🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️
အောငပြန်းမှို့ မှို့ပြငဘြကခြပကြကြနွရောတွင် သဈပငမြွားအုံ့ဆိုင်းနသေော ခွံကယွကြှီးတဈခုတညရြှိသည်။ ခွံကြီး၏ အဝငဝြတွင် “ဝကသ်ဈခမွှိုင်” ဟု ဆေးအဖြူ ပန်းခွီလကရြေးသော့သော့နှင့ရြေးထားသော ပိတောကကြွီးပေါင်းသား ဆိုင်းဘုတကြှီးတဈခု ခွိတထြားသည်။ ခွံကြီးအလယတ်ှငတ်ော့ ရဲတိုကကြှီးနှင့တ်ူသော အုတကြှကဖြောဆြောကလြုပထြားသည့ြ အုတကြှှပမြိုး နှစ်ထပအြိမ် နီညိုရောငကြှီးတဈလုံးရှိသည်။ ခွံထောင့တ်ှင် ခွံစောင့လြငမြယားနသေော သဈသားအိမပြုလေးတဈလုံး။
အခွိနကြ ညနေ ၇ နာရီခန့ြ… အောငပြန်းမှို့၏ ဆောင်းဦးညနခင်ေး။ နဝငေသ်ှားသညန်ှင့ြ ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုလုံး မှောငမြည်းသှားပြီး အအေးဓာတကြ စိမ့ဝြငလြာသည်။ သဈပငအြခွို့ပေါမြှ ပုစဉြးရငကြှဲသံများမှအပ တဈလောကလုံး တိတဆြိတင်ှိမသ်ကန်သည်ေ။ သို့သောြ အိမကြှီးပေါရြှိ အိပခြန်းကယွကြှီးထဲတွငတ်ော့ မီးလင်းဖိုထဲမှ တဖစွဖြစွတ်ောကလြောငန်သေော သဈတုံးကြီးမှ မီးအရှိနဖြှင့ြ အခန်းတဈခုလုံး နှေးထွေးနသည်ေ။ မီးပန်းဆိုင်းမှ ဖြာကနွသေော ဝါကငွ့ကြငွ့အြလင်းရောငအြောကတ်ှင် ဆငစြှယရြောင် ဂါဝနရြှညကြှီးကို ဝတထြားပြီး ခေါင်းပေါမြှာ ဇာပဝါလေးခွုံလှှမ်းထားသော သတို့သမီးတဈယောကြ ကြှန်းသားမှနတ်ငခြုံကြီးရှေ့တွင် ထိုငန်သည်ေ။
သူမနာမညကြ သကထြားသခငပြါ။ ညနခင်ေးကမှ လောလောလတလြတ် လကထြပထြားသော သတို့သမီး အသဈစကစြကလြေးဖြစ်သည်။ ယနေ့ညသည် သူမ၏ မင်ျဂလာဦးည။ သူမ၏ သတို့သားကတော့ စိုင်းစောထွန်း ဆိုသော ဤ ဝကသ်ဈခမွှိုင် အိမကြှီး၏ ပိုငရြှငပြါ။
အခန်းထဲကိုပြနရြောကတ်ာ တဈနာရီကြောကြှာပြီဖြစ်သောလည်း အင်ျကြီမလဲရသေးဘဲ မှနတ်ငခြုံရှေ့တွင် သကြ ထိုငန်မေိသည်။ သူမ၏ ခငပြှန်းအသဈစကစြကဖြစ်သူက စီးပြားဖကြ မိတဆြှတသေိုကကြို ခယွရြီစားသောကဆြိုငတ်ှင် ဘတခြလွာနိုကြ သှားရောကြ ဧည့ခြံနသညေလြေ။
ခငပြှန်းဆိုသော စကားလုံးကို တွေးမိခွိနတ်ှင် သကြ ကြောထဲစိမ့သ်ှားသည်။ စတွေ့တာ လပိုင်းသာရှိသေးသော သူစိမ်းပြငပြှငလြူတဈယောကန်ှင့ြ လကထြပသ်ညအြထိ ဖြစ်သှားခဲ့သော သူမ၏ ဘဝတဆဈခွိုးကို ပြနစြဉြးစားရင်း မယုံနိုငအြောင် ဖြစ်နမေိသည်။ တဈနေ့နေ့ လကထြပကြှရင် သတို့သားဟာ “ကို” ကလှဲပြီး တခွားလူဖြစ်လိမ့မြယလြို့ သကြ ထငကြိုမထငခြဲ့မိတာပါ။ သုံးနှစ်ကြောြ ခစွခြဲ့ကြသော ခစွသ်ူနှစ်ယောကဖြစ်သည့ြ သကန်ှင့ကြိုသည် ဒီလိုလမ်းခွဲကြရလိမ့မြယလြို့ ဘယတ်ုန်းကမှ မတွေးခဲ့မိတာပါ။ ကို သကကြို မထငမြှတစြှာ ရကစြကခြဲ့သည်။ သကဘြဝ သကအြနာဂတကြို ဖကြဆြီးခဲ့သည်။ သကဘြဝရဲ့ အမှောငဆြုံးအခွိနမြှာ စိုင်းစောထွန်းခေါြ ကိုစိုင်းနဲ့ တွေ့ခဲ့တာပါ။
မီးရောငဝြါကငွ့ကြငွ့အြောကမြှ မင်ျဂလာကုတငကြှီးကို သကြ အကြည့်ရြောကသ်ှားသည်။ အညိုရောငန်ှင့ြ ကြကြဥနှစ်ရောင် အစင်းအိပရြာခင်း၊ ဖဲသားခေါင်းအုံး အညိုရောငမြွားဖြင့ြ ခင်းကငွြးထားသော ကြီးမားသည့ြ ကုတငကြှီး။ ခွရင်ေးဘကမြှာ နူးညံ့သော မှေးပြစောငကြှီးတဈထပ် ပုံထားသည်။ ဒါဟာ မကြာခင် သူနဲ့ကိုယအြိပရြတော့မည့ြ ကုတငကြှီးဆိုသောအသိက သကကြို ကြောခမွြးစသည်ေ။
သကဟြာ ယောကြြားမတွေ့ဖူးသော အစိမ်းလေးမဟုတပြါ။ ကိုနဲ့ သုံးနှစ်တာ ခစွခြဲ့ကြစဉအြတွင်းမှာ ပထမတဈနှစ်က ကိုသည် နှုတခြမ်းနမ်းရုံ၊ သကြ၏ ရငသ်ားထွားထွားများကို ကိုငတ်ှယရြုံ သာရှိခဲ့သောလြည်း ဒုတိယနှစ်နှစ်တွင် သကြ၏အပျိုစငဘြဝအား အရယူခဲ့သည့အြပြင် အကြိမပြေါင်းများစွာလည်း နောကထြပလြငခြန်းမယားခန်း ဇာတသ်ှင်းခဲ့ပါသေးသည်။ သို့သောြ ယခု သကြ၏ ခငပြှန်းအသဈစကစြကြ စိုင်းစောထွန်းနှင့တ်ော့ ဘယတ်ုန်းကဆို ဘယတ်ုန်းကမှ ဘာမှမဖြစ်ခဲ့ကြဖူးပါ။ ယောကြြားနှင့ြ နသညေဆြိုတာ ဒါဟာဒါပဲဟု ပြောကြသောလြည်း သူစိမ်းယောကြြားတဈယောကန်ှင့ြ ထပမြံတွေ့ကြုံရမည့အြရေးကိုတော့ သကြ ရငဖြိုကြောကလြန့မြိနသည်ေ။
ခွံတံခါးဖြင့သ်ံကို ကြားလိုကရြပြီး တဆကတ်ည်း ခွံထဲသို့ ဝငလြာသည့ြ ကားစကသ်ံကိုပါ ကြားရသည်။ သူပြနလြာပြီ။ အင်ျကြီမလဲရသေးသော အဖြစ်ကိုသတိရပြီး ခေါင်းပေါမြှ ကလဈများကို အမှနဖြှုတ်၍ ဇာပုဝါကိုဖယပြှီး ဆံထုံးကိုဖြညခြရွသည်။ လကဝြတရြတနာများကို တဈခုချင်ြးခွှတပြှီး ကတ်တီပါဘူးများအတွင်းသို့ ပြနထြည့သ်ည်။
လညပြင်းမှ လညဆြှဲတဈခုက ခွိတဖြှုတရြခကန်သည်ေ။ လကန်ောကပြှနဖြှုတန်ရသေဖြင့ြ တောတ်ောန်ှင့ဖြှုတမြရအောင် ဖြစ်နဆေဲ တံခါးလော့ခမြှ ကလဈဆိုသောအသံကြားရပြီး တံခါးကိုဖြည်းညင်းစွာဖြင့ကြာ စိုင်းစောထွန်း ဝငလြာသည်။ ဘာမှမပြောဘဲ နောကမြှာဝငရြပကြာ လညဆြှဲခွိတကြို ကူဖြုတပြေးသည်။ လကဖြွားနှင့ြ အသားထိမိသောအခါ သကကြွောပြငန်ှင့လြညကြုပတ်ှင် ကြကသ်ီးမှေးညင်းများထသှားသည်။
စိုင်းစောထွန်းက ဖြုတပြှီးသှားသော လညဆြှဲကို သကလြကထြဲ ထည့ပြေးသည်။ လကဖြဝါးနှင် သူ့လကခြွောင်းများ ထိခတသ်ှားပြနသ်ည်။ ဘာမဟုတတ်ဲ့ အထိအတွေ့လေးနှင့ြ သကရြငတ်ှေ တဒိုင်းဒိုင်း ခုနလြာသည်။
“ပငပြန်းနပြေီလား”
သှရှရှ စကားသံကို အနီးကပကြှားလိုကရြသဖြင့ြ သကြ လှည့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ မူးနပေုံမရသောလြည်း သူ့ထွကသ်ကန်ှေးနှေးထဲတွင် အရကန်ံ့သင်းသင်း ပါနသည်ေ။
“ဟင့အြင်း မပငပြန်းပါဘူး”
အရပမြှင့မြှင့ြ ကိုယလြုံးထွားထွားနှင့ြ သကကြို အပေါမြှစီးမိုးကြည့်န်သေော သူ့ကို သကကြ လညပြင်းလေးစောင်းငဲ့ပြီး မော့ကြည့်ကြာ ဖြလေိုကသ်ည်။ သူ့မကြလြုံးများက သကမြကြန်ှာဆီမှ ရငည်ှန့ဆြီသို့ ရောကသ်ှားသည်။ သတို့သမီးဂါဝန်၏ လညပြင်းဟိုကဟြိုကထြဲမှ ရငသ်ားနှစ်မှှာကြားရှိ အကြဲကြောင်းလေးကို မှငန်ရသေည်။ စကားတဈလုံးမှ ထပမြပြောဘဲ သူက နောကကြွောမှ ဂါဝနဇြဈကို ဆှဲဖြုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သကပြခုံးပေါမြှ လကကြွောြ၍ ဂါဝနကြို အောကသ်ို့လွှောခလွိုကသ်ည်။ အင်ျကြီနှင့တ်ှဲခွုပထြားသော ရငပြုံခွကမြွားပါ ပါသှားပြီး ၃၈ စီကကပြြ ဆိုဒရြှိသော သကြ၏ ရငသ်ားဖောင်းဖောင်းအိအိများက လွှံထွကလြာသည်။ သကြ မလှုပရြဲဘဲ မှနထြဲသို့ ကြည့်လြိုကသ်ည်။
သူနှင့ြ မှနထြဲမှာ မကြလြုံးချင်ြးဆုံသည်။ မပြုံးမရယ် ခပတ်ညတ်ညဖြစ်နသေော သူ့မကြန်ှာကို ငေးကြည့်န်မေိဆဲ သူ့မကြလြုံးများထဲတွင် အရိုင်းဆနသ်ော အရိပတ်ဈခု ဖြတပြှေးသှားသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ကြီးမားကြမ်းတမ်းသော သူ့လကဖြဝါးများက သကြ၏ ရငသ်ားနှစ်မှှှာကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ သကြ ယောငယ်မ်းပြီး မကြလြုံးများကို မှိတလြိုကသ်ည်။ သူက ခပဆြဆ တဈခကြည်ှဈလိုကသ်ည်။
“အ”
သကန်ှုတဖြွားမှ အသံတိုးတိုးထွကသ်ှားသည်။ သူက အသကပြှင်းပြင်း တဈခကြရြှူလိုကပြှီး သကြ၏ရငသ်ားများကို စတငဆြုပန်ယတ်ော့သည်။ ထိုငခြုံလကတ်န်းနှစ်ဘကကြို ကစွကြစွပြါအောငဆြုပကြိုငထြားမိသည်။ သူက နို့အုံကို ဆုပည်ှဈပြီးနယလြိုကြ နို့သီးဖြားလေးများကို လကည်ိုးနှင့ြ လကမြညှပပြှီး ဆှဲလိုကလြုပန်သည်ေ။ အနည်းငယန်ာသောလြည်း သကြ ကြိုးစားပြီး ထပမြအောမြိအောငန်သည်ေ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ သကြ၏ နို့သီးလေးများ မာတောငလြာသည်။ သူ့လကမြွားတွင် မှောဓြာတစြီးဝငန်သလေို ရှိန်းဖိန်းပြီး အလှနသ်ာယာသော အရသာတဈမွိုးကို ခံစားရသည်။ သူ့အသကရြှူသံက ပြင်းလာသည်။ ရငသ်ားများကို ညှဈနသေောလကကြ ပိုအားပါလာသည်။ နာကငွမြှုနှင့ြ သာယာမှုက ဒွနတ်ှဲနသည်ေ။ ကိုဆိုလွှင် ဆုပန်ယရြုံလှဲပြီး အခုလောကထြိ တဈခါမှ တင်းတင်းကြီး မညှဈဖူးခွေ။ သို့သောြ နာတာထကြ ကောင်းတာက ပိုနသည်ေ။
ပူနှေးရှိန်းဖိန်းမှုက ရငသ်ားများဆီမှတဆင့ြ ပေါငကြှားထဲအထိ စီးဆင်းသှားသည်။ သကြ၏ မိန်းမအင်ျဂါနှုတခြမ်းသားများတွင် သှေးတဒုတဒြုတ် တိုးပြီး ဖောင်းတင်းလာသညကြို စတငခြံစားမိသည်။ သူက နို့သီးခေါင်းလေးတဈဖကကြို ဆှဲပြီး ညှဈလိုကသ်ည်။ သကြ အံကြိတထြားမိသည်။ နို့အုံထွားထွားများကို ခွပေေးပြီး နောကတ်ဈဖကကြို ဆှဲညှဈလိုကပြှနသ်ည်။
“အား…အ…အ…အား”
သကြ မနနေိုငဘြဲ ခပတ်ိုးတိုးညည်းတွားမိသည်။ သူ့လကမြွားက ပိုလှုပရြှားသှားပြနသ်ည်။ သကြ မနနေိုငတ်ော့ဘဲ ရငသ်ားများကို ကော့ပေးမိသည်။ ညည်းရင်း မကြလြုံးများကို ခပသ်ာသာ ဖြင့ကြှည့မြိသည်။ မှနထြဲမှ သူ့ပုံရိပကြ အသည်းယားစရာကောင်းနသည်ေ။ နှုတခြမ်းကို တင်းတင်းစေ့ထားရင်း မှနထြဲက သကကြို အနည်းငယမြှေးစင်းထားသော မကြလြုံးများဖြင့ြ ကြည့်န်သည်ေ။ သူ့လကန်ှဈဘကကြ သကန်ို့အုံကြီးများကို ဆုပည်ှဈလိုကြ တင်းတောငန်သေော နို့သီးလေးများကို ပြတခြွလေိုကလြုပန်သည်ေ။ သတို့သမီးဝတစြုံက သကရြငသ်ားများအောကအြထိ လနကြနွသည်ေ။ ကြည့်ရြင်း သကြ ရှကလြာမိပြီး မကြန်ှာ နီမှန်းလာသည်။
“သကထြား”
သူက လညခြွောင်းထဲမှလာသော ချောကကြပကြပအြသံသှသှဖြင့ြ ခေါသ်ည်။ သကြ ရုတတ်ရကြ ရငတေလြာသလို ခံစားလိုကရြသည်။
“ရှင်”
သူ့မကြန်ှာကို လှည့ပြှီးမော့ကြည့်ကြာ ထူးလိုကသ်ည်။ သို့သောြ သကြ၏ ထူးသံက လညခြွောင်းထဲမှာ ပြောကန်သည်ေ။ သူက ဘာမှဆကမြပြောဘဲ သကြ၏ လကမြောင်းနှစ်ဘကမြှ ဆှဲထူကာ ကုတငဘြကဆြီသို့ ခေါသ်ှားသည်။ သကတ်ဈကိုယလြုံး ပူနှေးရှိန်းဖိန်းကာ ဘာဆိုဘာမှကို ရရရေောရာမသိတော့ဘဲ လထေဲလမ်းလွှောကန်သလေို ပါသှားသည်။ ဒူးများက ညှတခြှချင်ေန်သည်ေ။
