အောစာအုပ်

ဘန်ကောက် ခရီးစဉ်များ

လှဇောြ သုဝဏျဍဘူမိလဆေိပထြဲကို လှမ်းဝငလြိုကသ်ည်။ ပြီးခဲ့တဲ့ ၁ ပတကြွောကြပင် ရနကြုနမြှ ဘုန်းခန့တ်ို့ အသဈစကစြကြ လငမြယား ဟန်းနီးမှန်းလာမည်။ ထိုလငမြယားနှင့အြတူ လှဇောြ၏ ဝမ်းကြဲတူမလေး ဆုပိုငဆြှပေါ ကြောင်းပိတရြကအြလညပြါလာမည် ဆိုတာတွကေို သိထားသည်။ ဘုန်းခန့န်ှင့လြှဇောကြ ညီအဈကို ဝမ်းကြဲတောသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှဆေိုသညကြ ဘုန်းခန့ြ၏အဈကို ကိုဘုန်းသန့် ၏သမီး။ ၈ တန်းကြောင်းသူ။ လှဇောန်ှင့တ်ော့ မဆုံဖူး။ မဆုံဖူးဆို လှဇောကြလည်း ရနကြုနပြှနမြရောကသ်ညမြှာ ၁၈ နှစ်ခန့ရြှိပြီ။ ထိုင်းတွင် အခွကနွေသညေမြှာ ကြာပြီ။ ယခုတော့ သူတို့လာမညဆြို၍ ဘနကြောကတ်ကလြာကာ ဟိုတယခြန်းစီစဉပြှီး လဆေိပသ်ို့ ထွကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။

အခွိနကြိုကဟြု ဆိုရမည်။ လှဇောရြောကခြွိနတ်ှင် ဘုန်းခန့တ်ို့ လယောဉဆြိုကန်ခွပြေေီ။ သိပမြစောင့ရြပဲ ခဏနတေော့ တွန်းလှည်းကိုယစြီနှင့ြ ထွကလြာတာ တွေ့လိုကသ်ည်။ ဘုန်းခန့န်ှင့ြ သူ့ဇနီးနှယန်ီက တဈလှည်း၊ ဆုပိုငဆြှကေ တဈလှည်း၊ ကိုယစြီတွန်းပြီး ထွကလြာသည်။ လှဇောကြို လှမ်းလကပြှသည်။ လှဇောြ အပေါကဝြနားကနေ စောင့န်လေိုကသ်ည်။ အပေါကဝြရောကရြောကခြငွြး ဘုန်းခန့ကြ လှဇောကြို ပြေးဖကသ်ည်။

“ကိုဇောကြှီးရေ…. နည်းနည်းဝလာတယဗြွာ”

“အေးကြ.. မင်းလည်း နည်းနည်းဝလာတယန်ောြ.. “

ဘုန်းခန့ကြ အနားရောကလြာသော နှယန်ီကို ကြည့်ရြင်း

“ကိုကြီးကို ကြှနတ်ော့ဇြနီးလေးနဲ့ မိတဆြကပြေးရဦးမယ်။ ကိုဇောကြှီ.. ဒါကြှနတ်ော့ဇြနီး နှယန်ီတဲ့…။ နှယန်ီ…. ဒါ အဈကို့ အဈကိုဝမ်းကြဲ ကိုလှဇောတ်ဲ့….။ ဝမ်းကြဲသာဆိုတာ ညီအဈကိုလို နကြတောတွလေေ”

လှဇောကြ နှယန်ီကိုကြည့်ရြင်း ..

“အားပါး.. ငါ့ညီကတော့ တောခြကြကြှာ…။ မိန်းမလှလှလေးကို ရှာယူနိုငတ်ယဟြေ့… ဟေးဟေး”

ပြီးတော့မှ ဆုပိုငဆြှဖကေလြှည့ြ၍

“ဒါလေးက ကိုဘုန်းသန့သ်မီးလေး ဆုပိုငဆြှေ မဟုတလြား”

“ဟုတ်… ဦးဇောျ…”

“အင်း.. ငါ့တူမလေးလည်း တောတ်ောကြှီးနပြေီပဲ…။ လာလာ.. ဦးဇောြ… ငါ့တူမလေးကို ဘနကြောကအြနှံ့ လိုကပျို့ပေးမယ်”

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို ခေါင်းကလေးပြတရြင်း

‘ကဲကဲ.. သှားကြရအောငဟြေ့.. အဈကို ကားခေါထြားပြီးပြီ’

ဆုပိုငဆြှေ၏ တွန်းလှည်းလေးကို လှဇောြ ကူတွန်းပေးလိုကရြင်း

‘ငါ့တူမကြီးတောင် ဘယန်ှဈတန်းရောကပြှီလဲ’

‘၈ တန်း..’

‘ဟုတလြား… တောတ်ောတ်ောင် ကြီးနပြေီပဲ.. ဦးလေးကို သိလား’

‘ဟုတ်… ဓာတပြုံထဲမှာမှငဖြူးတယ်…။ ဖဖတေေို့ကပြောတော့ ဦးလေးဝမ်းကြဲတဲ့ ’

‘အင်း… ဟုတတ်ယ်’

‘ဟုတ်.. ဦးဇောျ’

‘အမွိုးတွခညွြေးပဲ.. ဒီမှာ ဘာမှအားမနာနဲ့နောြ…။ သမီးစားချင်တ်ာ.. သှားချင်တ်ာ.. ပြောသာပြော…။ အားမနာနဲ့….’

‘ဟုတ် ’

‘ကဲ လောလောဆယ် ညစာအရငစြားကြတာပေါ့…။ ပြီးမှ ဟိုတယသ်ှားကြမယလြေ…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို ပုခုံးဖကရြင်း ကားပေါတ်ကလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ တကျကစီသမားကို စားသောကဆြိုငသ်ို့ တန်းမောင်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ လမ်းတဈလွှောကတ်ှငတ်ော့ ဘုန့ခြန့တ်ို့လငမြယားနှင့ြ လှဇောတ်ို့ စကားဖောငဖြှဲ့နကြသေည်။

ဆုပိုငဆြှမှော မီးထိနထြိနည်ီးလကြရြှိသော ဘနကြောကမြှို့ကို အထူးအဆန်းကြည့်လြိုကြ လှဇောတ်ို့ကို ကြည့်လြိုကဖြှင့ြ အတောပြွောန်ပေုံရသည်။ နာရီဝကခြန့မြောင်းပြီးလငွြ ထိုင်းစားသောကဆြိုင် တဈခုသို့ ရောကသ်ည်။ လှဇောမြှဦးဆောငခြေါကြာ ဟင်းပြဲများ မှာပေးလိုကသ်ည်။ ထိုင်းစာပီပီ ခွိုခဉွင်နစြပပြူ အစုံဖြစ်သည်။ လေးယောကစြလုံး ခေါင်းမဖောတ်မ်း လှေးလိုကသ်ည်။ နသောထိုငသ်ာရှိမှ..

‘ဘုန်းခန့ြ… မင်းတို့က ၅ ရကထြဲနမှောလားဟ.. ကြာကြာလေးနပေါလား.. ငါလည်း မင်းတို့ကို ပတ်တရားတို့ ဘာတို့ လိုကပျို့ပေးဖို့လို့ရတာပေါ့ဟ..’

ဘုန်းခန့မြှ ရတကြေိုကမြော့လိုကပြှီး

‘အာ.. ကိုဇောကြလည်း… သိတဲ့အတိုင်းပဲကို အလုပတ်ှကေို ပစ်ထားလို့မှမရတာ..။ အခုတောင် ဟန်းနီးမှန်းချင်လြှန်းလို့ပါဗွာ….’

ဆကြ၍ ဆုပိုငဆြှအေား မေ့ငေါ့ပြပြီး

‘အစတုန်းက ကိုဘုန်းသန့တ်ို့ လငမြယားတောင် လိုကမြလို့ လုပသ်ေးတယ်…။ ပြီးမှ သူတို့လည်း မအားတာနဲ့ ဒီကောငမြလေးလည်း စာမေးပြဲပြီးနတောနဲ့ အကိုကဆြိုပြီး ထည့ပြေးလိုကတ်ာ….’

‘အင်း.. ဒီကလေးကို ဓာတပြုံထဲမှာပဲ မှငဖြူးတာ… အခုမှ အပြငမြှာမှငဖြူးတာလေ… ဖြူပြီး သန့န်တောပဲ…။ ကိုဘုန်းသန့တ်ို့များ တောခြကြကြတော့.. ဟင်းဟင်း…’

နှယန်ီက ကမန်းကတမ်း

‘အဲ့အဲ့.. မောငတ်ို့ရေ… ဟိုမှာ ကလေးရှိသေးတာလည်း သတိထားဦး… ’

‘အေးပါကြာ… ဘုန်းခန့ရြေ.. မင်းအဈကိုကတော့ တာဝနကြွပြေီနောြ.. မင်းပဲကနွတ်ော့တယ်.. ဟဲဟဲ ’

တားနရင်ေးကြားထဲမှပင် လှဇောြ စဖြစ်အောင် စလိုကသ်ေးသည်။

‘ကဲ… စားပြီးရငလြည်း စောစောနားလို့ရအောင် ဟိုတယသ်ှားကြရအောင်….’

လှဇောမြှ ကသွင့င်ှရှင်ေးပြီး ကားပေါပြှနတ်ကကြှသည်။ တကျကစီကားကို လှဇောြ မညသ်ို့ငှားထားသညမြသိ။ ညစာပြီးသညအြထိ စိတရြှညလြကရြှည် စောင့ပြေးရှာသည်။ နာရီဝကခြန့မြောင်းပြီးမှ ဟိုတယသ်ို့ရောကသ်ည်။

လှဇောကြ ကြိုတငအြခန်းငှားထားသည်။ ၂ ခန်း ၃ ခန်း ငှားချင်သ်ောလြည်း အခန်းမလှတဟြုဆိုသည်။ အလှယတ်ကူပင် အခန်းခွဲလိုကသ်ည်။ ဟန်းနီးမှန်းထွကလြာသော ဇနီးမောငန်ှံတဈခန်း၊ လှဇောန်ှင့ြ ဆုပိုငဆြှကေ တဈခန်း။ ဆုပိုငဆြှကလေည်း ပြောရြှှငန်သဖြေင့ြ ဘာမှမတွေး။ အလှယတ်ကူပင် လကခြံလိုကသ်ည်။ ဝမ်းသာလုံးဆို့နသညေကြ လှဇောြ။ အားလုံးကြကတ်ိ။ သူ့ဂွငထြဲ အကုနဝြငသ်ည်။ တမငတ်ကာ ၂ ခန်းထဲ ငှားထားခွင်းဖြစ်သည်။ ဆုပိုငဆြှကေို ဓာတပြုံထဲမှာ တွေ့ကတည်းက စိတဝြငစြားမိသူ ဖြစ်သည်။

ဘုန်းခန့တ်ို့လငမြယား ဆုပိုငဆြှတေို့မိသားစု အကုနလြာအောင် သူပဲခေါသ်ည်။ အစတုန်းကတော့ ဒီလောကမြမွှောလြင့ြ။ ဆုပိုငဆြှရေဲ့ အဖအမေပေါလာလွှင် အခွအနေကြညေ့ြ ဂွငဖြနမြည်။ မရတော့လည်း မတတန်ိုငဟြု တွေးထားသည်။ ယခုတော့ ထငထြားသညထြကြ ပိုအဆငပြှနသေည်ေ။ ကလေးမလေး မိဘတွပေါမလာ။ ပါမလာသညန်ဲ့ ပလနကြို ပြောင်းလိုကသ်ည်။ ၃ ခန်းဘှတကြငကြနေ ဖကြလြိုကသ်ည်။ စိတကြှိုကြ ဟိုတယရြှာသည်။ အခုတင် ဆငထြားသော ဂွငအြတွင်း တည့တ်ည့တ်ိုးလာသည်။

လှဇောကြ ကိုယ့ဖြာသာကိုယတ်ှေးရင်း ပြုံးဖြီးဖြီးကြီး ဖြစ်နသည်ေ။ သူ့အကြံ မကုနသ်ေး။ နောကပျိုင်း ဆကဖြတလြငွြ နားလညလြိမ့မြည်။

ဝိတတ်ာက အထုပတ်ှသယ်ေ၍ ရှေ့မှ ဦးဆောငသ်ှားသည်။ ဘုန်းခန့တ်ို့အခန်းနှင့ြ လှဇောတ်ို့အခန်းက မကြစြောင်းထိုး။ ဆုပိုငဆြှေ အခန်းထဲ လှည့ပြတကြှည့ရြင် သဘောကနွသည်ေ။

‘ဟား.. ဦးဇောြ.. အခန်းကြီးက အကယွကြှီးနောြ….’

ဝိတတ်ာမှ တီဗှီနှင့ြ အဲကြန်း ဖြင့ပြေးကာ ပြနထြှကသ်ှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ အခန်းထဲ လှည့ပြတကြှည့ရြင်းမှ

‘ဟယ်… ဦးဇောရြေ…’

‘ဟေ.. ဘာတုန်းဟ ကောငမြလေးရ’

‘ဦးဇောြ.. ရချိုးခန်းကြီးက မှနအြကြညကြှီး…’

ဟုတသ်ည်။ ဟိုတယမြှ အခန်းတညဆြောကထြားပုံမှာ မှနမြာလူမွိုးများအတွကြ နည်းနည်းဂွကသွည်။ အခန်းကြီးမှာ လေးထောင့ပြုံ အခန်းကယွဖြစ်သည်။ ကုတငန်ှဈလုံး တဖကစြီတွငရြှိသည်။ ခွရင်ေးတွင် မှနခြန်းဖြဲ့ထားသော ရချိုးခန်းနှင့ြ အိမသ်ာရှိသည်။ မှနမြှာ ခါးလယပျိုင်းခန့တ်ှင် နည်းနည်းနောကန်သညေမြှတပါး လုံးဝအကြညဖြစ်သည်။

‘အယ်.. ဟုတပြါရဲ့…’

လှဇောြ သံယောငလြိုကကြာ အံ့သှသလို လုပလြိုကသ်ည်။ အမှနတ်ော့ သူ့အကြံပငဖြစ်သည်။ အငတ်ာနကတ်ှင် ဟိုတယမြွားကို စိတကြှိုကရြှာပြီးမှ အခန်းငှားထားခွင်း ဖြစ်သည်။ ဆုပိုငဆြှကေို ကြည့်လြိုကတ်ော့ စိတပြကြသ်ှားဟန် တွေ့လိုကသ်ည်။ မသိချင်ယ်ောငဆြောငပြှီး အဝတအြိတကြို ကုတငခြှရင်ေးတွင် ထားလိုကသ်ည်။

‘ကဲကဲ.. ဆုပိုင် ရချိုးချင်ခြွိုးလိုကလြေ..။ ပြီးမှ အိပပြေါ့…’

‘အဲ.. ဟို… သမီး မခြိုးတော့ဘူး ဦးဇောျ…’

ရချိုးခန်းကိုကြည့်ပြှီး တောတ်ောြ စိတဓြာတကြနွပေုံရသည်။

‘ခွိုးလိုကပြါ… ဦးဇောြ ဟိုဖကခြန်း သှားရှောငပြေးပါ့မယ်။ အခန်းတံခါးကို လော့ခထွားလိုကလြေ.. ဟုတပြှီလား…’

ပြောရငဖြှင့ြ အခန်းပြငထြှကပြှီး ဘုန်းခန့တ်ို့အခန်းကို ကူးလာလိုကသ်ည်။ ဘုန်းခနတ်ို့ကတော့ ရမချိုးရသေး။ အခန်းတံခါးခေါကတ်ော့ ဘုန်းခန့လြာဖြင့သ်ည်။

‘ဟားဟား.. ကိုဇောတ်ို့ကတော့ လုပပြှီဗွာ…။ ရချိုးခန်းက မှနပြဲကာထားတယ်….’

‘အေးကြ.. ငါလည်း အဲလိုဖြစ်မယမြှန်း မသိလို့ပါကြာ…။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် မင်းတို့အတွကြ ပိုအဆငပြှတောပေါ့…’

နှယန်ီက မကြစြောင်းလှမ်းထိုးသည်။

‘အင်းကြာ.. ဟိုမှာ ဆုပိုငဆြှေ ရချိုးလို့ရအောင် မင်းတို့အခန်းဖကြ ထွကလြာပေးတာ…’

လှဇောြ ဘုန်းခန့တ်ို့လငမြယားနှင့ြ တောငရြောကမြှောကရြောကပြှောရင်း အခွိနဆြှဲနလေိုကသ်ည်။ နာရီဝကလြောကကြှာမှ

‘ကဲ… ဟိုကလေးမ ရချိုးပြီးလောကပြှီ.. ငါသှားတော့မယ်…။ မနကဖြှနမြနကြ ၇ နာရီလောကြ ထွကကြှမယန်ောြ…။ ဟိုတယမြှာပဲ မနကစြာ စားကြမယလြေ…’

ဘုန်းခန့တ်ို့ကို နှုတဆြကပြှီး လှဇောြ အခန်းပြနကြူးလာခဲ့သည်။ ဆုပိုငဆြှကေ တံခါးလော့ခထွားသညမြို့ တံခါးခေါကလြိုကရြသည်။ ခဏနတေော့ ဆုပိုငဆြှေ တံခါးလာဖြင့ပြေးသည်။ စုစည်းထားသော ဆံပငဂြုတဝြဲကို စုစည်းမထားတော့။ ညဝတ် အင်ျကြီဘောင်းဘီနှင့ြ ဖြစ်နခွပြေေီ။

‘ရေချိုးလို့ကောင်းရဲ့လား…’

‘ဟုတ် ဦးဇောျ… အခုမှ လူလည်း လန်းသှားတယ်…’

လှဇောလြည်း ရတေော့ခွိုးချင်သ်ည်။ ဒါပမေဲ့ ကိုယ့တ်ူမရှေ့ မရဲသညမြို့ ဒီအတိုင်း အိပရြာပေါတ်ှင် လှဲခလွိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကေို ကြည့်တ်ော့ ကုတငပြေါတ်ှင် ခွဆင်ေးရင်း တီဗှီရီမုတကြိုငကြာ ခယွန်ယမြွားကို တလိုင်းချင်ြး လှည့ကြှည့န်သည်ေ။

‘ဟင်း.. လိုင်းတွကေ ကောင်းတာလည်း တဈခုမှမရှိဘူး…’

တောတ်ောကြလိပြီးမှ ကိုရီးယား ဇာတလြမ်းတွဲတဈခု ပြနသေော ခယွန်ယတ်ှင် ရပသ်ှားသည်။ အမှနတ်ော့ အရုပသ်ာကြည့်န်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ အောကကြထိုးသော စာတန်းမှာ ထိုင်းလို။ လှဇောကြတော့ အိုငပြကထြဲမှ ဖတလြကစြဝတ်တုတဈအုပကြို ဖြင့ပြှီး ဖတန်လေိုကသ်ည်။ ဝတ်တုထဲတွင် အာရုံအပြည့ထြည့ထြားလိုကသ်ည်။ ဝတ်တုပြီးတော့ ည ၁ နာရီထိုးပြီ။ ညနကသ်ညကြတော့ သိပမြထူးဆန်း။ လှဇောကြ ပုံမှန် ညနကမြှအိပပြှီး စောစောထလေ့ရှိသူ ဖြစ်သည်။ လူက နည်းနည်း ပငပြန်းထား၍ အိပခြငွသ်ညမြှလှဲ၍ ပုံမှနပြင်။

အိပမြှသင့မြညဟြု ဆုံးဖြတမြိသဖြင့ြ အိမသ်ာဝငလြိုကသ်ည်။ အိမသ်ာတွငအြပေါ့သှားရင်း မှနမြှတဆင့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဆုပိုငဆြှေ အိပန်သညေကြို ရှင်းရှင်းလင်းလင်းပင် မှငန်ရသေည်။ ဆုပိုငဆြှေ နိုးမညစြိုး၍ အိမသ်ာကို ရဆှေဲမခတွော့ပဲ အဖုံးလေးသာ ပိတခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အိမသ်ာခန်းမှထွကကြာ ဆုပိုငဆြှကေုတငန်ားသို့ ကပလြာခဲ့သည်။ ကောငမြလေးမှာ တနကေုန် ပငပြန်းထားသဖြင့ြ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကကြို အိပမြောကနွခွပြေေီ။

‘အောြ.. ကောငမြလေးက တောတ်ောလြေး ခစွစြရာကောင်းပါလား… မကြန်ှာလေးက ရှင်းနတောပဲ’

စိတထြဲမှ ကြိတပြှောလိုကရြင်း အနားကပလြာခဲ့သည်။ အသားဖြူဖြူ ကိုယလြုံးသှယသ်ှယလြေး။ ဘေးတစောင်း အိပန်သဖြေင့ြ တငပြါးလုံးလုံးကစွကြစွလြေးများက အထင်းသားပေါန်သည်ေ။

လှဇောြ မနနေိုငတ်ော့…။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးကို အသာအယာပင် နမ်းလိုကသ်ည်။ နိုးမနိုးသချောစရန်ေ လကကြလေးကို လှုပကြှည့လြိုကသ်ည်။ လုံးဝမနိုး။ သချောတော့မှ လကဖြဝါးလေးကို ကောငမြလေး၏ တငပြါးလေးပေါသ်ို့ အသာအယာ အုပတ်ငလြိုကသ်ည်။ အိကနဲဖြစ်သှားမှန်း ခံစားလိုကရြသည်။ ညဝတဘြောင်းဘီက တောတ်ောပြါးပုံပေါသ်ည်။ အောကခြံဘောင်းဘီ သာရကြေိုးလေးပင် စမ်းမိလိုကသ်ည်။

အုပကြိုငထြားတာ နည်းနည်းကြာတော့မှ လကကြို အသာအယာလေး ပြတလြိုကသ်ည်။ တငပြါးလေးကို လကန်ှင့ြ အပြနပြှနအြလှနလြှန် ပြတလြိုကသ်ည်။ အသာအယာလေး ညှဈကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ ရငသ်ားလေးတွကေိုငရြန် ကြိုးစားလိုကသ်ည်။ ဘေးတစောင်းတွငမြှ လကကြပါ ကြယန်သဖြေင့ြ ဘယလြိုမှ မအောငမြှင်။ မတတန်ိုင်။ ပုခုံးကိုကိုငပြှီး လူကို အသာဆှဲလှနလြိုကသ်ည်။

အိပခြငွမြူးတူးဖြင့ြ လူပါ အလိုကသ်င့လြှည့ပြှီး ပကလြကလြေး ဖြစ်သှားသည်။ လှဇောြ ဇွတမြကိုငရြဲသေး။ ကလေးမ နိုးသှားလား အိပန်သေေးလား သချောအောင် ခဏစောင့ကြှည့လြိုကသ်ည်။ သချောသည်။ လုံးဝမနိုး။ ထိုအခါမှ ညဝတအြင်ျကြီပေါမြှနေ ရငသ်ားလေးတွကေို ကိုငလြိုကသ်ည်။ အောကတ်ှင် ဘာမှခံမထား။ ရငသ်ားလေးမှာ အသေးစား မာလာကာသီး တဈလုံးစာလောကလြေးတွေ ဖြစ်သည်။ လကဝြါးတဈအုပစြာကလေး။ နည်းနည်းလေး ဖိကြည့်တ်ော့ စည်းစည်းပိုငပျိုငလြေး။

လကည်ှိုးလေးဖြင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးအား စမ်းသပရြှာဖြလေိုကသ်ည်။ နို့သီးခေါင်းကတော့ ဆူထွကလြာပုံမရ။ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ အသာအယာ ခွပေေးလိုကသ်ည်။ လကကြလှုပရြှားနသလေို မကြလြုံးများကလည်း ဆုပိုငဆြှမကြေန်ှာလေးကို ကြည့်န်ရသေေးသည်။ မကြန်ှာကလေးများ နည်းနည်းတွန့သ်ှားလငွပြင် လကကြလေးကို ခကြခြှင်း ရုတရြုတပြဈရသည်။

ပတဝြန်းကငွတ်ှင် အသံတွေ ဆိတည်ိမန်သလေောကြ လှဇောရြငတ်ှင်းမှာ အရမ်းဆူညံနသည်ေ။ လှဇောြ အင်ျကြီအပေါမြှ ကိုငရြသညကြို အားမရတော့။ ကြယသ်ီးဖြုတဖြို့ ကြံတော့သည်။ ညဝတအြင်ျကြီဖြစ်သဖြင့ြ ကြယသ်ီး များများစားစား မရှိ။ ၄ လုံးသာရှိသည်။ လှဇောြ အပေါဆြုံး ကြယသ်ီးကို အသာအယာပင် ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အင်ျကြီကို ဟလိုကရြာ ရငည်ှန့လြေးပေါလြာသည်။ ထိုနရောမှနေ၍ လကကြို အသာလွှိုနှိုကလြိုကသ်ည်။ ကောငမြလေး၏ ရငသ်ားအခွကေိုသာ ထိမိသည်။ လကကြို ထပတ်ိုးမရ။ မတတန်ိုင်။

