( ၁ ) ပြနလြညဆြုံစည်းကြမယ် အခစွရြယ်
ကြှနတ်ောြ ကိုမောငမြောငကြို အတောမြကြမနေပဖြစ်မိတယ်။ ဟုတတ်ယလြေ…. ကြှနတ်ော့ပျိုငန်ကထြဲက အစာကို လကရြဲဇကရြဲနဲ့ မခန့လြေးစား လုယူခဲ့တာကိုး။ ဒါကတော့…. မဖြစ်သင့ဘြူး….။ သူဘယလြောကြ ခမွြးသာခမွြးသာ… ကြှနတ်ော့ထြကြ ဘယလြောကဘြဲ အဆင့မြှင့မြှင့ပြေါ့။ အခုတော့…. ကြှနတ်ော့မြှာ နရခေကြ…. တွေးရခကန်ဲ့ သူပေးထားတဲ့ လခကလည်း မနည်းဘူးလေ။ နောကပြှီး ဆိုငတ်ဈခုလုံးမှာ ကြှနတ်ောြ အခွင့အြရေးအရဆုံးပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ော့ကြို စောကြားခဲ့တယ်။ စောကဂြရုစိုကစြရာမလိုဘူးဆိုတဲ့ အထာကို ပြခဲ့တယ်။
” အင်း…. ကိုမောငမြောင် ခငဗြွား ကြှနတ်ောန်ဲ့ တွေ့တော့မယ်…. တောကြ….”
ကြိတမြနိုငခြဲမရ ကြိန်းဝါးကာ ခေါင်းလည်းများလှပြီ ဒါပမယေ့ြ သူမကြားဘူး။ သူ့ရှေ့မှာတော့ ခပတ်ညတ်ညပြဲပေါ့။ ငှကြေောင့လြား။ မန်တလေးမှာ ရည်းစားနဲ့ ပြူနာတကလြို့ ရနကြုနပြှေးခဲ့တယ်။ အခုရနကြုနမြှာ လူသတမြှုဖြစ်ပြီး ထောငထြဲဝငရြတော့မလားပဲ၊ ငှဂေုဏြ၊ ကြေးဂုဏြ၊ ရာထူးဂုဏြ ပြည့တ်ဲ့ ကြှနတ်ော့ရြည်းစား သီရိက ကြှနတ်ော့ထြကြ အစစအရာရာ မှင့များလို့ ကြှနတ်ော့အြဈကိုအရင်းကို မကြန်ှာပြောငတ်ိုကပြှီး မှူဆှယခြဲ့တယ်။ အဈကိုဆိုတဲ့ နှားကလည်း ကိုယ့ည်ီရည်းစားမှန်း သိရကန်ဲ့ စောကရြှကမြရှိ တွဲခုတခြဲ့တယ်။
ဒါကြောင့ြ မန်တလေးမှာ နချင်ေစြိတကြုနပြှီး ဘယသ်ူ့မှ နှုတမြဆကဘြဲ ထွကခြဲ့တာ….။ ရနကြုနရြောကတ်ော့ တဏှာရူး မောငမြောငန်ဲ့ တွေ့ပြနတ်ယ်။ ကိုယန်ဲ့အိပရြမယ့ြ မိန်းမကို ပေါတ်ငကြှီး ဖြတလြုခံရရင် ဘယယ်ောကြွားက ကြနပေမြှာလဲ….။ ခငဗြွားဆိုရငရြော ကြနပေမြလား…. မကြနပေဘြူးလား ။ ဒါစောကြားတာဗွ။
အခုဆိုကြည့်လြေ (၂၄) နာရီခံဖို့ အသင့ဖြစ်နတေဲ့ မရှှထေားဟာ ကြှနတ်ော့ဆြီ ဟနဆြောငပြှီး တောင် မလာတော့ဘူး။ သူနဲ့ ကိုမောငမြောင် ဖြစ်နတောကို ကြှနတ်ောမြသိဘူးထငပြှီး အခုဘဲယောကြွားကို သဈစာရှိတဲ့ မိန်းမမှတလြိုလို၊ ဘာလိုလိုနဲ့ လုပပြှနတယ်ေ။ ကြှနတ်ောကြတော့ ရယခြငွတ်ာပေါ့…။ မင်းတို့ မိန်းမတွေ ပါးစပဟြလိုကတ်ာနဲ့ အူဘယန်ှဈခွရှေိတယဆြိုတာ သိတယလြို့။ စောကကြောငမ် မထားဆီသှားရငလြည်း အရငကြလို ဟတဟြတပြကပြကြ မရှိတော့ဘူး…. ခပမြှနမြှနန်ဲ့။ ကြှနတ်ောကြလည်း ကြှနတ်ောပြဲ သူ့ကိုယလြုံးက ပြေးခဲ့ပမယေ့ြ…. အခုတော့ သူ့ကို တောင့တ်နမေိတယ်….။ ဒါပမယေ့ြ ကိုမောငမြောငကြ ထားကို အစွဲကြီးစွဲအောင် လုပထြားပြီလေ….။ ဒါကြောင့ြ ကြှနတ်ော့ဆြီ မလာတော့တာပေါ့။ ကိုမောငမြောငန်ဲ့ တွေ့သမွှ မိန်းမတွေ မှနသ်မွှ ကိုမောငမြောင့ကြို စွဲကြတာခညွြးပဲ။
” တောကြ….ဖာသညမြနဲ့ ဝရမ်းပြေးနဲ့ နနှငေ့ြဦးပေါ့….”
ကြှနတ်ောြ ဒေါသတွေ ထွကန်သလေောကတ်ော့ ပြောန်မှောပေါ့…။ ရနကြုနမြှို့က တဈနရောမှာပေါ့။ ဟုတလြား…. ရနကြုနမြှာ တဈနရောရှာတတရြင် ရပါတယ်။ ကိုမောငမြောငလြို လူရှုပတ်ဈယောကအြဖို့တော့ ပိုတောငလြှယသ်ေးတယ်။ တောပြှီ…. ငါ အလုပထြှကမြယ်….။ ငါ့ရှေ့မှာ မကြန်ှာပြောငတ်ိုကတ်ာတွေ မကြည့်န်ိုငဘြူး….။ လကုနရြင် ထွကမြယ်…။ ဒီနေ့ (၂၅) ရကရြှိပြီ….။ နောကြ (၅) ရကပြဲ စောင့ရြတော့မယ်။ ကြှနတ်ောြ ပြတပြှတသ်ားသား ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကပြါသည်။ ဒီလိုလူတွနေဲ့ ဝေးဝေးနမှဖြေဈမယ်။ နို့မို့ရင် ကိုယ့ဒြေါသနဲ့ ကိုယပြဲ ဒုကျခရောကမြှာ။
အဲ့ဒီလို ဆုံးဖြတခြကြခြပြှီးတဲ့နောကပျိုင်းတော့ ကြှနတ်ောြ စိတင်ှိမသ်ှားပါတယ်။ အလုပသ်ာ အာရုံစိုကပြှီး လုပခြဲ့တယ်။ ဒါပမယေ့ြ အဲဒီနေ့က (၂၇) ရကြ ကြှနတ်ောြ အလုပထြှကဖြို့ (၃) ရကပြဲ လိုတော့တယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဆိုငသ်ိမ်းပြီး အပြငမြှာ ထမင်းထွကစြားပြီးတော့ ကြှနတ်ော့အြခန်းကို ကြှနတ်ောပြှနလြာပြီး စာဖတန်မေိတယ်။ ဆိုငရြှေ့ဖကဆြီက သော့ဖြင့သ်ံကြားလို့ အနှောင့အြယှကတ်ော့ ပေါပြှီလို့ သိလိုကတ်ယ်။
” ဟိုင်း…. ရာဇာ နကေောင်းလား….။ အားတော့နာတယကြှာ…. ကိုယ့ကြို အခန်းခဏသုံးခွင့ပြှုပါ….။ ဒီနေ့ သိပမြိသိပမြိုကတ်ဲ့ နတသ်မီးတဈပါးရခဲ့လို့ကြာ….။ အမှနအြကနဆြရာ…. မင်းတောင် မှငရြင် ခိုကသ်ှားမယ်….”
အခန်းသုံးခွင့တ်ောင်းပါတယလြို့ ဆိုပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ ငှင်းခွင့မြရှိပါဘူး။ သူက သူဌေးပဲ။ အသာခေါင်းငှိမ့ရြင်း ဆိုငထြဲကနေ သူ့နဲ့အပြငကြို ထွကလြိုကလြာတယ်။
” ဆှီတီ…. လာခဲ့တော့။ ကိုယ့ဘြောဒြါက သဘောကောင်းပါတယ်….။ ပြောတယ် မဟုတလြား….”
ကြှနတ်ောရြှေ့က ကိုမောငမြောငကြ ကားထဲကို လှမ်းပြောလိုကတ်ယ်။ ကားတံခါးပြင့လြာပြီး ဆငစြှယန်ုရောင် ခွထေောကတ်ဈဖကြ ကလွာတယ်။ ဟုတတ်ယ်… ကိုမောငပြှောတာဟာ ဒီတဈယောကပြဲဖြစ်မှာ။ ကိုမောငမြောငကြို ပတပြှီး ကြှနတ်ောြ လှကေားထဈကိုနင်းရင်း အောကကြို ဆင်းလိုကတ်ယ်။ မရှှခွေောကလည်း ကားထဲက ထွကပြှီး တံခါးကို ပိတလြိုကပြှီ။ သိချင်စြိတကြို ထိန်းပြီး အိန်ဒွရရေပဲ သူ့ကိုလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ သူကလည်း ရှကရြှံ့ဟနန်ဲ့ မကြလြုံးလေးစွပြေီး ကြှနတ်ော့ကြို ကြည့်လြိုကတ်ယ်။ မကြလြုံးချင်ြး အစုံမှာ….
” ဟင်း ”
ကြှနတ်ော့မြကြလြုံးတွေ ပြာဝသှေားပါတယ်။ သီရိ… သီရိ ကြှနတ်ောြ အသကလြောကခြစွခြဲ့ရတဲ့ သီရိ။ ကြှနတ်ောကြို အရူးလုပခြဲ့တဲ့ သီရိ…။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့အြဈကိုကို ပြောငပြှောငန်ှိုကခြဲ့တဲ့ သီရိ။ သူလည်း မကြလြုံးလေး ဝိုင်းသှားတယ်။ အရမ်းပဲ အံ့သှသှားတယထြငပြါ့….။ ကိုမောငမြောင် မရိပမြိခငမြှာပဲ နှစ်ယောကစြလုံး အိန်ဒွဆညေလြိုကန်ိုငတ်ယ်။ တကယလြို့ ကြှနတ်ောကြ နှုတဆြကခြဲ့ရင် သူမသိချင်ယ်ောငဆြောငန်မှော သချောတယ်။ ဒီလိုသဈစာမဲ့တဲ့ မိန်းမကို နှုတဆြကဖြို့လည်း မစဉြးစားဘူး။
” ဒေါကျ….ဒေါကျ….ဒေါကျ…”
မေးကိုမှှင့လြိုကရြင်း ဒေါကဖြိနပသ်ံပေးရင်း အလိုးခံဖို့ ကြှကြှရှရှလေးသှားနတေဲ့ သီရိကို ကြှနတ်ောြ နောကကြနေ ငေးကြည့်န်မေိတယ်။ ကိုမောငမြောငကြတော့ သူရဲ့ရှေးခယွမြှုအတွကြ ဂုဏယ်ူနပေုံပဲ။ သီရိ သိပလြှနတယ်ေ။ ကြှနတ်ော့လြကထြဲမှာ ရှိခဲ့တုန်းကထကြ လှနတယ်ေ။ ကြှနတ်ော့အြဈကိုရဲ့ အသှေးအသားတွကေို စုပမြှိုပြီး တသှေးတမှေး ဖြစ်နလရေေဲ့။ နဂိုကမှ ရကရြကစြကစြကလြှတဲ့ သီရိ အခုဆို မှငသ်ူရူးလောကအြောင် လှနလရေေဲ့။ သူဘယလြို ရနကြုနရြောကလြာတာလဲ၊
နောကပြှီးတော့ ကိုမောငမြောငန်ဲ့ ဘယလြိုဆကမြိတာလဲ။ သီရိရဲ့ အလှကိုကြည့်ပြှီး ဖြစ်ပေါလြာတဲ့ ဒေါသနဲ့ ရမကမြီးဟာ ကြှနတ်ော့ကြို ဇောခွှေးတွပြနေအြောင် လုပန်တယ်ေ။ သူတို့ ဘယလြိုခစွကြှမလဲလို့ စိတကြူးယဉကြှည့မြိတယ်။ နောကဆြုံး တော့…. လူ့ကငွ့ဝြတ် ဖောကဖြကြသ်လိုဖြစ်မယမြှန်း သိပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ စေ့ထားတဲ့ တံခါးကို အသာဟပြီး အသံမကြားအောင် အထဲပြနဝြငလြိုကမြိတယ်။
” ကိုယလြာပြီ သီရိရေ….”
” ခစ်…ခစ်….ခစ်….ခစ်…”
သီရိရဲ့ ရယသ်ံခိုးခိုးခစ်ခစ်က ကြှနတ်ော့ကြိုဆီးပြီး လှောငပြှောငန်လရေေဲ့….။ ကြှနတ်ော့အြဖြစ်က လှတသ်ှားတဲ့ ငါး ဘယလြောကကြှီးလဲလို့ လာကြည့်န်ရတေဲ့ လူမိုကလြိုပါပဲ။ တရုတကြပကြို အသာဟပြီး ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ သီရိဟာ ကိုမောငမြောငပြေါငပြေါမြှာ ထိုငရြင်း မှူးနတယေလြေ။ ကိုမောငမြောင့ြ မုတဆြိတင်ုတတ်ိုလေးတွနေဲ့ ထိမိတိုင်း ကလေးတဈယောကလြို ရယန်ရေဲ့။ မိနဈပိုင်းအတွင်း တွေ့ခဲ့ရတဲ့ ကြှနတ်ော့ကြို သတိမရတော့ဘူး။ မဆန်းပါဘူးလေ… အစထဲကမှ သဈစာမရှိတဲ့ မိန်းမ…။
ကိုမောငမြောငဟြာ လကြ (၆) ဖကပြါ နတဘြုရားတဈပါးလို သီရိရဲ့ ကိုယအြနှံ့ကို ပြတသ်ပန်ပေါတယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို အနမ်းတဈပြင့ပြေးဖို့ တဈပတလြောကြ တောင်းပနခြဲ့ရတဲ့ မရှှသေီရိဟာ ကိုမောငမြောငရြဲ့ ချောမှတန်တေဲ့ မကြန်ှာမှာ အနမ်းမိုးတွေ စွနရေေဲ့ ။
” သီရိ…. အင်ျကြီခွှတပြေးကြာ….”
” ခွှတပြါလား… ကိုယ့ဖြာသာ လကမြပါဘူးလား….”
