ်ပပြေးနတောပါ။ မိန်းမလကတ်ဈဖကကြ မင်းသူခေါင်းကို နိမ့ပြှီး သူ့နို့တွနေဲ့ ကပပြေးနပြေီဗွ။ မင်းသူလည်း ကြုပမြိန်းမ အလိုကြ နို့စို့ရင်း လကန်ှဈဖကကြလည်း အဆကမြပြတ် လှုပရြှားပေးနတောပေါ့။ ခဏကြာတော့ မိန်းမက မင်းသူကို စောကပြတလြကြပြေးဖို့ ပြောလိုကတ်ာပဲ။ ကြုပတ်ောင် အံ့သှသှားရတာပါ ။ ကြုပကြိုတောင် အဲလို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း မပြောဖူးပါဘူးဗွာ။

” ကိုမင်း ”

” ပြောလေ … စိုး ”

” စိုး … စောကပြတကြို … လကြပြေးတော့လေ ”

” လကြပြေးမှာပေါ … စောကပြတရြော ဖငရြော အကုနလြကြပြေးမှာ ”

” အာ့ဆို … အခု လကြျ ”

ကြုပမြိန်းမက ပြောပြီးတာနဲ့ ကုတငစြောင်းထိုငန်ရောက ထရပပြှီး ထမိနကြို သူ့ဟာသူ ခွှတပြေးတာဗွ။ စိတတ်အား ကြှနတောနမှော။ ထမိနခြွှတပြှီးတာနဲ့ ကုတငပြေါြ ကနလြန့ဖြကြြ လှဲခတွော့ ခေါင်းက ကြုပရြှေ့ရောကလြာတာပေါ့။ ထရံပဲ ခွားတော့တာပါ။ မိန်းမပေါငဂြှထဲ မင်းသူက ဒူးကြေးထိုငရြင်း ကြုပမြိန်းမ အမှှေးရိတထြားတဲ့ စောကဖြုတကြို စိုကကြှည့န်တော။

” အားပါး … ခစွလြိုကတ်ာ စိုးရယ် … ဒီစောကပြတန်ီတာရဲလေးက … ကလေးထွကထြားတယဆြိုတာ … ယုံတောင် မယုံချင်စြရာပဲ ”

” ခစွရြင် … သကသ်ပြပေေါ့ ”

ကြုပမြိန်းမ စကားဆုံးတာနဲ့ မင်းသူက စောကပြတကြို ကုန်းလကြတ်ာဗွ။ လွှာထိပလြေးနဲ့ အထကအြောကြ ထိုးလကြရြင်း စောကစြိလေးပါ ထိုးကောပြဈတာ။ ကြုပမြိန်းမလည်း ခပတ်ိုးတိုးညည်းရင်း နဖူးကြောတွေ ထောငတ်ကလြာပြီ။ စောကပြတဘြေးနှုတခြမ်းသား နှစ်ဖကကြို တခွမ်းဆီ ဆှဲစုပပြှီး လွှာအပြားလိုကြ ပင့လြကြတ်ော့ မိန်းမဆီက ညည်းသံလေး ကယွလြာတာပေါ့။

” အားဟား … ဟုတတ်ယ် … အစိလေးပါ စုပပြေး ကိုမင်း …… အမလေး … ကောင်းလိုကတ်ာ ”

မင်းသူ ပါးစပထြဲ ကြုပမြိန်းမ စောကစြိလေးရောကသ်ှားတာနဲ့ ခါးတွေ ဆကကြနဲ့တုနန်တောဗွ။ သူ့လကလြေးနှစ်ဖကန်ဲ့ သူ့နို့တွေ ညှဈခွရင်ေး ခံရခကန်တေဲ့ပုံလေး။

” အာ … အဲဒါ … ဖငပြေါကကြှီး … ကိုမင်း … အမလေး … အ အားးးး …… စောကပြတပြဲ လကြပြါ … ကိုမင်းရယ် … အမလေး …… အားးး အားးးး အားးးးး ”

မင်းသူက ကြုပမြိန်းမ ဖငဝြကို လကြလြိုကတ်ာ နမှောဗွ။ ပေါငတ်ှေ မှှောကတ်ကလြာရင်း လပေေါမြှာ တဇပဇြပတ်ုနခြါနရေောပဲ။ ကြုပကြှည့န်တေုန်းမှာပဲ မင်းသူက လွှာကို ဆန့ထြုတပြှီး ဖငဝြလေးထဲ လွှာနဲ့လိုးပေးနတယ်ေ။ လကတ်ဖကကြလည်း စောကစြိလေးကို ဖိခွနတေော။ ခဏကြာတော့ ကြုပမြိန်းမ ပါးစပကြ အသံပေါင်းစုံ ထွကလြာပြီး စောကရြညတ်ှထေောင် ပန်းနတော မှငမြကောင်းဘူးဗွ။ မင်းသူမကြန်ှာ တပြငလြုံး ကြုပမြိန်းမ စောကရြညတ်ှေ ရှှဲနှစ်နတောပဲ။ စောကပြတဘြေးနှုတခြမ်းသားတွကလေည်း ဖောင်းကားလာတာ ကြုပမြိန်းမ စောကပြတမြှ ဟုတရြဲလားဆိုပြီး သချောကြည့်န်ရတေယ်။

” အမလေး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုမင်းရယ် … စိုးလေ … ဒီလို တခါမှ မခံစားဖူးသေးဘူး … အင်းဟင်း ”

ကြုပမြိန်းမ ညည်းနတေုန်း မင်းသူက မတတ်ပထြရပပြှီး သူ့အဝတစြားတွေ ခွှတပြဈနတော။ ကိုယတ်ုံးလုံး အနထေားနဲ့ ကြုပမြိန်းမ ရငဘြတပြေါြ ဒူးထောကခြှလိုကတ်ယ်။ မင်းသူ ပေါငကြှားက လီးကိုမှငတ်ော့ ကြုပလြန့သ်ှားမိတယဗြွာ။ လီးက အရှည် ၇ လကမ် ကြောကြွောလြောကြ တုတကြတုတသ်ေး လီးအရညပြှား တလွှောကြ အကြောပျိုင်းပျိုင်း ထနပြေီး ထိပကြ ဒဈကြီးက ကားထွကန်တောဗွ။ လီးထိပကြနေ တဝကလြောကထြိ ဂေါလြီက ၅ လုံး ထည့ထြားတာဗွို့။ ဒီလီးနဲ့ အလိုးခံရရင် ကြုပမြိန်းမ စောကပြတလြေး ကြဲထွကသ်ှားမှာ ထငတ်ယ်။

ကြည့်န်တေုန်းလေး ဒဈကြီး အနားရောကတ်ာနဲ့ မိန်းမက ပါးစပဟြပေးနတော။ မင်းသူ ဒဈဖူးက ကြုပမြိန်းမ ပါးစပထြဲ မဆန့မြပြဲနဲ့ ဝငန်ပေါပြီ။ လီးထိပကြို အငမ်းမရနဲ့ ဆှဲစုပန်တေော့ ကြုပ် ဘဝငမြကဘွူးဗွ။ အရငထြဲက စုပဖြူးတဲ့ပုံစံမွိုးပဲ။ ကြုပလြီးတောင် ၆ ကြိမလြောကပြဲ စုပပြေးဖူးတာ ။ ဒါတောင် အခုလို စိတပြါလကပြါ မစုပပြေးဘူး။ ပါးစပထြဲ ငုံရုံလေးပဲ။

” အားလား … ကောင်းလိုကတ်ာ … စိုးရယ် … စုပစြုပ် … ဒဈကြီးကို … ကိုကပြေးပါဦး ”

မင်းသူလည်း တရှီးရှီး ညည်းရင် အံကြိတန်ရတောဗွ။ ကြုပမြိန်းမ လီးစုပ် ဒီလောကကြောင်းမှန်း မသိခဲ့ပါဘူး။ တဈခုတော့ ရှိတယ်။ ဦးကံသာများ သငပြေးသှားလား မသိဘူး။ ခဏနတေော့ မိန်းမက ပါးစပကြို ရသလောကဟြရင်း မင်းသူလီးကြီးကို ရသလောကြ မွိုကြည့်န်တောပါ။ ဘယလြိုမွိုမွို လီးက တုတလြည်းတုတ် ရှညလြည်းရှညတ်ော့ ၃ ပုံ ၁ ပုံလောကပြဲ ဝငတ်ာ။ မင်းသူက ကြည့်ရြင်း အားမရတဲ့ ပုံစံနဲ့ ကြုပမြိန်းမခေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဆှဲမပြီး လီးကို ပါးစပထြဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဖိထည့ပြဈတာ။ တဝကလြောကဝြငတ်ာနဲ့ တရပစြပ် လိုးတော့တာပဲ။