နောကထြပ် ကြယသ်ီးတဈလုံး ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါတော့ တောတ်ောကြယွသ်ှားသည်။ အင်ျကြီလေးကိုဟ၍ အတွင်းကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ မီးရောငမြရောကသ်ဖြင့ြ ရငသ်ားမို့မို့လေးများသာ မသဲမကြဲ မှငရြသည်။ လကကြိုအသာလွှိုလိုကရြာ ရှောရှောရှူရှူပင် ဝငသ်ှားသည်။ ရငသ်ားလေးများမှာ နူးညံ့လှသဖြင့ြ ထိလို့ထိမိမှန်းပင် မသိရ။ လှဇောြ ကလေးမလေး၏ ရငသ်ားလေးကို အသာအယာ အုပကြိုငလြိုကြ၊ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိုးလေးဖြင့ြ အသာအယာ တို့ထိလိုကဖြင့ြ ပြဲတောတ်ညန်သည်ေ။ လကဖြှင့ြ ဒီလောကထြိနရတော အားမရတော့။ လွှာဖြင့ပြင် အရသာခံလိုလာသည်။ကောငမြလေးကလည်း သိုးနအေောငအြိပသ်ည်။ လုံးဝမလှုပ်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ နောကဆြုံးကနွသ်ော ကြယသ်ီးနှစ်လုံးကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အင်ျကြီကို ဘေးတဖကဆြီသို့ လှနလြိုကရြာ မီးရောငအြောကတ်ှင် ဖြေးဖြေးဆှတလြှသော ရငသ်ားလေးနှစ်မှာ ပေါလြာတော့သည်။ ရငသ်ားလေးများမှာ နမထေိ လမထေိမို့လားမသိ ဖြေးဥနသည်ေ။ နီရဲရဲ နို့သီးခေါင်းလေးများမှာ အထဲသို့ခွိုင့ဝြငန်သည်ေ။

လှဇောြ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးကို အသာပြတပြေးလိုကသ်ည်။ နှာခေါင်းလေးကို ရငသ်ားလေးသို့ကပပြှီး မှှေးလိုကသ်ည်။ ကိုယသ်င်းနံ့ အီလညလြညလြေးက လှဇောကြို လာဆှဲဆောငသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ နို့သီးခေါင်းလေးကို လှဇောြ လွှာဖြားဖြင့ြ လှမ်းတို့လိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အသာအယာလေး ကလိလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ပါးစပလြေးဖြင့ြ အသာအယာ ငုံလိုကသ်ည်။ နူးညံ့မှုက ဘာနှင့မြွှ နှိုင်းယှဉမြပြနိုငလြောကအြောငကြို ကောင်းလှသည်။

ဆုပိုငဆြှမှော ပကလြကကြလေး ရငသ်ားဟင်းလင်းဖြင့ြ လှဇောကြို ဖြောဖြှနသေည်ေ။ လှဇောလြကကြ အငှိမမြနတေော့။ ရငသ်ားလေးမှတဆင့ြ ဝမ်းဗိုကသ်ားရှပရြှပလြေးပေါြ လကကြို အသာအယာ ပြတဆြှဲလိုကသ်ည်။ ညာဖကလြကကြို ဆုပိုငဆြှေ၏ ညဝတဘြောင်းဘီအောကသ်ို့ ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ မွော့ကြိုးဘောင်းဘီဖြစ်သဖြင့ြ လကကြ အသာအယာပငဝြငသ်ှားသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ အောကခြံဘောင်းဘီပေါမြှပင် ညီမလေးကို လှမ်းထိလိုကသ်ည်။ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းနှင့ြ အိနသေော အထိအတွေ့က လှဇောကြို အတင်းဖိတခြေါန်သည်ေ။

လှဇောြ လကကြိုရုတ်၍ အတွင်းခံဘောင်းဘီအောကအြထိ နှိုကရြန် လကကြိုတဖန် ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ အတွင်းခံဘောင်းဘီမှာ အနည်းငယကြှပသ်ဖြင့ြ အသာအားစိုကလြိုကသ်ည်။

‘အင်း……….’

ဆုပိုငဆြှေ၏ ငှီးသံနှင့အြတူ လူက လူးလှန့သ်ှားသဖြင့ြ လကကြို အလငွအြမှန် ပြနထြုတလြိုကရြသည်။ ရငထြဲတွငလြည်း ကတုနကြယငန်ှင့ြ ဝုန်းဒိုင်းဆနန်သည်ေ။ ကောငမြလေး နိုးသှားသလား အသအချော ကြည့်ရြသည်။ အသကရြှူသံကတော့ လေးလေးပငပြငန်ှင့ြ မှနန်သေေးသည်။ သို့သောြ လှဇောြ ဆကမြလုပရြဲတော့။ အလငွအြမှနပြင် ကြယသ်ီးများ ပြနတ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ အသာအယာ ကိုယ့ကြုတငဖြကြ ကိုယပြှနလြာလိုကသ်ည်။ နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ ညဖကြ ၂ နာရီထိုးခွပြေီ။ မဖြစ်တော့… မနကစြောစော ထရဦးမည်။ မနကြ ၅ နာရီခွဲကို ဖုန်းထဲတွင် alarm ပေးလိုကပြှီး ကုတငပြေါြ တကအြိပလြိုကသ်ည်။

တီ တီ တီ… တီ တီ တီ.. တီ တီ တီ… တီ တီ တီ…. တီ တီ တီ

ဖုန်းထဲမှ alarm သံကြောင့ြ လှဇောြ နိုးလာသည်။ မနကြ ၅ နာရီခွဲ။ ခေါင်းက ကြညကြှညလြငလြငပြင်။ရချိုးခန်းဖကဝြငပြှီး အပေါ့သှားလိုကသ်ည်။ သှားပြတတ်ံနှင့ြ သှားတိုကဆြေးယူပြီး သှားတိုကလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကေို လှမ်းကြည့်တ်ော့ အိပကြောင်းတုန်းပင်။

‘အင်း.. ဒင်းကလေးအိပတ်ုန်း ငါရချိုးထားမှဖြစ်မယ်…’

ကိုယ့အြတွေးနှင့ကြိုယ် အဝတအြစားများကို အလငွအြမှန် ခွှတလြိုကပြှီး ရပန်ေးဖြင့လြိုကသ်ည်။ဆုပိုငဆြှမွေား နိုးလာမလားဟု ရချိုးခန်း မှနအြတွင်းမှ လှမ်းကြည့်ရြတာလည်း အမော။ သို့ပမေဲ့ ဒင်းကလေးက တုပတ်ုပမြွှမလှုပ်။ ဆုပိုငဆြှကေိုကြည့်ရြင်းဖြင့ြ ညဖကကြအကြောင်းတွေ ခေါင်းထဲပြနဝြငလြာသည်။ မကြလြုံးထဲတွင် ဆုပိုငဆြှေ၏ ရငသ်ားလေးတွေ နရောယူလာသည်။ မဟုတမြဟတ် အတွေးများက အိပရြေးမဝထားသော လူကို ကလူကြီစယတ်ော့သည်။ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့။ ရချိုးနရင်ေးမှ ဆုပိုငဆြှကေိုကြည့်ရြင်း လှဇောြ တဈကြောင်းဆှဲလိုကသ်ည်။ သိပကြှာကြာမဆှဲလိုကရြ။ ပြီးတော့မှ ရသေုတကြာ တဘတခြါးတွငပြတပြှီး ထွကလြာခဲ့သည်။

အင်ျကြီဘောင်းဘီ ဝတပြှီးကာမှ ဆုပိုငဆြှကေို နှိုးလိုကသ်ည်။ အိပစြုံမှုံမှှားနှင့ြ ထလာသည်။ ပြီးတော့ ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားသည်။ လှဇောကြတော့ ခေါင်းဖီးလိုကြ ရမှေှေးဆှတလြိုကဖြှင့ြ အာရုံများနသည်ေ။ သတိရလို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သကောင့သ်ားမလေးက အိမသ်ာပေါြ ထိုငန်သည်ေ။ မှနဝြါးဝါးများကြားမှ ဖငဖြှူဖြူလုံးလုံးလေးကို ခပဝြါးဝါး မှငန်ရသေည်။ လှဇောြ မမှငသ်လိုနရင်ေး ခိုးခိုးကြည့်န်မေိသည်။ မကြာလိုကြ ဆုပိုငဆြှေ ဘောင်းဘီပြနဝြတလြိုကသ်ည်။ လှဇောကြတော့ မသိသလိုပင်။ လကလေေးတခွှနခြွှနဖြှင့ြ ဟိုယောငယ်ောင် ဒီယောငယ်ောင် လုပန်လေိုကသ်ည်။ ဆကန်ရင်ေ မသင့ဟြုလည်း ထငသ်ဖြင့ြ

‘ဆုပိုငဆြှရေေ.. ဦးဇောြ… အပြငကြ စောင့န်မယေန်ောြ….’

‘ဟုတ်’

ဘုန်းခန့တ်ို့အခန်းကို တံခါးခေါကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား နိုးနကြပြေီ။ နှယန်ီက အလှပြငတ်ုန်း။

‘ဘုန်းခန့ြ.. ငါ ထမင်းစားခန်းထဲကနေ စောင့န်မယ်ေ…။ မင်းတို့ ဆုပိုငဆြှကေိုခေါပြှီး လိုကခြဲ့ကြတော့…’

ဘုန်းခန့ကြိုမှာပြီး ထမင်းစားခန်းထဲ ထွကလြာလိုကသ်ည်။ မနကစြာတွေ အဆငသ်င့ဖြစ်နပြေီ။ လူတော့သိပမြရှိသေး။ ကိုယစြားချင်တ်ာလေးယူ၍ ကောဖြီတဈခွကန်ှင့ြ စောင့န်လေိုကသ်ည်။ လှဇောြ ညကအဖြစ်ကိုတွေးပြီး ကိုယ့ကြိုယကြို မကြမနေပ် ဖြစ်နသည်ေ။ ဒီလောကဂြှငခြပြှီးကာမှ သူရဲဘောကြောငလြှသော မိမိကိုယမြိမိလည်း ဒေါသထွကန်သည်ေ။

‘အင်း.. မဖြစ်တော့ဘူး ဒီည ဒီထကပျိုငအြောင် ကြံမှ…။ တခွားလူလည်း သိလို့မဖြစ်ဘူး… သိသှားရငမြလှယဘြူး..။ ကိုယ့တ်ူမတောင် ကိုယအြလှတမြပေးတဲ့ကောငဆြိုပြီး ဝိုင်းသတကြှလိမ့မြယ်….’

လှဇောြ ကိုယ့အြတွေးနှင့ကြိုယ် ကြိတကြှံနတေုန်းပင် ဘုန်းခန့တ်ို့ ဆင်းလာကြသည်။ ဆုပိုငဆြှကေိုမှငတ်ော့ အတူခစွပြှဲဝငလြိုစိတတ်ှေ တိုးတိုးသာလာတော့သည်။ ဒီကလေးမ အဖအမေေ လကအြောကကြ လှတသ်ှား၍လားမသိ၊ ဝတထြားသညကြ အလန်း၊ ဂငွြးဘောင်းဘီ အတို၊ တိုသညမြှ ပေါငရြင်းနားကပန်သည်ေ။ ပြကလည်း ပြသေးသည်။ ဆုပိုငဆြှခွရေင်ေးကို ပြေးပြီး ခေါင်းမော့ကြည့်ခြငွစြိတတ်ောင် ပေါကလြာသည်။ ပေါငတ်ံသှယသ်ှယလြေးများက ဖြေးဥနသည်ေ။ ရှူးဖိနပ် ပန်းရောငဖြွော့ဖြော့၊ အင်ျကြီက angry birds တီရှပအြဖြူလေး၊ ကြောပိုးအိတတ်ဈလုံးနှင့ြ။

ဘုန်းခန့တ်ို့လငမြယားက လှဇောရြှေ့တည့တ်ည့ြ၊ ဆုပိုင်‌ဆှကေ ကြောပိုးအိတခြပြှီး ဘေးနားလာထိုငသ်ည်။ ဘူဖေးကြိုကတ်ာရှေးရန် ထွကသ်ှားကြသည်။ လှဇောကြတော့ ဆုပိုငဆြှကေို လုံးဝအလှတမြပေး။ ဘုန်းခန့တ်ို့နောကမြှ ဆကတ်ောကဆြကတ်ောကန်ှင့ြ လိုကကြာ မုန့မြွားကို ကြည့်လြိုကြ နှုတခြမ်းလေးကို လကည်ိုးလေးနဲ့ ထိကာထိကာ စဉြးစားနသညေမြှာ ခစွစြရာကောင်းလှန်းသောကြောင့ြ ဂွူနီယာလှဇောပြင် ဘောင်းဘီထဲမှ ကြှကြှလာသည်။ ခဏနမှေ စားစရာ ပန်းကနန်ှင့ြ ကောဖြီခွကကြိုကိုငကြာ ပြနလြာသည်။

လှဇောြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ လကထြဲမှ သကြားထုပကြို ဆုပိုငဆြှရှေေ့ ပစ်ခပြှီး ကုန်းကောကလြိုကသ်ည်။ မှန်းခကြန်ှင့န်ှမ်းထွကြ မကိုကဟြုပဲ ပြောရမညလြားမသိ။ ဘာမွှမမှငလြိုကရြ။

‘ဘုန်းခန့ြ.. ဒီနေ့အစီအစဉပြှောပြမယ်..’

‘အင်း…’

ဘုန်းခန့ြ ကောဖြီတဈကြိုကြ သောကလြိုကရြင် အင်း လိုကသ်ည်။

‘မင်းတို့ကို ငါ shopping mall တွေ လိုကပျို့မယ်.. ဝယတ်ော့မဝယသ်ေးနဲ့ဦး.. လိုချင်တ်ာ ကြည့်ထြားပေါ့…။ မပြနခြငတ်ဈရကြ ထပပျို့ပေးမယလြေ…။ ညဖကကြိုတော့ ငါမင်းတို့ကို ဒငန်ာပါတီ လုပပြေးမယ် ဘယလြိုလဲ…’

‘ကောင်းတယ် ကောင်းတယ် ကိုလှဇောျ…’

‘ဘာကောင်းရမှာလဲ ’

နှယန်ီက ဖြတပြှောသည်။

‘သူများကို ဒုကျခလိုကပြေးနတယ်ေ မလုပပြါနဲ့.. အားနာစရာကြီး..။ နှယန်ီတို့ကတောင် ကြှေးရမှာကို..’

‘နှယရြာ… အားနာမနနေဲ့… ကိုတနေ့ ပြနကြွှေးကြမယလြေ…။ ကိုဇောတ်ို့ဆိုတာ ညီအဈကိုအရင်းတွလေို နကြတော.. ကြှေးပါစေ…။ နောကည်မှ အဈကိုတို့”

‘ဟုတပြကြာ ဘုန်းခန့ရြာ.. မင်းမိန်းမကိုလည်း ပြောပါဦးဟ… အားမနာစရာတွေ အားနာနတယ်ေ… ဟားဟား..’

‘ကဲပါ.. စားစရာရှိတာစား… သှားတာလာတာ နောကကြနွလေိမ့မြယ်….’

လှဇောြ ရှေ့မှဦးဆောငကြ ထွကလြိုကသ်ည်။ နီးစပရြာ ရထားဘူတာရုံသို့ သှားလိုကသ်ည်။ လကမြှတမြွားဖြတပြေးပြီး အကုနလြုံးကို တဈယောကတ်ဈစောငစြီ ဝလေိုကသ်ည်။ လမ်းစဉအြား ခေါင်းထဲတွင် စဉြးစားပြီးသားမို့ အလှယတ်ကူပင် ဦးဆောငခြေါလြိုကသ်ည်။ တနကေုနသ်ှားသော ခရီးတဈလွှောကြ ဘုန်းခန့န်ှင့န်ှယန်ီက တဈတွဲဖြစ်သဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှမှော အလိုလို လှဇောန်ှင့တ်ဈတွဲ ဖြစ်သှားသည်။

လှဇောကြလည်း အခွင့အြရေးရတုန်း ဆုပိုငဆြှလကေကြို စိတမြခသွလိုဖြင့ြ အမြဲတမ်းကိုငသ်ည်။ ပုခုံးဖကသ်ည်။ တခါတလေ ရင်းနှီးဟနဖြှင့ြ ပေါငကြိုကိုငသ်ည်။ ဘုန်းခန့တ်ို့နှစ်ယောကကြတော့ သတိထားမိပုံမပေါြ။ လငမြယားအသဈမို့ မှှနကြောင်းတုန်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ဘာဘဲပြောပြော တနကေုန် စကားပြောရင်းဖြင့ြ ရင်းရင်းနှီးနှီး ဖြစ်သှားကြသည်။ အခွင့အြရေးရတိုင်း လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ ဘောင်းဘီအတွင်းသို့ ချောင်းကြည့်ရြန် ကြိုးစားခဲ့သောလြည်း တခါမှမအောငမြှင်။ ကံတရားက တနေ့ကုန် ဖေးမမှုမရှိ။ ညနေ ပြနခြါနီးမှ အခွင့အြရေးရသည်။ အခွင့အြရေးရတော့လည်း တနင့တ်ပိုးပင်။

ဖြစ်ပုံမှာ – ညစာစားဖို့မပြနခြင် ဘာတာဖိနပဆြိုင် ဝငဖြစ်သည်။ ဘုန်းခန့တ်ို့လငမြယားမှာ တွတထြိုးရင်းဖြင့ြ ဖိနပရြှေးသည်။ ဘုန်းခန့ကြ ရှူးဖိနပကြောင်းကောင်းတဈရံ ဝယခြငွသ်ညဟြုဆိုသည်။ နှယန်ီက သူ့အတွကြ ဖိနပဝြယပြေးရန် ဘုန်းခန့ကြို ပူဆာနသည်ေ။ ဆုပိုငဆြှကတေော့ ဖိနပတ်ှေ လိုကကြှည့န်သည်ေ။ လိုချင်ပြုံတော့ပေါသ်ည်။ ထိုကြောင့ြ လှဇောမြှ

‘ဆုပိုင်.. သမီးကြိုကတ်ာရှေးလေ..။ ပြနခြါနီးကြရင် ဦးဇောြ ဝယပြေးမယ်.. လကဆြောငပြေါ့…’

‘ဦးဇောြ တကယပြှောတာလား….’

‘အင်းပေါ့…’

ဆုပိုငဆြှေ ဖိနပတ်န်းရှေးတော့သည်။ ခဏနတေော့ ရှူးဖိနပတ်ဈရံ လကထြဲပါလာသည်။

‘ဆုပိုငကြ အဲဒါလိုချင်လြို့လား…’

‘ဟုတ် ’

‘အဲဒါဆို အရငဝြတကြှည့လြေ… မကြိုကရြငလြည်း နောကတ်ဈမွိုးရှေးပေါ့…’

ဆုပိုငဆြှေ နီးစပရြာ ဆိုဖာခုံပေါြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ခါးကုန်းပြီး ရှူးဖိနပကြှိုးကို ဖြနသေည်ေ။ ဒီအခွိနကြ ဂွင်။ လှဇောြ လကလြှတမြခံ။

‘ဖယဖြယ်.. ဦးဇောြ ဖြပေေးမယ်…’

တခါတည်း ဆုပိုငဆြှရှေေ့တွင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကရြင်း ဖိနပကြှိုးကို တန်းကိုငလြိုကသ်ည်။ ဒီတခါတော့ တွကကြိန်းမှနသ်ည်။ မိမိမကြန်ှာနှင့ြ တန်းတန်းမှာ ဆုပိုငဆြှပေေါငခြှံ။ ဘောင်းဘီပြပြမို့ဘယလြိုမှ အကာအကြယ် မပေးနိုငတ်ော့။ အောကခြံဘောင်းဘီလေးမှာ ပန်းရောငဖြွော့ဖြော့လေး။ အများကြီးတော့ မမှငရြသေး။ ပေါငရြင်းနားမှ သာရကြေိုးလေးတွတေော့ မှငရြသည်။ ဖိနပခြွှတရြင်း ခွထေောကမြှှောကသ်ောအခါတွငမြှာတော့ တငပြါးအောကပျိုင်းလေးပါ မှငလြိုကရြသည်။ အောကခြံဘောင်းဘီလေးမှာ အနည်းငယ် အပေါတ်ကန်သဖြေင့ြ တငပြါးသား ဖြေးဖြေးလေးများက လကကြနဲ လကကြနဲပင်။

ဆုပိုငဆြှေ ဖိနပ် ၂ စုံလောကြ လဲသဖြင့ြ အားပါးတရ ရှုစားလိုကရြသည်။ သို့သောြ ရှုမဝဖြစ်နသည်ေ။ မတတန်ိုင်။ ဘုန်းခန့တ်ို့ အခုမှ ဗိုကဆြာပြီဆိုသဖြင့ြ ဖိနပမြွားကို ထားခဲ့လိုကရြသည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် နောကထြပတ်ဈကြိမ် ထပကြှုံနိုငသ်ေးသညဟြုပဲဖြသေိမ့လြိုကသ်ည်။

ဒငန်ာပါတီအတွကြ သိပစြီမံစရာမလို။ ဟိုတယဘြေး ကပရြပရြှိ ဆိုငတ်ဈဆိုငသ်ို့သာ ခေါသ်ှားလိုကသ်ည်။ထိုဆိုငတ်ှင် အစားအသောကကြောင်းကြောင်း လှဇောြ သိပြီးသား။ လှဇောမြှပင် ဦးဆောင်၍ စားစရာများ မှာလိုကသ်ည်။ အဓိကမှာ အမှည်း။ လှဇောြ ဘုန်းခန့ကြို အရကတ်ိုကမြည်။ နှယန်ီနှင့ြ ဆုပိုငဆြှကေို ကော့တေးတိုကမြည် စီစဉထြားပြီး ဖြစ်သည်။

ပထမဦးစွာ ဘီယာ ၂ ခွကလြာတော့ နှယန်ီတို့မှ ဝိုငန်ှင့ြ ခွီးယားလိုကသ်ည်။ နောကတ်ော့ မိန်းကလေး နှစ်ယောကအြတွကြ ကော့တေး မှာပေးလိုကသ်ည်။

‘ကိုဇောတ်ို့ ကလေးကိုပါ ကော့တေးတိုကမြလို့လား…. မူးနပေါဦးမယ်…’

‘အောြ.. မူးတော့လည်း အိပပြေါ့… တခါတလလေေးကို…’

‘ဟုတပ် ဦးဇောရြယ်… ဒီလိုခွိုခွိုမှှေးမှှေးလေးက မမူးပါဘူး…နော့ ’

ဆုပိုငဆြှကပေါ အစောက သောကထြားသော ဝိုငအြရှိနန်ှင့ြ ဝငပြှောသည်။

ဒီလိုနှင့ြ ဘုန်းခန့ြ မူမမှနခြငွတ်ော့။ နှယန်ီနှင့ြ ဆုပိုငဆြှေ ခေါင်းစိုကသ်ှားသည်။ ဝိုငန်ှင့ကြော့တေး နှစ်ပငလြိမသ်ှားပုံရသည်။ လှဇောြ မူးချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ဆုပိုငဆြှရှေေ့က ဟင်းခွိုပန်းကနလြုံးကို တိုကခြလွိုကသ်ည်။ ကြကတ်ိ။ ဆုပိုငဆြှပေေါကြို တောတ်ောလြေး စိုသှားသည်။ စားပြဲအား ကိုယန်ှင့ဖြိထားသဖြင့ြ အင်ျကြီတွပေါ စိုကုနသ်ည်။ နောကဆြုံး ဆုံးဖြတခြကြမြှာ အားလုံးမူးကုနပြှီ ပြနအြိမကြှမည်၊ မနကဖြှနန်ေ့လညမြှ ထွကလြညမြညဟြု ဆုံးဖြတခြကြခြသွည်။ စာပြဲထိုးကိုခေါပြှီး ငှရှင်ေးပေးလိုကသ်ည်။

ဘုန်းခန့ကြ နှယန်ီကိုတွဲ၊ လှဇောကြ ဆုပိုငဆြှကေိုတွဲပြီး ဟိုတယပြှနလြာလိုကကြှသည်။ ဟိုတယမြှ ဝိတတ်ာလေးက တံခါးလိုကဖြှင့ပြေးသဖြင့ြ အသီးသီး အခန်းတွင်းသို့ ရောကသ်ှားကြသည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို ကုတငပြေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ မိမိလည်း အနည်းငယမြူးနသဖြေင့ြ ရချိုးခန်းထဲသှားကာ မကြန်ှာသဈလိုကသ်ည်။ ရအေေးကြောင့ြ နည်းနည်းတော့ လန်းသှားသည်။ ပြီးမှ ဆုပိုငဆြှအေိပန်သေော ကုတငဆြီ လှမ်းလာလိုကသ်ည်။ လှဇောြ၏ဂွင် အောငမြှငသ်ညဟြု ဆိုရမည်။ ဆုပိုငဆြှတဈေယောကြ လုံးဝကို မှောကန်ခွပြေေီ။ အီးအဲနှင့ြ ခေါင်းမထောငန်ိုငတ်ော့။

‘သမီး ဆုပိုင်.. ထဦး… ရချိုး အဝတအြစားလဲဦး.. ဟင်းနံ့တွေ နံနပြေီး..’

