အောစာအုပ်

ခွင့်လွှတ်ပါ ဆရာမ

လှနခြဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြောကြ ဤရှာ ဤကြောင်းကို စာသငပြေးခဲ့သည့ြ မှို့ကြီးသူ ဆရာမကြီးဒေါန်ုနုထွေး ယခု ဤရှာကို အလညလြာသဖြင့ြ တပည့အြဟောင်းတွေ တပြုံးပြုံး တရှှငရြှှင် သှားကနတ်ော့ကြပါသည်။ သို့သောြ ထိုအထဲ၌ တပည့ဟြောင်းတဈယောကဖြစ်သည့ြ အောငသ်ိန်းက တော့ မပါဝငခြွေ။

“ဟေ့ အောငသ်ိန်း ။ ဆရာမကြီး ဒေါထြှေးထွေး အလညလြာသကြ။ ငါတို့သှားကနတ်ော့မလို့။ မင်းရော မလိုကသ်ေးဘူးလား။”

ထိုသို့ သူငယခြငွြးတွကေ မေးသည့အြခါတိုင်း

“အေး… နောကန်ေ့မှသှားမယကြှာ”

ဟူ၍ အောငသ်ိန်းက ဖြပေါသည်။ သို့သောြ သူသည် ဆရာမကြီးကို သှားကနတ်ော့ဖို့ စိတကြူးမရှိပါ။ အဘယကြှောင့န်ည်း။ သူ့၌ ဆရာမကြီးကို နာကညွြးစရာ ရှိနေ၍ပါလော။ မဟုတပြါ။

—————————————

အတိတကြိုဆောငရြမညဆြိုသောြ အောငသ်ိန်းသည် ဆယတ်န်း ဒုတိယနှစ် ကြောင်းသား။ ကြောင်းစာ တွင် စိတမြပါ။ ရှာထဲက အရပသ်ားတွနှငေ့ြ ဘောလုံးကနသ်ည်။ ရှာပတဝြန်းကငွြ ဇာတပြှဲ အငှိမ့ပြှဲ မှနသ်မွှ ညလုံးပေါကြ သှားကြည့်သ်ည်။ စငစြဈ သူသည် ကြောင်းသားတဈပိုင်း အရပသ်ား လူပျိုပေါကတ်ဈပိုင်း ဖြစ်ခွသည်ေ။ ပြီးတော့ ဒီတဈနှစ်လည်း စာမေးပြဲကြဦးမညဟြု အများက သတမြှတထြားသည့ြ အကောင်။

ထိုအခွိနမြှာ သူတို့ကြောင်းကို ဆရာမအသဈ ရောကလြာ၏။ ရှာနှင့ြ မိုငတ်ဈရာကြောဝြေးသည့ြ မှို့ကဆရာမကို ကြောင်းကောမြတီက ငှားလာခဲ့သည်။ အမည် မနုနုထွေး ။ စာအသငကြောင်းလှန်းလှ၍ ငှားခက အများကြီးပိုပေးရသညတ်ဲ့။ စာသင် ကောင်းမကောင်းတော့ မသိ။ လှတာ တောင့တ်ာက တော့ ရကရြကစြကစြကပြင်။ အောငသ်ိန်းလည်း ကြောင်းမှနမြှန် ပြနတ်ကပြါတော့၏။ ဆရာမ အရမ်းလှပမေဲ့ သူ စိတန်ဲ့တောင် မပြဈမှားခဲ့ပါ။ ရိုသသည်ေ။ ခစွသ်ည်။ စာသငရြတာလည်း ပြောသ်ည်။ သူ စာမှား၍ ဆရာမက သူ့ဗိုကကြွော ဆှဲလိမသ်ောလြည်း သူ မနာပါ။

—————————————

သို့သောြ အထကတ်ှငဆြိုခဲ့သည့အြတိုင်း သူ့မှာ နှစ်ဘဝရှိသည့န်ှယ်။ ကြောင်းသားအောငသ်ိန်း အနေ နှင့ြ တပည့လြိမျမာပီသသောလြည်း အရပသ်ားအောငသ်ိန်း အနနှငေ့ကြှတော့ တဈမွိုးဖြစ်ခွေ၏။ သူ့ဘောဒြါ လူပျိုပေါကြ လူပျိုသိုး မုဆိုးဖို ကြားကြီးတွကေ စကားဝိုင်း အရကဝြိုင်းတွမှော ဆရာမကို တဈတဈခွခွ ပါးစပအြရသာခံ ပြောကြပါသည်။