မူနှဲ့စွာပြောနပမေယေ့ြ သူမအင်ျကြီသူပဲ ခွှတတ်တမြှန်းသိလို့ အသာခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရပေေါမြှာ အနကရြောင် ဘရာစီယာကလေးက တင်းနတယ်ေ။ ပြီးတော့ တင်းမာပြီး အိတဲ့ နို့အုံကြီးတွကေို မနိုငမြနင်း ထိန်းထားရရှာ တယ်။ ကိုမောငမြောငဟြာ ဘရာစီယာကိုတော့ ကိုယ့ဖြာသာကိုယပြဲ ဖြုတယ်ူလိုကပြါတယ်။
အိုး… လှလိုကတ်ာ… ကြှနတ်ောတ်ဈခါမှ မမှငခြဲ့ဖူးတဲ့… ဘယတ်ော့မှလည်း ပိုငဆြိုငရြတော့မှာ မဟုတတ်ဲ့ ဆူဖြိုးအိဝင်းနတေဲ့ နို့အုံကြီးတွကေို မကြတ်ောငမြခတတ်မ်း ကြည့်န်မေိတယ်။
” လှလိုကတ်ာ…. သီရိရယ်… ဝါးစားချင်စြရာကြီး….”
တွေ့သမွှ မိန်းကလေးတွကေို ရှတဖြတန်ကြေ ဂါထာကို ပြနရြှတပြမယေ့ြ ဒီတဈခါ သူ့စကားဟာ ရာနှုန်းပြည့ြ မှနပြါတယ်။ နို့ရညတ်ှေ ပြည့တ်င်းနတေဲ့ နို့အုံဟာ ကြှနတ်ော့ရြမကကြို နိုးဆှနပေါတယ်။ သီရိကတော့ ရှကဟြနမြတူပါဘူး။ ခပပြှုံးပြုံးပဲ သူ့နို့အုံကို သူပြနင်ုံ့ကြည့်န်လရေေဲ့။ ကိုမောငမြောငဟြာ သီရိရဲ့ ခညွထြားတဲ့ ဆံပငကြှိုးကို ဖြုတခြလွိုကတ်ယ်။ ကြီးမားတဲ့အုံနဲ့ ရှညလြွားတဲ့ ဆံပငဟြာ သီရိတို့ထိုငန်တေဲ့ ကုတငပြေါကြနကြေောပြှီး ကြမ်းပြငန်ဲ့ မထိတထိလေး ပုံကသွှားတယ်။
” အို….ဘာလုပတ်ာလဲ….”
ခစွစြရာ ရနတ်ှေ့နတေဲ့ သီရိကို တဈခကြန်မ်းလိုကပြှီး….
” ဘာအနှောငအြဖြဲ့မှ မထားဘဲ လှတလြှတလြပလြပ် ခစွခြငွလြို့ပါ မောင့အြခစွြ သီရိရယ်….”
” ဒါပဲနောျ….”
” ဘာလဲ မယုံဘူးလား…. လာအခုပဲ လကထြပမြယ်….”
” ညကြီး ဘယလြိုလကထြပမြလဲ…. မောင် ရကစြကရြငတ်ော့ သီရိသမှောပဲ…. သီရိအခစွကြို မောင် နောကတ်ီး နောကတ်ောကြ မလုပပြါနဲ့….”
” သီရိရယ် ကိုယတ်ဈယောကဆြို တဈယောကပြဲ ခစွတ်ဲ့ကောငပြါ….။ ဒီအသကအြရှယထြိ မိန်းကလေးဆိုတာ ဘယလြိုမှန်းလည်း မသိဘူး….။ သီရိကို မှငမြှငခြငွြး ကိုယရြူးမတတ် ခစွသ်ှားတာ….။ တကယလြို့ သီရိကိုသာ မရရင် ကိုယရြူးပြီ….”
” မောင်… သီရိကို ဘယတ်ော့ လကထြပမြလဲ…..”
” အလှနဆြုံးကြာရင် နောကန်ှဈလပေါ့ အခစွရြယ်….။ အမှနဆြုံး လကထြပကြှတာပေါ့….။ ကိုယလြည်း သီရိနဲ့ ခွဲမနနေိုငဘြူး….”
” မောင်…. အခုနထွကသ်ှားတဲ့ လူက မောငန်ဲ့ ဘယလြိုသိတာလဲ….။ သိလို့မေးတာ မဟုတပြါဘူး….။ မန်တလေးမှာ တွေ့ဖူးလားလို့ပါ….။ ကဲပါလေ… သူများအကြောင်း ပြောမနတေော့ပါဘူး…. ဘယကြကောငမြှန်း မသိတာ….”
” သူက သိပတ်ောတ်ာ သီရိ….။ မောငပြှီးရင် သူပဲ ဆိုငကြို ဦးစီးရတယ်….။ ဘာလို့လဲ…. သီရိက ကြည့်မြရဘူးလား…..”
” အင်း…. သူခိုးလို ဂပျိုးလိုနဲ့….။ မောင် ဖြစ်နိုငရြင် ဒီလိုအခွအနေမေဲ့ကို အလုပမြခန့သ်င့ဘြူး….”
” သီရိက အခုကတည်းက ကိုယ့အြိမရြှငမြနရော ယူချင်န်ပြေီလား….”
” ဟုတတ်ယလြေ…. အမှငမြတောရြငတ်ော့ ပြောရမှာပဲ…”
ကိုမောငမြောငဟြာ တီတီတာတာနဲ့ ခစွစြရာစကားတွဆေိုနတေဲ့ သီရိရဲ့ စူပြပြနှုတခြမ်းလေးကို ငုံ့ပြီး စုပယ်ူလိုကပြါတယ်။ တဈခွိနတ်ဈခါက ကြှနတ်ောြ စုပင်ုံပြီး စုပယ်ူခဲ့ဖူးတဲ့ နှုတခြမ်းလေးပေါ့။ တဈခွိနတ်ဈခါဆိုတာ စကားအဖြစ်ပြောတာ မဟုတဘြူး။ တကယပြဲ တဈခွိနကြ တဈခါပဲ စုပခြဲ့ဖူးတာ။ သီရိရဲ့ နူးညံ့တဲ့ နှုတခြမ်းလေးဟာ ကိုမောငမြောငပြါးစပထြဲ ရောကသ်ှားပါတယ်။
ပူလောငတ်ဲ့ အနမ်းရိုင်းကြောင့ြ သီရိတဈယောကြ လကခြွောင်းကလေးတွေ တဆတဆြတ် တုနခြါပြီး ကိုမောငမြောင့လြညတ်ိုငကြို ခပတ်င်းတင်းလေး ဖကထြားပါတယ်။ ကိုမောငမြောင် လကတ်ဈဖကကြ ဖြိုးအိတင်းမာနတေဲ့ နို့အုံဖြေးဖြေးကြီးကို ဆုပကြိုငပြှတသ်ပန်ပေါတယ်။ လကသ်န်းတဈဆဈကလေး ခွှနထြှကန်တေဲ့ နို့သီးကို လကည်ှိုးလကမ် ကြားညှပပြှီး လှိမ့ပြှတန်ပေါတယ်။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ခပန်ာနာညဈတယ် ထငပြါရဲ့။ သီရိတဈယောကြ မကြန်ှာမဲ့သှားတာ တွေ့လိုကရြပါတယ်။
ပြီးတော့ ကိုမောငမြောငဟြာ သီရိရဲ့ ကြောကစြိမ်းနားကပပြနထြားတဲ့ နားရှကကြို မှှင်းပြီး စုပပြေးနပြနေတ်ယ်။ သီရိတဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးလေးတွေ ထလို့။ သိပအြရသာတွေ့နတယ်ေ ထငတ်ယ်။ တရှေ့ရှေ့နဲ့ဆင်းလာပြီး သှေးကြောလေးတွေ ထင်းနတေဲ့ သီရိရဲ့လညတ်ိုငကြို စုပန်မ်းနပြနေပြါတယ်။ သီရိရငဟြာ ခွုပထြားသလို ဝုန်းဒိုင်းကြဲနတယ်ေ။ အခစွပြါရဂူ ကိုမောငမြောငရြဲ့ လကထြဲမှာ သီရိ တတသ်မွှ မှတသ်မွှ ပညာတွေ ကြကပြွောကင်ှကပြွောကြ ပြောကပြှီး သူ့လကခြုတထြဲကရေ ဖြစ်နပြေီလေ။ သူ စုပထြားခဲ့တဲ့ သီရိရဲ့ နားရှကဟြာ သှေးခွေဥပြီး နီရဲနလရေေဲ့။ ဟော… လညတ်ိုငမြှာလည်း အနီကြကကြှီး။ ဒီလိုပဲ သီရိရဲ့ဘဝမှာ ကိုမောငမြောငန်ဲ့ ကစားမိလို့ အမဲစကထြငမြှာ မှငယ်ောငမြိတယ်။
” အား….ဟင်း…..နာတယ်…..”
လညတ်ိုငကြနေ ရငဘြတကြို လွှာနဲ့လကြရြင်း တို့ထိရင်းနဲ့ နို့ဆီကို ဆင်းသှားလို့ ကိုမောငမြောငဟြာ သီရိရဲ့ ညိုတိုတို နို့သီးခေါင်းကို ကိုကလြိုကလြို့ အောတ်ဲ့အသံပါ။ သီရိတဈယောကြ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်သှားတယ်။ ကမန်းကတန်း ကိုမောငမြောငခြေါင်းကို ဖယပြှီး သူ့နို့သူ တယုတယ ငုံ့ကြည့်န်တယ်ေ။ နို့သီးခေါင်းမှာ သှေးတွစေို့လို့။
” ကြည့်ြ….မကောင်းဘူး… သှေးတွထွကေလြာပြီ….”
” အခစွရြဲ့ အမှတအြသားတွပေေါ့….။ နာလား မကြနပေရြင် ပြနကြိုကြ….”
ဟင်းလင်းဖြစ်နတေဲ့ သူ့ရငဘြတကြို သီရိအနားသို့ မကြလြုံးတွမှေိတပြှီး ရှေ့တိုးပေးလိုကတ်ယ်။ သီရိက မကြစြောင်းလေးထိုးရင်း ပါးစပအြသာဟပြီး နို့ကို စို့လိုကတ်ယ်။ ကိုမောငမြောင် မကြလြုံးတွေ မှိတထြားရာက ခေါင်းနောကလြှနသ်ှားတယ်။ သိပအြရသာတွေ့နတယ်ေ ထငပြါ့။
” အ….အား….”
ကိုမောငမြောငတ်ဈယောကြ မကြလြုံးကြီးပြူးပြီး တုနခြါသှားတယ်။ ဝဋလြညပြှီ ထငတ်ယ်။ ဟုတတ်ယ်…. ကိုမောငမြောငရြဲ့ နို့အုံမှာ သှားရာအကြင်းလိုကကြှီး….။ ပြီးတော့ သှေးတွေ ပေါကပြေါကြ…. ပေါကပြေါကန်ဲ့ ကလွို့။
” ဟင်း…ခွေးမလေး….အရမ်းကိုကတ်ယ်….”
သီရိ ဘာမှပြနမြပြောဘဲ ယိုစီးကနွတေဲ့ သှေးတွကေိုသာ လွှာနဲ့ အသာလိုကယ်ကန်တယ်ေ။ ယကရြုံနဲ့ အားမရဘူး ထငတ်ယ်။ ဒဏရြာကို ငုံပြီး အသာ တပြှတပြှှတန်ဲ့ သှေးတွေ စုပသ်ောကန်ရေဲ့။
” အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. သီရိရယ်…. အိုး…. အခစွရြယ်…..”
သီရိရဲ့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ပညာဆန်းကြောင့ြ ကိုမောငမြောင် ခိုကသ်ှားပြီထငရြဲ့။ နှုတခြမ်းမှာ သှေးတွပနေတေေဲ့ သီရိဟာ လပေူတဈခကြမြှုတထြုတရြင်း ကိုမောငမြောင် နို့ဆီကနေ မကြန်ှာခွာလိုကပြါတယ်။ သီရိရဲ့မကြန်ှာဟာ ထူးထူးခွားခွား ရမကန်ှိုးဆှနပေါတယ်။ ကိုမောငမြောငကြ သူမစို့ရသေးတဲ့ သီရိရဲ့ နို့အုံတဈဖကကြို လကန်ဲ့မပြီး အသာငုံ့စို့လိုကပြှနတ်ယ်။
” မကိုကရြဘူးနောြ….”
ကိုမောငမြောင် ခေါင်းတဈခကြင်ှိမ့ပြှရင်း အငမ်းမရနို့ကို စုပယ်ူနတယ်ေ။ သီရိလည်း မှေးစင်းသှားပြီး ကနွန်ို့အုံတဈဖကကြို သူ့ဖာသာသူပြတပြှီး ကစားနတယ်ေ။ ကိုမောငမြောငဟြာ နို့အုံကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ စုံကိုငပြှီး နှားနို့ညဈသလို ညဈလကြြ စို့နတယ်ေ။ တကယပြဲ နို့ထွကသ်လားမသိ။ သူတို့ကိုကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောြ ရမကစြိတတ်ှေ ကြှလာသလို ယူကြုံးမရ လည်း ဖြစ်မိတယ်။ ကိုယပျိုငဆြိုငရြမယ့ြ ရတနာမဟုတလြား။ ဟုတပြါတယ်…. သီရိနို့ပြှနထြိပကြနေ တကယပြဲ နို့ရညကြှညတ်ှေ စီးကနွလရေေဲ့။
ကိုမောငမြောငဟြာ သီရိကို နို့စို့လို့ဝသှားဟနန်ဲ့ သူ့ပါးစပကြနေ နို့ကို ဖြုတပြှီး သီရိကို ကုတငပြေါြ တွန်းလှဲခလွိုကပြါတယ်။ အလိုကသ်င့ြ ပကလြကလြှနသ်ှားတဲ့ သီရိရဲ့ထမီကို ဖြခပြှေီး ခွထေောကကြနေ ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ သီရိရဲ့ ဖြူဝင်းချောမှတန်တေဲ့ အသားဆိုငတ်ှထေဲမှာ အနကရြောင် ပငတ်ီလေးက မှုပဝြငန်ပေါတယ်။ မိန်းကလေးတွေ လမ်း လွှောကရြင် ထမီအောကအြသားဆိုငထြဲမှာ မှုပန်တေဲ့ ဘောင်းဘီအရာကို လိုကကြှည့ရြင်းက ခငဗြွားတို့လည်း ရမကကြှှဖူးကြမှာပါ။ ပြည့ဖြှိုးသူမို့ ပေါငခြှကြားက တွိဂံလေးဟာ အရမ်းကြီးဖောင်းမို့နတယ်ေ။ ကြှနတ်ောြ အာတွခွေောကလြာပါပြီ။
ကိုမောငမြောငလြည်း သိပမြဆိုင်းဘဲ သီရိရဲ့ စပစြမိုငဒြါလေးကို လိပပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကပြါတယ်။ ရငသ်ပရြှုမောဖြယအြလှဆိုတဲ့ စာရေးဆရာတွရေဲ့ အသုံးအနှုန်းဟာ ဒီမှာမလုံလောကဘြူး။ ရှှဝေါရောင် အမှှေးနုလေးတွဟော ဖောင်းမို့နတေဲ့ စောကဖြုတ် ပေါမြှာ ဖုံးလှှမ်းနပေါတယ်။ ပန်းနုရောငဖြကကြှာဘကလြေးဟာ သိသာရုံပဲ ရှိပါတယ်။ အဆီတွနေဲ့ ပြည့တ်င်းနတေဲ့ စောကဖြုတဟြာ ကပစြိလို့နပေါတယ်။
” ပြှတ်….”