ဆုပိုငဆြှမှေ အသံလေးလေးဖြင့ြ

‘အင်း…. ဟုတကြယွြ.. ဟင်းနံ့အရမ်းနံတယ်…’

‘ဟင်းနံ့နံတယဆြို.. ထ.. ဆုပိုင်.. အဝတလြဲ.. ရချိုး…’

‘အာ… မယဲနိုငတ်ော့ဘူး အူးဂွောြ… တမီး ခေါင်းထောငလြို့မရဘူး….’

မရတော့။ ဆုပိုငဆြှေ မူးနပြေီ။

‘သမီးဖာသာမလဲရင် ဦးလဲပေးမယန်ောြ…’

‘အာ.. ဦးဂွောကြလည်း.. မရုတပြါနဲ့.. ခကြရြှရာကြီး…’

‘အောြ.. မရှကပြါနဲ့.. ကိုယ့ြဦးလေးပဲကို.. ’

လှဇောြ ရှေ့တိုးပြီး ဆုပိုငဆြှတေီရှပလြေးကို ကိုငလြိုကသ်ည်။

‘ဦးဂွောြ… မရုတန်ဲ့ရေ. ခကြရြှရာကြီး..’

လှဇောြ ဘာမှပြနမြပြောပါ။ တီရှပကြို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြ ဟိုရမ်းဒီရမ်းမို့ တောတ်ောခြွှတယ်ူလိုကရြသည်။ အခုမှ အောကခြံဘရာပန်းရောငလြေးကို တွေ့ရသည်။ ရငသ်ားများ အရမ်းမဖြင့ဖြှိုးသေးသညမြို့ ဘရာအောကမြှ ဖြူဖြေးသော အသားဆိုငလြေးများကို အနည်းငယသ်ာ မှငရြသေးသည်။

‘ကဲ… ဘောင်းဘီခွှတမြယန်ောြ.. ငါ့တူမလေး.. မရှကန်ဲ့.. ဦးလေးကိုနောြ..’

‘မ.. ရှှတ်… နဲ့…’

ဆုပိုငဆြှေ အသံမထွကန်ိုငတ်ော့။ အရမ်းမူးနရှောပြီ။ လှဇောြ ဂငွြးဘောင်းဘီ ကြယသ်ီးလေးကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဘောင်းဘီဇဈကို အောကသ်ို့ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ အောကမြှ အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး ပေါလြာသည်။ ပြီးမှ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ခါးမှကိုငကြာ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

‘အ.. ကုနပြါဘီ.. အခကြတ်ှတေော့ ကုနပြါဘီ’

ဆုပိုငဆြှေ ညည်းသံလေး ထွကလြာသေးသည်။ အခုတော့ ဆုပိုငဆြှမှော ဘရာနှင့ြ အောကခြံဘောင်းဘီတို့သာ ကနွတ်ော့သည်။ ဘရာကော ဘောင်းဘီကော ပန်းရောငဖြွော့ဖြော့ ဆငတ်ူလေးတွေ။ အောကခြံဘောင်းဘီမှာ အစောပိုင်းက ဂငွြးဘောင်းဘီကို ဖိဆှဲခသွဖြင့ြ တငပြါးတွင် အောကသ်ို့နည်းနည်းရောကန်ရော တငပြါးအပေါပျိုင်းလေး တစွန်းတစ ပေါန်သည်ေ။

‘ကဲ ထထ.. ဆုပိုင် လိမျမာတယ်.. ရချိုးခန်းထဲ သှားကြရအောငန်ောြ…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို ဆှဲထူကာ ရချိုးခန်းထဲ ပြေ့ခွီသှားလိုကသ်ည်။ ရချိုးခန်း ရစေိမကြနထြဲတွင် ဆုပိုငဆြှကေို ခထွားလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ရပန်ေးအား ရပေူရအေေး စပရြသည်။ ရနှေေးစိတကြှိုကရြမှ ဆုပိုငဆြှကေိုယပြေါသ်ို့ ဖြန်းပေးလိုကသ်ည်။ အနည်းငယဖြနွြးပြီးမှ ဘရာလေးကို ခွိတဖြှုတကြာ ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဘရာလေး ပြုတသ်ှားခွိနတ်ှငတ်ော့ ယမနန်ေ့ညက တွေ့ခဲ့ရသော ရငသ်ားမို့မို့လေးများ ပြနပြေါလြာတော့သည်။

‘အူးဂွောြ မကောင်းဘူးတွာ… ခကြရြှာကြီး…’

ဆုပိုငဆြှကတေော့ ခေါင်းငိုကစြိုကြ အာလေးရှာလေးနှင့ြ ထပခြါထပခြါ ပြောနသည်ေ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဘောင်းဘီလေးကို ကိုငကြာ နည်းနည်းခွှတလြိုကသ်ည်။

‘အူးဂွောရြယ်.. အဲသာလေးတော့ ခမွြးတာပေးပါ… တမီးခကြရြို့ပါနောြ.. နောြ..…’

ဘောငဘြီးလေးမှာ အောကသ်ို့ နည်းနည်းလွှောသှားသဖြင့ြ ဆီးစပလြေး ပေါလြာသည်။ အမှှေးမရှိပဲ ပြောငရြှင်း၍ ခုံးခုံးလေး ဖြစ်နသည်ေ။ လှဇောြ ဒီအခွိနရြောကမြှ လွှော့ပေးလို့ မဖြစ်တော့။ ဆုပိုငဆြှေ၏ အောကခြံဘောင်းဘီလေးကို လုံးဝဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ခွထေောကမြှ ဆှဲခွှတကြ နဘေးတွင် ပုံထားလိုကသ်ည်။

ယခုမှ လှဇောြ အလှနတ်ောင့တ် မှငခြငွလြှသော မိမိတူမလေး၏ ပိပိလေးကို မှငရြတော့သည်။ ခုနက ဆီးစပအြထိ အမှှေးမမှငရြသဖြင့ြ မပေါကသ်ေးဟု ထငမြိသောလြည်း အမှနမြှာ ပိပိအထကန်ားတွငကြပ်၍ စုစုပါးပါးဖြင့ြ အမှှေးနုရေးရေးလေး ပေါကန်ခွပြေေီ။ အမှှေးနုလေးများမှာ ရစေိုပြီး ဆီးခုံတွင် ကပန်သည်ေ။ ပိပိလေးမှာ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး၊ အလယမြှ အဆံလေး တဝကတ်ပကြြ ပြူထွကန်သည်ေ။

ဆုပိုငဆြှကတေော့ ဦးဇောြ မကောင်းဘူးဆိုတာခညွြးပဲ အာလေးလွှာလေးကြီး ရှတန်သည်ေ။ လှဇောြ အရမ်းကြီး ရှုနလေို့ မဖြစ်သဖြင့ြ ဆပပြှာတိုကပြှီး လကစြသပရြန် ကြိုးစားရတော့သည်။ ဆပပြှာလေးကိုယူ။ လကထြဲတွငပြှတပြှီးမှ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဗိုကကြလေးကို ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အထကကြို အသာအယာတကကြာ ရငသ်ားလေးများအား ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ လကကြလေးဖြင့ြ အသာခွလေိုကသ်ည်။ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးအား ပြတခြွပေေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ပေါငလြေးများကို ပြတတ်ိုကလြိုကသ်ည်။ ပေါငကြလေးများကို ရှရှလေး ပြတတ်ိုကပြေးလိုကရြင်း ပိပိလေးဆီ ကူးလာခဲ့သည်။ ပိပိလေးအား လကကြလေးဖြင့ြ အုပကြိုငပြှီး ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကသ်ည်။

‘အူးဂွောြ.. ဘာတွလေုပန်တောလဲကြာ… အ.. အ…’

ဆုပိုငဆြှေ ငှီးရုံသာငှီးနိုငသ်ည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးအား အသာအယာ ဆကပြှတန်လေိုကသ်ည်။ အလယမြှ အဆံလေးအား လကကြလေးဖြင့ြ အသာအယာ တို့ပေးလိုကသ်ေးသည်။ လှဇောြ အတွင်းထဲအထိတော့ မထိုးရဲသေး။ မိမိတူမ ဆိုသည့အြသိက ရာဂစိတကြို ပိုနှိုးဆှသလို မလုပသ်င့ဟြုလည်း အတင်းထိန်းနသည်ေ။ စိတကြှိုကအြားရအောငလြုပပြှီးမှ ရပန်ေးဖြင့ြ ဆပပြှာဆေးပေးလိုကသ်ည်။ ရပန်ေးအား ရနှေေးထကြ ရအေေး ပိုစပပြေးလိုကသ်ည်။

ရအေေးကြောင့ထြငသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ အမူးနည်းနည်း ပြလောသည်။ ကိုယပြေါတ်ှင် ဘာမွှမရှိပဲ တုံးလုံးဖြစ်နမှန်ေး သိလာသည်။ လူကတော့ မဟနန်ိုငသ်ေး။ လှဇောြ ပြနတ်ှဲပြီး ကုတငပြေါခြေါလြာကာ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ တွဲထားစဉြ ဆုပိုငဆြှနေောကပျိုင်းကိုလည်း စူးစမ်းလိုကသ်ေးသည်။

ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးလေးများမှာ လုံးလုံးကစွကြစွြ ကားကားလေး ဖြစ်သည်။ ဖငန်ှဈလုံးမှာ တဈလုံးစီ သီးခွားလေးပေါကြ အလယကြ အမှှောင်းလေးမှာ ရှင်းနသည်ေ။ ဖြေးဥနသေော ဖငန်ှဈလုံးကို မနနေိုငတ်ော့သဖြင့ြ မထိတထိ ကိုငလြိုကသ်ေးသည်။ ပြီးမှ ကုတငပြေါြ ထိုငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော ခေါင်းငိုကစြိုကကြှီးဖြင့ြ ထိုငရြင်း

‘ဦးဇောြ မကောင်းဘူးကြာ… မီးကို တုံးလုံးခွှတတ်ယ်.. ဘာတွလေုပမြှန်းမသိဘူး… ရှကလြိုကတ်ာ…’

လှဇောြ ဘာမှဆကမြပြောပဲ တဘတန်ဲ့ သုတပြေးလိုကသ်ည်။ အသိစိတဝြငန်သဖြေင့ြ မဟုတမြဟတ် ဆကမြလုပတ်ော့ပဲ လူရိုးလူကောင်းလေး မိမိတူမလေးကို ပြုစုနသလေို လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဆုပိုငဆြှေ၏ ညဝတဘြောင်းဘီနှင့ြ အင်ျကြီကို ဝတပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ဘာမှမပြောတော့။ အမူးလည်း တောတ်ောပြှသှေားပုံရသည်။ လှဇောမြှ အိမခြိုင်းလိုကသ်ောအခါ အိပယ်ာပေါြ သာအယာ လှဲသှားတော့သည်။

လှဇောလြည်း အခုမှပင် အသကရြှူဖြစ်တော့သည်။ အစောပိုင်းတုန်းက အသကပြင် ရှူမိသညဟြုမထင်။ ခစွစြရာတူမလေးမို့ မဟုတတ်ရုတ် လုပခြငွသ်ညကြလည်း တပိုင်းသနသေည်ေ။ တူမမို့လည်းကြောကသ်ည်။ သူများတွသော သိသှားလို့ကတော့ မိမိကိုယကြို သတသ်စရော တဈလမ်းပဲရှိသည်။ အောကမြှ ဂွူနီယာလှဇောကြလည်း အတင်းကို ရုန်းကြှနသည်ေ။ လူလည်း အရကန်ံ့ ခွှေးနံ့များ ရောနသဖြေင့ြ ရချိုးခန်းထဲဝင် ရချိုးလိုကသ်ည်။

ရချိုးရင်း အစောပိုင်းက ခွှတပြုံထားသော ဆုပိုငဆြှေ၏ အောကခြံဘောင်းဘီတွေ့တော့ ဘယလြိုမှမနနေိုငတ်ော့။ ဘောင်းဘီလေးကို ကိုငတ်ာ ဂွူနီယာလှဇောအြား စည်းစိမပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးက အထွတထြိပဆြီ ဆှဲခေါသ်ှားသည်။ ပန်းရောငဘြောင်းဘီလေးအပေါတ်ှင် တဖြားဖြားဖြင့ြ ပကြေံကုနတ်ော့သည်။ ဘောင်းဘီလေးကို အောကတ်ှငပြဈခထွားခဲ့ပြီး တဘတပြတကြာ အပြငထြှကခြဲ့သည်။ စိတကြွနပေမြှုလည်း ရရှိသှားပြီမို့ အဝတအြစားဝတကြာ အိပခြလွိုကတ်ော့သည်။

……………………………………………………

တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .တူ . တူ. တူ . တူ. .

ဖုန်းသံမှညန်ေ၍ လှဇောြ ဖုန်းထကိုငလြိုကသ်ည်။ ဘုန်းခန့ြ တဖကခြန်းမှ လှမ်းဆကခြှင်းပင်။

‘ကိုဇောရြေ နိုးပြီလား… ’

‘အင်း…’

‘အိပခြငွလြည်း ပြနအြိပပြါ…။ ကြှနတ်ောတ်ို့တော့ ဗိုကဆြာလို့ ဆကအြိပလြို့မရတော့ဘူး…။ အဲ့ဒါ မနကစြာကို အခန်းထဲပဲ ပို့ခိုင်းတော့မယ် ’

‘အင်း.. ငါတို့လည်း အခန်းထဲမှာပဲ စားကြမယလြေ…။ ဆုပိုငလြေးကတော့ အိပတ်ုန်း..။ ညက တောတ်ောမြူးသှားပုံရတယ်…’

‘ဟုတ် ကိုဇောြ..။ ကြှနတ်ောြ အဈကိုတို့အတွကပြါ ပို့ပေးဖို့ ပြောလိုကမြယ်…’

‘အင်း… အခုမှ ၈ ခွဲဆိုတော့ ပြနအြိပခြငွအြိပကြှလေ…။ နေ့လညစြာစားတော့မှ တခါတည်းထွကမြယ်..။ ဒီနေ့ကတော့ မှဘုရား သှားရုံပဲဆိုတော့ အခွိနရြပါတယ်…’

‘ဟုတ် အဈကိုရေ… ဒါပဲနောျ..’

‘အင်း အင်း…’

လှဇောြ ဖုန်းပြနခြလွိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကတေော့ လှဇောကြို ကြောပေး၍ ကြေးကြေးလေး အိပန်သည်ေ။ လှဇောြ အိမသ်ာထဲဝင် အပေါ့သှားလိုကသ်ည်။ သှားတိုကြ မကြန်ှာသဈလိုကသ်ည်။ မကြန်ှာကို တဘတန်ှင့ြ သုတန်တေုန်း အခန်းတံခါး လာခေါကသ်ည်။ မနကစြာလာပို့ခွင်း ဖြစ်သည်။ ဝိတတ်ာကို စားပြဲပေါြ တငခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကေိုနှိုး၍ မနကစြာစားခိုင်းကာ ပြီးမှ ပြနအြိပခြိုင်းမညဟြု စဉြးစားလိုကသ်ည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှပေုခုံးကို အသာအယာလှုပပြှီး နှိုးလိုကသ်ည်။

‘ဆုပိုင်… တူမလေး… ထထ.. မနကစြာစားကြရအောင်.. ပြီးမှပြနအြိပ်….’

‘အင်း.. ’

ဆုပိုငဆြှေ မကြလြုံးမဖြင့ပြဲ ငှီးနသေေးသည်။

‘ထထ.. ဦးဇောြ ကောဖြီဖြောထြားပေးမယ်…’

‘ထဘူး… ဦးဇောျ လာမနှိုးနဲ…’

‘ထပါကြယ် . မနကဗြိုကဆြာနလေိမ့မြယ်.. ပြီးရင် ပြနအြိပရြမှာပဲကို…’

‘တောပြှီ.. ဦးဇောကြို စကားမပြောဘူး…’

ကောငမြလေး နှုတခြမ်းလေးစူပြီး ခေါင်းအုံးဖြင့ြ မကြန်ှာကို ကြယလြိုကသ်ည်။ လှဇောကြ ခေါင်းအုံးကို အသာအယာဆှဲရင်း

‘ဘာလို့ စိတဆြိုးတာလဲ.. ဦးဇောြ ဘာများလုပမြိလို့လဲ’

ဆုပိုငဆြှေ ခေါင်းအုံးကို အတင်းဆှဲထားရင်း…

‘မနေ့ညက ဦးဇောြ ဆုပိုငကြို ဘာလုပတ်ာလဲ…’

‘ဘာလုပလြို့လဲ.. ဦးဇောြ ဘာလုပမြိလို့လဲ ’

‘ဦးဇောြ လုပတ်ာလေ…’

‘ရောြ… ဘာလုပမြိလို့လဲဆိုနေ…’

‘ကိုယလြုပတ်ာ ကိုယသ်ိမှာပေါ့….’

‘ဘာမှမလုပပြါဘူး… ’

‘ဦးဇောြ မညာနဲ့… ဆုပိုငသ်ိတယ်…’

‘ကဲ . ဆုပိုငသ်ိတယဆြိုလည်း ပြောလေ…’

‘အာ….. ဦးဇောန်ောြ.. ဆုပိုင် ငိုမှာနောြ…’

‘ပြောလေ.. ဆုပိုင်… ဦးဇောြ ဘာလုပလြို့လဲ….’

‘အာ.. ရှကပြါတယဆြိုနမှေ…’

‘ပြောပါဆို…. မပြောရင် ကလိထိုးမှာနောျ…’

‘မပြောပါဘူး.. ဦးဇောသ်ိတာပဲကို…’

‘ကဲကြာ.. မပြောချင်ရြင်…’

လှဇောြ ပြောပြောဆိုဆို ဆုပိုငဆြှကေို ကလိထိုးလိုကသ်ည်။

‘အာ… ခစ်ခစ်.. ယားတယ် ဦးဇောရြေ.. ’

‘ကဲ . ပြော… ညက ဦးဇောဘြာလုပတ်ုန်း…’

‘မပြောဘူး…’

‘ကဲ… မပြောခင်ျဦး…’

ကလိထပထြိုးလိုကသ်ည်။

‘အားအား.. တောပြှီ.. ပြောမယ် ပြောမယ်… ခစ်ခစ်.. ဟီးဟီး…’

‘ကဲပြော…’

ဆုပိုငဆြှခေေါင်းအုံးကို မကြန်ှာကြယလြကြန်ှင့ြ…

‘ညက ဦးဇောြ ဆုပိုင် အဝတအြစားတွကေို ဘာလို့ခွှတတ်ာလဲ ’

‘အောြ.. မခွှတလြို့မှမရတာ.. ဆုပိုငကြ ဟင်းရညတ်ှေ ပထေားတာကို…။ ဘာလဲ အဲ့ဒါကို ဆုပိုငကြ စိတဆြိုးတယပြေါ့..’

‘ဆုပိုင် ဦးဇောကြို စိတမြဆိုးပါဘူး… ဒါပမေဲ့…..’

‘ဒါပမေဲ့.. ဘာဖြစ်လဲ..’

‘ရှကတ်ယ်.’

‘အောြ… မရှကပြါနဲ့… ဦးလေးနဲ့တူမပဲကို’

လှဇောြ ပြောပြောဆိုဆို ခေါင်းအုံးကို အတင်းဆှဲဖယလြိုကသ်ည်။ ခေါင်းအုံးလှတသ်ှားတော့ ဆုပိုငဆြှေ မကြန်ှာကို လကန်ှင့ြ အုပထြားသည်။

‘အာ.. ရှကတ်ယ်.. ပြီးတော့ ဦးဇောြ ဆုပိုငကြို ဘာတွမှန်ေးမသိဘူး.. လုပသ်ေးတယ်…’

‘မရှကပြါနဲ့ ဆုပိုငရြယ်… ဦးလေးနဲ့တူမပဲဟာ ရှကစြရာ မလိုပါဘူး…’

ဆုပိုငဆြှအေား အတင်းပြေ့ပြီး ဆှဲထူလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ မကြန်ှာအား တဖကသ်ို့လှည့ထြားဆဲ။ ဆုပိုငဆြှေ၏ မကြန်ှာဖြေးဖြေးလေးက ရဲတွတန်သည်ေ။

‘မနေ့ညကကိဈစ ဦးဇောြ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောရဘူးနောြ..။ ပြောရင် ဆုပိုငရြှကလြှန်းလို့ သလေိမ့မြယ်..’

‘အင်းပါ စိတခြွ မပြောဘူး…’

‘ကတိနောျ .’

‘အင်း ကတိ…’

ဆုပိုငဆြှေ လကသ်န်းလေး ထောငပြေးသည်။ လှဇောြ ဒီလောကတ်ော့ နပသ်ည်။ မိမိလကသ်န်းလေးနှင့ြ ပြနခြွိတပြေးလိုကသ်ည်။

‘ကဲကဲ… မကြန်ှာသှားသဈ..။ ပြီးရင် မနကစြာစားကြမယ်…။ ဦးဇောြ ကောဖြီဖြောထြားနှင့မြယ်….’

‘အင်း အင်း…’

ဆုပိုငဆြှေ ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားမှ လှဇောြ မနကစြာတငထြားသော စားပြဲဆီ ဝငထြိုငလြိုကသ်ည်။ မနကစြာပြငဆြငန်ရင်ေးမှ ဆုပိုငဆြှကေို လှမ်းခိုးကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ မှနခြပဝြါးဝါးကြားမှ ဆုပိုငဆြှေ ညဝတဘြောင်းဘီခွှတခြပြှီး အိမသ်ာကမုတပြေါြ ထိုငတ်ာကို လှမ်းကြည့်လြိုကသ်ေးသည်။ မှနမြှုံဝါးဝါးကြားမှ ဖငဖြှူဖြူလေးက ကြည့်လြို့ပငမြဝ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအတွေကြ ကောဖြီဖြောပြှီး စောင့န်လေိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ တဘတ် ပုခုံးပေါတ်ငပြှီး လာထိုငသ်ည်။

‘ကဲလာ… ဆုပိုငအြကြိုကြ ကောဖြီကို နို့များများနဲ့ ဖြောထြားတယ်…’

‘အလဲ့… ဦးဇောကြ ဆုပိုငအြကြိုကတ်ောင် သိနပေါ့လား…’

‘သိတာပေါ့.. ဦးဇောကြ ဆုပိုငရြောကတ်ဲ့နေ့ကတည်းက ဂရုစိုကကြှည့န်တောကို… ’

‘ဟားဟား.. အပိုတွေ…’

လှဇောြ ပြနမြပြောတော့ပဲ ဆုပိုငဆြှကေို စိုကကြှည့ရြင်း ကောဖြီလေး တဈကြိုကြ သောကလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော ယခုမှ မကြန်ှာသဈထားသဖြင့ြ ဘာမှမလိမ်းရသေး။ ပါးပြငလြေးက ကြညစြိမ်းနသည်ေ။ သှေးကြောလေးများပါ မှငန်ရသေည်။ မကြခြုံးကောင်းသည်။ မကြလြုံးဝိုင်းဝိုင်း နှာတံစင်းစင်း နှုတခြမ်းလေးက ဖူးနသည်ေ။ နုပျိုလှသော မကြန်ှာလေးတွင် အပြဈကင်းစငမြှုက ထင်းကနဲ ပေါလြှငန်သည်ေ။

‘ငါ့တူမလေးက တောတ်ောလြေး ခစွစြရာကောင်းတာပဲနောြ…’

‘အာ.. ဦးဇောြ.. မစားပဲနဲ့ လူကို ဘာလို့ကြည့်န်တောလဲ…’

‘အောြ.. ငါ့တူမလေးက တကယကြို ခစွစြရာကောင်းလို့ပါကြာ… နှုတခြမ်းလေးတွမွေား ရဲပြီး ဖူးဖူးလေးဖြစ်နတော….’