” အု … ဝူး ဖလူး … ပလောကျ … ပလှပ် … ဝူး ဖလူး ”

ကြုပမြိန်းမလည်း ပါးစပထြဲ လီးက မဆန့မြပြဲနဲ့ ဝငထြှကန်တေော့ မကြလြုံးလေးပြူးထွကလြာပြီး လညပြငကြှောတွပေါ ထောငထြှကန်တော။ မင်းသူက သချောစိုကကြှည့ပြှီး မညှာဘူးဗွ။ လညခြွောင်းထဲ လီးတဝကထြိ သှင်းပြီး ဖိလိုးပစ်တယ်။ နောကဆြုံး ကြုပမြိနမ် ပါးတွဖေောင်းတကလြာပြီး နှုတခြမ်းထောင့ကြ အကြိအခွှဲတွေ လွှံထွကရြင်း မကြန်ှာတပြငလြုံး ရဲတကလြာတာ။ မင်းသူပေါငကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ တွန်းရင်း ခါးတွေ ကော့ထိုးလိုကြ ဖနောင့န်ဲ့ ကုတငကြို တဗုန်းဗုန်း ပေါကလြိုကန်ဲ့ ဖြစ်တော့မှ မင်းသူက ပါးစပထြဲက လီးကို ထုတပြှီး ကြုပမြိန်းမ မကြန်ှာကို လရညန်ဲ့ ပန်းပစ်တယ်။ လီးထိပ် အပေါကဝြက လရညပြစွပြစွတ်ှကေ မိန်းမ နဖူးပေါရြော မကြခြုံးပေါရြော နှာခေါင်းထိပကြိုပါ ပကပေကြုနတ်ာ။

မိန်းမက လီးကြီးကြှတထြှကတ်ာနဲ့ ချောင်းတဟှတဟြှတ် ဆိုးရင်း အသကကြို မွှင်းရှုနရတောပါ။ မကြန်ှာလေး ပုံမှနဖြစ်လာတော့ မင်းသူက မိန်းမမကြန်ှာပေါကြ လရညတ်ှကေို လကည်ိုးနဲ့ ကောပြှီး မိန်းမပါးစပန်ား ကပပြေးလိုကတ်ယ်။ ကြုပမြိန်းမကလည်းဗွာ ခုနက သူမဟုတတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ ။ မင်းသူလကည်ိုးပေါကြ လရညတ်ှကေို အငမ်းမရ စုပယ်ူမွိုနတောဗွ။ မကြန်ှာပေါကြ လရညတ်ှေ ကုနတ်ော့ မင်းသူလကည်ိုးကို ခုနက လီးစုပပြေးတဲ့ပုံစံနဲ့ တပြှတပြှှတ် ဆှဲစုပန်တော။

” ကောင်းလား … စိုး ”

” အင်း … ကောင်းတယ် … ကြိုကတ်ယ် ”

ကြုပဖြှင့ြ ဘယလြိုနားလညရြမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ခုနက အသကရြှူမှားမတတ် ပါးစပကြို အလိုးခံထားရတာ။ အခုကြ ကြိုကတ်ယ် ပြောနတောပဲ။ မင်းသူက ကြုပမြိန်းမခေါင်းဘကကြို ခွဆင်ေးအိပရြင်း နှစ်ယောကသ်ား ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနားယူနကြတေယ်။ ခဏနားပြီးတာနဲ့ မိန်းမက မင်းသူမကြန်ှာပေါြ တကခြှပြီး စောကပြတန်ဲ့ ပြတပြေးနတောဗွ။ ပြီးမှ သူ့ကိုယလြုံးကို ရှေ့စိုကခြပြှီး မင်းသူလီးကို ပြနစြုပပြေးတာ။ မင်းသူလီးက တဖြည်းဖြည်း မာပြီး ထောငထြှကလြာတာပေါ့။ မိန်းမက ထောငန်တေဲ့ လီးကို အရငကြ အဖြားထိ ပင့ယ်ကလြိုကြ ဂွင်းထုပေးလိုကြ လီးထိပကြို ဆှဲစုပလြိုကန်ဲ့ လီးအရညပြှားတဈလွှောကြ အကြောတွထလောပြီး လီးက ခါရမ်းနတောပါ။

ခဏနတေော့ မင်းသူက ကြုပမြိန်းမကို ကုတငဖြွားနား ပေါငန်ှဈချောင်းထမ်းပြီး ကုတငအြောကြ မတတ်ပရြပ် အနအထေားနဲ့ စလိုးပစ်တာ။ လီးဝငတ်ာနဲ့ ကြုပထြငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ ကြုပမြိန်းမ ငယသ်ံပါအောင် အောတ်ယ်။ မင်းသူက လှတမြပေးဘူးဗွ ။ ပေါငန်ှဈချောင်း ဖမ်းဆှဲပြီး တဖုန်းဖုန်း ပစ်လိုးနတော။ သူ့စိတထြဲ ကြုပမြိန်းမကို နောကဆြုံးအကြိမလြို့ သဘောထားပြီးလိုးတာလား အညိုးနဲ့ လိုးတာလား မသိဘူး။ လိုးခကြတ်ှကေ ရကစြကတ်ယဗြွာ။ ခဏရပဖြို့ ပြောနတောတောင် မရပဘြူး ။ မနားတမ်း ပစ်လိုးနတော။ တဖြည်းဖြည်းကြာတော့ မိန်းမလည်း မင်းသူလီးဒဏြ ခံနိုငလြာတာပါ။ ဒါပမယေ့ြ ပါးစပကြ အသံမထွကတ်ော့ပါဘူး။ စောကရြညတ်ှကတေော့ ပန်းပန်းထွကတ်ာဗွ။

မင်းသူလီးကြီး အပြငဆြှဲထုတတ်ိုင်း စောကရြညတ်ှကေ မင်းသူ ဗိုကကြို ထောငပြန်းနတော။ အရညကြုနခြါနီးမှ မင်းသူက လီးကို ပြနသ်ှင်းပြီး တရပစြပ် ပြနလြိုးတာဗွ။ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့လြိုးရင်း လီးပြနအြထုတ် အရငလြိုပဲ စောကရြညတ်ှကေ ပန်းနတေုန်းပဲ။ ၅ ကြိမလြောကကြှ လီးကိုထုတပြှီးတာနဲ့ စောကစြိကို လီးထိပန်ဲ့ ကန့လြန့ဖြကြြ ဖိပြတတ်ာဗွို့။ ကြုပမြိန်းမ ဖငကြှီး တုနခြါနရင်ေး တကိုယလြုံး တွနလြိမန်တေော့တာ။ အဲ့ဒီကြမှ ထမ်းထားတဲ့ပေါငတ်ှေ ပြနခြပြေးရင်း စောကရြညတ်ှနေဲ့ ဖောင်းကြှနတေဲ့ ကြုပမြိန်းမ စောကပြတပြေါြ ဂွင်းထုရင်း လရညတ်ှေ ပန်းပစ်တာပါ။

ကြုပလြည်း မိန်းမနဲ့ မင်းသူတို့ လိုးပြဲကြည့်ရြင်း ၄ ခွီလောကြ ထုလိုကရြတယဗြွာ။ ညနေ ၅ နာရီလောကထြိ နားလိုကြ လိုးလိုကန်ဲ့ ပုံစံမွိုးစုံပဲဗွာ။ မိန်းမကလည်း အနာသကသ်ာတာနဲ့ အပေါကြ ခွလိုးသေးတာ။ လီးက စံခွိနမြှီတဲ့အပြင် ဂေါလြီလည်း ပါတော့ မင်းသူပြနသ်ှားပြီး နာရီဝကလြောကမြှ ကြုပမြိန်းမ ထနိုငတ်ာဗွို့။ ကြုပကြို တံခါးလာဖြင့ပြေးပြီး အိပခြန်းထဲပြနဝြငသ်ှားတာ ။ ကုတငပြေါြ ခွခွလေေေးပဲ။ အိပခြန်းတဈခုလုံးလည်း စောကရြညန်ံ့ လရညန်ံ့တွနေဲ့ မှနထြူသှားတာပဲ။ မိန်းမ စောကပြတကြို လှနကြှည့တ်ော့ ယောငကြားနပြေီး စောကခြေါင်းအနားစလေးတွေ ကြဲထွကသ်ှားတာဗွ။ ၂ ရကလြောကြ နမှေ ကြုပမြိန်းမလည်း လမ်းကောင်းကောင်း လွှောကန်ိုငတ်ာ။

