🏵️အခန်း ( ၁ )🏵️
” ဟောဒီက … ပဲပြုတ် ပူပူလေး … ယူကြဦးမလား … ဟောဒီက ပဲပြုပ် ”
အလင်းထွကကြမွလာသေးတဲ့ မနကခြင်းတဈခု မှေးဖြားဖို့ ပန်းတခွို့ ခွှေးပျိုကသ်ီးနတေဲ့အခိုကြ မိဝိုင်း လို့ခေါတ်ဲ့ ပဲပြုတသ်ညရြဲ့ အောဟြဈသံ နည်းနည်းတော့ စွစေောင်းသှားမလားပဲရှင်။ အင်း ကမွနာမည် မိဝိုင်း အသကကြ ၂၀ ပြည့ပြှီ။ အမကေ နောကအြိမထြောငန်ဲ့ပေါ့။ လူတွအေိပကြောင်းတဲ့အခွိန် ဝမ်းရေးအတွကြ မနကမြိုးမလင်းခင် အစောကြီးထ ပဲပြုတပြှီး လိုကရြောင်း၊ ရတဲ့အမှတလြေးနဲ့ စားဝတန်ရေေး ဖြရှင်ေးနရတောပါ။ ဘဝက ခါးတယ် ဒါပမယေ့ြ ကမွအလှက မခါးပါဘူး။ ဆင်းရဲပမယေ့ြ တငတ်ှေ ရငတ်ှေ သူနရောနဲ့သူမို့ ရပကြှကထြဲ အကဲစမ်းတဲ့ သူတွကလေည်း အများသား။
ကမွ အိမထြောငပြှုဖို့တော့ ငယင်ယကြတည်းက ကြောကမြိတာပါ။ အဖကေ အမေ့အပေါြ အနိုငကြငွ့တ်ယရြှင့ြ။ လုပကြိုငမြကြှေးပဲ အမကပေဲ အရကဖြိုး ရှာပေးရတယ်။ အမကလေည်း ဒီလောကြ သူ့အပေါအြနိုငကြငွ့န်တေဲ့ ယောကြြားတဈယောကကြို သံယောဇဉကြ အကြီးသား၊ အဖဆေုံးတဲ့အထိ ဒုကျခခံရရှာတာ။
အဖဆေုံးပြီး အမေ နောကအြိမထြောငပြှုတော့ ကမွ ၁၅ နှစ်သမီးပေါ့။ အဲဒီကတည်းက အမေ့ရဲ့ ပဲပြုတရြောင်းတဲ့ အလုပကြို ကမွ လှဲပြောင်းယူလိုကရြတာ ၅ နှစ်ထဲ ရောကပြှီ။ ကမွ ခန်ဓာကိုယ် ဖြံ့ဖြိုးလာတော့ အထူးခွားဆုံးက ကမွခါးအောကကြ ဖငကြှီးတွပေဲ။ ကမွ ဈေးရောင်းထွကရြင် ယောင်ျကြားအများစုရဲ့ မကြလြုံးတွကေ ကမွခါးအောကကြိုပဲ ကရွောကန်တေော့တာပဲရှင်။
” ဟိတ် … ပဲပြုတ် ၂၀၀ ဖိုးပေးဟေ့ … ပိုပိုသာသာလေးနောျ ”
” အမလေး … ကိုတိုးကြီးရယ် … လူရင်းတွကေို အမြဲပိုပေးနတောပါ … ဟှန့ျ … ပဲတောင်း ကူခပြေးဦး ”
ကိုတိုးကြီးဆိုတာ ကမွတို့ရပကြှကထြိပကြ ပန်းရံလုပတ်ဲ့သူပေါ့။ ကမွ ဖောကသ်ညတ်ဈဦးပါပဲ။ ကမွတို့ ရပကြှကကြ အောကခြှေ လူတန်းစားများလို့ ဈေးကြီးတဲ့မုန့တ်ှေ ဝယမြစားကြပါဘူး။ မနကလြင်းရင် ထမင်းအိုးတညပြှီး ကမွတို့လို ပဲပြုတသ်ညဆြီက ပဲပြုတလြေးဝယ် ထမင်းနဲ့ဆီဆမ်းပြီး ငံပြာရည် အရိုင်းဖြောလြေးနဲ့ စားကြတာများတယလြေ။
” ကဲ … ရော့ … ကိုတိုးကြီး ပိုထည့ပြေးလိုကတ်ယ် ”
ကမွ ပဲပြုတကြို ကြှတကြှှတအြိတလြေးထဲ ထည့ပြှီး ကိုတိုးကြီးကို ပေးတော့ သူ့မကြလြုံးတွကေ ကမွ ပေါငဂြှ ရောကန်တောရှင့ြ။ ထမိနတ်ိုတိုပဲ ဝတတ်တတ်ဲ့ ကမွ စောင့ကြှောင့ထြိုငတ်ော့ ထမိနအြောကန်ားစက ဒူးခေါင်းနားရောကပြှီး ထမိနအြဟလေးထဲက ကမွ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးလေးက အတိုင်းသား မှငန်ရတောပေါ့။
” အာ ”
ကမွ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ငုံ့ကြည့်မြိတော့ မကြန်ှာတဈခုလုံး နှေးကနဲ့ ဖြစ်မိသှားတယ်။ ပေါငဖြှဲထိုငမြိတော့ ပေါငဂြှထဲ ကမွ စောကမြှှေးအုံလေးပါ ထွကန်တောရှင့ြ။ ကိုတိုးကြီးက ပဲပြုတအြိပသ်ာ ယူနတော မကြလြုံးက ကမွပေါငကြှားက မခွာဘူး။
” တောင်းလေး ပြနပြင့ပြေးဦး … ဟိုဘကရြပကြှကထြိ သှားရောင်းရမှာ ”
ကိုတိုးကြီးကို ပဲတောင်း ပြနပြင့ခြိုင်းပြီး ကမွလည်း ပဲပြုတဆြကရြောင်းဖို့ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ အင်ျကြီလကပြှတ် ခါးတိုလေးနဲ့ ထမိနတ်ိုတိုကို တင်းနအေောင် ဝတထြားတော့ ကမွရဲ့ စူထွကန်တေဲ့ ရငသ်ားတွနေဲ့ ကော့တကန်တေဲ့ ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေ အတိုင်းသား ဖြစ်နမှောပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ခဏနေ နထွကေတ်ာနဲ့ လိမ်းထားတဲ့ သနပခြါးပြောကအြောင် ခွှေးထွကလြာတော့မယ်၊ အင်ျကြီလကရြှညဝြတမြိရင် ခွှေးတဒီးဒီးနဲ့ ပဲပြုတတ်ောင်း ရှကထြားရတာ အဆငမြပြပြနေဘြူးလေ။
သိပအြကြာကြီးတော့ မရောင်းရပါဘူး။ မနကြ ၈ နာရီခွဲလောကဆြို ပါလာတဲ့ ပဲတွေ အကုန် ကုနရြောပဲ။ ကုနတ်ာနဲ့ ကမွလည်း ဆနလြေး ဆီလေးဝယ် အဆာပြေ တဈခုခုစားရင်း အမေ့ဖို့ ပလာတာနဲ့ လကဖြကရြည် ဝယပြှီး အိမပြှနလြာတာပေါ့။
” အားးး … ဘှတ် ဘှတ် …… အမလေးးး သပေါပြီ … ကိုဘကြောရြယ် … ကြှတကြွှတ် ”
” နငကြလည်း … ဒီနှစ်ထဲ ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ … ကောင်းကောင်းကို မလိုးရဘူး ”
အိမထြဲဝငတ်ာနဲ့ အမတေို့အိပခြန်းက အသံတွေ ကြားရတော့တာပဲ။ ကမွပထွေး ဦးဘကြောကြ စကရြုံတဈရုံမှာ အလုပလြုပရြင်း အမေ့ကို လုပတ်ော့ကြှေးပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ဒီအသကရြှယထြိ နှာက ထနတ်ယရြှင်။ မနကြ ကမွ အိပယ်ာထတော့ အမေ့ကို တဈခါလိုးပြီးသား။ အခုလည်း အလုပသ်ှားခါနီးလေး ထပလြိုးနတောနမယ်ေ။
” အမလေးတောြ … လင်းခါနီး … ရှင် တဈခါလိုးပြီးသားလေ …။ အခုလည်း ထပလြိုးနတော … ဟှန့ြ …။ ခဏနေ သမီးလေး ပြနရြောကရြင် မကောင်းလို့ပါတောြ ”
” မိဝိုင်းက … အရှယရြောကပြါပြီ … မစိနကြလည်း … နားလညမြှုရှိပါတယဟြာ ”
” အောြ … ဒါတော့ ဒါပေါ့တောြ …။ သမီးရှေ့တော့ … အလိုးမခံရဲပါဘူး …။ ကြုပ် မကြန်ှာပူတယ် ကိုဘကြောရြယ် ”
စကားပြောနကြရေင်း အမကလေည်း ကုတငပြေါြ ဖငဗြူးတောင်း ထောငပြေးနတောပါ။ ကမွပထွေးကလည်း အမေ့ခါးကို ဆှဲပြီး တဘှတဘြှတ် လိုးနတေုန်းပဲ။ ကမွ ပြနရြောကမြှန်း မသိကြသေးတာပေါ့ရှင်။ အမကေ ဟနဆြောငပြှီး မူနတော။ ဒါကို ဦးဘကြောကြ သိတော့ အလိုကထြိုကပြှောပြီး လိုးတော့တာပေါ့။ မကြာပါဘူး အမေ့ဆီက အားမရတဲ့ ညည်းသံလေးနဲ့ ဖငကြို နောကပြှနဆြောင့ရြင်း ဦးဘကြောကြို ဆောင့လြိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုနတေော့တာပဲ။
” အ … ဆောင့ြ စမ်း ပါ … ကိုဘကြောရြယ် … ရှငကြလည်း အစပိုင်းလေးပဲ … အလိုးသနတ်ာ … သှားလသေူ ကမွ အရငယ်ောင်ျကြား ကိုဖိုးထငန်ဲ့ ကြာပါ့ ”
အဖကေ ဦးဘကြောထြကြ ပိုသနတ်ာတော့ အမှနပြဲ တခါတလေ အဖအလေုပန်ားရကြ အမဆေို အိပခြန်းထဲက မထွကန်ိုငဘြူး ညနပေိုင်းလောကမြှ အားအငကြုနန်တေဲ့ ပုံမွိုးနဲ့ ထွကလြာတတတ်ာ။ဒါပမယေ့ြ အမစကေားက ဦးဘကြောြ မာနကို ထိသှားတာထငတ်ယရြှင် စကားဆုံးတာနဲ့ ဦးဘကြောရြဲ့ မီးပြင့မြတတ် လိုးခကြတ်ှကေ သကသ်ပြနေတောပေါ့။
အမလည်ေး သူ့စကားနဲ့သူ အမလေး တရင်း ဖငကြှီးတွေ ရမ်းခါနတေော့တာပဲ။အတောလြေးကြာမှ အမလည်ေး စောကရြညတ်ှေ ပန်းရင်း ငှိမကြသွှားတော့တာ အမပြေီးတာနဲ့ ဦးဘကြောလြည်း မေးကြောတွထေောငလြာပြီး မနားတမ်းလိုးရင်း တအီးအီးနဲ့ ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကြ တုနလြာတော့တယ်။
” ဖလှပ် … ဘူး … ဗွိဗွိ … ဘူ ”
ဦးဘကြောလြည်း ပြီးသှးလို့ လီးကြီးဆှဲထုတတ်ာနဲ့ အမလည်ေး အိပယ်ာထဲ ဖငကြှီးလှဲခပြှီး အဖုတကြ တဘူဘူ တဘငဘြငန်ဲ့ လအမေထြှကန်တေော့တာ။ဦးဘကြောြ လီးကို အဝတဟြောင်းနဲ့ သုတန်ခွေိန် ကမွလည်း အိမရြှေ့ တဈခေါကြ ပြနထြှကပြှီး ခုမှ ပြနလြာတဲ့ ပုံစံနဲ့ နူတဆြကလြိုကတ်ယ်။
” အမေ … မုန့ဝြယလြာတယ် … သမီး ပြနရြောကပြှီနောြ ”
” အေးအေး … သမီး … အမလောမယ် … မနကအြိပယ်ာထ … ဇတကြှောတွေ တကန်လေို့ … ကိုဘကြောကြို နှိပခြိုင်းနရတော … ဂွှတ် … ကြှတကြွှတ် ”
အမကေ အိပခြန်းထဲကနေ ဇကခြွိုးပြတော့ ကမွ ရယခြငွစြိတကြို မနည်းထိန်းထားရသေးတာရှင့ြ။
” အမေ … ခုံပေါမြှာ တငထြားခဲ့တယ် … ပလာတာနဲ့ လကဖြကရြည် ”
ဦးဘကြောြ ထွကလြာပြီးမှ အမကေ ထွကလြာတာပါ။အမေ့မကြန်ှာမှာလည်း ခွှေးစေးတွေ သုတထြားပမယေ့ြ ဆံပငအြောကခြှကေ ထွကလြာတဲ့ ခွှေးက လညပြင်းပေါြ စီးကနွတောပေါ့။
” ဟဲ့ … သမီး … နောကကြ ကြကန်တော … ဓမျမတာလာနရငေလြည်း ဘောင်းဘီလေး ခံမဝတဘြူး ”
” ရှင် … ဟုတ် ဟုတ် ”
ကမွမကြန်ှာ ရနှေေးနဲ့ ပကခြံလိုကရြသလို ခံစားမိလိုကရြတယ်။အမနေဲ့ ဦးဘကြောတ်ို့ လိုးတာချောင်းရင်း ပေါငကြှားက စိုစိစိုစိနဲ့ ဖြစ်နတော အမပြေောမှ သတိထားမိတော့တာပဲ။စားပြဲခုံပေါြ အမေ့ဖို့ မုန့တ်ငပြေးတော့ ထိုငခြုံပေါခြဏထိုငမြိသေးတာ အရညတ်ှထွကေပြှီး ထမိနမြှာ လာကြကကြုနတ်ာပေါ့ရှင်။အမေ့ကို လှည့မြကြညပြဲ ပြနပြှောရင်း ကမွ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာခဲ့လိုကတ်ော့တယ်။
………………………………………………………………………………………………………………..
” မိဝိုင်းရေ … မိဝိုင်းရှိလား ”
ခဏနားပြီး ထမင်းအိုး ၂ လုံးတညလြိုကတ်ယ်။ထမင်းကကြတ်ာနဲ့ ငပိခကြကြို ငရုတသ်ီးစပစြပလြေးခကြြ ကြကြဥကြောပြှီး လကစြနဲ့ ခညွရြညအြိုးတညန်တေုန်း အေးစုအသံ ကြားလိုကရြတာပဲ။
” ဟေးးး … အေးစုလား … လာဟေ့ … ငါ ခညွရြညဟြင်း တညန်လေို့ ”
” အေး လာပြီဟေ့ … ငါ အကူညီလေးတောင်းစရာ ရှိလို့ ”
” ဟဲ့ … အေးစု သချောထိုငပြါအေ … ညည်း အောကကြ … ဟာကြီးပေါန်တော … မဲနကန်တော ကောငမ် ”
” အံမယ် … မိန်းမချင်ြးအေ ဘာဖြစ်လဲ … နငကြှည့ခြငွြ … ရော့ ”
” ဟယ် … မသာမ … ယှနတော … ဒါမို့ ကိုမိုးနိုငကြ … ခေါခြေါလြုပန်တော … ခခြြ ခခြြ ”
အေးစုနဲ့ လှလှဝင်းက ကမွရဲ့ ငယသ်ူငယခြငွြး အရင်းတွပေါ ရပကြှကထြဲ အတူတူဆော့ရင်း ကြီးပြင်းလာကြတော့ ပြောမနာဆိုမနာတွပေေါ့ရှင်။ခုလည်း မီးဖိုခန်းထဲ ဝငပြှီး ခုံပေါြ ခွတခွေောင်း မှှောကတ်ငပြှီးထိုငတ်ော့ ထမိနအြောကစြလှတပြှီး အထဲက အတိုင်းသားပဲ။ကမွပြောတော့ ရှဲ့ပြီး ခုံပေါြ ထောငထြားတဲ့ခွထေောကကြို ဖြဲပြနတော။
” မိဝိုင်းရေ … ဦးလေးကြောဖြို့ ထမင်းရပြီလား ”
” ဟုတ် … ဦးလေးကြောျ ရပြီရပြီ … ခဏ ”
အေးစုနဲ့ ကမွ စကားပြောတုန်း မီးဖိုခန်း အပြငကြ ဦးလေးကြောြ အသံကြောင့ြ အေးစုလည်း ခွတဈေဖကြ အောကပြှနခြရွင်း သူ့အဖုတကြို ပြနဖြုံးနတော။ဦးလေးကြောဖြို့ ထမင်းထုပပြေးပြီးမှ အေးစုနဲ့စကားပြနပြှောနကြတောပေါ့။
” အေး … ခုလာတာလည်း … လာမယ့ြ ဥပုဒန်ေ့ အလုကပြိတရြကြ … လွှောကလြညမြလို့ … နင် ငါ့လာခေါဟြာ ”
” အံအောပါ့တောြ … ညည်းတို့ လုပဖြို့အရေး … ငါက စောင့ပြေးနရေဦးမယ် ”
” လုပပြါ … သူငယခြငွြးရယ် … အိမကြ နငန်ဲ့ဆို မဆူဘူးဟ ”
” အဲလောကဖြစ်နရငေလြည်း … ယူလိုကကြှတော့ဟာ … ယူပြီးမှ … လုပကြှ ”
” ယူချင်တ်ာပေါ့ဟ … ကိုမိုးက … နောကန်ှဈကြ ငါ့ကို … သိန်းသုံးဆယ် တငတ်ောင်းမှာတဲ့ … ခုလည်း ရသမွှ အလုပ် အကုနလြုပပြှီး ငှစေုနရှောတာပါအေ ”
အေးစု စကားကြောင့ြ ကမွ ရငထြဲ နှင့သ်ှားမိတယ်။ကိုမိုးမှင့ကြ ပန်းတိမသ်မားပါ ဟိုဘကတ်ဈရပကြှကကြွောကြ ကမွနဲ့လည်း ရင်းနှီးပါတယ်။တခါတခါ အလုပန်ားရကတ်ှေ ဆိုငကြယ် တကျကစီ ဆှဲနတတေတ်ာ အေးစုအပေါြ တကယခြစွရြှာတာပါ။အေးစုတို့ မိသားစုကလည်း အေးစုက ပန်းရောင်းရင်း မိသားစု ထမင်းအိုးကို ထိန်းပေးနရတော။အေးစု အိမထြောငကြရွင် အောကကြ မောငအြငယလြေးနဲ့ မိဘ နှစ်ပါးက ဘယလြိုနကြမေလည်း မသိ။လတတ်ဈလော နှစ်ယောကသ်ား အလုပန်ားရကဆြို အပြငခြွိန်းတွေ့နကြတောပေါ့။
” ကဲပါ … နင့ဟြာကြီး ပြနဖြုံးထား … ကောငမ် … ငါက ကိုမိုးမှင့ြ မဟုတဘြူး … မိဝိုင်းနောြ ”
” ခခြြ ခခြြ … သိပါ့အေ … အပြားချင်ြး နင် ဘယကြှည့ခြငွပြါ့မလဲ … အချောင်းပဲ ကြည့်ခြငွမြှာပေါ့ ”
” အံမယ် … ငါ စိတမြဝငစြားလို့ပါနောြ … ဘေးနားအများကြီး ဝိုင်းနကြတော ဟှန့ြ ”
” သိပါ့တောြ … ဖငကြှီးတွကေ လမ်းလွှောကရြင် အူယားစရာကြီး … မိန်းမချင်ြးတောင် အသဲယားတယ် ခိခိ ”
” ဒါပဲ … မသာမ … နငရြော လှလှရော … ငါ့ဖငပြဲ ပစ်မှားနကြတော ”
” ဒါဆို ငါပြနမြယဟြာ … အမကလေည်း ချောင်းတဟှတဟြှတန်ဲ့ ပန်းနာ ပြနထြနတော … ရနှေေးတညပြှီး ဆေးတိုကရြဦးမယ် ”
” အေးပါ … ဥပုဒန်ေ့ ငါ ခကြပြှုတပြှီးတာနဲ့ နငတ်ို့အိမလြာခဲ့ မယ် … စကဘြီး ယူမလာတော့ဘူး ”
” အင်း … ငါ့ ဘီးနဲ့ပဲ သှားမယဟြာ … လမ်းကြ … ငါက ကိုမိုး ဆိုငကြယန်ောကကြ လိုကမြှာ ”
” ငါက စကဘြီးနဲ့ … အညှောင်းခံနင်းရဦးမှာ မသာမ … မှနမြှန် လငရြမှ အေးမှာ ”
အေးစု ပြနသ်ှားတော့ ကမွလည်း ရချိုး သနပခြါးလိမ်းပြီး ခဏမှေးပစ်လိုကတ်ယ်။နေ့လညပျိုင်း အမနေိုးတော့ ထမင်းအတူစားကြပြီး ကမွလည်း ရပကြှကထြဲ ထွကလြာခဲ့တာ။အမကတေော့ မနကပြှုတမြဲ့ ပဲတွေ ခဲရှေးရင်း ကနွန်ရဈေတယ်။
………………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၂ )🏵️
” ဟေး … မိဝိုင်း ဘယတ်ုန်း ”
” လှလှ အိမဘြကြ … ဒေါည်ိုရေ ”
” အောြ … လကဖြကန်ဲ့ ရနှေေးကြမ်း သောကသ်ှားဦးလေ ”
” သမီး ထမင်းစားလာလို့ … ဒေါည်ို … အပြနမြှ ဝငခြဲ့တော့မယ် ”
” အေးအေး … အပြနဝြငခြဲ့ဟေ့ … ညည်းအမဖေို့ ထန်းလကြလြေး ပေးလိုကခြငွလြို့ ”
ရကကြှကြ အလယတ်ည့တ်ည့ြ ဂွစုံ ရောကတ်ော့ လမ်း တောငဘြကြ အနောကဘြကခြှမ်းက မုန့တ်ီရောင်းတဲ့ ဒေါည်ိုက လှမ်းနုတဆြကန်တော အမနေဲ့က တရှာတည်း ပြောတယ် ဒီမှို့လေးတကလြာကြတော့လည်း အတူတူတကလြာကြတာ။တကယတ်ော့ ကမွတို့ရပကြှကကြ လူတွကေ ဒီဇာတိ မဟုတကြှပမယေ့ြ ရှာရှှရှောမွိုးတွေ များတယ်။
” ဟုတကြဲ့ … ဒေါည်ို ”
ကမွလည်း ဒေါည်ိုနူတဆြကပြှီး တောငဘြကကြှားလမ်းထဲ ကြေ့ဝငလြိုကတ်ာ လှလှတို့အိမကြ ရပကြှကြ အနောကတ်ောင် အစွန်းဘကကြတွယ်။ကမွနဲ့ အေးစုက မိဘနဲ့နရပေမယေ့ြ လှလှက ဆှမွေိူးမကင်းတဲ့ အဒေါတ်ဈယောကန်ဲ့ နရတောပါ။လကရြှိ လှလှအဒေါြ ဒေါသ်န်းမှင့ြ ပြောပြလို့ ကမွလည်း သိခဲ့ရတယ်။ကမွတို့ မမှေးခငပြေါ့ လှလှ အဖနေဲ့အမေ မှို့တကလြာတော့ လှလှကို သူ့အမေ ဒေါခြငမြှင့ကြ ကိုယဝြနလြှယထြားရတာပေါ့။
ဒေါခြငမြှင့ကြ မှို့ရောကကြာစ ကိုယဝြနန်ဲ့ ဆိုတော့ ဘာမှ မလုပန်ိုငသ်ေးပါဘူး။အိမတ်ှငပြဲ ထမင်းဟင်းခကြြ အိမမြှု့ကိဈစလေးပဲ လုပန်ရတော။လှလှကိုယဝြန် ၈လထဲ ရောကတ်ော့ လှလှအဖေ ဦးသန်းမောင် ကားအကဆြီးဒင့ြ ဖြစ်ပြီး ဆုံးပါလရေော။ဒေါခြငမြှင့ြ ခမွှ ကိုယဝြနအြရင့မြာကြီးနဲ့ ယောင်ျကြားကသေ ပဋာမှလေူးနတေုန်း ဗိုကကြ နာလာတော့ လငဖြစ်သူ အလောင်းနား အားရအောင် ငိုခွင့မြရပြနဘြူး။အနီးနားက ရပရြှှရပေမြွိုးတွကပေဲ ဆေးရုံပို့ပေးကြတယ်။ဆေးရုံရောကတ်ော့ လှလှကို မှေးပြီး မကြာပါဘူး ဒေါခြငမြှင့လြည်း ယောင်ျကြားနောကြ လိုကသ်ှားပါလရေောရှင်။
လှလှကတော့ အသကရြှငန်ရဈေတယ်။မိဘ အလောင်းနှစ်လောင်းနဲ့ လှလှကို အဖြားညံ့တယဆြိုပြီး ဘယအြမွိုးရင်းကမှ မခေါခြငွကြှဘူးရှင်။နာရေးကို လှလှအမဘကေကြ အမွိုးတွပေဲ လာကြတာပါ။လှလှအမဘကေကြ အဒေါတ်ဈယောကဖြစ်တဲ့ ဒေါသ်န်းမှင့ကြပဲ မှေးစားလိုကတ်ယ်။ခုထိ လှလှက ဒေါသ်န်းမှင့န်ဲ့ပဲ နတောပေါ့။ဟော ပြောရင်းဆိုရင်း ကမွ သူငယခြငွြး လှလှဝင်း အိမရြှေ့ ရောကလြာပါပြီ။အိမတ်ံခါးက စိထားလကြလြေး ခပလြှမ်းလှမ်းမှာ ဇိမခြံကားလေးတဈစီး ရပထြားသေးတယ်။