‘ဦးဇောရြေ… ဆုပိုငရြှကလြာပြီနောြ.. လူကို စေ့စေ့လာကြည့်န်တယ်ေ…’

ဆုပိုငဆြှေ ရှကန်သေောလြည်း မိမိအလှကို ခွီးကြူးနသဖြေင့ြ မိန်းကလေးပီပီ သဘောကနွသည်ေ။

‘ဦးဇောကြ ဆုပိုငကြို စေ့စေ့ကြည့်တ်ာ အခုမှမဟုတတ်ာ…. မနေ့ညကတည်းက…’

‘ဟား…. တောပြှီ.. အဲဒါကို ထပမြပြောနဲ့တော့…’

‘ဪ.. ပြောပြတာပါ.. ဦးဇောြ ဘယလြောကစြေ့စေ့ကြည့်သ်လဲဆိုတာကို ပြောပြတာပါ။ စေ့စေ့ကြည့်သ်လား မမေးနဲ့။ မှဲ့နကန်ကလြေးတဈလုံး ဘယန်ားမှာရှိလဲတောင် သချောသိတယ်….’

ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေး ဘယဖြကကြပရြပတ်ှငရြှိသော မှဲ့ကလေးကို ရညည်ှှန်းပြောလိုကသ်ည်။

‘အား…… သပြေီ သပြေီ”

‘အင်း.. တွေ့တာပေါ့…’

‘ဦးဇောြ အဲ့ဒါပါတွေ့တယ် ဟုတလြား….။ အာ…. ဦးဇောရြေ… ဆုပိုငရြှကလြို့ သတေော့မယ်…။ ဦးဇောြ.. အဲ့ဒါ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နောြ…’

‘‌ဪကြယ်.. မပြောပါဘူးဆိုနေ..။ ကိုယ့တ်ူမလေး အရှကကြှဲမဲ့ကိဈစ ဘယပြှောပါ့မလဲ….’

‘ဦးခန့ကြိုလည်း မပြောရဘူးနောြ…’

‘မပြောဘူး…’

‘ဖဖတေေို့ကိုလည်း မပြောရဘူ။ ဖဖတေေို့သာ သိသှားလို့ကတော့ ညဖကမြူးတာပါသိမှာ..။ အဲဒါဆို နောကကြှရင် ဘယမြှပေးထွကမြှာ မဟုတတ်ော့ဘူး….’

‘အင်းပါ… ဦးဇောတ်ို့ နှစ်ယောကတ်ည်းကလှဲလို့ ဘယသ်ူမှမသိစရဘေူး…’

‘ကတိပေးနောျ…’

‘ကတိပေးပါတယဆြိုနေ…’

‘ကဲ ကဲ စားပြီးရင် ဟိုနားဒီနား သှားချင်သ်ေးလား.. ဦးဇောလြိုကပျို့မယ်…။ ဒါမှမဟုတ် ပြနအြိပခြငွလြည်း အိပ်…’

‘မအိပတ်ော့ဘူး… အပြငထြှကခြငွတ်ယ်…’

‘အင်း.. အဲဒါဆိုလည်း ဦးဇောတ်ို့ ဟိုနားဒီနား သှားကြမယလြေ..။ နေ့လညစြာစားခါနီး ပြနလြာမယ်…။ ဘုန်းခန့တ်ို့ကိုခေါပြှီး အပြငထြှကစြားမယ်…။ ပြီးရင် ဦးဇောြ မှဘုရားလိုကပျို့မယ်…’

‘ဟုတ်…’

‘ကဲ… မှနမြှနစြား… ဦးဇောြ.. ဘုန်းခန့တ်ို့ကို ဖုန်းပြနဆြကလြိုကြဦးမယ်..’

လှဇောြ ဘုန်းခန့တ်ို့ဆီ ဖုန်းပြနခြေါလြိုကသ်ည်။ အပြငခြဏသှားမည် ပြောလိုကသ်ည်။ လှဇောြ ဖုန်းပြောပြီးခွိနတ်ှင် ဆုပိုငဆြှေ စားသောကပြှီးသှားခွပြေီ။

‘ဦးခန့တ်ို့က မလိုကတ်ော့ဘူးတဲ့…။ ဦဇောန်ဲ့ ဆုပိုငပြဲပေါ့…။ ဒါဆိုရင် ရသှေားခွိုး…’

‘အမ်… ဆုပိုငမြခွိုးသေးဘူး.. ဦးဇောအြရငခြွိုး….’

‘ဆုပိုငခြွိုးလေ.. ဆုပိုငကြ အလှပြငရြဦးမှာ..။ ဦးဇောတ်ို့က မှနတ်ယလြေ…’

‘ဟင့အြင်း.. ရဘူးကြာ.. ဦးဇောအြရငခြွိုး…’

‘ကဲပါ မမလေးရယ်.. အရငခြွိုးဆိုလည်း ခွိုးပါ့မယ်…။ အဲဒါဆိုလည်း အခန်းပြငထြှကပြေးဦး’

‘အောငမြာ.. မထွကပြေးပါဘူး.. ကိုယ့ဖြာသာကိုယခြွိုးပေါ့…’

‘အာ.. ဦးဇောရြချိုးတာ ဆုပိုင် ချောင်းကြည့်န်ရင်ေ ဘယလြိုလုပမြလဲ…’

‘ဟှန့ြ.. သူ့တုန်းကကြတော့ ဆုပိုငကြို အကုနကြှည့ပြှီး.. အခု သူ့အလှည့ကြှမှ သိတတန်လေိုကတ်ာ.. ထွကပြေးဘူး…’

‘အာ… မတူဘူးလေ.. လူကြီးနဲ့ ကလေး…’

‘မသိဘူး မသိဘူး.. မထွကပြေးဘူး… လုံးဝကို မထွကပြေးဘူး.. ဒါပဲ….’

ပြောပြောဆိုဆိုဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ ကုတငပြေါတ်ှင် ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

‘ကဲ… ပြောမရရငလြည်းနတေော့… ဦးဇောကြို ခိုးတော့မကြည့်န်ဲ့နောြ..’

‘အောငမြာ.. ကြည့်စြရာလား.. မကြည့်ဘြူး…’

လှဇောြ ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြာလိုကသ်ည်။ အင်ျကြီခွှတလြိုကရြင်း ဆုပိုငဆြှကေို တခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော တီဗှီခယွန်ယမြွားအား ရီမုတဖြှင့ြ ကလိသလိုဖြင့ြ လှဇောဖြကြ ခိုးခိုးကြည့်န်သည်ေ။ လှဇောြ ဘောင်းဘီပါခွှတကြာ ရပန်ေးဖြင့ခြွိုးလိုကသ်ည်။ မှနမြှာ ခပဝြါးဝါးသာရှိသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ ရိုးတိုးရိတတ်ိ မှငရြမှငမြှာ ယုံမှားစရာမရှိ။ ဆုပိုငဆြှေ ရီမုတန်ှိပန်သလေိုဖြင့ြ ခိုးကြည့်န်ဆေဲ။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှဖကေလြှည့ပြှီး ခွိုးလိုကသ်ည်။ သချောမမှငရြတောင် အမှေးများကြားမှ မည်းမည်းဖြံ့ဖြံ့ရှိသော ဂွူနီယာလှဇောြ၏ အလုံးအထညကြတော့ သချောမှငရြမည် ဖြစ်သည်။ ဆုပိုငဆြှကေား ရီမုတကြိုငလြကြြ ကြကကြှည့ကြှကကြှည့် လုပန်သည်ေ။ လှဇောြ စချင်လြာသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှကြေားအောင် လှမ်းအောလြိုကသ်ည်။

‘ဆုပိုင်.. ရီမုတန်ှိပန်တောလည်း မပြီးတော့ပါလား… ဟားဟား..’

ထိုအခါမှ ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြင့ြ ရီမုတကြို လှှတခြသွည်။

‘ဟားဟား.. ငါ့တူမလေးရယ်.. ကြည့်ခြငွလြည်း သချောသာလာကြည့်ြ.. ခိုးကြည့်မြနနေဲ့…’

‘အောငမြာ.. လူကိုများ…’

ဆုပိုငဆြှေ ခါးထောကပြှီး လှဇောကြို ဘုကြည့်ပြှနကြှည့သ်ည်။ ဘုကြည့်ကြှည့ရြင်းဖြင့ပြင် မကြန်ှာကို မလှှဲတော့။ လှဇောြ ဆကမြပြောတော့။ ဆုပိုငဆြှေ ကြည့်န်မှန်ေးသိတော့ ဂွူနီယာလှဇောြ ထကြှလာသည်။ ဒီအတိုင်းပင် လှှတထြားလိုကသ်ည်။ ခဏနမှေ ဆုပိုငဆြှေ မကြန်ှာပြနလြှည့သ်ှားသည်။ ဒါတောင် မကြာမကြာ ခိုးကြည့်န်သေေးသည်။

လှဇောြ ရချိုးပြီးမှ တဘတကြို ခါးတွငပြတရြင်း ထွကလြာလိုကသ်ည်။ ဂွူနီယာလှဇောြ၏ ရုန်းကြှမှုကြောင့ြ ရှေ့တွင် ဖုဖုဖောင်းဖောင်းတော့ ဖြစ်နသည်ေ။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောကြိုကြည့်ရြင်း…

‘ဦးဇောကြ ဗလတောင့တ်ယန်ောြ…’

‘အင်း.. ဦးဇောကြ ရကေူးတယလြကြော…’

‘ဟုတလြား.. ကြှကသ်ားကြီးတွဆေို အသည်းယားစရာကြီး…’

‘ကဲကဲ… နှာဘူးမလေး.. သူများကို အဲ့လောကကြှည့မြနနေဲ့တော့… ရသှေားခွိုးတော့…’

‘ဟာ.. ဦးဇောျ… လူကိုများ.. နှာဘူးမလေးတဲ့… ’

ဆုပိုငဆြှပေါးစပမြှ ပြစိပြစိပြောရင်း ရချိုးခန်းဖကြ ထွကသ်ှားသည်။ လှဇောကြတော့ တဟားဟား အောရြယရြင်း ရသေုတန်လေိုကသ်ည်။ ဒီတဈခါ လှဇောအြလှည့ြ။ အဝတပြငမြဝတသ်ေးဘဲ ဆုပိုငဆြှကေို လှမ်းကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ညက လှဇောဝြတပြေးထားသညမြှာ ညဝတအြင်ျကြီနှင့ြ ဘောင်းဘီသာဖြစ်သည်။ ဆုပိုငဆြှေ ခွှတစြရာ များများစားစားမရှိ။ အင်ျကြီခွှတလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ရငသ်ားလေးများကို ရိုးတိုးရိတတ်ိတ် လှမ်းမှငန်ရသေည်။ ညဝတဘြောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ လှဇောအြား ကြောပေးထားသဖြင့ြ ဖငလြုံးဖြေးဖြေးလေးများကိုသာ မှငန်ရသေည်။

ဘောင်းဘီနှင့အြင်ျကြီကို တန်းတွငလြှမ်းတငလြိုကရြာ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဘေးတစောင်းကောကကြှောင်းကို လှမ်းမှငလြိုကပြှနသ်ည်။ ပြီးမှ ရပန်ေးဖြင့ပြှီး ရချိုးတော့သည်။ မှနမြှာ အလယတ်ှငသ်ာ ကြကြ၍မှုနအြောင် လုပထြားသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွတေံလေးများကို ပေါငရြင်းနီးပါး ကြညကြှညလြငလြငကြို မှငန်ရသေည်။ ဆုပိုငဆြှမှော ရပန်ေးအောကတ်ှင် လှည့ပြတခြွိုးနသည်ေ။ ဆုပိုငဆြှေ ဆပပြှာတိုကရြင်း လှဇောကြို လှမ်းနောကသ်ည်။

‘ဦးဇောြ နှာဘူး… ကြည့်န်တောများ မကြလြုံးတောင် ကြှတကြတွော့မယ်..’

‘ဪ… ဆုပိုငကြ လှတာကိုး…’

လှဇောြ စကားတဈလုံး လှမ်းထည့လြိုကသ်ည်။

‘တောပြါ…’

ဆုပိုငဆြှေ ဆကမြပြောတော့ပဲ ဆပပြှာတိုကန်သည်ေ။ ပိပိလေးပါ ဆပပြှာဖြင့် တိုကလြိုကသ်ေးသည်။ ပြီးမှခွထေောကကြို တိုကရြန် ငုတတ်ုပထြိုငခြလွိုကသ်ည်။ မှနအြကြည့်ဘြေးတွင် ဆောင့ကြှောင့လြေး။ ဆုပိုငဆြှေ၏မကြန်ှာက မှနအြနောကန်ှင့တ်န်းတန်း။ ပုခုံးလောကမြှစ၍ အောကအြထိက မှနအြကြညတ်ှင် ပြတပြှတသ်ားသားကို မှငန်ရသေည်။ လှဇောန်ှင့ြ ဘေးတိုကအြနအထေား ဖြစ်သည်။ ပေါငတ်ံစင်းစင်း၊ ဖငလြုံးဖြေးဖြေး၊ ကြောကုန်းဖြေးဖြေးဖြင့ြ တခါတခါ ရငသ်ားလေးတွပေါ မှငရြသေးသည်။ နို့သီးခေါင်းရဲရဲလေးများက အထင်းသား။ခွထေောကကြို ခွေးတွန်းနသဖြေင့ြ လကန်ှင့ဖြိတွန်းလိုကတ်ိုင်း တငပြါးလေးများက ကြှကြှသှားသည်။ ပြီးမှ သတိဝငလြာက

‘အဲတော့.. ကုနပြါပြီ ကုနပြါပြီ.. မှနအြကြညဆြိုတာ မေ့သှားတာ…’

ဆုပိုငဆြှေ ကမန်းကတန်း ပြနထြသည်။

‘ဟားဟား… အပျိုကြီး မဆုပိုငဆြှရေေ…။ အကုနကြို မှငရြတာဗွ… ဟားဟား..’

လှဇောြ တဟားဟားရယရြင်း လှမ်းစသည်။ ဂွူနီယာလှဇောမြှာတော့ ပေါကကြှဲထွကမြတတ် တင်းမာနသည်ေ။

‘ဦးဇောျ… နှာဘူး…’

ရပန်ေးအောကတ်ှင် ဆပပြှာများ ဆေးခသွည်။ သိပမြကြာလိုကြ။ ရပန်ေးကို ပိတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ကိုယပြေါမြှ ရမွေားကို ခါခနွသည်ေ။ တငပြါးလေးများ တုနတ်ုနသ်ှားသညကြို ခပဝြါးဝါး လှမ်းမှငန်ရသေည်။ လကဖြှင့ြ တဈကိုယလြုံး သပခြသွည်။ ပြီးမှ တဘတယ်ူရန် လကလြှမ်းလိုကရြင်း

‘အဲတော့.. တဘတလြည်း မရှိပါလား…’

လှဇောဆြီ လှမ်းအောသ်ည်။

‘ဦးဇောြ တဘတလြည်း မရှိပါလား…’

‘ဟုတလြား… ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ…’

လှဇောြ အကြောငလြှမ်းရိုကသ်ည်။

‘မသိဘူး…’

ဆုပိုငဆြှေ လှည့ပြတရြှာနသည်ေ။ ပြီးမှ

‘အောျ.. သိပြီ.. ဦးဇောျ ခုနက ယူသှားတာမလား…’

‘ဟား.. ယူပါဘူးဗြာ…’

‘ဟုတပြါတယ်… ဦးဇောယ်ူသှားတာ…။ ခုနက ဦးဇောြ ခါးမှာပတထြားတာ တဈခု၊ ပုခုံးပေါတ်ငထြားတာ တဈခု…။ အခုဒီမှာ မကြန်ှာသုတတ်ဲ့ အသေးလေး ၂ ခုပဲ ကနွတ်ော့တယ်….’

‘ဟဲဟဲ… ဟဲဟဲ ’

လှဇောြ မကြန်ှာစပဖြှီးဖြီးဖြင့် အရူးကြကန်င်းနလေိုကသ်ည်။

‘ဦးဇောြ.. ပြနလြာပေးကြာ….’

‘အာ.. ခုနက ဦးဇောြ သုတထြားပြီးသားကြီး ဖြစ်သှားပြီ.. မကောင်းတော့ဘူး.. မယူနဲ့တော့နောြ..’

‘ဟား… မယူလို့ မရဘူးလေး.. အခု ဆုပိုငပြတစြရာ ဘာတဘတမြှ မရှိတော့ဘူး…’

‘မရှိတော့လည်း ဒီအတိုင်းပဲ တုံးလုံးလေး ထွကလြာပေါ့…’

‘ဟာ.. ထွကစြရာလား… ဦးဇောြ.. မညဈပတန်ဲ့ကြာ… ပေးပါ…’

‘မပေးပါဘူး… ဒီအတိုင်းပဲထွကခြဲ့…။ ဦးဇောြ အကုနမြှငပြှီးသားကို.. မှဲ့လေးတောင် သိနမှတေော့…’

‘အား.. ဦးဇောရြေ တောတ်ော့…’

ဆုပိုငဆြှေ ဆကတ်ောင်းလို့လည်း ရမညမြဟုတမြှန်း သိသဖြင့ြ မိမိဖာသာ အကြံထုတလြွှကရြှိသည်။ တဘတအြသေးကို ခါးတွငပြတရြန် ကြိုးစားနသည်ေ။ တဘတမြှာ အတောသ်ေးသဖြင့ြ ခါးတွင် လုံးဝမမှဲ။ပြနပြှပြကေနွေသည်ေ။ လှဇောမြှာ ဆုပိုငဆြှေ တဘတပြတန်သညေကြို မှနဝြါးဝါးကြားမှ အပီအပြင် စူးစိုကကြှည့န်သည်ေ။ တဆကတ်ည်း မိမိတွငရြှိသော တဘတကြို စောငအြောကထြဲထိုးပြီး ဖြကလြိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှေ တဘတကြိုခညွရြင်းဖြင့ြ ရသှားသည်။ ရငဘြတကြတော့ နောကတ်ဈထညဖြှင့ြ လုံးဝစည်းမရသဖြင့ြ တဘတလြေးဖြင့ြ ရငသ်ားလေးတွကေို ကြယပြှီး ထွကလြာသည်။ နှုတမြှလည်း ဦးဇောန်ှာဘူးဆိုတာကို ဂါထာတဈခုလို ပြစိပြစိရရှတေရြင်း ထွကလြာသည်။

ရချိုးခန်းပေါကဝြ ရောကသ်ညန်ှင့ြ လှဇောဆြီသို့ မကြစြောင်းဒိုင်းခနဲ လှမ်းထိုးသည်။ လှဇောကြတော့ ရယကြွဲကြဲ။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောဆြီ လှမ်းလာသည်။ အောကကြတဘတမြှာ အရမ်းသေးသဖြင့ြ ပေါငတ်ခွမ်းက အလိုလိုပေါန်သည်ေ။ အနံလည်းတိုသဖြင့ြ ဖငအြောကမြှာလည်း မလုံ။ ခွလှမြေးနည်းနည်းဟလွှငပြင် ပိပိလေးက လှဈခနဲ ပေါပြေါလြာသည်။ လှဇောရြှေ့ မတတ်ပရြပရြင်း

‘ဦးဇောြ.. တဘတပြေးကြာ….’

‘ဦးဇောမြှာ မရှိဘူးလေ.. ဒီတဘတတ်ဈခုတည်းကိုး…’

လှဇောကြ ဆုပိုငဆြှကေို ခွအဆေုံးခေါင်းအဆုံး ကြည့်ရြင် ရယကြွဲကြဲလုပန်သည်ေ။

‘မဟုတဘြူး.. ဆုပိုငသ်ိတယ်… ဦးဇောဆြီမှာ ရှိတယ်… ဦးဇောြ ညဈပတထြားတာ…’

‘ရောြ.. မမလေးရယ်.. မဟုတရြပါဘူးဆိုနေ…’

‘မဟုတဘြူးဆိုလဲ… အခု ဦးဇောဝြတထြားတာ ဆုပိုငကြိုပေး…’

‘အင်.. ညည်းကိုပေးရင် ကြုပကြ တုံးလုံးဖြစ်သှားမှာပေါ့.. ‘

‘သိဘူးကြာ.. ပေး.. အခုခွှတပြေး…’

‘ဟား….’

‘မပေးဘူးလား.. မပေးရင် ဆုပိုငခြွှတယ်ူမှာနောြ…’

‘အာ.. ဒီကောငမြလေးတွေ ခကန်ပေါပြီ….’

‘ဆုပိုင် တဈကနေ သုံးအထိရမယ်ေ… မပေးရင် တကယခြွှတယ်ူတော့မှာနောြ..’

‘နေ.. နပေါဦး…’

‘တဈ………….’

‘ဟား………….. တယခြကတ်ာပဲ…’

‘နှစ်……………….’

‘တကယခြွှတမြလို့

‘သုံး……..’

ဆုပိုငဆြှေ အောရြင်းတန်းလန်းဖြင့ြ လှဇောခြါးတွင် ပတထြားသော တဘတကြို ဆှဲလုတော့သည်။ လှဇောကြ လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ တဘတကြို ထိန်းထားသည်။ ဆုပိုငဆြှမှော လကတ်ဖကကြ ရငသ်ားပေါတ်ှငရြှိသော တဘတကြို ပြုတမြကအွောငကြိုငရြင်း ဆှဲရသညမြို့ အားမပါ။ ထို့ပြင် တဘတမြှာလည်း လှဇောခြါးတွင် မှဲမှံစွာ ပတထြားသဖြင့ြ မကြှတ်။ အားနဲ့ဆှဲဆောင့သ်ည်။ လုံးဝမကြှတ်။ အားမရတော့ ရငသ်ားတွငကြာထားသော တဘတကြိုလှှတပြှီး လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲဆောင့တ်ော့သည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ရငသ်ားလေးနှစ်မှှာမှာ လှဇောရြှေ့တွင် အကာအကြယမြဲ့စွာဖြင့ြ လှုပရြှားနသည်ေ။ သို့သောြ အရှယအြစားမကြီးသဖြင့ြ သိပမြလှုပ်။ အားနှင့ြ ဆောင့ဆြောင့လြှုပမြှ တုနခြနဲ ဖြစ်ဖြစ်သှားသည်။ လှဇောကြလည်း တဘတမြကြှတစြရင်ေ လကန်ှဈဖကဖြှင့ထြိန်းထားသည်။

‘ဟဲ့.. ဟဲ့.. အို… ကောငမြလေး… ဘယန်ှယ်… တအားဆှဲနရတောလဲ…’

‘ပေးကြာ.. ပေးကြာ…’

ဆုပိုငဆြှေ အားပိုရအောင် ခွထေောကအြား စုရပထြားရာမှ အသာကားလိုကသ်ည်။ ကားလိုကကြာမှ ခါးတွင် မရမကခညွထြားသော တဘတလြေးပါ ကြှတကြပြှီး ခွရင်ေးတွင် ပုံကသွှားသည်။

‘အို…. ဟဲ့… ဟဲ့… မမလေးရေ… ဖငတ်ုံးလုံး ဖြစ်နပြေီနောြ…’

လှဇောြ ရယရြင်း လှမ်းစသည်။ ဆုပိုငဆြှေ ပြနဝြတမြနတေော့။ လိုရင်းမှာ လှဇောြ၏ ခါးတွငပြတထြားသော တဘတကြိုရရေး ဖြစ်နသည်ေ။ လှဇောကြတော့…. လကန်ှဈဖကကြ မိမိခါးမှ တဘတမြပြုတစြရနေကြိုငပြှီး ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးကို ကြည့်န်မေိသည်။ ညကသာ ရဖြငေ့ကြပန်သဖြေင့ြ အမှှေးစိမ်းဖန့ဖြန့လြေးကို မှငရြသောလြည်း ယခုမူ အမှှေးပငပြေါကပြါလစဟေု ထငရြသည်။ ပေါငကြလေးကားထားသညကြို အပေါစြီးမှ မှငရြခွင်းဖြစ်သဖြင့ြ ပိပိအောကပျိုင်းကိုတော့ မမှငရြ။ အကြဲကြောင်းလေးသာ မှငရြခွင်းဖြစ်သည်။

လှဇောြ မနနေိုငသ်ဖြင့ြ လကတ်ဈဖကလြှှတပြှီး စသလိုလိုဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှတငေပြါးလေးကို အသာအယာ လှမ်းရိုကသ်ည်။ နူးနူးညံ့ဖြင့ြ အိကနဲ အထိအတွေ့ကို ရလိုကသ်ည်။ ထိုအထိအတွေ့နှင့ြ တပျိုငန်ကတ်ည်း မိမိအောကပျိုင်းမှာလည်း အေးကနဲ ခံစားလိုကရြသည်။ ဆုပိုငဆြှဆေီမှ ဟငကြနဲ အာမဋေိတသ်ံ ထွကလြာသည်။ လကတ်ဈဖကတ်ည်းဖြင့ြ အထိန်း၊ ဆုပိုငဆြှကလေည်း အားဖြင့အြဆှဲ၊ တဘတ် ကြှတသ်ှားခွင်းပင်။ ဂွူနီယာလှဇောမြှာကား အတားအဆီးမရှိ အပေါသ်ို့ထောငတ်တကြာ တဆတဆြတ် တုနလြွှကရြှိသည်။

ဆုပိုငဆြှမှော ဂွူနီယာလှဇောကြို မှငပြှီး ကြကသ်သသှေေားကား လကတ်ှငကြိုငတ်ားသော တဘကကြို လှှတလြိုကသ်ည်။ လှဇောကြ အလငွအြမှန် ပြနဖြုံးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ဆကမြလုတော့ပဲ ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ ခွာကနဲ လှည့သ်ှားသည်။ တိုးတိုး တိုးတိုးဖြင့လြည်း ‘ဦးဇောြ နှာဘူးကြီး’ ဟု တတွတတ်ှတ် ရှတန်သည်ေ။ အသံတွတေော့ တုနန်မှန်ေး လှဇောြ သတိထားမိလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူ့ဖာသာသူ ဖငအြပြောငသ်ားနှင့ပြင် သတ်ေတာဖြင့ကြာ အဝတတ်ှေ ရှေးထုတန်သည်ေ။

လှဇောမြှာလည်း အသင့ပြှငထြားသော ဘောင်းဘီနှင့ြ အင်ျကြီကို ကောကစြှပလြိုကသ်ည်။ လှဇောြ ဝတလြို့ပြီးလောကမြှ ဆုပိုငဆြှေ အဝတရြှေးလို့ ပြီးသည်။ လှဇောကြို မကြစြောင်းတဈခကြြ လှမ်းထိုးရင်း အောကခြံဘောင်းဘီကို စွပလြိုကသ်ည်။ အောကခြံဘောင်းဘီလေးမှာ ပန်းရောငလြေး။ ကာတွန်းရုပကြလေးများဖြင့ြ။ ပြီးမှ ဘရာစီယာပန်းရောငကြို ဝတသ်ည်။ ဘောင်းဘီတို အဝါ။ တီရှပ် အနီလေး၊ ဖားရုပကြလေးနှင့ြ။

လှဇောြ အဆငသ်င့ပြှငပြှီး ဆုပိုငဆြှကေို စောင့န်လေိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ မကြန်ှာကို အနည်းငယပြှငဆြငပြှီးသညန်ှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား အခန်းပြင် ထွကလြာခဲ့သည်။ အခန်းပြငရြောကသ်ညအြထိ ရငခြုန်ုသံမငှိမသ်ေး။ ဆုပိုငဆြှလည်ေး ရငခြုနန်ပေုံရသည်။ ဘာစကားမှမပြောပဲ ခေါင်းငုံ့နသည်ေ။ တည်းခိုသော ၈ လှှာမှ အောကဆြင်းရန် ဓာတလြှကေားထဲ ဝငလြိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကတ်ည်း။ ဓာတလြှကေားတွင်းရှိ လေးဖကလြေးတန် မှနမြွားမှ နှစ်ယောကစြလုံး အချင်ြးချင်ြး မှငန်ရသေည်။ လှဇောမြှ လသေံလေးဖြင့ြ

‘ဆုပိုင်… ရှကန်တောလား……’

‘…..’