မင်းသူက ကတိတညပြါတယ် ။ အဲ့ဒီထဲက ပြောကသ်ှားလိုကတ်ာ အခုဆို ၅ လကြောလြာပြီ အသံမကြားရတော့ပါဘူး။ တဈခုဆိုးတာက ကြုပတ်ို့လငမြယားဗွ။ ဒီတိုင်းလိုးရင် အေးတိအေးစကကြှီး ဖြစ်ဖြစ်နတော မသင်းကို ဦးကံသာတို့ မင်းသူတို့နဲ့ လိုးတဲ့အကြောင်းလေးတွေ မေးပြီး လိုးမှ နှစ်ယောကလြုံး အထွဋထြိပ် ရောကကြှတာ။

ဒီလိုနဲ့ တရကကြှ ကြုပမြိန်းမဆီက ထူးဆန်းတဲ့စကား ပြနကြှားရပါတယ်။ ကောငလြေးက ကြုပတ်ို့ ရပကြှကထြဲ ပြောင်းလာတာ မကြာသေးဘူး ။ ၃ လကြောလြောကပြဲ ရှိမယ်။ အထညကြှီးပကြတ်ှနမှေော။ နံကပတ်ိုကြ အဟောင်းလေးကို ဝယပြှီး ဆေးပြနသ်ုတ် သပသ်ပရြပရြပလြေး နကြတောပါ။ ဖအကေ ရုံးဝနထြမ်းနမှော မနကဆြို ကားနဲ့ လာခေါကြှတယ်။

ကောငလြေးက ကြောင်းပြီးပုံတော့ မရပါဘူး ။ သူ့နာမညကြ စိုးမောငတ်ဲ့။ ကြုပမြိန်းမ ပြောတော့ ၂ဝ ကြောပြှီ ပြောနတော။ မနကပျိုင်း သူ့အမကေို ဈေးပို့ပြီးတာနဲ့ ရပကြှကထြဲ ဖူဆညဘြောလုံးကနလြိုကြ ပြီးတာနဲ့ ဆိုငကြယန်ဲ့ ထွကလြညတ်ော့တာပဲ။ ကြုပမြိန်းမက အိမပြှင် သိပမြထွကတ်တဘြူးဗွ။ ဈေးဝယတ်ာရယ် အရပထြဲ ဟိုနားဒီနား သှားတာလောကပြဲ။ တဈခုတော့ ရှိတယ် ။ မင်းသူ ကြုပတ်ို့မှို့က မသှားခင် မိန်းမကို ပိုကဆြံအနည်းကဉွြး ပေးသှားပုံရတယ်။ ရိုးရိုးအေးအေး နတတေတ်ဲ့ ကြုပမြိန်းမ ပြငတ်တဆြငတ်တလြာတယ်။ အဝတအြစားလည်း ဒီဇိုင်းမွိုးစုံ ဝတတ်တလြာတာပေါ့။

အရငကြထကြ ပိုကြည့်ကြောင်းလာတယဗြွ။ ကြုပကြ မေးတော့ ငယင်ယထြဲက အဝတစြား ဝါသနာပါတာတဲ့ ။ ကြုပအြဆငမြပြလေို့ မပူဆာခဲ့တာတဲ့ဗွာ။ အခုဟာ သူများပေးလို့ ဝတရြတာတဲ့။ ကြုပအြတွကလြည်း စပို့ရှပတ်ှေ ပုဆိုးအသဈတွေ ဝယပြေးပါတယ်။ ယောကျခထီးအတွကရြော သားလေးအတွကရြောပဲ။ ယောကျခထီးက ကြုပသ်င်ျကြနတ်ုန်းက ဆိုငကြ မုန့ဖြိုးပေးတယ် ထငန်တောပါ။ ကြုပသ်ားလေးနဲ့ သူ့မှေးရပမြှေ ရှာပြနလြိုကြ အရပထြဲ လူကြီးတွနေဲ့ ဘုရားဖူးထွကလြိုကပြေါ့။ အခုလည်း ယောကျခထီးမရှိတုန်း အိမမြှာ အရငတ်ဈခါလိုလုပဖြို့ တိုငပြငန်ကြတောပါ။

” ဖြစ်ပါ့မလား … ကိုနောငရြယ် ”

” ဖြစ်ပါတယ် … မိန်းမရ … အဲဒီကောငလြည်း … သူ့သိကျခာအကခွံပြီး … မိန်းမလို ကလေးအမနေဲ့ဖြစ်တာ လွှောကပြှောပါ့မလား ”

” ဟုတတ်ော့ ဟုတပြါတယ် … လူရှေ့ကြ … မသင်းကို ရှိန်းနတတေတ်ယ် ”

” အဲဒါပြောတာပေါ့ … မိန်းမရဲ့ … ဟိုနေ့က … ကားပေါကြ ကိဈစဆို … မသင်း နဲနဲလေး … လိုကလြွောတာနဲ့ အိမထြိပါလာမှာ ”

အရင် ၅ ရကလြောကကြ ကြုပမြိန်းမ ဈေးသှားတော့ စိုးမောငကြ လိုင်းကားပေါတ်ကလြိုကလြာတာ။ အသှားလူရှင်းတော့ ဘာမှမလုပပြမယေ့ြ အပြနကြှ ကြုပမြိန်းမ ဖငကြို နောကကြနေ နိုကတ်ာတဲ့။ မိန်းမက ရှကလြည်းရှကတ်ော့ ကိုယလြုံးကို တစောင်းပြငရြပလြိုကတ်ယ်။ အဲကြမှ ပေါငကြို လီးနဲ့ထောကပြှီး ထမီခွဲဝတတ်ဲ့ ဘကလြကသ်ှင်းပြီး စောကပြတကြို ကလိတာ။ မိန်းမ အကငွ့ကြ အတွင်းခံမဝတတ်တတ်ော့ စောကပြတကြို ထမိနလြေးပဲခွားပြီး အနိုကခြံရတော့တာ။ အိမရြောကတ်ော့ ဖငမြှာကြကန်လေို့ ကြုပမြေးကြည့်မြှ ပြနပြှောပြတာပါ။ ထမီလှနကြှည့တ်ော့ စောကရြညစြီးချောင်းက ပေါငကြနေ ခွချင်ြေးဝတထြိဗွို့။

ဒီနေ့ မနကပျိုင်း သူတို့အိမ် အိမတ်ကလြုပလြို့ ကြုပတ်ို့လငမြယား ဝါးတီးသှားဆှဲကြတာပေါ့။ စိုးမောငကြ ကြုပမြိန်းမ မှငတ်ာနဲ့ အိမရြှေ့ ဧည့ခြန်းထဲ လူအုပထြဲက ထွကလြာပြီး လာခေါတ်ာပါ။

” လာ … အဈမ … ဪ အဈကိုရော ပါလာတာလား ”

ပထမ ကြုပမြိန်းမကိုပဲ မှငပြုံရတယ်။ ပြီးမှ ကြုပကြို မှငသ်ှားပုံနဲ့ လှမ်းနှုတဆြကန်တော။ တိုကအြောကထြပ် ဧညခြန်းကိုက ပေ ၃၀ လောကြ ကယွတ်ာဗွ။ ခပသ်န့သ်န့ြ လူတွရေော ကြုပတ်ို့အရပထြဲက သာမနလြူတွရေော အစုံပေါ့။ ထမင်းကြှေးဆိုတော့ လူဂုဏထြံတွကေ သိပမြစားကြပါဘူး ။ ကြုပတ်ို့လို လူတန်းစားတွကတေော့ ခေါင်းမဖောတ်မ်း စားကြတာပဲ။ ဟင်းက ဝကသ်ား ကြကသ်ားဗွ။ ငံပြာရညခြကြန်ဲ့ အတို့အမှုပလြေးဆိုတော့ စဉြးစားကြည့်ဗြွာ။

ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ဧည့ခြန်းအနောကဘြကြ တံခါးနားရဲ့ အရှေ့ဘကြ အခန်းထဲ အခွိုပြဲ လိမျမောရြည် နဲ့ လကဖြကရြောပေါ့။ အခွိုရညသ်ောကပြှီး ကြုပမြိန်းမက သေးတအားပေါကခြငွကြှောင်း ပြောနတောဗွို့။ ကြုပလြည်း သူများအိမ် အိမသ်ာက ဘယန်ရောမှန်းမသိ။ မကြာပါဘူး စိုးမောငကြ ကြုပမြိန်းမနား ကိတမြုန့ပြန်းကနန်ဲ့ ရောကလြာပြီး ဘာဖြစ်တာလဲ မေးနတောပဲ။ ကြုပလြည်း မိန်းမက အခွိုရညသ်ောကပြှီး အပေါ့သှားချင်ကြှောင်း ပြောပြမိတယ်။