” အိုး….”
ကိုမောငမြောငလြည်း ကြှနတ်ော့န်ည်းတူ စောကဖြုတရြဲ့ ဖမ်းစားခံရရာကနေ စောကဖြုတကြို မကမြကမြောမောနှင့ြ နမ်းလိုကတ်ယ်။ သီရိကတော့ ရှကဟြနန်ဲ့ မကြန်ှာလေးကို ဟိုဖကလြှည့န်ရေဲ့။ ကြှနတ်ောြ အောင်ိုချင်စြိတပြေါလြာတယ်။ တဈခွိနတ်ုန်းကသာ သီရိကို ကြှနတ်ောန်ိုငအြောင် ကိုငန်ိုငခြဲ့ရင် သူ့ပစ်စည်းဟာ ကြှနတ်ော့အြဖို့ပဲ မဟုတလြား… အောြ… အတိတ်…။
” ဘာဂွာမှုတမြယန်ောြ….အခစွြ…”
” သှား…သိပည်ဈပတတ်ာပဲ….”
” ဘာညဈတာလဲ…. ကိုယ့ဝြါသနာပါတဲ့ တူရိယာက ဘာဂွာပဲ….။ သှောြ…. သီရိက ကိုယဝြါသနာပါတာတောင် လုပပျိုငခြှင့မြပြုတော့ဘူးလား….”
” ဟငန်ောြ…. စကားတတတ်ိုင်း ဝေ့လညကြှောငပြတ် လုပမြနနေဲ့ သိတယ်…. ဘာလုပမြယဆြိုတာလေ….”
” ဘာလဲ….ပြောလေ….”
” လူဘာဂွာမှုတမြလို့ မဟုတလြား….”
” ဟဲဟဲ…ဟဲဟဲ….”
ကိုမောငမြောငတ်ဈယောကြ တဟဲဟဲ ရယလြိုကပြှီး သီရိရဲ့ပေါငကြို အသာဆှဲကားလိုကတ်ယ်။
” အို…”
သိပလြှတာပဲ ဒီရတနာတွင်းက မိုးကုတကြ ပတ်တမှားတွင်းနဲ့ မလဲနိုငဘြူး။ နီရဲပြီး တောကပြနတယ်ေ။ ဒါတောင် အချောကတ်ိုကပြဲရှိသေး။ မထိရကြ မကိုငရြကစြရာ စောကဖြုတပြေါကြို ကိုမောငမြောင် မကြန်ှာအပခြလွိုကတ်ယ်။
” ဟင်….”
သီရိတဈယောကြ ဘယလြောကအြိန်ဒွဆညေဆြည် မရပါဘူး။ မကြန်ှာလေးမဲ့ပြီး ပေါငကြှီးကို ထပဖြှဲသှားပါတယ်။
” အားဟား…. ဟိ… ခစ်ခစ်…. ခစ်…. မောငရြယ်…. အို… အဟင့ြ…. မောင့ြ…. အားဟား… ရှီး…. အင်း… ဟင်းဟင်း….”
သန်တာရောင် နှုတခြမ်းလေးဟာ ရှှငေါးတဈကောငလြို ဟစိ ဟစိနဲ့ ရမကသ်ံတွေ ထွကလြာပါတယ်။ သီရိတဈယောကြ ကိုမောငမြောင် လွှာအောကမြှာ နိဗျဗာနရြောကန်သလေားပဲ….။ ပေါငကြိုကားပြီး ဖငကြိုကော့ကော့ပေးနသလေို လကန်ှဈဖကကြလည်း နို့အစုံကို ဆုပန်ယကြစားနတယ်ေ။ သူတို့အတွဲကိုကြည့်ရြင်း ကြှနတ်ောြ့လီးဟာ တောငမြတလြာပါတယ်။ ဘယအြခွိနကြ ကိုငထြားမိလဲ မသိဘူး….။ သတိထားမိတော့ တင်းနတေဲ့ လီးကို ခပဖြိဖိ အုပထြားမိတယ်။ ကိုမောငမြောငဟြာ သီရိစောကဖြုတကြို စိမပြှနပြေေ ယကပြေးနတယ်ေ။ ယကလြည်းယကခြငွစြရာပဲ အရမ်းလှတယ်။ သူနဲ့ရတဲ့ လငဆြို မလိုးဘဲ ယကန်ရမေယဆြိုရငတ်ောင် ကြကြနေပေန်ပယ်ကန်မှောပါ။
” ကိုမောင်…. ကိုမောင်…. အို…. အင်း…. အင့ျ…. အင့ျ…. အား… အင့ျ….”
ဖငကြှီးဟာ ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ ကော့တကသ်ှားရင်း သီရိ ငှိမကြသွှားပါတယ်။ တကယ် ရုပသ်ေးကြိုးပြတပြဲ။ ကိုမောငမြောင့မြကြန်ှာခွာလိုကတ်ော့ မကြန်ှာတဈဖကမြှာ ပကြေံနသလေို စောကဖြုတထြဲကလည်း ဖြူရောရြောြ အရညတ်ခွို့ တွဲလောင်းကနွတော တွေ့လိုကရြတယ်။
” ကောင်းရဲ့လား……ခစြျ….”
” သှား….မသိဘူး….ရှကတ်ယ်….”
” အောြ… ဟုတသ်ားပဲ…. နေဦး…. အရှကကြုနအြောင် လကဖြှဲ့ပေးမယ်….”
ပြောပြောဆိုဆို ကိုမောငမြောငဟြာ ဘောင်းဘီကို ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ အသားဖြူသူမို့ ပန်းရောငသ်ှေးထနတေဲ့ လီးကြီးဟာ မုနလြာဥနီကြီးလို တင်းမာပြီး ခေါင်းတရမ်းရမ်းနဲ့ ပေါလြာပါတယ်။
” ဟယတ်ော့….ကြောကစြရာကြီး….”
” ခစွစြရာလို့ပြောပါ သီရိရယ်….”
” ဟင့အြင်း….ခစွန်ိုငပြါဘူး….”
မခစွပြါဘူးလို့ ပြောနတေဲ့ သီရိရဲ့ လကကြိုဆှဲပြီး ကိုမောငမြောငကြ သူ့လီးပေါမြှာ တငပြေးလိုကပြါတယ်။ ကလေးဟာ မှှကေို အကြောကအြလန့မြရှိသလို ရဲရဲတင်းတင်းလေး ဆုပကြိုငပြှီး ဒဈကိုသချောစူးစိုကကြှည့န်ပေါတယ်။ ကိုမောငမြောငဟြာ ရှေ့တဈလှမ်းတိုးပြီး သီရိရဲ့မေးလေးကို အသာအယာ သူ့ဖကြ ဆှဲယူလိုကပြါတယ်။
” သီရိကလည်း ကလဲ့စားခွတော သိပဝြါသနာပါတယ်…. မဟုတလြား….။ ကဲအခု ကိုယလြုပတ်ာထကသ်ာအောင် စိတတ်ိုင်းကြ ကလဲ့စားခွပြစေမ်း….”
” တဈခါထဲ ကိုကဖြှတပြဈမှာနောြ…..”
” ဒါဆိုလည်း ကိဈစငှိမ်းသှားတာပေါ့….။ ဒီကောငကြှောင့ြ လူတွေ ဒုကျခရောကရြတာ မဟုတလြား….”
” သိပစြကားတတ်….”
မကြလြုံးလေးမှေးစင်းပြီး မေးကော့ရင်း ဒဈကို ငုံ့လိုကတ်ဲ့ သီရိဟနကြ ခစွစြရာ။
” အိုး….သီရိ….ကောင်းလိုကတ်ာကြာ…..”
တဈခွိနတ်ုန်းက ကြှနတ်ော့ကြို အနမ်းတဈပြင့ပြေးဖို့ကို အငမြတနတ်ှန့တ်ိုခဲ့တဲ့ သီရိ အခုတော့ သူအထငကြှီးရာ ငှကြေေးရှင် ဂုဏကြှီးရှငတ်ှရေဲ့ လီးကို မှိနမြှိနကြှီး စုပပြေးနပေါတယ်။ သှောြ… အခစွြ သီရိရယ်…. ကြည့်ြ…. လီးစုပပြေးနတေဲ့ပုံက ဖာသညတ်ဈယောကြ အရှုံးပေးလောကအြောင် ပါးကိုခွိုင့န်အေောင် ပြီးတော့ မကြခြုံးတွတွနေ့န်အေောင် စုပပြေးနပေုံက သူ့ဘယလြောကြ အာရုံစိုကတ်ယဆြိုတာ ထငရြှားနတယ်ေ။
လီးက ပါးစပကြ စုပန်သလေို လကတ်ှကေ ကိုမောငမြောင် ခေါင်းပေါကြ ဆံပငအြမှှေးတွကေို ပြတလြိုကြ…. ဂွေးဥကို ကစားလိုကန်ဲ့ ကိုမောငမြောင် အလိုကြ ပြုစုနတယ်ေ။ ဒါတွကေိုကြည့်ရြင်း ကြှနတ်ော့ရြငမြှာ ကငွတ်ကလြာပါတယ်။ ကိုယခြစွသ်ူတဈယောကြ သူများနဲ့ ကိုယရြှေ့မှာ ပြောပြါးနတော ခငဗြွားတို့ ကိုယခြငွြးစာကြည့်လြေ။ ရှညလြွားနကမြှောငတ်ဲ့ ဆံကသောဟာ ရတေံခွနကြကနွတေဲ့ ရတွလေေို လှိုင်းထအောငကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း လီးကို ကကြနွန စုပယ်ူပေးနပေါတယ်။
” အား…. အားဟား…. ရှီး…. ကြှတ်…. ကြှတ်… ကြှတ်…. သီရိ မောင့အြခစွရြယ်…. သိပတ်ောပြါလား….. အို…. အား….. ကောင်းလိုကတ်ာ….. အခစွရြယ်…. အား…. အား…..”
ကိုမောငမြောငတ်ဈယောကြ သူ့ဆံပငသ်ူ့လကန်ဲ့ စုံခွာရင်း မခွိမဆန့ြ အောင်ှီးနလရေေဲ့။ သူ့လညပြင်းကြောကြီးတွဟော ထောငပြှီး တဆတဆြတတ်ုနလြို့နရေဲ့။ သီရိ လီးစုပ် သိပတ်ောတ်ယ်…. ထငတ်ယ်….။ ကိုမောငမြောငလြို သဘာကိုတောင် ကိုငလြှုပန်ိုငတ်ယဆြိုရင် သီရိရဲ့အစွမ်းကလည်း မသေးဘူး။
” ဟ….အ….အား…အား….”
သီရိရဲ့ခေါင်းကို လကန်ဲ့စုံကိုငပြှီး လီးက ပါးစပထြဲ အဆုံးထိမှုပဝြငသ်ှားရင်း ကိုမောငမြောင် နာနာကငွကြငွြ အောလြိုကပြါတယ်။ တဈမိနဈလောကပြဲ ရုပသ်ေးပြကြကလြို နှစ်ယောကလြုံး ငှိမန်ပြေီးမှ ကိုမောငမြောငဟြာ အိပယ်ာပေါြ ဝုန်းကနဲ ပစ်လဲသှားပါတော့တယ်။ သီရိလည်း သူ့အပေါသ်ို့ ထပရြကကြလွာတဲ့ ကိုမောငမြောငကြို တင်းတင်းကြီး ပြေ့ဖကရြင်း နှပန်ကြတေယ်။ ကြှနတ်ော့လြကထြဲမှာ ပူနှေးပစွခြွှဲတဲ့…. အတွေ့ကြောင့ြ အသာငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ယ်။
ကြှနတ်ောြ သုတလြှှတလြိုကမြိပါလား။ မထားနဲ့ မတွေ့ရတဲ့ နောကပျိုင်းမှာ စုပေါင်းသိုမှီးထားရတဲ့ အားတွပေေါ့….။ လကထြဲကနပြေီး ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ တွဲပြီးကနွတော နှမွောစရာဘဲ။ မိန်းကလေးတဈယောကအြဖို့ အငအြားသဈတွပေေးနိုငမြယ့ြ အရာတွပေါ။
ဒါပမယေ့လြေ ကြှနတ်ော့ခြန်ဓာကိုယထြဲမှာ လှည့ပြတပြှေးလှှားနတေဲ့ ရမကတ်ှေ ထွကပြေါကခြဏရသှားတာပဲ ကြေးဇူးတငမြိတယ်။ သူတို့ကတော့ ငှိမ်းငှိမ်းခမွြးခမွြး လဲလွောင်းလို့ပေါ့။ ကိုမောငမြောငဟြာ စွင့ကြားနတေဲ့ သီရိရဲ့တငပြါးကြီးကို အသာအယာ ပြတသ်ပကြစားနတယ်ေ။ ဘယသ်ူမဆို တငပြါးပြတရြင် သဘောတူတာပဲ မဟုတလြား။ ကလေးတွကေိုပဲကြည့်ြ သီရိလည်း မှိန်းပြီး ဇိမယ်ူနတယ်ေ။ ကိုမောငမြောငလြကဟြာ တငသ်ားကို ပြတရြာကနေ တရှေ့ရှေ့နဲ့ ဖငကြှားထဲဝငသ်ှားပြီး ကြားလေးကို အစုံအဆန် ပြတသ်ပန်တယ်ေ။ ကြည့်န်ရတေဲ့ ကြှနတ်ောတ်ောင် ကြကသ်ီးတွေ ထမိတယ်။
” အမေ့….”
သီရိတဈယောကြ တွန့သ်ှားပြီး ထိတလြန့သ်ံလေးနဲ့ အောလြိုကတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ ကိုမောငမြောင် ရငခြှငထြဲကနေ မလှတန်ိုငပြါဘူး။ အောမြှာပေါ့ သူ့စအိုထဲကို ကိုမောငမြောငလြကခြလယကြ ဗှုံးကနဲ ဝငလြာတာကိုး။ ရုတတ်ရကဆြိုတော့ ပူစပပြူလောင် အရသာကို ခံလိုကရြတယ် ထငတ်ယ်။ ဒါကြောင့ြ ဖငကြိုကော့ပေးပြီး အဝငရြလှယအြောင် ပုံစံပြငထြားလိုကပြုံရတယ်။
” လုပလြိုကရြင် အရမ်းခညွြးပဲ….နာသှားတာပဲ…..”
ခပည်ုညုပြောရင်း ကိုမောငမြောင် လီးကို အသာကိုငဆြှပေးနပေါတယ်။
” ကဲ….အခစွကြလေး…. လကစြသတလြိုကရြအောင်…. အပြငမြှာ ရာဇာကို စောင့ခြိုင်းထားရတာ အားနာစရာကြီး…”
” အို….စောင့ပြါစပေေါ့…. သူက အလုပသ်မားပဲ…”
” အဲ့လိုမပြောနဲ့လေ…..လိမ်မာရဲ့သားနဲ့….”