‘ဒါမှမဟုတ်… ဦးဇောကြို စိတဆြိုးနတောလား…’

‘မဆိုးပါဘူး….’

ဆုပိုငဆြှေ မပြင့တ်ပြင့ဖြှင့ြ အသံထွကလြာသည်။

‘ဒါပမေဲ့.. ဦးဇောြ ဆုပိုငကြို အထငမြသေးပါနဲ့နောြ…’

‘ဘာကိဈစသေးရမှာလဲ ဆုပိုငရြယ်…’

‘ဆုပိုင်… ဒီလိုမွိုးတခါမှ မဖြစ်ဖူးပါဘူး…။ ဦးဇောကြို ဆုပိုငစြိတထြဲမှာ အရမ်းရင်းနှီးသလို ခံစားရလို့ပါ…။ ဆုပိုင် သူများတွနေဲ့လည်း အဲလိုမွိုး မနဖေူးပါဘူး….’

‘အင်းပါ.. ဦးဇောြ ဆုပိုငကြို ယုံပါတယ်…’

‘ဦးဇောြ.. ဒီကိဈစကို ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါနဲ့နောြ.. ။ ဆုပိုင် တောင်းပနပြါတယ်…’

‘စိတခြပြါ.. ဆုပိုငရြယ်..။ ဦးဇောြ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောဘူး…။ ဒါတွဟော ဦးဇောန်ဲ့ဆုပိုင် နှစ်ယောကတ်ည်းသိတဲ့ကိဈစ ဖြစ်စရမေယ်… နောြ…’

လှဇောြ ပြောရင်းဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှပေုခုံးလေးကို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ အလိုကသ်င့လြေး မှီခလွိုကကြာ လှဇောအြား ပြနဖြကလြာသည်။ ဓာတလြှကေား တံခါးပြင့သ်ှားသညမြို့ နှစ်ဦးသား ပြနခြှာလိုကသ်ည်။ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် လှဇောရြငတ်ှင် ကြညန်ူးနသည်ေ။ ရငခြုနန်ှုန်းကလည်း မကသွေး။ အရငကြထကြ ပိုရင်းနှီးသှားကြကြောင်းကိုတော့ နှစ်ဦးသား နားလညလြိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှမှော လှဇောလြကကြို ကစွကြစွပြါအောငဆြုပရြင်း ပြောရြှှငမြှူးထူးလကြရြှိသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား အနီးနားရှိ shopping mall တဈခုသို့ ခေါသ်ှားသည်။ ရခေဲမုန့ကြွှေးသည်။ ကလဈလေး ဝယပြေးသည်။ ဆုပိုငဆြှေ လိုချင်သ်ညဆြိုသော သူ့တဈကိုယစြာနီးပါးရှိ တတဒြီဘဲမှှေးပြအရုပကြှီး ဝယပြေးလိုကပြှီး ပြနလြာခဲ့သည်။

နေ့လညစြာစားခါနီး ဘုန်းခန့တ်ို့ ဖုန်းလှမ်းဆကသ်ဖြင့ြ ဟိုတယပြှနလြာခဲ့သည်။ ဆုပိုငဆြှေ အရုပကြှီး အခန်းတွင်း ပြနထြားသည်။ နေ့လညစြာ အပြငထြှကစြားကြသည်။ ပြီးမှ မှဘုရားသို့ လှဇောြ လိုကပျို့လိုကသ်ည်။ ခရီးလမ်းတဈလွှောကလြုံး ဆုပိုငဆြှေ လှဇောလြကကြို မလှှတတ်မ်း ဆုပထြားသည်။

………………………………………………………….

လညပြတန်စဉေအြတွင်းပင် ဘနကြောကတ်ှင် နထေိုငန်သေော ဘုန်းခန့သ်ူငယခြငွြးတဈယောကဆြီက ဖုန်းလာသည်။ ဘုန်းခန့တ်ို့ကို ညစာဖိတကြွှေးမညဟြု။ ဆုပိုငဆြှကေ မလိုကလြို။ လှဇောမြှလည်း မိမိသူငယခြငွြးမဟုတ် သိလည်းမသိသဖြင့ြ မလိုကလြို။ နောကဆြုံး ဆုံးဖြတခြကြအြရ ဘုန်းခန့တ်ို့က ညစာသှားစားမည်။ လှဇောန်ှင့ြ ဆုပိုငဆြှကေ ဟောတ်ယတ်ှင် ညစာစားမည်။ ညဖကြ အနီးအနား လညဖြစ်ချင်ြ လညဖြစ်မညဟြု ဆုံးဖြတလြိုကကြှသည်။

ဟောတ်ယရြောကရြောကခြငွြးပင် ဘုန်းခန့သ်ူငယခြငွြးက ဘုန်းခန့တ်ို့လငမြယားကို ခေါသ်ှားသည်။ လှဇောကြ ဆုပိုငဆြှနှငေ့ြ တိုငပြငကြာ ညစာကို အခန်းတွငသ်ာ စားသောကရြန် ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ ထို့ကြောင့ြ ကောငတ်ာသို့သှားကာ စားသောကမြည့ြ စာရင်းကိုမှာ၍ အပေါတ်ကခြဲ့ကြတော့သည်။ အခန်းတွင်းရောကသ်ညန်ှင့ြ ဆုပိုငဆြှကေ ကုတငပြေါသ်ို့သှားကာ ခွပစ်ေလကပြဈ လှဲခလွိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှမှော ကုတငပြေါတ်ှင် ကန့လြန့ြ။ ခွထေောကန်ှဈချောင်းမှာ ကြမ်းပေါတ်ှငထြောကရြကြ ပကလြကလြှနထြားခွင်း ဖြစ်သည်။ ခွထေောကအြား လှဇောဖြကလြှည့ကြာ ကားထားသလို ဖြစ်နသည်ေ။ မနကကြတည်းက ဝတထြားသော ဘောင်းဘီမှာ တိုတိုပြပြဖြစ်သဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ အောကခြံဘောင်းဘီ ပန်းရောငကြလေးမှာ အထင်းသားပေါန်သည်ေ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှဘေေးတွင် ကပထြိုငလြိုကသ်ည်။

‘ငါ့တူမလေးလည်း တောတ်ောမြောသှားပြီနဲ့တူတယ်…’

‘မောတာပေါ့ ဦးဇောရြယ် .’

လှဇောြ လကတ်ဈဖကကြို ဆုပိုငဆြှေ ဒူးခေါင်းလေးပေါြ အုပကြိုငလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ဘာမှမပြောသဖြင့ြ အသာအယာပင် ပြတန်လေိုကသ်ည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှမကြေန်ှာကို စေ့စေ့ကြည့်ရြင်း…

‘ငါ့တူမလေးက ပိုပိုချောလာတယ်… ရောကတ်ဲ့နေ့ကနဲ့တောင် မတူတော့ဘူး..’

‘ဟား… ဦးဇောြ.. လုပပြှနပြှီ.. လူကိုကြည့်ပြှီး ပြောနပြနေပြှီ….’

လှဇောြ ပြောပြောဆိုဆိုပင် ခေါင်းကိုငုံ့ကာ ဆုပိုငဆြှပေါးလေးကို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကသ်ည်။

‘ဟော့တော့.. ဦးဇောြ ဘာလုပတ်ာလဲ…’

ဆုပိုငဆြှေ လကဝြါးလေးဖြင့ြ ပါးကို ယောငရြမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။

‘ငါ့တူမက အရမ်းလှတော့… ဦးဇောြ.. မနနေိုငလြို့ပါကြာ.. စိတမြဆိုးပါနဲ့… ’

‘ဟား.. ဟား.. အပိုတွေ… ခစ်ခစ်ခစ်..

‘ဘာရယတ်ာလဲ.. ဦးဇောကြို လှောငတ်ာလား…’

‘ခစ်ခစ်ခစ်..’

ဆုပိုငဆြှမှော ပြနမြဖြပေဲ ဆကရြယန်သဖြေင့ြ လှဇောြ အူယားလာသည်။

‘ကဲကြာ.. ကဲကြာ.. ရယခြငွြဦး…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပါးနှစ်ဖကအြား ဘယပြှနည်ာပြန် နမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကေ ရယန်ဆေဲ။ လှဇောြ နှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ ပါးလေးကို ထိကပထြားလိုကတ်ော့ ရယသ်ံတွေ တိတသ်ှားသည်။ ရယသ်ံပြောကသ်ည့န်ောကတ်ှင် အသကရြှူသံပြင်းပြင်းလေးက နားနားကပကြှားနရသေည်။ သကပြှင်းမှုတသ်ံလေးက လှဇောပြါးနားမှ ကပထြှကသ်ှားသည်။

လှဇောြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ မိမိနှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏နှုတခြမ်းလေးကို ရှရှလေး ထိလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ဘာမှမပြော။ မကြလြုံးအစုံကို မှိတထြားသည်။ လှဇောြ နှုတခြမ်းချင်ြး ဖိကပလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ပါးစပကြို အသာဟကာ ဆုပိုငဆြှေ၏ အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို ငုံလိုကသ်ည်။ ထိုမှတဆင့ြ အပေါန်ှုတခြမ်းလေး။ ပြီးမှ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို ငုံစုပလြိုကသ်ည်။ လှဇောြ၏ လကတ်ဈဖကကြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပေါငတ်ံလေးပေါတ်ှင် စုံခညွဆြနခြညွြ ရှရှလေး ပြေးနသည်ေ။ ချောမှတလြှသော ပေါငတ်ံမှာ ကြကသ်ီးဖုကလေးများ ထနသဖြေင့ြ ကြမ်းကြမ်းလေး ဖြစ်နသည်ေ။

လကကြလေးဖြင့ြ ပေါငတ်ှင်းသားလေးများကို ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ အသာအယာပြတရြင်း တဖြည်းဖြည်း အပေါတ်ကလြာခဲ့သည်။ ဘောင်းဘီအနားသပလြေးသို့ လကရြောကလြာသည်။ အသာအယာ ပြတရြင်းနှင့ပြင် ဘောင်းဘီ ခွထေောကပြေါကမြှ အထကသ်ို့ ဆကတ်ကလြိုကသ်ည်။ များများမတကလြိုကရြ။ အောကခြံဘောင်းဘီ သားရကြေိုးလေးကို စမ်းမိသည်။ သားရကြေိုးလေးတလွှောာကြ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ အသာအယာ ပြတစြမ်းနလေိုကသ်ည်။ ပြီးမှ လကကြလေးကို ပိပိလေးပေါသ်ို့ အောကခြံဘောင်းဘီပေါမြှနေ၍ အသာအယာ တို့ထိလိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှေ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ အသံတော့ ထွကမြလာ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိအထကပျိုင်း ဆီးခုံမို့မို့လေးပေါသ်ို့ လကခြွောင်းကလေးဖြင့ြ အသာအယာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကမြှ ပိပိအကြဲကြောင်းလေးအတိုင်း လကည်ိုးလေးဖြင့ြ အထကအြောကြ စုနဆြနပြေးလိုကသ်ည်။ ပါးလှှာလှသော အောကခြံဘောင်းဘီလေးမှတဆင့ြ ပူနှေးသော အထိအတွေ့ကို ရနသည်ေ။ တခါတရံ အဆံဖုဖုလေးကို စမ်းမိသည်။ ဘောင်းဘီလေးမှာလည်း အနည်းငယ် စိုစွတန်ရောမှ ရှှဲလာသည်။ လှဇောြ၏ လွှာသညလြည်း ဆုပိုငဆြှပေါးစပထြဲသို့ ရောကရြှိမှှနှေောကန်ပြေီ ဖြစ်သည်။ ဆုပိုငဆြှထေံမှ ငှီးသံသဲ့သဲ့နှင့ြ အသကရြှူသံပြင်းပြင်းသာ ထွကပြေါလြာနိုငသ်ည်။ အနည်းငယကြှာမှ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောရြငဘြတကြို တွန်းထုတသ်ည်။

‘အား.. အင့ြ.. ဦးဇောြ… ဆုပိုင် အသကရြှူလို့မဝတော့ဘူး.. မှန်းနပြေီ….’

ထိုအခါမှ လှဇောြ နှုတခြမ်းကို ခွာလိုကသ်ည်။ လကကြိုတော့ ပိပိအပေါမြှ မခွာသေး။ အကြဲကြောင်းလေးအတိုင်း လကည်ိုးလေးကို ကစားလွှကရြှိသေးသည်။

‘ဦးဇောရြယ်.. ရပပြါတော့.. ဆုပိုင် မနတတေတ်ော့ဘူး… နောြ..’

လှဇောလြကကြို ဆုပိုငဆြှေ တွန်းထုတန်သည်ေ။ အားတော့မပါ။

‘ဦးဇောြ.. တောပြါတော့ဆိုနကြော.. လူလည်း ညဈပတန်ပြေီ.. ရချိုးရဦးမှာမို့လို့

‘ဒါဆိုလည်း တူတူခွိုးမယလြေ…’

‘အာ.. မလုပပြါနဲ့… ဆုပိုငရြှကတ်ယ်..… နောြ….’

‘ဦးဇောကြို မရှကပြါနဲ့ ဆုပိုငရြယ်..။ ဦးဇောလြည်း ဆုပိုငကြို မှငဖြူးသလို ဆုပိုငလြည်း ဦးဇောဟြာကို မှငဖြူးတာပဲကိုနောြ…’

ဆုပိုငဆြှထေံမှ တုန့ပြှနသ်ံ ထွကမြလာသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ လကခြံလိုကပြှီဟု လှဇောြ ယူဆလိုကသ်ည်။

‘ကဲ.. ဆုပိုင် သဘောတူတယဆြိုရင် ဦးဇောြ ဆုပိုငအြဝတတ်ှကေို ခွှတပြေးမယန်ောြ…’

‘ဦးဇောတ်ို့ကတော့ ပြောရဆိုရ တအားခကတ်ာပဲ….’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ တီရှပလြေးကို အောကခြှမှမေကာ ခေါင်းမှဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှေ အလိုကသ်င့ကြလေး လကမြှှောကပြေးလိုကသ်ည်။ အင်ျကြီကြှတသ်ှားသညန်ှင့ြ ပန်းရောငဘြရာစီယာလေး ပေါလြာသည်။ ဗိုကသ်ားကလေးများမှာ အဆီမရှိပဲ ခပြခြပြလြေး ဖြစ်နသည်ေ။

‘ဘောင်းဘီလည်း ခွှတလြိုကမြယန်ောြ….’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဘောင်းဘီကြယသ်ီးကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဘောင်းဘီဇဈလေးကို အသာအယာ အောကသ်ို့ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ အတွင်းခံပန်းရောငလြေးနှင့ြ ဆီးခုံမို့မို့လေး ပေါလြာသည်။

‘ဆုပိုငကြ ပန်းရောင် တောတ်ောကြှိုကတ်ယန်ောြ…’

‘ဟုတ် ဘာလို့လဲ ’

‘ဪ… ဆုပိုင် ရောကတ်ဲ့နကလေည်း အောကခြံက ပန်းရောငလြေ..။ အရကမြူးတဲ့နေ့ကလည်း ပန်းရောငလြေးပဲလေ…’

‘အာ……. ဦးဇောြ.. ဆုပိုငရြောကတ်ဲ့နေ့က ဝတတ်ာကိုလည်း သိတာပဲလား…’

‘သိတာပေါ့… ဆုပိုငကြ ဘောင်းဘီတိုဝတမြှတော့ ဦးဇောကြ ချောင်းချောင်းကြည့်န်တောလေ…’

‘ဟာ.. ရှကစြရာကြီးကြာ.. ဦးဇောြ တောတ်ောဆြိုးတာပဲ…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဘောင်းဘီလေးကို ခွထေောကမြှ အသာအယာဆှဲခွှတကြာ အောကတ်ှင် ပုံထားလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဘရာစီယာလေးကို ဖြုတလြိုကသ်ည်။ ဘရာစီယာ ကြှတသ်ှားသညတ်ှငတ်ော့ ဆုပိုငဆြှေ၏ လုံးဝန်းနုနယလြှသော ရငသ်ားဖြေးဖြေးလေးများ ထင်းခနဲ ပေါလြာတော့သည်။

‘ဆုပိုငန်ို့လေးတွကေ လှတယန်ောြ…။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ နီရဲနတောပဲ….’

‘အာ.. ဦးဇောြ… ခွှတမြှာသာခွှတ်.. လွှောကပြှောမနနေဲ့ ဆုပိုငရြှကတ်ယ်…’

‘အင်း.. အဲဒါဆို ဆုပိုငရြဲ့ အောကခြံဘောင်းဘီကိုပါ ဦးဇောြ ခွှတလြိုကတ်ော့မယန်ောြ…’

‘အင်း…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ အောကခြံဘောင်းဘီလေးကို ခါးသာရကြေိုးမှ ကိုငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အသာအယာပင် အောကကြို ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှလေည်း ခွှတရြလှယကြူစရန်ေ တငပြါးလေး အသာကြှပေးသည်။ ဘောင်းဘီလေးကို ပေါငလြယလြောကြ ဆှဲခပြှီးခွိနတ်ှင် ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးဖြေးဖြေးလေးကို ရငခြုနစြဖြယ် မှငန်ရသေည်။ ပေါငလြေးနှစ်ဖကကြို စိထားသဖြင့ြ ပိပိလေးကိုတော့ မမှငရြသေး။ ဘောင်းဘီကို ခွထေောကအြောကအြထိ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ ပေါငတ်ံလေးများနှင့ြ ခွသလေုံးလေးများကား သှယသ်ှယလြေး။ ပေါငတ်ံလေးများပေါတ်ှင် အကြောစိမ်းကလေးများ ရှကဖြှာနကြသေည်။

လှဇောသ်ည် မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ကိုယတ်ုံးလုံးလေးနှင့ြ လှနသေော ဆုပိုငဆြှကေို တကိုယလြုံး ခေါင်းမှခွဖြေားအထိ အပြနပြှနအြလှနလြှန် ကြည့်န်မေိသည်။

‘အားပါး.. လှလိုကတ်ာကြာ…. အပြဈပြောစရာ တဈကြကမြှမရှိဘူး…’

‘ဦးဇောြ.. အရမ်းစိုကကြှည့မြနနေဲ့ကြာ…’

‘လှလှန်းလို့ပါကြာ….’

ဆုပိုငဆြှပေါးနှစ်ဖကမြှာ ရဲရဲနီနသည်ေ။ မိမိအတွင်းအင်ျဂါများကို ယောကြြားသားတဈယောကအြား အတားအဆီးမရှိ ပြသရသဖြင့ြ ရှကစြိတ်၊ မိမိကိုယကြို အလှနလြှသညဟြု အမှှန်းတငခြံရသဖြင့ြ ပီတိဖြစ်စိတ်၊ ယောကြြားတဈယောကဖြှင့ြ လိငပျိုင်းဆိုငရြာ ထိတွေ့ဆကဆြံမှုများကြောင့ြ ရငခြုနန်သေောစိတစြသညဖြှင့ြ အမွိုးအမည် မတပန်ိုငလြောကအြောင် ခံစားခကြမြွား ပြင်းထနလြှန်းနသည်ေ။

‘ဦးဇောလြည်း ခွှတလြေ…။ ဆုပိုငကြှတော့ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးဖြစ်ပြီး သူကြတော့ ဘာမှလည်း မခွှတဘြူး…’

‘ဆုပိုငလြာခွှတလြေ…’

‘အမ်.. ခွှတရြဲပါဘူး… ကိုယ့ဖြာသာကိုယ် ခွှတပြါလား…’

‘အင်း.. အဲဒါဆိုလည်း ပြီးရော…’

လှဇောြ တီရှပကြို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ကယွပြှန့သ်ော ရငအြုပကြှီးနှင့ြ ကြှကသ်ားအမှှောင်းများမှာ အိမထြောငရြှိ မိန်းမသားများကိုပင် အလှနတ်ရာ ဆှဲဆောငလြရကေား.. အပျိုပေါကမြလေး ဆုပိုငဆြှမှောမူ ပါးစပအြဟောင်းသားဖြင့ြ ကြကသ်သလေကြြေ ရှိတော့သည်။ ထို့နောကြ ခါးပတကြိုဖြုတကြာ ဂငွြးဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။

လှဇောြ၏ အောကခြံဘောင်းဘီအတွင်းမှာ ဖောင်းကြှနခွပြေေီ။ ဆုပိုငဆြှမှောကား နှုတခြမ်းတို့ ချောကန်သဖြေင့ြ လွှာဖြင့သ်ပလြကြရြှိသည်။ မကြလြုံးများမှာ ရီဝဝဖြေငေ့ြ လှဇောြ၏ပေါငခြှံသို့ စူးစိုကကြှည့လြွှကရြှိသည်။ လှဇောြ အောကခြံဘောင်းဘီကို အလငွအြမှနပြင် ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ အခွိနအြတောအြကြာ ခွုပန်ှောငခြံထားရသော ဂွူနီယာလှဇောြ ဖြောင်းကနဲ ကနထြှကလြာသည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှရှေေ့တွင် မတမြတရြပန်လေိုကသ်ည်။ လှဇောြ၏ တနဆြာကြီးမှာ ဆုပိုငဆြှမကြေန်ှာနားတွင် ဝဲပြံနသည်ေ။ ကြမ်းသီးလုံးနီရဲရဲ၊ မဲမဲထူနသေော အမှှေးများ၊ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထနသေော ကိုယထြည်၊ သှေးတိုးတိုင်း တဇတဇြတ် တုနန်ပေုံများက ဆုပိုငဆြှကေို အသကရြှူမှားသှားစသည်ေ။

‘ဦးဇောဟြာကြီးက အကြီးကြီးပဲနောြ… ပြီးတော့ မာမာကြီးနဲ့တူတယ်… ’

‘အင်းပေါ့.. အရငကြမှငဖြူးလား….’