ကမွလည်း လာနကြဆေိုတော့ ထွထွထေေူးထူး စဉြးစားမနတေော့ပါဘူး။အိမဝြင်းတံခါးဖြင့ြ ပြနပြိတပြှီးတာနဲ့ လှလှတို့ အိမထြဲ ဝငလြာခဲ့တာပေါ့ရှင်။လှလှတို့အိမကြ အရငတ်ုန်းကလိုတော့ မဟုတဖြူး ထရံကာ သှပမြိုးလေးနဲ့ အောကကြ အုတခြင်းထားတော့ သပသ်ပရြပရြပလြေး ဖြစ်နတော။အိမတ်ံခါးဖြင့ရြင်း လှလှအိပခြန်းဘကြ လွှောကလြာခဲ့တယ်။အိပန်ရင်ေ စပြီး နိုးမလို့ ဒါကလည်း ကမွတို့ သူငယခြငွြး ၃ယောကရြဲ့ အကငွ့ပြါ တဈယောကအြိမ် တဈယောကြ ဝငထြှကန်ပြေီး ဦးတဲ့လူက စနကြပေေါ့။
” ရှီးးးးး ကောင်းလိုကတ်ာ … ကလေးရယ် … ဗစွြ … ဘှတဘြှတ် … ဆောင့ဆြောင့ြ … ဦးနိုင် ပြီးတော့မှာ … အင်း ”
လှလှ အိပခြန်းထဲက သူစိမ်းယောင်ျကြားအသံကြောင့ြ ကမွလည်း အံအော ထိတလြန့သ်ှားမိတယရြှင်။ငယင်ယ် ကတည်းက ပေါင်းလာတာ ရည်းစားသနာ လည်း ရှိသံ မကြားရဘူး။အသံလာတဲ့ ဆီ ချောင်းကြည့်မြိတော့ ကုတငပြေါမြှာ အသားဖြူဖြူ အသကြ ၅၅နှစ်ခန့ြ မကြမြှနန်ဲ့ လူကြီးတဈယောကကြ ပကလြကအြနထေားနဲ့ပေါ့။လှလှက အဲဒီလူကြီးအပေါြ ခန်ဓာကိုယ် လုံးတီးနဲ့ တကဆြောင့ပြေးနရတော။ကမွသူငယခြငွြးရဲ့ ကိုယလြုံးအလှကို ပထမဆုံးအကြိမ် မှငဖြူးတာပါ။ခါတိုင်း တဈယောကဖြငတ်ဈယောကြ ညှဈလိုကြ နို့ကိုငလြိုကလြုပဖြူးပမယေ့ြ တုံးလုံးခွှတတ်ဲ့အထိတော့ မရောကဖြူးခဲ့ဘူး။
လှလှရဲ့ အိကားနတေဲ့ ဖငသ်ားတွကေို အဲဒီလူကြီးက ညှဈခွရင်ေး စကားတွေ ပြောနဆေဲပဲ။စကားသံက တိုးလိုကကြယွလြိုကမြို့ ကမွလည်း ကြားတခကြြ မကြားတခကြပြေါ့။ထူးခွားတာက အဲဒီလူကြီး စကားဆုံးတိုင်း လှလှဖငကြှီးတွေ ရမ်းခါနပြေီး ဖိဖိဆောင့န်တေော့တာပဲရှင်။အတောလြေးကြာမှာ လှလှရော အဲဒီလူကြီးရော ပျိုငတ်ူညည်းရင်း တင်းကပြန်အေောင် ဖကပြှီး ငှိမသ်ှားကြတာ။လှလှက ဘေးနား အသင့ရြှိတဲ့ အဝတဟြောင်းတခုနဲ့ လီးကို သုတပြေးနတေုန်း လှလှနို့အုံလေးကို လူကြီးက ထထိုငရြင်းစို့နပြနေရြော။
ပြီးတာနဲ့ ကုတငခြေါင်းရင်းဘကြ လူကြီး အိတအြနကကြှီးထဲက ပိုကဆြံ တထုပ် လှလှကို ထုတပြေးနတယ်ေ။ကမွလည်း အိမရြှေ့ ပြနထြှကပြှီး အဲဒီလူကြီး သူ့ကားလေးနဲ့ ပြနသ်ှားမှ လှလှအိမထြဲ နောကတ်ခေါကြ ပြနဝြငခြဲ့တာပေါ့။အိမထြဲ ရောကတ်ော့ လှလှက ရငလြွားလေးနဲ့ ရချိုးမလို့ ထငပြါရဲ့ ကမွကို လှမ်းနူတဆြကန်တေော့တာပဲ။
” ဟယ် … မိဝိုင်း … ငါ့ဆီ လာတာလား ”
” အေးပေါ့ … လှလှ ရဲ့ … ငါရောကန်တော ကြာပြီ ”
” ဟင် ”
” မဟငန်ဲ့ … နင် ဘာတွေ လွှောကလြုပန်တောလဲ ဟာ ”
ကမွ စကားကြောင့ြ လှလှ မကြန်ှာလေး ပကြသ်ှားပြီး မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ကိုယလြုံးလေး လှုပပြှီး ရှိုကင်ို နတေော့တာ။ကမွလည်း ရငလြွားလေးနဲ့ လှလှကိုယလြေးကို ဖကထြားပေးလိုကမြိတယ်။
” ငါ … ဒေါလြေးသန်းမှင့ြ ရောဂါအတွကြ ငှလေိုတယ် … မိဝိုင်းရယ် ”
” ဟူးးး …… ငါ့လည်းရှင်းပြပါဦး လှလှရယ် ”
စကားပြောရင်း အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းထဲမှာပဲ နှစ်ယောကသ်ား ထိုငရြင်း စကားထပပြှောဖြစ်ကြတာပေါ့။
” ဒေါလြေးကလည်း ရောဂါ စုံနပြေီဟ … ဆေးရုံ တခါသှားရင် သှေးစဈခ ဓတမြှနရြိုကခြ ရောဂါရှာဖြခေ ကားခ အသှားအပြန် … ဒါတွကေ ကြာလာတော့ ငါ့ဝငင်ှနေဲ့ မလောကဖြူးလေ … တရကကြွ ငါအလုပကြ ပြနတ်ော့ ဦးစိုးနိုင် ကားနဲ့ တိုကမြိသလို ဖြစ်ရာက လူချင်ြးရင်းနှီးသှားကြတယ် … ဦးနိုငကြ မိန်းမရော ကလေးရော ရှိတယ် … ငါ့ကို လကမြထပန်ိုငပြမယေ့ြ ငှကြေေးကြ … မပူမပင် ပေးကမ်းနတောပေါ့ ”
” အဲဒါနဲ့ … နင့ြ ခန်ဓာကိုယကြို ပေးဆပလြိုကတ်ာလား လှလှရယ် ”
” ငါ့လို အဖြားမကောင်းတဲ့ မိန်းကလေးကို ဘယအြမွိုးကမှ အဖကမြလုပတ်ဲ့ခွိန် ဒေါလြေးသန်းမှင့ကြ မှေးစားခဲ့တာလဟော … ခု ဒေါလြေး ကမွြးမာရေး မကောင်းတော့ ငါ့ပြုစု စောင့ရြှောကပြေးရမှာပဲ … အဲဒီ အတွကြ ဘာပဲ ပေးဆပရြ ပေးဆပရြ … ငါ ပေးဆပသ်ှားမှာ … မိဝိုင်း … ငါ မှားလား နငပြှောကြည့်ြ ”
” ဟူးးးးး … ငါ ဘယလြို ပြောရမလဲ … သူငယခြငွြးရယ် ”
” ကဲဟာ … ခုလို ငါ့ဘဝ ငါ့အခွနေေ နငသ်ိသှားတော့ … ငါ့အပေါြ ခငသ်ေးရဲ့လား … ဒါပဲပြော ”
” ဟာ … ခငတ်ာပေါ့ လှလှရယ် … နငရြယ် အေးစုရယကြ … ငါ့အခငဆြုံး သူငယခြငွြးတွလေေ … ငါတို့တွကေ ငယင်ယကြတည်းက အတူနလောကြတာပဲ ”
” မိဝိုင်း ရယ် ”
ကမွစိတထြဲရှိတဲ့ အတိုင်းပြောမှ လှလှက ခုံပေါထြိုငန်ရောက ထလာပြီး ကမွပါးပြငကြို နမ်းနတောပေါ့။လှလှ ပါးစပကြ ယောင်ျကြားခွှေးနံ့လိုလို ခပည်ှီညှီအနံ့တဈမွိုးရနပမေယေ့ြ ကမွ မပြောပဲ ဒီတိုင်း ထားလိုကပြါတယ်။သူနမ်းလို့ အားရမှ လှမ်းစလိုကတ်ယ်။
” လှလှ … နမ်းတာလည်း နမ်းအေ … နင့ပြါစပကြ ဟိုအနံ့တွေ ပြောကအြောင် ဆေးဦးဟေ့ ”
” အယ် …… ဆောရီး မိဝိုင်းရယ် … ငါ အဲဒါ မေ့သှားလို့ … ခခြြ ခခြြ ”
” ကောငမ် … ငါမသိ ခကမြယ် … ပါးစပထြဲပါ … ဟှန့ြ ”
” ဦးနိုငလြဲ … ငါ့ဟာလေး … ယကပြေးတာပဲလေ … ငါလည်း ဦးနိုငဟြာ … စုပပြေးမိတာပေါ့ဟ ”
” ဟယ် … ကြည့်စြမ်း … မအဈရသေးဘူး အကုနပြေါပြှီ ”
” အံမယ် … နင် အယကမြခံဘူးသေးလို့ပါ မိဝိုင်းရယ် … ဟင်းဟင်း … ဆှမွေိုးတငမြကဘူး တကမျဘာလုံး မေ့သှားမယ် ”
” ဟဲ့ … တောပြှီ … သှားတော့ ရချိုးမှာဖြင့ြ ခွိုးတော့ ”
လူချင်ြးမနဲခွာလိုကရြတာ လှလှလကတ်ဖကကြ ကမွ ပေါငအြတွင်းသားတွေ ပြတန်ပြေီ ခဏနဆေို မသာမက စောကပြတအြုံလေးကို ညှဈတော့မှာ။ဒါပမယေ့ြ အဲဒီနေ့ကပဲ ကမွ အဖုတလြေး ပထမဆုံးအကြိမ် အယကခြံလိုကရြတာပါပဲရှင်။လှလှရချိုးနတေုန်း ကမွလည်း သူ့ကုတငပြေါခြဏမှေးလိုကတ်ာ။ကုတငပြေါလြှဲခတွာနဲ့ ရမှေှေးနံ့နဲ့အတူ ခပပြှင်းပြင်းညှီစို့စို့ အနံ့ ကမွနှာခေါင်းထဲ ဝငရြောကလြာတယ်။ခကြခြငွြးပဲ ဦးစိုးနိုငရြဲ့ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ကိုယလြုံးကြီး မကြလြုံးထဲ ပေါလြာပြီး လှလှရဲ့ အပေါကြတကဆြောငပြေးပုံတွပေါ ပြနမြှငယ်ောငလြာတာရှင်။
စိတထြဲ တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်းနဲ့ ခံစားနမေိတုန်း ပေါငတ်နလြေးပေါန်ှေးကနဲ့ အသားစိုငတ်ခု လာထိမှ သတိပြနကြပမြိတယ်။မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ လှလှပေါ့ရှင် ကမွ ထမိနကြို လှနပြှီး ပေါငတ်နတ်ှေ လွှာနဲ့ ယကန်တော။
” ဟဲ့ … ဘာလုပတ်ာလဲ … မသာမ ယားတယဟြ … မလုပန်ဲ့ ”
” အံမယ် … ကိုဗညားနဲ့ ညားရင် … နင့ြ ဒါမွိုးအယကခြံရမှာပဲ ”
” တောပြါဟာ … အဲလို သူဋျဌေးက … ငါ့လို ပဲပြုတသ်ညကြို … အတညယ်ူပါ့မလား … လှလှရယ် ”
” သူက … အတညယ်ူမှာ ပြောပါတယဟြာ … အေးစု လည်းမေးကြည့်ြ … ငါတို့နှစ်ယောကကြို ပြောခိုင်းနတော … နငကြ မာနကြီး တခွဲသားနဲ့ လုပန်လေို့ … ဟိုက မကပရြဲတာ ”
” အ … အမေ့ …… တောြ တောြ တောတ်ော့ … လှလှရာ … မယကန်ဲ့တော့ ”
စကားပြောရင်း လှလှက ကမွ အဖုတကြို ကုန်းယကန်တေော့ တကိုယလြုံး တုနသ်ှားမိတယ်။မရှကတ်မ်း ဝနခြံရရင် ကမွလည်း တခါတလေ ကမွကြိုကတ်ဲ့ မင်းသားတွနေဲ့ စိတကြူးယဉပြှီး လကန်ဲ့ အာသာဖြဘေူးတာပေါ့ရှင်။ဒါပမယေ့ြ လှလှရဲ့ လွှာနဲ့ ထိတော့ ကမွ မခံနိုငတ်ော့တာပါ။ကုန်းထပြီး ထမိနပြှနဖြုံးထားလိုကမြိတယ်။ဒါကို ကမွ နူတခြမ်းလေး ဆှဲစုပတ်ော့ လှလှပါးစပမြှာ ကမွအရညလြေးတွေ ပပြနေတော တွေ့လိုကတ်ာပေါ့။မထငမြှတပြဲ ပြနန်မ်းရင်း ကမွလည်း လှလှနူတခြမ်းထောင့ကြ အရညလြေးတွေ စုပယ်ူမိတာ။ညှီစို့စို့ ငံကြိကြိ အရသာလေး ခံစားမိလိုကတ်ယ်။
” ပြှတ် … ပြှတပြှှတ် ……………… ဟူးးးး ”
ခဏကြာမှ လူချင်ြးခွာတော့ ကမွလည်း မောနပေါပြီ။
” ဘယလြိုလည်း မိဝိုင်း … ကောင်းတယမြလား … ကောငမ် … ငှိမပြှီး … မကြလြုံးကို စင်းနတေော့တာ ”
” ယှမနနေဲ့ … ငါပြနမြယဟြာ … နကဖြန် ဥပုသန်ေ့ … အေးစုနဲ့ လိုကရြဦးမယ် ဟ ”
” အဲဒါ … နင် လငမြယူလို့ … သူငယခြငွြးတွေ ဆန်ဒ ဖြည့ဆြည်းနရတော … ခခြြ ခခြြ ”
” လငမြယူဘူးဟေ့ … အမနေဲ့ အဖေ ကြည့်ပြှီး … စိတကြုနလြှန်းလို့ ”
” လငယ်ူတာ ကောင်းလို့ … နင့အြမတေောင် … နောကအြိမထြောင် ထပပြှုထားတာ … နငကြ ဘာစိတကြုနတ်ာလဲ ”
” အာ့တော့ … မသိဘူးဟာ … ငါ အေးဆေးနချင်ေတ်ာလည်း … ပါမှာထငတ်ယ် ”
” ဒီတခါ …… ကိုဗညား လာမေးရင် … ငါ ပြောလိုကမြှာနောြ … မိဝိုင်း … ခခြြ ”
” အဟမ်း … ဟမ်း ”
” ဟင် ”
” ဟာ ”
ကမွနဲ့ လှလှ စကားပြောတုန်း အခန်းဝ မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ကိုဗညားကို မှငတ်ော့ ကမွရော လှလှရော အံအော မှငသ်ကြ သှားရတာပေါ့။ကမွ ရှကလြိုကတ်ာရှင် ကိုဗညား ဘယအြခွိနကြ ရောကန်မှန်ေးလဲ မသိဘူး။
” ဟော … ကိုဗညား … ရောကတ်ာ ကြာပြီလား ”
” ကြာပြီဗွ … မလှလှဝင်း တို့ အနှောငယ်ှကဖြစ်မဆိုးလို့ … ခုမ အသံပေးလိုကတ်ာ ”
” အိုး ”
သပေါပြီ ကမွနဲ့ လှလှ နမ်းတာတွေ မှငသ်ှားလား မသိပါဘူးရှင်။ကမွလည်း ရှကစြိတကြ ငယထြိပရြောကလြို့ လှလှ နူတဆြကပြှီး ပြနဖြို့ ထရပလြိုကတ်ယ်။
” လှလှ … ငါပြနပြှီဟာ ”
” ဟာ … မဝိုင်းရယ် … ကနွောြ ရောကလြာလို့လား … ဒါဆိုလည်း … ကနွောြ ပြနပြါ့မယဗြွာ ”
” အိုရြ … မဟုတတ်ာ … ရှငန်ဲ့ … မဆိုငပြါဘူး … ကမွ … ဟိုလေ …… ဟို ဟို ”
လှလှနူတဆြကန်တေုန်း ကိုဗညား ဝငပြှောတဲ့ စကားကြောင့ြ ကမွလည်း အားနာသလို ဖြစ်မိရပါတယ်။
” ခဏနပေါဦး … မိဝိုင်းရယ် … ကိုဗညားလည်း ရောကန်တောကို ”
” ဟုတပြါတယဗြွာ … ကနွောြ မဝိုင်းကို တွေ့ချင်လြှန်းလို့ … ၂ နာရီ ကြောလြောကြ ကားမောင်းလာခဲ့ရတာ … မဝိုင်းတို့ အိမဘြကသ်ှားကြည့်တ်ော့ … မတွေ့တာနဲ့ … ဒီက မလှလှဝင်း အိမ် ဝငလြာခဲ့တာပါ ”
လှလှနဲ့ ကိုဗညား စကားတွကေ ကမွ ပြနဖြို့ အခကတ်ှေ့စတောပေါ့နော့။ဒါနဲပဲ အခွိန် ၁နာရီလောကြ လှလှတို့ အိမ် ကိုဗညားနဲ့ စကားပြောဖြစ်ကြတယ်။စကားတွကေ အစုံပါပဲ ကမွအပေါြ ဘယလြို မှတန်ိုးကြောင်း ဘယလြောကြ သံယောစဉြ ကြီးကြောင်း လကထြပဖြို့ထိပါ စဉြးစားထားကြောင်း ပြောပြနတောပါ။လှလှကလည်း လကဖြကသ်ုပပြေးပြီး အအေးသှားဝယမြယဆြိုပြီး ထွကသ်ှားလိုကတ်ာ ပေါမြလာတော့ပါဘူး။ကိုဗညားနဲ့ ကမွ စတွေ့တာက ရိုးရိုးလေးပါ ၅ လလောကတ်ော့ ရှိပြီ ကမွတို့ရပကြှကကြ တိုကတ်ဈလုံးဆောကတ်ော့ ကိုဗညားက သဈလာပို့တာ။
မနကအြစောပိုင်းမို့ အလုပသ်မားတွကေ ကမွဆီ ပဲပြုပဝြယရြင်း ကိုဗညားနဲ့ စသိခဲ့တာပေါ့ရှင်။နောကပျိုင်း သူ့ကားနဲ့ အရပထြဲ တွေ့ပါတယ် သဈတငတ်ဲ့ ကားတော့ မဟုတဖြူး ဂစွကြားလေးနဲ့ပါ ကမွကို ဟှန်းတီး နူတဆြကပြမယေ့ြ ကမွ မာန အရ ခပတ်ညတ်ညပြဲ မရောပဲ နလေိုကမြိတာ။နောကပျိုင်း ကမွ အကြောင်းတွေ စုံစမ်းရင်း အေးစုတို့ လှလှတို့နဲ့ သိပြီး ခငသ်ှားကြတာ ထငပြါရဲ့။အမှနတ်ိုင်း ပြောရရင် ကမွလည်း အရှယရြောကန်ပြေီ ဘဝက သငပြေးထားလို့ လောက အကြောင်း သိသင့သ်လောကြ သိနပြေီးသားပါ။
ဒီလိုသူဋျဌေး တွကေ ယူပြီးမှ မယားကြီး ပေါလြာတာမွိုး ပြကသ်နာတကပြှီးမှ မယားငယဆြိုတဲ့ ဘှဲ့လည်း ကမွ မခံယူချင်ဘြူးလေ။ကိုဗညားက အသားဖြူဖြူ ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ ရုပရြညကြလည်း လူချော စာရင်းဝငပြါ။သဈလုပင်န်း ပိုငရြှငမြို့ စီးပြားရေးလည်း ကောင်းတော့ ကမွထကြ သာတာတွေ အများကြီး သူ့ဘေးဝိုင်းနမှောပေါ့။ကမွလို ပဲပြုပသ်ညကြို အတညလြကထြပမြယ် ဆိုတာ ဘယလြိုမှ မယုံနိုငလြို့ပါ။
” ဟော … မဝိုင်း … ဘာတွေ စဉျးစားနတောလည်းဗြ ”
…………………………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၃ )🏵️
” ရှင် … ဘာရယ် မဟုတပြါဘူး … ကိုဗညားရယ် ”
” ကနွောြ … မေးတာလေး … ဖြညပြါဦးဗွာ … အခွိနတ်ိုတို အတွင်း … အပြောြ ကြံတယလြည်း မထငပြါနဲ့ … မဝိုင်း လကခြံရင် … လူကြီး စုံရာနဲ့ လာပြီး … တောင်းရမ်းယူမှာပါ ”
” အိုးးး … ဒါတော့ မဖြစ်ပါဘူးရှင် … ခုထိ သူ့ဘကြ ကိုယ့ဘြကြ … ဘာမှန်း မသိရသေးပဲနဲ့ ”
” ကနွောကြ … သဈလုပင်န်းနဲ့ မှေးမှူရေး လုပင်န်းလုပတ်ာပါ … မဝိုင်း ထငသ်လို … ပြရှေုပတ်တတ်ဲ့ သူ မဟုတပြါဘူး ”
” ရောြ … ခကတ်ော့ တာပဲရှင် … ကမွက ရှင့ကြို … မှှာပြတယေလြို့ … မပြောဖူးပါဘူးနောြ ”
” ဟူးးးး … ကနွော့ြ ဘဝ တဈလွှောကြ စီးပြားရေးဘကြ နှစ်မှုတန်တောပါ … မဝိုင်း ကို တွေ့မှ အခစွဆြိုတာ ရှိမှန်း သိလာခဲ့တာပါ ”
” ခကတ်ော့ခကတ်ယ် … ကိုဗညားရယ် … မပြည့စြုံတဲ့ ဘဝမှာ … အခစွဆြိုတာ … ဆနတ်ဈခွကလြောကြ အရေးမပါဘူးရှင့ြ ”
” ဗြာ ”
” ရှငကြ … လုပင်န်းရှင် သူဋျဌေးတဈယောကပြါ … ဘာလဲ ဒီပဲပြုတသ်ညလြေး … ငါပြောရင် ရမှာပါလို့ … အပိုင် တွကထြားတာမွိုးလား ”
” ဟာ … မဟုတရြပါဘူးဗွာ ”
” ကဲကဲ … စကားကောင်းနကြတောလား … အအေးလေး သောကကြှဦး ”
တောပြါသေးရဲ့ရှင် ကိုဗညား ဆကပြှောရင် ငှင်းဖို့ စကားလုံးတွေ ကမွဆီ မရှိတော့ပါဘူး လှလှကိုပဲ ကြေးဇူးတငရြမလိုပေါ့။ကိုဗညား ထပပြှောဖို့ အားယူနတေုန်း လှလှ အအေးဗူးတွနေဲ့ ရောကလြာတာလေ။ခဏနေ ကမွပြနမြယပြှောတော့ ကိုဗညား မကြန်ှာ သိပမြကောင်းဘူး အနီးကပကြှည့မြိမှ မကြခြုံးထူထူ နူတခြမ်းပါးပါးနဲ့ ရုပရြညကြလည်း လူချောတဈယောကမြို့ စိတလြှုပရြှားမိသေးတယရြှင်။စကားပြောရင် တဖကလြူမကြန်ှာ ကြည့်ပြှောတတတ်ဲ့ ကိုဗညားရဲ့ စကားလုံးတွအေောကြ ကမွ အကြိမကြှိမ် မကြလြှှာခထွားရတယ်။
အိမအြပြန် လမ်းလွှောကလြာရင်း လှလှအကြောင်းရော ကိုဗညား အကြောင်းရော စဉြးစားမိနတောပေါ့။ လူဘဝ ရှငသ်နမြှု့က ငှကြေေးနောကကြ ကပည်ှိနသလေိုမွိုးလား မတွေးတတတ်ော့ပါဘူး။လှလှလည်း သူ့ကြေးဇူးရှင် ဒေါလြေးသန်းမှင့ြ အတွကြ အသှေးသားကို စတေးရင်း ရှငသ်နန်ရပြေီ။မကြစြိတဈဆုံးရဲ့ ရှေ့ကိုကြည့်မြိမှ အတွေးထဲမှာ ရှငသ်နခြှင်းရောထားတဲ့ ဈေးကြကတ်ခု တွေ့မိလိုကသ်လိုပေါ့ရှင်။ကမွ မကြခြုံးတဈစုံကို နဖူးပြင် အရေးထငသ်ညအြထိ တွန့လြိမ် သှားမိရတယ်။
” ဟဲ့ … မိဝိုင်း … လမ်းလွှောကရြင်း ဘာတွေ စဉြးစားနတောလဲ … ရော့ ညည်းအမဖေို့ … ထန်းလကြလြေး ယူသှားဦး ”
လမလြွှောကရြင်း အသံကြားမှ ဒေါလြေးညို အိမရြှေ့ရောကမြှန်းသိခဲ့ရတာ။ဒေါလြေးညိုက အိမရြှေ့အပေါကဝြကနေ အမေ့ပေးဖို့ ထန်းလကြထြုပလြေး ကိုငရြင်း လှမ်းအောလြို့ ကမွလည်း ဝငယ်ူလိုကရြတာပေါ့။အိမရြောကတ်ော့ ထူးထူးဆန်းဆန်း ကိုဗညား ရုပသ်ှငကြ မကြလြုံးထဲ ပေါလြာတော့တာပဲ။ညပိုင်းစားသောကပြှီး အိပယ်ာဝငတ်ော့ ဟိုဘကလြိမ့လြိုကြ ဒီဘကလြိမ့လြိုကန်ဲ့ မိုးခွုပမြှ မနကပြဲပြုပရြောင်းရမှာ တွေးရင်း ကြိတမြိတ် အိပလြိုကရြတယ်။
……………………………………………………………………………..