ပြောပြောဆိုဆို သီရိရဲ့ ခန်ဓာကိုယကြှီးကို ကုတငခြေါင်းရင်းရောကအြောင် အသာပြေ့ယူလိုကပြါတယ်။ ကြှနတ်ောကြသာ ကုတငလြို့ပြောတာ အမှနတ်ော့ ကြတပြှဈကလေးတဈခုပါပဲ….။ ခေါင်းရင်းမှာ တဈထွာလောကမြှင့တ်ဲ့ သံဘားတန်းတဈခု ရှိတယ်။ ကိုမောငမြောငကြ အဲဒီဘားတန်းပေါြ ကြှနတ်ော့ခြေါင်းအုံးတငပြှီး သီရိကို အဲဒီခေါင်းအုံးပေါြ တငပြါးနဲ့ အထိခလွိုကတ်ယ်။
” အရမ်းမလုပန်ဲ့နောြ….သူ့ဟာကြီးနဲ့….”
” ဖြေးဖြေးလုပပြါ့မယ်….အခစွလြေးရယ်….”
ပြီးတော့ ဟိုလိုဒီလိုနဲ့ သီရိမမှငအြောင် သူ့လကထြဲမှာ ဘယအြခွိနကြရောကန်တယ်ေ မသိဘူး ပဲစေ့လို အလုံးလေးတွရယ်ေ ဆိတမြကြကြှင်းရယ် ပေါင်းထားတဲ့ ဂွင်းကို စွပခြလွိုကလြတယ်ေ။ မိန်းမများကို ဒါနဲ့ဘဲ စွဲသှားအောင် လုပခြဲ့တာပေါ့။ သီရိလည်း မသိရှာဘဲ မကြလြုံးလေးမှေးစင်းရင်း လိုးမယ့အြခွိနကြို ငံ့လင့န်ရှောတယ်။
” ကဲ….အခစွလြေးရေ….”
သီရိမကြလြုံးလေးဖြင့ကြှည့ရြင်း မိန်းမတွသော ကြည့်တ်တတ်ဲ့ ဖမ်းစားတတတ်ဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ကိုမောငမြောငကြို ကြည့်န်လရေေဲ့။ နှုတခြမ်းက ငိုမလိုလိုနဲ့ မကြလြုံးက ရီဝနတေယ်ေ။ တကယ့တ်ဏှာမင်းသမီးပုံစံပဲ။ ကိုးလိုးကန့လြန့ြ အောကကြနွတေဲ့ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကိုယူပြီး…
” အခစွဆြုံး…. ဒကောကကြှေးကို လကန်ဲ့ ဆှဲထား….”
” ကြည့်ြ….ကိုယ့အြလုပကြို မလုပဘြူး….”
” လုပရြင် ရပါတယ်….။ ဒါပမယေ့ြ မောငတ်ထမ်း မယတ်ရှကဆြိုတော့ ပိုခစွရြာရောကတ်ာပေါ့….”
ဒကောကကြှေးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး ရငဘြတန်ဲ့ထိလုမတတ် ဆှဲဖြဲထားတာမို့ သီရိရဲ့ စောကဖြုတဟြာ လတလြတဆြတဆြတန်ှင့ြ ရဲရဲနီပြီး အာနပေါတယ်။ စအိုနဲ့ စောကဖြုတကြှားမှာလည်း အခုနအရညဖြှူဖြူတွေ ခိုနရေဲ့။ ကိုမောငမြောငဟြာ အသင့ဖြှဲစောင့န်တေဲ့ သီရိရဲ့ စောကခြေါင်းဝရှေ့မှာ ခွကေားရပလြိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ နီရဲနုဖတန်တေဲ့ သီရိရဲ့ စောကခြေါင်းဝမှာ လီးကို အသာတေ့ပြီး မှှပေေးနတယ်ေ။ သီရိကို စိတတ်ှထကြေှသထကြ ထကြှအောင် လုပန်တောပေါ့။ စောကစြေ့နဲ့ ဒဈဖြားနဲ့ တွေ့တိုင်း သီရိခငမြွာ တွန့တ်ှန့သ်ှားရှာတယ်။
” ဟင့ြ….ဘာလုပန်တောလဲလို့…. ”
ခွိုအီတဲ့ အမူအယာနဲ့ သူဘယလြောကြ အဆငသ်င့ပြှီဆိုတာကို လဈကနဲ ပြလိုကသ်လိုပါပဲ။ အရညတ်ှလည်ေး တအိအိ ယိုကနွလပြေေီ။
” ဗွှတ်…ဗွဈ…”
မထငမြှတဘြဲ ခေါင်းတိုးဝငလြာတဲ့ လီးဒဈကြောင့ြ လန့သ်ှားရှာတယ်။ ပိုဆိုးတာက ဒဈရဲ့လညပြင်းနားမှာပါလာတဲ့ ခွေးလညပြတကြှောင့ပြေါ့။ စောကခြေါင်းထဲ မဝငသ်ေးဘဲ စောကစြေ့ကို အမှှေးတွကေ ကလိတာနဲ့ပဲ ကြကသ်ီးဖြန်းဖြန်းထနရှောတယ်။ သူသိလိုကပြှီ တဈခုခုတော့ ထူးခွားနပြေီလို့….။
” မောင်…. ဘာထည့ထြားလဲ ဟင်… ဟင်…. အင့ြ…. အို….”
ကိုမောငမြောငကြ နှုတကြနမဖြေဘေဲ အလုပန်ဲ့သာ ဖြလေိုကပြါတယ်။ စူးမှကြမ်းရှပြီး စောကခြေါင်းနံရံတွကေို တဖကဖြကြ အတင်းထိုးလှိမ့ဝြငတ်ဲ့ ဒဏခြကြကြှောင့ြ သီရိခငမြွာ ကြပကြှပတ်ည်းတည်းနှင့ြ ဝငလြာတဲ့ လီးကို ကြောကရြမှန်း၊ နာရမှန်းတောင် မသိဘူး။ ဖငကြှီးကော့တကလြာပါတယ်။ ကိုမောငမြောငကြ လီးကို အဆုံးထိ ထိုးတဲ့အပြင် ပကခြှာလှည့မြှှပေေးနတယ်ေ။ သီရိတဈယောကြ ဇီးကင်းလောကရြှိတဲ့ ဇောခွှေးတွပပြှေီး တဈကိုယလြုံး ငှကဖြွားတကသ်လို တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နလရေေဲ့။
” အမေ့…. အား…. အား…. အမေ့ရဲ့…. ဟင်း…. အိုး…. ကိုမောင်…. အား… ဟား…. အား….”
ပေါငကြို မညှာမတာ ဆှဲဖြဲပြီး အရူးမလေးတဈယောကလြို ဆောကတ်ညရြာမဲ့ ရရှတေန်တေဲ့ သီရိရဲ့ ဒူးခေါင်းတွကေို အားပြုပြီး လီးကို အဖြားကနွရြုံလောကသ်ာ ထုတလြိုကပြှီးတော့ ဒုတကြနဲ သားအိမကြို သှားဆောင့မြိအောင် အရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ပြနထြည့လြိုကန်ဲ့ လိုးနပေါတယ်။
” ပြှတ်…. စွပ်…. ဒုတ်… အင့ြ…. သပေါပြီ အမရေဲ့…. အား…. မောငရြယ်…. ကောင်းလိုကတ်ာကြယ်…. လိုးနာနာဆောင့ြ …. သီရိကို မညှာနဲ့…. ဆောင့ပြါ မောငရြဲ့….”
အားရပါးရ ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပြီးပေးရင်း ရှိုကရြှိုကပြှောနတေဲ့ သီရိကို ကိုမောငမြောငဟြာ အံကြီးကြိတ် မကြလြုံးပြူးပြီး သားအိမကြှဲမတတ် ဆောင့ပြေးနပေါတော့တယ်။
” အား….အင့ျ….အင့ျ….”
သီရိ စောကခြေါင်းထဲက အရညတ်ှေ ဝေါကနဲကပြှီးပြီးသှားပါတယ်။ သူ့ဒကောကကြှေးကို လှှတလြိုကပြှီး ကိုမောငမြောငခြါးကို ခွနှစ်ေချောင်းနဲ့ လှမ်းခွိတဖြမ်းခွုပထြားတယ်။ အထဲကစုပအြားနဲ့ မရရအောင် ဆောင့လြိုးနတေဲ့ ကိုမောငမြောငလြည်း ကော့ကော့သှားပြီး ဆန့င်ငဆြန့င်ငန်ဲ့ ပြီးသှားတယ်။ သူ့အပေါမြှောကကြလွာတဲ့ ကိုမောငမြောငကြို ဆီးဖကပြှီး အနမ်းတဈပြင့ြ ဆုခလွိုကတ်ယ်။ ဒီလိုပုံစံနဲ့ (၂) မိနဈလောကန်ပြေီးမှ….
” ကဲ…. လဈစို့…. တောကြှာ တည်းခိုခန်းကကောငတ်ှေ လွှာရှညန်ေဦးမယ်….”
နှစ်ယောကသ်ား ပငွြးတိပငွြးတွဲ အဝတလြဲနတေုန်းမှာ ကြှနတ်ောြ အပြငကြို လဈထွကခြဲ့ပါတယ်။ ပြီးတော့ သူတို့ မမှငန်ိုငမြယ့ြ နရောကနေ စောင့ကြှည့န်မေိတယ်။ ထွကလြာပါပြီ…. ညပိုင်း အလညလြှနပြှီး ပြနလြာတဲ့ ခစွသ်ူနှစ်ဦးပုံစံမွိုးနဲ့ ကိုမောငမြောငကြ သီရိခါးပုခုံးလေးကို ဖကလြို့ သီရိက ကိုမောငမြောငခြါးကို ဖကလြို့…. တောတ်ောခြါးသီးတဲ့ မှငကြှင်းပါပဲ။ ကြှနတ်ော့ကြိုတောင် ဂရုစိုကရြှာမနဘေဲ လဈသှားကြတယ်။
……………………………………………..
( ၂ ) ဓါးစာခံ
သူတို့မှေးခဲ့တဲ့ ရမျမကမြီးဟာ ကြှနတ်ော့ရြငထြဲမှာ တောကလြောငန်တယ်ေ။ အခွိနကြ ည(၉)နာရီပဲ ရှိသေးတယ်။ ဖာသညမြွားခေါရြင် ကောင်းမလား…. အိပယ်ာပေါမြှာ ထိုငစြဉြးစားနတေုန်း….
” အာကို….အာကို….အကို….ကို….အာကို….”
ဆိုငတ်ံခါးကို လာခေါကခြေါသ်ံကြားကာမှ သတိရလိုကပြါတယ်။ ရခေဲရပေုံး လာသိမ်းတဲ့ ကောငမြလေးပဲ။ တံခါးကို ဖြင့ပြေးလိုကတ်ယ်။
” ဟဲ့…နောကကြလွှခညွလြား….”
” ဟုတတ်ယ်…. ရခေဲတွေ အများကြီး ကနွန်သေေးလို့….”
” ဒီအခြိန် ကားရပါ့မလား…”
” အောကဆြိုဒကြား စီးရမှာပေါ့…”
” ဟယ်… ဒါဆို ဘယကြိုကမြလဲ။ နင် အိမမြပြနရြငရြလား….”
” စိတတ်ော့ပူကြမှာဘဲ…။ ဒါပမယေ့ြ ကားမရလို့… အသိအိမမြှာ အိပတ်ယလြို့ပြောရငတ်ော့ ရတယ်….။ တခါတလေ ဒီလိုပဲဖြစ်တတတ်ယ်….။ ဟိုတခါက ကားမရလို့ ဘူတာရုံမှာ သှားအိပရြတယ်….”
လမ်းဘေးပညာတွနေဲ့ ပြည့န်တေဲ့ ကရငမြလေးက အရိုးခံအတိုင်း ဖြင့ပြှောရှာတယ်။ အင်း… အခွိုရှာ သကာတွေ့ အပျိုရှာ ဟိုဟာတွေ့ပြီပေါ့။ နှစ်ယောကစြလုံး အဆငပြှအေောင် စီစဉမြှပဲ။
” ဒါဆို နငဒြီည ဒီမှာပဲ အိပလြိုကြ…. ငါတဈယောကထြဲပဲရှိတယ်….”
” အားနာစရာကြီး အာကိုရယ်…”
” အို…. အားနာစရာ မဟုတပြါဘူး….။ ငါလည်း ပငွြးနတောနဲ့ အတောပြဲ….။ နင် ထမင်းစားပြီးပြီလား….”
” ဟင့အြင်း….”
” ဒါဆိုရင် နငအြထဲဝငစြောင့န်ေ။ ငါ စားစရာတဈခုခု သှားဝယခြဲ့မယ်….”
ကြှနတ်ောြ ခွလှမြေးတွေ သှကန်ပေါတယ်။ မကြစြိတဈမှိတအြတွင်း ဆိုငကြို ခေါကဆြှဲနှစ်ထုပန်ဲ့ ပြနရြောကသ်ှားတယ်။ ကောငမြလေးက ဆာဆာနဲ့ နှစ်ထုပလြုံး အပြောငတ်ီးလိုကတ်ယ်။ ရှကတ်ာတွေ ဘာတွလည်ေး မရှိ။ ဟနဆြောငမြှုလည်း မရှိတဲ့ ခွာတိတမြပဲ။ ငရုတသ်ီးစပလြို့ တရှုးရှုးဖြစ်နတေဲ့ သူ့ကို ကြှနတ်ော့ဘြေးမှာ ဝငထြိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။
” နာမညဘြာတဲ့….ငါမေ့သှားတယ်….”
” နောရြငမြူ…”
” အသကြ ဘယန်ှဈနှစ်လဲ….”
” (၁၈) နှစ် မပြည့သ်ေးဘူး…”
” ယောကျြားရှိလား….”
” သှား….အပျိုရှင့ျ…အပျို….”
” ဒါဆို ရည်းစားတော့ ထားမှာပေါ့….”
” ရည်းစားလည်း မရှိဘူး….။ မကြလြုံးချင်ြးကြိုကတ်ဲ့ သူတွတေော့ အများကြီး…”
ကရငမြပီပီ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောတဲ့ ကလေးမကို ကြှနတ်ောြ သဘောကသွှားပါတယ်။ မသိမသာလေး သှေးတိုးစမ်းတဲ့အနနေဲ့ သူ့ပုခုံးပေါြ အသာလကလြှမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ မွှောလြင့ထြားပုံရလို့ ဘာမှထူးခွားမှု မရှိပါဘူး။ ဒါကြောင့ြ ဖောင်းမို့ပြီး ပန်းနုရောငထြနတေဲ့ ပါးပြငကြို တဈခကြန်မ်းလိုကတ်ယ်။
” မင်း ဘာလို့ ဒီလောကတ်ောင် ခစွဖြို့ကောင်းတာလဲကြယ်….။ မင်းကို ကိုယခြစွသ်ှားတယ်….”