‘ဟင့အြင်း.. မမှငဖြူးဘူး….။ အရငကြမှငဖြူးတာ အိမကြ မောငလြေးဟာပဲ မှငဖြူးတယ်..။ သေးသေးဖြူဖြူလေး..။ ပြီးတော့ အခုလို မာမာတန်းတန်းကြီးလည်း မဟုတဘြူး.. ပြော့ပြော့လေး…’

‘အောြ.. အခုက ဆုပိုငကြိုမှငလြို့ မာသှားတာလေ..။ ဆုပိုငကြ အရမ်းလှတာကို.. ’

လှဇောြ ပြောရင်းဖြင့ြ တခကြည်ှဈပြလိုကသ်ည်။

‘အမေ့…’

ဇတကြနဲ အပေါသ်ို့ မတလြာသော ဂွူနီယာလှဇောကြိုကြည့်ရြင်း ဆုပိုငဆြှေ လန့အြောသ်ည်။

‘ကဲလာ.. ရသှေားခြိုးရအောင်..’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို ဆကကြနဲ ပြေ့ခွီလိုကသ်ည်။ လှဇောြ၏ လကန်ှဈဖကအြတွင်း ဆုပိုငဆြှေ ကြေးကြေးလေး ပါသှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးဘေးဖကမြှာ လှဇောြ၏ရငအြုပန်ှင့ြ ပြတသ်ပရြင်း ရချိုးခန်းအတွင်းသို့ ပါသှားလသည်ေ။ ရချိုးခန်းထဲရောကမြှ ဆုပိုငဆြှကေို အောကသ်ို့ ခပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှအေား မိမိရငခြှငအြတွင်း ထားရင်းနှင့ပြင် ရပန်ေးကို ဖြင့လြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော လှဇောကြို ကြောပေးထားသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ခါးကို ဂွူနီယာလှဇောမြှ ထောကလြကြရြှိသည်။

ရပန်ေးအောကသ်ို့ နှစ်ယောကသ်ား ဝငရြပလြိုကရြင်း ဆုပိုငဆြှေ၏ နောကမြှနေ၍ လှဇောြ သိုင်းဖကလြိုကသ်ည်။ ရစေိုစပြုနသေော ပါးကလေးများကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမကြေန်ှာလေးကို အလိုကသ်င့လြေး မော့ပေးထားသည်။ လှဇောြ၏ လကန်ှဈဖကကြမူ ဆုပိုငဆြှေ၏ ရငသ်ားလေးများကို အသာအယာ နယလြကြရြှိသည်။ ပြီးမှ ဆုပိုငဆြှေ၏ လကတ်ဈဖကကြိုကိုငကြာ လှဇောြ၏ လိငတ်ံကြီးပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကေား လိငတ်ံကို လကဖြှင့ြ အသာအယာ ကိုငထြားသည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ညီမလေးဆီသို့ လကကြိုလှမ်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော လှဇောထြကြ အရပပြုသဖြင့ြ ဒူးနည်းနည်း ကြေးလိုကရြသည်။ ရစေိုနသေော ပိပိလေးမှာ မို့မို့ဖောင်းဖောင်းလေး။ လှဇောြ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ အကြဲကြောင်းလေးအတိုင်း အသာအယာ ဆှဲလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ တဈခကြတ်ှန့ခြနဲ့ ဖြစ်သှားသလို လကမြှလည်း လှဇောြ၏လိငတ်ံကြီးကို လကဖြှင့ြ ညှဈမိလိုကသ်ည်။

“ကဲ… ဦးဇောြ.. ဆုပိုငကြို ဆပပြှာတိုကပြေးမယ်..”

လှဇောြ ဆပပြှာရညကြို လကထြဲသို့ လောင်းထည့လြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဆုပိုငဆြှကေိုယပြေါသ်ို့ အသာအယာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှအေား မိမိဖကသ်ို့လှည့လြိုကပြှီး ရငသ်ားလေးများကို အသာအယာ နှိပန်ယပြေးလိုကသ်ည်။ နို့သီးခေါင်းလေးအား လကည်ိုးထိပလြေးဖြင့ြ ဆှလိုကတ်ော့ အင်းကနဲ အသံထွကလြာသည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို ဆှဲဖကလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှေ အလိုကသ်င့လြေး လှဇောကြို ပြနဖြကသ်ည်။ လှဇောြ၏ လိငတ်နကြှီးမှာကား ဆုပိုငဆြှေ၏ ဗိုကသ်ားလေးကို တဇတဇြတဖြှင့ြ ထိုးလကြရြှိလသည်ေ။ ဆုပိုငဆြှအေား ဖကလြကြန်ှင့ပြင် လကထြဲမှ ဆပပြှာဖြင့ြ ကြောလေးတွကေို ပြတတ်ိုကပြေးလိုကသ်ည်။ ထို့နောကမြှ လကကြို အောကသ်ို့ဆင်းကာ တငပြါးလေးများကို ပြတလြိုကသ်ည်။ တခါတရံ လကကြလေးဖြင့ြ ညှဈလိုကသ်ည်။ လကည်ိုးလေးဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခရပြငေ့ကြလေးကို ဆှပေးလိုကရြာ ဆုပိုငဆြှမှော လှဇောအြား တင်းတင်းကြပကြှပကြို ဖကထြားလတေော့သည်။

မကြန်ှာမူလကြန်ှင့ပြင် လကန်ှဈဖကကြို ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးပေါမြှ မခွာပဲ ပေါငရြင်းကလေးများဆီသို့ စုနဆြင်းလိုကရြင်း လှဇောြ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ လှဇောြ ထိုငခြလွိုကသ်ညန်ှင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိခုံးခုံးလေးမှာ လှဇောြ၏ မကြန်ှာတည့တ်ည့သ်ို့ ရောကလြာတော့သည်။ ပိပိလေးမှာ မို့မို့ခုံးခုံးလေး။ ပေါကသ်ညဆြိုယုံမွှသော အမှေးနုနုလေးများမှာ ရဖြငေ့ကြပန်သဖြေင့ြ စိမ်းစိမ်းလေး ဖြစ်နသည်ေ။ ပိပိကြားထဲမှ အဆံလေးက အပြငသ်ို့ ပြူလုပြူခငလြေး ဖြစ်နသည်ေ။ ဆီးစပတ်ဝိုကြ၊ ပေါငတ်ံတဝိုကန်ှင့ြ ပိပိလေးမှာ ရစကေကြလေးများ သီးနသည်ေ။

လှဇောြ မနနေိုငတ်ော့။ နှာခေါင်းလေးဖြင့ြ အသာအသာ နမ်းလိုကသ်ည်။

‘အို… ဦးဇောြ ဘာလုပတ်ာလဲ.. ငရဲတွတေော့ ကြီးကုနတ်ော့မှာပဲ…’

‘ဦးဇောြ မနနေိုငတ်ော့ဘူးကြာ…။ ဆုပိုငဟြာလေးကို နမ်းချင်လြို့ နမ်းလိုကတ်ာပါ…။ အားပါး… မှေးနတောပဲကြာ…’

လှဇောြ တဈခကြသ်ာ နမ်းလိုကပြှီး မကြန်ှာကို ခွာလိုကသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြိုလည်း ပေါငအြနောကမြှ အရှေ့သို့ဆှဲယူကာ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိအောကြ ဒူးအထကကြို ဆပပြှာများဖြင့ြ ပြတသ်ပပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ လကန်ှဈဖကကြို အပေါဖြကသ်ို့ အသာအယာတကကြာ ပေါငခြှံ တဈဖကတ်ဈခကြဆြီကို ရှရှလေး ပြတပြေးလိုကသ်ည်။

‘အ.. အ.. ဦးဇောရြေ.. ယားတယကြှာ… ’

လှဇောြ ပိပိလေး၏ ဘေးတဈဖကတ်ဈခကြဆြီကို ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ပိပိလေးပေါကြို လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ အသာအယာအုပပြှီး ပြတလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှသညေကြား လှဇောခြေါင်းမှ ဆံပငမြွားကို ဆုပကြိုငရြင်း မကြတ်ောငကြလေးစင်းလကြြ ရှိနပြေီဖြစ်သည်။ အနည်းငယ် ပြတသ်ပပြှီးနောကြ လှဇောြ မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ ဆုပိုငဆြှအေား တဖကသ်ို့ လှည့ခြိုင်းလိုကပြှီး ရငခြှငထြဲ ဆှဲသှင်းလိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှမှော လှဇောအြား ကြောမှီပြီး မတတ်ပအြနအထေား ဖြစ်သှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏ လိငတ်ံကို လာကိုငသ်ည်။ လှဇောပြင် ပြောစရာမလို။ လှဇောြ မိမိလိငတ်ံကိုငထြားသော ဆုပိုငဆြှေ၏ လကပြေါမြှအုပကြိုငကြာ လကကြို ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ကြာကြာလုပပြေးစရာမလို။ ဆုပိုငဆြှေ လုပတ်တသ်ှားသည်။ ထိုအခါမှ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိကို ပြနပြှတပြေးသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ နားနားသို့ကပကြာ

’ကောင်းလား… ဆုပိုင်…’

‘အင်း….’

ဆုပိုငဆြှေ မရှကန်ိုငတ်ော့။ ပိုမိုသချောစရန်ေ လှဇောြ ထပစြမ်းလိုကသ်ည်။

‘ပေါငလြေး နည်းနည်းကားပေးပါလား….’

ဆုပိုငဆြှေ ခကြခြငွြးပင် ပေါငလြေးကို အနည်းငယကြားပေးသည်။ အပျိုပေါကလြေးတွမွေား ရှကတ်ုန်းက နှစ်ယောကမြရှိသလို သူတို့လိုချင်သ်ည့ြ အခါတွငမြွား ပြောသမွှ လုပပြေးနိုငသ်ည်။ ပေါငကြားပေးလိုကသ်ဖြင့ြ လကလြှုပရြ ပိုလှယသ်ှားသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပုခုံးပေါမြှ အရှေ့ကို ကြောကြှည့ရြင်း ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးကို ပြတပြေးနလေိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ အသကရြှူထုတသ်ည့လြကေ လှဇောြ၏ မကြန်ှာဘေးကို နှေးနှေးလေး လာထိနသည်ေ။ ရငအြုံမှာ မို့လာလိုကြ ပြနကြသွှားလိုကဖြစ်နသည်ေ။ လှဇောြ လကည်ိုးကစားမှုကြောင့ြ တခါတခါ တွန့တ်ှန့သ်ှားသည်။ လကတ်ဈဖကအြား ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးလေးပေါတ်ငထြားသဖြင့ြ တငပြါးလေး ကြုံ့ကြုံ့သှားသညကြိုပင် လှဇောြ သိရှိနသည်ေ။

မညမြွှပင် တွန့န်စကေောမူ ဆုပိုငဆြှေ၏ လကကြလေးမှာ လှဇောြ၏ လိငတ်ံပေါတ်ှင် ပုံမှနလြှုပရြှားလကြပြင် ရှိနသည်ေ။ ဆုပိုငဆြှေ၏ အသကရြှူသံ ပြင်းလာသည်။ ရငအြုံနိမ့ခြညွြ မှင့ခြညွြ ဖြစ်သည့န်ှုန်း မှနလြာသည်။ ဆုပိုငဆြှထေံမှ ငှီးသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည်။ လှဇောြ၏ လိငတ်ံပေါတ်ှင် ကစားနသေော လကမြှာ ညှဈအားပိုတင်းလာသည်။ လကလြှုပရြှားမှု ပိုမှနလြာသည်။

‘ဦးဇောြ.. အင့ြ.. အင့ြ.. ခဏ.. ခဏ… ဆုပိုင် ရှူးပေါကခြငွလြာလို့…..’

‘အဲ့ဒါ ရှူးပေါကခြငွတ်ာ မဟုတဘြူး…’

ဆုပိုငဆြှေ ရှူးပေါကခြငွလြာသည် ထငသ်ဖြင့ြ လှဇောလြကထြဲမှ အတင်းရုန်းသည်။ လှဇောမြှ ဆုပိုငဆြှအေား တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားရင်း ပိပိလေးပေါြ ပြတန်သေောလကကြို ပိုမှနလြိုကသ်ည်။

‘ဦးဇောြ.. အား.. အ…. လှှတပြေးပါ.. ဆုပိုင် အရမ်းရှူးပေါကခြငွန်ပြေီ.. ထွကကြုနတ်ော့မယ်…’

‘စိတမြပူနဲ့.. ပေါကခြငွလြည်း ဒီမှာပဲ ပေါကခြလွိုကြ…’

‘အာ….’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောလြကမြှ ထပရြုန်းသည်။ လှဇောကြလည်း တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားရင်း လကကြိုသှကသ်ှကလြေး လှုပပြေးသည်။

‘အား.. ဦးဇောြ.. လှှတ်… ဆုပိုင် ထွကတ်ော့မယ်… အား.. အ… ဆုပိုင်.. ဆုပိုင် မရတော့ဘူး…. အ… အ… အား…… သှားပြီ.. ထွကကြုနပြှီနဲ့တူတယ်.. အ.. အ… အင့ြ….အား…’

ဆုပိုင် တွန့ခြနဲ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ လှဇောြ၏လိငတ်ံကို ကစားနရောမှ ရပသ်ှားပြီး တင်းနအေောင် ညှဈထားသည်။ တငပြါးလေးများ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ကြုံ့သှားသည်။ အနည်းငယန်မှေ ဟင်းကနဲ သကပြှင်းရှညကြှီး ခလွိုကသ်ည်။

‘ဦးဇောရြာ.. ရှူးတွေ ထွကကြုနပြှီနဲ့ တူတယကြှာ…’

‘မထွကပြါဘူး ဆုပိုငရြ.. မယုံရင် ကိုငကြှည့ပြါလား…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ လှတန်သေော လကတ်ဈဖကကြိုယူပြီး ပိပိလေးပေါြ တငပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ မိမိပိပိလေးပေါြ အသာအယာ ပြတကြှည့န်သည်ေ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ နားနားသို့ကပ်၍ ထပမြေးလိုကသ်ည်။

‘ဆုပိုင်.. ဘယလြိုနလေဲ..’

‘မသိဘူး.. ရငထြဲမှာ ကတုနကြယငကြှီး… လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲပဲ….’

‘ကောင်းကော ကောင်းလား…’

‘အင်း… ‘

‘အဲဒါဆို ဦးဇောကြို ဆကလြုပပြေး….’

လှဇောြ၏လိငတ်ံပေါမြှ ရပထြားသော လကကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် ပြနလြုပပြေးလိုကသ်ည်။ လှဇောမြှာ ဆုပိုငဆြှအေား လုပပြေးနတေုန်းကပင် အတောထြနန်သဖြေင့ြ ကြာကြာတောင့ခြံမထားနိုငတ်ော့။

‘အား.. အား… ဆုပိုင်.. မှနမြှနလြေးလုပ်.. အား…’

ဆုပိုငဆြှလည်ေး တတန်ိုငသ်၍ မှနမြှနလြေး လုပပြေးလိုကသ်ည်။

‘အား… ပြီးတော့မယ်.. အား…..’

‘အား…………….’

လှဇောြ လိငတ်ံကြီး ဆုပိုငဆြှေ၏လကထြဲတွင် ထခုနသ်ည်။ အရညမြွား ဖြားခနဲ လှင့စြငထြှကလြာပြီး ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးပေါလြာတငသ်ည်။

‘အ..အ.. ဦးဇောြ.. ဘာတွထွကေလြာတာလဲ.. ဒီမှာပကေုနပြှီ…’

‘အ.. အာ.. မရပန်ဲ့ ဆုပိုင် မရပလြိုကန်ဲ့…’

စစထွကခြငွြးတွငသ်ာ ဆုပိုငဆြှေ လန့သ်လိုရှိပမေဲ့ ကြည့်ကြောင်းသဖြင့ြ လကကြိုမရပပြဲ ဆကလြုပပြေးလိုကသ်ည်။ လှဇောြ၏ သုတရြညမြွားက ဆုပိုငဆြှေ၏ ကိုယပြေါတ်ှင် စီးကပြကြေံလကြရြှိသည်။ လှဇောြ၏ လိငတ်ံကြီးမှာလည်း တဖြည်းဖြည်း ပြော့ကလွာသည်။ လှဇောြ မိမိလိငတ်ံပေါရြှိ ဆုပိုငဆြှေ၏ လကကြိုကိုငပြှီး ရပခြိုင်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ လကကြိုကိုငကြာ မိမိလိငတ်ံထိပကြို အုပပြှီးပြတလြိုကသ်ည်။

‘ဟာ.. ဦးဇောမြကောင်းဘူး… ဦးဇောဟြာတွေ ဆုပိုငလြကမြှာပါ ပကေုနပြှီ….’

‘အားပါး.. ကောင်းလိုကတ်ာ တူမလေးရာ….’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ပါးကို ရှှတခြနဲ နမ်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှထေံမှ မကြစြောင်းတဈခကြြ ဒိုင်းခနဲ ပစ်လိုကသ်ည်။

‘ကဲပါ.. ဆုပိုငကြို ဆပပြှာတွကေော အခုပနတေောကော ဦးဇောြ ဆေးပေးပါမယ်…’

လှဇောြ ရပန်ေးပြနဖြှင့လြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှအေား မိမိရှေ့တွငထြားကာ တဈကိုယလြုံးကို ပြတတ်ိုကဆြေးကြောပေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏ လိငတ်ံအား ကြည့်ရြင်း

‘ဦးဇောြ.. ဦးဇောဟြာကြီးက ခုနကလို မာမာတန်းတန်းကြီး မဟုတတ်ော့ဘူးနောြ….’

‘အင်း… ခုနက အရညတ်ှေ ထွကသ်ှားလို့လေ…’

‘ဪ… အဲဒါကြောင့ျ အခု ပြော့ပြော့နဲ့ တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နတောလား….’

‘အင်းပေါ့…’

‘တီ’

‘တီ’

‘တီ’

‘တီ’

……………………………’

လှဇောတ်ို့ ရချိုးလို့ မပြီးသေးခငပြင် အခန်းတံခါးမှ ဘဲလသ်ံမှညလြာသည်။

‘ဟိုကျ ညစာလာပို့တာနဲ့တူတယ်…’

‘ဦးဇောြ.. သှားမဖြင့န်ဲ့လေ.. ဆုပိုင် ဒီမှာ တုံးလုံးကြီးဖြစ်နတော…’

‘အာ… မဖြင့လြို့မရဘူးလေ…’

‘မဖြင့န်ဲ့…. ဖြင့ရြင် ဆုပိုငကြို မှငသ်ှားကြမှာပေါ့.’

‘မှငမြှငပြေါ့.. ဘာဖြစ်လဲ.. ကလေးပဲဟာ…’

‘အာ.. မဖြင့န်ဲ့ကြာ…’

‘တီ’

‘တီ’

‘တီ’

……………………………’

……………………………’

တံခါးဘဲလကြလည်း အဆကမြပြတ် မှညန်သည်ေ။

‘ကဲကဲ…. အဲဒါဆိုလည်း ဦးဇောြ သူ့ကို အထဲမဝငခြိုင်းတော့ဘူး…။ ဦးဇောပြဲ ပနကြနတ်ှေ အထဲ သယလြိုကတ်ော့မယ်…’

လှဇောြ ပြောပြောဆိုဆို တဘတတ်ဈထညကြို ခါးမှာပတပြှီး အခန်းတံခါး သှားဖြင့လြိုကသ်ည်။ ထငသ်ည့အြတိုင်းပင် ညစာလာပို့ချင်ြးပင်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား နောကခြငွသ်ဖြင့ြ ဝိတတ်ာအား အခန်းထဲ အနည်းငယဝြငခြိုင်းပြီးမှ ဟင်းပန်းကနမြွားကို လှမ်းယူလိုကသ်ည်။

အခန်းထဲသို့ဝငသ်ောလမ်းမှာ ကုတငန်ှင့ြ ရချိုးခန်းကြားတွင် ရှိသည့အြပြင် ရချိုးခန်းတံခါးအား ဟင်းလင့ဖြှင့ထြားသဖြင့ြ ကြောပေးပြီး ကိုယတ်ုံးလုံးနှင့ြ ရချိုးနသေော ဆုပိုငဆြှကေို ညစာလာပို့သော ဝိတတ်ာမှ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငရြလသည်ေ။ ဟင်းပန်းကနမြှာ အနည်းငယမြွားသဖြင့ြ ၃ ခေါကြ ခွဲသယရြသည်။ ဝိတတ်ာမှာ ဟင်းထည့သ်ော လငပြန်းလေးအားကိုငရြင်း ဆုပိုငဆြှအေား မကြလြုံးကြှတကြမွတတ် ငေးလတေော့သည်။

‘အား……….. ’

မိမိအား စူးစိုကကြှည့န်သေော ဝိတတ်ာကို တွေ့သဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ စူးစူးဝါးဝါးအောပြှီး နီးစပရြာ တဘတဖြှင့ြ မိမိကိုယကြို ပတလြိုကသ်ည်။ ညစာပို့ပြီးသှားသဖြင့ြ ဝိတတ်ာအပြငသ်ို့ ပြနလြှည့ထြှကသ်ှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောအြား ရချိုးခန်းထဲမှပင် လှမ်းအောသ်ည်။

‘ဦးဇောရြာ… အထဲကို မခေါပြါနဲ့ဆို.. ’

‘မဟုတပြါဘူး.. ပနကြနတ်ှမွေားနတေော့… ဦးဇောလြည်း မနိုငတ်ာနဲ့.. သူ့ကို အထဲနည်းနည်းလေး ခေါတ်ာပါ… အခန်းဝလေးတငကြို.. ’

‘အာ.. အဲဒီအခန်းဝက ဆုပိုငရြချိုးနတောကို တန်းနတောပဲ…။ ကုနပြါပြီ.. ကုနပြါပြီ.. ဦးဇောန်ဲ့ကြမှပဲ ဆုပိုင် အရှကတ်ှလည်ေး ဘာမှမကနွတ်ော့ဘူး…’

‘ကဲ… ကောငမြလေး.. ပြစိပြစိနဲ့ ပြောမနနေဲ့… ထွကလြာခဲ့တော့…။ ရချိုးတာ အရမ်းကြာနပြေီ အအေးမိမယ်…။ ညစာလည်း စားရဦးမယ်…’

ဆုပိုငဆြှေ တဘတတ်ဈထညအြား ခါးတွင် ဖရိုဖရဲပတပြှီး ထွကလြာသည်။ လှဇောအြား မှငမြှငခြငွြး မကြစြောင်းတဈခကြြ လှမ်းပစ်သည်။ လှဇောြ ရယကြွဲကြဲ လုပန်လေိုကသ်ည်။ လှဇောြ မိမိကုတငန်ားလာကာ ခါးတွငပြတထြားသော တဘတကြို ဖြခပြှေီး ကိုယတ်ုံးလုံးဖြင့ြ ရသေုတလြိုကသ်ည်။ သူ့ကုတငန်ားတွငပြင် တဘတကြို ခွှတခြလွိုကပြှီး ရသေုတန်သည်ေ။ ဆုပိုငဆြှအေား ပြနမြှငတ်ော့ လှဇောြ၏လိငတ်ံ ပြနကြှှလာပြနသ်ည်။

‘အယ်… ဦးဇောဟြာကြီး ပြနထြောငလြာပြနပြှီ…’

‘အင်း.. ဆုပိုငကြ တပတခြွှတပြှတာကိုး…’

‘ဟမ်.. ခုနက ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ တဈခွိနလြုံး မှငတ်ာတောင် ဦးဇောကြ အားမရသေးဘူးပေါ့…’

‘အင်းပေါ့…’

ဆုပိုငဆြှေ ညဝတဘြောင်းဘီကို ဝတလြိုကသ်ည်။ အောကတ်ှင် ဘာမှမခံ။ တီရှပအြဖြူ ပြပြတဈထည် စွပလြိုကသ်ည်။ လှဇောလြည်း ဘောကနဘြောင်းဘီတို တဈထညန်ှင့ြ တီရှပတ်ဈထည် စွပလြိုကသ်ည်။

‘ကဲ ကဲ… ဟင်းတွေ မအေးခင် စားလိုကကြှရအောင်…’