” ကောငမ် … မှနမြှနလြုပဟြာ … အဖုတ် သနပခြါးလိမ်းနတောလား … နငကြ နင့လြင် ဆိုငကြယ် နောကကြ လိုကရြမှာ ငါက … ဖငပြှဲအောင် ဘီးနင်းရမှာ ”
” တိုးတိုးဟဲ့ … နောကဖြေးမှာ အမရှေိတယ် ”
ဥပုဒန်ေ့ ကမွလည်း ပဲပြုပရြောင်း ပြနလြာတာနဲ့ အိမအြတွကြ ထမင်းဟင်းခကြပြှီး ရမေိုးခွိုး သနပခြါး ပါးပါးလူးပြီး အေးစုတို့အိမဘြကထြှကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ကမွရောကတ်ော့ အေးစုက ထမိနရြငလြွားနဲ့ အလှပြငန်တေုန်းမို့ လှမ်းပြောနရတော။
” အဲဒါဆို … မှနမြှနလြုပဟြာ ”
” ပြီးပါပြီ … မသာမရဲ့ … နင် ဖငပြှဲမှာ မဟုတဖြူး စောကပြတ် ခွှေးပြနမြှာ … ခခြြ ခခြြ ”
” စောကပြတခြွှေးပြနလြည်း … ထမိနလြှနပြှီး လသလေပခြံလိုကမြှာပေါ့ ”
” ဟဲ့ဟဲ့ … အမလေး … ဒါလား အပျိုလေးတွေ … ညည်းတို့ပြောလိုကရြင် နားရှကစြရာတွေ ”
” ကနတ်ော့နောြ … ဒေါလြေး ခိခိ ”
ကမွနဲ့အေးစု ပြောတုန်း နောငဖြေးခန်းက အေးစုအမေ ဒေါလြေးညှှန့ရြီ ထွကလြာပြီး ဝငပြှောနရေောပဲ။
” ရုပရြှင် … သှားကြည့်ြ မလို့ဆို ”
” ဟုတ် … ကားအသဈတငလြို့ ဒေါလြေးရေ … မကြည့်တ်ာလည်း ကြာလို့ ”
” လမ်း ဂရုစိုကျ … သှားကြ ”
” ဟုတ် … ဒေါလြေး ”
ဒေါလြေးနဲ့ စကားပြောရင်း ခဏနတေော့ အေးစုက ပြငဆြငထြှကလြာတာ အင်ျကြီလကပြှတ် အတိုနဲ့ ထမိနကြို တင်းနအေောငဝြတထြားတော့ ဖငကြလည်း ထွကန်တောပေါ့။ဒေါလြေးညှှန့ရြီ ကို နူတဆြကပြှီး ကမွနဲ့ အေးစု ရပကြှကထြဲက ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။အေးစုက နင်းပြီး ကမွက နောကကြ ထိုငလြိုကလြာတာ။စကဘြီးဖငထြိုငခြုံ နောကကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ အေးစု ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေ ကမွ ဗိုကကြို လာထိနရေော။
” အေးစု … နင် … အောကခြံဘောင်းဘီ မဝတဖြူးလား ”
” မဝတပြါဘူး … ဟိုရောကရြင် … အလုပရြှုပလြို့ ”
” အမ် ”
” ဟုတတ်ယလြဟော … ပန်းခွံထဲ ရောကရြင် … အမှနလြှုပရြှားရတာ … ဘောင်းဘီခွှတရြင် … အိန်ဒွပကြေတ်ယ် … ငါက အိန်ဒွရှငေလြဟော … ခိခိ ”
” နင် … ကြည့်ကြကြလြုပဟြာ … မယူခင် … ဗိုကကြှီးနမယ်ေ ”
” ငါ … ဆေးသောကပြါတယ် … မိဝိုင်းရဲ့ … ကိုမိုးနိုငကြ … တားဆေး မထိုးနဲ့တဲ့ … လူဝလာမှာ ဆိုးလို့ ဆေးကဒပြဲ … သောကခြိုင်းတာ ”
” နငတ်ို့ … ဘယန်ှခါ ရှိပြီလဲ ”
” ၅ ခါ ၆ ခါ လောကပြဲ … ရှိသေးတာပါ … ဘာလဲ နင် စိတဝြငစြားနပြေီလား … ခိခိ ”
” အံမယ် … နင့ဟြာနင် … စောကပြတယ်ှတာ … ငါက စိတဝြငစြားစရာလား … အံအောပါ့ ”
” နင် … မခံဘူး သေးလို့ပါ … မိဝိုင်းရယ် … ကောငမ် … တခါလောကြ ခံကြည့်ြ … ဘာနဲ့မှကို မလဲနိုငတ်ာ ”
စကားတပြောပြောနဲ့ ရပကြှကထြိပရြောကတ်ော့ လမ်းမကြီးအတိုင်း နင်းလာလိုကတ်ာ မီးပျိုင့ြ ၁ခု ကြောတ်ော့ လမ်း တောငဘြကြ အပငကြှီးတပငအြောကမြှာ ကိုမိုးနိုငကြ အင်ျကြီလကရြှည် အပြာ ပုဆိုးအနကလြေးဝတပြှီး စူပါကပလြေးနဲ့ စောင့န်တော မှငလြိုကရြတယ်။
” ဟဲ့ … ဟိုမှာ … ငါ့ ခစွခြစွကြှီး ရောကန်ပြေီဟေ့ ”
” မတွေ့သေးဘူး … စောကပြတကြ ယှပြီ … ဖြည်းဖြည်းနင်းဦး … စကဘြီးလဲမယ် ”
အပငအြောကရြောကတ်ော့ ကိုမိုးနိုငကြ ကမွကို ပြုံးပြနတော။စကဘြီးရပပြှီး အေးစုက ကိုမိုးနိုင် ဆိုငကြယန်ောကထြိုငပြှီး ကမွက သူတို့ဆိုငကြယ် နောကကြ ပုံမှနလြေး နင်းလိုကရြတာပေါ့။လမ်းမကြီးအတိုင်း နင်းရင်း အတောလြေးကြာမှ ပန်းခွံ ဥယဉွြ ကို ရောကတ်ာ။ရောကတ်ာနဲ့ ဆိုငကြယန်ဲ့ စကဘြီး အပပြှီး အဝငဂြိတဘြကြ ၃ ယောကသ်ား လွှောကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ဝငကြှေး ကိုမိုးနိုငကြ ရှင်းပြီး အထဲရောကတ်ော့ စားသောကဆြိုငလြေး တခု တွေ့တာနဲ့ ဝငထြိုငရြင်း အစားသောကတ်ှေ မှာစားကြတာပေါ့။
ကမွက မှည်းရှည် မှာလိုကတ်ာ ကိုမိုးနိုငန်ဲ့ အေးစုက ရှမ်းခေါကဆြှဲ မှာစားလိုကတ်ယ်။ဆိုငလြေးက ဘေးပတပြတလြည် သဈပငလြေးတွနေဲ့ ဆိုငရြှေ့မှာ လှည်းဘီးကြီးတခု ထောငထြားပြီး လှည်းဘီးဘေးမှာ သဈမှဈနဲ့ လုပထြားတဲ့ ထိုငခြုံလေးတွေ အစီအရီပေါ့။ဆိုငရြဲ့ တောငဘြကကြ ရကနေအြဝိုင်းကြီးထဲမှာ ရောငစြုံငါးလေးတွကေ အုပလြိုကြ ကူးခပန်တေုန်း ဥယဉွထြဲ လာရောကလြညပြတတ်ဲ့ မိသားစုထဲက ကလေးငယတ်ှကေ ပေါငမြုန့ခြှောကလြေးတွေ ခကြှေးရင်း အောဟြဈနတေော့တာပဲ။မုန့စြားပြီးတာနဲ့ အခွိုရည် တဈဗူးစီ မှာသောကပြှီး ခဏ ကြာမှ ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။
ပန်းခွံအလယကြ အုတခြဲစီထားတဲ့ လမ်းလေးအတိုင်း လွှောကလြာရင်း ဘေးပတပြတလြညမြှာ တဲအဝိုင်းလေးတွေ ပြတင်းပေါကရြှိပမယေ့ြ လိုကကြာ လေးတွနေဲ့မို့ အတွင်းဘကကြို မမှငရြပါဘူး။လမ်းတဝကလြောကမြှာ အခွိုရညဗြူးတွေ အာလူးကြောထြုတတ်ှေ ဘီယာဗူးလေးတွေ ခင်းထားတဲ့ ဆိုငအြသေးလေးတခု တွေ့လိုကရြတယ်။
” မစုတို့ … ဒီက ခဏစောင့ျ ”
ကိုမိုးနိုငကြ ကမွနဲ့အေးစုကို ပြောပြီး အဲဒီဆိုငလြေးထဲ ဝငသ်ှားလိုကတ်ာ အပြနကြွ ကြှတကြှှတ် အိတတ်ဈလုံးနဲ့ အထဲမှာ အအေးဗူး ဘီယာဗူး အာလူးကြောြ ငါးမုန့ကြှောြ အစုံပဲ ဆှဲခလွာတယ်။လကထြဲမှာ သော့ခွိတလြေးတခု ပါလာသေးတာ သော့ခွိတလြေးကို ငုံ့ကြည့်ပြှီး ကမွတို့လည်း တဲအဝိုင်းလေးတွေ ရှိတဲ့ဘကြ လွှောကခြဲ့ကြတယ်။လမ်းတဈလွှောကြ ညည်းသံသဲ့သဲ့လေးတွေ ခဏတိုင်း ကြားမိနတော။ဒါပမယေ့ြ လူသှားလမ်းလေးနဲ့ အလုံပိတတ်ဲလေးတွကေ နဲနဲ လှမ်းတော့ ပီပီသသတော့ မကြားရပါဘူး။
လမ်းအကြေ့လေးအတိုင်း ၃ခါလောကြ ကြေ့လွှောကပြှီးမှ သဈပင် အုပကြှီး ညာဘကြ တဲအဝိုင်းလေး တခု တွေ့လိုကရြတာပေါ့ရှင်။ကိုမိုးနိုငကြ တဲတခါးလေးကို သော့ဖြင့ပြှီး အထဲဝငတ်ော့ ၁၂ ပေ ပတလြည် အခန်းလေးထဲ စားပြဲခုံ တဈလုံး ပကလြကကြုလားထိုင် ၂ခု နဲ့ လူနှစ်ယောကြ လှဲလို့ရမယ့ြ ကြမ်းစငလြေး တခု တွေ့လိုကရြတယ်။ကိုမိုးနိုငကြ သူဆှဲလာတဲ့ အိတထြဲက ဘီယာဗူး အခွိုရညဗြူး မုန့ထြုပတ်ှေ စားပြဲခုံလေးပေါြ တငပြှီး ပကလြကကြုလားထိုင် ၂ ခုကို ထပခြွဲလိုကတ်ာ။
ကမွက အရှေ့ဘကကြ ခုံပေါထြိုငပြှီး ကိုမိုးနိုငကြ အနောကဘြကကြ ခုံထိုငတ်ော့ အေးစုက ကိုမိုးနိုင် ဘယဘြကပြေါငပြေါထြိုငရြင်း ရောကရြာ ပေါကရြာ စကားပြောနကြတေယ်။ခဏနတေော့ ကိုမိုးနိုငလြည်း ဘီယာသောကြ ကမွတို့လည်း အခွိုရညသ်ောကပြေါ့။အတောလြေးကြာတော့ ကိုမိုးနိုငလြည်း နဲနဲမူးနပေုံပဲ ကမွကို အေးစုခေါလြာပေးလို့ ကြေးဇူးတငကြှောင်း စကားတွေ အထပထြပ် ပြောနတေော့တယ်။ကိုမိုးနိုငကြ စကားပြောသလောကြ အေးစုက တိတဆြိတန်ပြေီး ကိုမိုးနိုင် ဘယဘြကပြေါငပြေါကြနေ စားပြဲခုံကို ဘယဘြကလြကထြောကရြင်း ညာဘကလြကကြ လှုပရြှားနတောပါ။
အေးစုကိုယလြုံးကြယန်ပမေယေ့ြ သူ့ခါးနောကကြ ညာဘကလြကြ တံတောငဆြဈလေး ထွကလြာပြီ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်နတော။ကမွ ရိပမြိပါတယ် အေးစုတဈယောကြ ကမွကို သူ့ကိုယလြုံးနဲ့ ကြယပြှီး ကိုမိုးနိုငကြို ဂွင်းထုပေးနပြေီဆိုတာပေါ့။
အိမမြှာ အမလည်ေး တခါတလေ အိမတ်ံခါးပေါကြ ကိုယတ်ဈစောင်း ထားရင်း ကမွပထွေးကို လူမမှငအြောင် ဂွင်းတိုကပြေးတတတ်ယလြေ။အေးစုက ကမွကို သူငယခြငွြးအရင်း ပြောမနာဆိုမနာမို့ သိပဂြရုမစိုကပြါဘူး။ညာဘကလြကကြ သိသိသာသာကို လှုပပြှီး ဂွင်းထုပေးနတေုန်း ကိုမိုးနိုငကြ ကမွနဲ့စကားပြောလိုကြ အေးစုညာလကကြို ကြည့်လြိုကန်ဲ့ စိုးရိမန်ပေုံပါ။
” စကားပြောတော့ ကောင်းပါရဲ့ … ကမ် ရဆောလာလို့ … ရဗေူး သှားဝယ်ဦးမယ် … ကိုမိုးနိုင် ”
” ဟာ … ဟုတသ်ားပဲဗွာ … ကနွောြ ရဗေူးဝယဖြို့ မေ့လာတာ ”
” ကဲပါ … ရှငတ်ို့ လှတလြှတလြပလြပ် စကားပြောကြ … ကမွ ပန်းခွံထဲ လွှောကကြှည့ရြင်း … ခဏနမှေ ပြနလြာခဲ့မယ် … ရဗေူးပါ ဝယလြာခဲ့ပါ့မယရြှင် ”
ကမွ တဲအဝိုင်းလေးထဲက ထွကတ်ော့ အေးစုက ကိုမိုးနိုင် မမှငအြောင် မကြစြိတဖကြ မှိတပြှနတယ်ေ။မသာမ ခဏနေ အလိုးခံရတော့မှာမို့ ပြောန်တောလေ။ကမွလည်း လမ်းလေးအတိုင်း လွှောကလြာရင်း ပန်းခွံ တပတပြတကြှည့တ်ော့ အခွိနန်ာရီဝကလြောကတ်ော့ ကြာသှားတာပေါ့။လှယတ်ော့မလှယဘြူး လူများတဲ့ဘကကြ လွှောကကြှည့ရြတယ်။လူရှင်းတဲ့ဘကဆြို ကမွကို လိုကဖြနတ်ဲ့ ယောင်ျကြားတွကေ အများကြီးပဲ။
တခွို့ဆို မကြန်ှာချင်ြးဆိုငကြ လမ်းလွှောကလြာရင်း ကမွနားရောကမြှ ပုဆိုးဖြန့ဝြတသ်လိုနဲ့ လီးလှနပြှကြတယ်။ရဗေူး ၃ ဗူးဝယပြှီး တဲအဝိုင်းလေးတွဆေီ ပြနရြောကတ်ော့ ကမွတို့ ခဏငှားထားတဲ့ တဲရှေ့ အရောကြ အေးစု ညည်းသံလေး အရငကြှားမိလိုကတ်ာ။ခကြခြငွြး မဝငပြဲ တံခါးကို လှပကြှည့တ်ော့ အေးစုက နှစ်ယောကအြိပ် ကြမ်းစငလြေးပေါြ ခွတွေဲလောင်း ခထွိုငပြှီး ပေါငတ်နတ်ှေ ဖြဲထားပေးနတောရှင့ြ။ကိုမိုးနိုငကြ အေးစုပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကထြိုငရြင်း အဖုတကြို ယကပြေးနတယ်ေ။
” အင်း … အကုနပြှောငအြောငယ်ကန်ောြ … ကိုမိုး … အောကခြံဘောင်းဘီ … ပါမလာဘူး … ရှီးးးးးးးးး ကြှတကြွှတ် ”
ကြည့်ရြတာ လိုးပြီးလောကပြါပြီ အေးစုက သူ့စောကဖြုတကြို ကော့ထိုးရင်း ကိုမိုးနိုငကြို ယကခြိုင်းနတောပါ။ကိုမိုးနိုငကြလည်း အေးစု စိတတ်ိုင်းကြ အဖုတတ်ပြငလြုံး ပြောငန်အေောင် ယကပြှီးမှ ထရပလြိုကတ်ယ်။အေးစုက သူမအဖုတကြို ညာလကန်ဲ့ ဖိပြတပြှီး အဲဒီညာဘကြ လကခြွောင်းထိပလြေးတွေ နှာခေါင်းဝ တေ့နမ်းပြီးမှ ထရပရြင်း ထမိနကြို သချော သပသ်ပရြပရြပ် ပြနဝြတန်တော။ကမွလည်း သူတို့ပြီးစီးမှ ခပလြှမ်းလှမ်း ပြနလြွှောကသ်ှားရင်း အသံပေးလိုကရြတာပေါ့။
” ဟေးးး … ရဗေူး ဝယလြာပြီဟေ့ ”
ကမွ တဲလေးထဲ ရောကတ်ော့ ကိုမိုးနိုငကြ ဘီယာလကကြနွလြေး အကုနမြော့သောကန်တော။အေးစုကတော့ ကမွဆီက ရဗေူးယူပြီး ဖြင့သ်ောကလြိုကတ်ယ်။ခဏ စကားပြောပြီးတာနဲ့ ကမွတို့လည်း ပြနလြာခဲ့ကြတယ်။ကိုမိုးနိုငကြ သူလာစောင့တ်ဲ့ နရောလေးထိ အေးစုကို လိုကပျို့ပြီး အိမအြပြနကြွ ကမွပဲ စကဘြီးနှင်းခဲ့ရတာ။အေးစု မကြန်ှာလေးက နှမ်းနပြေီလေ။
အေးစုအိမပြှနရြောကတ်ော့ အေးစုက ထမင်းစားပြီးမှ ပြနခြိုင်းနတောနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား အေးစုကုတငပြေါမြှာ လှဲနလေိုကတ်ယ်။ပကလြကလြှနလြှဲနတေဲ့ ကမွကို အေးစုက ခွရင်း ပါးကို လာနမ်းနတေော့ အေးစု ပါးစပကြ ညှီစို့စို့ အနံ့လေး ရလိုကမြိတာပဲ။
” ကောငမ် … ပါးစပ် သှားဆေးဦး … ဟှန့ြ ”
” အမ် … ဘာဖြစ်လို့ ”
” ဘာဖြစ်ရမလဲ … နင့ြ ပါးစပကြ … လီးနံ့ … တထောင်းထောင်းနဲ့ ”
” အေးပါဟယ် … ခိခိ … လုပပြှီးတော့ … ငါလည်း … ကိုမိုး လီးကို … ပြောငန်အေောင် စုပပြေးလိုကလြို့ပါ ”
” အံမယ် … နင့ြ စောကပြတလြည်း … ပြနအြယကခြိုင်းနတော … ငါ မှငသ်ားပဲ ”
” ဟယ် … မသာမ … ချောင်းကြည့်န်တောပေါ့ ”
” မချောင်းပါဘူး … ငါပြနရြောကတ်ော့ နငတ်ို့ … လိုးပြီးနပေါပြီ … နင့ဟြာ သူယကတ်ုန်း ငါပြနရြောကတ်ာပါ … ကဲ … ပါးစပ် သှားဆေးဟာ … ငါ ပျို့တကလြာလို့ ”
…………………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၄ )🏵️
ကမွ ပြောလိုကတ်ော့မှ အေးစုက အိမအြနောကဖြကြ ဝငသ်ှားတော့တာ။ခဏနတေော့ မကြန်ှာကို တဘကအြဟောင်းလေး အုပပြှီး ပြနဝြငလြာတယ်။
” ကဲ … သှားလည်းတိုကြ မကြန်ှာလည်း သဈပြီးပါပြီရှင် ”
ပြောပြီးတာနဲ့ ကမွပေါငပြေါပြှနခြှလှဲလိုကတ်ာ။ပြီးမှ သူနဲ့ ကိုမိုးနိုင် တို့ လိုးခဲ့ကြပုံတွေ ပြနပြှောပြနတောပေါ့။
” ငါသိပါတယ် … အေးစုရယ် … နင် ငါမမှငအြောင် အရငဂြှင်းထုပေးနတောလေ ”
” ဒါတော့ နငမြှားပြီ … မိဝိုင်းရေ … ငါ သူ့ဘယဘြကပြေါငပြေါြ တကတ်ိုငကြတည်း ငါ့ပေါငကြှားထဲ နိူကန်တောဟ ”
” ဟမ် ”
” ငါလည်း မခံနိုငလြို့ ခုံပေါြ လကတ်ဖကြ ထောကပြှီး … သူ့ကို ဂွင်းပြနထြုပေးနမေိတာ ”
” ခခြြ ခခြြ ”
” နငလြည်း ရဗေူးသှားဝယရြော … တဲရှေ့ တဈခေါကထြှကကြှည့ပြှီး … ငါ့ကို ကြမ်းစငလြေးပေါြ ပကလြကလြှဲခပြဈတာ … ထမိနအြောကန်ားစ မပြီးတာနဲ့ စောကဖြုတကြို အငမ်းမရ ယကတ်ာအေ … ငါဖြင့ြ ကြာကြာအယကမြခံနိုငဘြူး … စောကရြည် ထောငပြန်းနတော ခိခိ ”
” ခုကတည်းက … ယကပြေးနတောပေါ ကိုမိုးနိုငကြ ”
” အင်း … ငါလည်း သူ့လီး ပြနစြုပပြေးရတာပေါ့ … အကြာကြီးတော့ မစုပရြဘူးဟ … သူလည် ငါ့ကို ဘယလြောကြ လိုးချင်န်မှန်ေး မသိဘူး … ပါးစပထြဲတင် တဇပဇြပတ်ုနန်တော လီးက … ခဏနတေော့ ငါ့ကိုပကလြကလြှနပြှီး အပေါကြ ခွလိုးတော့တာပဲ ”
” အင်း ”
” လိုးနရင်ေး နို့တွေ လှနစြို့သေးတယဟြ … လညပြင်းတွရေောပဲ … အလိုးခံရင်း နို့စို့ ခံရတာ တအားကောင်းတာ … မိဝိုင်း ရဲ့ ”
အေးစု စကားကြောင့ြ လညပြင်းကိုကြည့်တ်ော့ ဟုတတ်ယရြှင် အေးစုလညတ်ိုငမြှာ အနီကြကကြှီးတွေ နို့အုံ အထကန်ားမှာလည်း အကြကတ်ှေ အင်ျကြ ီ လညဟြိုကကြှားက မှငန်ရတေယ်။ပြောရင်း အေးစုက စိတပြှနကြှှလာပုံနဲ့ ကမွ ခေါင်းရင်းနား ဒူးထောကရြပပြှီး ထမိနအြောကန်ားစကို ဆှဲလှနပြှနတော။
” ကြည့်လြေ … မိဝိုင်း … ငါ့ စောကပြတလြေး ခုထိ ယောငန်တေုန်းပဲ ”
ပြောရင်း ဘယလြကကြ ထမိနကြိုမပြီး ညာလကကြ အနည်းငယယ်ောငန်တေဲ့ သူ့စောကပြတကြို ၂ ခကြြ ၃ခကြြ ပြတပြှီး ဖြဲပြနသေေးတာ။
” ဟယ် … နင့ျ အမှှေးတွေ ”
” အေးလေ … ငါ မနေ့ည ကတည်းက … ရိပပြဈလိုကတ်ာ … ကိုမိုးက တွေ့တာနဲ့ စောကဖြုတယ်ကပြေးတတတ်ော့ … ယကတ်ဲ့ခွိန် ရှင်းနအေောင် ရိတပြဈတာပေါ့ … ငါ ထငတ်ဲ့ အတိုင်းပဲ … ခါတိုင်းထကကြို ကိုမိုးစိတတ်ှေ ထနန်တောဟ … စောကစြိလေးဆို ပါးစပထြဲ ခဏတိုင်း ဆှဲစုပန်တော ”
အေးစုက ပြောရင်း ကမွ မကြန်ှာနား သူ့စောကဖြုတကြို ကပပြေးသေးတယ် ညှီစို့စို့ အနံ့ရတာနဲ့ ကမွလည်း မကြန်ှာကို နောကဆြုတပြဈရတာပေါ့။
” ယကကြှည့လြဟော … မိဝိုင်း … အဖုတယ်ကရြတာလည်း ကောင်းတယဟြ ”
” တောပြေါ့ … နင့စြောကပြတကြ … ခုနလေးတင် … ကိုမိုးနိုင် လိုးထားတာ ”
” ဟင် … ဘာဆိုငလြို့ ”
” ဆိုငတ်ာပေါ့ … ငါ့စောကပြတကြ လီးမဝငဖြူးသေးဘူး နငယ်ကလြည်း ဘာမှ မဖြစ်ဘူး … နင့စြောကပြတကြ လီးဝငပြှီးသားကြီး စိတထြဲ မသတီပါဘူးအေ ”
” အံမယ် … နောကကြမွှ ကိုဗညား လီး ကုန်းစုပပြေးနမှော မှငယ်ောငသ်ေးတယ် … ဟှန့ြ ”
” ဟေးးး … အထဲက နှစ်ယောကြ ဟင်းလည်း ကကြပြှီ ထမင်းစားမှာဆို စားကြတော့ ”
စကားပြောနတေုန်း အိပခြန်းအပြငကြ အေးစု အမရေဲ့ အောသ်ံကြောင့ြ အေးစုလည်း ထမိနပြှနခြရွင်း သူ့စောကဖြုတကြို ပြနဖြုံးလိုကတ်ော့တယ်။နှစ်ယောကသ်ား ဧည့ခြန်းဘကြ ထမင်းအတူစားပြီး ခဏနမှေ ကမွလည်း အိမပြှနလြာလိုကတ်ယ်။
……………………………………………………………………………