သူက သကကြို ကုတငပြေါြ ဆှဲမတငပြေးဘဲ ခါးစောင်းလောကမြှင့သ်ည့ြ ကုတငပြေါငသ်ို့ မှောကလြကြဖြိခပြေးလိုကသ်ည်။ ခွထေောကကြ ကြမ်းပြငပြေါမြှာရှိနပြေီး အပေါပျိုင်းက ကုတငပြေါမြှာ မှောကလြကြဖြစ်နသည်ေ။ ရငသ်ားများက မှေ့ရာပေါတ်ှင် ပြားနအေောင် ဖိမိနသည်ေ။ သူက သကကြို မထိသေးဘဲ နောကကြွောဘကမြှာ ခဏငှိမန်သည်ေ။ ခဏနတေော့ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ခါးပတခြေါင်းပြုတကြသွံ ဒေါကခြနဲကို ကြားရသည်။ ပြီးတော့ ဇဈဆှဲဖြင့သ်ံ။ ထို့နောကြ သူက သကြ၏ ဂါဝနကြားကားကြီးကို ခါးအထိလှနတ်ငလြိုကသ်ည်။ အောကခြံအတွန့အြဖတမြွားပါ ပေါင်းပြီး ပိုးသားနှင့ြ ခညွသ်ားရောနသေော အဝတအြပုံလိုကကြှီးက သကခြေါင်းပေါအြထိ ပုံကလွာသည်။
နကိုတည်းက မှောကလြကြဖြစ်နသေော သကမြကြန်ှာတဝိုကမြှာ မှောငအြတိကသွှားသည်။ ဘာမှမမှငရြတော့။ ရှကရြှကန်ှင့ြ မဖယမြိဘဲ ဒီအတိုင်းနလေိုကသ်ည်။ အညိုရောငဆြံနှယခြှလေိပမြွားကသာ ဂါဝနစြအောကမြှ ဖြာထွကန်သည်ေ။ သူ့လကမြွားက သကြ၏ အသားရောင် ဇာနားတပ် ပိုးအတွင်းခံဘောင်းဘီလေးကို လိပပြှီးခွှတန်သည်ေ။ အောကအြထိမခွှတဘြဲ ခွသလေုံးနားတွင် ရပထြားလိုကသ်ည်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကို ဆှဲကားလိုကသ်ည်။ သကကြ ရှကပြှီး ပြနဆြှဲစေ့မိသှားသည်။ သူက တငပြါးလုံးလုံးအိအိလေး တဈဖကကြို ခပန်ာနာဆှဲညှဈလိုကသ်ည်။
“အား”
သကြ လန့သ်ှားပြီး အလိုကသ်င့ြ လွှော့ပေးလိုကသ်ည်။ သူ့လကခြွောင်းထိပဖြွားလေးများက အကြဲကြောင်းလေးတဈလွှောကြ ပြတဆြှဲလာသည်။ ထို့နောကြ ပေါငတ်ှင်းသားနုနုလေးများကို ပြတပြေးသည်။ သကြ၏ မိန်းမအင်ျဂါတဈခုလုံး ပိုပြီးဖောင်းလာသည်။ လွှပစြဈစီးသလို ပူနှေးရှိန်းဖိန်းသော ခံစားခကြန်ှင့အြတူ တဈခကြတ်ဈခကြြ အစေ့လေးဆီမှ ကဉွခြနဲဖြစ်သှားပြီး အကြဲကြောင်းလေးထဲတွင် အရညကြှညလြေးများ စိုလာသည်။
ရုတတ်ရကြ သူ့ပေါငန်ှဈဖကကြ သကပြေါငမြွားနှင့ကြပလြာသည်။ ပူနှေးတောင့တ်င်းသော အချောင်းကြီးတဈချောင်းက သကြ၏ အကြဲကြောင်းလေးကြားသို့ တိုးဝငဖြိပြတလြာသည်။ သူ့လကကြှမ်းကြီးနှစ်ဖကကြ သကတ်ငပြါးကို ဆုပန်ယန်သည်ေ။ သူ့လိငတ်ံကြီးက သကြ၏နှုတခြမ်းသားလေးများနှင့ြ မထိတထိ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ပြတန်သည်ေ။ သကြ၏အရညလြေးများက သူ့လိငတ်ံကြီးကို စိုကုနသ်ည်။ တဈခကြတ်ှင် သူကနောကဆြုတပြှီး ဆတကြနဲ ရှေ့သို့ပြနတ်ိုးလိုကရြာ အစေ့လေးကို နောကမြှတည့တ်ည့ြ ထိုးမိသှားသည်။ သကြ၏အကြောများ စိမ့ခြနဲဖြစ်သှားပြီး တဆတဆြတ် တုနခြါသှားသည်။
“အား…ကိုစိုင်း”
သူ့နာမညကြို ခေါမြိသှားသည်။ သူက ငုံ့ကိုင်းကာ သကကြို အနည်းငယဆြှဲမပြီး ရငဘြတအြောကမြှလကလြွှိုကာ နို့များကို ဆုပခြွပေေးသည်။ သကြ ရူးမတတဖြစ်လာသည်။ တငပြါးကို နောကသ်ို့ကော့ပေးမိသည်။ သူက နို့ကိုငထြားသော လကတ်ဈဖကကြိုလှှတကြာ သကခြါးကို ငှိမအြောငဖြိထားပြီး သကြ၏ အကြဲကြောင်းလေးထဲ သူ့လိငတ်ံထိပဖြူးနှင့တ်ေ့ကာ တဈခကြတ်ည်း တဆုံးထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ အရညမြွားစိုရှဲကာ ချောဆီလိုဖြစ်နသေောလြည်း ကိုနှင့မြလုပရြတာ ချောကလြလောကကြှာသှားသည့အြပြင် သူ့လိငတ်ံကြီးက ကို့ထကအြများကြီးပိုပြီး ရှညလြည်းရှည် ကြီးလည်းကြီးသဖြင့ြ သကြ၏လမ်းကြောင်းလေးထဲ နာကငွစြှာ မဆံမပြဲ ထိုးသိပဝြငသ်ှားသည်။ ထိပဖြူးကလည်း သားအိမခြေါင်းကို သှားထိသဖြင့ြ ဒုတခြနဲ အောင့သ်ှားသည်။
“အား…ကိုစိုင်း”
“ရှူး..ရှူး”
သူက သကကြို ကလေးလိုချော့ရင်း ခါးကိုဖိထားသောလကကြို လှှတလြိုကပြှီး ပါးစပကြို အသာအယာအုပလြိုကသ်ည်။ လကခြွောင်းတဈချောင်းက သကပြါးစပထြဲတိုးဝငလြာပြီး သှားဖုံးသားများကို ပြတတ်ိုကလြိုကြ လွှာလေးနှင့ထြိပေးပြီး စုပခြိုင်းသလိုလုပလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ ရငသ်ားကိုလည်း ချော့သလို သာသာလေးညှဈပေးပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများကို တလှည့စြီပြတပြေးနသည်ေ။
သကြ အရညမြွား ပိုစိုရှှဲလာသည်။ သူက အသာအယာ စတငလြှုပရြှားသည်။ အစပိုင်းတွင် ကြပပြှီး နာကငွန်သေောလြည်း တဖြည်းဖြည်း လိငအြင်ျဂါအတွင်းပိုင်းနံရံများတွင် သာယာသော ထိပြတသ်ည့ခြံစားခကြပြေါလြာသည်။ တဖြည်းဖြည်း ပိုကောင်းလာသည်။ သူလည်း ကောင်းလာပုံရသည်။ ဆောင့ခြကြမြွားက ပိုရှညကြာ ပိုပြင်းလာပြီး လူကို သကအြပေါကြိုင်းခကြာ နို့များကို လကန်ှဈဘကဖြှင့ြ စုံ ဆုပန်ယန်သည်ေ။ စောစောကလို တအားညှဈလာပြနသ်ည်။
သူ့အသကရြှူသံများကပြင်းလာသည်။ သို့သောြ နာမှန်းမနာမှန်း သကြ မသိနိုငတ်ော့။ တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း အကြောထဲစိမ့ပြှီးကောင်းသှားကာ အသံထွကပြှီး ခပတ်ိုးတိုး အောည်ည်းနမေိသည်။ အခွိနတ်ှေ ဘယလြောကကြုနသ်ှားမှန်းလည်း မသိတော့။ သာယာမှုကမျဘာထဲတွင် မွောနသည်ေ။ လထေဲမှာ ဝဲပြံနပြေီး မှပေေါပြှနမြကသွလို ခံစားနရသေည်။
ရမျမကလြှိုင်းတွင် နှစ်ယောကလြုံး မပြီးနိုငမြစီးနိုင် စီးမွောနပြေီး နောကဆြုံး သူက သူမ၏ တငပြါးများကို ဆုပကြိုငကြာ အားရပါးရဆောင့သ်ည်။ ဆောင့ရြင်း သူ့လိငအြင်ျဂါကြီးက ပိုမိုတောင့တ်င်းလာကာ ဆတခြနဲ တဈခကြတ်န့သ်ှားပြီး တဆတဆြတခြါရင်း သူမ၏ လမ်းကြောင်းလေးထဲသို့ သုတရြညပြူပူနှေးနှေးများကို ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူမပေါသ်ို့ မှောကခြကြာ ငှိမန်သည်ေ။ သူမလည်း ပငပြန်းနှမ်းနယစြှာဖြင့ြ သူ့အောကမြှာ ငှိမန်မေိသည်။ ရုတတ်ရကြ သူဆတခြနဲထလိုကသ်ည်။ သူမလန့သ်ှားသည်။ ဘာပါလိမ့ြ ဆိုပြီး မော့ကြည့်မြိသည်။
“မင်းမပြီးသေးဘူး”
သူမ ပြီးစရာမလိုပါ။ သူနှင့လြုပရြသော ခံစားခကြကြ အရမ်းကောင်းသည်။ ရူးမတတကြောင်းပါသည်။ ကိုနှင့အြတူနတေုန်းကလည်း သူမပြီးခဲသည်။ ပြီးခဲ့တုန်းကလည်း ယခုလောကထြိ ပြင်းထနသ်ောခံစားခကြမြွိုးမဟုတ်။ ရလှေိုင်းလေးများကို စီးသလို ငှိမ့င်ှိမ့လြေးပြီးသှားတာမွိုး။ ပြီးတယဆြိုတာ အခုထကြ ပိုမကောင်းနိုငတ်ာတော့ သချောပါသည်။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး ကိုစိုင်း… သကျ အရမ်းနလေို့ကောင်းတယ်”
သကြ ရှကရြှကန်ှင့ြ ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။
“လာစမ်းပါ”
သူက ကုတငပြေါတ်ကပြှီး သူမကိုပါ ဂွိုင်းက မတငလြိုကသ်ည်။ ကုတငခြေါင်းရင်းက ခေါင်းအုံးများကို ခပလြွှောလွှောမှီကာ သကကြို သူ့ရငခြှငထြဲ ဆှဲမယူသည်။ သကခြေါင်းက သူ့ပခုံးပေါမြှာတငထြားပြီး သူ့ရငဘြတကြို ကြောမှီကာ ပကလြကအြနအထေား။ သကြ၏ ကြမှနေပြေီဖြစ်သော သတို့သမီးဂါဝနကြို ခါးမှာလိပတ်ငလြိုကသ်ည်။ သကခြှထေောကကြို သူ့ခွထေောကန်ှင့ြ ကားလိုကပြှီး ဘယလြကကြ သကြ၏ နို့များကို ကိုငပြေးကာ ညာလကကြ ပေါငကြှားထဲတိုးဝငပြှီး လကခြလယဖြှင့ြ စောစောကပန်းထုတထြားသော သူ့ သုတရြညမြွားကို ကောယ်ူလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အစေ့လေးကို သုတကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြတပြေးသည်။
” အား…အား”
မကြာခင် သကြ ခပတ်ိုးတိုးလေး အဆကမြပြတည်ည်းတွားလာသည်။ သူကလကခြလယကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ ကစားပေးသည်။ သကြ အရမ်းကောင်းလာပြီး အီဆိမ့ရြှိန်းဖိန်းသော ခံစားခကြကြ လိငအြင်ျဂါတဈခုလုံးကို ပြံ့နှံ့လာသည်။ သူက ပြတပြေးနရင်ေး အစေ့လေးကို လကည်ှိုးလကမြနှင့ြ ခပသ်ာသာ ညှဈလိုကသ်ည်။ သကြ မရှကန်ိုငတ်ော့ဘဲ ကော့ပြံသှားသည်။ သူကလကခြလယကြို ခပမြှနမြှန် ကစားပေးလိုကသ်ည်။ နို့ကိုညှဈပေးနသေော လကကြလည်း ခပကြှမ်းကြမ်း ညှဈပေးနသည်ေ။ သကြ၏ လိငအြင်ျဂါနှုတခြမ်းသားလေးများ တဆတဆြတခြါလာပြီး ခံစားခကြအြားလုံး အထွတအြထိပသ်ို့ စုပြုံရောကသ်ှားတော့သည်။
“အား…ကိုစိုင်း…အား….”
ကိုနှင့ပြှီးခဲ့သော လှိုင်းက မှဈထဲကလှိုင်းကြကခြှပလြေးတွဆေိုလွှင် ကိုစိုင်းနှင့ပြှီးရသော လှိုင်းက ပငလြယကြမ်းစပကြ လှိုင်းလုံးကြီးတွလေို အရှိနအြဟုန် ပြင်းထနလြှန်းသည်။ အားကောင်းသော လှိုင်းလုံးကြီးတွကေို တသိမ့သ်ိမ့ြ တငှိမ့င်ှိမ့စြီးရင်း သကြ သူ့ရငခြှငထြဲမှာ အရုပကြွိုးပြတ် ပုံကသွှားတော့သည်။
………………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️
မကြလြုံးများကို ဖြင့လြိုကသ်ညန်ှင့ြ နှေးထွေးပြီး တိတဆြိတမြှောငမြိုကသ်ော ပတဝြန်းကငွတ်ဈခုထဲရောကန်ကြေောင်း သကသ်ိလိုကရြသည်။ ရုတတ်ရကြ ဘယအြခွိနရြှိပြီး ဘယန်ရောမှာနိုးလာကြောင်းကို စဉြးစားလို့မရဘဲ ဖြစ်နသည်ေ။ လကန်ှဈဘကကြို ဆန့တ်န်းပြီး အိပရြေးဝသှားသော ကြောငလြေးတဈကောငလြို အညောင်းဆန့လြိုကစြဉြ နူးညံ့သော မှေးပြစောငကြှီးကို စမ်းမိသဖြင့ြ တွန်းဖယလြိုကသ်ည်။
နံနကခြင်း၏နရေောငကြ မှနပြှတင်းမှတဆင့ြ သံပုရာစိမ်းရောင် ခန်းဆီးစကိုဖြတ်၍ အခန်းထဲသို့ ခပဖြွော့ဖြော့ ကရွောကန်သည်ေ။ သကြ အိပန်သေော မင်ျဂလာဦး ကုတငကြှီးနှင့ြ ကြှန်းသားမှနတ်ငခြုံကို တွေ့လိုကရြမှ စိုင်းစောထွန်း ဆိုသော ကိုစိုင်း၏ အိမကြိုရောကန်ကြေောင်းနှင့တ်ကြ ညက အဖြစ်အပကြမြွားအားလုံးကိုပါ ရုတတ်ရကြ သတိရပြီး မကြန်ှာတဈခုလုံး နီမှန်းထူပူလာအောင် ရှကမြိသှားသည်။
သကြ နံဘေးကို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုစိုင်းအိပသ်ောဘကတ်ှင် နရောလှတကြိုသာ တွေ့ရသည်။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြှိ မှနတ်ငခြုံမှ မှနပြေါတ်ှင် စာကြောင်းများ ရေးခွဈထားသော စာရှကဖြှူတဈရှကြ ကပထြားသညကြို သတိထားမိသည်။ ညကတည်းက မခွှတရြသေးသော ဂါဝနရြှညကြှီးကို မနိုင့တ်နိုင် မပြီး ကုတငပြေါမြှဆင်းကာ စာရှကကြိုသှားကြည့်သ်ည်။
” ညကပငပြန်းထားလို့ မနှိုးတော့ဘူး။ အောကမြှာ မနကစြာပြငခြိုင်းထားတယ်။ နိုးတဲ့အခွိန် ရချိုးပြီး ဆင်းစားပါ။ ”