“တောကြ ၊ နုနုလေး ဖငကြှီးတွကေ ကားထဈနေ တာဘဲ။ နို့ကြီးတွကလေည်း ဟဲဗီးတွေ။ အသားက ဖြေးညကလြို့။ ဒါမွိုး နှှာလိုကရြလို့ကတော့ကြာ။ နှစ်လလောကြ ခွငထြောငထြဲကကို မထွကဘြူး။”

“အံမာ ငါကတော့ ဆရာမ ကိုယတ်ုံးလုံး ခွှတထြား တာ မှငရြုံနဲ့ ပြီးသှားမှာဗွ။”

” ဟီ ဟီ ။ ကိုယတ်ို့ကတော့ ပေါငဖြှူဖြူလေးကို လွှာနဲ့ ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေးချင်ြး လကြခြငွတ်ာကြ။”

ထိုထိုသော တဏှာရမျမကြ အမှှူအဆှ စကားတွေ ကြားရဖနမြွားတော့ လူပျိုပေါကြ အောငသ်ိန်းရဲ့ စိတ် တွေ မရိုးမရှ ဖြစ်လာပါသည်။ ဆရာမ အတန်းရှေ့ထွကြ စာသငရြင်း မှဖြေူကလွို့ ကုန်းကောကတ်ာမွိုးတွေ့လွှင် ဟိုကိုယတ်ောကြှီးတွေ စကားကို ပြန်၍ကြားယောငလြာပြီး ဆရာမ တကိုယလြုံးကို သသခွေောခွာ ကြည့်မြိတော့၏။

အင်း သူတို့ပြောတာ နည်းတောငန်ည်းနသေေး တယ်။ ဆရာမက အရမ်းကို ဆှဲဆောငန်ိုငတ်ဲ့ ဘောဒြီ ရှိပါလားဟု တွေးမိသည်။ ပြီးတော့ သူ့ပေါငကြှားကဟာက ထလာသဖြင့ြ ကပြာကယာ အာရုံလှှဲရပါ၏။

ဒီလိုနှင့ြ တပည့အြောငသ်ိန်း သင်ျခွာတဈပုဒြ နားမလည်၍ ဆရာမထံ မေးဖို့သှားသည်။ ည ၉ နာရီလောကြ။ ဆရာမက တပည့မြလေး ၃ ယောကန်ှင့ြ စာကြည့်သ်င်းထဲမှာနသည်ေ။ သူ ရောကတ်ော့ ဝင်းတံခါးစေ့ထားတာ တွေ့၏။ သူ အသာ တွန်းဝင် ခဲ့သည်။ စာကြည့်သ်င်းထဲရောကတ်ော့ တိတဆြိတန်ေ၏။ ဆရာမအဖောြ ဆယတ်န်းကောငမြလေးတွေ တဈယောကမြှမရှိ။ ဆရာမလည်း ရှိပုံမရ၍ ပြနမြညအြလုပ် ဆရာမအခန်းဆီမှ အင့ကြနဲ အသံသဲ့သဲ့ကြားသဖြင့ြ သူ ရှေ့တိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။

အောြ ! ဆရာမ အိပပြွောန်ပေါလား။ ဒီနေ့ တဈညနလေုံး ကြောင်းသန့်ရှင်းရေး လုပခြဲ့ရလို့ ဆရာမ ပငပြန်းသှားလို့ဖြစ်မည်။ အောငသ်ိန်း ပြနရြကောင်းမလား စဉြးစား၏။ ပြီးတော့ ဟိုကောငမြတွေ ဘယသ်ှားကြသလဲ။ ဒီည ရှာဦးဘုရားဝင်းထဲမှာ ဆီမီးတ ဈထောင် ပူဇောပြှဲရှိ၍ သှားငေးကြတာ ဖြစ်မညကြို လည်း သူတွေးမိပြနသ်ည်။