နောကြ ၂လ လောကကြွ ကမွ ဘယလြိုမှ ထငမြထားတဲ့ အဖြစ်ပကြတ်ခုနဲ့ ရငဆြိုငလြိုကရြတာရှင့ြ။နေ့ခင်းဘကြ စားသောကပြှီး တရေးတမော အိပန်တေုန်း အမကေ လာနိုးလို့ အိမရြှေ့ ထွကလြာခဲ့လိုကတ်ာ။
” ဟင် … ကိုဗညား ”
” ဟုတတ်ယ် … မဝိုင်း … ကနွောြ အဒေါလြည်း ပါလာတယ် ”
ကိုဗညားမှာ မိဘတွေ မရှိကြတော့ဘူးလို့ ပြောဖူးတယ် ကြည့်ရြတာ သူနဲ့ အတူ နတေဲ့ အဒေါန်မယ်ေ။
” ဟုတ် … ဟုတ် ဟုတကြဲ့ ”
” အိမထြဲဝငမြယန်ောြ … လာ ဒေါလြေးဝင်း ”
ကမွ လည်း ဘာပြောလို့ ပြောရမှန်းကို မသိပါဘူး။ကြောငတ်ောငတ်ောင် ဖြစ်နတေုန်း ကိုဗညား ကတော့ ခပတ်ညတ်ညပြဲ သူ့အဒေါန်ဲ့ အိမထြဲဝငလြာတာပေါ့။
” ထိုငပြါရှင် … ကမွနာမည် … မစိနရြှှပေါ ”
” ဟုတ် … ကမွ နာမညကြ … မဝင်းမာ ပါ ”
အိမထြဲ ရောကတ်ော့ အမကေ ဧည့ခြန်းထဲ သင်းဖြူးဖြာလေးခင်းပြီး လကဖြကန်ဲ့ ရနှေေးကြမ်းတညပြှီး ဧည့ခြံရင်း မိတဆြကန်တယ်ေ။ကိုဗညားက ကမွပြုံးပြလိုကြ အမေ့ကို ပြုံးပြလိုကန်ဲ့ သူ့အဒေါကြို ခပတ်ိုးတိုး စကားတွပြေောနလရေေဲ့။
” ကဲ … လာရင်းကိစ်စလေး ပြောပါဦးရှင် ”
လကဖြကစြားရင်း ရနှေေးသောကရြင်း အမကေ စပြီးပြောတော့ ကိုဗညား အဒေါြ ဒေါဝြင်းမာက စကားပြနပြှောနပေါတယ်။
” လာတဲ့ကိဈစကတော့ … ဟောဒီက အမကြီးသမီးလေးကို ကမွ တူတောမြောငကြ မိသားဖသား ပီပီ တောင်းရမ်းပေးပါ ဆိုလို့ စကားကြောင်းဖို့ လာရတာပါ ”
” ဟဲ့ … မိဝိုင်း ညည်းနဲ့ ဒီသူငယကြ ”
” ရှင် … အမေ …… ဟို ဟို … သမီး ”
” ဒီလိုပါ အနတ်ီ မဝိုင်းက ကနွော့အြပေါြ အတညလြကထြပမြယ် ဆိုတာ မယုံကြညဘြူး ဆိုလို့ ခုလို စီစဉလြိုကရြတာပါ ”
အမနေဲ့ကမွ စကားပြောတုန်း ကိုဗညားက ဝငပြှောပါလရေော။
” ဟင် … ဟုတလြား သမီး ”
” အဲဒါတော့ … ဟုတပြါတယ် အမေ … ဒါပမယေ့ြ … ဟို ဟို … ကိုဗညားနဲ့သမီးက … ”
” ကဲပါ … မဝိုင်းရယ် … ကနွောကြ မိသားဖသား ပီပီ တောင်းရမ်း ယူမှာပါဗွာ … ယုံကြညပြေးပါနောြ ”
ဟူးးးးး တကယတ်ော့ ကိုဗညားနဲ့ ကမွက ခစွသ်ူတွလည်ေး မဟုတပြါဘူး ခုလည်း သူ့ဘကကြ တဖကသ်တ် စီစဉလြာတာ ကမွလည်း ဘာပြောရမှန်းကို မသိတော့ပါဘူး။အမနေဲ့ ကိုဗညားအဒေါြ စကားပြောရင်း ကိုဗညားရဲ့ စည်းစိမပြဈစည်း ပိုငဆြိုငမြှု့ကို အမသေိတော့ မကြန်ှာကြီးပြုံးပြီး ကိုဗညားကို တသားသားနဲ့ လုပန်လရေေဲ့။အဲဒီနေ့က ကမွ ရငလြည်းခုန် ကြောကလြည်းကြောကြ ခံစားမှု့ပေါင်းစုံနဲ့ ရထွေေးနရတောပေါ့ရှင်။ကိုဗညားတို့ ပြနသ်ှားမှ ကမွလည်း အမေ့ကို အမှနတ်ိုင်း ဖြင့ပြှောပြလိုကတ်ယ်။
” အင်း … အတူနရင်ေ … အနည်းဆုံး သံယောစဉတ်ော့ ရှိလာမှာပေါ့ … သမီးရယ် … ခုလို သူဋျဌေးတဈယောကကြ အတညတ်ကြ လကထြပယ်ူဖို့ဆိုတာ သမီးဘဝမှာ ၂ခါ မရဘူး … ဘာပဲ ဖြစ်ဖြစ် သမီးလေး ကံကောင်းပါတယ် ”
” သမီး ဘာမှ မဆုံးဖြတရြသေးဘူး … အမရယ်ေ ”
” အမလည်ေး … သူတို့ကို စကားထိန်းပြောလိုကပြါတယ် … ဒါပမယေ့ြ အမေ သဘောတူတယ် သမီး … ငါ့သမီးလေး ရှေ့လွှောကြ ခမွြးခမွြးသာသာ နရတေော့မယ် … အမတေို့မွိုးရိုးရဲ့ … ဈေးရောင်းလိုကြ ထမင်းစားလိုကြ … အရှယရြောကြ အိမထြောငပြှုလိုကြ ကလေးမှေးလိုကြ အသကတ်ှကြေီးလာလိုကြ … သလေိုကြ … ဒီသံသရာကြီးထဲကနေ ငါ့သမီး လကထြကကြွ … ပြောင်းလဲဖို့ အခွိနတ်နပြှီလေ ”
ညပိုင်း ထမင်းစားကြတော့ ကမွ ပထွေး ဦးဘကြောလြည်း ဝမ်းသာနလရေေဲ့။ကမွ ဘဝလေး တိုးတကပြှောင်းလဲတာ သဘောကတွယတ်ဲ့ သူတို့က အခွိနတ်န် သမှော ခုတော့ စိတခြွ လကခြွ နလေိုရပြီဆိုပြီး အမေ့ကို ပြောပြနတောပဲ။ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ပန်းကနအြားလုံး ကမွ ဆေးကြောသိမ်းဆည်းပြီး အိမထြဲဝငတ်ော့ အမနေဲ့ဦးဘကြောကြ ကမွကို လကထြပဖြို့ပဲ တိုကတ်ှန်းနကြတေယ်။
………………………………………………………………
” ဟိတ် … ကောငမ် ငါတို့ကို … လွှိူထားတာပေါ့ ”
” ဟုတပ် … လှလှရယ် … ပြောတော့ဖြင့ြ … လငမြယူဘူး ဘာညာနဲ့ … ဟှန့ြ ”
” ငါ … တကယကြို … ဘာမှ မသိဘူးဟ … လှနခြဲ့တဲ့ ၁လလောကကြ … ကိုဗညားနဲ့ သူ့အဒေါြ အိမရြောကလြာပြီး … စကားပြောကြတာ … နောကကြွ အမကလေည်း … သူမရှိတော့ရင် ငါတဈယောကထြဲ စိတမြခဘွူး ဘာညာ ပေါ့ဟာ … အဲဒါနဲ့ ခုလို စေ့စပလြိုကကြှတာ ”
” ကောငမ် … ငါဖြင့ြ မယုံပါဘူး … ကိုဗညား လီး ဘယန်ှဈခါ စုပပြေး ပြီးပြီလဲ ပြော ”
” ဟာ … အေးစု … နင့လြို လီးမှငတ်ိုင်း ငမ်းငမ်းတကြ မဟုတဖြူး … မသာမ ”
” အေးစုကလည်း … မိဝိုင်းရှံတတတ်ာ သိသားနဲ့ … အတူမှ မနရသေေးတာ … ဂွင်းလောကပြဲ ထုပေးမှာပေါ့ … ဟုတတ်ယမြလား မိဝိုင်း ”
” ဟယ် … ခလြြး ခလြြး ”
” တွေ့လား အေးစု … ရယတ်ာကိုက … ဂွင်းထုပေးရင်း ရယတ်ဲ့အသံနဲ့ … ခိခိ ”
အေးစု ပြနပြှောနတေုန်း လှလှဝငပြှောတဲ့ စကားကြောင့ြ ကမွလည်း မထိန်းနိုငပြဲ ရယလြိုကမြိတာပေါ့ရှင်။မနေ့က ကိုဗညားက သူ့အဒေါန်ဲ့ ရပကြှကလြူကြီးတဈခွို့ ဖိတပြှီး လာစေ့စပတ်ာ။ဒီနေ့မနကြ ကမွလည်း ဈေးရောင်း မထွကဖြစ်ပါဘူး ဟိုကလာမေး ဒီကလာမေးနဲ့ အမကတေော့ သူ့သမကလြောင်း အကြောင်း ကြှားနလရေေဲ့။နေ့လညပျိုင်း ထမင်းစားကာနီး အေးစုနဲ့ လှလှတို့ ရောကလြာတာနဲ့ ကမွ အိပခြန်းလေးထဲမှာပဲ သူငယခြငွြး၃ယောကြ စကားထိုငပြှောနကြတောပေါ့။ခဏနတေော့ အမသေုပပြေးတဲ့ လကဖြကန်ဲ့ ထမင်းအတူစားကြပြီး လှလှက လကဖြကရြညသ်ှားဝယန်တော။
ကမွနဲ့ အေးစုက စားပြီးသား ပန်းကနတ်ှဆေေးကြောပြီး အိပခြန်းထဲ ပြနလြှဲရင်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြကပြှီး မှေးနလေိုကတ်ယ်။လှလှပြနရြောကတ်ော့မှ လကဖြကရြညထြသောကရြင်း အိပခြန်းထဲမှာပဲ စကားထပပြှောဖြစ်ကြတာ။
” သမီးရေ … အမေ အရပထြဲ … သှားဦးမယ် … အပြငထြှကရြင် တံခါးစိသှားကြ ”
” ဟုတ် … အမေ ”
အမကေို ပြနဖြှပြေီး လှလှငှဲ့ပေးထားတဲ့ လကဖြကရြည် တငုံ ငုံသောကလြိုကတ်ယ်။
” ဒေါလြေးစိနကြတော့ … အရပထြဲ လညကြှှားနပြေီ … သူသမီး … အလိုးခံရတော့မှာမို့ ပြောန်တော နမယ်ေ ”
” အောငမြယ် … ငါက ခုထိ … ပါကင် ဟဲ့ … နငတ်ို့ စောကပြတတ်ှသော … လီးဝငပြှီးသားတွေ ”
” ပြစမ်း … ကောငမ် … နင့ြ စောကပြတ် လီးဝငမြဝင် ကြည့်ပြေးမယ် ”
လှလှက ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကမွကို လှဲခပြှီး ဗိုကပြေါတ်ကခြှထားတာ အေးစုကို ကမွလကတ်ှေ လှနပြှီးခွုပခြိုင်းရင်း ထမိနကြို ဆှဲခွှတပြဈတယ်။အရငကြ ဒီလောကထြိ မစဖူးပမယေ့ြ ကမွ အိမထြောငပြှုတော့မှာမို့ အားမနာကြတော့တာနမယ်ေ။
” ဟယ် … မသာမတွေ … ကိုဗညားတောင် … ငါ ဒီလို မပြဖူးဘူး … နငတ်ို့က လှနတ်ယန်ောြ ”
ကမွ ပြောစကားကို လှလှက ဂရုမစိုကတ်ော့တာ စိထားတဲ့ ကမွပေါငတ်နတ်ှကေို မရမက ဖြဲနတောလေ။နှစ်ယောကတ်ဈယောကြ ဆိုတော့ ကမွလည်း ကြာကြာတောင့မြခံနိုငပြါဘူး ဒင်းတို့ စိတတ်ိုင်းကြ လုပဆြိုပြီး ပစ်ထားလိုကတ်ယ်။ကမွ ပေါငတ်နတ်ှဖြေဲပြီး နှစ်ယောကသ်ား ပေါငအြတွင်းသားတွေ ယကန်ကြတောရှင့ြ။ပေါငရြင်းနားရောကတ်ော့ ကမွဟာကို မယကပြဲ သူတို့ပါသာ နူတခြမ်းချင်ြးစုပန်ကြတော။ကမွစိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းနဲ့ အတောခြံရခကန်မေိတယ်။ဒါနဲ့ ကမွ စောကဖြုတပြေါဝြဲနတေဲ့ ဒင်းတို့ မကြန်ှာတွကေို ကော့ထိုးပစ်လိုကတ်ာပေါ့။
” အင့ျ ဟာ ”
သူတို့ပေါငအြတွင်းသားတွေ ယကပြေးကတည်းက အဖုတဘြေးနူတခြမ်းသားတွေ ဖေါင်းကြှပြီး အရညတ်ှလည်ေး စိမ့န်တောလေ။အဖုတန်ားရောကမြှ ယကမြပေးကြပဲ ပစ်ထားကြတာ။ကမွရဲ့ ဖေါင်းကြှနတေဲ့ စောကပြတအြုံကြီးက သူတို့မေးစိတည့တ်ည့ြ ထိုးမိတော့တာပဲ။ဒါကို မသာမတွကေ သူတို့အချင်ြးချင်ြး နူတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပန်တေော့ ကိုယပြါသာကိုယပြဲ သူတို့မေးစိတို့ ပါးပြငတ်ို့ ကော့ထိုးရင်း အာသာဖြလေိုကရြတာပေါ့။
…………………………………………………………….
” ကြှီ … ကြှိ ”
” ဒီဆိုင် ဝငကြှည့ရြအောင် … မဝိုင်း ”
” အင်းပါ … ကိုဗညား အဆငပြှသလေို လုပပြါ … ကမွ အားနာတယရြှင် ”
” ဟောဗွာ … နောကလြထဲ မင်ျဂလာဆောငတ်ော့မှာ … ဘာလို သူစိမ်းဆနန်ရတောလည်း မဝိုင်းရယ် ”
” မဟုတပြါဘူး ကိုဗညားရယ် … အစစအရာရာ မပြည့စြုံတဲ့ ဘဝမို့ အားငယမြိတာပါ ”
လကထြပပြှဲ အတွကြ သတို့သမီးဝတစြုံ ရှေးရင်း တဈေးလုံးလည်း နှံ့နပြေီ အမနေဲ့ဦးလေးကြောအြတွကကြ ပြီးခဲ့တဲ့ရကကြ လိုကဝြယပြေးထားပြီးသားပါ။ကိုဗညားနောကကြ ကပလြိုကရြင်း ဆိုငထြဲဝငလြိုကတ်ာနဲ့ သတို့သမီးဝတစြုံတွကေ မှနကြောငတ်ာတွထေဲ ခွိတလြေးနဲ့ ခွိတပြှထားတာ အပြံစားပဲရှင်။ကမွဘဝမှာ အိပမြကတ်ောင် မမကဖြူးပါဘူး။တဈစုံချင်ြး ကပကြှည့လြိုကြ ပြနထြားလိုကန်ဲ့ ၄ထညမြှောကြ ပန်းရောငလြေး ယူဖြစ်လိုကတ်ယ်။
ကမွက သိပမြကြည့်တ်တပြါဘူး ပန်းရောငဝြတစြုံလေး ကပကြှည့တ်ော့ ကိုဗညားမကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကလြာတာနဲ့ ရှေးလိုကမြိတာပါ။ဒါက ကမွအတွကြ ပထမဆုံးအကြိမ် ယောင်ျကြားတဈယောကရြဲ့ အရိပအြခွကြညေ့ပြှီး လုပဆြောငလြိုကတ်ဲ့ အလုပတ်ခုပဲ။သချောဝတကြှည့တ်ော့ ကနွတ်ာအဆငပြှပမေယေ့ြ ကမွခါးက သေးနလေို့ ခါးပြနကြဉွြးဖို့ နောကအြပတခြွိန်းပြီး စရံပေးခဲ့လိုကတ်ယ်။အပြနကြွ အအေးဝငသ်ောကပြှီး ကိုဗညားက သူ့ခွံကို အမှနမြောင်းနလေို့ အရှိနလြွော့ခိုင်းရသေးတာ။
ကမွနတေဲ့ ရပကြှကန်ဲ့က ၂နာရီကြောကြွောလြောကြ မောင်းရတာမို့ ညနပြနေရြင် မိုးခွုပမြဆိုးလို့တဲ့။သူ့ခွံရောကတ်ာ ၃ကြိမရြှိပါပြီ ဒီတဈခေါကကြ မင်ျဂလာဦး အိပခြန်းပြမယပြှောနတောပဲ။ကိုဗညား ခွံက မှို့စွနဘြကဆြိုပမယေ့ြ လူသှားလူလာ များပြီး စည်းကားတဲ့ ရပကြှကကြှီးပါ တောတ်ောမြွားများက သဈစကလြုပင်န်းပဲ လုပကြှတာ။ကိုဗညားက တော့ အသားစားကြကမြှှေးမှူရေးလုပင်န်းနဲ့ ကြကခြှံတွအေောကမြှာ ငါးကနတ်ှတေူးပြီး ငါးခူတွပေါ မှေးထားတာပေါ့။ ၆လ တခါ မပငမြပန်းနဲ့ ငှတွကေေ ဒလဟော ဝငန်တေော့တာ။
ခွံထဲ ကားဝငတ်ာနဲ့ အလုပသ်မားတွကေ ဝိုင်းနူတဆြကန်တောပေါ့ရှင် ကိုဗညားကလည်း ပြနန်ူတဆြကရြင်း ကမွကို မမှငဖြူးသေးတဲ့ သူ့အလုပသ်မားတွေ ပြနမြိတဆြကပြေးနပေါတယ်။
” ဟာ … ဆရာ ကတောကြ … ချောတယဗြွို့ … ဆရာနဲ့ နနေဲ့လ … ရှှနေဲ့မှပဲ ”
” ဟုတ် … အားလုံး မင််ဂလာပါရှင် ”
…………………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၅ )🏵️
ကမွလည်း ကားပေါကြ လကဝြှေ့ရမ်းပြရင်း ပြနန်ူတဆြကလြိုကရြတယ်။ဘဝက ထူးဆန်းတယရြှင့ြ အရငဆြို တနေ့လုပ် တနေ့စား ပဲပြုတသ်ညဘြဝက ခုလို လူတစု လေးစားအားကရွတဲ့ မိန်းမတဈယောကြ ဖြစ်လာလိမ့မြယလြို့ ဘယသ်ူထငထြားမှာလည်း။ဘဝငတ်ောင် မှင့ခြငွသ်လိုလိုပါပဲ ရုပရြှငတ်ှေ ဗှီဒီယိုထဲမှာတွေ မှငဖြူးခဲ့တဲ့ ဘဝလေး ကမွ မကြာခင် ရရှိတော့မယလြေ။ကားပေါကြဆင်းတော့ လကကြမ်းပြီးထိန်းပေးတဲ့သူနဲ့ ကိုဗညား အိမပြေါကဝြထိ ကမွနောကကြ အထုတတ်ှေ ကူသညပြေးတဲ့သူနဲ့ ဒီလိုဆိုတော့လည်း ဘဝက ကြနပေစြရာပါပဲရှင်။
အိမထြဲဝငတ်ာနဲ့ ဧည့ခြန်းထဲ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွကေ အစုံပါပဲ။သဈလုပင်န်းပိုငရြှငမြို့ စားပြဲခုံ ထိုငခြုံက အစ ပန်းအိုးတငတ်ဲ့စငတ်ှေ ပန်းပုရုပတ်ှေ အတောမြွားများက ကြှန်းတွနေဲ့လုပထြားတာတွပေါ။အိမမြကြီးထဲတော့ လူက နည်းပါတယ် ထမင်းခကြြ ဒေါစြမ်းရယ် ကိုဗညားအဒေါြ ဒေါလြေးဝင်းမာရယ် လူရုံဒါရိုငဘြာ ကိုမောငကြှီးရယပြဲ နကြတောပေါ့။ပေ ၁၅၀ ပတလြညခြှံကြီးမို့ ကိုဗညားတို့ နတေဲ့ ၂ ထပအြိမရြဲ့ နောကကြွောဘကမြှာမှ သဈဖြတစြကြ အလုပရြုံကြီးတွေ အလုပရြုံတွရေဲ့ အနောကဖြကန်ဲ့ တောငဖြကမြှာက အလုပသ်မား တန်းလွားတွပေေါ့။
အိမထြောငသ်ည် သကသ်ကြ လူပျိုအပျို သကသ်ကြ ခွဲဆောကပြေးထားတာပါ။ထူးခွားတာက ကိုဗညား အသကင်ယသ်လောကြ အလုပသ်မား အားလုံးက ခစွခြငလြေးစားကြတာပါပဲ။ဧည့ခြန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ ဒေါလြေးဝင်းမာက သံပရာရည် ၂ခွကြ ဖြောလြာရင်း ကမွနဲ့ကိုဗညားကို သောကခြိုင်းနတယ်ေ။
” ကဲ … အမပြေေ … သံပရာရည် အေးအေးလေး သောကကြှဦး … ဝတစြုံ ရခဲ့ပြီလား ”
” ရပြီ ဒေါလြေးရေ … ဒေါလြေးတူမ ခါးက သေးနလေို့ ပြနကြဉွြးခိုင်းထားတာ … နောကအြပတမြှ သှားယူရမယ် ”
” အင်း … သမီးလေးက … ကိုယလြုံးလှတယ် … ဒေါလြေးတို့ ခတ်ကေ မယဗြမာ ကိုယလြုံးမွိုး … ဒါပမယေ့ြ … သမီးက ကိုယလြုံးမပေါအြောင် … ဝတထြားလို့ သိပမြသိသာတာ ”
” ဒီလို ဒေါလြေးရဲ့ … သမီးကိုယလြုံးထင်းနအေောင် ဝတရြင် … မနကြ ဝလေီဝလင်ေး ပဲပြုပရြောင်းရတာ အဆငမြပြဘေူးလေ … ယောင်ျကြားအများစုရဲ့ နှောကယ်ှကခြှင်း ခဏတိုင်းခံရတတတ်ယ် … ပြီးတော့ အန်တရယကြို ဖိတခြေါသ်လို ဖြစ်မှာစိုးတာ … နှရောသီဆိုရငတ်ော့ အတိုအပြတလြေးတွေ ဝတပြါတယရြှင် ”
” အောြ … အေးပေါ့ … သမီးရယ် … ကိုယ့ကြိုကိုယ် ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း နတတေတ်ော့ … အန်တရယကြင်းတာပေါ့ … ကဲ … အမပြေေ သံပရာရည် သောကကြှ … ဒေါလြေး ညနစော သှားစီစဉြဦးမယ် … ညနေ ထမင်းစားပြီးမှ ပြနပြေါ့ ”
ဒေါလြေးဝင်းမာ အိမအြနောကဖြကြ ဝငသ်ှားတော့ ကမွလည်း သံပရာရည် ဆကသ်ောကန်တယ်ေ။ခဏနားပြီးတာနဲ့ ကိုဗညားက အိမအြပေါထြပ် မင်ျဂလာဦးအိပခြန်း လိုကပြှပေးနတောပေါ့။အိမကြ ၂ ထပအြိမ် နံကပ် အမွိုးအစားမို့ အပေါထြပရြောကတ်ော့လည်း အုတရြိုးပတပြတလြညန်ဲ့ ပရိဘောဂပစ်စည်းတွပေါပဲ။ အိပခြန်း ၃ ခန်းရှိပြီး အရှေ့ဘကဆြုံး အခန်းက ကမွတို့ အိပခြန်းလို့ ပြောပြနတယ်ေ။အခန်းကအကယွကြှီးရှင့ြ ပေ၂၀ ပတလြညလြောကကြို ဝငလြိုကတ်ာနဲ့ အခန်းအရှေ့ဘကမြှာ မှနဘြီဒိုကြီးတဈခု အလှပြငတ်ဲ့ မှနတ်ငခြုံ အသေးတခု စားပြဲအလှတတ်ဈလုံး တန်းစီခထွားပါတယ်။
အနောကဖြကခြှမ်းမှာ ရခေဲသတ်ေတာနဲ့ အဝတလြှမ်းစငလြေးတခု ဘေးနားကပလြကြြ တံခါးက ရချိုးခန်းတံခါးပေါ့။အိပခြန်းရဲ့တောငဘြကဆြုံး ထောင့မြှာမှ ကြှနကြုတငကြှီးပေါြ မှေ့ယာ အထူကြီးခင်းထားတာပါ။
” ကြိုကလြား … မဝိုင်း … ဘာထပဖြှည့ပြေးရဦးမလည်း ”
” ဟာ … လှနတ်ောင် နပေါပြီ … ကိုဗညားရယ် … ကမွဘဝမှာ အိပမြကြ မကန်ရသေလိုပါပဲ ”
” ခုက စပြီး … မဝိုင်းက … ကနွော့ြ မိန်းမ ဖြစ်တော့မှာလေ … အားငယတ်ဲ့ အတွေးတွေ မတွေးတော့နဲ့ … အောြ … နေဦး ခဏ ”
ကိုဗညားက စကားပြောရင်း ဗီဒိုကြီးဖြင့ပြှီး အံဇွဲထဲက ငှရေောင် သော့တွဲလေး ယူပြီး ကမွ လကထြဲ ထည့ပြေးနတယ်ေ။
” ဒါက ”
” အဲဒါ … ကနွောြ ပိုငဆြိုငသ်မွှ အကုနပြဲ ”
” ဟမ် ”
” အောြ … မဝိုင်း နားလညအြောင် … ပြမယလြာ ”