လကရြေးသော့သော့များနှင့ြ ရေးထားပြီး အောကမြှာ သူ့လကမြှတထြိုးထားသည်။ သကြ လို့လည်း ခစွစြနိုးမခေါြ… သူ့နာမညလြည်း ထည့မြရေးသော တိုပြတပြှတ် စာလေးကို ကြည့်ရြင်း သကရြငထြဲမှာ အမွိုးအမညမြသိသော လှိုကလြှဲသည့ြ ခံစားခကြတ်ဈမွိုးကို ခံစားမိသည်။ မှနပြေါမြှ စာကို လကခြွောင်းထိပဖြွားလေးများနှင့ြ ခပဖြှဖြ ပြတသ်ပန်မေိသည်။ ထိုစဉြ မှနထြဲမှ ပုံရိပကြို သကသ်တိထားမိသှားသည်။
အရိုင်းဆနဆြနခြှလေိပ် ဝဲဖြာကနွသေော အညိုရောင် ဆံပငရြှညမြွား၊ ပြတမြိထားသဖြင့ြ ပနဒြါမကြလြုံးလို ဖြစ်နသေော အိုင်းရှဲဒိုးနှင့ြ လိုငန်ာများ၊ ဗလာကငွြးနသေော ပခုံးနှင့ြ ပန်းသှေးညိုရောင် နို့သီးထိပဖြွားလေးများ ထောငမြတန်သညေ့ြ ရငသ်ားထွားထွားနှစ်မှှှာ၊ ခါးလညထြိ လနကြနွသေော ဂါဝနအြပေါပျိုင်း၊ တွန့လြိပကြှမှနေသေော အောကပျိုင်းမှ စကတကြားကား… သရဲကားထဲက တမလှနမြှ သတို့သမီးနှင့ြ တူနသည်ေ။ ပေါငကြှားထဲမှလည်း စေးကပကြပ် ခံစားခကြကြိုရသည်။
ဂါဝနကြိုမပြီး လှနကြှည့လြိုကတ်ော့ ညက ပကြေံနသညေ့ြ သုတရြညမြွားနှင့ြ သကြ၏ အရညကြှညမြွားက မိန်းမအင်ျဂါတဈခုလုံးနှင့ြ ပေါငတ်ှင်းသားများတွင် စီးကခွှောကသ်ှေ့နသည်ေ။ ရှကရြှကန်ှင့ြ ရချိုးခန်းထဲကို ပြေးဝငသ်ှားပြီး ဂါဝနကြိုခွှတကြာ ရမှှေုပတ်ုံးတွင် ဆပပြှာရညထြည့ပြှီး တဈကိုယလြုံးကို တိုကခြွှတဆြေးကြောပစ်သည်။ ထို့နောကြ ကိုစိုင်း၏ ကြှသေားရချိုးကနထြဲတွင် ရနှေေးနှေးစပကြာ တဈကိုယလြုံး ညောင်းကိုကမြှုများပြလွေော့အောငစြိမရြင်း သကြ မကြလြုံးများကို မှိတထြားလိုကသ်ည်။
မင်ျဂလာပြဲ ပြီးသှားပြီဖြစ်၍ စိတဖြိစီးမှုများအားလုံးကို လွှော့ခလွိုကသ်ောအခါ အတိတ်၏ ပုံရိပမြွားသည် သကြ၏ အာရုံထဲတွင် ရုပရြှငပြှသလို တဈကြကပြှီးတဈကြကြ ထငဟြပလြာလသည်ေ။
…………………………………………………
သကထြားသခငသ်ည် လူလတတ်န်းစား မိသားစုမှပေါကဖြှားလာသဖြင့ြ ပစ်စည်းဥဈစာ မခမွြးသာသောလြည်း အလှကလေးတဈခုတော့ဖြင့ြ ခမွြးသာသော မိန်းကလေးတဈယောကဖြစ်သည်။ သဘာဝအတိုင်း လှိုင်းတွန့လြေးများပါသည့ြ နူးညံတောကပြသော ဆံပငည်ိုညိုရှညရြှညမြွား၊ အရပ် ငါးပငေါးလကမ်၊ တင်းရင်းအိစကသ်ော ရငသ်ားများ၊ သေးသှယသ်ော ခါးကလေးနှင့ြ လုံးဝန်းဖောင်းပြည့သ်ော တငသ်ားအိအိထွားထွားများတို့နှင့လြိုကဖြကသ်ည့ြ ယောကြြားလေးတိုင်း၏ အာရုံကိုဆှဲဆောငန်ိုငသ်ော ကိုယလြုံးနှင့ြ ဂပြနမြကလေးလို မကြဝြန်းနကန်ကန်ှင့ြ မကြလြုံးကြီးကြီးလေးများ၊ အဖြားကော့နသေော နှာတံလုံးလုံးလေး၊ ပန်းသှေးရောင် နှုတခြမ်းဖောင်းဖောင်းပြည့ပြှည့လြေးများတို့ဖြင့ြ ခစွစြရာမကြန်ှာလေးကို ပိုငဆြိုငထြားသည်။
ဆေးဝါးကြှမ်းကငွြ တကျကသိုလမြှ ကြငန်ြး သကထြားသခငန်ှင့ြ ပန်းကိုလိုလို့ဝဲသောလိပပြှာ ဆေးကြောင်းသားလေး ကိုကိုမောငတ်ို့၏ အခစွဇြာတလြမ်းသည် နတသ်မီးပုံပြငလြို လှပသော အခစွဇြာတလြမ်းလေးတဈပုဒြ ဖြစ်ခဲ့သည်။
ရည်းစားဖြစ်ပြီး တဈနှစ်အတွင်း သကထြား၏ အပျိုစငဘြဝလေးသည် ကို့ခူးခွှခွင်ေးကို ခံခဲ့ရသည်။ ရည်းစားမထားဖူးသော အရိုင်းလေး သကသ်ည် ကို၏ ခွိုသာသော အချော့အယများ၊ အမှတတ်ရနေ့များတွင် ရလေ့ရှိသည့ြ ပန်းစည်း ချောကလကြ ဝကဝြံရုပမြွား၊ ကြှမ်းကငွည်ကည်ောလှသည့ြ ခစွဗြွူဟာများထဲတွင် လှိုင်းလုံးများစီးသလို တသိမ့သ်ိမ့ြ တငှိမ့င်ှိမ့န်ှင့ြ စီးမွောခဲ့သည်။
ကိုက သကအြပေါြ အရမ်းကောင်းခဲ့သည် (ကောင်းခဲ့သညဟြု သကထြငခြဲ့သည်)။ ကိုနှင့ခြစွသ်ော သုံးနှစ်တွင် တဈခါမှ ရနလြည်းမဖြစ်ဖူး၊ လသေံမာမာနှင့လြည်း မပြောဖူး၊ အငှင်းလည်းမပြားဖူး။ လူတိုင်းအမှငမြှာ သကတ်ို့ဟာ နတဖြကသ်ည့စြုံတွဲလေး။
တကယဆြို သကြ သတိထားခဲ့မိသင့သ်ည်။ ကိုဟာ သကကြို ခစွတ်ယခြစွတ်ယသ်ာ တဖြဖြပြောသောလြည်း သကန်ှင့ြ အနာဂတကြို အတူဖြတသ်န်းဖို့ အစီအစဉလြည်း တဈခါမှဆှဲမပြဖူး၊ မတိုငပြင် မဆှေးနှေးဖူး၊ ခန်ဓာကိုယခြငွြး အဆုံးစွနအြထိ နီးစပခြဲ့သောလြည်း ကို့စိတထြဲ ဘာတွတွေေးနမှန်ေး ခန့မြှန်းနိုငသ်ညအြထိ စိတခြငွြးလည်း တဈခါမှ မနီးစပခြဲ့ဖူး။ အဲဒီတုန်းကတော့ သကမြသိခဲ့ပါ။ ကြောင်းပြီးလွှင် ဇာတလြမ်းပြီးမယဟြု ရညရြှယထြားခဲ့လိမ့မြယလြို့လည်း သကြ မရိပမြိခဲ့ပါ။ သကထြငခြဲ့တာ သကန်ှင့ကြိုသည် သိပခြစွကြှတဲ့ခစွသ်ူတွေ၊ တဈနေ့လကထြပကြှဖို့ဆိုတာ စကားထဲ ထည့ပြှောစရာမလိုအောငကြို သိနပြေီးသား။
ကိုနှင့တ်ှဲတာ ၂ နှစ်ပြည့ခြါနီးမှာ ကိုက ကြောင်းပြီးသှားသည်။ သကတ်ို့ကြောင်းက နှစ်တိုသောလြည်း သကကြ ကို့ထကြ ၂ နှစ်ငယတ်ာမို့ နောကဆြုံးနှစ်တကန်တေုန်း။ ကိုက အလုပမြဝငခြင် ၁၀ တန်းကြောင်းသားများနှင့ြ ဆေးကြောင်းမှ နှစ်ငယကြွောင်းသားများကို ဂိုကလြုပန်သည်ေ။ အဲဒီတဈနှစ်လည်း ကိုကအလုပမြွား သကကြ စာများ၍ သိပမြအားကြတဲ့ကြားက မှနမြှနခြွိန်းတွေ့ခဲ့ကြသေးသည်။
ကိုအလုပဝြငလြို့ နယကြို ပို့စတငကြတွဲ့အခွိနမြှာ သကတ်ို့ ၃ နှစ်ပြည့ပြှီ။ သကလြည်း ကြောင်းပြီးလို့ အဆောငန်ပြေီး ဆေးကုမျပဏီတဈခုမှာ အလုပလြုပသ်ည်။ ကိုက ဆေးရုံမှာ အလှနအြလုပမြွားနသည်ေ။ သကကြို မှနမြှနမြဆကသ်ှယန်ိုငတ်ော့။ တဖြည်းဖြည်း ဖုန်းခေါတ်ာတွကေ ကြဲလာသည်။ ရနကြုနန်ှင့ြ လေးနာရီလောကသ်ာ ကားစီးရသော နယမြှို့လေးမှာ ဖြစ်သောလြည်း သကကြို လာမတွေ့နိုငတ်ော့။
နောကဆြုံး တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ကို့ဆီက ဖုန်းမလာတာ ၂ ပတကြွောလြာတော့ သကြ လန့လြာသည်။ အဲဒီအခွိနမြှာ သူငယခြငွြးများဆီက ကို့သတင်းတွေ ကြားလိုကရြတာဖြစ်သည်။ သူ ဂိုကပြှပေးခဲ့သော ဆေးကြောင်းသူလေးနှင့ြ တွဲနသညေတ်ဲ့။ ကောငမြလေးက မိုးကုတဘြကကြ သူဌေးသမီးတဲ့။ ကိုက ရနကြုနကြိုလည်း ပိတရြကြ ခဏခဏလာသညတ်ဲ့။ သကကြိုသာ လာမတွေ့တာတဲ့။
သကြ ဘယလြိုမှ မယုံနိုငတ်ော့။ သှေးရူးသှေးတန်းနှင့ြ ဖုန်းဆကပြှီး မေးမိသည်။ ကိုက ဖုန်းခပြဈပြီး ထပခြေါတ်ော့ စကပြိတထြားသည်။ လုံးဝပြနမြဖြေ။ တဈပတလြုံး သကြ အဆကမြပြတခြေါသ်ည်။ နောကဆြုံး ဘယလြိုမှမနနေိုငတ်ော့သဖြင့ြ ပိတရြကတ်ှင် အရဲစွန့ကြာ ကိုတာဝနကြသွည့မြှို့သို့ တဈယောကတ်ည်း ကားစီးပြီး ထွကလြာခဲ့သည်။
နေ့ခင်းက စီးသှားတာ ဟိုရောကတ်ော့ ညကိုးနာရီထိုးတော့မည်။ ဆိုကကြယ် တကျကစီတဈစီးကို ရှားရှားပါးပါး ရှာငှါးပြီး လေးပငသ်ောစိတဖြှင့ြ ကိုပြောထားဖူးသည့ြ လိပစြာကို လိုကရြှာသည်။ သကမြကြန်ှာကိုတွေ့ရင် ကို ပစ်ပစ်ခါခါတော့ မလုပတ်နကြောင်းရဲ့။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြရှင်ေးလိုကရြရင် ပြသနာတွအကေုနလြုံး ပြလညေရြှင်းလင်းသှားကောင်းရဲ့။
မွှောလြင့ခြကြဖြှင့ြ သကြ ကို့တံခါးကိုခေါကသ်ည်။ တံခါးဖြင့ပြေးသောကိုက သကကြိုမှငတ်ော့ အံ့သှပြီး မကြန်ှာပကြန်သည်ေ။ သကလြကထြဲက အထုပကြိုလည်း ကူမဆှဲ၊ အထဲလည်းမခေါဘြဲ အပေါကဝြမှာပိတရြပန်သည်ေ။
“ဘယသ်ူလဲ ကိုကြီး”
ကလေးသံလိုလို ခွိုအီခွှဲပစွသ်ော အသံကို ကြားလိုကရြပြီးနောကြ သကမြကြလြုံးများ ပြာဝသှေားကာ နောကထြပဆြကဖြစ်သမွှအားလုံး အိပမြကလြို ဝဝေါးသှားခဲ့လသည်ေ…..။
“အနည်းဆုံးတော့ ကိုကြီး သူ့ကို အိမပြှနလြိုကပျို့မှဖြစ်မယ်”
“ကိုကြီးသှားကြည့်လြေ… ပြနလြာရင် တွယတ်ာ ဒီမှာမရှိနှင့စြရဘေူး။ သူက အသကြ ၂၃ နှစ်ရှိပြီဖြစ်တဲ့ အရှယရြောကပြှီး မိန်းမတဈယောကြ။ ဒီအထိတောင် လာတတသ်ေးတာ ပြနလြည်းပြနတ်တတ်ယ်။ ကိုကြီး အစိုးရိမတ်ှပေိုပြီး လိုကစြောင့ရြှောကန်စရောမလိုဘူး။”
သတိပြနဝြငလြာသောအခွိနတ်ှင် သကြ လမ်းမပေါမြှာ တဈယောကတ်ည်း လွှောကန်သည်ေ။ ဆိုကကြယ်၊ ဆိုကကြား၊ မှင်းလှည်း… ငှါးစရာတဈခုမှ မတွေ့ရတော့။ အိမမြွားကလည်း တံခါးပိတ်၊ တိတဆြိတ်။ လမ်းဟိုဘကမြှ ခွေးတဈကောငကြ သကလြွှောကလြာသည့ဘြကကြိုကြည့်ကြာ စူးစူးဝါးဝါး ထိုးဟောငသ်ည်။ ရှေ့ဆကမြသှားရဲဘဲ နရောမှာ ရပန်ရသေည်။
ထွကလြာမိတာကို သကြ အလှနန်ောငတ်ရနသည်ေ။ အခုမှတော့ ဘယလြိုမှမတတန်ိုငတ်ော့။ အနားမှာ အကူအညီတောင်းစရာ လူရှိမလားလို့ လှည့ပြတကြှည့သ်ောလြည်း တဈယောကမြှမတွေ့။ ရုတတ်ရကြ လအဝှေေ့တွင် ခဉွခြဉွစြူးစူး ခကြအြရကန်ံ့ကို ရသည်။ မညီညာသော ခွသေံများက တဖြည်းဖြည်း နီးကပလြာသည်။ တောတ်ောမြူးနသေော လူတဈယောကြ။ သကကြိုမှငတ်ော့ ခွလှမြေးတုံ့သှားသည်။
“ညီမလေး … အဈကိုဘာကူညီရမလဲ ဟင်”
သှေးရိုးသားရိုး စတနောနှင့မြေးသော မေးခွန်းမဟုတကြှောင်း သကသ်ချောပြောနိုငသ်ည်။
“ရပါတယ်… လာကြိုမယ့သ်ူနဲ့ လမ်းမှာလှဲနလေို့စောင့န်တော”
သကစြကားမခိုငလြုံတာ ထိုလူသိသည်။ ကြှကန်ံ့ရသှားသောကြောငလြို သူ့နှာခေါင်းက ရှုံ့ပြပြ ဖြစ်သှားသည်။ အဆီပြနန်သေောမကြန်ှာတွင် ရမျမကခြိုးကို တွေ့ရသည်။ သကအြနားကို ပိုမိုတိုးကပလြာသည်။ လကကြိုလှမ်းဆှဲသည်။ သကကြ ပုတထြုတပြှီး အသံကုနအြောရြန် ပါးစပဟြလိုကခြွိနတ်ှင် ထိုလူက သကပြါးစပကြို လှမ်းပိတသ်ည်။ ရှံစရာကောင်းသော သူ့လကဖြဝါးက သကန်ှုတခြမ်းနှင့ြ ထိကပန်သည်ေ။ သကအြတင်းရုန်းသည်။
မူးနသေော ယောကြြားအားက ပိုသနသ်ည်။ ရုန်းကနရြင်း အလှနကြံဆိုးလှသော ကိုယ့အြဖြစ်ကိုယကြို တွေးနသည်ေ။ အခုလိုအဖြစ်မွိုးတွေ ကြုံရမယ့အြစား သသှေားလိုကဖြို့ ဆုတောင်းမိသည်။ ထိုလူက သကြ၏ ဂငွြးဘောင်းဘီကြယသ်ီးကို အတင်းဆောင့ဆြှဲပြီး ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ထိုစဉြ ကားမီးရောငတ်န်းတဈခု ရုတတ်ရကထြိုးကလွာပြီး ကြှီခနဲထိုးရပသ်ှားကာ ကားထဲမှ လူတဈယောကဆြင်းလာသည်။ စိုင်းစောထွန်း၏ မကြန်ှာကို သကဘြဝမှာ ပထမဆုံးအကြိမ် မှငဖြူးခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။
…………………………………………………………..