” ဪ … လာလာ … အဈမ … အိမသ်ာက အနောကဖြကြ တံခါးကနေ သှားရတာ ”

ဒါနဲ့ ကြုပမြိန်းမလည်း စိုးမောငန်ဲ့ ပါသှားတာ။ မိနဈ ၂၀ ကြောလြောကမြှ ကြုပမြိန်းမ ပြနရြောကလြာတာဗွို့။ စိုးမောင် ပါမလာတော့ဘူး။ မကြန်ှာလည်း ခွှေးလေးတွေ စို့နတော။ အင်ျကြီလည်း ရှေ့ပိုင်း နဲနဲကြနသေလေိုပဲ။ အိမရြောကမြှ အဝတစြားလဲပြီး ကြုပမြေးတော့ အမှနအြတိုင်း ပြောပြပါတယ်။

” နောကဖြေးရောကတ်ော့ အိမသ်ာက လူတကန်တော … မသင်းရှေ့မှာလည်း … လူက ၂ ယောကလြောကြ စောင့န်ကြတေယ် ”

” အဲတာကြောင့ျ … ကြာသှားတာလား ”

” မဟုတဘြူး … ကိုနောငရြဲ့ … စိုးမောငကြ … လူများတယ် … အပေါထြပကြ အိမသ်ာလိုကပျို့မယ် ဆိုပြီး လိုကပျို့တာပါ … အိမပြေါရြောကတ်ော့ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွေ အပြည့ပြဲ ”

” အိမပြေါြ … လူမရှိဘူးလား ”

” မရှိဘူး … သူ့အဖရေော အမရေော … အောကမြှာ ဧည့ခြံနတောလေ ”

” မိသားစု … ၃ ယောကထြဲနမှောပေါ့ ”

” ဟုတလြောကမြယ် … အပေါထြပ် အိမသ်ာက … ဗိုလထြိုငအြိမသ်ာ … မသင်းလည်း သေးပေါကဖြို့ … ထမီကို ခါးထိဆှဲမပြီး အိမသ်ာခွကထြဲ ထိုငပြေါကလြိုကရြတယ် … သေးတောင် မကုနဘြူး အိမသ်ာတံခါးက ပြင့လြာပါလရေော ”

” ဟမ် … စိုးမောငကြ … အိမသ်ာထဲ … ဝငလြာတာလား ”

” အင်းပေါ့ … မသင်းကို ခစွမြိနကြေောင်း ဖြဲ့နှဲ့ပြီး ပြောတာ စုံနတောပဲ … မသင်းလည်း ကလေးအမဖြစ်ေကြောင်း မသင့တ်ောကြှောင်း ဘာညာပြနပြှောရတာပေါ့ ”

” ဪ ”

” ဒါပမယေ့ြ … စိုးမောငကြ ဇွတကြှီး ကိုနောငရြယ် … မသင်း နို့တွကေို အင်ျကြီအပြငကြနေ … ညှဈကိုငန်တော … အဲ့ဒီအခွိန် အောကကြ လူတကလြာရင် အရှကကြှဲမှာစိုးလို့ … မသင်းလည်း ခဏ ကိုငခြိုင်းလိုကတ်ာ … နို့တွေ ကိုငအြားရတာနဲ့ … မသင်းရှေ့ ဒူးထောကြ ထိုငခြပြဈတော့တာပဲ ”

” တောင်းပနန်တောလား ”

” ဘယကြသာ … ကိုနောငရြယ် … ထမိနအြောကန်ားစကို မပြီး မသင်း အဖုတကြို လှမ်းလကြတ်ော့တာပဲ … မသင်းလည်း အံ့သှရင်း သူ့ခေါင်းကို တွန်းပြီး နောကဆြုတလြိုကတ်ာပေါ့ … နောကကြ အိမသ်ာခွကဘြေးနား မကြန်ှာသဈတဲ့ ဘစငေန်ဲ့ ခါးနဲ့ ထောကမြိတော့ နောကဆြုတလြို့ မရတော့တာ … သေးမကုနခြင် ဝငလြာတာမို့ အစိလေး စုပတ်ော့ ကငွလြာပြီး လကကြနွသ်ေးတွပေါ ပန်းထွကကြုနတ်ာ အဖုတကြ ရလည်ေးမဆေးရသေးဘူးလေ ”

” ဟာ … ဒါဆို … ငါ့မိန်းမက … စိုးမောငကြို မကြန်ှာသဈပေးလိုကတ်ာပေါ့ … ခိခိ ”

” ခခြြ ခခြြ … အဲ့အခွိန် … စိုးမောငကြို အားနာစိတတ်ော့ ဝငမြိတာပေါ့ … အဲတာကို … သူကလည်း ထနန်တော ထငတ်ယ် … မသင်းစောကပြတကြို သေးတွရေော သူလကြလြို့ စိုလာတဲ့ အရညတ်ှရေော ပြောငန်အေောင် လကြပြေးတာ ”

…………………………………

” ဟိတ် … အမလေး …… အိမပြေါလြူတကလြာလိမ့မြယ် …… ရှီးးးးး ကြှတ် ကြှတ် ”

” မလာပါဘူး မမရယ် … အမနေဲ့ အဖကေ အောကမြှာ ဧည့ခြံနတောပါ ”

” ဟူးးးး …… မင်းကြာ …… အတောဆြိုးတယ် … ငါ့ဟာက … သေးပေါကရြင်းတန်းလန်း ရမဆေေးရသေးဘူး ”

” ကနွောြ မရှံပါဘူး … ခစွတ်ာကိုးဗွ … ခုန မမ သေးတွေ ကနွော့ြ မကြန်ှာပန်းနတောပဲ … ဘာဖြစ်လဲ ”

သင်းသင်းစိုး တဈယောကြ တကယပြင် အံ့သှနမေိသည်။ စိုးမောငလြို လူချောလေးက သူမလို ကလေးအမကေို စွဲလမ်းနသညေမြှာ သူမအတွကြ ထူးခွားဆန်းကယွန်ေ၏။ မကြလြုံးလေးမှိတကြာ ပေါငန်ှဈချောင်းဖြဲရင်း စိုးမောင် စိတတ်ိုင်းကြ လကြန်ိုငရြန် စောကဖြုတအြား ကော့ထားပေးလိုကတ်ော့သည်။

စိုးမောငကြလည်း ခသေူတော့မဟုတပြေ ။ အိမထြောငသ်ည် ကလေးအမေ တဈယောကအြား ကော့ပြံလာအောင် လကြပြေးနိုင်၏။ စိုးမောငလြွှာစွမ်းအောကြ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ခပတ်ိုးတိုးညည်းကာ စိုးမောငပြါးစပန်ှင့ြ သူမစောကပြတ် လှတထြှကမြသှားအောင် ဆှဲကပထြားရသည်။ မကြလြုံးမှိတကြာ အရသာခံနစဉြေ သူမအုပကြိုငထြားသော စိုးမောငခြေါင်းက အပေါသ်ို့ ရှေ့လာကာ နှုတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပစြဉြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားလေး နှေးကနဲ့ဖြစ်သှား၏။ ခကြခြငွြးဆိုသလို စိုးမောင်၏ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လိုးခကြမြွား ကရွောကလြာတော့သည်။

သင်းသင်းစိုးမှာလည်း စိုးမောင် ဆောင့ခြကြမြွားအား အလိုကသ်င့ြ ကော့ခံရင်း လီးအရသာခံနမေိ၏။ တဖြည်းဖြည်း အားပါသော လိုးခကြမြွားကြောင့ြ သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ နံရံကြောကပကြာ ပေါငတ်နမြွား ရသလောကြ ထပဖြှဲပေးလိုကရြသည်။ အစပိုင်း စိုးမောငအြား လွော့တွကခြဲ့ရာ မီးပြင့မြတတ် ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ အနည်းငယဖြှုံသှားရ၏။

” ဘှတ် … ဗှိဗှိ …… အ အ …… အသံတွေ ထွကန်ပြေီ …… ထိန်းလုပဟြာ ”

” အင့ြ …… ဗစွြ …… ရှီးးးးးးး …… ရပါတယ် မမရယ် … မမစောကဖြုတကြ …… အိစကန်တေော့ …… လိုးလို့ တအားကောင်းလို့ပါ …… ဖြပ် ဘှတ် …… ရှီးးးးးး ”