ကိုဗညားနောကကြ ကပလြိုကရြင်း ရချိုးခန်း တံခါးနား ရောကတ်ော့ နံရံကပ် တံခါးလေးတခု တွေ့လိုကရြတာ။ခုန အိပခြန်းအရောငန်ဲ့ ရောနလေို့ မမှငမြိလိုကတ်ာပါြ။တံခါးသော့ခလောကြ အပေါကလြေးထဲ ကမွပေးထားတဲ့ ငှရေောငသ်ော့လေး လှည့ဖြှင့လြိုကတ်ော့ မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ကမွ မကြလြုံး ပြူးသှားရမိတယ်။လကဝြတလြကစြားတွနေဲ့ ရှှခွေောင်းတွပေေါ့ရှင်။ဘေးနားမှာ စာအုပလြေး တအုပ်။
” ဟင် ”
” အင်း … ဒါတွအကေုနလြုံး ကနွော့ြ ကိုယပျိုင် ပစ်စည်းတွပေါ … စာအုပကြလည်း ကနွောန်ာမညန်ဲ့ ဘဏစြာအုပပြေါ့ … အောကကြ အံဇွဲ ဖြင့ကြှညပြါဦး ”
ကမွလည်း တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ကိုဗညားပြောတဲ့ အတိုင်း ဖြင့ကြှည့တ်ော့ ပိုကဆြံ အစည်းလိုကတ်ှကေ အုပလြိုကပြဲ။ကမွ တကယကြို အံအောရင်း ခွဖြေားလကဖြွားတွေ အေးစကလြာရတာပေါ့။ကိုဗညားကတော့ ပြုံးပြီး ကမွကို ကြည့်န်လရေေဲ့။ကမွ သော့ပြနပြေးတော့ သူက အံအောနပြနေရြော။
” ဟင် … ဘာလို့လဲ … မဝိုင်းရဲ့ ”
” သော့ပြနယ်ူထားပါ … ကိုဗညားရယ် … ဒီသော့ပြောကရြင် … ကမွ သရငေသ်ေ … မသရင်ေ … ရူးမှာရှင့ြ ”
” ဟောဗွာ … ဒီလိုလုပ် … ခု လောလောဆည် … မဝိုင်း မယူချင်သ်ေးရင် … ဗီဒိုထဲ ပြနသ်ိမ်းထားလေ … နောကကြမွှ ယူသုံး ”
ကမွလည်း သော့တွဲကို ဗီဒိုထဲ သိမ်းပြီးမှ လူတဈကိုယလြုံး ပေါ့ပါးသှားတော့တယ်။ပြီးတော့ ကမွလို လမ်းဘေးဈေးသညတ်ဈယောကကြို ဒီလောကတ်နဖြိုးထား တဲ့ ကိုဗညားအခစွကြို လေးစားမိလာတယ်။သူဘာလို့ ကမွကို ခစွတ်ာလည်း အရမ်းကို သိချင်န်မေိတာပေါ့ရှင်။မညာတမ်း ဝနခြံရရင် စေ့စပပြှဲ အပြီး အပြငလြွှောကလြညကြှတော့ ရုပရြှငရြုံတခုမှာ ကမွ အဖုတကြို ဇွတပြှခိုင်းတာ ကမွလည်း ရှကကြလည်းရှကြ စေ့စပထြားသူမို့ အားလည်းအားနာပြီး ထမိနကြို လှပပြှပေးလိုကရြတယ်။
ရုပရြှငရြုံက မီးရောငမြှိနမြှိနထြဲ ကမွ အတွင်းခံဘောင်းဘီ အနားစကို ဆှဲကြည့်ရြင်း ကိုဗညားခမွှ ဂွင်းထုနတော အတောန်ဲ့ မပြီးပါဘူး။ကမွလည်း ရုပရြှငပြှီးလို့ မီးထွန်းရင် ဘေးလူတွသေိမှာ စိုးတာနဲ့ မကြန်ှာလှဲရင်း ကိုဗညားလီးကို ပုဆိုးအပြငကြနကေိုငပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးလိုကရြတာပေါ့ရှင်။ပထမဆုံးအကြိမပြါပဲ လီးကိုငဖြူးခဲ့တာ ပြီးကာနီး ကမွလကထြဲ ကိုဗညားလီးက တဒုတဒြုတန်ဲ့ လကဖြဝါးထဲ ခံစားမိလာတာပဲ။မကြာပါဘူး ကမွအတွင်းခံကို ဖြဲကြည့်န်တေဲ့ လကကြ လှတပြှီး ကမွရငသ်ားတွေ လာညှဈတော့တာ။လကထြဲက ကိုဗညားလီးကြီးကလည်း တင်းကနဲ့တင်းတနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး ကိုဗညား နူတခြမ်းတွကေ ကမွ ပါးပြငကြို တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ နမ်းနတေော့တာပေါ့။
” အ … ထွကြ ထွကြ …… ထွကပြှီ မဝိုင်းးးး …… ရှီးးးးးးးးးး ”
ကိုဗညား လရညထြှကတ်ာ ကမွ သိလိုကတ်ာနဲ့ လီးကို ထုပေးနရောက ကမွ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှတပြေးလိုကတ်ယ်။အဲဒီက စပြီး ကိုဗညား အပေါြ ကမွစိတတ်ှပြေောင်းလဲ လာခဲ့တာပါ။နောကပျိုင်း အစားအသောကြ ကြှေးတာကအစ ဂရုတစိုကန်ဲ့ အရိပတ်ကြည့်ကြှည့ြ နတတေတ်ာမွိုးတွေ အိမပြှနရြောကတ်ိုင်း ပြနတ်ှေးရင်း ကိုဗညား မကြန်ှာချောချောပါ မှငယ်ောငလြာမိတာပေါ့ရှင်။အထိတွေ့ကြောင့လြား သံယောစဉဖြစ်တာမွိုးလား အခစွဆြိုတာမွိုးလား ကမွ မဝခွေဲတတပြါဘူး။
” ဘာတွေ … စဉြးစား ပြနပြှီလည်း … မဝိုင်းရယ် ”
” ခခြြ ခခြြ … ကိုဗညား … ဘာလို့ ကမွအပေါြ … ဒီလောကြ ကောင်းရသလည်းဆိုတာပေါ့ ”
” အမှနတ်ိုင်း ဝနခြံရရင် … ကနွော့ဘြေးမှာ အချောအလှတွေ … အများကြီးဗွ … ကနွောကြ အလုပထြဲပဲ … စိတရြောကန်တော … မမွှောလြင့ပြဲ မဝိုင်းကို တွေ့တော့မှ … စွဲလမ်း လာမိတာ … နေ့တိုင်း သတိရမိတယဗြွာ … ဇွတပြှောလို့ကလည်း မဖြစ် … မဝိုင်းထငသ်လို … အပြောြ ကြံမှာ ထငမြှာလည်း စိုးတယဗြွာ … ဒါနဲ့ စိတရြှညရြှညထြားပြီး ကြိုးစားခဲ့ရတာပါ ”
” ကမွတော့ … ခုထိ … အိပမြကြ မကန်သလေိုပါပဲရှင် ”
” ရပါတယဗြွာ … နောကကြွ မဝိုင်း ကနွော့ကြို ခစွလြာမှာပါ … ကနွောြ ယုံကြညပြါတယ် ”
ကိုဗညားက စကားဆုံးတာနဲ့ ကမွကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တေ့နမ်းနတောပေါ့။ကမွလည်း ကိုဗညားခါးကို အလိုကသ်င့ြ ပြနဖြကထြားလိုကပြါတယ်။တဖြည်းဖြည်း ကမွပါးပြငကြတဆင့ြ ကမွလညတ်ိုငဆြီ လွှာနှေးနှေးလေး ရောကရြှိခွိန် ကမွလည်း ခေါင်းလေး မော့ထားပေးမိလိုကတ်ာပဲ။မကြာပါဘူး ကမွဆီးခုံးလေးကို ကိုဗညား လီးထိပကြ လာထောကန်တယ်ေ။ကမွကြောပြငတ်ှေ ပြတသ်ပပြေးရင်း ကိုဗညား လကတ်ှကေ ခါးနားရောကတ်ော့ ရပသ်ှားတာပါပဲ။
” မဝိုင်း ”
” ရှင် ”
ကမွလညပြင်းတွေ နမ်းနရောက ရုတတ်ရကြ ကမွနာမညခြေါန်ပြနေတ်ယ်။
” ကုတငပြေါြ … သှားရအောင် ဗွာ ”
” ဟင့အြင် … မင်ျဂလာဦး ညကြမှပဲ … အဲဒီကုတငကြှီးပေါမြှာ … ကမွ အပျိုစငဘြဝလေးကို … အပခြငွတ်ာ ”
” ဟူးးးးး … မဝိုင်း ရယ် ”
ကိုဗညား မကြန်ှာလေး ညိုးသှားတော့လည်း ကမွ မနတတေပြှနဘြူးရှင်။
” ကို ဗညား ”
” ပြော လေ ”
စိတဆြိုးတဲ့ လသေံနဲ့ ပြောပြီး ခေါင်းငုံ့ထားတဲ့ ကိုဗညား ပုံစံက ကလေးဆိုးကြီး ကနွတောပါပဲ။
” အ … …… ရှီးးးး ”
ကမွ မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး ကိုဗညား ပေါငကြှားက လီးကို ဆှဲပြီး ဗီဒို အကြယလြေးဘကြ ခေါလြာခဲ့လိုကတ်ယ်။ရုတတ်ရကြ အိပခြန်းထဲ တဈယောကယ်ောကြ ဝငလြာရင် မမှငအြောငလြို့ပေါ့။ဗီဒိုကြယတ်ာနဲ့ ကိုဗညားကို နံရံကပခြိုင်းပြီး ကမွညာလကန်ဲ့ပဲ လီးကို အုပကြိုငရြင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဂွင်းထုပေးလိုကတ်ော့ ကိုဗညား မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ကမွနို့အုံတွကေို ညှဈခွနတေေော့တာပဲ။မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် မတတ်ပရြပလြကြြ အနထေားနဲ့ ကိုဗညားလကတ်ဖကကြ ကမွပေါငကြှားထဲ ရောကလြာပြီး အဖုတကြို ထမိနအြပြငကြနေ ဖိပြတပြေးရင်း တုံ့ပြနလြာပါပြီ။
စောကပြတပြှတပြေးတာ ခံရင်း ကမွလည်း ကိုဗညားလီးကို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထုပေးနမေိတာပေါ့ရှင်။
” မဝိုင်း … ခဏ ”
အရှိနကြောင်းနတေုန်း ကိုဗညား စကားကြောင့ြ ကမွစိတထြဲ မချင့်မြရဲလေး ဖြစ်သှားမိတယ်။ကိုဗညားက ကမွမကြန်ှာလေး တခကြကြှည့ပြှီး သူ့လီးကိုငထြားတဲ့ ကမွလကကြို လကကြောကဝြတကြနေ ကိုငဖြှုတလြိုကတ်ာ။ပြီးတာနဲ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကထြိုငခြတွော့ ကမွပေါငဂြှနဲ့ သူ့မကြန်ှာက တန်းနတောပေါ့။ကမွကို မော့ကြည့်ရြင်း ထမိန် အောကန်ားစကို အပေါလြှနတ်ငန်ပြေီ။ကမွ ရငထြဲ တလှပလြှပန်ဲ့ ဘယလြိုခံစားမှု့လည်း ဖေါမြပြတတပြါဘူး။ပထမဆုံးအကြိမ် ယောင်ျကြားတဈယောကရြှေ့ ထမိနလြှနပြေးသလို ဖြစ်နမေိပြီရှင့ြ။
ကိုဗညားက ကမွ မကြန်ှာကိုကြည့်ရြင်း သူ့မကြလြုံးတွကေ အောကဘြကရြှေ့နပြေီး ကမွပေါငခြှံတည့တ်ည့ြ ဖေါင်းကြှနတေဲ့ အဖုတလြေးနားရောကမြှ ရပသ်ှားတော့တယ်။ကမွလည်း စိတထြဲ တဖိန်းဖိန်း တရှိန်းရှိန်း ခံစားနရပေါပြီ။အရင် အေးစုတို့ လှလှတို့နဲ့ တုန်းက မိန်းမချင်ြး ငယင်ယကြတည်းက အတူနလောကြသူတွမေို့ တဈယောကြ စောကပြတ် တဈယောကြ ဖြဲကြည့်ကြွ ကိုငကြွ ယကကြနွဲ့ နခေဲ့ဖူးပါတယ်။ခုဟာ ယောင်ျကြားတဈယောကရြှေ့ ဆိုတော့ တွေးရင်း ခွဖြေားလကဖြွား အေးစကလြာတာပေါ့ရှင်။
ကမွ ငုံ့ကြည့်န်တေုန်း ကိုဗညားက ကမွပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပပြဈလိုကတ်ာ။အတွင်းခံဝတထြားပမယေ့ြ ကိုဗညား ဂွင်းထုပေးကတည်းက ကမွအဖုတကြလည်း တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားရင်း အရညထြှကန်တေော့ ဘောင်းဘီက စောကရြညန်ဲ့ကပပြှီး အဖုတကြ ထင်းနတောပေါ့။ကမွ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရသေးတယ် ကိုဗညား မကြန်ှာအပတ်ော့ သူ့နှာခေါင်းထိပကြ ကမွအစိလေးကို ထိထိမိမိ ထိုးမိနတောလေ။ကမွ စောကပြတအြုံလေးကို အတွင်းခံ အပြငကြနေ မကမြကမြောမော နမ်းနတေော့ ကမွလည်း ကိုဗညားခေါင်းကို ထိန်းကိုငရြင်း မသိမသာလေး ကော့ပေးလိုကတ်ယရြှင်။
တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ နမ်းပြီးမှ ကမွ အတွင်းခံဂွလေးကို သူ့လကတ်ဖကန်ဲ့ ဘေးဆှဲကပရြင်း ပေါလြာတဲ့ စောကပြတအြုံထဲ လွှာနဲ့ ထိုးယကပြေးနတောပေါ့။အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာထိပန်ှေးနှေးလေး အထကအြောကြ ပြတဆြှဲနတေော့ ကမွ စိတထြဲ သိမ့ကြနဲ့ နှေးကနဲ့ ခံစားနရတေုန်း ခေါင်းထောငန်တေဲ့ အစိလေးကို ဖမ်းစုပတ်ော့ကမွ တကိုယလြုံး လထေဲမှှောကသ်ှားသလို ဖြစ်မိနတောပါပဲ။
အတောကြှာတော့ အဖုတတ်ပြငလြုံး ယကလြိုကြ အစိလေးဆှဲစုပလြိုကန်ဲ့ စောကခြေါင်းထဲကလည်း တဆဈဆဈနဲ့ကို မခံနိုငလြောကအြောင် ယားတကလြာတာ။ကမွ ကိုဗညား ခေါင်းကို အမှနဆြှဲလှနလြိုကပြမယေ့ြ မမှီတော့ဘူးရှင့ြ ကမွစောကခြေါင်းပေါကကြ အရှိနန်ဲ့ပြေးထွကလြာတဲ့ စောကရြညတ်ှကေ ကိုဗညား မကြန်ှာပေါြ ပန်းမိလကြသ်ား ဖြစ်နခေဲ့ပြီ။
ထူးခွားတာက ကိုဗညားကိုယတ်ိုင် မရှောငပြဲ ကမွစောကရြညန်ဲ့ ပန်းနတောကို မကမြကမြောမော မကြလြုံးလေးမိတပြှီး ခံယူနတောပါပဲ။ကမွလည်း အားနာစိတတ်ဝကြ ရမျမကစြိတတ်ဝကန်ဲ့ ထိန်းထားပမယေ့ြ ကိုဗညားက စောကရြညရြပတ်ာနဲ့ စောကစြိလေးကို ဆှဲစုပပြှီး မနာတနာလေး ကိုကပြေးတော့ ထိန်းထားတဲ့ အရညတ်ှကေ ဒလဟော ပန်းထွကန်ပြနေရြောပဲ။ကိုဗညား မကြန်ှာတွရေော အင်ျကြီတွပေါ ကမွစောကရြညတ်ှေ ရှှဲနှစ်နတောပေါ့။ပုဆိုးခါးပုံစ ဖြညရြင်း သူ့ဟာသူလည်း ဂွင်းထုနတေော့ ကမွပြီးလို့ ခဏလေးပဲရှိသေး ကိုဗညား နဖူးကြောတွေ တွန့လြာပြီး ကမွနာမညရြှတန်တေော့တာပဲ။
” အားဟား … ကောင်းလိုကတ်ာ … မဝိုင်းရယ် …… ရှီးးး ရှီးးးးးးးးးးး ……… ကနွောြ လည်း …… ထွကြ ထွကြ ထွကြ ပြီ ဗွာ ”
ကမွလည်း ကိုဗညားရှေ့ ဒူးထောကထြိုငတ်ော့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြို့ ကိုဗညား လီးထိပအြပေါကြ လရညဖြှူဖြူပစွပြစွတ်ှကေ တဗစွဗြစွန်ဲ့ ကမွ ပေါငတ်ှရေော လိပတ်ငထြားတဲ့ ထမိနအြပေါထြိ လာစငကြုနတ်ာပေါ့ရှင်။
………………………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၆ )🏵️
ကိုဗညားက လရညအြကုနည်ှဈထုတပြှီး နောကဆြုံး လီးထိပအြပေါကန်ား စို့နတေဲ့ လရညစြကလြေးပါ ခါခပြဈတာ။ကမွလည်း ကိုဗညား ပြီးမှ ထရပလြိုကတ်ော့ ကိုဗညားက အဝတဟြောင်း တခု အပြငဘြကထြှကယ်ူပြီး ကမွ အဖုတရြော ထမိနပြေါကြပန်တေဲ့ လရညတ်ှပေါ သန့ရြှင်းရေးလုပပြေးနပေါတယ်။ကြမ်းပြငပြေါြ ခဏမှေးပြီး ခဏကြာမှ သူ့ခွံဝင်းထဲ လိုကပြှပေးတာ ညနပေိုင်းကြ ဒေါလြေးဝင်းမာ ပြငပြေးတဲ့ ညနစော စားပြီး ကမွအိမကြို ပြနလြိုကပျို့ပေးတာပေါ့။ကိုဗညား အိမကြပြနတ်ော့ မှောငစြပြုနလေို့ လမ်းသချော ဂရုစိုကမြောင်းဖို့ မှာလိုကရြသေးတယ်။
အခွိနတ်ှေ တရှေ့ရှေ့ ကုနလြာပြီး နောကဆြုံး ကမွနဲ့ကိုဗညားရဲ့ မင်ျဂလာပြဲလေး ရောကရြှိလာပါပြီ။ကိုဗညားခွံမှာ ကြီးကြီးကယွကြယွဆြောငပြမယေ့ြ ညနပေိုင်းကို ကမွတို့ အိမမြှာ ဧည့ခြံပြဲ သဘောမွိုးလေး ထပလြုပဖြစ်တယ်။ကိုဗညားကတော့ တပြုံးပြုံးနဲ့ပေါ့ သူ့သူငယခြငွြးတွရေော အိမပြါလာကြတာ။ကိုဗညား သူငယခြငွြး အားလုံးထဲက ကမွ သတိထားမိနတော ဖြိုးသူဆိုတဲ့ တဈယောကပြေါ့။ကိုဗညားနဲ့ တအားရင်းနှီးပုံ ရပြီး တွေ့ကတည်းက ကမွ ကိုယလြုံးကို မကမြကမြောမော လိုကကြှည့န်လေို့ပါ။
” ကဲကဲ … မှောငလြည်း မှောငန်ပြေီ … ငါ့သမီးတို့ ပြနဖြို့ ပြငဆြငကြှတော့ … ဗညား သားလေး ကားကို အပြနသ်ချောမောင်းနောြ ”
” ဟုတ် အမေ … ကနွောြ မမောင်းပါဘူးဗွာ … သူငယခြငွြးတွေ မောင်းပေးမှာပါ ”
အမကေ သူ့သမကကြို သားပဲခေါန်တေော့တာ။သွှောငန်ောကဆြံတိုးပါ ဆိုသလို ကမွ ကိုဗညားနဲ့ အပြီးလိုကန်တေော့မှာမို့ ပြနကြာနီး အမနေဲ့ဦးဘကြောကြို ထိုငကြနတ်ော့ တော့ အမေ့မကြဝြန်းမှာ မကြရြညတ်ှနေဲ့ပေါ့ရှင်။ဝမ်းသာလို့ကတွဲ့မကြရြညလြား ဝမ်းနည်းလို့ ကတွဲ့မကြရြညလြား ဆိုတာ ကမွ မတွေးတတခြဲ့ပါဘူး။
” ကဲ … ဒီလင် ဒီမယား … အိုအောငမြင်းအောင် ပေါင်းရပါစကြယ်ေ … သားလေးကလည် သမီးပေါြ ဂရုစိုကြ … သမီးလေးကလည်း သားအပေါြ လင့ဝြတ်တရား ကြပြနေအြောင် ကြိုးစား … အမတေို့က အသကကြှီးပါပြီ … မသှားနိုင် မလာနိုငတ်ော့ပါဘူး … သားနဲ့ သမီးကပဲ မကြာမကြာ … လာ ခဲ့ ကြ ကြယ် ”
အမစကေားပြောရင်း အသံတွေ တိမဝြငပြှီး မကြန်ှာလေးကို လကဝြါးနဲ့အုပ် ခေါင်းငုံနရှောတာပေါ့။
” ပေးတဲ့ ဆုနဲ့ … ပြည့ပြါရစေ … အမေ ”
ကမွနဲ့ ကိုဗညားလည်း ပျိုငတ်ူ ရှတဆြိုပြီး ဦး၃ကြိမ် ကနတ်ော့လိုကကြှတယ်။ခေါင်းငုံ့ ကနတ်ော့လိုကမြှ ကမွ လကပြေါကြလွာတဲ့ မကြရြညတ်ှကြေောင့ြ ကမွလည်း ငိုနမေိမှန်း သတိထားမိလိုကတ်ာ။ကမွ ဟနမြဆောငန်ိုငတ်ော့ပါဘူး ငယင်ယကြတည်းက အတူနလောတဲ့ အမေ့ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုး ငိုခပြဈမိတယရြှင်။အမလကေကြလေး တွကေ ကမွ ကြောပြငကြို ပြတသ်ပပြှီး နှစ်သိမ့ပြေးပါတယ်။အတောကြှာမှ အမနေဲ့ လူချင်ြးခွဲပြီး ကိုဗညား အိမကြို လိုကလြာခဲ့တာ။
လမ်းတဈလွှောကြ သဈပငတ်ှေ လူနအေိမလြေးတွေ တရိပရြိပ် ကနွန်ရင်ေး ၂ နာရီ ကြောကြွောလြောကြ ကြာမှ ကိုဗညားခွံ ပြနရြောကတ်ာပေါ့။ရောကတ်ာနဲ့ မနားရပါဘူးရှင် ကိုဗညားရဲ့ လူပျိုနောကဆြုံးည ဆိုပြီး အရကဝြိုင်းက အဆငသ်င့ြ ကိုဗညားနဲ့ ကမွ အဝတစြား အမှနလြဲပြီး ကိုဗညား သူငယခြငွြးတွရှေိရာ အိမအြောကထြပကြ ဧည့ခြန်းထဲ ပြနလြာခဲ့ရပါတယ်။
” ဟော … သတို့သား အသဈစကစြကလြေး … လာပြီဟေ့ ”
” ဟေးးးးး … ငါ့သူငယခြငွြးရဲ့ … လူပျို နောကဆြုံးညကြ … ခွီးယားဈ ”
” ဗညားတော့ … ဒီတခါ တကယစြှံပြီဟေ့ ”
ကိုဗညား သူငယခြငွြးတခွို့က မူးနကြပြေီ ထငပြါရဲ့ တယောကတ်မွိုး အောဟြဈနကြတောပဲ။ကိုဗညားလည်း သူတို့နဲ့အတူ သောကရြင်း မူးလာတော့ ကမွကို နမ်းခိုင်းလိုကြ မောငလြို့ ခေါခြိုင်းလိုကန်ဲ့ပေါ့ရှင်။ကမွလည်း မကြန်ှာပူပမယေ့ြ ကိုယ့ယ်ောင်ျကြား ဆိုတဲ့အသိနဲ့ ကိုဗညား ခိုင်းတာ မှနသ်မွှ အကုနလြုပပြေးနမေိပါတယ်။
” ကိုဗညား … ဒါပြီး တောတ်ော့နောြ … တနကေုန် ပငပြန်းထားတာ … နားကြစို့ ”
” ဟာ … ဘယ် လို ခေါျ လိုကျ တာလဲ … မိန်းမရယ် … အေ့ ”
ဒုကျခပါပဲ ကိုဗညား တကယမြူးနပြေီရှင့ြ။ကမွလည်း မေ့သှားတာပါ သူ့ကို မောင် လို့ ပြောင်းခေါခြိုင်းနတော။
” အင်းပါ … မောငရြယ် … ဒါပြီး တောတ်ော့နောြ ”