သကြ၏ ပခုံးကို လကတ်ဈဖကကြ လာထိသည်။ ရုတတ်ရကြ ဆတခြနဲ ပြနရြိုကခြလွိုကမြိသည်။ ရစကေအြခွို့က လကပျိုငရြှငကြို စငသ်ှားသည်။
“ကိုစိုင်း… ဆောရီး… သကြ လန့သ်ှားလို့ပါ”
“ရတွအေေေးကုနပြှီ၊ အအေးမိလိမ့မြယ်။ ထွကတ်ော့။”
သူက သကကြို ရကနေထြဲက ဆှဲထူပေးသည်။ တဘကအြကြီးကြီးဖြင့ြ ပတပြေးသည်။ ပြီးတော့ အိပခြန်းထဲပြနခြေါလြာကာ ကုတငပြေါမြှာ ထိုငခြိုင်းပြီး ကကြနွန ရသေုတပြေးနသည်ေ။ ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးကို ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပပြှီး သုတပြေးနသေောလြည်း လကရြှိအခွိနတ်ှင် သူ့စိတထြဲတွင် ညကလိုဆန်ဒတွေ ရှိပုံမပေါြ။ သကြ ရမှနေမြှနခြှောကပြှီး အအေးမပတဖြို့သာ အဓိကဖြစ်သည်။
ကြငန်ာမှုကို စကားလုံးများဖြင့ြ တဈခါမှမဖောပြှဖူးသောလြည်း အခုလို သူ့အပြုအမူများက တဈခါတဈခါ သကအြပေါြ ငဲ့ညှာလှန်းသည်။ ခေါင်းလွှောမြထားသောလြည်း ရထေိသှားသဖြင့ြ စိုထိုင်းနသေော ဆံပငမြွားကို သုတပြေးနခွေိနတ်ှင် သကြ စိတမြထိန်းနိုငဘြဲ မကြရြညမြွား စီးကလွာတော့သည်။
“ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ ဘာလို့ငိုတာလဲ”
သူက လကထြဲကတဘကဖြှင့ြ သကမြကြရြညမြွားကို သုတပြေးသည်။
“သကအြပေါြ ဘာလို့ကောင်းတာလဲ။ သကကြ ကိုစိုင်းကို ကောင်းကြိုးမပေးဘူး။ သကဘြဝကို သကအြရှကကြို နှစ်ခါပြန် ကယတ်ငခြဲ့တဲ့သူကို သကကြ ဘာမှပြနမြပေးနိုငဘြူး။ ”
“ငါဘာမှမလိုချင်ဘြူး၊ မင်းကို လကထြပခြငွတ်ယ် ပိုငဆြိုငခြငွတ်ယ် ဒါပဲ။ အခုပိုငပြှီ၊ ကြနပေတ်ယ်”
“သကကြ ကိုစိုင်းကို အပျိုစငဘြဝလေးတောင် မပေးနိုငဘြူး၊ တဈခါမဟုတ် နှစ်ခါမဟုတ် အကြိမပြေါင်းများစွာ ဟိုတဈယောကန်ဲ့ ဖြစ်ပကြပြှီးသား”
သူက သဘောကသွလို တဈခကြရြယသ်ည်။
“ဖြစ်နိုငရြငတ်ော့ လိုချင်တ်ာပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ ဖြစ်မှမဖြစ်နိုငတ်ာကိုး၊ ဘယတ်တန်ိုငမြလဲ။ ငါလည်း မိန်းမမတွေ့ခဲ့ဖူးတဲ့သူ မဟုတပြါဘူး။ မင်းသကစြေ့လောကြ တွေ့ဖူးတယ်။ ပြီးတော့ နန်းလုံလည်း ရှိသေးတယ်။”
နန်းလုံဆိုသောနာမည် ကြားသညန်ှင့ြ သကစြိတထြဲတွင် သဝနတ်ိုစိတလြေး နည်းနည်းဝငလြာမိသည်။ ဟိုသကစြေ့က အခုခွိနမြှာ ဘာမှအရေးမဟုတသ်ောလြည်း နန်းလုံဆိုတာက သူနဲ့ နှစ်နှစ်ကြောသ်ုံးနှစ်နီးပါး ပတသ်ကခြဲ့ဖူးသော၊ သူလကထြပမြယူနိုငသ်ောလြည်း ဘယတ်ော့မှလည်း သံယောဇဉပြှတန်ိုငမြှာမဟုတသ်ော၊ လိငပျိုင်းဆိုငရြာ မပတသ်ကတ်ော့ပမယေ့ြ တဈသကလြုံး သူ့စောင့ရြှောကမြှုအောကမြှာရှိသှားမှာဖြစ်သော မိန်းကလေး။ သဝနတ်ိုစိတကြို သကြ ကြိုးစားပြီး ဖြောကလြိုကသ်ည်။ သူတောင် သကအြတိတကြို သဝနမြတိုတာ၊ သကလြည်း မတိုသင့ပြါ။
“ကြေးဇူးတငပြါတယ် ကိုစိုင်း”
သကြ တိုးတိတစြှာပြောမိသည်။ သူက ရသေုတခြှင်းကို လကစြသတလြိုကသ်ည်။ သကကြို သူ့ဘကဆြှဲယူပြီး ဖကသ်ည်။ ထိုစဉြ သကရြငသ်ားများကို မတတ်ပရြပန်သေော သူ့ ထရကဆြု ဘောင်းဘီအောကမြှ မာကြောသော အရာတဈခုဖြင့ြ ထောကမြိသည်။ သကြ လကဖြဝါးလေးနှင့ြ စမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ သူက သကလြကအြတွင်းသို့ ပြနလြညဖြိပြတသ်ည်။ သကြ အသည်းယားလာပြီး သှားဖြင့ြ ဖြဖြလေး ငုံခဲလိုကမြိသည်။ သူ့မကြလြုံးနကန်ကမြွားက အရညလြဲ့ကာ ပိုမိုနကမြှောငလြာသည်။
“လုပပြေးမှာလား”
သကကြ ခေါင်းညိတလြိုကသ်ည်။
“အအေးမိမယ် အင်ျကြီအရငဝြတ်”
သူက ခွလှမြေးကြဲကြီး သုံးလှမ်းလောကန်ှင့ြ အခန်းကိုဖြတလြွှောကသ်ှားကာ အဝတဗြီရိုထဲမှ မှေးပြတဘကအြင်ျကြီတဈထညကြို ယူပြီး သကကြို ကလေးလိုဝတပြေးသည်။ သူ့အင်ျကြီက သကန်ှင့ြ မတရားကြီနသေောကြောင့ြ လကကြို ခေါကပြေးပြီး ကြိုးစနှစ်ဖကကြိုဆှဲကာ ခါးနားမှာ ခပကြှပကြှပ် ထုံးခညွပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့လကရြာသူ ကြနပေသ်ှားပုံနှင့ြ ပြုံးကာ ပြယောင်းနသေော သကဆြံပငကြလေးများကို လကဖြဝါးနှင့ြ သပပြေးသည်။ ထို့နောကြ သကပြခုံးနှစ်ဘကကြိုကိုငကြာ ဖိခလွိုကသ်ည်။
သကြ အလိုကသ်င့လြေး ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကကြသွှားသည်။ သူက ထရကဆြုဘောင်းဘီကို အောကဆြှဲခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မီးခိုးရင့ရြောင် အတွင်းခံကို လကမြနှစ်ဘကန်ှင့ြ တွန်းခလွိုကသ်ည်။ မနေ့က တဈခါမှမမှငလြိုကရြသော သူ့လိငတ်ံကြီးက ထောငမြတစြှာ တိုးထွကလြာသည်။ အရှညန်ှင့ြ လုံးပတကြို ကြည့်ကြာ သကြ လန့သ်ှားပြီး တံတွေးတဈခကြြ မွိုခလွိုကသ်ည်။
သူက သကပြါးကို လကန်ှင့ည်ှပကြိုငပြှီး ထိပဖြွားကို ပါးစပထြဲ ထိုးထည့ပြေးသည်။ သကကြ အရညကြှညထြှကန်သေော အကြဲကြောင်းလေးကို လွှာဖြားလေးနှင့ြ မှှကြညေ့လြိုကသ်ည်။ မနေ့က သကည်ည်းသလောကြ တဈခကြမြှမညည်းသော သူ့ဆီမှ ပထမဆုံး ညည်းသံထွကလြာသည်။ ဘာရယလြို့ ကြဲကြဲပြားပြား မပြောတတသ်ော တိရဈဆာနရြိုင်းတဈကောငရြဲ့ အောသ်ံလို ရငခြေါင်းသံခပတ်ိုးတိုး။
သူ့ကိုကြေးဇူးတငသ်ောစိတန်ှင့ြ ရမျမကဆြန်ဒတို့ပေါင်းစပကြာ သကြ သူ့ကို အစွမ်းကုန် စုပပြေးသည်။ ထိပခြေါင်းကို လွှာဖြားလေးနှင့ြ ပတလြှိမ့ပြေးသည်။ အောကဘြကရြှိ ဂလင်းအဖုလေးများကို လွှာဖြင့ြ အပြားလိုကြ ပြတပြေးသည်။ တွဲကနွသေော ဥများကို လကန်ှဈဘကလြုံးဖြင့ြ ဆုပန်ယပြေးရင်း ရှညလြွားတုတခြိုငသ်ော သူ့လိငတ်ံကြီးကို ထုတခြညွသ်ှင်းခညွြ စုပပြေးသည်။ တဖြည်းဖြည်း သကပြါးစပထြဲမှာတင် သူက ပိုတောင့တ်င်းလာသည်။
သကကြ ခပကြှာကြာလေး ဆှဲစုပပြေးရင်း ခဏရပပြှီး ဥများကို အာရုံစိုကပြေးလိုကသ်ည်။ ပြော့တွဲသော အရပြေားကို နရောလပမြကနွအြောင် စုပင်ုံပေးသည်။ ဥနှစ်လုံးကို တလှည့စြီ အလုံးလိုကင်ုံပေးသည်။ သူ့လကမြွားက အင်ျကြီကို ရငဘြတဆြှဲဖြင့ကြာ သကန်ို့များကို ရှာတွေ့သှားသည်။ စုံကိုငကြာ ဆုပန်ယန်သည်ေ။
သကကြ သူ့လိငတ်ံကြီးကို ပါးစပထြဲပြနထြည့ကြာ ခပသ်ှကသ်ှကြ စုပလြိုကသ်ည်။ သူပိုမို တောင့တ်င်းလာသည်။ အရညကြှညလြေးများ ပိုထွကလြာသည်။ စုပရြင်း လညခြွောင်းထဲမွှောခကြာ မွိုခသွလို လုပပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့လိငတ်ံက သကအြာခေါငရြင်းထိ ဝငသ်ှားသည်။ မည်းနကသ်နမြာသော ဆီးခုံမှေးများက သကန်ှုတခြမ်းနှင့ြ နှာခေါင်းကို ထိကပန်သည်ေ။ သူ အလှနတ်ောင့တ်င်းလာသည်။
သကကြ လညခြွောင်းဖြင့ြ ထပမြံမွိုခလွိုကသ်ည်။ သူက သကဆြံပငမြွားကို စုကိုငပြှီး တင်းတင်းဆှဲလိုကသ်ည်။ သကကြ အဆကမြပြတ် အမှနစြုပပြေးနသည်ေ။ ဆတခြနဲ သကပြါးစပထြဲမှာ သူတောင့တ်င်းသှားပြီး တဆတဆြတခြါကာ သကလြညခြွောင်းထဲကို သူ့သုတရြညမြွား ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ လကတ်ဈဖကကြ သကန်ို့တဈလုံးကို တင်းတင်းဆုပည်ှဈထားသည်။ သကအြကုနမြွိုခလွိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဒူးထောကန်ရင်ေးက သူ့ပေါငန်ှဈဘကကြို တင်းတင်းဖကကြာ သူ့ဆီးစပမြှာ မကြန်ှာအပထြားလိုကလြသည်ေ။
……………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️
အောငပြန်းမှို့မှ မင်ျဂလာဦး နေ့ရကမြွားထဲတွင် သကြ အိပမြကတ်ဈခုလို သာယာစွာ စီးမွောနခေဲ့သည်။ ဘဝမှာ တဈခါမှ ဒီလောကြ အပူအပငကြင်းပြီး စိတအြေးခမွြးပြောရြှှငမြှုကို မရခဲ့ဖူးဘူးထငသ်ည်။
နှင်းမှူလှှမ်းသော မနကခြင်းများတွင် ကိုစိုင်းရငခြှငထြဲမှာ နိုးထ၊ ခွံစောင့ကြှီး၏ မိန်းမ ပြငပြေးထားသော မနကစြာကို စား၊ ကိုစိုင်းအလုပသ်ှားလွှင် လှည်းကငွြးထားပြီးသား လုပစြရာမယမြယရြရ မရှိသော အိမကြှီးထဲမှာ စိတကြူးတည့ရြာ အိမမြှုကိဈစလေးတွေ ရှာဖြလေုပ်၊ နေ့ခင်း ကိုစိုင်းပြနလြာလွှင် ထမင်း အတူတူစား၊ ရုပရြှငကြှည့ခြငွကြှည့ြ၊ တရေးတမောအိပခြငွအြိပ်၊ ညနခင်ေးများတွင် မှို့ပြငဘြကြ အပြောကြားမောင်းထွကရြင်း ညစာကို ဆိုငတ်ဈဆိုငဆြိုငမြှာစား၊ ညရောကလြွှင် မပြီးနိုငမြစီးနိုငသ်ော အခစွပြှဲကို ညစဉရြကဆြကြ ဆငန်ှှဲ။ တဈရကတ်ဈရကြ အခွိနမြွားသည် မသိလိုကဘြဲ ကုနကြုနသ်ှားကြသည်။
သကြ အောငပြန်းရောကတ်ာ ဘာလိုလိုနဲ့ တဈလပြည့တ်ော့မည်။ နိုဝငဘြာလထဲ ကူးလာတော့ အလှနအြေးလာသည်။ ရနကြုနမြှာ တဈခါမှ မကြုံဖူးတဲ့ အအေးမွိုး။ ကိုစိုင်းက နှေးနှေးထွေးထွေး ဖြစ်အောင် တတန်ိုငသ်မွှ ဖနတ်ီးပေးထားသည့ြ ကြားထဲမှပင် သကြ အအေးမိဖြစ်အောင် မိလတေော့သည်။ နှာစေး ချောင်းဆိုး ကိုယပြူရုံမက တဈကိုယလြုံး ကိုကခြဲနအေောငကြို ဖြားတာ။ ဆရာဝနခြေါပြှသောလြည်း မထူးခွား။
နောကတ်ော့ မသကသ်ာသဖြင့ြ မှို့ထဲက အထူးကုနှင့ြ သှားပြမှ သာမနအြအေးပတတ်ာမဟုတဘြဲ နမိုးနီးယားဆနဆြန် ဖြစ်နကြေောင်း သိရသည်။ ဆေးပြောင်းပေးလိုကသ်ဖြင့ြ အဖြားကသွှားသောလြည်း နာလနထြ အလှနန်ှေးနသည်ေ။ ခွံစောင့ကြှီး မိန်းမက ဟင်းခကြသ်ာကောင်းတာ လူနာကို သိပမြပြုစုတတ်။ ကိုစိုင်းက စိတအြရမ်းပူနသဖြေင့ြ အလုပမြသှားဘဲ ဘေးနားမှာနပြေီး လိုတာတွေ လုပကြိုငပြေးနသည်ေ။
နှစ်ရကသ်ုံးရကြ အဆငပြှသေောလြည်း လေးရကမြှောကရြောကတ်ော့ ဖုန်းတွလည်ေး ခဏခဏလာ၊ သူ့ရဲ့ အလုပတ်ှအမွေားကြီးထဲက တပည့တ်ှေ မနန်ဂွောတွကလေည်း စာရှကစြာတမ်းတွေ စာရင်းတွယေူပြီး အိမလြိုကလြာ နှင့ြ အဆငမြပြတွဖြေဈေလာသည်။ သကကြ အားနာပြီး ကိုစိုင်းကို အတင်းအလုပသ်ှားခိုင်းသည်။ သူက ခေါင်းမာမာဖြင့ြ မသှားဘဲနသည်ေ။ သကြ နကေောင်းမှဖြစ်ဖြစ် ပြုစုပေးမယ့သ်ူရှိမှဖြစ်ဖြစ် သှားမယလြို့ ပြောသည်။ လူထပရြှာတာလည်း ကိုယလြိုချင်တ်ဲ့ သှကသ်ှကလြကလြကြ လုပတ်တကြိုငတ်တထြဲကကို မရနိုငဘြူးဖြစ်နသည်ေ။ ငါးရကမြှောကတ်ှငတ်ော့ သူ ရနကြုနကြို မသှားမဖြစ်သှားရမည့ြ အလုပကြိဈစတဈခုပေါလြာသည်။
” သှားမှဖြစ်မယဆြို သှားပါ ကိုစိုင်း၊ သကလြည်း ဖြားမှမဖြားတော့တာ။”
“မဖြားပမယေ့ြ အိပရြာထဲကလည်း ထမှမထနိုငသ်ေးတာကိုး။ ချောင်းတွလည်ေး တဈခွိနလြုံးဆိုးတုန်း။ အဒေါကြှီးကလည်း ရပတေတ်ောင် ကောင်းကောင်းတိုကပြေးတတတ်ာ မဟုတဘြူး၊ လူမမာစာလည်း သချော စီစဉစြိတကြူးပြီး မကြှေးတတ်၊ ဘယအြခွိနန်ှိုးပြီး ဆေးတိုကရြမယလြည်း သငမြရ။”
“နှိုးစကပြေးပြီး ဆေးသောကမြယ်၊ စားချင်တ်ာ ကိုယတ်ိုငပြှောပြပြီး လုပခြိုင်းမယ်။”
“မဖြစ်သေးပါဘူး။”
“သကြ ကိုစိုင်းကို အားနာလှပြီ၊ ဘယလြောကမြှ မပေါင်းရသေးဘူး နာတာရှညရြောဂါ ရသှားတယ်။ လူမမာကြီး ယူထားရသလို ဖြစ်နတယ်ေ။ အလုပတ်ှလည်ေးပကြြ။ သကကြို ဒီထကအြားနာရအောင် မလုပပြါနဲ့တော့။ သှားပါ။ သုံးရကပြဲကို။ ကိုစိုင်းပြနလြာရင် သကန်ကေောင်းပြီ။ ”
သူက ခေါင်းမာမာနှင့ြ မသှားသေးဘဲ ဖုန်းဆကပြှီး လူငှါးတဈယောကြ ထပရြှာဖို့ စုံစမ်းနသည်ေ။ သို့သောြ ဘယလြိုမှ အဆငမြပြဘေဲ ဖြစ်နသည်ေ။ နောကဆြုံး အသကပြှင်းပြင်း တဈခကြရြှူပြီး သကဘြေးကို လာရပသ်ည်။
“မင်း နန်းလုံကို တကယမြမုန်းဘူးလား၊ သူနဲ့ပတသ်ကရြင် စိတအြနှောကအြယှကြ မဖြစ်ဘူးလား။”
“ဟင်၊ မမုန်းပါဘူး။ သချောမမှငဖြူးလို့ ခစွတ်ယခြငတ်ယတ်ော့ မရှိပမယေ့ြ လုံးဝမမုန်းဘူး။ ကိုစိုင်းနဲ့ ပတသ်ကဖြူးတာ သူ့အပြဈမှမဟုတတ်ာ။ အဲတုန်းက သကလြည်း ရှိသေးတာမဟုတဘြူး။ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”
“သူက စိတလြည်းခရွတယ်။ ငါ့စကားလည်းနားထောငတ်ယ်။ ပြီးတော့ လုပတ်တကြိုငတ်တလြည်းရှိတယ်။ သူနဲ့ထားခဲ့ရင် မင်းကိုစိတခြမွယ်။”
သကြ စိတထြဲမှာ တဈမွိုးတော့ ဖြစ်သှားသည်။ ဘယလြိုမှ သဘောမထားဘူးဆိုတာ မှနပြမယေ့ြ သူနဲ့ သုံးနှစ်သုံးမိုး ဖြစ်ပကြပြတသ်ကခြဲ့သော မိန်းကလေးတဈယောကကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငရြမယဆြိုရငကြို တဈမွိုးဖြစ်လှပြီ။ အခု လာပြီး ပြုစုပါ ပြုစုဦးမယဆြိုတော့။ သို့သောြ ကိုစိုင်းကို စိတခြလွကခြသွှားစချင်ေသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ကိုစိုင်းသဘောပါဟု ပြနပြှောလိုကသ်ည်။
…………………………………………………
တကယတ်ော့ နန်းလုံနှင့န်ရတော သကထြငသ်လောကကြှီး အိုးတိုးအမ်းတမ်း မဖြစ်လိုကရြ။ သကထြကြ ၄ နှစ်လောကြ ငယသ်ော နန်းလုံက သကကြို အကြီးလို ရိုရိုသသေေ ဆကဆြံသည်။ သူ့လူကို လုသှားသလိုလို ဖြစ်နသေော မိန်းမတဈယောကကြို မလိုမုန်းထားတာမွိုးလည်း နည်းနည်းမှမရှိ။ အစားအသောကကြအစ ဆေးကအစ၊ ရပတေတ်ိုကြ အဝတအြစားလဲတာအလည်၊ တဈကိုယရြသန်ေ့ရှင်းရေးအဆုံး အကုနလြုံး စတနောထားပြီး လုပပြေးသည်။
သကြ နည်းနည်း ထူထူထောငထြောငရြှိသော နသောသည့ြ တဈနေ့တွင် နန်းလုံနှင့ြ စကားထိုငပြှောဖြစ်ရာမှ နကိုက စောင်းပါးရိပခြှညသ်ာ သိခဲ့သော သူတို့နှစ်ယောကြ၏ ပတသ်ကမြှုကို သသခွေောခွာ သိလိုကရြသည်။ နန်းလုံက ကိုစိုင်းအလုပထြဲမှ အလုပသ်မားလငမြယား၏ တူမ။ မိဘတွကေ သူငယင်ယကြတည်းက ဆုံးသှားကြသည်။ ၁၀ တန်းအထိ ကြောင်းနခေဲ့သည်။ ၁၀ တန်းကပြှီး ပြနမြဖြတေော့။ ၁၈ နှစ်တွင် ယောကြြားနောကလြိုကပြှေးသည်။ ယောကြြားက သူ့ထကြ နှစ်နှစ်ကြီးသော ရှမ်းတရုတကြပြား။ ညားပြီးမှ ဘိန်းစားမှန်း သိသည်။
နန်းလုံကို ခိုးပြေးတာက သူအလုပလြုပန်တေဲ့ မူဆယကြို။ မူဆယမြှာ တဈနှစ်လောကြ ကြာသောအခါ အလုပလြည်းပြုတပြှီး အကြှေးတွပေါတငလြာသည်။ နန်းလုံကလည်း စီးပြားမရှာတတ်။ ရရာအလုပဝြငလြုပသ်ောလြည်း နှစ်ယောကစြာ မလုံလောကြ။ ယောကြြားကလည်း ဘိန်းပြတသ်ဖြင့ြ တပိနပြိနတ်လိနလြိန်။ နောကဆြုံး ထငမြှတမြထားတာ တဈခုကို လုပခြသွှားသည်။ နန်းလုံကို အသိအိမဟြု ညာခေါသ်ှားပြီး ဇိမခြန်းတဈခုမှာ ထားခဲ့ကာ ပိုကဆြံယူပြီး ထွကပြှေးသှားသည်။
နန်းလုံက ဒီအလုပကြို လုံးဝမလုပန်ိုင်။ အကြောကအြကန် ငိုယိုတောင်းပနပြှီး လာရှေးခိုင်းမညဟြု ဈေးညှိသည်။ အိမကြိုဖုန်းဆကသ်ည်။ အိမကြလည်း မတတန်ိုင်။ နောကဆြုံး အလုပရြှင် စိုင်းစောထွန်းကို အကူအညီတောင်းရသည်။ စိုင်းစောထွန်းက မူဆယအြထိ လိုကလြာပြီး ရှေးပေးသည်။ အိမပြှနခြေါလြာသည်။ အလုပပြေးထားသည်။ ထိုအခွိနမြှစ၍ နန်းလုံက စိုင်းစောထွန်းကို သူ့ကြေးဇူးရှငအြဖြစ် သတမြှတလြိုကသ်ည်။ အလုပကြှိုးစားသည့အြပြင် သူ့ဗာဟီရလည်း အကုနလြုပပြေးသည်။
တဖြည်းဖြည်း အလုပရြှငအြလုပသ်မား ဆကဆြံရေးထကြ ရင်းနှီးလာသည်။ လူပျိုလူလှတဖြစ်သော စိုင်းစောထွန်းနှင့ြ ပိုငရြှငမြရှိတော့သော နန်းလုံတို့ ဖြစ်ပကြပြတသ်ကခြဲ့ကြသည်။ ဒုကျခပေးပြီး စွန့ပြဈသှားသော ယောကြာြးနှင့လြည်း အစကတည်းက စာခွုပစြာတမ်းဖြင့ြ လကထြပခြဲ့တာ မဟုတရြာ အမှုအခင်းလည်း ဖြစ်စရာမရှိ။ ထို့ကြောင့ြ ဇာတလြမ်းဆကခြဲ့ကြသည်။
သို့သောြ စိုင်းစောထွန်းက စီးပြားရေးလုပင်န်းများ ပိုငရြှင်။ နန်းလုံက ကြေးစားတန်းမှ ပြနလြာသော အိမထြောငပြကြြ တဈခုလပ်။ ထို့အပြင် အလုပသ်မားမိသားစုထဲမှ တူမ။ သူတို့နှစ်ယောကြ ယူလို့မဖြစ်နိုင်။ အရေးအကြီးဆုံးက စိုင်းစောထွန်းက သူ့ကို မခစွြ။ သနားသည်၊ ကြိုကသ်ည်၊ သို့သောြ ရည်းစားလိုမခစွြ။ ထိုသို့ဖြင့ြ ရုပပျိုင်းဆိုငရြာ သကသ်ကြ ပတသ်ကမြှုသာ ရှိခဲ့သည်။ တဈနေ့ သူ အိမထြောငပြှုရမည်၊ နန်းလုံကို ထားသှားမည် ဆိုတာ နန်းလုံ သိသည်။
အခု တကယအြိမထြောငပြှုတော့ ဝမ်းနည်းမိသောလြည်း သူ့ကို အပြီးတိုင် မစွန့ပြဈသည့အြတွကြ နန်းလုံဝမ်းသာသည်။ အလုပဆြကပြေးထားတာ၊ ငှကြေေးထောကပြံ့မှဲထောကပြံတာကို မကန့ကြှကသ်ော စိုင်းစောထွန်း၏ မိန်းမကိုလည်း နန်းလုံကြေးဇူးတငသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ အခု ပြုစုမယ့သ်ူ လိုနတယ်ေ၊ အလုပသ်ှားစရာမလိုဘူး၊ အိမမြှာ လာနပေေးလှည့ြ ဆိုသောအခါ လိုလိုလားလား ရောကလြာခွင်းဖြစ်သည်။
နန်းလုံပြောပြသော ဇာတလြမ်းကို နားထောငပြှီး သကြ အကုနလြုံး ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိသှားသလို စိတမြကောင်းလည်း ဖြစ်သှားသည်။ ကိုယပြွောန်တေဲ့အခွိနမြှာ သူကတော့ ရည်းစား (လို့ပဲထားပါတော့လေ) တဈယောကဆြုံးရှုံးပြီး အနည်းနဲ့အများတော့ ခံစားနခေဲ့ရမှာ။ ဒီအခွအနေနေဲ့ကို သကအြပေါမြှာ အကောင်းမှငန်ိုငသ်ေးသည်။ ရှမ်းမလေးပီပီ အသားဖြူဖြူဝင်းဝင်း မကြလြုံး ညိုလဲ့လဲ့ ရှဲရှဲကြီးတွေ ၊ နကမြှောငသ်ော ဆံပငရြှညရြှည်၊ ပါးအို့ရဲရဲလေးများ၊ သှယလြသွောလြည်း ပြည့ပြှည့တ်င်းတင်း ကိုယလြုံးလေးနှင့ြ တောတ်ောလြှတဲ့ထဲမှာ ပါသောလြည်း နောကထြပ် လူတဈယောကြ ထပရြှာပြီး ခစွကြှိုကပြတသ်ကဖြို့ စိတကြူးထဲရှိပုံမပေါြ။ စိုင်းစိုးထွန်းနှင့ြ ဟိုလိုမပတသ်ကရြတော့သောလြည်း သူ့စောင့ရြှောကမြှုအောကမြှာ ဆကန်ပြေီး လိုအပတ်ာတွေ ဖြည့ဆြည်းလုပကြိုငပြေးဖို့သာ ဆုံးဖြတထြားပုံရသည်။
…………………………………………………..