ထိုသို့ သူတဈယောကထြဲ ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နစဉြေ လုံခညွရြငလြွားနှင့ြ အိပပြွောန်သညေ့ြ ဆရာမသည် ပကလြကမြှ ဒီဘကကြို လှိမ့လြိုကြ၏။ လွှောကနဲ လုံခညွပြှကသွှေားပြီး ဝင်းဝါထွားမို့သည့ြ နို့အိအိကြီးတွေ တဝကတ်ပကြြ ပေါလြာသည်။ အောင် သိန်း မကြတ်ောငခြတဖြို့ပင် မေ့သှားသည်။ လှလိုကတ်ဲ့ နို့ကြီးတွပေါလား။ အုံတွကေ ကြီးသည်။ တောင် ပူစာလို မို့မောကန်သည်ေ။ သူ တဈခါမှ မမှငဖြူးပါ။ ဆရာမက ဘောလြီထူထူကြီးနဲ့ ဖုံးဖိပြီး အပေါကြ ရငဖြုံးအင်ျကြီ ထပဝြတန်ကြမေို့ သူမနို့တွေ ဒီလောကကြှီးမညဟြု သူမထငခြဲ့။

အောငသ်ိန်းရဲ့ကိုယထြဲ ကြောင်းသားဝိဉာဉပြွောကသ်ှားပြီး အရပသ်ားဝိဉာဉြ ဝငပြူးလာခွသည်ေ။ တကိုယလြုံး ကတုနတ်ယငဖြစ်ကာ လုပခြငွစြိတတ်ှေ တညီးညီး တောကလြောငလြာသည်။ သူ့ဟာက လည်း တအားဆာလောင် မာနထြလာသည်။ အ ခွအနေကလေည်း သူ့ဘကပြါနသည်ေ။ စာကြည့်သ်င်းထဲမှာ သူနှင့်ဆရာမ နှစ်ယောကထြဲ။ တဈရှာလုံး ပြဲကို မဲနကြခွေိန်။ အခွိနသ်ည် ၁ နာရီ ကောင်းကောင်းရမည်။ ပြီးတော့ ဆရာမ အိပပြွောြ နတောကလည်း သူ့အတွကြ ဂွငဖြစ်နပြန်ေ၏။

အောငသ်ိန်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ပါ။ စာကြည့်သ်င်း တံခါးကို တိတတ်ိတလြေး သှားပိတလြိုကသ်ည်။ ဆရာမအခန်းထဲ ခွဖေော့ဝငပြှီး ကုတငန်ားကပ်၏။ လကတ်ကမ်းပင် မဝေးတော့။ ဝင်းဝါကြီးမားသော နို့အုံကြီးတွေ ၊ ကားစွင့န်သေော တငကြှီးတွကေို အနီးကပကြှည့ပြှီး ရမျမကခြိုးတွေ ဟုန်းဟုန်းထလာခွသည်ေ။

သူ့ ပုဆိုး အင်ျကြီကို အသံမမှညအြောင် ခွှတ်၍ ကုတငပြေါြ အသာတကသ်ည်။ ထို့နောကြ ဆရာမလုံခညွကြို အောကစြမှ ညငသ်ာစွာ အပေါသ်ို့ ဆှဲ လှန်၏။ လုံခညွကြ ကြှတန်သညေမြို့ အလှယပြင်။ ခါးပေါရြောကအြောင် ဆှဲလှနလြိုကတ်ော့ ဆရာမ၏ အရင်းတုတ် အဖြားသှယသ်ော ပေါငတ်ံချောချောကြီးတွေ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ပေါလြာ၏။ ထိရကြ ကိုငရြကစြရာမရှိ။ ဘေးစောင်းအိပန်သေော ဆရာမသည် အပေါကြပေါငကြို ရှေ့သို့ ကားဆန့်ထားသဖြင့ြ သူမပေါငကြှားကဟာက အတောလြေး လှတလြပစြှာ ပေါန်သဖြေင့ြ အောငသ်ိန်း ကံကောင်းခွတေော့သည်။ သူမပေါငကြှားထဲ ဖြစ်သလိုနရောယူပြီး စိုရှှဲနသညေ့ြ သူ့ဟာအဖြားကို အသအချော တေ့သှင်းလိုကြ၏။

“အင့် အင်”

ဆရာမ အိပခြငွမြူးတူး အသံထွကလြာသည်။ အောင် သိန်း အမှနလြုပမြှ ဖြစ်တော့မညဟြု သဘောပေါကကြာ ဆရာမခါးကိုကိုင်၍ အမှုပသ်ှင်းထည့လြိုကသ်ည်။

“ဟင့် ဘယသ်ူလဲ ။ အို့ ဘာလုပတ်ာလဲ။”