စကားပြောလိုကြ လိုးလိုကဖြှင့ြ ခဏအကြာ စိုးမောငမြှာ သင်းသင်းစိုးအား နံရံဘကြ လကထြောကခြိုင်းလိုကပြှနသ်ည်။ ထို့နောကြ ခါးလေးအား ဖိကာ ကော့ထွကလြာသော ဖငကြှီးနောကကြ နရောယူကာ မနားတမ်း ဆောင့ဆြောင့လြိုး၏။ သင်းသင်းစိုးမှာ လငဖြစ်သူနောငန်ောငန်ှင့ရြော ဗဒငေဆြရာဦးကံသာနှင့ရြော ဒီလိုပုံစံများ အလိုးမခံဘူးသေးပေ။ စိုးမောင် စိတတ်ိုင်းကြ အလိုးခံရင်း သူမစောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ ခံစားလိုကရြသဖြင့ြ စိုးမောငပြှီးသှားမှန်း သိရှိလိုကတ်ော့သည်။ စိုးမောငကြ လီးဆှဲထုတပြှီးသညန်ှင့ြ သူမဖငကြှီးနောကြ ဒူးထောကန်ရောယူကာ ဖငဝြလေးအား လကြပြေးနပြန်ေ၏။ ထို့နောကြ မပြီးသေးသော သူမစောကပြတလြေးထဲ လကခြွောင်းလေးနှင့ြ ထိုးသှင်းကာ ကစားပေးနတေော့သည်။

သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ဖငဝြအလကြခြံရင်း စောကခြေါင်းပေါကလြေးထဲ မှှခေံရသဖြင့ြ ခဏအကြာတွင် စောကရြညမြွား တဗှန်းဗှန်း ပန်းထုတပြဈရ၏။ ညာဘကလြကဖြှင့ြ စိုးမောငခြေါင်းအား ဖမ်းဆှဲကာ ဖငန်ဲ့ကပထြားရင်း စောကရြညမြွားကုနမြှ လှတပြေးလိုကသ်ည်။

” အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ရပြီရပြီ …… ရှီးးးးးးး ”

စိုးမောငမြှာ သင်းသင်းစိုးဖငကြှား လကြပြေးနရောမှ စောကရြညမြွားရှှဲနှစ်နသေော စောကဖြုတအြား ပြောင်းလကြပြေး၏။ ပေါငခြှံတွင်း စီးကနွသေော စောကရြညမြွား လကြပြေးရာ သူ့လရညမြွားပါ လွှံထွကန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။ အားလုံးပြောငစြငအြောင် လကြပြေးပြီးမှ ထမီအားဆှဲခပြေးကာ အောကထြပပြှနဆြင်းခဲ့ကြတော့သည်။

……………………………………………………..

မသင်းစကားဆုံးတော့ ကြုပလြီးလည်း ထောငမြတန်ပြေီဗွ။ မသင်းက လီးထိပကြို ဆုပကြိုငရြင်း လကမြလေးနဲ့ ဒဈဖူးမေးသိုင်းကြိုးလေး ဖိပြတတ်ော့ ခဏပဲဗွာ ။ လရညတ်ှေ ဗစွကြနဲ ဗစွကြနဲ ပန်းထွကကြုနတ်ာ။ ညပိုင်းကြ မသင်းကို ဦးကံသာနဲ့လိုးတာ မေးလိုကြ စိုးမောငန်ဲ့လိုးတာ မေးလိုကဆြိုတော့ သူကိုယတ်ိုငလြည်း စိတကြထနလြာတာပဲ။ ကြုပကြို ပကလြကလြှနခြိုင်းပြီး အပေါကြနေ ကုတငကြွိုးမတတ် ခွလိုးနတောဗွ။ ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ အားရအောငလြိုးပြီးမှ ကြုပတ်ို့လည်း အိပပြွောသ်ှားကြတာ။

၂ ပတလြောကန်တေော့ ကြုပတ်ို့စောင့မြွှောန်တေဲ့ နေ့ကို ရောကလြာတာပဲ။ စိုးမောငကြ ကြုပမြိန်းမကို အပြငဒြိတတ်ာဗွ။ မိန်းမက တိုငပြငပြှီးသားမို့ အိမမြှာပဲ ခွိန်းလိုကတ်ယ်။ ကြုပတ်ို့အိပခြန်းလေး ရှင်းပြီး သပသ်ပရြပရြပလြေး လုပထြားလိုကတ်ယ်။ စိုးမောငကြ ကြုပမြိန်းမကို ဘယလြောကမြွား လိုးချင်န်လေဲ မသိဘူး။ မနကြ ၉ နာရီလောကြ ရောကခြလွာတော့တာပဲ။ ကြုပလြည်း ကမန်းကတန်းနဲ့ အလုပသ်ှားချင်ယ်ောငဆြောငရြတာပေါ့။ ဒါနဲပဲ စိုးမောငန်ဲ့ မိန်းမကို နှုတဆြကပြှီး ဆိုငကြယထြုတ် ခပတ်ညတ်ညန်ဲ့ အိမကြ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။

ရပကြှကထြဲ ခဏပတမြောင်းပြီး အိမန်ားမရောကခြင် ဆိုငကြယစြကရြပလြိုကတ်ာ။ အိမထြိတွန်းလာရင်း ဆိုငကြယကြို အိမဝြင်းတံခါးပေါကဘြေးနား ဂွထောကရြပလြိုကတ်ာ။ ပြီးမှ အိမဝြင်းတံခါးဖြင့ြ ပြနစြိပြီး အိမထြဲ ခွဖြဖြေနင်းရင်း ဝငခြဲ့တာပေါ့။ ကြိုတငပြှငဆြငပြှီးသားမို့ ကြုပတ်ို့လငမြယားခန်းနဲ့ ကပလြကြြ အခန်းထဲ အသာလေး ဝငလြိုကတ်ယ်။ ထရံပေါကလြေးက ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကြုပမြိန်းမ မသင်းနဲ့ စိုးမောငကြ ကုတငစြောင်းမှာ နမ်းရင်း အဝတစြားတွေ ပျိုငတ်ူခွှတန်ကြတောဗွ။ ခဏကြာတော့ နှစ်ယောကလြုံး ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ကုတငပြေါြ တကလြိုကကြှတယ်။ အိပခြန်းမီးပိတထြားပမယေ့ြ ပြတင်းပေါကဖြှင့ထြားတော့ ပြတင်းတံခါးကဝငလြာတဲ့ အလင်းရောငကြှောင့ြ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငန်ရတောပါ။

ဒူးထောကထြိုငလြိုကတ်ဲ့ စိုးမောငပြေါငကြှားက လီးကို ကြုပမြိန်းမ မသင်းက လေးဘကထြောကအြနထေားနဲ့ အားရပါးရ စုပပြေးတော့တာပဲ။ လီးထိပကြို ပြှတကြနဲ့ ဆှဲစုပလြိုကြ စိုးမောငမြကြန်ှာကို မော့ကြည့်လြိုကပြေါ့။ စိုးမောငကြလည်း သူ့လီးကို မကမြကမြောမော စုပပြေးနဲ့တဲ့ ကြုပမြိန်းမ နို့တွကေို ညှဈပေးနတောဗွ။ မိန်းမက သူ့တံတွေးတွနေဲ့ ပြောငလြကလြာတဲ့ စိုးမောငလြီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ကိုငပြှီး ပါးပြငကြပရြင်း လီးအရင်းအောကကြ လဥတွပေါ ဆှဲစုပန်ပြေီ။

” အ …… မမရယ် ”

စိုးမောငကြ လဥတွကြေ အစုပမြခံနိုငဘြူးထငတ်ယ်။ ဖငတ်ှကြှတေကလြာရင်း တအီးအီးနဲ့ အသံထွကည်ည်းနတောဗွ။ ကြုပမြိန်းမကလည်း စိုးမောင် အဲ့လို ခံစားရလေ သဘောကလွပေဲ ။ သူ့ပါးကပထြားတဲ့ လီးကို အပေါထြောငပြှီး စိုးမောငဗြိုကပြေါဖြိကပရြင်း တွဲလောင်းကနွတေဲ့ လဥနှစ်လုံးကို တလှည့စြီ ဆှဲဆှဲစုပတ်ော့တာ။ လဥတဈလုံးကို စုပတ်ိုင်း ပါးခွကန်အေောင် ခပပြှင်းပြင်းစုပပြှီးမှ ပါးစပထြဲက ပလှပကြနဲ့ထုတပြဈတာ။ စိုးမောငလြည်း ကြုပမြိန်းမ ပါးစပထြဲက သူ့လဥ ပြနထြှကလြာတိုင်း အ… ကနဲ တကိုယလြုံးတုနသ်ှားရင်း မိန်းမခေါင်းကို ဆှဲခွာပစ်တာ။ ဒါပမယေ့ြ မိန်းမက စိုးမောငခြှာမပစ်ခင် နောကထြပ် လဥတဈလုံး ဆှဲငုံပြီးနပြေီ။ စိုးမောင် မေးကြောတွထေောငလြာရင်း ကြုပမြိန်းမကို တောင်းပနန်ရပေါပြီ။