လေးရကမြှောကန်ေ့မှာ ကိုစိုင်း ညဘကကြှီး ပြနရြောကလြာသည်။ သကကြ နန်းလုံ ရပတေတ်ိုကပြှီး လဲပေးထားသော ညဝတဂြါဝန် ပိုးသားပြော့ပြော့ ပန်းရောငလြေးနှင့ြ အိပရြာပေါမြှာ လှဲနစဉေဖြစ်သည်။ လုံးဝကြီး နမကေောင်းသေးသောလြည်း နာလနထြစပြုနပြေီ။
ကိုစိုင်းက အထုပတ်ှခကြော ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ရချိုးသည်။ ပြနထြှကလြာတော့ ပဂွားမား တဈစုံ လဲဝတကြာ သကဘြေးမှာ လာအိပသ်ည်။ သကကြို သူ့လကမြောင်းပေါမြှာ အိပခြိုင်းပြီး ကနွလြကတ်ဈဖကန်ှင့ြ နဖူးပေါမြှ ဆံပငမြွားကို သပတ်ငပြေးသည်။
” သကသ်ာလား”
“သကသ်ာတယ်၊ နန်းလုံကလည်း သချောဂရုစိုကတ်ယ်”
သူက သကန်ဖူးလေးကို မနမ်းစဖူး ငုံ့နမ်းသည်။ သကကြ သူ့ကြောကို ဖကတ်ှယထြားရင်း သူ့ရငခြှငထြဲကို တိုးဝငသ်ည်။ သူက သကကြွောကို ညငသ်ာစွာ ပြတပြေးနသည်ေ။ သကြ စိတထြဲမှာ ပြောသ်လိုလို ဝမ်းနည်းအားငယသ်လိုလိုဖြစ်ပြီး ငှိမင်ှိမလြေး နနမေေိသည်။ သူ့လကကြ ကြောပြငကြို ပြတပြေးနရင်ေး တငပြါးပေါရြောကလြာသည်။ တငပြါးတဈခွမ်းကို အသာအယာ ဆုပန်ယန်သည်ေ။ ပြီးတော့ ကနွတ်ဲ့တခွမ်း။ ထို့နောကြ သကခြေါင်းအုံးထားသော လကဖြှင့ြ ပကလြကဆြှဲလှနလြိုကသ်ည်။ ပိုးသားဂါဝန် ပြော့ပြော့အောကမြှ ရငသ်ားထွားထွားများကို ကိုငတ်ှယန်သည်ေ။ ရငသ်ားများက ချောမှေ့သော အဝတစြအောကမြှာ အိစကန်ှေးထွေးနသည်ေ။ သူ့ ခညွသ်ား ဘောင်းဘီရှညထြဲမှ မာကြောတောင့တ်င်းလာသော လိငတ်ံက သကန်ံဘေးကို လာထောကသ်ည်။
သူက သကန်ှုတခြမ်းလေးများကို ငုံ့နမ်းလိုကသ်ည်။ သကြ တုန့ပြှနဖြို့ ကြိုးစားသည်။ သို့သောြ နမကေောင်းတာကြောင့လြား၊ ဆရာဝနပြေးတဲ့ ဆေးတွကြေောင့ပြဲလားမသိ၊ သကြ စိတပြါမလာဘဲ ဖြစ်နသည်ေ။ ခါတိုင်းဆို သူ့လကန်ဲ့ ထိလိုကတ်ာနှင့ြ တဈကိုယလြုံး ရှိန်းမှသှားပြီး ဆန်ဒတွေ တဟုနထြိုးနိုးကြှလာတာ။ တဈခါတဈခါ သူအနားရောကလြာရငကြို အလိုလို စိတပြါလာတာ။ အခုတော့ သကြ ဘယလြိုမှ စိတတ်ှေ မပြောင်းလဲလာဘဲ ဖြစ်နသည်ေ။
သူက သကန်ို့လေးများကို ဆုပန်ယန်ရင်ေး ရုတတ်ရကြ တန့သ်ှားသည်။ နို့သီးထိပလြေးများကို လကဖြဝါးဖြင့ြ သပကြှည့သ်ည်။ နို့သီးလေးများက ခါတိုင်းလို မာပြီး ထောငတ်ကမြလာဘဲ နှေးနှေးပြော့ပြော့လေးတွေ ဖြစ်နသည်ေ။ သကန်ှင့မြကြန်ှာချင်ြးခွာပြီး မကြလြုံးကို စိုကကြှည့ရြင်း ဂါဝနအြောကန်ားစကို ဆှဲလှနကြာ ပေါငကြို ဆှဲကားလိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အကြဲကြောင်းလေးထဲ လကခြွောင်းနှစ်ချောင်း ထိုးထည့ကြာ စမ်းလိုကသ်ည်။
“အို့”
သကလြန့ပြှီး တိုးတိုးလေး အောလြိုကမြိသည်။ သူက လကခြွောင်းများကို အထဲထိ ခပန်ကန်ကြ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ အရညမြထွကသ်ော သကြ၏ လမ်းကြောင်းလေးက ပူနှေးသောလြည်း ချောကကြပန်သည်ေ။ သူက လကကြို ဆှဲထုတပြှီး သကပြခုံးနှစ်ဖကကြို ဆုပကြိုငကြာ လှုပခြါလိုကသ်ည်။
” ဘာလို့မပြောတာလဲ၊ မကောင်းတာကို ငှိမခြံနတယ်ေ၊ ပြောမှပေါ့။”
” ဆေးတွကြေောင့ပြါ။ မကောင်းတာ မဟုတပြါဘူး။”
“ဒီလောကြ ချောကန်တောကို။”
“မခံနိုငရြင် ပြောမှာပေါ့၊ ရလို့မပြောတာပါဆို။ မတွေ့တာ အရမ်းကြာပြီကော။ ”
သကကြ ကိုစိုင်း၏ ဘောင်းဘီထဲကို လကလြွှိုပြီး မာကြောတောင့တ်င်းနသေော လိငတ်ံကို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ မလုပဖြစ်တာ ကိုးရကြ ဆယရြကြ ကြာပြီဖြစ်ရာ အရငထြကကြို ပိုပြီး စိတလြာနတယေထြငသ်ည်။ ကိုစိုင်းက သကလြကကြို ဆှဲထုတသ်ည်။
” မလုပဘြူး။ မင်းမှ မကောင်းတာကို။”
“ကိုစိုင်း”
သကကြ ကိုစိုင်းလကကြို ယူပြီး ရငဘြတပြေါြ တငလြိုကသ်ည်။ နှေးထွေးအိစကသ်ော နို့များ၏ အထိအတွေ့တွင် သူ့လိငတ်ံက ဆတခြနဲဖြစ်သှားသည်။ သူက တိရဈဆာနရြိုင်းတဈကောငလြို ခပတ်ိုးတိုးညည်းတွားလိုကသ်ည်။ ဆတခြနဲ ကုတငပြေါမြှ ခုနဆြင်းကာ ကုတငဘြေးမှာ မတတ်ပရြပလြိုကသ်ည်။ သကကြို ဆှဲယူကာ ခွတွေဲလောင်းခပြှီး ထိုငစြသည်ေ။ ပဂွားမားဘောင်းဘီကို လွှောခပြှီး တောငမြတန်သေော လိငတ်ံကြီးကို ဆှဲထုတကြာ သကပြါးစပထြဲ ထိုးထည့ပြေးလိုကသ်ည်။
“နမကေောင်းရင် မလုပတ်ော့ဘူး၊ စုပပြဲစုပပြေး။”
သကြ “အင်း” ဟုပြနပြှောသောလြည်း ပါးစပထြဲတွင် လိငတ်ံကြီးကပြည့န်ေ၍ အှန်းခနဲ ခပတ်ိုးတိုး အသံလေးသာ ထွကသ်ှားသည်။ သူက သကန်ို့များကို စုံကိုငကြာ ဆုပည်ှဈနသည်ေ။ သကကြ သူ့လိငတ်ံထိပဖြူးကို လွှာလေးနှင့ြ ပတသ်ိမ်းကာ လကြရြင်း ဥများကို ခပသ်ာသာ ဆုပန်ယပြေးသည်။ ထို့နောကြ လိငတ်ံတဈခုလုံးကို ပါးစပထြဲ ဝငသ်လောကြ စုပင်ုံလိုကသ်ည်။ သူက ခါတိုင်းလို ငှိမင်ှိမလြေး မနဘေဲ ခါးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြှီး သကပြါးစပလြေးကို လုပန်သည်ေ။ သကကြ အလိုကသ်င့ခြံရင်း စုပပြေးသည်။ ထိုစဉြ ရုတတ်ရကြ လညခြွောင်းထဲက ယားလာသည်။ ထို့နောကြ ချောင်းအဆကမြပြတ် ဆိုးတော့သည်။
သူက ခကြခြငွြး ဆှဲထုတပြှီး ကုတငပြေါတ်ကလြာကာ သကကြို ဖကထြားပြီး ကြောပြတပြေးသည်။ ငါးမိနဈဆကတ်ိုကလြောကြ ပငပြန်းတကြီး ချောင်းဆိုးပြီးမှ ရပသ်ှားသည်။ သူက ချောင်းဆိုးပြောကဆြေး ပုလင်း ယူလာကာ တိုကသ်ည်။
“ကိုစိုင်း…ဆောရီးပါ။
သကြ အားနာလို့ သတေော့မည်။ သူကတော့ သကကြို ကြောပြတပြှီး ချော့နသည်ေ။
“ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ ဘာမှမဖြစ်ဘူး၊ မင်းနကေောင်းဖို့ အရေးကြီးတယ်။ ”
သကြ အသကရြှူပြနမြှနလြာသညန်ှင့ြ သူ့လိငတ်ံကို ပြနလြညဆြုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ စောစောက သကကြို စိတပြူနသညေ့ကြှားက နည်းနည်းမှ ကမွသှားဘဲ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းဖြင့ြ ထောငမြတန်တေုန်းဖြစ်သည်။ သူအရမ်းကို စိတတ်ှထနေန်မှန်ေး သိလိုကရြသည်။
” မင်းနကေောင်းမှ ဆို။”
သကြ သူ့ကို အရမ်းအားလည်းနာ သနားလည်းသနားသှားသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် သူဒီည အခုလို ခံစားနရတောကို မဖြစ်စချင်ြေ။
” နန်းလုံဆီသှား။ သကန်မကေောင်းခင် သူနဲ့နေ။”
“ဟာ မဟုတတ်ာကို။ ဒီမှာကြည့်ြ၊ ငါ့ကိုအားမနာနဲ့။ မင်းကို ဆိုးဆိုးကောင်းကောင်း ပေါင်းဖို့ယူထားတာ။ တဈရကမြလုပရြလို့ မငှိုငှငဘြူး၊ ငါလည်းသမသှေားဘူး။”
“ဆယရြကပြှည့တ်ော့မယ်။ ကိုစိုင်းလည်း အရမ်းခံစားနရတေယ်။ ပြီးတော့ အရငလြည်း သုံးနှစ်တောင် ဖြစ်ခဲ့ကြတာကို၊ နောကထြပ် တဈခါနှစ်ခါနဲ့လည်း မထူးတော့ပါဘူး။ သကန်ဲ့က တဈလပဲ ရှိသေးတာ။ အဲဒါမတိုငခြငထြိ လုပခြဲ့တာပဲမို့လား။”
သူ အသံတိတန်သည်ေ။ သကကြ သူ့လိငတ်ံကြီးကို ခပဖြိဖိ ဆုပကြိုငပြှီး ကြင်းတိုကသ်လို တိုကပြေးလိုကသ်ည်။
” ဘယတ်ုန်းက နောကဆြုံး လုပခြဲ့တာလဲ”
သူက သကပြှင်းခပြှီး ဖြလေိုကသ်ည်။
” မင်ျဂလာမဆောငခြငန်ေ့ညနေ၊ မင်းဝတမြယ့ြ ဂါဝန် သှားယူတုန်းက။”
“အဲဒါများ၊ မထူးတော့ပါဘူး၊ သှားပါ။ ကိုစိုင်း သူ့ကို သတိရတယမြို့လား၊ ခေါထြားတာ သတိရလို့လည်း ပါတယမြို့လား။”
သူ အကြာကြီး ငှိမသ်ှားသည်။ ထို့နောကြ ကုတငပြေါမြှ ဆင်းကာ သကကြို စောငခြှုံပေးသည်။ ခေါင်းအထိလုံအောင် ခွုံပေးပြီး ငုံ့ကိုင်းကာ ဖကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ တံခါးဖြင့ပြှီး ထွကသ်ှားသည်။
သကြ နှုတခြမ်းလေးကို ကိုကပြှီး လကန်ှဈဖကကြို တင်းတင်းပိုကထြားသည်။ မလှုပမြယှကြ ငှိမင်ှိမလြေးနနသေည်ေ။ စောစောက စိတပြငပြန်း လူပငပြန်း သှားသော အရှိနဖြှင့ြ အဖြားနည်းနည်း တကလြာသည်။ နားထငမြှာ သှေးတဒုတဒြုတ် တိုးနသည်ေ။ သူ့ကို အားနာလို့ပဲ လှှတလြိုကမြိသလား၊ နန်းလုံကို သနားလို့ ကိုယခြငွြးစာလို့ပဲ လှှတလြိုကမြိသလား မသချောတော့။ ကို့ကိုတောင် အပြီးအပိုင် စွန့လြှှတခြဲ့ရသေးတာပဲ၊ အခုလို အရငကြလည်း ဖြစ်ဖူးတဲ့ သူတဈယောကန်ဲ့ ကိုစိုင်းကို အိပခြှင့ပြှုတာ အဲဒါနဲ့စာရင် ဘာမှမဟုတပြါဘူးလို့ တွေးမိသည်။
တဈနာရီလောကြ အကြာမှာ သူပြနရြောကလြာသည်။ သကမြအိပသ်ေးတာ သူသိနသည်ေ။ စောငကြို ဆှဲလှနပြှီး ဝငလြာသည်။ ဘေးမှာ တိုးအိပလြိုကပြှီး သကကြို ရငခြှငထြဲ ဆှဲထည့လြိုကသ်ည်။ သူ့ဆီက သုတရြညန်ံ့နှင့ြ နန်းလုံလိမ်းသော ဘောဒြီလိုးရှင်းနံ့သင်းသင်းကို ရသည်။ သကကြို တင်းတင်းဖကထြားပြီး သူက သကပြှင်းတဈခကြြ ခလွိုကသ်ည်။ သကကြ သူ့ကိုယလြုံးကြီးကို မမီတမီ ပြနဖြကလြိုကသ်ည်။ ပခုံးပေါမြှာ ခေါင်းအုံးပြီး သူ့မေးအောကြ နရောကို နဖူးနှင့ြ တိုးဝှေ့ဝငလြိုကသ်ည်။ မကြလြုံးများကို မှိတထြားရင်း နှစ်ယောကလြုံး တဖြည်းဖြည်း အိပပြွောသ်ှားကြသည်။
———————————————-
🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️
ရကပြေါင်းများစွာ ဖြားပြီးနောကြ မနကခြင်းတဈခုတွင် သကြ ကြညကြှညလြငလြင် နိုးထလာသည်။ ခေါင်းလည်းမကိုကြ၊ ချောင်းလည်းမဆိုးတော့ဘဲ ကိုယပြူကနွသညေကြို တွေ့ရသည်။ ကိုစောက ဘေးမှာမရှိတော့… ထနှင့ပြှီ။ နာရီကိုကြည့်လြိုကတ်ော့ ရှဈနာရီကြောကြွောြ။ နန်းလုံ လာကူပေးသညကြို မစောင့တ်ော့ဘဲ ရချိုးခန်းထဲ ကိုယ့ဘြာသာဝငပြှီး ရနှေေးနှေးနှင့ြ သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈလုပလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ညဝတအြင်ျကြီအသဈတဈထည် လဲဝတလြိုကသ်ည်။ လှုပလြှုပရြှားရှားလုပလြိုကသ်ောကြောင့ြ ဗိုကဆြာသလို ဖြစ်လာသည်။ ပြီးခဲ့သောရကမြွားက ဘာမှမစားချင်အြောင် ခံတွင်းပကြန်ခေဲ့သောလြည်း ဒီနေ့ကြတော့ နကေောင်းစပြုလာသဖြင့ြ တဈခုခုစားချင်စြိတပြေါကလြာသည်။
ညအိပဂြါဝနပြေါမြှာ ရငကြှဲကြိုးခညွြ သိုးမှေးအင်ျကြီရှညကြှီးတဈထည် ထပဝြတပြှီး မီးဖိုခန်းနှင့ဆြကထြားသော ထမင်းစားခန်းဘကသ်ို့ သကထြှကလြာခဲ့သည်။ ထမင်းစားခန်းဘကသ်ို့ ခွိုးကြေ့လိုကစြဉြ သကခြှလှမြေးများ တုံ့သှားသည်။ မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ နောကဆြုတပြှီး လှည့ထြှကဖြို့ပြငသ်ောလြည်း မမှီတော့။ ကိုစိုင်းက ထမင်းစားပြဲမှာ စားလကစြ မနကစြာပန်းကနမြွား ရှေ့ခပြှီး ထိုငန်သည်ေ။ နန်းလုံက သူ့ဘေးမှာရပန်ရင်ေး စထရောဘြယရြီရောင် ဆှယတ်ာလေးနှင့ြ အောကခြံ တီရှပအြနကလြေးကိုပါ မပေးထားသည်။ ရငသ်ားထွားထွားအိအိများက မတွဲတတွဲလေး ကနွသည်ေ။