ဆရာမ ဝူးဝူးဝါးဝါး အထိတတ်လန့် ဖြစ်သှားသည်။ ရုန်းဖို့ကြိုးစားသည်။ သို့သောြ နောကကြသွှားလပြေီ။ အောငသ်ိန်းက ခါးကို တင်းကြပစြှာ ပြေ့ဖကထြားပြီး ဆရာမဟာထဲ ဝငန်သညေ့ြ သူ့ဟာကို ကြှတထြှကမြသှားအောင် ဖိကပထြားသည်။ ပါးစပကြလည်း

“ခွင့လြှှတပြါ ဆရာမရယ်။ ကြ ကနွောြ တကယခြစွြ လို့ပါ”

ဟု တတွတတ်ှတ် ပြော၏။

“ဟင် ! နင် နင် အောငသ်ိန်း။ မလုပန်ဲ့။ ကိုယ့ဆြရာမကို ဒီလိုမလုပရြဘူး။ ဆင်း ဆင်းစမ်း။ ငါ့စကား နားထောငစြမ်း။ ဟာ ဒုကျခပါဘဲကြာ။”

ဆရာမ တဖြေးဖြေး နားလညလြိုကပြှီ။ အခွအေ နသည်ေ အတောလြေးဆိုးနပြေီ မဟုတလြား။ သူမ ဝမ်းနည်းစွာ တအီအီ ကြိတင်ိုပါတော့သည်။ အောင် သိန်းမှာ ဆရာမကို သနားသောလြည်း နောကမြဆုတန်ိုငတ်ော့။ တခါမှ မကြုံဖူးသော ဘယလြိုမှ မ တွေးဖူးအောင် ကောင်းလှသည့ြ အထိအတွေ့နောကြ အရူးအမူး လိုကလြတေော့သည်။

ဆရာမ၏ ဖြူဖြေးကားစွင့န်သညေ့ြ ဖငကြှီးတွကေို လကန်ဲ့အပြည့ြ ဆုပည်ှဈကာ ဆောင့သ်ှင်းလေ၏။

“ပြှတ့် ပြှတ့်။”

“အင့ြ အား ။ ကောင်းလိုကတ်ာ ဆရာမရယ်။ အရမ်းကောင်းတယဗြွာ ။ ကနွောြ တကယခြစွလြို့ပါဗွာ။ ဘယလြိုမှ မနနေိုငလြို့ပါနောြ။”

ဆရာမ ဘာမှပြနမြပြောတော့ ။ ရုန်းလည်း မရုန်းတော့။ တရှုပရြှုပ် ငို၍သာ နပေါတော့သည်။ အောင် သိန်း အပေါကြနေ ဖြစ်ကတတဆြန်း လုပရြသောလြည်း ပထမဆုံး အတွေ့အကြုံ ဖြစ်သော ကြောင့ြ ၁၅ မိနဈလောကန်ဲ့ ပြီးသှားသည်။ ဒါပမေဲ့ ဇောကသနန်သဖြေင့ြ ခကြခြငွြး သူ့ဟာ ပြနထြလာသည်။

ဖြတကြနဲ ဆရာမပေါငကြှားက ထလိုကကြာ ဆရာမကို ပကလြကဆြှဲလှနပြှီး ခကြခြငွြး အပေါကြ တကခြှပြနသ်ည်။ ဆရာမက ကြိတင်ိုနဆေဲ။ အားလွှော့လိုကသ်ည့အြလား အောငသ်ိန်းပြုသမွှ ငှိမခြံတော့သည်။ သို့သောြ သူမသည် စိတန်ာ၍လောမသိ။ သူမမကြန်ှာကို စောငဖြှင့ြ ဖုံးထားခွသည်ေ။

အောငသ်ိန်းက နမ်းဖို့ဆှဲလှပသ်ောလြည်း မရ။ အောငသ်ိန်းသည် ဆရာမပေါငန်ှဈချောင်းကို ဖြဲပြီး ကကြနွန နရောယူသည်။ နောကြ သူ့ဟာ ညိုမဲမဲကြီးကို ဝင်းဝါနူးညံ့နသညေ့ြ ဆရာမဟာထဲ ထည့လြိုကသ်ည်။ သူ့အကောငမြာနဖြီ၍ ဝငသ်ှားပုံက ကြကသ်ီးထစရာပင်။