မကြလြုံးအကြောငသ်ားနဲ့ ရှေ့တည့တ်ည့ကြိုသာ စိုကကြှည့ရြင်း စကားပြနမြလာတဲ့ သူ့နှုတခြမ်း ထူထူအမ်းအမ်းလေးကို အသာငုံ့စုပလြိုကတ်ယ်။ သူ့လွှာလေးက မရဲတရဲ တုန့ပြှနလြာလို့ အခွအနေကေောင်းတယလြို့ သတမြှတလြိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေး ရှကန်ပေုံရတယ်။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ မကြလြုံးချင်ြးဆိုငမြိတိုင်း ဟိုလှှဲဒီလှှဲ လုပန်တောကိုက ခစွစြရာ။ လိုကဖြကကြ သချောသှားပြီမို့ ခပရြဲရဲပဲ သူ့နို့ကို ရမ်းဆုပလြိုကတ်ယ်။ အလုပကြှမ်းလုပသ်ူမို့ အရေိုးဗဈမကစားဘဲ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုး လှနပေါ တယ်။
ခပန်ှမ်းနှမ်းရှပအြင်ျကြီကို အသာကြယသ်ီးဖြုတပြှီး ခွှတပြေးလိုကတ်ယ်။ အရောငမြပေါတ်ဲ့ ဘောလြီဟာ ဖြူဝင်းတဲ့ သူ့ အသားရပေေါမြှာ ပနာမတင့လြှပါဘူး။ ခွိတန်ဲ့တွယထြားရတဲ့ ဘောလြီကို အသာအယာခွိတဖြှုတ် ခွှတပြဈလိုကတ်ယ်။ ကောငမြလေးကတော့ မကြန်ှာကို လကဝြါးနဲ့အုပထြားလရေဲ့။ ရှကမြှာပေါ့လေ… နေ့စဉတ်ှေ့နမှငေန်ကြေ မကြန်ှာတွကေိုး။
” နောရြငမြူ…. ဘာမှရှကမြနနေဲ့…. မင်းကို ငါ ပိုကဆြံလည်း ပေးမယ်။ အဝတအြစားတွလည်ေး ဝယပြေးမယ်။ ပြောပြွောသ်ာနေ ဟုတလြား….”
” ကမွ ပိုကဆြံမမကပြါဘူး….။ အာကို့ ကြေးဇူးတွေ ကမွအပေါမြှာ မနည်းဘူး မဟုတလြား….။ နောကဆြို ညနကြရေင် အိမ် ပြနစြရာမလိုတော့ဘူးပေါ့….။ ဒီမှာပဲ ဝငအြိပလြိုကမြယ်….။ ကမွ ဗိုကတ်ော့ မကြီးချင်ဘြူး….။ ဗိုကကြှီးလို့ လူတွသေိကုနရြင် ကမွ သမှောပဲ….”
” စိတခြွ…. ဗိုကမြကြီးစရဘေူး…. ကိုယဆြေးတွေ ဝယပြေးမယ်….”
တတွတတ်ှတပြှောရင်း လှတလြပစြှာနဲ့ တွဲကနွတေဲ့ နို့အုံကို အသာဆုပန်ယ် ပြတသ်ပပြေးလိုကတ်ယ်။ သူလည်း ခကြခြငွြး စိတကြှှလာပုံပဲ။ နို့တွေ တင်းမာလာတယ်။ သီရိတို့လို ခတ်မှေီသူမဟုတတ်ော့ ကြှနတ်ောကြ ဦးဆောငန်ရတေယလြေ။ ပြီးတော့ ရှကကြလည်း ရှကရြှာမှာပေါ့။
သူ့နို့တွကေို စို့ပေးတော့ တအံ့တသှနဲ့ ကြည့်န်တယ်ေ။ နို့သီးပါးစပထြဲလည်း ရောကရြော တဆတဆြတတ်ုနပြှီး အရသာတွေ့နရှောတယ်။ သူ့လိုအရိုင်းလေးကို ကြှနတ်ော့ြ ဆန်ဒပြပြေောကဖြို့ သုံးရတာတော့ ရှကစြရာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ မတတန်ိုငဘြူးလေ။ နို့စို့ပေးရင်းနဲ့ပဲ ထမီကို အသာဖြလေိုကတ်ယ်။ ရှကစြိတန်ဲ့ အတင်းဆှဲတင် ထားပမယေ့ြ နို့စို့ခံရတဲ့ အရသာကြောင့ြ ကြာကြာမတငန်ိုငပြါဘူး။ ပြလွေော့သှားတဲ့ ထမီထဲ လကကြိုအသာနှိုကလြိုကတ်ယ်။
” ဟင်း….”
ရှကရြှံ့သံနဲ့အတူ ပေါငတ်ှစေိထားလို့ အမှှေးအမွှငန်ည်းလှတဲ့ ဆီးခုံကိုပဲ စမ်းမိတယ်။ ရရာကိုပဲ ခပသ်ာသာလေး ပြတသ်ပပြေးနရတောပေါ့။ ခဏနတေော့မှ တဖြေးဖြေး ပေါငကြို ပြတပြေးတယ်။ ပူနှေးတဲ့ ပေါငအြိုးလေးကြနတောပဲ။ ပေါငကြှားကို လကခြလယန်ဲ့ သှင်းလို့မရသေးတော့ အကြဲကြောင်းကို လကခြလယန်ဲ့ပဲ ပြတပြေးနမေိတယ်။ ကောငမြလေးရငထြဲမှာ အရှကန်ဲ့ရမျမကြ အားပြင်းနပေုံပါ။ စိတမြရှညတ်ော့တဲ့အဆုံး သူ့ပေါငကြို လကန်ဲ့ဆှဲဖြဲပစ်လိုကတ်ယ်။
ပြီးတော့မှ စောကဖြုတဆြီ ပြနန်ှိုကလြိုကတ်ယ်။ အငမြတန် အမှှေးနည်းတာပဲ။ ကောငမြလေး ပေါငတ်ော့ ပြနမြစိဘူး။ ဒီအတိုင်း ငှိမခြံနတယ်ေ။ အကြဲကြောင်းလေးကို အသာဟပြီး လကခြလယ် ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့ ဆတကြနဲ တွန့သ်ှားရှာတယ်။ အထဲမှာ ပူပြီး စီးကပန်တယ်ေ။ စောကစြေ့ကိုရှာပြီး အသာဆှပေးတော့ ခဏချင်ြးမှာပဲ တောငထြလာပါတယ်။
သူရဲ့ အခွအနေကေို ခန့မြှန်းမိတာနဲ့ ထဘီကို အသာခွှတခြလွိုကတ်ယ်။ ရဆေေးငါးတဈကောငလြို ဖြူဖြေးနတေဲ့ အသားအရဟော မီးရောငအြောကမြှာ ဝင်းကနဲ ပေါလြာပါတယ်။ စောကဖြုတန်ရောလေးမှာတော့ နည်းနည်းအရောငလြှင့သ်ှားပါတယ်။
” အဈကို….မီးပိတလြိုကလြေ….”
” ဟေ….ဘာဖြစ်လို့လဲကြ….”
” ဟင်း….ရှကစြရာကြီး…. တခွားလူတွလည်ေး မီးမှောငမြှာ ခစွကြှတာပဲ…”
အောြ…. သူ့အသိုင်းအဝိုင်း ကြကကြှကကြလေးမှာ ဖြစ်ပကြတ်ာတွကေိုပဲ သိတာမို့ ရနကြုနမြှို့မှာ ဘယလြောကတ်ိုးတကန်ပြေီလဲဆိုတာ မသိရှာပါလား။
” မီးပိတရြင် အရသာမရှိဘူး…. နောရြငမြူရဲ့။ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ပြှီး ခစွကြှမှ ကောင်းတာကြယ့ြ.. ….”
” ဟင်း…ရှကစြရာကြီး….”
” မရှကပြါနဲ့ကြာ….”
ခပခြွော့ချော့ဆိုရင်းနဲ့ သူ့စောကဖြုတကြို အသာပြတပြေးနရပေါတယ်။ သူနဲ့ကြှနတ်ောန်ဲ့ သိရတာကလည်း လပိုင်းလောကရြှိပြီလေ။ စကားသိပမြပြောဖူးပမယေ့ြ လူချင်ြးတော့ ရင်းနှီးနတယ်ေ။ သူ့ဆိုငဘြေးက ကြမ်းယာဆိုငကြုလားနဲ့ ရနဖြစ်တာကို ဝငဖြနွပြေးရင်းနဲ့ သိခဲ့ရတာပေါ့။
နောကတ်ော့ ကုလားက သူ့ရခေဲပုံးကို သိမ်းမပေးနိုငဘြူးဆိုတာနဲ့ ကြှနတ်ောကြ အခမဲ့ ဆိုငမြှာ လာထားခိုင်းရတယ်။ ဒီလောကပြဲ အခုလို အသှေးအသားချင်ြး ရင်းနှီးတဲ့အဆင့ြ ဗှုံးကနဲ ရောကလြာတော့ သူ့ကို မရှကအြောင် ထိန်းပေးနရတေယ်။ ဘာဂွာအဆင့ကြိုတော့ ကြောသ်ှားရတယ်။ သူတို့ဘဝက ရမချိုးဘဲ နတောရယ်… ပြီး တော့ သေးပေါကပြှီး ရတွဘေောတွလည်ေး မသုံးဘူး။ ဒါကြောင့ြ ဘာဂွာအဆင့ကြို ကြောပြဈလိုကတ်ယ်။
သူ့စောကဖြုတ် အရညတ်ှေ ခွှဲအီနအေောင် ထွကပြါရဲ့…. ဒါပမယေ့ြ စောကခြေါင်းက သိပကြဉွြးတယ်။ ပြီးတော့ ကြောကလြန့စြိတန်ဲ့ စောကခြေါင်းကို ရှုံ့ထားတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ သူ့ကိုကြည့်တ်ော့ တောတ်ောဖြီးလတ်ကန်ပြေီ ထငတ်ယ်။
နီရဲထူအမ်းတဲ့ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာဟာ လပြင်ေးတိုကခြံရတဲ့ ပြင့ခြပြတ်ှလေို တဖတဖြတ် ရိုကခြတန်တယ်ေ။ ရှကသ်ှေးကြောင့ြ မကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲတွတန်တောပဲ။ ပစ်စည်းတငတ်ဲ့ စငပြေါကြ အမဲဆီဘူးကို ယူပြီး သူ့စောကခြေါင်းဝမှာ နည်းနည်းသုတပြေးထားလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကြှနတ်ော့ပြုဆိုးကို ခွှတခြပြှီး ထကြှရမ်းကားနတေဲ့ လီးမှာ နှံ့နအေောင် သုတထြားလိုကတ်ယ်။ ပြောငတ်င်းကားပြီး တဆတဆြတတ်ောငန်တေဲ့ လီးကြီးက အားရစရာပဲ။ ကောငမြလေးလကကြို အသာယူပြီး လီးကို အသာကိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။
” အိုး….”
” မရှကန်ဲ့လေ… ကိုငကြှည့ြ… နောကလြည်း လငယ်ူရင် ကိုငရြမှာပဲ…. သချောကိုင်….”
သူ့လကကြို တင်းတင်းဆုပပြှီး လီးပေါမြှာ ဖိထားလိုကတ်ာ…. မလှှဲသာ မရှောငသ်ာ ကိုငရြတာပေါ့။ ပထမတော့ မရဲတရဲလေး ဖြေးဖြေးချင်ြး အရသာတွေ့ပြီး ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပထြားတယ်။ ကြှနတ်ောကြ အသာဂွင်းတိုကပြှတော့ သူလည်း တွန့ဆြုတတ်ှန့ဆြုတန်ဲ့ လိုကလြုပန်ရေဲ့။
” ဘယလြိုလဲ….ကိုငရြတာ အရသာရှိလား….”
” မသိဘူး….”
” အေးလေ…. သိအောင် လုပပြေးရမှာပေါ့….”
ခပဖြေါ့ဖေါ့ပြောရင်း သူ့ကို ကုတငဘြေးမှာ စိတကြှိုကအြနအထေားဖြစ်အောင် လုပလြိုကပြါတယ်။ တကယတ်မ်း အလိုးခံရမယဆြိုတော့လည်း နောရြငမြူတဈယောကြ တုနလြှုပန်တယ်ေ။ ကြှနတ်ောြ သူ့ပေါငကြှားမှာ ဒူးထောကပြှီး ဝငထြိုင် လိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ကို မပြီး သူ့ပေါငတ်ှကေို ကြှနတ်ော့ပြေါငရြင်းနား ရောကန်ိုငသ်ထကရြောကအြောင် ဆှဲလိုကတ်ယ်။ ပေါငကြို အတင်းဖြဲခံရလို့ စုပသ်ပန်ရှောရဲ့။ ကြှနတ်ော့ရြဲ့လီးဟာ ပန်းနုရောငသ်ူ့စောကဖြုတဝြနဲ့ တန်းနပေါပြီ။ သူ့ကို စိတကြှှ အောင် လုပတ်ဲ့အနနေဲ့ ပြော့ဖတန်တေဲ့ စောကဖြုတအြတွင်းသားကို လီးထိပန်ဲ့ ပြတဆြှဲမှှရမြေးပေးနရတေယ်။
” ဟာ….အင်း….ဟင်း….ဟင်း….ဟင်း….”
ရှကန်သေူမို့ နှုတခြမ်းက ဖြင့မြပြောဘဲ မခွိမဆန့ြ တွန့လြိမန်တေဲ့ ခန်ဓာကိုယဟြာ သူတောင့တ်နတောကို ဖောပြှနပေါတယ်။ ဒါကြောင့ြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားနှစ်ခုကို အသာလကမြနှစ်ချောင်းနဲ့ ဆှဲဖြဲပြီး စောကခြေါင်းဝမှာ အသင့တ်ေ့ပြီးဖြစ်တဲ့ လီးကြီးကို ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။
” ဗွဈ….ဗွဈ….အား…..အမလေး….အမိုးရေ….”
အောသ်ံဟာ တောတ်ောကြယွသ်ှားတယ်။ သူ့ကို ချော့မော့နချင်ေတ်ဲ့ စိတလြည်း သိပမြရှိလှဘူး။ စိတကြ သိပထြနန်ပြေီလေ။ ဒါကြောင့ြ သူ့ပါးစပကြို လှမ်းပိတလြိုကတ်ယ်။
” စွပ်…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဗွဈ…. ဒုတ်…. ဒုတ်… ဒုတ်…. အီး… အင့ျ… အင့ျ….”
အတင်းရုန်းကနန်တေဲ့ကြားက လီးကြီးဟာ တနကြငွတ်ဈချောင်းလို စောကဖြုတကြို ထိုးခွဲပြီး သားအိမကြို သှားဆောင့ပြါတော့တယ်။ သူ့ပါးစပကြို မလှှတသ်ေးဘူး။ ခပကြှမ်းကြမ်း ထုတခြညွြ သှင်းခညွြ (၁၀) မိနဈလောကြ လုပပြေးတော့မှ အရသာတွေ့ပြီး ငှိမသ်ှားရဲ့။ အသာငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ စောကဖြုတမြှာ သှေးတွရေဲနတယ်ေ။ သနားစရာတော့ အတောကြောင်းသား။ နသေားကသွှားပြီမို့ စောကဖြုတလြည်း နည်းနည်းချောငပြှီမို့ အရညတ်ှနေဲ့ သှင်းရတာ ကောင်းလာတယ်။ သူလည်း နာတာမေ့ပြီး ကော့ကော့ပေးနရေဲ့။ သိတယမြဟုတလြား။ မိန်းမတွရေဲ့ထုံးစံ လီးအရသာတွေ့တာနဲ့ ရှကတ်ာ ကြောကတ်ာ မရှိတော့ဘူး။ ဒါနဲ့ သူ့ခါးကို ကိုငပြှီး ကုတငပြေါကြ လှှတအြောင် ဆှဲမှောကလြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောလြည်း ကိုယကြိုကြှကြှပြီး အသားကုနဆြောင့ပြေးတာပေါ့။
” အ….အား….အင့ျ….အင့ျ…အင့ျ….”