ကိုစိုင်းက လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ ခါးကိုဖကကြာ နို့တဈလုံးကို စို့နရင်ေး ကနွလြကတ်ဈဖကကြ လှတန်သေော တဈလုံးကို ဆုပန်ယန်သည်ေ။ နန်းလုံက မကြန်ှာလေးရဲကာ နှုတခြမ်းတင်းတင်းစေ့ပြီး ခံနရင်ေး ဘှားခနဲ ပေါလြာသော သကကြိုမှငတ်ော့ အံ့သှမှုဖြင့ြ ရုတတ်ရကြ ပါးစပလြေးဟသှားကာ လကထြဲက အင်ျကြီကို ကိုစိုင်းမကြန်ှာပေါြ လှှတခြလွိုကမြိသည်။
ကိုစိုင်းက ဖတွခြနဲ မော့ကြည့်လြိုကတ်ော့ သကန်ှင့ြ အကြည့်ခြငွြးဆုံသှားသည်။ နမကေောင်းတုန်း သူ့အလိုဆန်ဒများကို မဖြည့ဆြည်းပေးနိုငတ်ုန်းမို့ နန်းလုံနှင့အြိပဖြို့ကို သကကြိုယတ်ိုင် တိုကတ်ှန်းခဲ့ ခွင့ပြှုခဲ့တာဖြစ်ပမယေ့ြ အခုလိုမကြိစိရှေ့မှာ မှငလြိုကရြတော့ ထူပူရှိန်းဖိန်းပြီး သဝနတ်ိုစိတတ်ှေ ပေါလြာမိသည်။
“ဆောရီးသကထြား…အိပန်တေုန်းထငလြို့”
ကိုစိုင်းက ကမန်းကတန်း လူချင်ြးခွာရင်းပြောသည်။ နန်းလုံက ခေါင်းလေးငုံ့ပြီး ယို့ယို့လေး ရပန်သည်ေ။ ဘာကြောင့လြဲမသိ သဝနတ်ိုတဲ့ကြားက စောစောက မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကို သကစြိတထြဲက မဖြောကန်ိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ။ စိတထြဲမှာ ဖြစ်မလာတာ ကြာပြီဖြစ်သော ခံစားခကြတ်ခွို့ နိုးကြားလာသည်။
“နကေောင်းပြီလား၊ လာ လာ၊ မနကစြာစားရအောင်”
ကိုစိုင်းက သကန်ားကိုလာပြီး လကမြောင်းလေးကို အသာအယာကိုငကြာ ခေါသ်ည်။ ပြီးတော့ စားပြဲဆီသို့ တွဲခေါလြာပြီး ထိုငခြိုင်းသည်။ ပြီးတော့ မထိုငသ်ေးဘဲ ရငကြှဲသိုးမှေးအင်ျကြီ၏ လှတန်သေော ရငဘြတပျိုင်းနရောမှ သကြ၏ ညဝတပျိုးဂါဝနလြေးကို စူးစိုကကြှည့န်သည်ေ။ သကြ စိတမြလုံဘဲ ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ စောစောက စိတလြှုပရြှားမှုအရှိနဖြှင့ြ သကြ၏ နို့သီးခေါင်းလေးများက တင်းတောငပြှီး ခွှနထြှကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သူက လကဖြဝါးဖြင့ြ ခပဖြှဖြသပကြှည့လြိုကသ်ည်။ ခကြခြငွြး သကြ၏ ပေါငကြှားထဲမှာ စိုစွတလြာသညကြို ခံစားမိသည်။ သူက သကကြို ငုံ့ကြည့်ရြင်း တိုးတိတစြှာ မေးသည်။
“ကြည့်ခြငွလြား၊ ကြည့်မြှာလား။”
သကမြကြန်ှာ ပန်းနုရောငသ်န်းသှားသည်။ ရှကကြိုးရှကကြန်း ဖြစ်သည့ကြှားမှ ကြည့်လြည်းကြည့်ခြငွန်မှန်ေး ကိုယ့ကြိုယကြို သိသည်။ ဘာမှပြနမြပြောဘဲ ခေါင်းငှိတပြှလိုကသ်ည်။
သူက သကန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် နန်းလုံဘေးနားကခုံမှာ သှားပြနထြိုငလြိုကသ်ည်။ နန်းလုံကို ရှမ်းလိုတဈစုံတဈခု ပြောလိုကတ်ော့ နန်းလုံက အင်ျကြီလေးကို ပြနမြပေးသည်။ သူက နန်းလုံ၏ ဖြံ့ထွားအိတွဲသော နို့ကြီးများကို စုံပင့ကြိုငရြင်း နို့သီးခေါင်းထိပန်ီနီလေးများကို တလှည့စြီ စို့သည်။ သကကြိုရှိသညဟြု သဘောမထားတော့ဘဲ မကြလြုံးများကို မှိတထြားပြီး နန်းလုံ၏ နို့များကြားတွင် မကြန်ှာအပထြားသည်။
နို့သီးထိပလြေးများကို လွှာဖြင့ြ မထိတထိလကြပြေးသောအခါ စောစောက အရှိနဖြှင့ပြေါင်းပြီး နန်းလုံ၏ အသကရြှူသံများ မှနလြာသည်။ သူ့လကတ်ဈဖကကြ နန်းလုံ၏ ဂငွြးဘောင်းဘီဇဈကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ နန်းလုံက အလိုကသ်င့ြ လွှောပြီး ခွှတခြပြေးသည်။ အသားဖြူဖြူပေါမြှာ ပန်းဆီရောငရြဲရဲ အတွင်းခံလေးက ထင်းနသည်ေ။
သူက အတွင်းခံလေးထဲသို့ လကန်ှိုကလြိုကသ်ည်။ ဘောင်းဘီအသားပါးပါးလေးအောကတ်ှင် သူ့လကခြွောင်းများ လှုပရြှားနသညေကြို သကမြှငန်ရသေည်။ အစေ့လေးကို ကစားနပေုံရသည်။ နန်းလုံ ခွထေောကမြွား ယိုငခြငွန်သညေကြို တွေ့ရသည်။ အသံထွကမြညည်းမိစရန်ေ နှုတခြမ်းကို ကိုကထြားသည်။ ရုတတ်ရကြ သူက လကခြွောင်းများကို စုလိုကပြှီး ပင့ကြာထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။
“အ”
နန်းလုံ ခပအြုပအြုပ် အောလြိုကသ်ည်။ သူ့လကခြွောင်းများက ခပမြှနမြှန် အသှင်းအထုတလြုပန်သည်ေ။ နန်းလုံခငမြွာ ခုံကိုအားပြုပြီး လကန်ှဈဖကန်ှင့်ြ ထောကထြားကာ ခွထေောကကြားပြီး ရပန်ရသေည်။ ဆယ့လြေးငါးခါ အသှင်းအထုတလြုပပြှီး သူက လကကြိုအတွင်းခံ လေးအောကမြှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ နန်းလုံကို ခါးဖကပြှီး ဘောင်းဘီခွှတရြကသ်ားနှင့ြ အိပခြန်းဘကသ်ို့ တရှတဆြှဲခေါလြာသည်။ သကကြို လှည့ကြှည့ပြှီး ခေါင်းဆတပြှသည်။ ညို့ခံရသူလို သကြ နောကမြှလိုကသ်ှားမိသည်။
သကတ်ို့နှစ်ယောကအြိပသ်ော အိပရြာပေါသ်ို့ နန်းလုံကို သူက ဆှဲတငလြိုကသ်ည်။ သို့သောြ အိပရြာဟိုဘကခြှမ်းမှာပဲ။ လှတန်သေောအခွမ်းဘကကြို သကြ တကလြိုကပြှီး ခေါင်းအုံးပြော့များကို ကြောမီကာ လွှောလွှောလေး ထိုငန်လေိုကသ်ည်။ ဆေးတွအရှေိနရြော ဖြားထားတဲ့ အရှိနရြော၊ စိတလြှုပရြှားမှုရော အကုနပြေါင်းကာ အလိုလို မောဟိုကန်မေိသည်။
သူက နန်းလုံကို ရှမ်းလိုထပပြှောလိုကပြှနသ်ည်။ နန်းလုံက အဝတအြစားများကိုခွှတပြှီး ပကလြကအြိပလြိုကသ်ည်။ သူကနန်းလုံအပေါြ တကခြှလိုကသ်ည်။ ခန်ဓာကိုယကြိုမဟုတ်၊ မကြန်ှာကို။ နန်းလုံ၏ ပါးစပထြဲသို့ မပြော့မမာဖြစ်နသေော လိငတ်ံကို ထည့ပြေးသည်။ နန်းလုံက သူ့တငပြါးနှစ်ဖကကြို အားပြုကိုငကြာ စုပပြေးနသည်ေ။ ခကြခြငွြး တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ တင်းမာလာသည်။
သူက ဆောင့ကြှောင့ပြှောင်းထိုငလြိုကသ်ည်။ နန်းလုံက ဥများကို တဈလုံးချင်ြးစုပပြေးသည်။ ညိုမည်းပြီး အမှေးများပေါကန်သေော ဥများကို နန်းလုံ၏ နုနုထွေးထွေး ပန်းနုရောငန်ှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးက စုပပြေးနရေုံမက လွှာနီနီလေးနှင့ပြါ လကြပြေးနသညေကြိုကြည့်ရြင်း သကြ အသကရြှူမှားလာသည်။
ခဏကြာတော့ သူက ထပအြမိန့ပြေးလိုကသ်ည်။ နန်းလုံက လေးဘကထြောကပြေးလိုကသ်ည်။ သူက နန်းလုံနောကမြှာ ဒူးထောကရြင်း တငပြါးကိုဆှဲမကာ နောကသ်ိုဖောင်းထွကန်သေော အကြဲကြောင်းလေးထဲ လိငတ်ံကို တဆုံးထိုးသှင်းလိုကရြာ နန်းလုံကော့သှားသည်။ ထို့နောကြ လကတ်ဈဖကကြို ထောကထြားကာ ကနွလြကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နို့များကို ကိုငတ်ှယရြင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့တ်ော့သည်။ နန်းလုံခငမြွာ ကောင်းလည်းကောင်း နာလည်းနာနပေုံရသည်။ တဈခကြဆြောင့တ်ိုင်း ခပတ်ိုးတိုး ညည်းတွားနသည်ေ။
ခဏကြာတော့ လိငတ်ံကို မဖြုတဘြဲ တပရြကသ်ားဖြင့ြ နန်းလုံကို ကုတငစြှန်းထိ ဆှဲခေါကြာ ကုတငအြောကကြို ဆင်းလိုကသ်ည်။ သကကြ ကိုစိုင်းရော နန်းလုံရောနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြစ်သှားသည်။ သူက သကကြိုကြည့်ရြင်း နန်းလုံ၏ နို့များကို စုံကိုငပြှီး ဆုပန်ယန်သည်ေ။ အားရအောင် ညှဈပြီးတော့ လှှတလြိုကကြာ အရှိနမြှှင့ပြှီး ဆောင့တ်ော့သည်။ ခပတ်ှဲတွဲကနွသေော နို့များက ရမ်းခါနသည်ေ။
သူက သကကြို အကြည့်မြလှှဲဘဲ ဆကတ်ိုကဆြောင့သ်ည်။ နန်းလုံ၏ မကြန်ှာလေးက နီရဲကာ မကြလြုံးများကို မှေးစင်းထားပြီး နှုတခြမ်းက နာကငွမြှုဖြင့ြ အနည်းငယ် မဲ့နသည်ေ။ သဝနတ်ိုတာရော စိတတ်ှထကြေှလာတာရောပေါင်းကာ သကခြံစားခကြတ်ှေ ရောထွေးနသည်ေ။ သူက နန်းလုံ၏ ကုပကြို တဈခကြင်ုံ့နမ်းလိုကပြှီး နို့များကို ပြနကြိုငကြာ အားပြုဆုပည်ှဈထားရင်း ပိုမှနမြှနဆြောင့သ်ည်။ သူပြီးခါနီးပြီဆိုတာ သကသ်ိနသည်ေ။ ဆကတ်ိုကဆြောင့န်ရင်ေး သူ့ခန်ဓာကိုယ် တဈခကြတ်ောင့တ်င်းသှားသည်။ ရှမ်းစကားတခွို့ကို အံကြိတထြားသောလသေံဖြင့ြ ခပတ်ိုးတိုးအောရြင်း နန်းလုံခန်ဓာကိုယပြေါသ်ို့ ပျိုလဲကသွှားသည်။
သကြ အခုမှသတိဝငလြာကာ ကုတငပြေါမြှ ဖြည်းဖြည်းလေး ဆင်းလိုကသ်ည်။ ထမင်းစားခန်းဘကြ ပြနထြှကလြာခဲ့သည်။ စားပြဲပေါမြှ ကောဖြီကရားကိုဆှဲယူကာ ကောဖြီတဈခွကြ ငှဲ့သောကရြင်း နန်းလုံအင်ျကြီပြနဝြတပြှီး မနကစြာလာပြငပြေးမှာကို ထိုငစြောင့န်လေိုကသ်ည်။
……………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၅ )🏵️
သကြ နပြနေကြောင်းလာပြီးတော့ ကိုစိုင်း ခရီးတွအမွေားကြီးထွကရြသည်။ မင်ျဂလာဆောငခြါနီးကတည်းက နားထားသော ရှှေ့ဆိုင်းထားသော အလုပတ်ှကေို အကြှေးနှင့ြ ပြနလြုပန်ရသေည်။ အစက သကန်ကေောင်းရင် ပြနဖြို့စီစဉထြားသော နန်းလုံလည်း သကကြို အဖောလြုပပြေးရင်း အိမမြှာဆကန်နရေသေည်။ ကိုစိုင်းကို ဝမွှပေေါင်းရသလို ဖြစ်နသေောလြည်း နန်းလုံကို သကြ နည်းနည်းလေးမှ မငှိုငှငမြိပါ။
မငှိုငှငရြအောငလြည်း နန်းလုံက ဖြူစငလြှန်းသည်။ ကိုစိုင်း၏ ပိုငဆြိုငမြှုတွကေို ရလိုစိတန်ှင့ြ တွယကြပန်တောမဟုတ်၊ ကိုစိုင်းကို ကြေးဇူးရှငလြိုတဈမွိုး ခစွသ်ူလိုတဈသှယ် သံယောဇဉတ်ှယန်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ သကကြိုလည်း ကိုစိုင်းကို သူ့လကထြဲမှ လုယူသှားသူလို သဘောမထားပဲ ကြေးဇူးရှင်၏ ဇနီးအဖြစ် သဘောထားကြောင်း သိသာသည်။ အစစအရာရာ အနှံအတာခံပြီး ဂရုတစိုကြ လုပကြိုငပြေးသည်။
နကဖြှန် ကိုစိုင်းပြနလြာမည်။ ဒီနေ့ သကကြိုယတ်ိုင် အိမကြိုရှင်းနသည်ေ။ အလုပမြရှိဘဲ အိမမြှာ အားနတောကြာပြီ ဖြစ်သဖြင့ြ နည်းနည်းပငွြးရိစပြုလာသည်။ ဒါ့ကြောင့ြ ဘယသ်ူမှမကူနဲ့ဟု ပြောထားပြီး သကစြိတကြှိုကြ အိမကြိုသနသည်ေ။ ခန်းဆီးတွေ အကုနဖြှုတပြှီး အသဈလဲ၊ ခွံထဲက နှင်းဆီပန်းတွခေူးကာ ဧည့ခြန်း၊ မီးဖိုခန်းနှင့ြ အိပခြန်းထဲပါမကနွြ တွေ့သမွှပန်းအိုးတွမှောထိုး၊ စားပြဲခင်းတွလေဲ၊ သူ့နရောနှင့သ်ူမဟုတသ်ော ပစ်စည်းမှနသ်မွှကို သိမ်းဆည်းနရောခွ၊ အဝတဗြီရိုတွရှင်ေး၊ မှနတ်ငခြုံရှင်း… အားလုံးပြီးသှား၍ တဈအိမလြုံး သန့ရြှင်းသပရြပပြှီး နှင်းဆီရနံ့ကြိုငလြှိုငသ်ှားသောအခါ သကလြည်း ဖတဖြတမြောပြီ။ ရချိုးဇလုံထဲမှာ ရနှေေးနှေးလေးကို စိမခြွိုးပြီးနောကြ ညဝတဂြါဝနလြေးတဈထညဝြတကြာ အိပရြာပေါမြှာ ခွပစ်ေလကပြဈ လှဲနမေိသည်။