” အားးးး …… မမရယ် …… အ ……… ခဏ ခဏ ရပပြေးပါဦးးး …… အ အ ”

မိန်းမက မရပဘြူးဗွ လဥတွေ တဈလုံးပြီး တဈလုံး ပြောင်းစုပပြေးရင်း စိုးမောင် ဗိုကပြေါကြပထြားတဲ့ လီးကို လကဖြဝါးနဲ့ အထကအြောကြ ပြတပြေးနတော။ ကြုပမြိန်းမလကထြဲ စိုးမောငလြီးကြီး အကြောတွထေောငရြင်း တဇပဇြပတ်ုနန်တောဗွ။ သိပမြကြာပါဘူး ။ စိုးမောငလြည်း ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ တအီးအီးညည်းရင်း လရညတ်ှေ လီးထိပအြပေါကကြ ထွကကြလွာတာ။ လီးက ဗိုကပြေါထြောငကြပထြားတာမို့ လီးထိပကြနေ ဒဈဖူးမေးသိုင်းကြိုးအောကြ စီးကနွတောပဲ။ မိန်းမက လွှာနဲ့ခံပြီး ပင့လြကြရြင်း ဒဈကို ဆှဲစုပပြဈတော့ စိုးမောငတ်ဈယောကြ တကိုယလြုံး တွန့လြိမ့န်တောဗွို့။

” အားးး …… မမရယ် …… ကောင်းလိုကတ်ာ …… ခစွတ်ယဗြွာ … အရမ်းကို ခစွမြိသှားပြီ ”

ကြုပမြိန်းမကို ခွုပန်တောဗွ။ မိန်းမကလည်း သူ့လို ကလေးအမတဈေယောကကြို ခပခြွောချော လူပျိုတဈယောကကြ ခစွတ်ယပြှောတော့ သဘောကနွတောပေါ့။ စိတမြလုံဘူးနမယ်ေ ကြုပခြွောင်းထဲ ထရံဘကကြို မကြလြုံးလေးက ခိုးခိုးကြည့်န်တောဗွို့။ စိုးမောငလြီးကို မလှတဘြူးဗွ။ လရညအြကုနထြှကအြောင် စုပပြေးပြီးကတည်းက လကန်ဲ့ဆုပကြိုငရြင်း ပြတသ်ပပြေးနတောပဲ။ ခဏနတေော့ စိုးမောငကြ ကြုပမြိန်းမပါးလေး နမ်းရင် စကားပြောနတယ်ေ။ အသံကတိုးတော့ မကြားရပါဘူး။ ကြုပမြိန်းမက ခကြခြငွြးပဲ ကုန်းထပြီး စိုးမောငရြှေ့ လေးဖကကြုန်းတော့တာပဲ။ မိန်းမဖငကြှီးကလည်း ခါးလေးသေးပြီး ဝိုင်းစကကြော့ထွကန်တေော့ စိုးမောငအြတွကြ လိုးချင်စြဖြယပြေါ့ဗွာ။

စိုးမောငကြ ဒူးထောကလြကြအြနထေားကနေ သူရှေ့ကားထွကန်တေဲ့ မိန်းမဖငန်ောကြ နဲနဲတိုးခွာပြီး မိန်းမဖငကြို မကြန်ှာအပလြိုကပြှီဗွ။ ပေါငကြှားထဲ စူထွကန်တေဲ့ မိန်းမစောကဖြုတကြို လကြတ်ော့မယထြငတ်ယ်။

” အ …… ရှီးးးးးး … အဲဒါ ဖငပြေါကကြှီး … မောငလြေး ”

ဟာ … အံ့သှမိတယဗြွာ။ ကြုပတ်ောင် အခုထိ မိန်းမဖငကြို လကြမြပေးဖူးသေးဘူး။ စောကဖြုတတ်ော့ တခါတလေ လကြပြေးဖူးပါတယ်။ ကြုပမြိန်းမလည်း အရသာအတောတ်ှေ့နပေုံပဲ။ ခါးလေးညှတလြိုကြ ပြနကြှှလာလိုကန်ဲ့ ဖငန်ဲ့ စိုးမောငမြကြန်ှာတော့ အခွာမခံဘူးဗွို့။

မိန်းမလကတ်ဈဖကကြ လေးဘကထြောကြ အနအထေားနဲ့ နောကပြှနဆြန့ထြုတပြှီး စိုးမောငခြေါင်းကို ဖမ်းဆှဲရင်း သူ့ဖငန်ဲ့ကပထြားတာဗွ။ စိုးမောငကြလည်း မိန်းမဖငန်ှဈခွမ်းကို ဘယည်ာပြတပြေးရင်း ဖငဝြညိုညိုလေးကို လွှာထိပန်ဲ့ ထိုးထည့်လိုကြ ပင့လြကြလြိုကပြေါ့။ မိန်းမပါးစပကြလည်း အသံပေါင်းစုံ ညည်းရင် ဖငကြှီးကို ထောငပြေးနတော။ ဒီအခွိန် ကြုပတ်ားရငတ်ောင် မရလောကတ်ော့ဘူး။

” အားးးး …… မောငလြေးရယ် ……… ရှီးးးးးး …… အအ ”

မင်းတွဘောတွတေောင် မသုံးတော့ပါဘူး ။ မောငလြေးပဲ ခေါန်တောဗွို့။ ခဏကြာတော့ စိုးမောငကြ ဘယလြကန်ဲ့ သူ့လီးကို ဂွင်းတိုကရြင်း ကြုပမြိန်းမဖငပြေါကထြဲ လကခြလယ် ထိုးသှင်းနပြေီ။ လကခြလယကြို ပြနထြုတလြိုကြ ဖငပြေါကထြဲ တံတွေးထွေးခလွိုကန်ဲ့ ဖငလြိုးဖို့ လမ်းကြောင်းနတောပေါ့။ မိန်းမက ဖငကြို ထပကြားရင်း စိုးမောငလြကန်ဲ့မှှတောကို အရသာခံနတေော့တာပဲ။ တဖြည်းဖြည်း စိုးမောငလြီးကြီး ပြနထြောငလြာတော့ မိန်းမဖငထြဲ စိုးမောငကြ လကခြလယရြော လကသ်ကြှယရြော နှစ်ချောင်းပူးမှှနတေောပေါ့။

” အားလား …… ရှီးးးးးးး …… ရှီးးးး ”

မိန်းမဆီက ညည်းသံတွေ ကယွလြာတော့မှ စိုးမောငကြ ဒူးထောကခြါးဆန့ရြင်း သူမှှထေားတဲ့ ဖငပြေါကထြဲကို တံတွေးထွေးခရွင်း လီးထိပကြို တေ့သှင်းပစ်တာ။ လီးတဝကလြောကြ အထုတသ်ှင်း ပုံမှနလြေးလုပရြင်း ပြနထြုတလြိုကြ ဖငထြဲတံတွေးထွေးလိုကြ လီးပေါတ်ံတွေးထွေးလိုကြ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လိုးနတယ်ေ။ လီးအဆုံးထိ ပစ်လိုးတော့ မိန်းမခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားတာ။

” အမလေး …… အ အားးး …… ဖြည်းဖြည်း ”

မိန်းမဆီက တောင်းပနသ်ံလေး ထွကလြာတော့ စိုးမောငကြ လီးကို အကုနထြုတပြှီး စောကဖြုတထြဲ ပြောင်းလိုးတာဗွ။ ကြုပမြိန်းမ မသင်းက အဖုတထြဲလီးဝငတ်ာနဲ့ ခုနကအောတ်ာ သူမဟုတသ်လိုပဲ ။ တဟင်းဟင်းနဲ့ ကြကြနေပေန်ပ် အလိုးခံနတောဗွို့။ စိုးမောငကြ လူငယပြမယေ့ြ တကယပြါးနပတ်ယဗြွာ။ အဖုတထြဲ လီးနဲ့လိုးတဲ့အခွိန် လကမြက ဖငပြေါကထြဲ သှင်းကလိပေးတာဗွ။ ဖငပြှနလြိုးတော့ လီးတဈချောင်းလုံး စောကရြညတ်ှနေဲ့ ဖငပြေါကကြလည်း လကမြနဲ့ မှှပြေီးသားဆိုတော့ လွောလွောရှုရှုပဲပေါ့။ ဒီတခါ လီးအဆုံးထိဝငတ်ာတောင် မိန်းမက နာကငွဟြနမြပြတော့ပါဘူး ။ ခပတ်ိုးတိုးပဲ ညည်းပြနတော။