ကိုယခြန်ဓာအပေါပျိုင်းသာ ကုတငပြေါမြှာရှိပြီး အောကပျိုင်းကတော့ ကော့တကန်ပေါတယ်။ လီးဟာ အဆုံးဝငသ်ှားတာမို့ အားရစရာပါပဲ။ ဒါကြောင့ြ စိတတ်ှသေိပကြှှပြီး မညှာမတာ အားရပါးရ ဆောင့ပြေးနမေိတယ်။ သူလည်း ညီးတာတွေ အောတ်ာတွေ မရှိတော့ဘူး။ တဈခန်းလုံး လီးဝငထြှကသ်ံတွနေဲ့ ဆူနရေဲ့။
” အင့ျ….အား…ဟား….အား….အား….”
ဆတကြနဲ ဆတကြနဲ အကြောဆှဲပြီး သုတရြညတ်ှေ စောကခြေါင်းထဲကနေ ကုတငပြေါသ်ို့ ယိုစီးကလွာပါတယ်။ ပြီးတော့ အဝတတ်ဈခုလို ပုံကသွှားလရေဲ့။ ပြော့ဖတန်တေဲ့ နောရြငမြူကိုယကြို ထိန်းကိုငရြင်း ကြှနတ်ောလြည်း ပြီးတဲ့အထိ ဆောင့န်ရတောပေါ့။ ခဏနတေော့ သုတရြညတ်ှေ လီးထဲက ပန်းထွကပြှီး ခွကသွှေားပါတော့တယ်။
” နောရြငမြူ….ကောင်းရဲ့လား….”
” အင်း….”
” အရငတ်ုန်းက အခုလိုခံဖူးလား…. မှနမြှနပြှောနောြ….”
” ငယင်ယတ်ုန်းက (၁၄) နှစ် သမီးတုန်းကတော့ ကြောင်းက ကောငလြေးတဈယောကန်ဲ့ လုပဖြူးတယ်….။ ဒါပမယေ့ြ နာလို့ ပြီးအောင် မလုပခြဲ့ဘူး…..”
” မိုးအလင်း ခံနိုငပြါ့မလား….”
” အဈကို့ သဘောပဲလေ….”
…………………………………………………….
( ၃ ) စုတလြည်းစူး စားလည်းရူး
ကြှနတ်ောြ ကိုမောငမြောင့ကြို ပညာကောင်းကောင်းပေးဖို့ကို စဉြးစားနမေိပါတယ်။ သူဟာ ကြှနတ်ော့ရြည်းစားကိုရော ကြှနတ်ော့သ်ူငယခြငွြး မိန်းမကိုပါ ကြှနတ်ော့မြကြန်ှာမထောကဘြဲ လိုးခဲ့တယ် မဟုတလြား။ သီရိကတော့ ထားပါလေ။ ကြှနတ်ောန်ဲ့ ပတသ်ကမြှန်း သူမသိပါဘူး။ အဲဒီကောငမ် သီရိကိုပါ တဈခကြခြုတ် နှစ်ခကြြ ပညာပေးရမယ်။ ဘယလြိုလုပရြမလဲ ငယင်ယကြတည်းက ဉာဏန်ီဉာဏန်ကတ်ှေ မထုတဖြူးတော့ ဉာဏကြ မကောင်း၊ စဉြးစား…. စဉြးစား။
ဆိုငမြှာရှိသမွှ ပစ်စည်းတွရေောင်းပြီး လဈသှားရ ကောင်းမလား။ ဒါမှမဟုတ် တဈဆိုငလြုံး မီးတငရြှို့ပြီး သှားရငကြော။ နောကတ်ဈမွိုးက ကိုမောငမြောငကြို ချောင်းရိုကြ…. ဒါမှမဟုတလြည်း…. ဝတ်ထုထဲကလို သီရိကိုဖြစ်ဖြစ် ကိုမောငမြောငကြိုဖြစ်ဖြစ် သတပြှီး တဈယောကယ်ောကကြို လှဲခရွငတ်ော့ ဟုတပြှီ…. ဟုတပြှီ… ဒီအကြံကောင်းတယ်…။ တဈခကြခြုတ် နှစ်ခကြပြှတ်….။ ပိုငလြိုကတ်ဲ့ ကြှနတ်ောြ ဟား… ဟား… ဟား…။ တဈယောကကြသေ နောကတ်ဈယောကကြ ထောငထြဲမှာ အခွိနဖြှုန်း…. ဟိုးဟိုး… မလိုကြ။
ကိုမောငမြောင့ြ လုပင်န်းကို ကြှနတ်ောပြဲ ဦးစီးရမှာ။ ပြီးတော့ ကိုမောငမြောင့ြ အမကြေီးရှိတယ်။ သူကတော့ သနားစရာပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ကြှနတ်ောြ တာဝနယ်ူ လုပကြွှေးရမှာပေါ့။ ပြီးတော့ ကား…။ ကြှနတ်ော့လြောကြ အသုံးမကတွဲ့ကောင် ဒီလောကမှာ ရှိပါဦးမလား။ ကိုမောငမြောငမြှာ ညီမတဈယောကြ ရှိတယဗြွ။ အောငမြလေး…. လွှပစြဈအငဂြငွန်ီယာဘှဲ့ ယူထားတဲ့ ဦးနှောကတ်ဲ့ဗွာ… လုံးလုံးမေ့နလေိုကတ်ာ။ ဟေး… ဟေး… ဟေး… ဒီကောငမြလေးကို သုံးရမယ်….။
ဆပစြလူးမလေး….။ တခါတလေ ဆိုငကြိုလာရင် ဘယသ်ူမှ မနရအေောင် လကကြမှင်းကြောထတဲ့ ကောငမြလေး…။ ပညာအရညအြချင်ြးကတော့ (၉) တန်းအောင်၊ (၁၆) နှစ် ရည်းစားထားချင်လြှန်းလို့ ထွန့ထြှန့လြူးနတယ်ေ။ သူ့အမကြေီး အမြဲပါတော့ မကမှင်းရဲဘူး…။ သူ့အဈကိုလိုပဲ ထနတ်ာ… အလှန့အြလှန် ဘောဒြီလည်း လှတယ်။ အိုကေ… ဟင်း… ဟင်း…။ အသကမြတူလို့ရယ် နောကပြှီး ကိုမောငမြောငကြို အားနာတာရယကြှောင့ြ ကြည့်န်ခေဲ့တာ…။ အခုတော့ ဒီငန်းမလေးကို စားရတော့မယ်။ ကိုမောငမြောင် အူနုကြှဲခတစြရမေယ်။ သီရိထကြ အဆတဈရာသာတဲ့ ကောငမြလေးကို ရအောငလြုပပြှမယ်။
ဒါနဲ့ အခွင့အြရေးကို အေးအေးဆေးဆေး စောင့န်မေိတယ်။ ထုံးစံအတိုင်း ဆိုငထြဲကို ဝုန်းဒိုင်းကြဲပြီး ဝငလြာပါပြီ။ ဒါတောင် အရှယကြ သိပမြရောကသ်ေးဘူး။ ဟိုကမှင်း ဒီကမှင်းနဲ့ ကြှနတ်ော့စြားပြဲနား ရောကလြာတယ်။ ကနွတ်ဲ့ လူတွကတေော့ သူ့ကိုရှင်းရ ကိုယ့အြလုပလြုပရြနဲ့ အလုပမြွားနကြတေယ်။
” ကိုရာဇာကြီး… ဘာတွလေုပန်တောလဲ….”
ကြှနတ်ော့ရြှေ့တည့တ်ည့မြှာ စားပြဲကို တဒေါကဒြေါကန်ဲ့ ခေါကပြှီး ငုံ့မေးလာတဲ့ ခွာတိတမြလေးရဲ့ ရငသ်ားအစုံကို ခပတ်ညတ်ညပြဲ စိုကကြှည့လြိုကရြင်း
” ဆားကဈ ပုံစံသဈလောင်းနတယ်ေ… စငသ်ီယာ ဘယလြိုလဲ သိပလြှနပေါလား….”
” ခစ်….ခစ်ခစ်…တကယလြား…. ဘာစားချင်လြို့လဲ….”
” တကယပြေါ့…. ဘာစားချင်လြို့လဲဆိုတော့….”
ကြှနတ်ော့ရြဲ့ အကြည့်ရြိုင်းတွကေို သဘောတွေ့နပေုံရတယ်။ မသိမသာပုံစံနဲ့ ရငကြိုပိုပြီး မ ပေးလိုကတ်ယ်။ ကဲ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ခုံပေါမြှာ တငထြားတဲ့ ပဲကြီးစေ့ကြောြ တဈစေ့ကို ကောကပြှီး ဖြူဝင်းနတေဲ့ ရငန်ှဈမှှာကြားထဲ အသာထည့လြိုကတ်ယ်။
” ဟယ်…ကြည့်စြမ်း…ကြည့်စြမ်း….သိပဆြိုးတာပဲ….”
ပြောပြောဆိုဆို ပဲကြီးကြောကြို ကြှနတ်ော့ရြှေ့မှာတင် နှိုကထြုတပြှီး ကြှနတ်ော့ကြို ပြနပြေါကလြိုကတ်ယ်။ ဇတကြနဲ ဖမ်းပြီး ပါးစပထြဲ ပစ်သှင်းလိုကတ်ယ်။ ကြှတကြနဲ ဝါးစားရင်း မကြစြေ့မှိတပြှလိုကတ်ယ်။ ငခူပြုံးလေးပြုံးပြီး မကြစြောင်းလေး ခွိတကြာ ဖငလြေးကိုလှုပရြင်း ထွကသ်ှားလရေဲ့။ တံခါးပေါကအြရောကမြှာ တဈခါလှည့ကြှည့ပြှီး ထွကပြှေးသှားတယ်။ နည်းနည်းတော့ ရငထြိတမြိတယ်။ တဈယောကယ်ောကန်ဲ့များ သှားတိုငမြလားပဲ။ တဈပတလြောကြ ဘာပြူနာမှ မရှိတော့မှ ဟင်းခနွိုငတ်ယ်။ နောကတ်ဈကြိမပြှနတ်ှေ့တော့ အရငအြခါတွကထေကြ ပိုရင်းနှီးသလိုပဲ ကြှနတ်ော့ဆြီတန်းလာပြီး မုန့လြာကြှေးတယ်။
” ကိုယကြ ဒါစားချင်တ်ာ မဟုတဘြူး….”
” သှားဟယ်…. မနောကန်ဲ့လေ… စတနောနဲ့လည်း ကြှေးရသေးတယ်…..”
စားပြဲရှေ့မှာ လာနှဲ့ပြနတေဲ့ သူ့လကကြလေးကို အသာဖမ်းဆုပလြိုကမြိတယ်။ အေးစကလြို့ ပြနလြည်းဆှဲမယူဘူး။ မကြလြှှာလေးခပြှီး ငှိမန်ရေဲ့….။
” သိလား….”
” ဘာလဲ….”
” ခစွတ်ာကို…”
” ဟင့ျ…အင်း…”
” အခုတော့ သိပြီမဟုတလြား….”
” စဉျးစားဦးမယ်….”
…………………………………………………….
ဒါကတော့ ခငဗြွားတို့ သိတဲ့အတိုင်း မူလကြီလုပတ်ာပါ။ ကြှနတ်ောြ ပြဲတဝကြ နိုငန်ပြေီလေ။ ဟိုလိုဒီလိုနဲ့ သူ့ဆီက အဖြရခေဲ့ပါတယ်။ ကောငမြလေးက ငယပြမယေ့ြ တကယခြစွတ်ော့လည်း သိပအြလေးအနကထြားတာ….။ ကြှနတ်ောြ အသုံးခရွတာတောင် စိတမြသန့ဘြူး။ ကြှနတ်ော့ကြို သိပတ်ှယတ်ာနရှောတယ် ထငတ်ယ်။ ခစွကြှပြီဆိုတော့လည်း သူက ကြှနတ်ော့ကြို သိပန်ှဲ့တာပဲ။ အနည်းဆုံး တဈပတတ်ဈခေါကြ ရုပရြှငသ်ှားပြရတယ်။ ကနတ်ောကြှီးကို ရံဖနရြံခါ သှားပေးရတယ်။ အင်းလွားကို မကြာခဏ သှားရတယ်။ သူနဲ့ ခစွကြှမှပဲ အလုပလြေးဘာလေး ပကြတ်ော့တယ်။
ကိုမောငမြောငကြလည်း ရိပမြိပါတယ်။ ကြှနတ်ောြ ဆောန်ဲ့ လွှောကကြဲနတယေဆြိုတာ။ ဒါပမယေ့ြ ဘယသ်ူလဲဆိုတာ မသိရှာဘူး။ ဟား… ဟား…။ ဒါကြောင့လြည်း ကိုယခြငွြးစာစိတန်ဲ့ သူက ကြှနတ်ော့ြ ပကြရြကတ်ှကေို ဘာမှမပြောဘူး။ ကြှနတ်ောြ လွှောကလြညပြှီး ပြနလြာရင် ဘာလုပခြဲ့လဲ အောငမြှငရြဲ့လား…. ဘာလားနဲ့ လာနောကန်သေေးတယ်။ ရယစြရာနောြ…။ ကြှနတ်ောကြတော့ ကိုငတ်ှယရြုံပဲလို့ ဖြလေိုကတ်ယ်။ အမှနတ်ော့ သိပကြိုငတ်ှယလြို့ မရဘူး။ ခွာတိတမြက ဈေးကိုငန်တယ်ေ။ လကထြပပြှီးမှတဲ့။ စိတည်ဈသှားမိတယ်။ ဒါပမယေ့ြ သူ စာအုပကြှီးအတိုင်း လုပတ်ယဆြိုတာ မကြာခငကြပဲ သိလာရလို့ အတောဝြမ်းသာသှားမိ တယ်။
” ကိုကို…. မမေေ ရိပသ်ာ (၉) ရကြ ဝငမြယတ်ဲ့….။ အိမမြှာ ဘယသ်ူမှ မရှိကြဘူး…။ အိမဖြောကြောငမြလေးလည်း ခေါသ်ှားမှာ….။ ကိုကို ခွင့ယ်ူပြီး လာလညပြါလားနောြ….”
” လှတလြှတလြပလြပ် တွေ့ချင်တ်ယပြေါ့….”
” မဟုတဘြူးလေ…. တထိတထြိတဖြစ်နစရော မလိုတော့ဘူးလေ….။ အေးအေးဆေးဆေး တွေ့လို့ရတာပေါ့….”
နောကတ်ဈနေ့ ကြှနတ်ောြ ဆိုငမြှာ နေ့တဈဝကြ ခွင့ယ်ူလိုကပြါတယ်။ ရမေိုးခွိုးပြီး တကိုယလြုံးသန့စြငပြှီး နောကရြင်း ပြောငရြင်းနဲ့ စငသ်ီယာဆီ ထွကခြဲ့ပါတယ်။ ကိုမောငမြောငကြတော့ ပြုံးဖြဲဖြဲနဲ့ ကနွရြဈခဲ့လရေဲ့။ ဘေးဘီဝန်းကငွြ နည်းနည်းကြည့်ပြှီး အသာဘဲလခြလုပန်ှိပလြိုကတ်ော့ မချောက စောင့န်ပေုံပဲ။ ခကြခြငွြးတံခါးလာဖြင့တ်ယ်။
” နောကကြတွယ်….”