” မမ၊ ပငပြန်းနတောလား၊ နန်း ကူပေးပါမယဆြို တဈယောကတ်ည်းလုပတ်ာကိုး”
နန်းလုံက အခန်းထဲသို့ဝငလြာရင်း အသံဝဲဝဲလေးနှင့ြ ပြောသည်။
” မမလုပခြငွလြို့ပါ နန်းရယ်၊ အလုပမြရှိတော့ ပငွြးနတော။ အခုတော့ ပငပြန်းပြီး ညောင်းကိုကသ်ှားပမယေ့ြ ကိုယ့လြကရြာလေးတွေ ပြနကြှည့ပြှီး ပြောန်တယ်ေ။”
“မမ ညောင်းနတောလား၊ နန်းနှိပပြေးမယလြေ။ မှောကလြိုကမြမ”
နန်းလုံကို အားနာသောလြည်း သကြ တကယကြိုညောင်းနသည်ေ။ ရချိုးလိုကလြို့ ပငပြန်းတာတွေ ပြောကသ်ှားသောလြည်း ကိုယလြကတ်ှကေ အခုမှ တဖြည်းဖြည်း ညောင်းညာကိုကခြဲလာသည်။ ထို့ကြောင့ြ အားနာနာနှင့ပြင် မှောကပြေးလိုကသ်ည်။
နန်းလုံက ကုတငပြေါတ်ကလြာပြီး ခေါင်းကနေ စနှိပပြေးသည်။ နူးညံ့သောလြည်း သနမြာသော လကခြွောင်းလေးများက အနှိပကြွှမ်းကငွသ်ည်။ ငါးမိနဈအတွင်းမှာပင် အကြောအချင်မြွား ပြလွေော့လာသည်။ ဂငွြးပနလြေးနှင့မြို့ သကကြွောပေါလြှယလြှယကြူကူခွပြီး ဆကန်ှိပပြေးသည်။ ဇကမြှနေ၍ ခွဖြေားအထိ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး နှိပသ်ှားသည်။ သကအြိပတ်ဈဝကြ နိုးတဈဝကြ ဖြစ်လာသည်။ ခွဖဝေါးထိနှိပပြှီးသှားတော့
“ပကလြကလြှနလြိုကပြါလားဟင်”
ဆိုသော အသံကြောင့ြ ပကလြကလြှနပြေးလိုကသ်ည်။ နန်းလုံက လကတ်ဈဖကကြိုဆှဲယူကာ နှိပပြေးနသည်ေ။ အိစကန်ှေးထွေးသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ ရုတတ်ရကြ မကြစြိဖြင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ လကမြောင်းကိုနှိပန်တေုန်း လကဖြွားက နန်းလုံ၏ရငခြှငထြဲ ရောကန်ပြေီး ရငသ်ားများနှင့ြ အမှတမြထင် ထိမိသှားခွင်းဖြစ်သည်။ အိမန်ရင်ေးမို့ ဘာမှမခံဘဲ လှတလြှတလြပလြပ် တီရှပလြကရြှညလြေး တဈထပထြဲဝတထြားသဖြင့ြ မို့မောကလြုံးဝန်းနသေော ရငသ်ားများကို မှငန်ရသေည်။ ဟိုတဈနေ့က ထိုနို့သီးဖြားလေးများကို ကိုစိုင်း စို့နခေဲ့သညကြို သတိရသှားပြီး ကြကသ်ီးလေးများထသှားသည်။ နန်းလုံကတော့ အမှတတ်မဲ့ဖြင့ြ ဆကန်ှိပန်သည်ေ။
ဒီဘကလြကကြို နှိပပြှီးတော့ ဟိုဘကကြိုမပြောင်းဘဲ သကကြိုယပြေါမြှငုံ့ကိုင်းကာ ဟိုဘကလြကမြောင်းကို နှိပပြေးသည်။ အိစကသ်ော နန်းလုံ၏ ရငသ်ားထွားထွားများက တွဲကလွာသဖြင့ြ ညဝတအြင်ျကြီအောကကြ သကြ၏ ရငသ်ားများနှင့မြလှတဘြဲ ဖိမိသှားသည်။ ဒီတဈခါတော့ နန်းလုံ သတိထားမိသှားပြီး အို ဟု ခပတ်ိုးတိုး ရရှတေလြိုကကြာ မကြန်ှာလေး ရဲတွတလြာသည်။ ပြီးတော့ ဟိုဘကကြိုပြောင်းပြီး လကမြောင်းကိုနှိပပြေးသည်။
မွှောလြင့မြထားသော အထိအတွေ့ကြောင့ြ သကစြိတထြဲမှာ တဈမွိုးကြီးဖြစ်သှားသည်။ ညဝတအြင်ျကြီအောကမြှ နို့သီးခေါင်းလေးများက တင်းမာပြီးထောငထြလာသည်။ နန်းလုံကိုကြည့်မြိတော့ သကြ၏ ရငဘြတန်ရောကို စိုကကြှည့န်သညေကြို တွေ့ရသည်။ သူ့ရငခြှငထြဲမှ သကြ၏လကကြ သူ့ရငသ်ား ထွားထွားများနှင့ြ လကမြအနည်းငယသ်ာကြာတော့သည်။
ရုတတ်ရကြ သကစြိတဘြယလြိုဖြစ်သှားသလဲမသိ၊ နန်းလုံ၏နို့လေးတဈဖကကြို ဆုပည်ှဈလိုကမြိသည်။ နှိပန်သေော နန်းလုံ၏လကမြွားက ရပသ်ှားပြီး မကြစြိလေးများမှိတသ်ှားသညမြှအပ မရုန်းဘဲ ငှိမန်သည်ေ။ အထိအတွေ့ကြောင့ရြော ကိုစိုင်း ကိုငဖြူးစို့ဖူးသော နို့ဟူသော အသိကြောင့ရြော သကတ်ဈကိုယလြုံး ရှိန်းဖိန်းပြီး ထူပူလာသည်။
ထိုစဉြ နန်းလုံ၏နူးညံ့သော လကကြလေးများက သကန်ို့များကို ဆုပန်ယလြာသည်။ စောစောကနှိပပြေးနသလေိုမွိုး စည်းခကြည်ီညီနှင့ြ ညငည်ငသ်ာသာလေး။ နို့သီးဖြားလေးများကို အင်ျကြီပေါမြှ ခပဖြှဖြလေးညှဈပေးသည်။ အသကပြှင်းပြင်းရှူရင်း ခပတ်ိုးတိုး ညည်းတွားမိသည်။ လကတ်ဈဖကကြ နန်းလုံ၏ နို့လေးတဈဖကကြို အပြနအြလှန် ဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။ အိစကဖြှံ့ထွားပြီး နှေးထွေးသောအထိအတွေ့က ဆန်းသဈနသလေို ကိုစိုင်း၏ သနမြာကြမ်းတမသ်ော လကမြွားနှင့မြတူသည့ြ နူးညံ့သော လကကြလေးတဈစုံကလည်း ရငခြုနစြရာကောင်းလှသည်။ ထိုလကကြလေးများက ခဏနရောရှှေ့သှားပြီး ရငကြှဲညဝတအြင်ျကြီလေး၏ ခါးစည်းကြိုးကို ဖြနသေည်ေ။ ပြီးတော့ အင်ျကြီကို ဆှဲလှနခြလွိုကသ်ည်။ မာတောငန်သေော နို့သီး နီညိုညိုကလေးများနှင့ြ တင်းရင်းဖြံ့ထွားသော ရငသ်ားအစုံက ဘှားခနဲပေါလြာသည်။
သကြ၏ လကတ်ဈဖကကြ နန်းလုံ၏တီရှပအြောကန်ားစကို လှမ်းဆှဲမိသည်။ နန်းလုံက သူ့တီရှပလြေးကို ခေါင်းပေါမြှကြောပြှီး ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကလြုံး အပေါပျိုင်းဗလာကငွြးသှားသည်။ ရှမ်းမလေးပီပီ နန်းလုံ၏အသားအရကေ ဖြူဖြေးဝင်းစိုနသည်ေ။ သကထြကြ အနည်းငယပျိုပြီး ပြည့တ်င်းသလို နို့များကလည်း ပိုထွားသည်။ သို့သောြ သုံးနှစ်ကြောြ ယောကြြားနှင့ြ အထိအတွေ့ရှိခဲ့ခွင်းကြောင့ြ အနည်းငယပျိုပြီး အိတွဲနသည်ေ။ သကကြ မှပြနေ့သ်ူတွထေဲမှာ အသားဖြူသောလြည်း နန်းလုံနှင့ယ်ှဉလြွှင် အနည်းငယည်ိုနသလေို ကိုယလြုံးလည်း နည်းနည်းပိုကစွသ်ည်။
တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကကြှည့ရြင်း အသကရြှူသံလေးများ မှနလြာကြသည်။ သကကြ တံတောငဆြဈထောကပြှီး ကိုယတ်ဈပိုင်း ထထိုငလြိုကသ်ည်။ မကြန်ှာလေးနှစ်ခု နီးကပသ်ှားပြီး နှုတခြမ်းလေးများက အလိုအလွောကြ နမ်းမိကြသည်။ နို့သီးခေါင်း ပန်းနုရောငလြေးများနှင့ြ အိစကသ်ော ဖြူဖြူထွားထွား နို့တဈစုံက နို့သီးခေါင်းနီညိုညို မာမာတောငတ်ောငလြေးများနှင့ြ တင်းရင်းဖြံ့ဖြိုးသော အသားလတလြတ် နို့တဈစုံနှင့ြ ပူးကပထြိတွေ့သှားသည်။ နို့သီးလေးများချင်ြး ထိခတမြိကြသည်။ လွှာပါးလေးနှစ်ချောင်းက အပြနအြလှန် ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ပြတသ်ပကြစားမိကြသည်။
နန်းလုံက သကကြို ကုတငခြေါင်းရင်းသို့ အသာအယာ တွန်းလှဲပြီး ခေါင်းငုံ့ကာ နို့သီးလေးတဈဖကကြို စို့လိုကသ်ည်။ နူးညံ့နှေးထွေးသော ပါးစပလြေး၏ အထိအတွေ့က လွှပစြဈဓာတစြီးဝငသ်လို။ နန်းလုံက နို့နှစ်ဖကကြို တလှည့စြီပြောင်းကာစို့ပေးသည်။ နို့ဆာနသေော ကလေးလေးတဈယောကန်ှင့တ်ူသည်။
တောတ်ောကြှာကြာစို့ပြီးတော့ သကကြ နန်းလုံခေါင်းကို တွန်းခွာလိုကကြာ သူ့နို့အိအိထွားထွားကြီးတွကြေားမှာ ခေါင်းနှစ်ပြီး နို့သီးခေါင်းပန်းရောငလြေးများကို အပြနအြလှနစြို့ပေးသည်။ ဟိုတဈနေ့မနကကြ ကိုစိုင်းစို့နတောကို ပြနမြှငယ်ောငလြာပြီး ပေါငကြှားထဲမှာ လွှပစြဈစီးသလို နှေးနှေးလေးနှင့ြ ကဉွတ်ကလြာသည်။ ပြော့ပြော့နှေးနှေး နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ စို့မဝနိုငစြရာ။ ဒါကြောင့လြည်း ကိုစိုင်း စွဲလမ်းနတောပဲဟု တွေးမိသည်။
အကြာကြီးစို့ပြီးနောကြ အသကရြှူမဝဘဲ မောလာသည်။ အိပရြာပေါမြှာ ပကလြကလြှနလြှဲရင်း မကြစြိမှိတထြားကာ အသကပြှင်းပြင်းရှူပြီး နားနသည်ေ။ ရုတတ်ရကြ ပေါငန်ှဈဘကကြို ဆှဲကားလိုကသ်ညကြိုသိလိုကပြှီး နှေးထွေးစိုစွတသ်ော ပါးစပကြလေးက နှုတခြမ်းသားများကို စုပင်ုံလာသည်။ လွှာလေးက အကြဲကြောင်းအတိုင်း အောကမြှအထကသ်ို့ သိမ်းလကြလြာပြီး အစေ့လေးကို ပြတတ်ိုကသ်ှားသည်။
“အား… နန်းလုံ၊ မလုပန်ဲ့ အဲလိုတော့ မလုပပြေးပါနဲ့။”
သို့သောြ နန်းလုံ၏ ပူနှေးသောပါးစပလြေးက လုံးဝမရပဘြဲ ဆကလြှုပရြှားနသည်ေ။ နှုတခြမ်းသားများကို တလှည့စြီစုပယ်ူရင်း အစေ့လေးကို လွှာနှင့ထြိုးကလိပေးသည်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ လမ်းကြောင်းလေးထဲသို့ ထိုးမှှသည်ေ။ သကြ မတားနိုငတ်ော့ဘဲ အိပရြာခင်းများကို လကန်ှင့ဆြုပဆြှဲရင်း ကော့လိမကြာ အသံထွကင်ှီးတွားနမေိသည်။ နန်းလုံက အစေ့ကလေးကို လွှာဖြင့ြ ခပမြှနမြှနလြေး လကြပြေးနသည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ လကြတ်ာကိုရပပြှီး စုပင်ုံလိုကြ သှားလေးဖြင့ြ ခပဖြှဖြကိုကလြိုကြ လုပပြေးသည်။ သကြ၏ ပေါငကြှားထဲမှာ မုနတ်ိုင်းတဈခုက အရှိနအြဟုနဖြှင့ြ စတငဖြစ်တညလြာသည်။ သှေးများဆူပြကန်သည်ေ။ နန်းလုံက အလိုကသ်ိစွာလွှာကို မှနမြှနလြေး လှုပရြှားပေးနသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း သကြ၏ခံစားခကြမြွား အထွတအြထိပန်ားသို့ နီးကပလြာသည်။
နန်းလုံက လမ်းကြောင်းလေးထဲကို လွှာထိပြဦးဖြင့တ်ဈခကြထြိုးမှှလေိုကပြှီး ကြဲကြောင်းအတိုင်း အပေါသ်ို့ အပြားလိုကပြှတဆြှဲလာကာ အစေ့လေးကို ပတရြဈပြီး လကြပြေးလိုကသ်ည်။ ဆူပြကန်သေောသှေးများအားလုံး ခဏရပတ်န့သ်ှားပြီး ဝုန်းခနဲ အရှိနအြဟုနဖြှင့ြ ပြနလြညပြတလြာသည်။ ခံစားခကြမြွား အထွတအြထိပသ်ို့ရောကသ်ှားပြီး အောဟြဈညည်းတွားရင်း လှိုင်းလုံးကြီးတွကေို ဆင့ကြာဆင့ကြာ စီးနရသေလို တသိမ့သ်ိမ့ြ တငှိမ့င်ှိမ့ြ ဖြစ်နသည်ေ။
နန်းလုံက လှိုင်းလုံးများ တဖြည်းဖြည်းညငသ်ာလာပြီး ငှိမသ်ကသ်ှားသညအြထိ သကြ၏နှုတခြမ်းသားလေးများကို စုပင်ုံထားပေးသည်။ ပြီးတော့မှ အပေါဘြကသ်ို့ ပြနတ်ကလြာပြီး သကဘြေးမှာ ဝငလြှဲသည်။ နှစ်ယောကသ်ား ဘေးတစောင်းပူးကပအြိပရြင်း မကြစြိမှိတထြားပြီး အသကပြှင်းပြင်းရှူရင်း မောဟိုကန်ကြသေည်။ လကတ်ှေ့ဘဝထဲသို့ တဖြည်းဖြည်း အာရုံပြနရြောကလြာရင်း ကိုစိုင်းကို ဘယလြိုပြောရပါ့ဟု သကြ တွေးနမေိသည်။
နန်းလုံနဲ့ဆကဆြံရေးကရော ရှေ့လွှောကြ ဘယလြိုဆကသ်ှားရမှာပါလိမ့ြ။ အရငကြ အလှနသ်မားရိုးကဆွနခြဲ့သော သကရြဲ့လိငမြှုဘဝဟာ အခုခွိနမြှာ ကြီးကယွသ်ော အပြောင်းအလဲတွေ တဈခုပြီးတဈခု ကြုံနရတောကိုတွေးရင်း စိတရြှုပထြှေးနသည်ေ။ သို့သောြ လကကြ နန်းလုံ၏ အိစကဖြှံ့ထွားသော နို့တဈဖကကြို စမ်းမိပြနသ်ောအခါ အရာရာကို သကြ ခဏပြနမြေ့သှားပြနသ်ည်။
………………………………………………………..