” မောင် ……… ဂေ့ … မ မူး သေး ပါ ဘူး … …… အေ့ ……… မိန်းမရယ် … ဒီမှာ ဒါတွကေ … မောင့ြ အ ခစွြ ဆုံး သူ ငယ် ချင်ြး တွေ …… နောကဆြုံး လူပျိုည မို့ လာ လာ လာ နုတ် တကြ တာ လေ ……… အေ့ ဂေ့ ”
အတောလြေးကြာမှ ကိုဗညားတို့ အရကဝြိုင်း သိမ်းတာ။တဖြည်းဖြည်း ပြနတ်ဲ့ သူတွေ ပြနကြုနပြါပြီ။ကိုဗညား နဲ့ သူ့အရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြး ဖြိုးသူပဲ ကနွတ်ော့တာပါ။
” ဟဈယောင် … ငဖြိုး … သောကကြှာ …… မပြနန်ိုင် မင်း ဒီမှာပဲ အိပ် ”
” ပြနန်ိုငပြါတယ် … ကြ ”
” ဘာလဲ … မင်း မိန်းမ … မမှနကြို ကြောကန်တောလား … အှိ့ …… အေ့ ဂေ့ ”
” မဟုတ် ပါ ဘူးကြ … မင်း မိန်းမလည်း နားချင်ရြှာရောမယ် ”
” ရပါတယကြှာ … မိန်းမက … ငါ့ အပေါြ နားလညပြါတယကြှ … နောြ မိန်းမ … ဂေ့ ”
ကိုဗညား တကယကြို မူးနတောပါ ကိုဖြိုးသူနဲ့ ပြောရင်း ကမွဘကြ လှည့လြာနပြေီလေ။ကမွလည်း အလိုကအြထိုကလြေး ဘေးက ပြနပြှောနရတောပေါ့။
” ငဖြိုး … ငါ့ မိန်းမ မလှဘူးလား ”
” လှတာပေါ့ကြ … မင်းက ရည်းစားမရှိဘူး ဆိုပြီး ဒါလေးကြ ဥထားတာ … ခွေးကောင် ”
” ဟားဟားးးး … ငါ သူ့ကို … မရ ရအောင် … ကြိုးစားထားရတာကြ ”
” အေးပါကြာ … ချောပါတယ် … မင်း မိန်းမက ”
” ချောယုံပဲလား … ငဖြိုး … ဖငတ်ှေ ရငတ်ှကရေော … ဒါမွိုး ဒီခတမြှာ မရှိဘူးကြ … ရှားတယ် မယဗြမာ ကိုယလြုံးနဲ့ ”
” ဟုတတ်ယကြှာ … မင်းမိန်းမက ငါ့မိန်းမ မမှနထြကြ ဖငလြည်းကြီးတယ် … နို့အုံ့ တွလည်ေး တင်းထုပန်တော ”
အိုရြ … ကိုဗညားကလည်း မဆငမြချင်ြ လွှောကပြှောနတော ကိုဖြိုးသူကလည်း သူမိန်းမနဲ့တောင် ကမွကိုယ် နိုင်းယှဉကြှည့န်တော နှစ်ယောကသ်ား ပြောချင်ရြာ ပြောနကြတောပါပဲ။ခဏနမှေ ကိုဗညား ထရပတ်ော့ ယိုငကြွ သှားတယ်။ကမွလည်း အမှနထြရပပြှီး အထိန်း ကိုဖြိုးသူလဲ ထရပပြှီး ထိန်းရင်း ကိုဖြိုးသူ ညာဘကလြကကြ ကမွ ဘယဘြကန်ို့အုံကို ထိထိမိမိ ညှဈသလိုဖြစ်နတောပေါ့။
” ဟွောင့ြ … ဗညား … မင်း မူးနပြေီ … ငါ လိုကပျို့မယ် အပေါထြပကြို ”
ကိုဖြိုးသူ ဘယလြကကြ ကိုဗညားပုခုံးကို သိုင်းဖကရြင်း ညာလကကြ ကမွနို့ကို ညှဈနတေော့တာပဲ။သူ့စိတထြဲ ကိုဗညား ညာဘကြ လကမြောင်းထငန်တော နမယ်ေ။
” ကိုဖြိုးသူ … ဟိုလေ … ကမွ ဟာကို … လှတပြါဦး ”
” ဟာ … ဆော ဆော ဆောရီးနောျ ”
ကမွ ပြောမှ ကိုဖြိုးသူက ကမွနို့အုံကိုငထြားတဲ့ သူ့လကကြို ခွာရင်း ကိုဗညား လကမြောင်းကို ပြောင်းကိုငန်တောပါ။အပေါထြပကြ ကမွတို့ အိပခြန်းဆီ ကိုဗညားကို တွဲပို့တော့ ကိုဗညားတဈယောကြ ခေါင်းစိုကန်ပြေီ။ကိုဗညား ဘယဘြကကြ ကိုဖြိုးသူတွဲပြီး ညာဘကကြ ကမွတွဲလာခဲ့ရတာပေါ့။အိပခြန်းနား ရောကတ်ော့ ကမွက ကိုဗညားကို ခဏလှတပြှီး အိပခြန်းတံခါး ဖြင့လြိုကရြတယ်။တံခါးပြင့တ်ာနဲ့ ကမွ အိပခြန်းဝရပတ်ုန်းလေး ဗှုံးကနဲ့ ကိုဗညားက ကမွဘကြ ပျိုလဲလာတာ ကိုဖြိုးသူက ထိန်းရင်း မနိုငတ်ော့တာ နမယ်ေ နှစ်ယောကသ်ား ကမွကိုယပြေါြ ပစ်ကလွာတာပေါ့။
ယောင်ျကြားနှစ်ယောကဝြိတကြို ကမွလည်း တောင့မြခံနိုငဘြူးလေ ကြမ်းပြငပြေါြ လဲကရွောပဲ။ကိုဗညားက ကမွကို ကြောပေးရင်း ခွခွလေေေး ကမွရှေ့ကပြှီး ကိုဖြိုးသူက ကိုယတ်ဈစောင်း လဲကသွှားတဲ့ ကမွကိုယပြေါြ ခွလကြြ အိကလွာတာပေါ့။ကမွ ဘယဘြကပြေါငတ်နကြို ခပမြာမာ အရာတခုက ဖိထောကထြားသလိုမို့ ကြည့်လြိုကတ်ော့ ကိုဖြိုးသူ ပေါငကြှားက လီးက ပုဆိုးအတွင်းကနေ ကမွပေါငတ်နကြို ဖိထောကန်တောရှင့ြ။ကိုဖြိုးသူက မူးတာ မူးနတောပါ ကမွပေါငကြို ခွပြီး ၅ ခကြြ ၆ ခကြလြောကြ သူ့ဟာနဲ့ ဖိထိုးနတယ်ေ။
” ကိုဗညား … ရလား … အဲ … မောင် …… ထနိုငလြား ”
ကမွ ကိုဗညား ကြောကို ပုတပြှောတော့မှ ကိုဖြိုးသူက ကမွကို ခွထားရာကနေ ထရပပြဈတာ။ထငတ်ဲ့အတိုင်းပဲ ကိုဖြိုးသူ ပေါငကြှားက လီးက ပုဆိုးအတွင်းဘကကြနေ ထောငထြှကန်တောပဲ။ကမွလည်း ကုန်းထပြီး ကိုဗညားကို ပြနတ်ှဲ ကုတငပြေါြ တငပြေးလိုကတ်ယ်။ကိုဖြိုးသူက ကမွကို မကြာခဏ ကြည့်ရြင်း ခဏနမှေ အိပခြန်းအပြငကြ ထွကသ်ှားတာရှင့ြ။သူအိမမြပြနပြဲ ဒီမှာ အိပမြညဖြစ်ကြောင်း ပြောသှားသေးတယ်။မင်ျဂလာဦးညက သူများတွတေော့ မသိဘူး ကမွ အတွကတ်ော့ ပြသဒါး ပါပဲရှင်။မနကလြင်းလို့ ကမွ အိပယ်ာနိုးတော့ ဘေးမှာ ကိုဗညားက တခူးခူးနဲ့ အိပတ်ုန်း လူကသာ မနိုးသေးတာ လီးက နိုးနပေါပြီ ခခြြ ခခြြ။
ပုဆိုးအောကန်ားစက ပေါငရြင်း လှနန်ပြေီး ပေါငဂြှတည့တ်ည့ကြ လီးက ထောငမြတန်တော။လီးအရညပြှားက အညိုရောငသ်န်းနပမေယေ့ြ ထိပကြ လဒဈက ပန်းရောငလြေးပေါ့။လဥကြားထဲထိ လမှှေးတွေ မှငန်ရတော။ကိုယ့ယ်ောင်ျကြားလီးမို့ ရှကစြိတအြနည်းငယန်ဲ့ သချော ထိုငကြှည့ပြဈလိုကမြိတယ်။ညက တရေးနိုး ထလိုးလိုကမြလား ဆိုပြီး စောင့ခြဲ့ရတာလည်း အမောပါ။မင်ျဂလာဦးညက အလိုးမခံရပမယေ့ြ မနကစြာ စားပြီးတာနဲ့ မပြောပါနဲ့တော့ရှင် မီးပြင့မြတတ် ခွလိုးတော့တာ။အဖုတအြမှေးပါးပေါကပြှီး သှေးဆင်းတာတောင် ပြောမရပါဘူး။သူမှန်းပြီး ဂွင်းထုနတောကြာပြီတဲ့ ခုမှ လိုးခွငရြတယဆြိုပြီး ပြောပြောလိုးတော့တာပဲ။
နေ့လည်း ထမင်းစားဖို့ ဒေါလြေးဝင်းမာ လာခေါမြှ ကမွ အနားရခဲ့တာပါ။တကိုယလြုံး ညှောင်းကိုကန်ပြေီး စောကပြတအြတွင်းကလည်း စပဖြငွြးဖငွြးနဲ့ အနရခေကလြိုကတ်ာရှင်။ညပိုင်း ပြနလြိုးတော့မှ လီးအရသာကို ကမွ စပြီးခံစားမိရတာပေါ့။
” မိန်းမ ”
” ဘာလဲ … မောငရြယ် ”
” ထမိန် … ခွှတပြှပါကြာ ”
” တူတူပဲလေ … မောငရြဲ့ … နောကကြမွှနောြ ”
” လငမြယား … ဖြစ်နပြေီပဲလေ ”
” အင်းပါ … နောကရြကြ ”
” မရဘူးကြာ … ခု ခွှတပြှပါဆို … တုံးလုံး လိုးကြည့်ခြငွလြို့ပါကြာ ”
” မောငန်ောြ … အမွိုးမွိုးပဲ … မနကကြလည်း စုပခြိုင်းလို့ … သူ့ဟာ စုပပြေးပြီးပြီ … ဟှန့ြ ”
မနကကြ တခွီလိုးပြီးတော့ ကိုဗညားက သူ့လီးစုပခြိုင်းလို့ စုပပြေးရသေးတယရြှင့ြ။လီးထိပကြို ငုံမိတာနဲ့ ကမွ ပျို့တကလြာတာပေါ့။လီးအရညပြှားပေါမြှာ ကမွစောကပြတကြ ထွကတ်ဲ့ သှေးစသှေးနတွရေော လရညတ်ှရေော ပေးကပန်တောလေ။ရဆေေးခိုင်းတာတောင် မရဘူး ဇွတအြတင်းစုပခြိုင်းနတော။ကမွ စောကပြတလြေးလည်း ပြောငန်အေောင် ယကပြေးထားတော့ အားနာတာနဲ့ အသကအြောင့ပြှီး စုပပြေးလိုကရြတာပေါ့ရှင်။ခုလည်း လိုးတာချင်ြး အတူတူကို ကမွကို တုံးလုံးခွှတခြိုင်းနတယ်ေ။
” မီးပိတပြေး … မောင် ”
” အင်း ”
ကိုဗညားက ကုတငပြေါကြဆင်းပြီး ဖနခြွောင်းမီးပိတရြင်း မီးလုံးလေးပဲ ထွန်းထားလိုကတ်ာ။ကမွလည်း သူ့စိတတ်ိုင်းကြ ထမိနခြွှတပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ထမိနခြွှတပြှီးတော့ ကမွ ပေါငကြှားထဲ ဒူးတုတပြှီး ဝငထြိုငန်တယ်ေ။အတွင်းခံဆှဲခွှတတ်ော့ ကမွ ဖငကြို ကြှပေးလိုကတ်ာပေါ့ ဘောင်းဘီကြှတတ်ာနဲ့ ပေါငကြှားက ကမွ စောကဖြုတအြုံကြီးကို စူးစိုကကြှည့ပြှီး ဆီးခုံးလေး ပြတပြေးနတော။ပြီးမှ အင်ျကြ ီနဲ့ ဗလာစီယာ ထပခြွှတပြဈတော့ ကမွ မိမှှေးတိုင်း ဖမှှေးတိုင်း ကိုယလြုံးက ကိုဗညားရှေ့ ပကလြကအြနထေားနဲ့ ပေါငဖြှဲပြသလို ဖြစ်သှားရတယ်။
မီးသီးအားဆိုပမယေ့ြ ကိုဗညားက ကမွ ကိုယလြုံးကို အနီးကပကြှည့န်တောမို့ ကမွရှကလြည်းရှကြ သဘောလည်း ကမွိနတောပေါ့။ကိုယယ်ူထားတဲ့ ယောင်ျကြားက ကိုယ့ကြို မှတမြှတန်ိုးနိုးနဲ့ ကြည့်န်တောလေ။မကြာပါဘူး ကမွ မကြန်ှာကစပြီး နမ်းပေးနတော လညတ်ိုငကြဆင်းတော့ နို့သီးခေါင်း နီတာရဲလေးကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ ကလေး နို့စို့သလို စို့နရှောတာ။နို့စို့လို့ အားရမှ ဗိုကသ်ားလေး လွှာအပြားလိုကြ ယကရြင်း အောကရြှေ့သှားတော့ ဆီးခုံးကြောတ်ာနဲ့ စောကပြတအြုံလေးကို ဖိယကပြေးနတောပေါ့။
မိန်းမချင်ြး အယကခြံဘူးပမယေ့ြ ယူထားတဲ့လငကြ ယကပြေးတာနဲ့ အရသာချင်ြးတော့ မတူဘူးလေ။ပြီးတော့ လှလှတို့ အေးစုတို့နဲ့က ကိုယတ်ပြန် သူတပြန် ပြီးအောငယ်ကကြတွော့ ခံစားမှု့က မှနလြှန်းနတော။ခုဟာ ကိုယ့လြငကြ ယကပြေးတာဆိုတော့ စောကပြတဖြှဲပေးရင်း ဇိမယ်ူယုံပါပဲ။ကိုဗညားကလည်း ကမွ အဖုတကြို ဘယအြခွိနကြတည်းက ယကခြငွန်မှန်ေး မသိပါဘူး တခွီပြီးတိုင်း တခါယကပြေးနတောရှင့ြ။ယကလြို့ အားရမှ ကမွ နို့ပေါခြှထိုငပြှီး သူ့လီးကို စုပခြိုင်းတာ။
ကမွလည်း တရကထြဲနဲ့ကို အတောတ်တန်ပေါပြီ ကမွ ပါးစပထြဲ ကိုဗညားလီး မာထငလြာအောင် စုပပြေးရင်း အလိုးခံချင်တ်ဲ့ စိတကြ ပြနကြှှလာတော့တာပါပဲ။ခကတ်ာက လိုးပါတော့ရှင် လို့လည်း ပါးစပကြ ပြောမထွကရြဲသေးဘူး စောကပြတကြ တအားကို ယှနတောရှင့ြ။ခဏကြာတော့မှ ကမွ ကိုယပြေါမြှောကခြပြှီး တဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့လြိုးနတော။အစပိုင်း စောကပြတန်ူတခြမ်းသားတွေ ကြဲထားလို့ စပန်ပမေယေ့ြ စောကရြညရြှှဲလာတော့ အနာသကသ်ာပြီး လီးအရသာ တွေ့လာရတယ်။
ခုမှ အမေ နောကအြိမထြောငပြှုတာ နားလညလြာမိတော့တာ။ကမွတောင် တရကထြဲနဲ့ ခံချင်စြိတကြ တဖြားဖြား ဖြစ်နတောရှင့ြ။အရငကြ ရှံတတတ်ဲ့ ကမွ ခု မရှံတော့ပါဘူး။လငဖြစ်သူ စိတတ်ိုင်းကြ ဘာမဆို လိုကလြွောပေးဖို့ ဆုံးဖြတခြကြြ ခထွားလိုကတ်ော့တယ်။
တဖြည်းဖြည်း အိမထြောငသ်ကလြေး ရလာတော့ လိုးနည်းပေါင်းစုံနဲ့ ခံတတလြာတာပေါ့။ကိုဗညား ကလည်း တနေ့ တမွိုး မရိုးရအောင် အမွိုးမွိုး လိုးပေးနတောပါပဲ။ဖငလြည်း အလိုးခံရ ပြီးပါပြီ။ကိုဗညား ဖငလြိုးတဲ့နေ့က ကမွ အပြငမြထွကရြဲပါဘူး ကြတကြတနဲ့ လမ်းလွှောကရြတာ အဆငကြို မပြတောရှင်။
……………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၇ )🏵️
ကိုဗညား အလုပန်ားရကဆြို ကမွ အိပခြန်းထဲက မထွကရြတော့ပါဘူး စိတတ်ိုင်းကြ အလိုးခံနမေိတာ တခါတခါ ကမွ စိတကြှှလာရင် ကမွက အပေါကြ တကလြိုးပစ်လိုကတ်ာပါပဲ။အိမထြောငသ်ကြ ၁ နှစ်ကြောြ အတွင်း ကိုဗညားက ကမွ အမအေိမကြို နံကပလြေး ဆောကပြေးလိုကတ်ာ။ကမွ ပထွေးကိုလည်း အလုပမြလုပခြိုင်း တော့ပါဘူး။နားနားနနေေ ဝငင်ှလေေး ရအောင် အိမမြှာပဲ ကုနစြုံဆိုငလြေး ဖြင့ြ ပေးထားတယ်။အိမထြောငသ်ကြ ၂နှစ်လောကကြွ ကိုဗညား အဒေါကြ ကိုဗညားကို ကမွနဲ့ စိတခြသွှားပြီတဲ့ မှေးရပမြှေ အပြီးပြနမြယ် ပြောနတေော့တာပါပဲ။
” ဗညား … ဒေါလြေး … နယ် အပြီး ပြနတ်ော့မယ် … သမီးလေး မိဝိုင်းက အခကြပြှုတလြဲ အရငထြဲက ရတယ် … ခုလည်း အိမကြှီးကို အုပခြွုပန်ိုငန်ပြေီ ”
” ဟာ … ဒေါလြေးကလည်း မဟုတတ်ာရှင် … ဒီမှာ မပြောလြို့လား ”
” ဗညား မိဘတွေ ဆုံးကတည်းက … ဒေါလြေး အတူနပေေးလာတာ … သမီးရဲ့ … နယမြှာ သှားလသေူ ရှိတဲ့နရောလေးမှာ ပဲ … ခေါင်း ခွ ချင်မြိလို့ပါ ”
” ဟုတ် ပါပြီ ဒေါလြေးရာ … နောကအြပတကြွ … ကားတဈစီး ဒီပြနခြေါပြှီး … ဒေါလြေး ပစ်စည်းတွေ တငပြှီး … လိုကပျို့ပါ့မယ် ”
ကမွနဲ့ကိုဗညားလည်း ဆကမြပြောသာတော့ပါဘူး။နောကအြပတထြဲ အပြငမြှာ သဈတငန်တေဲ့ ကားတဈစီးကို ကိုဗညားက ပြနလြာဖို့ ဖုန်းဆကပြှောပေးနပေါတယ်။ကမွနဲ့ကိုဗညားက ညတိုင်း ဒေါလြေးဝင်းမာကို ကနတ်ော့အိပန်ကြမေို့ ပြနကြာနီးထိ ကနတ်ော့ရင်း ဒေါလြေးရဲ့ ဆုံးမစကားတွေ နားထောငန်ခေဲ့ရတာ။ဒါပမယေ့ြ ဒေါလြေးပြနတ်ဲ့ရကြ ကမွ ဘဝမှ ပထမဆုံး အကြိမ် ဖေါကပြှနမြိခဲ့တာတော့ ကိုဗညားကို ပြောမပြ ဖြစ်ခဲ့ပါဘူး။
………………………………………………………
” ဟော … သချော မစီစဉဘြူး … ငါသားရယ် … ဒေါလြေးက ဟိုမှာ ဖုန်းဆကပြှီး အကုနရြှင်းခိုင်းထားတာ ”
” ဟုတပြါ့ … ဒေါလြေးရာ … လှမ်းခေါတ်ဲ့ ကားက … လမ်းပကြန်တော … တခွားကားတွေ ကလည်း လမ်းမှာ သဈတွနေဲ့ ”
ဒေါလြေးက မနကြ ၅ နာရီသှားဖို့ အကုနပြှငဆြငပြှီးနပြေီ ကမွတို့ ညပိုင်း စားသောကပြှီး တီဗှီထိုငကြှည့န်တေုန်း ၁၀နာရီလောကကြွ ကိုဗညား ခေါထြားတဲ့ကားက လမ်းမှာ ပကြန်လေို့ ဖုန်းလှမ်းဆကပြှောနတော။ဒေါလြေးလည်း မနကသ်ှားဖို့ နယကြ အမွိုးတွေ ဖုန်းဆကပြှီးသားမို့ စိတရြှုပန်ပေုံပါ။
” ဟူးးးး … ဘယတ်တန်ိုငတ်ော့မလည်း … ဒေါလြေး ဟိုဘကကြို အကြိုးကြောင်း ဖုန်းဆကပြှောလိုကတ်ော့မယ် ”
” နပေါဦး … ဒေါလြေးရာ … ငဖြိုးကား မေးကြည့်လြိုကမြယ် … ဒီကောင့ြ လိုကထြှကန်ဲ့ ပစ်စည်းတွေ ဆန့မြှာပါ … ဒေါလြေးပစ်စည်းတွကေ နည်းပါတယ် ”
” အေး … အဲဒါဆိုလည်း … ဖြိုးသူကား မေးကြည့်ျ ”
ကိုဗညား ဖုန်းဆကမြေးတော့ ကိုဖြိုးသူ ကား အားတယပြှောနတော ဒါနဲ့ပဲ မနကြ ဒေါလြေးဝင်းမာ ပြနဖြို့ အဆငပြှေ သှားတာပေါ့။
” မနကကြွ … သမီးရော … လိုကခြဲ့ … နောကကြွ ဒေါလြေးက မလာနိုငတ်ော့ဘူး … သမီးတို့ လငမြယားပဲ လာလညရြမှာ ”
” ဟုတ် … ဒေါလြေး သမီးလိုကခြဲ့မှာပါ … ရောကဖြူးတယ် ရှိအောငပြေါ့ ”
ခဏနတေော့ တီဗှီပိတပြှီး ဒေါလြေးလည်း မနကြ ပြနမြှာမို့ အိပယ်ာဝငသ်ှားပါပြီ။ ကမွနဲ့ ကိုဗညားလည်း အိပယ်ာဝငခြဲ့ကြတယ်။
” မိန်းမ ”
” ဟမ် … မောင် ”
ပကလြကအြိပန်တေဲ့ ကမွ ခေါင်းရင်းနား ကိုဗညားက တိုးကပလြာပြီး ပုဆိုးအောကန်ားစကို လှနပြေးနတောပေါ့။ကိုဗညား ပေါငကြှားက မပြော့မမာ အနထေားနဲ့လီးက ငိုကစြင်းနတော ဒဈကြီးက ပြူးနရေောပဲ။ကမွ အလိုကသ်င့ပြဲ ကိုဗညားဘကြ ကိုယတ်ဈစောင်းလှည့ပြှီး ပါးစပလြေးဟပေး လိုကတ်ယ်။နူတခြမ်းနား အသားစိုငလြေး ထိထာနဲ့ ဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ကိုဗညားက ခါးလေးကော့ပြီး ကမွပါးစပကြို လိုးနတောနဲ့ လညပြင်းကြှကသ်ားတွေ လွော့ပြီး လီးအရင်းထိ မွိုပေးရင်း လကတ်ဖကန်ဲ့ လဥတွေ ခွပေေးလိုကတ်ော့ မကြာပါဘူး တကလြိုးတော့တာပဲ။
” ဗစွြ …… အ …… ဘှတဘြှတ် ……… ရှီးးး းးးး ”
ကမွလည်း ပေါငန်ှဈဖကထြောငပြှီး ဖြဲပေးလိုကတ်ယ်။ကိုဗညားကတော့ ထိထိမိမိကို ပစ်လိုးနတော။
” ကောင်းလား … မိန်းမ ”
” ကောင်းတာပေါ့ … မောငရြယ် … နာနာလေး ဖိလိုးပေး ”
ကမွ စကားဆုံးတော့ ကိုဗညားဆီက မီးပြင့မြတတလြိုးခကြတ်ှနေဲ့ ကမွ စောကခြေါင်းအတွင်းသား တွကေို ဒဈဖူးက ခွိတဆြှဲနပေါပြီ။ကမွလည်း အောကကြနေ မသိမသာလေး ပင့ဆြောင့ပြေးနမေိတာပေါ့။လီးဆောင့ဝြငလြာတိုင်း ပင့ခြံပေးတော့ လီးထိပကြ သားအိမဝြ လာဆောင့တ်ဲ့ အရသာက ကမွအကြိုကဆြုံးပါပဲရှင်။အဲဒါမွိုး မိမိရရ ၁၅ ခကြလြောကြ ဆောင့မြိရင် ကမွ အထွဋထြိပရြောကလြေ့ရှိတယလြေ။ကိုဗညားက အဲဒါကို သိနတေော့ သူအားရတဲ့ထိ ထိန်းလိုးရင်း သူပြီးကာနီးမှ ကမွနဲ့ ပျိုငတ်ူပြီးဖို့ အားထည့ြ ဆောင့လြိုးလေ့ရှိတာ။
ခုလည်း အပေါကြ တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဖိလိုးရင်း ကမွ ခွိုင်းအောကြ လကလြွိုသှင်းနပေါပြီ။မနားတမ်း ဆောင့လြိုးတော့မှာမို့ ကမွလည်း ပေါငတ်ှကြေေးမှှောကရြင်း ကိုဗညား ကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်း ဖကထြားလိုကတ်ယ်။မကြာပါဘူး အားပါတဲ့ လိုးခကြတ်ှေ ကမွစောကခြေါင်းထဲ ရောကလြာပြီး ကမွ လညပြငသ်ားတွေ ဆှဲစုပန်ပေါပြီ။သူလည်း ပြီးတော့မှာမို့ ကမွလည်း စောကခြေါင်းထဲ ဝငထြှကန်တေဲ့ လီးအရညပြှားကို အားရှိသလောကြ ညှဈဆှဲပေးလိုကတ်ာပေါ့။