” ဘာလဲ…. မနကျ (၅) နာရီ ထလာရမလား….”
” စောင့ရြတဲ့လူ ဗွိုင်းဖြစ်တော့မယ်….”
တံခါးပိတပြှီးတာနဲ့ သူ့ကိုယလြုံးကစွကြစွကြလေးကို ဆှဲပြီး နီရဲနတေဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး စုပပြဈလိုကပြါတယ်။ စငသ်ီယာကလည်း မရုန်းဘဲ ငှိမန်လတေေော့ ကြှနတ်ောြ အံ့သှသှားမိတယ်။ သူ ကလနကြဆနလြုပမြယ် ထငန်တော။
” အခွိနတ်ှအမွောကြီး ရှိပါတယ်… ကိုကိုရယ်…. အပေါတ်ကပြါ….”
လူကြီးလသေံနဲ့ ကြှနတ်ော့ကြိုပြောရင်း လကဆြှဲပြီး အပေါကြို ခေါသ်ှားတယ်။
” လာ… ဒီမှာ…. သူစားဖို့ တပငတ်ပန်း နှှာထားတာ….”
သဈတောသ်ီးတွပေါ စိတကြွနပေအြောင် စားပြလိုကရြသေးတယ်။ ကြှနတ်ောစြားတာလေးကို ထိုငကြှည့န်တယ်ေ။ ဒါနဲ့ ဝါးလကစြ မညကတ်ညကြ သဈတောသ်ီးလေးကို သူ့နှုတခြမ်းနဲ့တေ့ပြီး ထည့ပြေးလိုကတ်ော့ တမှုံ့မှုံ့ ဝါးနပေါတယ်။
” ခစွလြား…”
” အင်း….”
မပြင့တ်ပြင့ဖြှတေဲ့ သူ့နှုတခြမ်းလေးကို ဆှဲဖကပြှီး နမ်းပစ်လိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား ရငခြငွြးအပရြင်း တဒိတဒြိတ် ခုနန်တေဲ့ သူ့ရငခြုနသ်ံကို အတိုင်းသား ကြားနရတေယ်။ ခါးသိမသ်ိမလြေးကို စမ်းပြီး ဖကသ်လို ဖကရြင်း သူ့နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းနတောကို ခွာလိုကပြှီး သှေးကြောလေးတွေ စိမ်းထနတေဲ့ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးကို သှေးစုပဖြုတကြောငလြို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပယ်ူနမေိတယ်။ လကကြလေးတွကေ ကြှနတ်ော့ကြို သိုင်းဖကရြင်း မှေးစင်းကသွှားလရေဲ့။
လကတ်ှကေ တရှေ့ရှေ့နဲ့ တီရှပထြဲကို ဝငသ်ှားတယ်။ ဒုတိယအကြိမ် အံ့သှစရာ တွေ့ရပြနတ်ယ်။ ဘောလြီ မဝတထြားဘူး။ ဧကန်တ ကြှနတ်ော့ကြို ငံ့လင့ပြှီး အဆငသ်င့လြုပထြားပုံပဲ။ နှေးထွေးတင်းမာနပြေီး အငမြတနမြှ ကိုငလြို့ကောင်းပါတယ်။ အပျိုစငလြေးမို့ နို့သီးလည်း မယမြယရြရမရှိ နို့အုံတဈခုလုံးမှာ လိမျမောသ်ီးအလတစြားအရှယဆြိုတော့ လကထြဲမှာ ပြောကန်တယ်ေ။
” ဟင့ြ…. ကိုကို…. စငသ်ီယာကို ဘယတ်ော့မှ ပစ်မသှားရဘူးနောြ…. ထာဝရနောြ….”
ကလေးတဈယောကလြို နားထဲမှာ တိုးတိုးလေးပြောလာတဲ့ စငသ်ီယာနို့ကို တဈခကြြ ညှဈကလိပေးလိုကတ်ယ်။ သူ့ခငမြွာ အခုလို ကြှတကြွှတလြှတလြှတ် နို့ညှဈခံနရတော အနရခေကန်ပေုံပဲ။
” စငသ်ီယာ….အင်ျကြီခွှတပြဈလိုကကြှာ….”
” ကိုကို… ခွှတပြေး…. စငသ်ီယာ ဘာမှလုပလြို့မရဘူး…. အရမ်းတုနန်တယ်ေ….”
သနားစရာ တုနရြီနတေဲ့ အပျိုမလေးရဲ့ တီရှပကြို အသာခွှတပြေးပြီး ကြှနတ်ော့ြ အထိအတွေ့တော့ ဖောမြပြနိုငတ်ဲ့ ခမွြးသာမှုတဈခု ဖြစ်ပေါလြာတယ်။ စငသ်ီယာကတော့ ရှကလြှန်းလို့ထငပြါရဲ့ မကြစြိစုံမှိတထြားတယ်။ ခစွစြရာနို့အုံလေးတွဟော သူ့ရငဘြတမြှာ ရီးလေးခိုနကြတေယ်။ ခစွလြို့ တဈခကြင်ုံ့နမ်းတော့ တွန့သ်ှားရှာတယ်။
ကဲ…. ဒီလောကကြှောကတ်တရြငလြည်း မသိမသာ ထွကပြှူနတေဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးကို သှားနဲ့ မနာတနာလေး ကိုကလြိုကတ်ယ်။ ကြှနတ်ောြ နို့ကိုစို့တော့ အကြောတွေ တွန့တ်ှန့လြူးနပေါတယ်။ နို့အုံလေးကို လွှာကြမ်းကြီးနဲ့ ယကပြေးတော့ တဈကိုယလြုံး ကြကသ်ီးမှှေးညှင်းဖုလေးတွနေဲ့ ပြည့သ်ှားလရေဲ့။ နို့အုံဟာ အခုနကထကြ တင်းမာလာပါတယ်။ ချောမှတတ်ဲ့ သူ့ကြောပြငလြေးကို ညငည်ငသ်ာသာ ပြတပြေးရင်း သူ့ခကြတ်ိုငလြေးဆီကို လွှာထိုးထည့လြိုကပြါတယ်။
” ကိုကို…. စငသ်ီယာ မနတတေဘြူး….”
ကလေးစိတမြပြောကသ်ေးသူပီပီ ခွလေေးဆောင့ပြှီး ငှီးနရှောတယ်။ နတတေသ်ှားမှာပါ ကလေးရယ်…. လီးနဲ့ မတွေ့ သေးလို့ပါ။ ခကြထြဲကို လွှာထိုးပြီး ဘာဂွာရဲ့ အရသာနမူနာကို မှည်းစမ်းစလေိုကပြါတယ်။
” ခစ်… ခစ်.. ခစ်… ခစ်ခစ်…. ကိုကိုက သိပဆြိုးတာပဲ…. ဟိုယကြ ဒီယကန်ဲ့….”
” ခစွလြို့ယကတ်ာပေါ့ ကလေးရယ်…. မခစွရြင် ဘယသ်ူယကမြှာလဲ….”
သူ့ကို ခစွတ်ယလြို့ပြောရင် သိပသ်ဘောကတွဲ့ စငသ်ီယာကို သူ့စိတကြှိုကစြကားလုံးနဲ့ ပင့ပြေးလိုကတ်ယ်။
” ကိုကိုက ခစွလြို့ ယကတ်ာပေါ့…. တောတ်ော့နောြ…. စငသ်ီယာ မနတတေဘြူး….”
” ဒါဆို ကို့ နို့ကို စို့ပေးနောျ….”
” ဟင်း…ရှကတ်ယ်….”
” မရဘူး…. ခစွရြင် စို့ပေးရမယ်….”
ပြောပြောဆိုဆို သူ့မကြန်ှာကို ရငဘြတန်ားကပပြေးလိုကတ်ော့ အသာပါးစပဟြပြီး ကလေးတဈယောကလြို နို့စို့တာမို့ အရသာတော့ရှိပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မမကြီးတွလေို ပညာမတတရြှာဘူး….။ ဂုတဝြဲ သူ့ဆံပငလြေးကို အသာပြတပြှီး စိတရြဲလာအောင် ဖြသေိမ့ပြေးနတေော့ တဖြေးဖြေးစုပဟြန် ပြောင်းလာတယ်။
” ကဲ…တောပြှီ….”
” ကြည့်ျ…. ခဏလေး စို့ပြီးတော့….”
သူ့မူဟနလြေးကို ကြည့်ပြှီး ကြှနတ်ောြ အသည်းယားလာပြီး သူ့နှုတခြမ်းလေးကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး စုပယ်ူလိုကတ်ယ်။ ဒီတဈခေါကမြဆိုးဘူး သူ့လွှာလေးက ကြှနတ်ော့ပြါးစပထြဲ ထိုးဝငပြှီး တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ အာခေါငကြို လာပြတသ်ပပြေးနရေဲ့။
” ပြှတ်…. မောလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်….”
ဟုတပြါတယ်… ကြမ်းတမ်းတဲ့ ရမျမကလြှိုင်းကြောင့ြ ကလေးမ တောတ်ောဟြိုကသ်ှားရာမှ နို့အုံလေးတွေ နိမ့ခြညွမြှင့ခြညွန်ဲ့ အသကကြို ရှိုကရြှိုကရြှုနရေဲ့။ ကြှနတ်ော့ပြေါငပြေါမြှာ ထိုငန်တေဲ့ သူ့စကတကြို အသာအောကကြို တွန်းပေးလိုကတ်ော့ ….
” တောပြှီ ကိုကိုရယ်…. စငသ်ီယာ ရှကလြာပြီ….”
” စငသ်ီယာက ကို့ကိုမခစွဘြူးလား…. ခစွသ်ူတွဆေို ရှကစြရာမလိုဘူး….”
ပြောနတေုန်းမှာပဲ သူ့ဖငပြေါန်ပေါပြီ။ လုံးကစွတ်ဲ့ တငပြါးလေးက ကားထွကန်ရေဲ့။ ဖငကြှားထဲကို လကည်ှိုးနဲ့ ပြတပြေးနတေော့ ရှကရြှကန်ဲ့ ကြှနတ်ော့ပြုခုံးမှာ ခေါင်းမှီရင်း ငှိမခြံနတယ်ေ။
” စငသ်ီယာကကြယ်…. လိမျမာပါတယ်…. ကိုယ့်ခစွသ်ူရဲ့ အလှကို ကြည့်ခြငွတ်ယ်….”
” ကိုကိုကလည်း သိပဆြိုးတာပဲ….”
” ကဲ… ရှကရြင် ကိုကိုပါ ခွှတခြလွိုကပြါမယ်….”
ပြောပြောဆိုဆို သူ့ရှေ့မှာ ရပပြှီး ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကပြါတယ်။ ခရမ်းသီးက ရင့န်ပြေီ နှပလြိုကရြငတ်ော့ ဆှမွေိုးမေ့သှားမှာပဲ။
” အိုး….ကိုကိုကလဲ….”
ရှကရြှကန်ဲ့ ဟိုဘကလြှည့သ်ှားတဲ့ စငသ်ီယာရဲ့ စကတကြို အသာဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ကမျဘာဦးလူသား နှစ်ဆယရြာစု ယဉကြွေးမှု အလယတ်ောငမြှ ရောကန်သလေိုပါပဲလား….။ ပြောငရြှင်းနတေဲ့ စောကဖြုတကြလေးမှာ စောကမြှှေးတွဟော အငမြတန် နုနပေါသေးတယ်။ သချောကြည့်မြှ မှငရြတယ်။ အကြဲကြောင်းလေးက စိလို့။ ကြာကြာဆိုင်းမနဘေဲ သူ့ကိုပြေ့ပြီး နှစ်ယောကထြိုငဆြိုဖာဆီ မ သှားလိုကပြါတယ်။ ဆိုဖာပေါခြပြှီးတာနဲ့ နှုတခြမ်းကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေးစုပရြင်း စောကဖြုတကြို လကဝြါးနဲ့ ပြတသ်ပပြေးနမေိတယ်။ ပေါငလြေးနည်းနည်းကားလာမှ လကခြွောင်းလေးတွနေဲ့ အသာပြတပြှီး လကခြလယန်ဲ့ စောကစြေ့ကို ကလိပေးလိုကတ်ယ်။
” ကိုကို….”
ဆှဲဆှဲငငင်ငခြေါပြှီး ရငခြှငထြဲမှာ မကြန်ှာဝှကထြားရှာတယ်။ လကခြလယန်ဲ့ ကလိပေးရင်း ပေါငကြ သိသိသာသာဖြဲလာပြီး နည်းနည်း အရညတ်ှေ ထွကလြာတဲ့ခါ ကြှနတ်ောြ စငသ်ီယာကို ဘာဂွာပေးဖို့ စလိုကပြါတယ်။ အရညတ်ှေ စိုစွတန်တေဲ့ စောကဖြုတကြို အနည်းငယလြကန်ဲ့ ဖြဲလိုကပြါတယ်။ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွေ ပေါလြာတဲ့အခါ ကြှနတ်ော့လြွှာကို စုခွှနပြှီး စောကဖြုတထြဲကို ထိုးသှင်းလိုကပြါတယ်။ လွှာတဈခုလုံး စောကဖြုတထြဲ ဝငသ်ှားပါတယ်။
ကောငမြလေး စောကဖြုတထြဲမှာ ပူနှေးပြီး စိုစွတန်ပေါတယ်။ လွှာဟာ မှှတဈေကောငလြို ဟိုတိုးဒီတိုးနဲ့ လွှောကသ်ှားနလရေေဲ့။ စငသ်ီယာကတော့ ဆိုဖာဘောငကြိုကိုငပြှီး ဖငကြှီးကို ကော့မှန်းမသိ ကော့ကော့ပေးနတယ်ေ။ မကြာပါဘူး…. ပူနှေးပစွခြွှဲနတေဲ့ အရညတ်ှဟော စောကခြေါင်းထဲကနေ ချောရြညတ်ှလေို စီးကလွာပါတယ်။ သူ့ခငမြွာတော့ ပြီးမှန်းမသိဘဲ တဆကဆြကြ အကြောဆှဲပြီး ငှိမကြသွှားလရေဲ့။
” ကောင်းရဲ့လား….စငသ်ီယာ….။ စငသ်ီယာ ကိုယ် မေးတာဖြလေေ….။ ခစွလြို့လုပပြေးတာ စကားမပြောတော့ဘူးလား….
” ကောင်း….ကောင်း…တယ်…”
” ဒီလိုမှပေါ့….ဒီမှာကြည့်စြမ်း….”
သူ့မကြန်ှာမှာ ကပပြှတဲ့ လီးကြီးကို မှှတဈေကောငမြှငသ်လို အလန့တ်ကြား နောကဆြုတရြှောငလြိုကတ်ယ်။
” စုပပြေး….”
” ဟင့အြင်း….ကြောကတ်ယ်….”
” ဒါဆို မခစွလြို့ဘဲ….”
” ပေးလေ….စုပပြေးမယလြေ….”