🏵️(ဇာတသ်ိမ်း)🏵️
Happily ever after ဆိုတာ ရုပရြှငတ်ှထေဲမှာပဲ ရှိတယထြငတ်ယ် ဟု သကစြဉြးစားနမေိသည်။ အခုဆို သကြ ကလောကိုရောကတ်ာ တဈနှစ် ပြည့တ်ော့မည်။ သကရြယ် ကိုစိုင်းရယ် နန်းလုံရယ် သုံးယောကသ်ား တခွားသူတွေ ယုံကြညန်ိုငမြှာမဟုတသ်ော နားလညမြှုမွိုးဖြင့ြ နေ့ရကမြွားကို ပြောရြှှငသ်ာယာစွာ၊ ရမျမကပြငလြယမြှာ မိန်းမောစွာ ဖြတသ်န်းခဲ့ကြသည်။ သကြ ဘဝတဈလွှောကမြှာ မောပန်းခဲ့ရသမွှ၊ ကိုနှင့ပြတသ်ကပြှီး နာကငွခြဲ့ရသမွှ နေ့ရကမြွားကို ကြောခိုင်းကာ ဝကသ်ဈခမွှိုငမြှာ အတိုးခပြှီး အနားယူခဲ့ရသည်။
သကစြိတထြဲမှာတောင် မကူးခဲ့မိဖူးသော အခစွန်ယမြှသဈေများစွာကိုလည်း ရှာဖြတွေေ့ရှိခဲ့ရသည်။ ဒီသာယာတဲ့ နေ့ရကတ်ှဟော ဘယတ်ော့မှ မကုနဆြုံးတော့မလိုလိုကို ထငခြဲ့သည်။ ဝကသ်ဈခမွှိုငကြို မလှဲသာမရှောငသ်ာ ခွဲခွာရတော့မယ့ြ နေ့ရကကြို ရောကလြာတဲ့အထိပါပဲ။
အစက သကအြပေါြ ရကစြကခြဲ့ခွင်းအတွကြ ကို့ကို စိတန်ာခဲ့သောလြည်း အခုခွိနမြှာတော့ ကိုစိုင်းနှင့တ်ှေ့ဖို့ ဖနတ်ီးပေးခဲ့သလို ဖြစ်သည့အြတွကြ စိတန်ာရမယ့အြစား သှယဝြိုကပြှီးတောင် ကြေးဇူးတငရြမလို ဖြစ်နသည်ေ။ ပတဝြန်းကငွအြသိုင်းအဝိုင်းနှင့ြ အဆကအြသှယပြှတန်သေောလြည်း ကို့သတင်းတခွို့က ရှာကြံပြီး သကန်ားထဲကို ရောကရြောကလြာသည်။
သကကြိုပစ်ပြီးတွဲခဲ့သော ဆရာဝနမြလေးနှင့ြ ကြဲသှားသည့အြကြောင်း၊ နောကထြပမြအောငမြှငသ်ော အခစွဇြာတလြမ်းတဈပုဒကြို ထပကြှုံရပြီးသည့န်ောကြ အခုခွိနမြှာ စတုတ်ထမှောကြ ခစွသ်ူနှင့ြ တွဲနကြေောင်း၊ အစုံပါပဲ။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပြောတဲ့သူတွကေ လာပြောပြသောလြည်း သကြ အထူးတလည် စိတမြဝငစြားမိတော့ပြီ။ လကရြှိအခွိနမြှာ သကစြိတထြဲမှာ ရှိနတောက မကြာခင် ထပမြံတွေ့ကြုံရတော့မည့ြ အပြောင်းအလဲ တဈခုသာ။
………………………………………………………
တဈရကတ်ှင် မနကစြာစားနရင်ေး ကိုစိုင်းက သကကြို ပြောသည်။
“သကထြား၊ ငါတို့ “……..” နိုငင်ံမှာ နှစ်နှစ်လောကြ သှားနရအေောင်။ ”
ရုတတ်ရကကြှီးမို့ သကြ အံ့သှသှားမိသည်။
“ဘာလို့လဲ ကိုစိုင်း၊ ဒီမှာလည်း အစစအရာရာ အဆငပြှနတေောကြီးကို။ ”
ကိုစိုင်းက စားပြဲပေါတ်ငထြားသော သကလြကတ်ဈဖကကြို ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည်။
“အဆငပြှတောက ဟုတပြါတယ်၊ ဒီအလုပတ်ှကေ ဒီထကလြည်း ခွဲ့ထွငလြို့မရတော့ဘူး။ ဒါကဒါပဲလေ။ ပြီးတော့ သူ့ဘာသာ လညပြတန်ပြေီ။ ငါဘာမှသိပလြုပစြရာ မလိုတော့သလောကပြဲ။ အခုက လကရြှိတွဲလုပန်တေဲ့ နိုငင်ံခွားသားလုပင်န်းရှငကြ အဲဒီနိုငင်ံမှာ အဲဒါတွကေို စမ်းလုပကြှည့ခြငွန်တယ်ေ၊ ၅၀-၅၀ နဲ့ အကြိုးတူလုပ်၊ ငါကဦးစီး။ မှတမြယလြို့လည်း ယုံကြညတ်ယ်။”
“အင်း၊ ကိုစိုင်းက ဘာလို့ အဲဒီမှာ သှားနချင်ေတ်ာလဲဟင်။ သကမြပြောင်းချင်လြို့ မဟုတပြါဘူး၊ ဒါပမယေ့ြ အဲဒါကိုသှားမလုပလြည်း သကတ်ို့ ဒီမှာ ငှအလေုံအလောကရြနသလေားလို့။”
“ငှကတေော့ရတယ် သကထြား၊ ဒါပမယေ့ြ ငါတို့ ဒီမှို့မှာပဲ ဒီလိုကြနပေန်လေို့ မဖြစ်ဘူးလေ။ ဒီအိမထြဲမှာ မင်းရယ် ငါရယ် နန်းလုံရယ် ပိတမြိနခေဲ့တာ ဘယလြောကကြှာပြီလဲ။ ငါ ငှီးငှေ့လာလို့ မဟုတပြါဘူး၊ ငါ့စိတကြို မင်းသိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဘဝဆိုတာ ဒီထကတ်ော့ ပိုမယထြငတ်ာပဲ။ ငါ့အနနေဲ့လည်း နိုငင်ံရပခြှားမှာ ဘဝကို စွန့စြှန့စြားစား နကြညေ့ခြငွသ်ေးတယ်။ မင်းကိုလည်း အသကတ်အားမကြီးခငမြှာ အတွေ့အကြုံသဈတွေ ရစချင်ေတ်ယ်။ ပြီးတော့… နန်းလုံလည်း လူငယရြယလြို့ ဘဝမှာ လှတလြှတလြပလြပ် နစခေငွေသ်ေးတယ်။ ငါတို့သုံးယောကလြုံး ဒီလိုဆကဆြံရေးကြီးထဲ ပိတမြိနတော မဟုတသ်ေးဘူး။”
လကထြပခြဲ့သည့ြ တဈနှစ်ကြောကြာလအတွင်း ဒါ ကိုစိုင်းဆီက ကြားရသော အရှညဆြုံးစကားဖြစ်မယထြငသ်ည်။ သကကြိုလည်း အတွေးတွေ ပြားစသည်ေ။ သူပြောတာတွအကေုနလြုံး ကြိုးကြောင်းဆီလွောပြှီး လကတ်ှေ့ကသွည်။ သကတ်ို့သုံးယောကလြုံး အိပမြကကြမျဘာထဲမှာ နထေိုငန်ကြသေလို ဖြစ်နခေဲ့သည်။ လကတ်ှေ့ဘဝထဲကို ပြနဝြငဖြို့ အခွိနလြည်းကပြါပြီ။
………………………………………………………
ကားကို နန်းလုံကို အပိုငပြေးပြီး အိမကြို စောင့ရြှောကရြင်း အိမမြှာပဲနဖေို့ သဘောတူကြသည်။ အလုပတ်ှကေို မနန်ဂွောက ဆကလြုပပြေးနမှောဖြစ်သောလြည်း ကိုယ့လြူရှိမှ ဖြစ်မှာမို့ နန်းလုံက အလုပထြဲပြနသ်ှားရသည်။ ဟိုမှာအခွကပြှေီးနောကပျိုင်း ပြနလြာကြည့်ဖြို့လည်း အစီအစဉရြှိသည်။
ပစ်စည်းတွကေို သိမ်းဆည်းထုပပျိုးနသေော တဈပတကြွောကြာလအတွင်း နန်းလုံနှင့သ်ကြ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ စကားမပြောမိအောင် ရှောငခြဲ့မိကြသည်။ သံယောဇဉတ်ှခေိုငမြာပြီးမှ နှုတဆြကဖြို့ဆိုတာ ခကခြဲလှန်းသည်။ ကိုစိုင်းလည်း မကြန်ှာမကောင်း။ သုံးယောကသ်ား အရငလြို မနဖြစ်ေကြတာ အခွိနအြတောကြှာလာသည်။ သကတ်ို့ ရနကြုနသ်ို့ မထွကခြှာခင် ညအထိပါပဲ။
ညအိပမြီး ဝါကငွကြငွအြလင်းအောကြ မင်ျဂလာဦး ကုတငကြှီးပေါမြှာ သကန်ှင့ကြိုစိုင်း အိပန်ကြသေည်။ မီးလင်းဖိုက မီးအရှိနဖြှင့ြ အခန်းက နှေးထွေးနသည်ေ။ နှစ်ယောကလြုံး စကားမပြောဖြစ်ဘဲ အိပလြည်းမပြောဘြဲ တိတဆြိတစြှာ လဲလွောင်းနကြသေည်။ ထိုစဉမြှာ အိပခြန်းတံခါးပြင့လြာပြီး ညဝတအြင်ျကြီလေး ဝတထြားသော ကောကကြှောင်းလေးတဈခု အခန်းထဲသို့ ဝငလြာသည်။
နန်းလုံက ကိုစိုင်းဘကမြှနပြေီး သကတ်ို့ကုတငပြေါသ်ို့ တကလြာသည်။ ကိုစိုင်းက နန်းလုံလကကြလေးကို လှမ်းဆှဲပြီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကကြာ အပေါမြှ စီးမိုးပြီး နမ်းသည်။ နန်းလုံကလည်း အနမ်းကို အမောတကောလေး တုန့်ပြနသ်ည်။ နန်းလုံ၏ ခန်ဓာကိုယလြေးကို ခွထားကာ ငုံ့ကိုင်းပြီး မှတသ်ိပစြှာနမ်းရင်း ကိုစိုင်း၏လကမြွားက ဖြံ့ထွားသော နို့နှစ်လုံးကို ကြမှမေတတ် ဆုပန်ယန်သည်ေ။
နန်းလုံက နာကငွခြှင်းနှင့ြ သာယာခွင်းပေါင်းစပကြာ သားရဲတိရဈဆာနမြလေးတဈကောငလြို အောည်ည်းသည်။ ထို့နောကြ ကိုစိုင်းက နန်းလုံ၏ နို့နှစ်ဘကကြို အင်ျကြီလညပြင်းကို ဆှဲခပြှီး ထုတလြိုကသ်ည်။ ဆှဲသား ပိုးဂါဝန်၏ လညပြင်းနှင့ြ ပင့တ်ငထြားသဖြင့ြ ကြီးမားသော နို့နှစ်လုံးက အရင်းတွင် ကပြစြည်းထားသလိုဖြစ်ကာ စွင့န်သည်ေ။ နီတာရဲနသေော နို့သီးလေးများက ထိုးထိုးထောငထြောင် ထွကန်သည်ေ။
ကိုစိုင်းက နန်းလုံ၏ နို့သီးလေးတဈဖကကြို စို့ခွိနတ်ှင် သကကြလည်း တခွားတဈဖကကြို ဝငစြို့လြိုကသ်ည်။ သကြ၏နဖူးစွန်းက ကိုစိုင်း၏ခေါင်းနှင့ြ ထိနသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား နန်းလုံ၏ နို့နှစ်ဖကကြို တဈဖကစြီ အပျိုငစြို့နကြသေည်။ နန်းလုံက မကြစြိများကိုမှိတထြားရင်း အသကပြှင်းပြင်းရှူကာ ခပတ်ိုးတိုး ညည်းတွားနသည်ေ။ လကန်ှဈဖကကြ ခန်ဓာကိုယဘြေးမှာ ခထွားရင်း အိပရြာခင်းစကို တင်းတင်းဆုပကြိုငထြားသည်။
ကိုစိုင်း၏ လကတ်ဈဖကကြ နန်းလုံ၏ ပေါငကြှားထဲကို နှိုကကြာ အစေ့လေးကို ကစားပေးနသည်ေ။ သကကြ ကိုစိုင်း၏ ညဝတဘြောင်းဘီထဲကို လကန်ှိုကလြိုကသ်ည်။ မာကြောတောင့တ်င်းစပြုလာသော လိငတ်ံကို ပြတသ်ပပြေးရင်း ဥများကို ခပဖြှဖြဆုပန်ယပြေးနသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း သကပြေါငကြှားထဲတွငလြည်း အစေ့လေးနှင့ြ နှုတခြမ်းသားလေးများ ဖောင်းတင်းကာ အရညကြှညမြွား စို့လာသည်။ အားနသေော လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နို့များကို ကိုယ့ဘြာသာ ဆုပန်ယန်မေိသည်။
ကိုစိုင်းက နန်းလုံနို့လေးကို စို့နသေော သကခြေါင်းကို အသာအယာ တွန်းဖယကြာ နန်းလုံး၏ မကြန်ှာကို တကခြှလိုကသ်ည်။ လေးဘကထြောကထြားရင်း နန်းလုံ၏ ပါးစပထြဲသို့ သူ့လိငတ်ံကို ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ခပသ်ာသာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် စလုပသ်ည်။ အနှေးရှိနဖြှင့ြ တွဲကနွသေော ဥနှစ်လုံးက နန်းလုံ၏ မေးစေ့နှင့ြ လညပြင်းကို ရိုကမြိနပြေီး နန်းလုံ၏ နှာခေါင်းလုံးလုံး မှင့မြှင့်လြေးက ဆီးခုံမှေးများအကြားမှာ နဈမှုပန်သည်ေ။
သကြ၏ နို့များ တင်းတောငလြာပြီး နို့သီးခေါင်းလေးများ ခွှနတ်ကန်သည်ေ။ အစေ့လေးက သိသိသာသာ ဖောင်းတင်းလာပြီး ထိပဖြွားမှာ သှေးတဒိတဒြိတ် တိုးလာသည်။ ကိုစိုင်း၏ပေါငကြှားထဲ လကန်ှိုကကြာ ဥနှစ်လုံးကို ပြတသ်ပဆြုပန်ယပြေးရင်း အားနသေော လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ မောပန်းနရှောသော နန်းလုံ၏ခေါင်းကလေးကို ပြတပြေးနသည်ေ။ ခဏကြာတော့ ကိုစိုင်းက နန်းလုံနှုတခြမ်းထူထူလေးများကြားမှ လိငတ်ံကိုဆှဲထုတလြိုကကြာ ပေါငလြေးနှစ်ဘကကြို ဆှဲကားပြီး အကြဲကြောင်းလေးထဲ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ ခပမြှနမြှနဖြှင့ြ တဈခကြခြငွြး အဆုံးထိ အားထညပြှီး ဆောင့သ်ည်။ လကတ်ဈဖကကြ မှေ့ရာပေါထြောကထြားပြီး ကနွတ်ဈဖကကြ နို့သီးလေးများကို ဖစွည်ှဈပေးနသည်ေ။ နန်းလုံက ဖြူဖြေးဖောင်းအိသော လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ကိုစိုင်းကြောကို ဖကထြားသည်။
သူတို့နှစ်ယောကကြိုကြည့်ရြင်း သကစြိတမြွား တရှိနရြှိန် ထကြှလာသည်။ ဘယလြကကြ နို့များကို ကိုယ့ဘြာသာ ဆုပန်ယန်ရင်ေး ညာလကကြ ပေါငကြှားထဲရောကသ်ှားကာ လကခြလယဖြှင့ြ အစေ့လေးကို ဆော့ကစားမိသည်။ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကလြှဲရင်း သူတို့နှစ်ယောကကြို မကြလြုံးမခွာစတမ်း ကြည့်န်သည်ေ။
ကိုစိုင်းက နန်းလုံကို ငါးမိနဈလောကြ လုပပြှီးတော့ ခဏဆင်းလာသည်။ သကပြေါကြို တကပြှီး နန်းလုံ၏ အရညမြွားစိုရှဲနသေော လိငတ်ံကို သကြ၏အကြဲကြောင်းလေးထဲ ထိုးထည့လြိုကပြှီး အနမ်းမပါဘာမပါ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကဆြံသည်။ နန်းလုံက လူးလဲထကာ သကတ်ို့ဘကသ်ို့ လေးဘကထြောကလြာပြီး သကြ၏ နို့များကို ပူနှေးသောပါးစပလြေးနှင့ြ စို့ပြေးသည်။ လွှာလေးက နို့သီးခေါင်းကို လှိမ့ကြစားခွိနတ်ှင် သကြ အသံထွကပြှီး အောည်ည်းမိသည်။
ခဏနတေော့ ကိုစိုင်းက နန်းလုံကို တဈလှည့လြုပပြှနသ်ည်။ ကုတငစြှန်းမှာမှောကခြိုင်းကာ နောကကြလုပခြှင်းဖြစ်သည်။ ဘေးတွင် ရပန်ပေေးသော သကြ၏နို့များကို အားပြုဆုပည်ှဈကာ ဆောင့သ်ည်။ နန်းလုံကို ပိုဆောင့လြလေေ သကန်ို့များကို ညှဈထားသောလကကြ ပိုသနလြာလလေေ ဖြစ်သည်။ တဖြည်းဖြည်း ကိုစိုင်း၏ လိငတ်ံအသှင်းအထုတကြ ပိုမှနကြာ ပိုအားပါလာသည်။ ထို့နောကြ အားကုနသ်ုံးကာ အမှနဆြောင့ရြင်း နန်းလုံအထဲတွငပြှီးသှားသည်။ နန်းလုံထဲမှာ ဆကစြိမထြားရင်း သကြ၏ခါးကိုဖကကြာ နို့တဈလုံးကို စို့နလသေည်ေ။
ညတဈညလုံးနီးပါး သုံးယောကလြုံး မအိပဘြဲ အမွိုးမွိုး ဆကဆြံကြသည်။ စပတသ်ကခြဲ့ကြကတည်းက ဒီတဈခါ အကြာဆုံး အကြမ်းဆုံး ရမျမကအြထနဆြုံးဖြစ်သည်။ မိုးလင်းခါနီးတော့ နန်းလုံ မှေးခနဲအိပပြွောသ်ှားသည်။ စောငတ်ဈထညခြှုံပေးထားပြီး နှစ်ယောကသ်ား ကိုယလြကသ်န့စြငကြာ အဝတအြစားလဲကြသည်။
ခဏနတေော့ ခွံစောင့ြဦးလေးကြီးက ကားရောကန်ပြေီဖြစ်ကြောင်း လာခေါသ်ည်။ အထုပတ်ှကေို စီးလုံးငှါးထားသော ကားပေါတ်ငပြှီး တံခါးကို ညငသ်ာစွာ လော့ခခြကြာ အိမထြဲမှ ထွကလြာခဲ့ကြသည်။ မထွကခြင် ကိုစိုင်းက နန်းလုံနဖူးလေးကို ညငသ်ာစွာ နမ်းခဲ့သေးသည်။
……………………………………………………….
နှင်းမှူထုကို ထိုးခွဲကာ တရှေ့ရှေ့ ထွကခြှာလာသော ကားထဲမှ သကြ နောကပြှနလြှည့ကြှည့မြိသည်။ ဝကသ်ဈခမွှိုငကြ မပြယ့တ်ပြယ် အမှောငထြုထဲမှာ ထီးထီးမားမား ရပတ်ညရြင်း တဖြည်းဖြည်း ဝေးကာ ကနွခြဲ့သည်။ သကဘြဝ တဈဆဈခွိုးခဲ့ပြနလြပြေီ……။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – Don John