” အ …… အားးးး ………… ကောင်းလိုကတ်ာ … မိန်းမရယ် … ခုထိ ငါ့မိန်းမ စောကပြတလြေးက … စီးပိုငန်တောပဲ … အင့ြ …… ဘှတ် …… ဖြပဖြှပ် ”
ပါးစပကြ တဖြဖြ ညည်းရင်း ဆောင့လြိုးနတေဲ့ ကိုဗညား နားထငကြှောတွေ ထောငလြာပြီး နောကဆြုံးတခကြြ ဆောင့လြိုးအပြီး ကမွစောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ့ ခံစားလိုကရြတာပေါ့ရှင်။ကိုဗညားလီးကို ညှဈပေးရင်း ကမွလည်း မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြဈလိုကရြတယ်။လရညကြုနတ်ဲ့အထိ ကမွ စောကဖြုတထြဲ သူ့လီးကို စိမထြားပြီး ခဏနမှေ ကမွကိုယပြေါကြနေ ဘေးလိမ့ခြပြှီး အိပသ်ှားတော့တာ။ကိုဗညား အိပသ်ှားမှ ကမွလည်း အဝတဟြောင်းတဈခုနဲ့ သူ့လီးရော ကမွစောကဖြုတရြော သုတပြှီး သန့ရြှင်းရေး လုပလြိုကရြတယ်။ပြီးမှ ပကလြကအြနထေားနဲ့ အိပပြွောန်တေဲ့ ကိုဗညားကို ခွပြီး ကမွလည်း အိပပြဈတာပေါ့။
……………………………………………………………………
” သမီး မဝိုင်းလား … ဗညားရော ”
” ဟုတ် … ဒေါလြေး … မောငလြည်း နိုးနပေါပြီ ရချိုးနတယ်ေ ”
” အေးအေး … မနကြ ၅ နာရီလောကြ ဖြိူးသူကား လာခေါတ်ော့မယ် ”
” ဟုတ် … ဒေါလြေး ”
မနကြ ၄နာရီခွဲလောကြ ကမွ ကိုဗညား အဝတစြားတွေ မီးကြှတေိုကန်တေုန်း ဒေါလြေးဝင်းမာ ဝငလြာပြီး စကားလာပြောနတောပါ။ဒေါလြေးက မှေးရပမြှကေို အပြီးပြောင်းတော့မှာမို့ တကကြှှနပေုံပေါ့။ကမွတို့ လငမြယား လိုကပျို့ကြပြီး အပြန် ဖြိုးသူကားလေးနဲ့ ပြနလြိုကလြာရုံပါပဲ။
” ဒေါလြေး … ကောဖီနဲ့ မုန့ြ ပြငထြားလိုကမြယ် … အောကထြပ် ဆင်းခဲ့ကြတော့ ”
ဒေါလြေးအောကဆြင်းသှားပြီး ခဏနတေော့ ကိုဗညားလည်း ရချိုးခန်းက ထွကလြာပါတယ်။
” မောင် … ဒေါလြေးက … တကကြှှ နပေါလား … ခုလေးတင် … အောကပြှနဆြင်းသှားတာ ”
” ဒေါလြေးလည်း … ဦးလေးဆုံးတော့ ဒီမှို့မှာ မနချင်ေတ်ော့တာ နမယ်ေ … အရင် ကတည်းက သူ့မှေးရပမြှေ ပြနမြယ် ပြောပြောနတော ”
” အောြ … ဒါနဲ့ မောင် … အင်ျကြီ ၂ စုံလောကြ အပိုယူခဲ့ရအောင် … မောငကြ တီးရှပန်ဲ့ ဘောင်းဘီတိုပဲလား ”
” အေး … ရောကပြှနဆြိုပမယေ့ြ … ဟိုရောကရြင် ပစ်စည်းတွေ ခပြှီး … ခဏ နားပြီးမှ ပြနတ်ာပေါ့ … မနကဝြတဖြို့က … ပုဆိုးပဲ ထုတထြား ”
ကိုဗညားက ပုဆိုးအဟောင်းလဲပြီး ခေါင်းရသေုတရြင်း ကမွ နောကကြွောဘကြ ရောကလြာတော့တာပဲ။အိမထြောငသ်ကြ ၂ နှစ် ကြောအြတွင်း ကလေးမယူပဲ လှတလြှတလြပလြပန်ထေိုငကြှလို့ ဖြံ့ဖြိုးသောရငသ်ားများနဲ့ ကော့ထွကန်သေော ဖငသ်ားစိုငကြှီးများ ပိုငဆြိုငထြားတဲ့ ကမွကို ကိုဗညားက အမြဲတမ်း ဂုဏယ်ူပြောလေ့ ရှိတာရှင့ြ။သူ့မိတဆြှတွေေ အိမလြာလို့ ကမွ ကိုယလြုံးလှကြောင်းပြောရင် သဝနမြတိုပဲ မကြန်ှာကြီးက ပြုံးရှှငန်တောပေါ့။
” ဖငကြှီးက ဘယလြောကလြိုးလိုး … မကဘွူး မိန်းမရယ် ”
ခုလည်း နောကကြွောဘကကြနေ ကမွဖငသ်ားတွေ ပြတပြှီး လီးနဲ့ ထောကရြင်း ပြောနတောပေါ့။
” ဟိတ် … မောငန်ောြ … ခရီးထွကကြာနီး … မရဘူးနောြ … ဟှန့ြ ”
ကိုဗညားကို ချော့ပြောရင်း အဝတစြားလဲခိုင်းရတယ်။ပြီးမှ ကမွတို့ အဝတစြားအိတန်ဲ့ ယူပြီးအောကထြပဆြင်းခဲ့ကြတာ။အောကရြောကတ်ော့ ဒေါလြေးဝင်းမာ ပြငပြေးထားတဲ့ ကောဖြီနဲ့မုန့ြ စားပြီး ခဏကြာတောမှ ကိုဖြိုးသူကားလေး ခွံဝင်းထဲ ရောကလြာတာပေါ့။
” တီတီ … တီတီ ”
” ဟော … ကိုဖြိုးသူ လာပြီထငတ်ယ် … မောင် ”
” အေးအေး … အဝတစြားအိတရြယ် ရဗေူးတွရယ်ေ … ယူခဲ့တော့ … ဒေါလြေးက အိမသ်ာတကန်တော ထငတ်ယ် ”
” အံမယ် … ဘုရားကနတ်ော့နတောပါ … ဗညားရယ် … ခု ကားသံကြားလို့ ထွကလြာလိုကတ်ာ … နငတ်ို့သာ ပြီးအောငလြုပကြှ ”
ဒေါလြေးက သူ့အိပခြန်း သော့ခတရြင်း ထွကလြာပြီး ပြောနတောပေါ့။
” ငဖြိုး … ငါလာပြီဟေ့ ”
ကိုဗညားက အိမရြှေ့တံခါး ဖြင့ရြင်း ကိုဖြိုးသူကို နုတဆြကန်တယ်ေ။ကမွနဲ့ ကိုဗညား မနကြ ၄ နာရီခွဲကတည်းက ရချိုးအဝတစြား လဲပြီးသားမို့ အထုတဆြှဲပြီး ထွကခြဲ့လိုကတ်ယ်။ဒေါလြေးကလည်း သူ့အဝတအြိတလြေး ကိုငပြှီး အိမရြှေ့ ထွကလြာတာပေါ့။အိမရြှေ့ ရောကတ်ော့ ကိုဗညားက အလုပသ်မား ၃ ယောကြ သှားနိုးပြီး ဒေါလြေးဝင်းမာ ပစ်စည်းတွေ တခွို့တဝကကြို ကားပေါတ်င် ကြိုးတုပခြိုင်းနတောပါ။
” မောငဖြှိုးသူ … မုန့စြားခဲ့ပြီလား ”
” မစားခဲ့ဘူး … ဒေါလြေးရေ … လမ်းကြမှပဲ စားတော့မယဗြွာ ”
” အောြ … ပစ်စည်းတငတ်ာ ကြာဦးမှာ … လာလာ … ကောဖြီနဲ့ မုန့ြ အစာပြေ စားထားနှင့ြ ”
” ကမွ … ဖြောပြေးလိုကမြယ် … ဒေါလြေး … ဒေါလြေးက … အပေါတ်ငမြဲ့ ပစ်စည်းနဲ့ အောကထြားမဲ့ ပစ်စည်း ခွဲပေးလိုကြဦး ”
ဒေါလြေးဝင်းမာနဲ့ ကိုဖြိုးသူစကားပြောနတေုန်း ကမွ ဝငပြှောလိုကတ်ာပါ။ကိုဖြိုးသူ လိုကထြှကကြား ခေါငမြိုးပေါြ ဒေါလြေးဝင်းမာ ဟိုယူမယ့ြ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွကေို ကိုဗညားကပါ ကြိုးနဲ့ ဝိုင်းတုတပြေးနတောမို့ ကမွလည်း လုပစြရာ မရှိတာနဲ့ ကိုဖြိုးသူဖို့ ကောဖြီဖြောပြေးလိုကတ်ယ်။ဧည့ခြန်းထဲမှာပဲ ကိုဖြိုးသူကို မုန့န်ဲ့ကောဖြီ ခပြေးတော့ ဒေါလြေးဝင်းမာ ဖုန်းဆကန်ိုးတာတွေ ပြောပြနတော။
” ဟူးးး … ငါဖြင့ြ ၃နာရီလောကကြတည်းက … နင့အြဒေါအြိမကြို ဖုန်းဆကြ နိုးနလေို့ … မအိပရြတော့ပါဘူးဟာ ”
” ခခြြ ခခြြ … ဖြစ်ရမယ် … ဒေါလြေးကတော့ ”
ကိုဖြိုးသူက မုန့စြားရင်း သူနဲ့မကြန်ှာချင်ြးဆိုငထြိုငန်တေဲ့ ကမွရဲ့ ရငသ်ားတွကေို ခိုးခိုးကြည့်န်တောရှင့ြ။ကမွလည်း ဒီနေ့ အင်ျကြီလကတ်ကိုင်း အစိမ်းလေးနဲ့ ထမိနစြကပအြနကရြောငလြေး ဝတထြားမိတယ်။ လကတ်ကိုင်းအင်ျကြီအောကြ တင်းနတေဲ့ နို့အုံတွနေဲ့ ထမိနစြကပအြောကကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ကမွဖငသ်ားတွကေို ကိုဖြိုးသူရောကကြတည်းက ငမ်းနတောပါ။
ကိုဖြိုးသူက ကိုဗညားနဲ့ အသကရြှယ် မတိမ်းမယိမ်းရှိပြီး အိမထြောငသ်ညတ်ဈယောကပြါပဲ။ အသားဖြူဖြူ ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈဖြင့ြ ရုပရြည် ကြည့်ကြောင်းပါတယ်။ ကိုဖြိုးသူ ကောဖြီသောကပြှီး ခဏအကြာ လိုကထြှကကြားလေး ကမွတို့ခွံရှေ့ကနေ အရှေ့ထဲ ထောငတ်ကပြှီး လမ်းမကြီးအတိုင်း ညာဘကြ ကြေ့မောင်းနတော။ကိုဗညားက ကိုဖြိုးသူနဲ့ ကားရှေ့ခေါင်းက ထိုငလြိုကလြာပြီး ကမွနဲ့ ဒေါလြေးဝင်းမာက နောကခြန်းက လိုကလြာတာပေါ့။
” လကဖြကရြညဆြိုင် မောင်းလိုကြ … မုန့ရြော ရတဲ့ဆိုငန်ောြ ”
ဒေါလြေးဝင်းမာက ကားရှေ့ခန်းဘကြ လှမ်းအောရြင်း ကမွနဲ့ ရောကရြာပေါကရြာ စကားပြောနတေော့တာပဲ။လကဖြကရြညဆြိုင် ရောကတ်ော့ မနကစြာ စားပြီး မကြာခင် လိုကထြှကကြားလေး မှို့ပြငလြမ်းမကြီးပေါြ ရောကလြာတာပေါ့ရှင်။ပုံမှနလြေးမောင်းလာရင်း လမ်းကြေးကောကခြံတဲ့ ဂိတ် ၅ခု ကြောပြှီး မနကြ ၉နာရီလောကကြွ ဒေါလြေးဝင်းမာရဲ့ မှေးရပမြှေ ဖြစ်တဲ့ တောမကြ မှို့မကြ မှို့ငယလြေးသို့ ရောကလြာတော့တာပဲ။
ရောကတ်ာနဲ့ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွခပြှေီး ခဏ အနားယူကြသေးတယ်။တရေးတမော အိပကြှပြီး ၁၁ခွဲလောကြ ထမင်းစားပြီးတာနဲ့ ဒေါလြေးဝင်းမာက ကမွတို့ကို သူ့မှေးရပမြှေ အနီးနားမှ စတေီ ပုထိုးများ လိုကပျို့ပေးနတော။ညနေ ၅နာရီလောကြ ဒေါလြေး မိဘတွပေိုငဆြိုငတ်ဲ့ အမှဆေိုငအြိမ် အပြန် ကားဘီးပေါကတ်ော့တာပဲရှင်။ကားဘီးလဲပြီးတော့ လကြေီးမိုးကြီး ကြလာရောပဲ လမ်းဘေး မိုးခိုနရင်ေး မိုးတအားရှာလာတော့ တခွားကားတွလည်ေး ကမွတို့လို လမ်းဘေးရပပြှီး အခွနစေေောင့ကြှည့န်တောပေါ့ြ။
တဖြည်းဖြည်း မိုးသားတွေ မဲတကလြာပြီး အလင်းပြောကလြို့ ပတဝြန်းကငွြ တခုလုံး မှောငမြဲလာတော့တာပဲရှင်။ည ၈နာရီ ခွဲလောကမြှ မိုးတိတပြှီး လပြင်ေးများက ငှိမကြသွှားတာ။ဒေါလြေးဝင်းမာ အိမပြှနရြောကတ်ာနဲ့ ထမင်းထပစြားတော့ ငပိရညကြွိုလေးနဲ့မို့ ဆာဆာနှင့ြ မိနရြညရြှကရြည် စားဖြစ်ကြတယ်။။ထမင်းစားပြီးတော့ ကိုဖြိုးသူက ကိုဗညားကို မိုးမခွုပခြင် ပြနဖြို့ ပြောနတောပါ။
” ဗညား … ငါတို့ ပြနကြှစို့ … ပုံမှန် ၃နာရီလောကပြဲ မောင်းရပမယေ့ြ … မိုးရှာထားတော့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး မောင်းပြနရြမှာ ”
” အေးပါ … ဒေါလြေးနူတဆြကပြှီး ပြနမြယကြှာ ”
ခဏနတေော့ ဒေါလြေးဝင်းမာအိမကြ ကမွတို့ လိုကထြှကကြားလေး ပြနထြှကလြာပြီး အမှနလြမ်းမကြီးပေါြ မေးတငရြင်း ခပဖြှည်းဖြည်း မောင်းလာခဲ့တယ်။ကိုဗညားက ရှေ့ခန်းက ထိုငရြင်း ဖြိုးသူနှင့ြ စကားပြောရင်းလိုကလြာတော့ ကမွတဈယောကထြဲပဲ နောကခြန်းမှာ အိပလြိုကခြဲ့လိုကတ်ာပေါ့။
…………………………………………………..
🏵️အခန်း ( ၈ )🏵️
” ဟေ့ကောင် … ငဖြိုး … ရရဲ့လား ”
” ငပိရည် များသှားပြီ … ထငတ်ယ် … ဗညားရာ ”
ကားရှေ့ခန်းက ကိုဗညားနဲ့ ကိုဖြိုးသူတို့ စကားတွနေားထောငရြင်း ကမွလည်း ဇကကြှောတွေ ထိုးတကလြာတာ ငပိရညကြ စားကောင်းသလောကြ ဒုကျခပြနပြေးပြီပေါ့ရှင်။နောကပျိုင်း ကိုဗညားတို့ စကားတွေ ကြားတခကြမြကြားတခကြန်ဲ့ကမွလည်း အိပပြွောသ်ှားခဲ့ပါတယ်။
………………………………………………
” လီးတဲ့မ … ဒေါလြေးအိမတ်ုန်းက … မင်း ငပိရညဖြွောတ်ှေ အများကြီး စားနတော … ငါမောင်းခဲ့မယ် … ဖယပြေး ”
” အေးကြာ … ငါနောကသ်ှားပြီး ခဏအိပလြိုကြဦးမယ် … မရတော့ဘူးကြ … ဇတကြှောတွေ တကလြာပြီ ”
ဖြိုးသူမှာ ဗညားအား မောင်းခိုင်းပြီး နောကခြန်းသို့ မိဝိုင်းဘေးနား အိပန်လေိုကြ၏။ခဏ အကြာ မိုးဖြဲဖြဲပြနရြှာလာသဖြင့ြ ဗညားမှာ ကားရပပြှီး ကားဘောဒြီဘေးမှ မိုးကာများ ခွပေးနသည်ေ။မိန်းမဖြစ်သူ မိဝိုင်းနှင့ြ ဖြိုးသူတို့မှာ ခပခြှာခွာ အနထေားဖြင့ြ အိပပြွောန်ကြသေညကြို တွေ့မှငရြ၏။
မိုးလုံရန် မိုးကာစများ ဆှဲလလွိုကသ်ဖြင့ြ ကားနောကခြန်းထဲ မှောငသ်ှားကာ နောကမြှ ကားများ ကြောမြှ ကားမီးအလင်းရောင် ရရှိတော့သည်။ဗညားမှာ ကားရှေ့ခန်း သီချင်ြးဖြင့ကြာ ပုံမှနလြေးမောင်းနစဉြေ ကားနောကခြန်း မိဝိုင်းတဈယောကလြည်း ငပိရညကြွိုများပြီး အိပပြွောြ နရော သူမ ပေါငတ်နအြား အသားစိုငတ်ဈခု လာထိနေ၏။
အိပခြငွမြူးတူးဖြင့ြ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့ရြာ မှောငန်ပြနေသ်ည်။
ဘေးတဈစောင်း အိပန်ရောမှ ပကလြကလြှနလြိုကသ်ဖြင့ြ ပေါငတ်နပြေါြ တစုံတဈယောကကြ ခွနသညေကြို ခံစားသိရှိလိုကသ်ည်။မကြလြုံး အားယူဖြင့ကြာ ပြနစြဉြးစားမှ လငဖြစ်သူ ဗညားအဒေါအြား လိုကပျို့ရင်း အိမပြှနလြာသညကြို အမှတရြလာ၏။
သူမတို့နထေိုငသ်ော မှို့သို့ ပြနလြာစဉြ ဖြိုးသူ ကားမောင်းလာသဖြင့ြ ခွထားသောသူမှာ လငတ်ောမြောင် ဗညားဟု ထငမြှတသ်ဖြင့ြ ပါသညပြါသာနလေိုကြ တော့သည်။ခဏ အကြာ သူမပေါငကြှားထဲ လကခြွောင်းလေးများ ရောကလြာကာ စောကပြတတ်အုံလုံးအား ပြတသ်ပန်သဖြေင့ြ ပကလြကအြနထေားနှင့ြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ဖြဲပေးလိုကြ၏။
ခါတိုင်း လိုးကာနီး လီးစုပခြိုင်းကာ တကလြိုးတတသ်ဖြင့ြ မိဝိုင်းတဈယောကြ ကားပေါြ၌ အံအောနမေိပြနသ်ည်။ထမိနအြပြငမြှ နိုကန်သဖြေင့ြ အားမလိုအားမရ ဖြစ်ကာ နိုကန်သေောလကအြားမပြီး ထမိနအြထကဆြငအြား ဖြညခြရွင်း ပေါငလြညထြိ လွောခပြဈ၏။ပြီးမှ ပေါငတ်နအြလညကြှားမှ စောကပြတပြေါြ လကအြား ပြနတ်ငပြေးလိုကသ်ည်။စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းလေး အတိုင်း လကခြလယဖြှင့ြ ထိုးခွဲကာ စောကခြေါင်းပေါကလြေးအား ဝိုင်းပေးနသဖြေင့ြ မိဝိုင်းတဈယောကြ လငဖြစ်သူအား တ ကာ ညည်းနရှောသည်။
” အ …… မောင် ရယ် … ကြှတကြွှတ် ”
ခါတိုင်းနှင့ြ မတူသော ကာမအထိတွေ့များကြောင့ြ မိဝိုင်းစောကပြတမြှာ ဘေးနူတခြမ်းသားများ ဖေါင်းကြှလာပြီး စောကခြေါင်းပေါကထြဲ အရညကြှညလြေးများ အိုငလြာတော့၏။စောကစြိခေါင်းလေးအား ကလောမြိလငွြ ပေါငတ်နမြွား တဆကဆြကတ်ုနန်ရပြေနသ်ည်။
” အားးး …… ရှီးးးး …… လိုးမှာဖြင့ြ လိုးတော့ မောငရြယ် … ကမွ ပြီးတော့မယ် … ရှီးးးးး းးးးးးးးး ”
မိဝိုင်း တဈယောကြ ကာမဝဒနောလေးအား မခံနိုငတ်ော့သဖြင့ြ သူမအား လိုးပေးရန် တောင်းဆိုနေ၏။
” ဗစွြ …… အ …… ဇွိ ဗှိ …… ဘှတ် ဘှတ် …… အ ကြှတကြွှတ် ”
စောကခြေါင်းထဲ လီးဝငသ်ညန်ှင့ြ မိဝိုင်းတဈယောကြ တကြှတကြွှတန်ှင့ြ စုတသ်ပန်ရသေည်။ထူးထူးခွားခွား လငတ်ောမြောငလြီးမှာ တုတလြာသလို ခံစားရပြီး လီးစဝငခြွိန် အနည်းငယကြှပန်ပြေီး အခကြြ၃၀လောကမြှ စီးစီးပိုငပျိုငန်ှင့ြ အလိုးခံလို ကောင်းနတေော့၏။
သို့သောြ မိဝိုင်းစိတထြဲ အားမရသလိုလေး ခံစားနရသေေးသည်။ခါတိုင်း မီးပြင့မြတတ် ဆောင့လြိုးတတသ်ော လငဖြစ်သူ ဗညားမှာ ကားနောကခြန်းမို့ ထိန်းလိုးနသညေဟြု တွေးမိပြန်၏။
ကားအနည်းငယလြူးတိုင်း ခန်ဓကိုယမြွား ထိန်းရင်း မိဝိုင်းစောကပြတအြား လီးဖြင့မြှှသလေိုဖြစ်ရာ နှစ်ယောကသ်ား တအီးအီးညည်းရင်း ကာမအရသာ ခံစား နတေော့သည်။တဖြည်းဖြည်း မိဝိုင်းတဈယောကြ စောကခြေါင်းအတွင်းသားများ ယားယံကာ ပြီးတော့မညကြို သိရှိသဖြင့ြ ဒူးထောကလြိုးနသေော လငဖြစ်သူအား ပုခုံးဆှဲကာ နူတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈ၏။
” ဟင် … မောင် … မောင် မောငလြဲမဟုတဖြူး … ဒါ ဒါ ဒါဆို …… ”
မကြန်ှာချင်ြးအပမြိသညန်ှင့ြ ကမွယောင်ျကြား ကိုဗညား မဟုတမြှန်း သိလိုကပြါတယ်။ကိုဗညားရဲ့ ကိုယန်ံ့ ခွှေးနံ့ လည်း မဟုတဘြူးရှင့ြ။ကမွစဉြးစားနတေုန်း စောကခြေါင်းထဲ လီးကြီးအရင်းထိ ဝငရြောကလြာပြီး ဆီးခုံးချင်ြး ထိကပသ်ညအြထိ အမှှခေံလိုကရြတယ်။စောကခြေါင်းထဲ လီးနဲ့ထောကမြှှနတေေော့ ခေါင်းထောငန်တေဲ့ ကမွ အစိလေး လမှှေးအုံများနှင့ြ ဖိခွသလေို တပျိုငထြဲ ခံစားလာရတာပေါ့။
” ကိုဖြိုးသူ မဟုတလြား … အားးးး ရှီးးးးး းးးးးး … ဒုကျခပါပဲရှင် ”
” စိတမြပူပါနဲ့ … မဝိုင်းရယ် … ဗညားက ရှေ့ခန်းမှာ ကားမောင်းနတောပါ … ဗှိ … ပလှကြ ဗှကြ ဇွိဇွိ ”
” အ …… အမလေးးး … ရှီးးးး ရှီးးးးးးးးး ”
ကိုဖြိုးသူက စကားပြောရင်း ခါးအားနဲ့မှှပြေီး ကြိတလြိုးနတော။ဒီအခွိနရြောကမြှ ငှင်းလည်း မထူးတော့ပါဘူး ကိုဖြိုးသူလီးတဈချောင်းလုံး ကမွစာကပြတထြဲ ဝငန်ပေါပြီ။နောကဆြုံးတခကြြ ဖိလိုးတော့ သားအိမဝြ လီးထိပကြ ထောကမြိတာနဲ့ စောကပြတတ်အုံလုံး ကငွတ်ကလြာပြီး စောကရြညမြွား ပန်းထုတမြိတော့တာပဲ။ကမွပြီးတာနဲ့ ကို ဖြိုးသူက ပုံမှနလြေး လိုးရင်း လညတ်ိုငကြို ဆှဲစုပန်တယ်ေ။