ပထမ ဖြေးဖြေးချင်ြး အသှင်းအထုတလြုပသ်ည်။ ဆရာမ၏ ရငဘြတလြှလှပေါကြ နို့ထွားကြီးတွကေို အားရပါးရ ကိုငသ်ည်။ စို့သည်။ အသီးလေးတွကေို နယခြွကစေားသည်။ သို့သောြ အောကကြ ဆရာမကတော့ ငှကပြွောတုံးသဖြယ် မလှုပမြယှကြ။

ဒုတိယအခွီသည် သူ့အတွကြ အရမ်းအရသာ ပိုရှိသည်။ စိတတ်ိုင်းကြ ရှယလြုပခြှင့ရြသည် မဟုတ် လား။ ပထမတဈခွီလို အမှနလြည်း မပြီးခွေ။ ဆရာမငိုသံ တဖြေးဖြေး စဲသှားသည်။ တဈခကြြ တဈခကြြ သူ ဆောင့အြသှင်း အင့ကြနဲ အင့ကြနဲ အသံသဲ့သဲ့ ပေါလြာသည်။ နာရီဝကလြောကကြှာတော့ သူ့ဟာက ထွကခြငွလြာ၏။ ထိမ်းပမေဲ့မရ။ ကြာရင် လူမိမှာလည်းစိုးသဖြင့ြ သူအပြီးသတ် တအား ဆောထြည့တ်ော့သည်။

ဆရာမပေါငလြှလှကြီးတွကေို ဒူးဆဈကြေးက ကိုငဖြိပြီး အသားကုန် အုပထြည့လြိုကသ်ည်။ တဖောင်းဖောင်း အသံတွကြေားမှာ ဆရာမညည်းသံ တအအလည်း ကြားလိုကရြသည်။

——————————————

နောကန်ေ့တွေ အတန်းထဲမှာ သူ့ကို ပုံမှနဟြနမြပကြြ ဆရာမက ပြောဆိုဆကဆြံပမေဲ့၊ တခွားအခွိန် အထူးသဖြင့ြ နှစ်ယောကထြဲ မှငတ်ှေ့ခွိနမြှာတော့ ဆရာမမကြန်ှာက တင်းမာလှခွသည်ေ။ သူ မှားသှားပြီ။ နောငတ်ရ မဆုံးတော့ပြီ။ နောကန်ှဈ ဆရာမ သူတို့ရှာကို မလာတော့ပါ။ သူကတော့ ဆယတ်န်းကို ပြတကြာသီကာ အောငခြဲ့ပါ၏။ သိပမြကြာခင် ဆရာမ မှို့မှာ အိမထြောငကြပြှီလို့လည်း ကြားရပြနသ်ည်။

——————————————

မမွှောလြင့သ်ော ယခုအခွိနကြှမှ ဆရာမ ဤရှာကို အလညရြောကလြာပါသည်။ သို့သောြ သူကတော့ ဆရာမ၏ တင်းမာနေဦးမည့ြ မကြန်ှာကို ရငမြဆိုငရြဲသဖြင့ြ ရှောင်၍ပင် နလေိုကပြါတော့၏။ ၁၀ ရကလြောကကြှာတော့ ဆရာမ ပြနသ်ှားသည်။ အဲ့ဒီညညနမှောဘဲ သူ့ငယပြေါင်းတဈယောကြ သူ့ဆီရောကလြာ၏။

“အောငသ်ိန်းရာ ။ ဆရာမအပေါြ မင်းအတောစြိမ်း တာဘဲ။ ဆရာမကဖြင့ြ မင်းလာတွေ့မလားလို့ တမွှောမြွှောန်ဲ့ကြ။ ရော့ ဒါ ဆရာမက တပည့တ်ှကေို တဈယောကတ်ဈအုပစြီဝတေဲ့ မတ်ေတာပို့စာအုပ်။”

သူငယခြငွြးပြနသ်ှားမှ စာအုပလြေးကို ဖြင့ကြှည့ြ လိုကသ်ည်။ ပထမစာမကြန်ှာမှာ ဆရာမ၏ လကြ ရေးလှလှကို တွေ့ရပါ၏။

“တပည့မြောငအြောငသ်ိန်းသို့ ဆရာမ၏လကဆြောင်”

နုနုထွေး

အောငသ်ိန်း မကြရြညကြမွိပါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – အမညမြသိ