စားသောကပြှီးတာနှင့ြ ဝိတတ်ာကိုခေါပြှီး ပနကြနမြွားကို သိမ်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ဝိတတ်ာထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ လှဇောြ အခန်းတံခါးကိုပိတပြှီး ခကြပြါ သချောခလွိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကတေော့ ကုတငပြေါြ ရောကန်ခွပြေေီ။ မှောကရြပကြလေးဖြင့ြ ခွထေောကန်ှဈချောင်းထောငကြာ လှဇောြ၏ Ipad ကို ပယပြယန်ယန်ယ် ကလိလကြရြှိသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဘေးတွငပြင် ဝငမြှောကလြိုကသ်ည်။

‘ဘယလြိုလဲ တူမလေး.. ဦးဇောြ အိုငပြကကြို ကြိုကလြို့လား…’

‘အင်း…’

ဆုပိုငဆြှေ ဂိမ်းတဈခုကို ဆော့နရင်ေးမှ ပြနလြှည့မြကြည့်ပြဲ ဖြသည်ေ။

‘အင်း.. ဆုပိုငလြိုချင်ရြင် မနကဖြှန် တဈလုံးဝယပြေးလိုကမြယလြေ…’

‘ဦးဇောြ တကယပြှောတာလား…’

‘အင်းပေါ့…. ယူမလား…’

‘ယူမှာပေါ့… ဦးဇောရြ…’

…………………………………………………………

ဆုပိုငဆြှေ ပါးစပကြ ပြောနသေောလြည်း လကကြ အဆော့မပြတ်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား ခါးမှဖကထြားလိုကရြင်း ဆုပိုငဆြှေ ဆော့နသေော ဂိမ်းကို ဘေးမှ ကြည့်န်လေိုကသ်ည်။ ခါးမှတဖန် ကြောလေးအား အင်ျကြီပေါမြှ အသာအယာ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ကစားနသညေကြိုလည်း တခကြတ်ခကြြ လှမ်းပြောလိုကသ်ေးသည်။ အားမရသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ညဝတအြင်ျကြီထဲသို့ လကထြိုးထည့ကြာ ကြောပြောငပြှောငလြေးကို ပြတလြိုကသ်ည်။ ကြောတပြငလြုံးပြတရြင်းမှ လကကြို အရှေ့သို့ဆှဲယူကာ နို့အုံလေးကို အသာအယာ ထိလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ တွန့ခြနဲဖြစ်သှားရင်း

‘အ.. ဦးဇောြ.. ယားတယ်… ဘာတွလွှေောကလြုပန်တောလဲ…’

ပါးစပကြပြောသောလြည်း မကြန်ှာက Ipad မှမခွာ။ လှဇောြ လကကြို ပြနမြရုပပြဲ ဆုပိုငဆြှေ၏ ရငသ်ားလေးများကို အသာအယာ ပြတခြွပေေးလိုကသ်ည်။ နို့သီးခေါင်းလေးကို လကည်ှိုးလေးဖြင့ြ ကစားပေးလိုကသ်ည်။

‘အ.. ဟာကြာ.. ဦးဇောလြုပတ်ာနဲ့ ဒီမှာသသှေားပြီ… ထပဆြော့လိုကြဦးမယ်..’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ အင်ျကြီအောကမြှ လကကြိုပြနထြုတကြာ တငပြါးကို ပြောင်းကိုငလြိုကသ်ည်။ တငပြါးတဈခွမ်းအား လကဝြါးဖြင့ြ အုပကြိုငရြင်း အသာအယာ ဖြစ်ညှဈလိုကသ်ည်။

‘အို့.. အမေ့.. အာ.. ဒီမှာသတေော့မှာပဲ…’

လှဇောြ လကအြား ဆုပိုငဆြှေ၏ ညဝတဘြောင်းဘီကြားထဲသို့ ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။ ဘောင်းဘီခါးမှ သားရကြေိုးချောငသ်ဖြင့ြ အလှယတ်ကူပင် လကဝြငသ်ှားလသည်ေ။ အောကခြံဘောင်းဘီ ခံဝတမြထားသဖြင့ြ ဆုပိုငဆြှေ၏ နူးညံ့လှသော ဖငသ်ားလုံးလုံးလေးများကို ထိတွေ့နရသေည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဖငအြကြဲကြောင်းလေးအတိုင်း လကည်ိုးလေးဖြင့ြ အသှားအပြန် လုပန်လေိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ခရပြငေ့လြေးကိုလည်း တခါတရံ ပြတပြေးလိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှမှော ဂိမ်းအတွင်းတွင် အာရုံမရတော့။သို့သောြ ipad ထံမှ မကြန်ှာကိုမခွာ။ လှဇောြ အားမရသဖြင့ြ လကကြို အပြငထြုတကြာ အင်ျကြီကို အပေါသ်ို့ ပင့တ်ငလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကမြှ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဘောင်းဘီကို တငပြါးမှ ဆှဲခလွိုကသ်ည်။ ဘောင်းဘီနောကပျိုင်းမှာ ဆုပိုငဆြှေ၏ တငပြါးလုံးလုံးဖြေးဖြေးလေး ပေါသ်ှားသညအြထိ အောကလြွှောကသွှားသောလြည်း အရှေ့မှာ ကိုယလြုံးနှင့ြ ပိနသဖြေင့ြ ကြှတမြသှားသေးခွေ။

‘တူမလေး.. ခါးနည်းနည်း ကြှပေးဦးလေ…’

‘အာ.. ဦးဇောျ ဘာလုပျဦးမလို့လဲကြာ…’

ပါးစပမြှသာ မူနသေောလြည်း ဆုပိုငဆြှခေါးလေးကို ကြှပေးလိုကသ်ည်။ လှဇောြ ဘောင်းဘီကိုခွထေောကမြှ လုံးဝကြှတသ်ှားသညအြထိ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ ပစ်ခလွိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော ipad ကို မကြန်ှာမူ တံတောငန်ှဈဖကြ ထောကရြကြ၊ ခါးတွင် ဘာမွှမရှိ၊ ဖငပြှောငလြေးနှင့ြ ခွထေောကမြွားကိုမူ လှဇောြ ဘောင်းဘီခွှတခြဲ့စဉကြအတိုင်း ပူး၍ဆန့တ်န်းထားသဖြင့ြ ရသေူမလေးနှင့ပြင် တူနခွသေေေးသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွသလေုံးလေးကို အသာအယာ ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်။ ခွသလေုံးလေးများက ဖြောင့စြင်းနသည်ေ။ အမာရှတမြရှိ။ ပေါငတ်ံလေးများကို ဆကပြှတသ်ပလြိုကတ်ော့ ဆုပိုငဆြှေ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။

လှဇောြ မနနေိုငတ်ော့။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွသလေုံးလေးကို နှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ ထိကပလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှရှေေ့တွင် Ipad မရှိတော့။ ခေါင်းလေးကို ဘေးတစောင့လြှည့ရြင်း လှဇောလြုပသ်မွှကို ငေးကြည့်န်သည်ေ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွသလေုံးသားလေးများကို နှုတခြမ်းလေးနှင့ြ အသာငုံခဲလိုကသ်ည်။

‘အင့ျ… ’

ဆုပိုငဆြှထေံမှ ငှီးသံတိုးတိုးလေး ထွကလြာသည်။ လှဇောြ နှုတခြမ်းများကို ဆုပိုငဆြှေ၏ ဒူးခေါကကြှေးလေးဆီ ရှေ့လာခဲ့လိုကသ်ည်။ ဒူးခေါကခြှကကြလေးကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ တို့ထိလိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းသားများဖြင့ြ ပေါငတ်ံလေးကို ဖိကိုကလြိုကသ်ည်။ နှုတခြမ်းက ပေါငတ်ှငရြှိနဆေဲမှာပင် လကကြ တငပြါးလုံးလုံးလေးပေါတ်ှင် ဖစွည်ှဈနခွပြေေီ။ ဆုပိုငဆြှထေံမှ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းလေး ကြားနရသေည်။ လှဇောြ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ တို့ရင်းထိရင်းပင် ဆုပိုငဆြှေ၏ ဖငဖြှေးဖြေးလေးပေါြ တကလြာခဲ့သည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ဖငလြုံးလေးကို လွှာဖြင့လြကြသ်ည်။ နှုတခြမ်းဖြင့ြ နမ်းသည်။ သှားဖြင့ြ ဖြဖြလေး ကိုကလြိုကသ်ည်။

‘အမေ့.. ဦးဇောြ မကိုကန်ဲ့လေ’

‘ဆုပိုငဖြငလြေးက ခစွစြရာလေးကိုး… အားရပါးရကို ကိုကပြဈလိုကခြငွတ်ာ… ‘

‘ခစ်ခစ်.. အဲဒါဆိုလည်း အားရပါးရသာကိုကျ… ခစ်ခစ်…’

လှဇောြ နှာခေါင်းကို ဆုပိုငဆြှေ ဖငကြှားလေးထဲ မှုပလြိုကသ်ည်။ ဖငအြကြဲကြောင်းလေးမှတဆင့ြ ခရပြငေ့လြေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ရချိုးထားပြီးသားဖြစ်သဖြင့ြ ဆပပြှာနံမှေးမှေးလေး သင်းနသည်ေ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွထေောကတ်ဖကကြို မ၍ ဘေးသို့ကားလိုကရြာ အလိုကသ်င့လြေး ကားသှားသည်။ အခုမှ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခရပြငေ့အြပြင် ပိပိလေးမှ ထွကပြှူစပြုနသေော အဆံလေးကိုပါ မှငရြတော့သည်။

ဖငလြေးနှစ်လုံးကိုကိုငပြှီး တဖကဆြီ ဆှဲလိုကတ်ော့ ခရပြငေ့လြေး ပေါလြာသည်။ လှဇောြ ခေါင်းကိုငုံ့၍ ခရပြငေ့လြေးကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ထိုးလိုကသ်ည်။ လှဇောလြွှာဖြားဖြင့ြ ထိုးမိသညကြှောင့ြ ခရပြငေ့လြေးမှာ ပြရှုံ့ပြရှုံ့ ဖြစ်နသည်ေ။ လကကြိုတငပြါးပေါမြှ ပေါငခြှကြားသို့ ပြောင်းလိုကသ်ည်။ ပိပိလေး၏ အကြဲကြောင်းလေးထဲမှ ထွကပြှူစပြုနသေော အဆံလေးအား လကည်ိုးလေးဖြင့ြ အသာအယာ တို့လိုကသ်ည်။ ပြီးမှ လကည်ိုးလေးနှင့ပြင် တဆတဆြတ် ပြတပြေးလိုကရြာ ဆုပိုငဆြှေ မှောကရြကလြေး ကော့ထိုးသှားသည်။ လကည်ိုးလေးမှ ချောကြိကြိခွှဲခွှဲလေးကို လှဇောြ ခံစားလိုကရြသည်။

လကည်ိုးလေးကို အထဲသို့မသှင်းပဲ လှဇောြ အစေ့လေးကိုသာ ကလိနလေိုကသ်ည်။ အတောကြှာမှ လှဇောြ မိမိမကြန်ှာကို ဆုပိုငဆြှေ၏ ဖငန်ှဈလုံးကြားမှ ခွာလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခရပြငေ့လြေးမှာ တံတွေးများဖြင့ြ စိုစွတန်သလေို ပိပိလေးမှာလည်း အရညမြွား အတောအြတန် ရှှဲလကြရြှိခွပြေီ။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှကေို တွန်းပြီး ပကလြကလြှနလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ အလိုကသ်င့ကြလေး ပကလြကလြနသ်ှားသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ အင်ျကြီလေးကို လှနတ်ငလြိုကပြှီး ရငည်ှန့လြေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အဆီကင်းသော ဗိုကသ်ားရှပရြှပလြေးပေါသ်ို့ လွှာဖြားဖြင့ြ ကစားလိုကသ်ည်။ ခကြတ်ိုငလြေးကို လွှာဖြားလေးဖြင့ြ ဆကမြှှပေေးလိုကသ်ောအခါတွင် ဝမ်းဗိုကသ်ားလေးမှာ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်သှားသည်။ အနည်းငယကြှာမှ လွှာဖြင့ြ ဆီးခုံလေးအား အပြားလိုကြ လကြလြိုကသ်ဖြင့ြ မှေးညင်းနုလေးများ ကပသ်ှားသည်။

ပိပိလေးပေါသ်ို့ လွှာကိုကပလြိုကလြငွြ ဆုပိုငဆြှေ တဈခကြတ်ှန့သ်ှားသည်။ ပေါငကြားရကသ်ားလေးဖြစ်အောင် လှဇောြ ခွထေောကကြို အနအထေား ပြငပြေးလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးမှာ ခုံးမို့လကြရြှိခွပြေီ။ ရှိသညဆြိုယုံမွှသော မှေးညှင်းနုကလေးများမှာ မီးရောငအြောကတ်ှင် ငှရေောငတ်ောကန်သည်ေ။ နှုတခြမ်းသားလေးများမှာ တင်းတင်းစေ့နသည်ေ။ ပန်းရောငအြဖူးလေးမှာ တလကလြကြ တောကန်သည်ေ။

လှဇောြ လွှာဖြင့ြ အစေ့လေးကို ပြတဆြှဲလိုကရြာ ဆုပိုငဆြှေ ကော့တကလြာသည်။ ခဏတာ အခွိနအြတွင်းပင် ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းလုံး လှဇောြ ပုခုံးပေါတ်ှင် ရောကန်ယေုံမွှမက လှဇောြ၏ လညပြင်းကိုပါ ခွထားလွှကရြှိခွပြေီ။ လကန်ှဈဖကကြ လှဇောြ၏ ခေါင်းကိုကိုငရြင် ဆံပငမြွားကို ဆောင့ဆြောင့ဆြှဲသည်။ လှဇောကြလည်း ပါးစပဖြှင့ပြညာပြသည်။ လွှာဖြင့ြ အပြားလိုကြ ပိပိလေးပေါြ ပြတဆြှဲသည်။ ထွကပြှူနသေော အဖူးလေးကို လွှာဖြားဖြင့ြ မှှသည်ေ။ နှုတခြမ်းဖြင့ြ ပြတသ်ည်။ အကြဲကြောင်းလေးဘေးမှ ခပထြူထူ ကြှကသ်ားမှောင်းလေးအား လွှာဖြင့လြကြသ်ည်။ လွှာကိုခွှနန်အေောငလြုပပြှီး အကြဲကြောင်းအတွင်း ထိုးထည့သ်ည်။ အဖူးလေးကို ပါးစပဖြှင့ြ စုပဆြှဲသည်။ အစေ့လေးကို လွှာဖြင့ြ တဆတဆြတ် လုပပြေးသည်။

လုပပြေးနရင်ေး ဆုပိုငဆြှေ၏ အသကရြှူသံ ပြင်းလာသညကြို လှဇောြ သတိပြုမိလိုကသ်ည်။ ရငအြုံမှာ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်လာသည်။ လှဇောြ၏ဆံပငကြို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဆှဲလာသည်။ မိမိ၏ပိပိလေးကို လှဇောြ၏ပါးစပန်ှင့ြ မပြတထြိရန် ခါးကို ကော့ကော့ပေးလာသည်။ လှဇောြ ခေါင်းငုံ့စရာမလိုပဲ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးက လှဇောပြါးစပရြှေ့ ဝဲဝဲလာသညမြှာ တငပြါးပင် အိပရြာခင်းနှင့ြ မထိတော့။

လှဇောြ လွှာလေးကို သှကသ်ှကလြေး ကစားပေးလိုကရြာ

‘အ.. အ… အ.. အင်း…’

ဆုပိုငဆြှေ ဆတခြနဲ ဆတခြနဲ တွန့သ်ှားသည်။ လှဇောြ၏ ဆံပငကြို နှစ်ခကြလြောကြ ဆောင့ဆြှဲလိုကသ်ည်။ လညပြင်းကို ဖကထြားသော ခွထေောကမြွားကို ပိုတင်းကာ ပိပိလေးနဲ့ လှဇောြ၏ပါးစပကြို ဖိကပထြားတော့သည်။ ထို့နောကမြှ ဟင်းကနဲ သံရှညဆြှဲကာ အိပရြာပေါသ်ို့ ပြနကြသွှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ တခွီပြီးသှားပြီ။ လှဇောပြါးစပလြည်း တောတ်ောည်ောင်းသှားသည်။ ပိပိလေးထံမှ ခေါင်းကိုခွာလိုကသ်ည်။ ပိပိလေးမှာ လှဇောြ၏ တံတွေးနှင့ြ အခစွရြညကြှညလြေးများ ရောနှောကာ မီးရောငအြောကတ်ှင် ပြောငလြကလြွှကရြှိသည်။ အဲယားကြန်းဖြင့ထြားသော အခန်းထဲတွင် ဖြစ်သောလြည်း ဆုပိုငဆြှမကြေန်ှာတွင် ခွှေးကလေးများ စို့နသည်ေ။ ရငဘြတမြှာ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွြ ဖြစ်နဆေဲ။

‘ဘယလြိုလဲ… ကောင်းလား…’

‘အင်း.. မသိဘူး.. တဈမြိုးကြီးပဲ.. အရမ်းမောတယ်…’

လှဇောြ စကားပြောရင်း ဆုပိုငဆြှေ၏ ပေါငတ်ံလေးများ ဗိုကသ်ားလေးများကို ဆကလြကပြှတသ်ပန်သည်ေ။ ပြတသ်ပန်ရင်ေး လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏လကကြိုယူကာ အားကစားဘောင်းဘီပေါတ်ှင် ငေါငေါကြီးထောငန်သေော လိငတ်ံပေါြ တငလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှေ အလိုကသ်င့ပြင် လှဇောြ၏လိငတ်ံကြီးကို ဘောင်းဘီပေါမြှ အုပကြိုငကြာ ဖြစ်ညှဈလိုကသ်ည်။

‘မာမာကြီးနောျ….’

ဆုပိုငဆြှေ တိုးတိုးလေး လှဇောကြို ပြောလိုကသ်ည်။

‘အင်းပေါ့… ဆုပိုငဆြှကလှေတာကို… ’

‘သှားပါ… အပိုတွပြေောပြနပြှီ….’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ မခွှတရြသေးသော ညဝတအြင်ျကြီလေးကိုပါ ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။

‘ဦးဇောလြည်း ခွှတလြကြော.. ဆုပိုငတ်ဈယောကတ်ည်း ရှကတ်ယ်…’

‘ဘာလဲ… ဆုပိုငကြ ဦးဇောဟြာကြီးကို ကြည့်ခြငွလြို့လား…’

လှဇောြ သိသိကြီးနှင့ြ မေးလိုကသ်ည်။

‘အာ.. ဦးဇောကြလည်းကြာ ဘာတွမေေးနမှန်ေး မသိဘူး…’

‘ဖြလေေ.. မဖြရင်ေ ဦးဇောြ မခွှတဘြူး…’

‘ဟာ… ဟုတတ်ယကြှာ.. ဟုတတ်ယ်….’

လှဇောြ သဘောကသွှားသည်။ တဟဲဟဲရယရြင်း အင်ျကြီနှင့ဘြောင်းဘီကို ခကြခြငွြးခွှတလြိုကသ်ည်။ တဇတဇြတ် တုနလြကြရြှိသော လှဇောြ၏လိငတ်ံကို ဆုပိုငဆြှေ လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ လိငတ်ံ၏ထိပတ်ှင် အရညကြှညမြွား တရှဲရှဲ ထွကလြကြရြှိသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှရှေေ့တွင် ပကလြကလြှနလြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှကေိုငထြားသော လှဇောြ၏လိငတ်ံကြီးမှာ ဆုပိုငဆြှေ၏ မကြန်ှာရှေ့တည့တ်ည့ြ ဖြစ်သှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏လိငတ်ံကြီးကို ကိုငရြင်း သသခွေောခွာ ကြည့်ရြှုနသည်ေ။ လကဝြါးဖြင့ြ ဆုပကြှည့သ်ည်။

‘ဟိဟိ.. အကြီးကြီးပဲ.. ဆုပိုငလြကဖြဝါးနဲ့တောင် မဆန့ဘြူး… ခစ်ခစ်…’

လှဇောြ သငပြေးထားသလို ရှေ့တိုးနောကဆြုပ် လုပန်သည်ေ။ လကတ်ဈဖကမြှလည်း လှဇောြ၏ လိငတ်ံအရင်းမှ အမှေးအုံကို ဖြလကြရြှိသည်။

‘အမှေးတွကလေည်း အများကြီးပဲ…’

‘တူမလေး.. ဦးဇောကြို အကြငန်ာပေးလေ….’

‘ဘာလဲ… အကြငန်ာပေးတယဆြိုတာ…’

လှဇောြ နှုတခြမ်းလေးကို စုပြီး နမ်းသည့ပြုံ လုပပြှလိုကသ်ည်။

‘အောျ… နမ်းရမှာလား…’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောန်ှုတခြမ်းကို နမ်းရန် ရှေ့တိုးလာသည်။

‘မဟုတဘြူး တူမလေး.. ဦးဇောန်ှုတခြမ်းကို မဟုတဘြူး…’

‘ဟမ်.. ဒါကို ဘာကိုနမ်းရမှာလဲ….’

လှဇောြ မိမိ၏လိငတ်ံကို မကြစြပစ်ပြလိုကသ်ည်။

‘အမ်.. အဲဒါကြီးကိုလား..’

‘အင်းလေ….’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏ လိငတ်ံနားသို့ တိုးကပပြှီး ရပသ်ှားသည်။

‘အမလေး.. ကြောကစြရာကြီး… မဲမဲတူးတူးနဲ့ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထနတော…. တဇတဇြတကြလည်း ခုနန်သေေးတယ်…’

‘လုပပြါ.. မကြောကပြါနဲ့… သူပဲ ကြည့်ခြငွတ်ုန်းကဖြင့ြ ကြည့်ခြငွပြှီးတော့….’

ဆုပိုငဆြှေ ဘာမှမပြောတော့ပဲ လှဇောြ၏ လိငတ်ံထိပဖြွားလေးကို နှုတခြမ်းလေးဖြင့ြ အသာ တို့ထိလိုကသ်ည်။

‘ကဲ.. . ရပြီလား…’

‘နောကတ်ဈခေါကြ ထပလြုပ်…’

ဆုပိုငဆြှေ ထပန်မ်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှအနေမ်း လှဇောမြှ ခါးကိုပင့တ်ိုးလိုကရြာ လိငတ်ံကြီးမှာ ဆုပိုငဆြှေ၏ နှုတခြမ်းကို ထိထိမိမိ ထိသှားလရော လိငတ်ံထိပမြှ အရညကြှညမြွား ပကေုနလြသည်ေ။

‘အာ.. ဦးဇောြ ဆိုးတယကြှာ.. နှုတခြမ်းမှာ ပကေုနပြှီ…’

‘ဆုပိုငလြေး… စုပပြေးပါလား…’

‘အာ… ’

‘လုပပြါ တူမလေးရ… ကိုယ့ြဦးလေးပဲကို.. ရှံမနပေါနဲ့….’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏လိငတ်ံကြီးကို မဝံ့မရဲ ကြည့်လြိုကရြင်း နှုတခြမ်းလေး ပြငလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ မရဲတရဲဖြင့ြ လှဇောြ၏ လိငတ်ံကို ပါးစပန်ှင့ြ ငုံလိုကသ်ည်။ အများကြီးမဝင် ။ လိငတ်ံ၏ ထိပပျိုင်းမွှသာ ဝငသ်ည်။

‘ဆုပိုငလြေး.. ငုံရုံငုံမထားနဲ့လေ စုပပြေး…. ’

ဘယလြိုမွိုးလဲဆိုသော အကြည့်ဖြှင့ြ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောကြို မောကြှည့သ်ည်။

‘ဆုပိုင် သကြားလုံး စုပသ်လိုမွိုးပေါ့…’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောပြှောသည့အြတိုင်း စုပလြိုကသ်ည်။ လှဇောြ၏လိငတ်ံထိပဖြူးက ဆုပိုငဆြှေ၏ ပါးစပအြပြည့ြ နရောယူထားသည်။

‘လွှာနဲ့လည်း လကြလြေ…’

ဆုပိုငဆြှေ လွှာနဲ့လကြပြေးသည်။ လွှာထိပန်ှင့ပြါ ထိုးပေးလိုကသ်ေးသည်။ လှဇောမြှာ ဆုပိုငဆြှေ၏ အစုပကြိုခံရင်း လကတ်ဈဖကမြှလည်း ပိပိလေးကို ဆှပေးထားရာ ပိပိလေးမှ အရညမြွား ပြနလြညစြိုရှဲလာတော့သည်။ ဆုပိုငဆြှကေို လိငတ်ံစုပန်ရောမှ ရပခြိုင်းလိုကပြှီး လှဇောန်ှင့အြတူ ဘေးချင်ြးယှဉြ လှဲခိုင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ နှုတခြမ်းအား မိမိနှုတခြမ်းဖြင့ြ စုပယ်ူပြီး ခပကြှမ်းကြမ်း နမ်းပေးလိုကရြာ ဆုပိုငဆြှခငေမြွာ ကော့တကလြာသည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား နမ်းရင်းဖြင့ြ မိမိ၏လိငတ်ံကို ပိပိလေးနှင့ြ ထိကပထြားလိုကသ်ည်။ လိငတ်ံဖြင့ပြင် ပိပိလေးကို ပြတပြှတဆြှဲပေးသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ခွထေောကလြေးကို ကားလိုကပြှီး အလယတ်ှင် နရောဝငယ်ူလိုကသ်ည်။ လှဇောြ ဘာလုပတ်ော့မညကြို ဆုပိုငဆြှေ သိသည်။ အရသာသဈ ခံစားရတော့မညမြို့ စမ်းကြည့်ခြငွစြိတလြည်း ရှိသည်၊ ကြောကလြည်းကြောကသ်ည်။

‘ဦးဇောြ… ဆုပိုငဟြာလေးနဲ့ ဆန့ပြါ့မလား… ဦးဇောဟြာက အကြီးကြီးနောြ…’

‘အင်းပါ… မဆန့ဘြူးဆိုရင် ဦးဇောြ မလုပပြါဘူးနောြ.. ’

လှဇောြ အခွိုသပလြိုကသ်ည်။ လိငတ်ံကို ခကြခြငွြး ထိုးမထည့သ်ေးပဲ ပိပိအဝလေးတွင် ပြတဆြှဲနလေိုကသ်ည်။ ပိပိလေးတွင် အရညမြွား ရှှဲနဈလကြရြှိခွပြေီ။ လိငတ်ံကို ပိပိအဝတွင် တေ့လိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အသာအယာ ထိုးလိုကသ်ည်။ ထိပဖြွားပင် မဝငသ်ေး။

‘အား.. အ… ဦးဇောရြေ… နာတယ်…’

ဆုပိုငဆြှေ ငှီးငှူရင်းဖြင့် လှဇောြ၏ရငဘြတကြို လကဖြှင့ြ တွန်းထုတသ်ည်။

‘အင်း အင်း.. နာရငမြလုပတ်ော့ဘူး….’