ပြောပြောဆိုဆို မရဲတရဲလေး ဟပေးတဲ့ပါးစပမြှာ အသာတေ့ပေးလိုကတ်ယ်။ ကြောကကြှောကန်ဲ့ ဒဈကို အသာငုံပြီး စုပပြေးပါတယ်။ ဘယလြိုပဲဖြစ်ဖြစ် စုပဖြစ်ရငပြှီးရော နောကမြှ တဖြေးဖြေး သငပြေးရတာပေါ့။ သူ့ပါးစပထြဲကို သေးတဈစကြ နှစ်စကလြောကြ ပေါကထြည့ပြေးတော့လည်း ထွေးမထုတပြါဘူး။ သနားတော့ သနားစရာပဲ။ ကြှနတ်ောလြည်း ထွန့ထြှန့လြူးသှားမိတယ်။
” အား…. အား…. ဟား…. ဟိုး…. အိုး…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. စငသ်ီယာရယ်…. အိုး…. အခစွရြယ်…. အား…. အား… စုပ် စုပ်…”
သူ့ခေါင်းလေးကို ကိုငပြှီး လီးနဲ့ အသာ ရှေ့တိုးနောကင်င် လိုကလြုပပြေးနစဉြေ တအားစုပလြို့ သှေးတောငထြှကပြှီ အောကမြေ့နတော။
” အိုး…အင့ျ….အင့ျ….အား…..”
လီးတဈချောင်းလုံး ကငွကြနဲဖြစ်သှားပြီး သုတရြညတ်ှေ သူ့ပါးစပထြဲကို ပန်းထွကသ်ှားတယ်။
” မွိုခလြိုကျ….အားရှိတယ်….”
ရှုံ့ရှုံ့မဲ့မဲ့နဲ့ မှိုခရွင်း ကြှနတ်ော့ကြို အတင်းဖကထြားပါတယ်။ မကြလြုံးလေးမှိတထြားတဲ့ သူမသိအောင် သူ့အဈကိုအိတထြဲက ခိုးလာတဲ့ ဆိတမြကြကြှင်းနဲ့ ပဲစေ့လေးကို လီးမှာ အသာစွပပြှီး ဒဈမှာ သချောတပလြိုကပြါတယ်။
” အခစွြ….ဗယစြလငရြှိလား….”
” အင်း….”
” သှားယူခဲ့ကြာ….”
ကိုယတ်ုံးလုံး ဧည့ခြန်းကို ဖြတလြွှောကသ်ှားတဲ့အလှကို ကြှနတ်ောြ ငေးကြည့်ရြင်း ကနွရြဈခဲ့ပါတယ်။ ဖငကြှီးကတော့ ဆှဲလတကေလြပေုံစံပဲ။ ဖငကြှားထဲကနေ စောကဖြုတလြေးကို တစွန်းတစလေး တွေ့နရတေယ်။
” ရော့…. သိပမြကြည့်န်ဲ့…”
” လှတာကိုး…အခစွရြဲ့….”
သူ့ဆီက ခေါင်းလိမ်းဆီကိုယူပြီး လီးမှာ အသာပြတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့စောကဖြုတကြိုပါ နည်းနည်းလိမ်းပေးလိုကတ်ယ်။ ဘာလုပတ်ာလဲတဲ့….။ နားလည်းမလညဘြဲနဲ့ တုနတ်ုနရြီရီ ဖြစ်နရှောတယ်။
” မအောန်ဲ့နောြ….ကလေး….ဘာမှမဖြစ်ဘူး….”
ချော့မော့ပြောရင်း ဆိုဖာပေါမြှာ ခပရြှောရှောလေးဖြစ်အောင် အနအထေားပြငကြာ ပြီးတော့ သူ့ခွထေောကတ်ှကေို ကြှနတ်ော့ခြါးမှာ ခွရကဖြစ်သှားအောင် ခွိတထြားလိုကပြါတယ်။ ပြီးတော့ ဟနတေဲ့ စောကဖြုတကြို လကန်ဲ့ နည်းနည်းဖြဲပြီး ဆိတမြကြကြှင်းနဲ့ ပြတသ်တပြေးနမေိတယ်။
” ကိုကို….ကိုကို….အို့…ယားတယ်….”
ခကြခြငွြးပဲ စောကခြေါင်းတဈခုလုံး အရညတ်ှရှေှဲသှားပါတယ်။ ဒဈကို အဝမှာတေ့ထားလိုကပြှီး နည်းနည်းထိုးသှင်းလိုကပြါတယ်။ အားကနဲ အောရြင်း ဆီးတွန်းထားတယ်။ ဒါနဲ့အခွိနယ်ူပြီး ဝငသ်လောကန်ဲ့ပဲ ဆှဆှပေးနလေိုကတ်ယ်။ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖြစ်လာပြီး တဈခကြခြှင်း ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ သားရကြင်ေးတဈခုလုံး ကြပသ်ိပန်ပြေီး နောကန်ည်းနည်းတိုးရင် ကြဲထွကသ်ှားမယ့ပြုံစံပဲ။ ဒါပမယေ့ြ…. မကြဲပါဘူး….
” ဗွိ….ဗွဈ….အင်း….အား….နာတယ်…ကိုကိုရဲ့…”
မကြရြညတ်ှတေောင် စီးကနွပေါပြီ။ ဒါကြောင့ြ ချော့မော့ပြီး သူ့ကို ချော့ကာမော့ကာဖြင့ြ ခစွစြကားတွေ ဆိုနတေော့တယ်။ ပြီးမှ….
” ဗွိ…. ဗွဈ…. ဒုတ်…. အား… အ…. အား… အ… အ… ဒုတ်…. အင့ျ…. ကိုကို….”
ပန်းတိုငရြောကသ်ှားပါပြီ။ သူကတော့ ခံရခကပြှီး မသကသ်ာပါဘူး။ အပျိုစငမြှေးကြဲသှားပြီး သားအိမကြလည်း အတောခြံနပြေီ။ ပြီးတော့ စောကပြတလြည်း နည်းနည်းကြဲသှားတယ် ထငတ်ယ်။ ငိုတာမှ တအားပဲ….။ ကြှနတ်ော့ရြငကြို ထုထုနတယ်ေ။ နာတာကိုး….။ ဒါပမယေ့ြ ဆိတမြကြကြှင်းရဲ့ တနခြိုးနဲ့ ခကြခြငွြးပဲ အငိုတိတသ်ှားပါတယ်။ တဟီးဟီး တဟားဟားနဲ့ ငှကဖြွားတကသ်လို တကခြငွန်ပြေီ။ သူ့အဈကိုပစ်စည်းက အတောစြှမ်းတာပဲ။ ဒါနဲ့ သူ့စောကဖြုတကြလေးထဲမှာ လှည့ပြတထြိုးမှှပြေီး ကောင်းကောင်းလိုးနမေိတယ်။
” ကိုကို….ကိုကို….ကိုကို….အင့အြင်း….အား….”
ကြှနတ်ော့ကြို တဖြဖြခေါရြင်း လညပြင်းကို အတင်းဖကထြားပါတယ်။ သူ့စောကဖြုတကြလည်း လီးကို ညှဈပြီး စုပယ်ူနတယ်ေ။ သိပကြောင်းတဲ့ အရသာပါ။ သူလေးဟာ ဖငကြို ကော့ကော့ပေးရင်း ဖငကြှီးကော့တကလြာပါတယ်။
” အား….အာ….အား…”
အကြိမကြှိမပြှီးခဲ့တာမို့ ဆိုဖာပေါကြနပြေီး ကြမ်းပြငန်ားဆီသို့ သူ့အရညတ်ှေ အိုငထြှန်းနပေါတယ်။ ကြှနတ်ော့ခြါးကို ခွထေောကန်ဲ့ ညှပထြားပြီး နောကဆြုံးအကြိမ် ပြီးသှားပါတယ်။ ကြှနတ်ောကြ မပြီးသေးတော့ သူ့စောကခြေါင်းမှာ အသာစိမထြားရတာပေါ့။ နည်းနည်းကြာမှ ဆကဆြောင့ပြေးလိုကတ်ော့ သူ့စောကခြေါင်းလေး ရှုံ့သှားပါတယ်။
” ခစွတ်ယ် စငသ်ီယာရယ်….”
” သိပခြစွတ်ယ် ကိုကိုရယ်….”
သိပခြစွတ်ယဆြိုတဲ့ စငသ်ီယာကို အသာမပြီး ဖငဘြူးတောင်း ထောငပြေးလိုကတ်ယ်။ သူလည်း အရသာတွေ့နပြေီမို့ အလိုကသ်င့ပြဲ။ ဆူဆူလေးဟနတေဲ့ စအိုဝမှာ လီးကိုအသာတေ့ပြီး ခပဖြိဖိလေး ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ အောလြိုကတ်ာ မိုးကြိုးပစ်မတတပြဲ။ ကဉွြးကဉွြးကြပန်လေို့ ကြှနတ်ော့လြီးလည်း အတောန်ာသှားတယ်။
” အီး…. ဟီးဟီး…. မလုပန်ဲ့…. မလုပန်ဲ့…. နာတယ်…. နာတယ်…. ဟီးဟီး….”
ငိုကြီးခကြမြနဲ့ အောန်တေဲ့ သူ့ကို ဗိုကပြေါကြနေ လကလြွှိုပြီး စောကဖြုတထြဲ လကထြည့မြှှပေေးမှ ငှိမသ်ှားတယ်။ လီးကို သိပကြှိုကန်ပြေီ။ တဖြေးဖြေးချင်ြး ချော့သှင်းလိုကြ ပြနထြုတလြိုကန်ဲ့ လုပပြေးနတယ်ေ။ (၁၅) မိနဈလောကြ ကြာတယ်။ နောကဆြုံးတော့ ဂွေးဥလေးဟာ ဖငပြေါကမြှာ တွဲလှဲကနွတ်ဲ့အထိ မှှုပဝြငသ်ှားတယ်။ ခါးကို လကတ်ဈဖကကြကိုင် ကနွတ်ဲ့လကတ်ဈဖကကြ စောကဖြုတကြို ကလိပေးရင်းနဲ့ မိမိစိတတ်ိုင်းကြ ဖငလြိုးပေးနရေဲ့။
” ပြှတ်…. ဗွဈ…. ဗှတ်…. ပြှတ်…. ပြဈ…. ဗွဈ…. အင့ျ… အင်း…. အိုး…. အင့ျ….”
ဖငဘြူးတောင်းထောငရြာကနေ အသံတွမွေိုးစုံ ထွကန်ရေဲ့။ တဈနေ့ရဲ့ အတွေ့အကြုံသဈရနတေော့ သဘောကနွပေုံပဲ။ လီးကြီးကို စအိုထဲမှာ မှှပေေးတော့ နာနာကဉွကြဉွြ အောရြှာတယ်။ ဗှုံးဆို ကြှနတ်ော့လြကပြေါြ သူ့စောကရြညတ်ှေ ကလွာပြနတ်ယ်။ သိပထြနတ်ဲ့ ကောငမြလေး။ ကြှနတ်ောလြည်း သူ့ခါးကို သချောကိုငပြှီး တဈခကြခြငွြး ဆောင့ဆြောင့လြိုးပေးရင်း နောကဆြုံးမှာ သုတရြညတ်ှေ စအိုနဲ့အပြည့ြ ပန်းထုတလြိုကရြတယ်။
အဲဒီနေ့ကစပြီး သူနဲ့ ကြှနတ်ောဟြာ (၉) ရကလြုံးလုံး မနားမနေ လိုးခဲ့တယ်။ နောကပျိုင်းမှာလည်း လဈရငလြဈသလို လိုးခဲ့တယ်။ သူလည်း လီးကို သိပစြှဲနပြေီလေ။ ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း တုနန်အေောင် ခစွရြှာတယ်။ အကာအကြယ် အတားအဆီးတွေ လုပထြားတဲ့ကြားကနေ ဘယလြိုဖြစ်သှားလဲ မသိဘူး။ သူ့ဗိုကြ (၂) လရှိသှားပြီ။ အခွိနဆြှဲပြီး ဘာလုပရြမလဲ စဉြးစားနရတေယ်။ ဗိုကကြိုဖကြြ ဒါမှမဟုတ် အရှကကြှဲအောင် ထားလိုကရြမလား။ ဒါပမယေ့ြ… ကြှနတ်ောြ သူ့ကို သိပခြစွန်မေိပြီ။
ဒီတော့… သူ့ကို အကြံပေးလိုကတ်ယ်။ ဗိုကပြှသနာ မပြောဘဲ သူနဲ့ကြှနတ်ောြ မတ်ေတာရှိနလေို့ လကထြပပြေးပါလို့ ပြောလို့ အဲ့လိုမှမရရင် ခိုးပြေးမှာပဲ။ အဘှားကြီးက တရားသမား၊ နောကပြှီး သူမသခင်ေ သမီးကို စိတခြရွတဲ့လူနဲ့ ထားခဲ့ချင်တ်ယ်။ ကြှနတ်ော့ကြို ခေါတ်ှေ့ပြီး သချောမေးမှန်းခဲ့တယ်။
ဒီလိုနဲ့…. ကိုမောငမြောငရြဲ့ နိုငင်ံခွားကပြနလြာတဲ့ ခစွသ်ူနဲ့ ကြှနတ်ောတ်ို့နှစ်ယောကရြဲ့ မင်ျဂလာဆောငကြို တဈရကတ်ည်း သတမြှတလြိုကတ်ယ်။ စငသ်ီယာမှာ ဗိုကြ (၄) လ ရှိနပြေီ။ သူကတော့ သိပပြွောလြို့။ ကြှနတ်ော့ြ လကစြားခွမယေ့ြ အစီအစဉလြည်း ပကြသ်ှားရပြီ။ ယောကဖြဆိုတော့ ညှာရမယ် မဟုတလြား။ တောတ်ောစြညတ်ဲ့ မင်ျဂလာဆောငလြို့ ပြောရမှာပဲ။ လာလိုကတ်ဲ့လူတွေ။ ကြှနတ်ောြ တဈပြားသားမှ မကုနဘြဲ သူတို့ပဲ အကုနအြကခွံတယ်။
အားလုံးနှုတဆြကပြှီး ပြနမြယအြလုပမြှာ မင်ျဂလာခန်းမဝငပြေါကကြို အဝတအြစား ဖို့ရို့ဖားရားနဲ့ အမွိုးသမီးတဈယောကြ ရောကလြာတယ်။ သချောကြည့်မြှ သီရိ ဖြစ်နတယ်ေ။ ဗိုကကြှီးကြီးနဲ့။ ဟောတော့ ခကကြှပြီပေါ့။
” ကိုမောငမြောင် ရှငလြူယုတမြာ….. လူလိမ်…. နှမချင်ြးမစာနာဘူး….။ ဒီမှာရှင့ကြလေး ကမွ ဘယလြိုမကြန်ှာနဲ့ မှေးရမလဲဟင်….”
မကြရြညသ်ှယသ်ှယကြရွင်း ပြောနတေဲ့ သီရိကို ကြှနတ်ောြ မမုန်းနိုငတ်ော့ပါဘူး။ သူ့ရဲ့မကြရြညတ်ှကေ ကြှနတ်ော့ြ ဒေါသတွကေို တိုကစြားသှားပါပြီ။ ကိုမောငမြောငကြတော့ ဟနမြပကြြ သူ့ဇနီးလကဆြှဲပြီး ခန်းမဆောငထြဲကနေ ထွကသ်ှားပါတော့တယ်။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ဇမ်ဗူတလူ