စိုးမောငကြ ဖငရြော အဖုတရြော စိတကြှိုကလြိုးရတာနဲ့ ခါးညှတပြှီး တွဲကနွတေဲ့ ကြုပမြိန်းမနို့အုံတွေ လှမ်းဆှဲတော့တာပဲ။ နို့တွညှဈေရင်း ကြုပမြိန်းမကို ဖငရြော အဖုတရြော တလှည့စြီလိုးတော့တာပဲ။ မိန်းမလည်း စိုးမောငဆြောင့ခြကြတ်ှကေို အံကြိတခြံရင်း ပထမတခွီပြီးတာ ခဏရပခြိုင်းတာတောင် စိုးမောငကြ ရပမြပေးဘူးဗွို့။ အဖုတထြဲက လီးကို ဆှဲနှုတပြှီး ဖငထြဲပြောင်းလိုးပစ်တာ။ မိန်းမက စောကရြညပြန်းထုတရြင်း ဖငအြလိုးခံနရရှောတယ်။

စိုးမောငကြလည်း ဘယခြွိနကြ လိုးချင်န်လေဲ မသိဘူး။ စောကဖြုတကြ အရညထြှကတ်ာ ရပတ်ာနဲ့ ဖငထြဲက လီးပြနထြုတပြှီး စောကဖြုတပြှနလြိုးတော့တာ။ လေးဖကထြောကြ အနအထေားနဲ့ပဲ မိန်းမကို ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ ပြီးအောငလြိုးတာဗွ။ ခဏနမှေ မိန်းမဖငထြဲက လီးကိုထုတပြှီး ဖငကြှီးပေါြ လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ နာရီဝကလြောကန်ားပြီးတော့ ကြုပမြိန်းမက ရထသေောကတ်ာ။ ပြနဝြငလြာတာနဲ့ ပကလြကမြှေးနတေဲ့ စိုးမောင်းလီးကို တပြှတပြှှတ် စုပရြင်း လီးကြီးထောငမြတလြာတော့ မိန်းမက အပေါကြခွလိုးတာဗွို့။

အပေါကြ စိတကြှိုကဆြောင့ရြတော့ မိန်းမမကြန်ှာက ကြနပေန်တေဲ့ပုံပါပဲ။ ကန့လြန့ဖြကြအြနထေားနဲ့ ကြုပခြွောင်းတဲ့ ထရံပေါကလြေးဘကြ လှည့ကြှည့သ်ေးတယ်။ ခါးလေးလှုပပြှီး ဖငကြှီးဝိုကလြိုးလိုကြ ဖငကြှီးမှှောကပြှီး ဖိခလွိုကန်ဲ့ သူ့စိတကြှိုကြ လိုးတော့တာပဲ။ ခဏနေ စိုးမောငကြ ဖငထြဲထည့လြိုးဖို့ပြောတော့ မကြန်ှာလေးရှုံ့ရင်း ဖငကြှီးကြှပြီး အဖုတထြဲက လီးကိုခွှတလြိုကတ်ယ်။ စောကရြညတ်ှနေဲ့ ပြောငလြကန်တေဲ့ စိုးမောင်းလီးကို သူ့ဖငဝြလေးနဲ့ တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြနွတော။ မကြန်ှာလေးမဲ့နပမေယေ့ြ စိုးမောငလြီးကြီးက တဗစွဗြစွန်ဲ့ မိန်းမဖငထြဲ ဝငသ်ှားပါပြီ။ ခပဖြှည်းဖြည်းဆောင့ရြင်း အရှိနရြလာတော့ မိန်းမက အရှိနမြှင့ဆြောင့တ်ာဗွ။ ဖငကြလည်း လီးဒဏခြံနိုငလြာပုံပဲ။ ပါးစပကြညည်းနပမေယေ့ြ ဆောငခြကြကြ ပြင်းပြင်းလာတာ။ စိုးမောငကြ မိန်းမဖငကြှီးကို ပေါငကြှားထဲလကသ်ှင်းရင်း ပင့ထြိန်းပေးနရပြေီဗွို့။

စိုးမောငကြလည်း လီးကြှတမြထွကသ်ှားအောင် ထိန်းသလို မိန်းမလည်း လီးအဖြာထိထုတပြှီးမှ ပြနဆြောင့လြိုးတာဗွ။ တခကြတ်ခကြြ မိန်းမဖငကြှီး အကြှလှနရြင် စိုးမောငကြ လီးမကြှတအြောင် အောကကြနေ ကော့လိုးပေးတယ်။ မိန်းမဖငကြှီးပြနအြကြ လီးဝငလြကြတ်န်းလန်းပါပဲ။ ဒုတိယတခွီပြီးတော့ မှေးနကြရေင်း မိန်းမနဲ့စိုးမောငကြ နေ့လညစြာ စားကြတာ။ ကြုပလြည်း အသင့ယ်ူထားတဲ့ ဖီးကြမ်းငှကပြွောသီး သုံးလုံးစားပြီး ရဗေူးထဲက ရပေဲ အဝသောကပြဈလိုကတ်ယ်။

သူတို့လည်း နားလိုကလြိုးလိုကန်ဲ့ ညနေ ၅ နာရီကြ စိုးမောငကြ ပြနခြါနီးလေး သူ့လီးကို မိန်းမကို စုပခြိုင်းနတောဗွ။ မိန်းမကလည်း မငှင်းပါဘူး ။ တနကေုနသ်ူ့စောကဖြုတ် လိုးထားတဲ့လီးကို ပြောငန်အေောင် စုပပြေးနတယ်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား အဝတစြားတွပြနေဝြတပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပလြကြြ အနအထေားနဲ့ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပကြှသေးတယ်။

စိုးမောငကြ နောကတ်ကြိမလြောကြ အခုလို စိတလြှတကြိုယလြှတလြေး လိုးချင်သ်ေးကြောင်း တဖြဖြပြောပြီးမှ ပြနသ်ှားတာပါ။ ခဏနတေော့မှ ကြုပလြည်း ချောင်းနတေဲ့ အခန်းထဲက ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ ကြုပတ်ို့လငမြယားခန်းထဲ မိန်းမကို ဝငကြှည့တ်ော့ လရညန်ံ့စောကရြညန်ံ့တွေ မှနထြူနရေောပဲ။ မိန်းမက ကြုပဝြငလြာတော့ ပြုံးပြပြီး မှေးနတေော့တာ။ မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးထားကြတော့ ပငပြန်းပြီပေါ့ဗွာ။

………………………………

အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ကြုပန်ဲ့ မသင်းလည်း လိုးခါနီးကြ မသင်းခံစားရပုံလေး ကြုပကြပြနမြေးလိုကြ သူကပြနပြှောပြလိုကန်ဲ့ အရငထြကြ ပိုပြီး လိုးရတာ အရသာလည်းရှိလာတယ်။ မသင်းက နောကပျိုင်း ပိုထနလြာတာဗွ။ ရပကြှကထြဲ ဘယသ်ူက ဘယသ်ူ့ကို ကုန်းနတော ဘယသ်ူက လငင်ယထြားနတော အစုံပဲဗွို့။ ညတိုင်း ကြုပမြိန်းမ မသင်းဆီက သတင်းတွကေ လီးတောငစြတယ်ေ။