မလုပတ်ော့ဘူး ပြောရင်းနှင့ပြင် အားနည်းနည်းထည့ကြာ ညှောင့လြိုကသ်ည်။

‘အ..အား… ’

ဆုပိုငဆြှေ၏ လကတ်ဈဖကကြ လှဇောြ ရငဘြတပြေါသ်ို့ ဝုန်းခနဲ့ ကလွာသည်။

‘အား… ကြပန်တယ်ေ မရလောကဘြူး နာတယ်… ဦးဇောြ မလုပတ်ော့နဲ့နောြ… ’

လှဇောြ လိငတ်ံကို ပိပိအဝမှမခွာပဲ ခဏရပန်ားလိုကသ်ည်။ ရပန်ားနဆေဲမှာပင် ဆုပိုငဆြှေ၏ အဆံလေးကို ပြတခြွကစေားပေးနလေိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ကော့ကော့တကလြာသည်။ အစောပိုင်းက နာသညကြိုလည်း မေ့သှားပုံရသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ကော့အတကကြိုစောင့ပြှီး အားထည့ကြာ ထိုးခလွိုကသ်ည်။

‘အား… သပေါပြီ… ’

ဆုပိုငဆြှေ မကြလြုံးထောင့စြှန်းမှ မကြရြညလြေးများ လိမ့ဆြင်းလာသည်။ လှဇောြ၏ ရငဘြတကြို လကဖြှင့ြ သုံးခကြလြောကြ ထုလိုကသ်ည်။ ရငဘြတကြို အားဖြင့ြ ဆောင့တ်ှန်းထားသည်။

‘အား… သပြေီ ဦးဇောြ.. သပေါပြီ… အရမ်းနာတယ်… မဆန့ဘြူး… ကြပန်ပြေီ.. ပြနထြုတလြိုကပြါ ဦးဇောရြယ်…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှနှေုတခြမ်းလေးများကို အတင်းစုပန်မ်းသည်။ ဆုပိုငဆြှေ အတင်းရုန်းသည်။ လှဇောြ အားအခွိနအြဆ မှနသ်ှားသည် ပြောရမည်။ ပိပိထဲသို့ လိငတ်ံ၏ ဒဈတဈခုလုံး ဝငသ်ှားသည်။

‘ဦးဇောရြယ်.. ဆုပိုငကြို သနားရင် ဦးဇောဟြာကြီး ပြနထြုတပြေးပါနောြ…’

‘အင်း အင်း… ဆုပိုငန်ာရင် ဦးဇောြ ပြနထြုတပြေးပါမယ်…။ အခုတော့ ထုတလြို့မရဘူး…။ ထုတလြိုကရြင် ဆုပိုင် ပိုနာလိမ့မြယ်….။ ဦးဇောဟြာရဲ့ ထိပကြ အထဈကြီးက ဆုပိုငဟြာလေးထဲမှာ ခွိတန်ပြေီ…။ ဆှဲထုတလြိုကရြင် ဆုပိုငဟြာလေး ကြဲသှားလိမ့မြယ်….။ မလှုပန်ဲ့ဦး ငှိမင်ှိမန်ေ…’

လှဇောြ အတညပြေါကန်ှင့ြ လှိမ့လြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ ပိပိလေး ကြဲသှားမညစြိုးသဖြင့ြ လှုပလြည်းမလှုပရြဲတော့။ လှဇောြ ငှိမင်ှိမလြေးထားရင်း ဆုပိုငဆြှေ၏ နို့လေးများကို ခွပေေးနလေိုကသ်ည်။ အနည်းငယကြှာတော့ လှဇောအြား တွန်းထားသော လကကြလေးများ အားပြော့ကသွှားသည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ နှုတခြမ်းများကို ဖိနမ်းသည်။ လွှာအား ဆုပိုငဆြှေ၏ ပါးစပထြဲထည့ကြာ ထိုးမှှသည်ေ။ ပါးစပကြမှှသလေို လကကြ နို့လေးများကို ခွပေေးသည်။ လိငတ်ံက ပိပိလေးထဲတွင် ဝငသ်လောကြ နှဲ့ပေးသည်။ နို့လေးများအား ခွရင်ေးမှ ပိပိဆီသို့ပြနကြူးကာ အဆံလေးကို ဆှပေးသည်။

ခဏအကြာ ဆုပိုငဆြှေ၏လွှာက လှဇောြ၏လွှာကို ပြနရြဈလာသည်။ ငှီးသံလေး မသဲမကြဲ ပြနထြှကလြာသည်။ ဆုပိုငဆြှေ ခံစားခကြြ ပြနတ်ကလြာပြီ ဖြစ်သည်။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပါးစပအြတွင်းမှ မိမိလွှာကို ပြနထြုတကြာ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို တင်းကြပစြှာ စုပထြားလိုကသ်ည်။ စုပထြားရင်းမှ အားသုံးကာ လိငတ်ံကို ထပဖြိခလွိုကသ်ည်။

‘အု……အာဝု…..အု… အင့ျ…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား နှုတခြမ်းအတင်းစုပထြားသဖြင့ြ အသံမထွကန်ိုင်။ ဗလုံးဗထွေးသာ ထွကလြာသည်။ လိငတ်ံလည်း တဝကန်ီးပါး ဝငသ်ှားခွပြေီ။ ရှေ့တွင် အမှေးပါးခံနပေုံရသည်။ အမှေးပါးအားဖြတသ်န်းရန် ထပကြှိုးစားရဦးမည်။ အဲယားကြန်းခန်းထဲတွင် လှဇောရြော ဆုပိုငဆြှပေါ ခွှေးဒီးဒီးကနွသည်ေ။

‘ဦးဇောရြယ် တောပြါတော့နောြ…. ဆုပိုငသ်တေော့မယ်…’

‘အင်းပါ.. ခုနက ဦးဇောဟြာကို ပြနထြုတတ်ာလေ.. မရဘူး ညိနသေေးတုန်းပဲ…’

လှဇောြ ခပတ်ညတ်ညဖြှင့ြ ထပလြှိမ့သ်ည်။

‘ဦးဇောကြသာ ထုတတ်ယပြှောနတော.. ဆုပိုငဟြာထဲမှာတော့ ပိုကြပလြာသလိုပဲ….’

လှဇောြ ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ဆုပိုငဆြှအေား ပြနန်ှူးသည်။ အရငအြတိုင်း နှုတခြမ်းကို ပြနန်မ်းသည်။ နို့ကိုပြနခြွသည်ေ။ အစေ့လေးကို ပြနဆြှသည်။ လိငတ်ံကို ပိပိအတွင်း မသိမသာ မှှမှေှပေေးသည်။ ဆုပိုငဆြှကလေည်း လှဇောြ၏ အပြုအစုတွင် ပြနမြွောသှားပြနသ်ည်။ ပထမတဈခါလိုပင် ဆုပိုငဆြှေ ကော့အတကတ်ှင် အားကုနသ်ုံး၍ လှဇောြ ဖိခလွိုကသ်ည်။ လိငတ်ံထိပတ်ှင် ‘ထုတ်’ခနဲ ခံစားလိုကရြသည်။

အမှေးပါးပေါကသ်ှားမှန်း လှဇောြ သိလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ အားကုနရြုန်းသည်။ လှဇောအြား ကုပဖြဲ့ဆှဲသည်။ လှဇောြ လိငတ်ံကို ပြနမြထုတတ်ော့။ ဆုပိုငဆြှအေား မိမိအားဖြင့ြ မလှုပသ်ာအောင် ဖိထားလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏မကြန်ှာတွင် မကြရြညမြွားရှှဲနသည်ေ။ လှဇောြ လိငတ်ံကိုမလှုပပြဲ ဆုပိုငဆြှအေား နမ်းပေးသည်။ ပါးရလွှင် ပါးနမ်းသည်။ နှုတခြမ်းရလွှင် နှုတခြမ်းကိုနမ်းသည်။ လကကြလည်း နို့လေးကို ပြနခြွပေေးသည်။ အနည်းငယအြကြာတွင် အနာသကသ်ာသှားသညမြို့ ဆုပိုငဆြှေ ငှိမသ်ှားသည်။ လှဇောအြနမ်းများကို တခကြတ်ခကြြ ပြနတ်ုန့ပြှနလြာသည်။ လိငတ်ံမှာ အဆုံးအထိ မဝငသ်ေး။ သို့သောြ သုံးပုံနှစ်ပုံခန့ြ ဝငထြားပြီးပြီမို့ လှဇောြ ဆကမြသှင်းတော့။

လှဇောြ လိငတ်ံကို အနည်းငယကြှှလိုကတ်ော့ စိုးရိပစြိတဖြှင့ြ ဆုပိုငဆြှေ ရငဘြတကြို လာတွန်းသည်။ လှဇောြ ပြနင်ှိမလြိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အသာအယာ နှဲ့နှဲ့ပေးသည်။ အစပိုင်း ဆုပိုငဆြှမှေ ပြနပြှနတ်ှန်းသောလြည်း နောကပျိုင်းမတွန်းတော့။ အနာသကသ်ာသှားသည့န်ောကြ အရသာ တကလြာပုံရသည်။

လှဇောြ ဝငသ်လောကလြေး ရှေ့တိုးနောကင်င် မသိမသာလေး လုပပြေးသည်။ ဆုပိုငဆြှကေိုလည်း အာရုံပြောင်းနစရေန်ေ နို့လေးခွလေိုကြ နှုတခြမ်းလေးများကို ခပကြှမ်းကြမ်း စုပန်မ်းလိုကြ နားရှကဖြွားလေးများအား နမ်းလိုကြ လုပန်ရသေည်။ အနည်းငယကြှာသောအခါ လိငတ်ံ မသိမသာ ဝငထြှကန်သညေကြိုပင် ဆုပိုင် အားမရတော့။ ခါးလေးမှာ အမှတတ်မဲ့ ကော့ကော့ပေးလာသည်။

လှဇောလြည်း မသိမသာမှ သိသိသာသာ အဝငအြထွကြ လုပပြေးလိုကသ်ည်။ ၅ ခကြလြောကြ အဝငအြထွကလြုပရြင်းမှ တခကြတ်လေ နည်းနည်းလေး ဖိဖိဆောင့သ်ည်။ လှဇောြ၏ ဖိဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ လိငတ်ံမှာ ၃ ပုံ ၂ ပုံ မှ ၄ ပုံ ၃ ပုံ လောကအြထိ ဝငလြာသည်။ ရှေ့လည်း ဆကတ်ိုးမရတော့။ သားအိမခြံနပေုံရသည်။ လှဇောြ၏ လိငတ်ံမှာလည်း ပိပိအတွင်း တင်းကြပန်သည်ေ။ လိငတ်ံကို ဝငသ်လောကန်ှင့ပြင် အသာအယာ အသှင်းအထုတ် လုပပြေးလိုကသ်ည်။

ဆုပိုငဆြှထေံမှ ငှီးသံလေးများ ထွကလြာသည်။ မကြလြုံးကလေးပိတ်၊ နှုတခြမ်းလေးကိုကရြင်း ခါးကို အပေါသ်ို့ ကောကော့ပေးလာသည်။ အသကရြှူသံတွပေါ ပြင်းလာသည်။ ဆုပိုငဆြှေ နောကတ်ဈခွီ ပြီးတော့မညဖြစ်ကြောင်း လှဇောြ ရိပမြိလိုကသ်ည်။ မှနမြှနလြေး အသှင်းအထုတ် လုပပြေးလိုကသ်ည်။

‘အင့ျ.. အင့ျ… အင့ျ…’

အသှင်းအထုတန်ှင့ြ စည်းခကြည်ီညီ ဆုပိုငဆြှထေံမှ အသံထွကလြွှကရြှိသည်။ မှနမြှနလြေး ဆောင့န်ဆေဲမှာပင် လှဇောြ၏ လကကြောကဝြတကြို ကိုငထြားသော ဆုပိုငဆြှေ၏လကမြွား တင်းကြပသ်ှားသည်။လကကြောကဝြတအြတွင်းပင် လကသ်ည်းများ မှုပသ်ှားသည်။ ခန်ဓာကိုယမြှာ တဆတဆြတ် တုနသ်ှားသည်။

‘အင့ျ…အား….. အ… အား….’

ခဏနတေော့ လကမြွားပြကသွှေားသည်။ တင်းထားသော အကြောများ လွော့ကသွှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ နောကတ်ဈခွီ ပြီးသှားပပြေီ။ ဆုပိုငဆြှေ ပြီးသှားခါမှ မိမိလည်း ပြီးချင်ခြငွဖြစ်လာသဖြင့ြ လှဇောြ မှနမြှနလြေး ဆကဆြောင့လြိုကသ်ည်။ ဆယခြကြပြငမြပြည့ြ။ လှဇောြ ခပပြှင်းပြင်း တဈခကြြ ဆောင့ထြိုးလိုကရြင်း တွန့သ်ှားသည်။ လူမှာ တုနခြနဲ တုနခြနဲ ဖြစ်သှားသည်။ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးထဲမှာ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားကာ သုတရြညမြွား အပြငသ်ို့ပါ လွှံကလွာတော့သည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ၏ကိုယပြေါသ်ို့ မှောကကြသွှားသည်။ နှစ်ယောကစြလုံး အသကရြှူသံ ပုံမှနပြှနမြဖြစ်ကြသေး။ ရချိုးထားသလို ခွှေးများရှှဲနဈနသည်ေ။ ဆုပိုငဆြှမှော လှုပပြငမြလှုပခြငွတ်ော့။ မှော့မှော့လေး ဖြစ်သှားသည်။ အရမ်းနာသည်၊ အရမ်းမောသည်၊ သို့သောြ အရမ်းလည်းကောင်းသည်။ မကြလြုံးပင် မဖြင့န်ိုငပြဲ မှိန်းနလေိုကသ်ည်။

လှဇောြ အမောဖြပြေီးမှ ဆုပိုငဆြှေ၏ ပိပိလေးထဲမှ မိမိ၏လိငတ်ံကို ပြနထြုတလြိုကသ်ည်။ လိငတ်ံအထုတတ်ှင် သုတရြညမြွားက ပြကခြနဲ ထပကြလွာသေးသည်။ သုတရြညမြွားနှင့အြတူ သှေးစများလည်း ရောထွေးပါလာသည်။ အိပရြာခင်းအဖြူတွငလြည်း သှေးစများ ပကြေံနသည်ေ။ လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေားပြေ့ခွီကာ မိမိကုတငပြေါသ်ို့ ပြောင်းလိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမကြေလြုံးမဖြင့ပြဲ လှဇောကြိုမေးသည်။

‘ဘာလို့ပြောင်းတာလဲ.. မောရတဲ့အထဲ ဦးဇောရြာ…’

‘အောြ.. အိပရြာခင်းက အရညတ်ှနေဲ့ ရှဲနပြေီလေ… အဲဒါကြောင့ြ လဲမလို့’

လှဇောြ အိပရြာခင်းကိုဆှဲယူပြီး လုံးထွေးကာ ရချိုးခန်းထဲ ပစ်ထားလိုကသ်ည်။ အိပရြာခင်းအောကမြှ မှေ့ရာမှာ သားရအေုပထြားသဖြင့ြ တောသ်ေးသည်။ ဘီဒိုထဲမှ ဟိုတယမြှ အရနထြားသော အိပရြာခင်းကိုထုတကြာ ကုတငပြေါြ ပြနလြှှမ်းထားလိုကသ်ည်။ လှဇောြ တဈရှူးဘူးမှ တဈရှူးများယူကာ ဆုပိုငဆြှေ၏ပေါငခြှံကို သုတပြေးလိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အိမသ်ာခန်းမှ အမှိုကပြုံးထဲ သှားပစ်ထည့လြိုကသ်ည်။ ဆုပိုငဆြှမှော မကြလြုံးလေးဖြင့ကြာ လှဇောလြုပသ်မွှ လိုကကြှည့န်သည်ေ။

‘ဦးဇောြ ဟာကြီးက အခုကြတော့လည်း ပြော့တွဲတွဲနဲ့ ခစွစြရာကြီး ဖြစ်သှားရောလား.. ခစ်ခစ်… ခုဏများကတော့ ကြောကစြရာကြီး…. ဟိဟိ ’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား ပြနလြှည့ကြာ ပြုံးပြရင်း အိတထြဲမှဆေးထုတကြာ ရခွကေထြဲရထညေ့ပြှီး ဆုပိုငဆြှရှေိရာ ကုတငသ်ို့ ပြနလြာလိုကသ်ည်။

‘ကဲ မမလေး.. ခဏလေးထ… ဆေးလေးသောကလြိုကြဦး…. နို့မို့ဆို နာနလေိမ့မြယ်…’

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှအေား တားဆေးအပြင် အကိုကအြခဲပြောကဆြေးပါ တွဲတိုကလြိုကသ်ည်။ နောကရြကြ လမ်းလွှောကလြို့ကြနလငွြေ ပြူနာရှိနိုငသ်ည်။

‘ဟှန့ြ.. လုပတ်ုန်းကကြတော့ အသလေုပပြှီး… အခုမှ ဆေးလာတိုကန်တယ်ေ…’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောကြို မကြစြောင်းတဈခကြြ ထိုးလိုကပြှီး ဆေးကို ရနှငေ့ြ မွောခလွိုကလြတေော့သည်။

——————————————-

နောကတ်ဈရကမြနကြ အားလုံး စောစောထကြရသည်။ မနကပျိုင်းလယောဉြ ဖြစ်သဖြင့ြ check in မှီရန် စောစောထကြရခွင်း ဖြစ်သည်။ မနကပျိုင်း ၄ နာရီ alarm ပေးထားပြီး လှဇောြ နိုးနိုးချင်ြး ဆုပိုငဆြှကေို နှိုးရသည်။ ဆုပိုငဆြှမှော တောတ်ောန်ှင့ြ မထနိုင်။ ၃ ခါလောကြ နှိုးလိုကရြသည်။ ဆုပိုငဆြှေ တဈကိုယလြုံး ကိုငရြိုကထြားသလို နာနသညေဟြု ပြောသည်။ နိုးနိုးချင်ြး မကြန်ှာသဈပြီး မနကစြာကို အခန်းထဲ ပို့ခိုင်းလိုကသ်ည်။

မနကစြာစောင့စြဉြ ဆုပိုငဆြှေ အထုပပြှငရြသည်။ လှဇောပြါ ကူညီပြီး အဝတတ်ှေ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်။ မနကစြာစားသောကပြှီး ဆုပိုငဆြှကေို အကိုကအြခဲပြောကဆြေး ထပတ်ိုကလြိုကသ်ည်။ ပြနရြတော့မညမြို့ ဆုပိုငဆြှေ မကြန်ှာမကောင်း။ ရချိုးတော့ အတူတူခွိုးဖြစ်ကြသည်။ ဆုပိုငဆြှေ ပိပိမှာ နာနသေေးသဖြင့ြ လှဇောြ ထပမြလုပတ်ော့။ ဆုပိုငဆြှကတေော့ လှဇောကြို လကန်ှင့ြ စိတပြါလကပြါ လုပပြေးလိုကသ်ေးသည်။

လှဇောြ ဆုပိုငဆြှေ ကိုယပြေါတ်ှင် ပြီးလိုကသ်ည်။ ရချိုးပြငဆြငပြှီးမှ အထုပဆြှဲကာ ဟိုတယ် check out လုပလြိုကသ်ည်။ မနေ့ကပသှေားသော အိပယ်ာခင်းအတွကြ လွှောလြိုကရြသည်။ မိမိကိဈစများပြီးမှ ဘုန်းခန့တ်ို့လငမြယား အထုပကြိုယစြီနှင့ြ ဆင်းလာသည်။ ပြီးမှ taxi ဖြင့ြ လဆေိပသ်ို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ ဆုပိုငဆြှမကြေန်ှာမှာ ပျိုတော့မည့မြိုးလို မှိုင်းအုံ့နသည်ေ။ လဆေိပရြောကတ်ော့ ဆုပိုငဆြှေ မကြရြညဝြဲလာသည်။

‘ဦးဇောကြို ဆုပိုငတ်ော့ လှမ်းနရတေော့မှာပဲ….’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုးဝငလြာသည်။

‘တူမလေးရယ် ဝမ်းနည်းမနပေါနဲ့.. ဦးဇောတ်ို့ နောကလြည်း တွေ့လို့ရတာပဲကို….’

ဆုပိုငဆြှထေံမှ ရှိုကသ်ံသဲ့သဲ့လေး ထွကလြာသည်။

‘နောကန်ှဈနှရောသီ လာခဲ့လေ…။ တူမလေး မလာနိုငရြင် ဦးဇောြ လာခဲ့မယလြေ…’

‘ဦးဇောျ မညာရဘူးနောျ.. ’

‘အောြ… မညာပါဘူး ဆုပိုငရြယ်…။ ပြီးတော့ ဦးဇောန်ဲ့ ဆုပိုင် အငတ်ာနကကြနေ တဆင့ြ တွေ့ကြမယလြေ.. နောြ..’

‘ဟုတ် ’

အလှမ်းသယတ်ုန်း ဘုန်းခန့ြ ရောကလြာသည်။

‘ကဲကဲ တူရီးတွေ အခုမှ အလှမ်းသင့မြနကြနေဲ့ ..။ အထဲဝငကြှရတော့မယ်…’

ဆုပိုငဆြှေ လှဇောြ၏လကကြို မလှှတခြငွြ လှှတခြငွဖြှင့ြ လှှတလြိုကသ်ည်။ ပါးပေါမြှာ မကြရြညစြလေးများနှင့ြ။ လှဇောြ မကြန်ှာကို မှနမြှနလြှှဲလိုကသ်ည်။ မကြရြညကြ ကလွုနီးနီး ဖြစ်နပြေီ။ ဆုပိုငဆြှေ လှဇောကြို ကြည့်ရြင်းဖြင့ြ အခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ ထောင်းခွိုးလေး ကြေ့ခါနီး လှဇောကြို လကလြှမ်းပြသည်။ လှဇောြ ကြည့်ရြင်းဖြင့ြ မကြလြုံးများ ဝဝေါးလာသည်။ ပါးပြငတ်ှင် စိုစိုစွတစြှတဖြှင့ြ နှေးခနဲ ဖြစ်သှားသည်။

‘သှားဦးတော့ တူမလေးရယ်… နောကမြွားမှ တွေ့ကြဦးမှာပေါ့…….’

ဘနကြောကခြရီးစဥမြွား ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ရှှဂြေိုးဖြူ