နောကြ ၂ လောကကြှာတော့ မိန်းမဆီက ကြုပမြွှောန်တေဲ့စကားတွေ ကြားရပြနပြှီ။ ရသနေ့ဗြူးလိုကပျို့တဲ့ အေးကို ပေါ့ဗွာ။ ဒီကောငကြ မိန်းမရှိပါတယ်။ ကလေး ၃ ယောကန်ဲ့ဗွ။ အသကကြ ကြုပန်ဲ့ မတိမ်းမယိမ်းလောကပြဲ။ အသားမဲမဲ ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့န်ဲ့ ဦးထုပအြဝိုင်းလေး အမြဲဆောင်းထားတတတ်ယ်။ အင်ျကြီကြယသ်ီးက ဘယတ်ော့မှ မတတဘြူး ။ ပုဆိုးတိုတိုနဲ့ ပေါငကြှားက လီးကတော့ အမြဲတရမ်းရမ်းနဲ့ပေါ့။ သုံးဘီးဆိုကတ်ှဲလေး မောတ်ာနဲ့ဆငပြှီး ရဗေူး လိုကရြောင်းနတော။ ကြုပတ်ို့ သူဆီက ရဝယေတ်ာ ၄ လလောကတ်ော့ ရှိပြီ။ ကြုပတ်ို့အိမလြည်း ရပေို့ရင်း ရကခြှား ဝငထြှကန်တောပဲ။

တရကကြှ နေ့ခင်းဘကြ ယောကျခထီးနဲ့ကလေး အိပန်တေုန်း ကြုပမြိန်းမ မသင်းပဲ ရှိနတေဲ့ အခွိနပြေါ့။

” မသင်းရေ … ရလောပို့တာဟေ့ ”

” ဪ … ဟုတဟြုတ် … လကစြနဲ့ … တခါထဲ လဲပေးပါ့လား ကိုအေးကို ”

” အေးပါဟာ … ဦးလေးတို့ မမှငပြါလား ”

” အဖနေဲ့ ကလေးက … ထမင်းစားပြီး အိပန်ကြတေယ် … ကိုအေးကိုရေ … ကမွလည်း ခဏမှေးမလို့ ”

သင်းသင်းစိုးမှာ ဧည့ခြန်းတွင်း ခုံလေးပေါမြှ ကုနန်သေော ရဗေူးနှင့ြ ရဗေူးအသဈ လဲပေးနသေော အေးကိုအား ကြည့်ကြာ ရဖေိုးပိုကဆြံရှင်းရန် အိပခြန်းထဲဝငလြာလိုကသ်ည်။ နောကကြွောဘကမြှ သူမခါးအား လကတ်ဖကကြ လာထိသဖြင့ြ လှည့ကြှည့လြိုကမြိ၏။

” ဟင် … ကိုအေးကို … အပြငကြပဲ စောင့လြေ … မသင်းထွကခြဲ့မယန်ောြ ”

” ခဏလေးပါ … မသင်းရယ် ”

” အိုရျ ”

အေးကိုမှာ ပုဆိုးအတွင်းက ထောငထြှကန်သေော လီးဖြင့ြ သင်းသင်းစိုးခါလေးအား ကိုငကြာ ဖငကြှားထဲ ထောကထြားလိုကသ်ည်။ အမှနတ်ော့ အေးကို အတင့်ရဲနသညေမြှာ အရငရြကမြွားက ပုဆိုးခါဝတတ်ိုင်း ပေါငကြှားမှလီးအား သင်းသင်းစိုးတဈယောကြ ခိုးကြည့်တ်တသ်ညကြို ရိပမြိလာရ၏။ သင်းသင်းစိုးဘကကြလည်း အေးကို ရဗေူးထမ်းဝငလြာလငွြ ဧညခြန်းတွင်း ဒူးထောငထြားလကြြ ထမိနအြောကစြလှတကြာ စောကဖြုတအြား ဖြဲပြတတသ်ည်။ နောကပျိုင်း အေးကိုမှာ သင်းသင်းစိုးရှေ့ ပုဆိုးဝတတ်ိုင်း လီးအား မမှငမြှငအြောင် ပြတော့၏။

သင်းသင်းစိုးကလည်း ခိုးကြည့်ခြဲ့ရာမှ ပေါတ်င် စိုကကြှည့တ်တလြာသည်။ အေးကိုတဈယောကြ ရဗေူးလဲပေးနစဉြေ ဖငသ်ားကြီးများရမ်းကာ အိပခြန်းထဲဝငသ်ှားသော သင်းသင်းစိုး နောကပျိုင်းအားကြည့်ရြင်း ကပလြိုကလြာခဲ့တော့၏။ ထို့နောကြ အိပခြန်းတွင် ကုတငခြေါင်းရင်းဘကြ ကလပတ်ဈခုပေါမြှ သူမပိုကဆြံအိတလြေး လှမ်းယူစဉြ အေးကိုမှ လီးဖြင့ဖြငကြှားအား ထောကလြိုကသ်ည်။ အေးကိုမှာ အတွေ့ကြုံများသူမို့ သင်းသင်းစိုး အမူယာကြည့်ကြာ ထမိနအြား ဆှဲလှနကြာ သူ့ပုဆိုးအား စလှယသ်ိုင်းပစ်၏။ ထို့နောကြ စောကခြေါင်းဝထဲ လီးထိပတ်ေ့ကာ လိုးရန် ကြိုးစားစဉြ သင်းသင်းစိုးအဖေ နိုးလာကာ သင်းသင်းစိုးအား အောခြေါသ်ဖြင့ြ အေးကို ကြိုးစားမှုက အရာမထငတ်ော့ပေ။ သင်းသငစြိုးမှာ အိပခြန်းတွင်းမှ ပြေးထွကခြဲ့သည်။

” သမီး … ရဗေူးပို့တဲ့ သူငယကြ ဘယမြှာတုန်း … အိမရြှေ့မှာ သူ့ဆိုကတ်ှဲက ”

” အိမသ်ာတကခြငွလြို့တဲ့ … အဖေ … သမီးက ရဖေိုးပိုကဆြံရှင်းဖို့ … အခန်းထဲ ပိုကဆြံဝငယ်ူနတောပါ ”

နောကမြှ ကပပြါလာသော အေးကိုမှာ … သင်းသင်းစိုး စကားကြောင့ြ အသကရြှူချောငသ်ှားရ၏။

” ဪ … အေးအေး သမီး ”

သင်းသင်းစိုးဖခငမြှာ စကားပြနပြှောရင်း ဧညခြန်းထဲ ထိုငရြင်း သတင်းစာ ဖတန်တေော့သည်။ အေးကိုမှာ သင်းသင်းစိုး လကထြဲမှ ရဖေိုးယူရင်း ပါးပြငအြား အလဈနမ်းလိုကြ၏။ သင်းသင်းစိုးကလည်း ဖခငဖြစ်သူမမှငအြောင် အေးကိုပေါငကြှားမှ မလိုးလိုကရြသဖြင့ြ မာနဖြီနသေော လီးအား လကတ်ဖကဖြှင့ြ လှမ်းညှဈပြီးမှ လှတပြေးလိုကသ်ည်။

…………………………………………………..

” အေးကိုက … အရငလြူတွထကြေ … စွာမယထြငတ်ယ် မိန်းမရေ ”

မသင်းစကားအဆုံး ကြုပလြည်း မှတခြကြပြေးနမေိတယ်။ မိန်းမကတော့ ပြုံးနတောပေါ့။

” အတွေ့ကြုံများလောကတ်ယ် … ကိုနောင် … အဖအေိပန်တောတောင် … နောကကြနေ မသင်းကို လိုးမလို့ … အဖနေိုးလာလို့ … မလိုးဖြစ်တော့တာ ”

အေးကို ကို အိမခြေါလြိုးခိုင်းဖို့ မိန်းမနဲ့ကြုပ် တိုငပြငန်ကြတောဗွို့။ အစီစဉဆြှဲပြီးမှ မသင်းကို တခွီလိုးပြီး နှစ်ယောကသ်ား နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောသ်ှားကြတယ်။ နောကရြကတ်ှကြေ အေးကို ကြုပမြိန်းမကို လာလိုးမယ့အြခွိန် စောင့ရြင်း နတေိုင်း ရငခြုနန်ရတောပေါ့ဗွာ။

မိန်းမကလည်း အေးကိုအကြောင်းပြောရင် စိတပြါလကပြါ ပြနပြှောတတတ်ာ။ ယောကျခထီးနဲ့ကလေး ထုံးစံအတိုင်း မှေးရပမြှေ အလညသ်ှားခွိနပြေါ့ ။ နောကြ ၂ ပတကြှာတော့ မိန်းမက အေးကို ကို နေ့ခင်းဘကြ အိမခြေါထြားတယ်ာပြောတယဗြွ။ ကြုပလြည်း အလုပကြို မနကပျိုင်းဆင်းပြီး နေ့လညကြှ အိမကြို ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အေးကိုများ ရောကန်ပြေီလား ကြုပမြရောကခြင် မိန်းမက ဘယလြိုများ အလိုးခံနပြေီလဲ အတွေးပေါင်းစုံနဲ့ ရငခြုနန်မေိတယဗြွာ။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