” အားးးးး းးးးးး …… ရှီးးးးး းးးးးး …… တအား မစုပန်ဲ့ ကိုဖြိုးသူ … အိမပြှနရြောကရြင် အကြကတ်ှေ ထငန်လေိမ့မြယ် ”
” အင်းပါ … မဝိုင်းရယ် ”
ကိုဖြိုးသူက ကမွစကားကြောင့ြ လညတ်ိုငလြေး စုပန်ရောမှ နားရှတဖြွားလေး ပြောင်းစုပပြှီး ဖိဖိ လိုးတော့တာပဲ။ကမွစောကပြတထြဲ လီးကြီးဝငထြှကန်ရင်ေး စောကခြေါင်း အတွင်းသားများတွေ ခွိတဆြှဲနတေဲ့ အရသာက ထိထိမိမိလေးမို့ ကမွ အရသာခံနမေိတယ်။ ကိုဖြိုးသူလီးအရညပြှားဆီက တဒုတဒြုတန်ှင့ြ သှေးတိုးလာတော့ ကမွလည်း အားရှိသလောကြ လီးကို ညှဈဆှဲပေးလိုကတ်ာပေါ့။မကြာပါဘူး ကမွစောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ့ဖြစ်ပြီး ကို ဖြိုးသူလရညတ်ှေ ပြည့လြွှံလာတော့တာပဲ။
” အားလား … မ ဝိုင်း ရယ် …… ရှီး ရှီးးးးး …… အင့ျ အင့ျ ”
ကိုဖြိုးသူက ကြိတည်ည်းရင်း ကမွစောကဖြုတကြို ၂ခကြြ ဖိလိုးပြီး လီးအရင်းထိ ကပထြားပေးတယ်။
” ကိုဖြိုး … ပြီးရင် ဆင်းတော့ … သန့ရြှင်းရေး လုပရြအောင် ”
” အင်း … ရဆေေး မလို့လား ကားပေါမြှာ ”
” ဟမ် … တဈရှုးနဲ့ … သုတမြှာပါ … အလကား ရဆေေးပါ့မလား ”
” သုတမြနပေါနဲ့ … ငါ သန့ရြှင်းရေး လုပပြေးပါ့မယ် ”
” အာ ”
ကိုဖြိုးသူ စကားဆုံးတာနဲ့ လီးဆှဲထုတပြှီး ကိုယလြုံး နောကဆြုတရြင်း ကမွပေါငကြှားထဲ လေးဘကထြောကအြနထေားနဲ့ ပူပူနှေးနှေး လိုးထားတဲ့ စောကပြတလြေးကို ပြောငန်အေောင် ယကပြေးနတော။
” ရှီးးးး အ အ …… ရ ရ …… ရပါပြီ …… ကိုဖြိုးရယ် ”
အလိုးခံပြီးကာစ စောကပြတလြေး အယကခြံရတော့ ကမွလည်း အားရကြနပေမြိတာပေါ့။ကမွစကားအဆုံး ကိုဖြိုးသူက ထရပပြှီး ဘေးနား ပြနလြှဲနတယ်ေ။ ကမွဘေးနား လှဲနတေဲ့ ကို ဖြိုးသူ နူတခြမ်းကို ခန်ဓာကိုယတ်ဈစောင်း အနထေားနဲ့ လှည့စြုပတ်ော့ စောကရြညန်ံ့လရညန်ံ့များ နှာခေါင်းဝထဲ တိုးဝငလြာတာပေါ့။ကိုဖြိုးသူနူတခြမ်းထောင့ကြ ပကပေန်တေဲ့ ခပစြေးစေး ခပပြှဈပြဈ အကြိအခွှဲတွေ ဆှဲစုပပြေးတော့ ညှီစို့စို့ အရသာလေးမို့ လရညမြွားဖြစ်ကြောင်း ခံစားသိရှိပြီး စိတထြဲ ဝဒနောလေး တခု ဖြစ်ပေါလြာတော့တယ်။
” အှန် … ပြှတ် ပြှတ် …… ဟောတောြ … ဒါက လရညတ်ှေ မဟုတလြား ကိုဖြိုး ”
” ဟုတတ်ယလြေ … ခုန မဝိုင်း စောကပြတလြေးယကပြေးတော့ … ပြနအြမ် ထွကလြာတာနဲ့ … မွိုခပြဈလိုကရြတယ် ”
” အယ် …… ဒါဆို ကမွ စောကရြညတ်ှရေော ”
” မဝိုင်း စောကရြညတ်ှလည်ေး … မွိုခပြဈတာပေါ့ ”
” အိုးးး ”
” ဘာမှ မဖြစ်ပါဘူး မဝိုင်းးရယ် … အိမမြှာလည်း လိုးပြီးတာနဲ့ ကနွော့မြိန်းမ စောကဖြုတကြို ယကပြေးရတာပါ ”
” အောျ … ဒါဆို … ကိုဖြိုး လီးကရြော ”
” အင်း … မိန်းမက … ပြနစြုပပြေးတာပေါ့ ”
ကမွခဏငှိမသ်ှားမိတယ် ကမွအနနေဲ့ ကိုဖြိုးသူလီး ပြနစြုပပြေးချင်ပြမယေ့ြ ပြောရမှာ ရှကန်တောရှင့ြ။ခုလို လူမှား အလိုးခံမိတာတောင် ကို ဖြိုးသူဘကကြ ကမွကို အထငသ်ေးမှာမွိုး စိုးရိမမြိတယ်။နှုတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပရြင်း ခဏအကြာ ကိုဖြိုးသူလကတ်ှကေ ကမွ နို့အုံတွကေို ပြတခြွေ နတောပေါ့ရှင်။အင်ျကြ ီကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး ဘောလြီအတွင်းဘကထြိ နိုကန်တောနဲ့ ကမွလည်း နို့အုံတွအပြေငထြုတရြင်း ကိုဖြိုးသူပါးစပန်ား နို့သီးခေါင်းလေး ကပပြေးလိုကတ်ယ်။
နို့စို့ခံနတေုန်း ကိုဖြိုးသူလကတ်ဖကကြ ကမွဘယလြကဆြှဲယူပြီး သူ့ပေါငကြှားထဲ ထည့ပြေးနတေော့ ကမွလည်း အလိုကသ်င့ြ သူ့လီးကို အုပကြိုငရြင်း ပြတသ်ပပြေးနမေိတာပါ။ကိုဖြိုးသူပေါငကြှားက လီးကြီး တဖြည်းဖြည်း ကမွလကဖြဝါးထဲ ပြနမြာလာတုန်း ရုတတ်ရကြ ကားထိုးရပသ်ှားတော့ ကမွလည်း အင်ျကြီကြယသ်ီးများ ပြနတ်ပပြှီး ကိုဖြိုးသူကို ကြောပေးရင်း အိပခြငွယ်ောင် ဆောငန်လေိုကတ်ာပေါ့။ကိုဖြိုးသူလည်း ဒုတိယအခွီ လိုးဖို့ အစပျိုးနခွေိန် ကားရပသ်ှားတော့ ကမွနဲ့ လူချင်ြးခွာပြီး ကြောပေးရင်း အိပပြွောန်ဟန်ေ ဟနဆြောငန်တောပါ။
” ဟေးးး … ပေါကတ်ော ဟေ့ … မိုးက ဖြဲဖြဲကနွတေုန်း မှနမြှနလြေး ”
ကမွယောင်ျကြား ကိုဗညားက ကားနောကပြိတတ်ံခါး ပုတရြင်း ကမွနဲ့ သူ့ သူငယခြငွြး ကိုဖြိုးသူကို နိုးပြောနတယ်ေ။ဒါပမယေ့ြ ကမွနဲ့ ကိုဖြိုးသူက တမင် အိပခြငွယ်ောငဆြောငန်တေော့ ကိုဗညားလည်း အိပပြွောန်တယေထြငပြှီး ကားနဲ့ ခပလြှမ်းလှမ်း လမ်းမကြီးအရှေ့ဘကြ ခွုံတောတွင် သေးပေါကပြှီး ကားဆကမြောင်းနတေော့တာပေါ့။
” ပြှတ် ပြှတ် … အားးး အာ အာ …… ရှီးးးး းးးးး ”
ကားပြနထြှကပြှီး ခဏလေးပဲ ကမွ ကိုယလြုံး ဘေးတဈစောင်းပြနလြှည့ပြှီး အင်ျကြီကြယသ်ီးခွှတရြင်း ဘောလြီကို နို့အုံကြီးများပေါအြောင် အောကဆြှဲခပြေးတော့ ကိုဖြိုးသူတဈယောကြ တပြှတပြှှတန်ှင့ြ ဆှဲစုပန်တေော့တာပဲ။ဒီတကြိမ် ကမွလည်း နို့စို့ခံရင်း ကိုဖြိုးသူပေါငကြှားထဲ ဘယလြကဖြှင့ြ ပြနစြမ်းပြီး မပြော့မမာ ဖြစ်နတေဲ့ လီးကို ဂွင်းထု ပေးလိုကတ်ော့တယ်။
ခဏကြာတော့ ကိုဖြိုးသူက ကုန်းထပြီး ကားရှေ့ခန်း တခကြကြှည့ရြင်း ကမွနဲ့ဖငပြှနခြေါင်းပြန် နရောယူလိုကတ်ာပေါ့။ ထမိနကြို ပေါငရြင်းထိ ဆှဲတငရြင်း ကမွစောကပြတကြို ယကပြေးနတော။စောကဖြုတယ်ကရြင်း ပုဆိုးအောကန်ားစအား ဆှဲတငပြှီး ခါးကော့ထိုးလိုကတ်ော့ ထောငမြတန်တေဲ့ လီးက ကမွပါးပြင် ထိုးမိနတယ်ေ။ကမွလည်း ပါးပြငလြာထောကတ်ဲ့ လီးကို လကတ်ဖကန်ဲ့ထိန်းကိုငရြင်း ဘေးတဈစောင်းလှဲနသေောအနထေားကနေ မကြန်ှာလှနပြှီး ဒဈဖူးအောကခြှအေား ဆှဲစုပပြဈလိုကတ်ာပဲ။
ကိုဖြိုးသူက ကမွမကြန်ှာကို ဘေးတဈစောင်း ပြနလြှဲစပြေီး ပါးစပထြဲ ဒဈဖူးမှုတသ်ညအြထိ ခါးကော့ ထိုးနပြနေတ်ယ်။ ကမွပါးစပကြို လီးတဝကလြောကြ အထုတအြသှင်း လုပကြာ လိုးရင်း စောကပြတလြည်း မလှတစြရဘေူး ထိုးယကပြေးနတေော့တာ။မကြာသေးခငကြမှ ကမွစောကဖြုတလြိုးထားတဲ့ ကိုဖြိုးသူလီးကို ပါးစပထြဲ အလိုးခံရင်း စောကရြညန်ံ့လရညန်ံ့များကလည်း ကမွနှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာနတောပေါ့ရှင်။ လငဖြစ်သူ ကိုဗညား လီးကို စုပဖြူးပမယေ့ြ မလိုးခငစြုပပြေးရတာမို့ အနံ့အသကသ်ိပ် မခံစားခဲ့ရပါဘူး။
အခု ကိုဖြိုးသူလီးက ကမွစောကဖြုတလြိုးပြီး ရမဆေေးရသေးဘူးလေ။လီးအထကပျိုင်းက အရညမြွားချောကကြပန်ပမေယေ့ဘြ လီးအရင်းအောကဖြကကြတွော့ စောကရြညတ်ှေ စိုနသေေးတယ်။ချောကကြပန်တေဲ့ စောကရြညတ်ှကလေည်း ကမွတံတွေးတွနေဲ့ ပြနစြိုစွတပြှီး အနံ့ခပပြှင်းပြင်းလေး ထွကန်တောပေါ့။ ကိုဖြိုးသူလီးဆီက စောကရြညန်ံ့လရညန်ံ့ ခပပြှင်းပြင်း အနံ့လေးက ကမွ ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြနလြည် ထကြှစပြေီး ပါးစပထြဲ ဝငထြှကန်သေော လီးကို ပါးခွကအြောင် စုပပြဈမိတော့တယရြှင်။
လီးကြီးထောငမြတလြာတော့ ကိုဖြိုးသူဆီက ထိထိမိမိ လိုးခကြတ်ှေ အားရကြနပေစြှာ ခံယူနမေိပါတယ်။ကိုဖြိုးသူက ဒုတိယအခွီ ကမွကိုယပြေါြ အပေါကြမိုးပြီး ခွနှစ်ေချောင်းဆန့ထြုတရြင်း အားထည့လြိုးတာရှင့ြ။ကမွ ကိုဖြိုးသူ လကမြောင်းအိုးကြီး ဆှဲထားပြီး ပေါငတ်နန်ှဈဖကမြှှောကကြှေးရင်း မကြလြုံးလေးစင်းကာ လီးအရသာခံနလေိုကတ်ယ်။မနားတမ်းဖိလိုးနရင်ေး ကိုဖြိုးသူလိုးခကြတ်ှကေ အားလွော့လာတော့ ကိုဖြိုးသူကို ပကလြကလြှနခြိုင်းပြီး ကမွကပဲ အပေါကြ တကဆြောင့ပြဈတာပေါ့။
ကားရှေ့ခန်း ကားမောင်းနတေဲ့ ကမွလငတ်ောမြောင် ကိုဗညားကို ကြည့်ရြင်း သူစိမ်းယောင်ျကြားဖြစ်တဲ့ ကိုဖြိုးသူကို ခွလိုးနမေိတော့ လငဖြစ်သူကိုဗညားများ နောကလြှည့ကြှည့လြမလေားဟု စိုးရိမစြိတလြေးနဲ့ ရငထြဲ သိမ့ကြနဲ့သိမ့ကြနဲ့ ခံစားနမေိတော့တယ်။ကိုဖြိုးသူကလည်း ကမွဖငကြှီး ဆောင့အြခွ အောကမြှ ပင့လြိုးတော့ သားအိမဝြအား လီးထိပကြ လာဆောင့မြိတာပေါ့။ ကငွလြည်းကငွြ ကောင်းလည်းကောင်းနတောမို့ တဖြည်းဖြည်း ဆောင့ခြကြတ်ှေ အလိုလွောကြ မှနလြာပြီး ကမွ ဖငသ်ားစိုငတ်ှကေ ကိုဖြိုးသူလဥတွပေါ ဆောင့မြိနတောရှင်။
…………………………………………………….
🏵️အခန်း ( ၉ )🏵️
နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူ ဆောင့ရြင်း ကမွ အရငပြှီးတာမို့ ကိုဖြိုးသူရငဘြတပြေါြ မှောကခြပြဈလိုကမြိတယ်။ကိုဖြိုးသူလည်း ကမွကြောပြငကြို ခပတ်င်းတင်းဖကပြှီး ပင့လြိုးရင်း လရညမြွား ပန်းထုတန်တောပေါ့။ ခကြခြငွြးမဆင်းသေးပဲ ဖငကြှီးအားဝိုကရြင်း ကိုဖြိုးသူလီးကို စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွနေဲ့ ညှဈဆှဲပေးပြီး ခဏနမှေ ကမွ ဘေးကိုလိမ့ခြရွင်း အနားယူနလေိုကတ်ယ်။
ည ၁၂ နာရီကြောကြွောမြှ ကမွတို့အိမ် ပြနရြောကတ်ာပါ ကိုဖြိုးသူလည်း ကမွနဲ့ကိုဗညားကို နုတဆြကပြှီး အိမပြှနသ်ှားတောတာပေါ့။ရောကတ်ာနဲ့ ကိုဗညားက ကားမောင်းလာရတော့ တန်းအိပသ်ှားရောပဲ။ကမွက လငဖြစ်သူနောကကြှယ် ဖေါကပြှနမြိလို့ တောတ်ောန်ဲ့ အိပမြပြောပြါဘူး။ကိုဖြိုးသူနဲ့ လိုးနတေုန်း ကာမစိတကြှောင့ြ မစဉြးစားမိပမယေ့ြ အိမပြှနရြောကတ်ော့ အပစ်ကြီးတခု ကြူးလှနမြိသလို ခံစားရင်း ကိုယ့ကြိုကိုယ် ဒေါသ ထွကမြိနတော။
ကိုဗညားကိုလည်း ခဏတိုင်း ထ ကနတ်ော့ပြီး အကြိမကြှိမ် တောင်းပနမြိနပေါတယ်။ဘယခြွိန် အိပပြွောသ်ှားမှန်းမသိပါဘူး မနကပျိုင်း ကမွ နူတခြမ်းလေးကို တစုံတခုက လာထိလို့ နိုးလာခဲ့တာ။မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ ကမွ လငတ်ောမြောင် ကိုဗညားပေါ့ ပြုံးပြီး ကမွကို ရှှန်းရှှန်းစားစား ကြည့်န်ရှောတယ်။ခါတိုင်းဆို ကိုဗညား လညပြင်းကို ဆှဲပြီး ပြနန်မ်းတတပြမယေ့ြ မနညကေ အဖြစ်ပကြကြှောင့ြ ကမွ အားနာနမေိတာပါ။
” တောင်းပနတ်ယ် မောငရြယ် … မနညကေမှ မောင့သ်ူငယခြငွြး လီးကို စုပပြေးခဲ့တဲ့ ဟောဒီပါးစပကြှောင့ြ … ပြနန်မ်းဖို့ ကမွ စိတမြရဲသေးဘူး ”
ဒီစကားတွကေိုတော့ ကမွ စိတထြဲကပဲ ပြောပြီး ကိုဗညားရှေ့ အိပရြေးမဝတဲ့ ဟန် လုပပြှရင်း တခွားဘကလြှည့ြ မကြလြုံးလေး မိတထြားမိတယ်။၁ပတလြောကန်တေော့မှ ကမွ ကိုဗညားကို အရငလြို မှတမြှတန်ိုးနိုးနဲ့ ပြနန်မ်းပေးမိတာပေါ့။ ၂ ပတလြောကန်တေော့ ကမွ နေ့ခင်းဘကြ မှောကယ်ကြ အိပပြွောန်တေုန်း ဖငဝြလေးထဲ လွှာနှေးနှေးလေး လာထိလို့ လန့န်ိုးခဲ့ရပါတယ်။မှောကလြကြအြနထေားနဲ့ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုဖြိုးသူပေါ့ ဘယခြွိနကြ ရောကန်မှန်ေး မသိဘူး ကမွ အိမတ်ငဝြတတ်ဲ့ ထမိနအြပါးလေးကို ခါးပေါထြိ လှနတ်ငပြှီး ဖငကြိုဖြဲယကပြေးနတောရှင့ြ။
” အို့ …… ကိုဖြိုးသူ …… မသင့တ်ောပြါဘူး … ဟိုတခါ ကမွ လူမှားပြီး ဖြစ်သှားတာ … ခုထိ ကိုဗညားအပေါြ ဖေါကပြှနသ်လို ဖြစ်နပေါပြီ ”
ကမွလည်း ထထိုငရြင်း ထမိနကြို ဆှဲဖုံးပစ်လိုကတ်ယ်။
” ဟုတပြါတယ် … မဝိုင်းရယ် … ငါ့ အမှားတွပေါ … ငါလေ … ငါ ငါ …… အိမထြောငရြှိလကြန်ဲ့ နင့ကြို တွေ့တဲ့နကေ စပြီး လိုးချင်ြ နမေိတာပါဟာ ”
” ရှင် … မဖြစ်သင့ဘြူးလေ ကိုဖြိုးသူ … ရှငလြည်း အိမထြောငန်ဲ့ ကမွလည်း အိမထြောငန်ဲ့လေ ”
” ဟူးးးး … ဟုတပြါတယဟြာ … ခုလည်း ညနကြေ … ဗညားက ဟိုတခါ သူ့အဒေါကြို လိုကပျို့လို့ ဘီယာတိုကမြယ် ပြောတယ် … ဘယရြောကန်လေဲ မေးကြည့်တ်ော့ သဈတွေ လိုကကြှည့န်လေို့ ညနကြမှေ အိမပြှနရြောကမြယ် ပြောတာ … ဒါနဲ့ မဝိုင်းကို ဗညား မရှိခွိန် လိုးချင်လြို့ … နေ့လညပျိုင်း ထွကခြဲ့တာပါ … ကြည့်ပြါဦး မဝိုင်းရယ် ”
ကိုဖြိုးသူက စကားဆုံးတာနဲ့ ခါးပုံစ ဖြညပြှီး သူ့လီးကို ထုတပြှနတော။
” အာ … မပြပါနဲ့ … ပြနဖြုံးထားပါရှင် ”
ကမွလည်း အမှတတ်မဲ့မို့ ကြည့်မြိလိုကတ်ော့ ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ ကိုဖြိုးသူ ပေါငကြှားက လီးကြီးက အကြောတွထေောငပြှီး တဇပဇြပန်ဲ့ တုနန်တောရှင်။ဒူးထောကလြကြန်ဲ့ ကမွနား ကပလြာလို့ ကမွ နောကဆြုတလြိုကရြတယ်။
” ကြည့်ပြါဦး မဝိုင်းရယ် … ပေါကထြှကတ်ော့မှာ ”
” ဟင့အြင် … ကမွ လကမြခံဘူး … ကိုဖြိုးသူ … တခါ မှားရုံနဲ့ … ကမွ နရခေကလြှပါပြီရှင် ”
” ဟူးးးးး … ဒီလို လုပ် ပါ့ လား … မဝိုင်း … စောကဖြုတလြေးပဲ … လှနပြှပါ … ကြည့်ပြှီး ဂွင်း ထု လိုကမြယလြေ ”
” ဟာ … ကြှတ် ”
ကမွ သချင်ေတ်ော့တာပဲရှင် ကိုဖြိုးသူက ဇွတကြို ဖြစ်နတေော့တာ။တောကြှာ ကမွယောင်ျကြား ကိုဗညားကို သူနဲ့ကားပေါြ လိုးတဲ့ အကြောင်းတွေ ဖြင့ပြှောရင် အခကသ်ားပဲ။နောကဆြုံး ကမွ ဆုံးဖြတခြကြြ ခလွိုကရြတော့တယ်။ကိုဖြိုးသူကို ကုတငအြောကြ ဆင်းခိုင်းပြီး ဒူးထောကြ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ် ပြီးမှ ကမွက ကုတငစြောင်းထိုငပြှီး ထမိနကြို လှပပြှပေးလိုကတ်ာပေါ့ရှင်။ကိုဖြိုးသူကတော့ မလိုးရလဲ ကြည့်ပြှီး ဂွင်းထုမယလြို့ ဆုံးဖြတထြားလို့လား မသိ ကမွ စောကပြတကြို စူးစိုကကြှည့ရြင်း ညာလကန်ဲ့ သူ့လီးသူ ကိုငပြှီး ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ ဂွင်းထု နတောပါ။
ဂွင်းထုရင်း ကမွ စောကပြတကြို လှမ်းယကလြို့ ၂ ခါ တွန်းထုတလြိုကရြသေးတယ်။ကမွလည်း ကိုဖြိုးသူ ဂွင်းထုနတောကြည့်ရြင်း စောကပြတကြ တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားနရတောပေါ့။ခံစားမှု့ကို မွိုသိပရြင်း ကိုဖြိုးသူ အမှနပြှီးဖို့ ကြိတဆြုတောင်းနမေိတော့တယ်။အတောလြေး ကြာမှ ကမွပေါငခြှံကို ဆှဲစုပရြင်း အံကြိတသ်ံကြီးနဲ့ လရညတ်ှေ တဖြောဖြော ထွကကြလွာတာ။ကမွလည်း သူ့ခေါင်းကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တွန်းထုတပြှီး မတတ်ပရြပရြင်း ထမိနပြှငဝြတန်တောပေါ့။
” ကဲ … အောကကြပဲ စောင့တ်ော့ … ကိုဖြိုးသူ … ကိုဗညား မလာမချင်ြး … ရှင် … အိမပြေါြ မတကန်ဲ့တော့ ”
” အေးပါ … မဝိုင်း ရယ် ”
ကိုဖြိုးသူ အိပခြန်းထဲက ထွကမြှ ကမွလည်း အဝတဟြောင်းတခု ရှာပြီး ကြမ်းပြငပြေါကြ သူ့လရညတ်ှေ လိုကသ်ုတပြဈရတာပေါ့။ပြီးမှ အခန်းတံခါး ဂကြထြိုးရင်း အိပယ်ာပေါပြှနလြှဲနရတေယ်။ပေါငဂြှတဲ့ စိုစိစိုစိမို့ လကန်ဲ့စမ်းကြည့်တ်ော့ ကမွစောကပြတမြှာလည်း စောကရြညတ်ှေ အိုငန်တောပါပဲရှင်။
……………………………………………………………………
ဒီနေ့ မရောကတ်ာကြာလို့ အမေ့အိမကြို ကိုဗညားလိုကပျို့ခိုင်းရတယ်။ကိုဗညားကလည်း အလုပတ်ဖကန်ဲ့ဆိုတော့ ကမွကို လိုကပျို့ပြီးတာနဲ့ ညနမှေ လာခေါမြယ် ပြောပြီး ကားလေးနဲ့ ပြနထြှကသ်ှားလရေဲ့။ကမွ အမေ့အိမရြောကတ်ော့ အေးစုနဲ့ လှလှတို ရောကလြာကြတယ်။ကမွလည်း ကိုဗညားအပေါြ ဖေါကပြှနမြိလို့ စိတထြဲ အနရခေကတ်ာနဲ့ သူတို့နှစ်ယောကကြို ရငဖြှင့လြိုကတ်ာပေါ့။
” ဘယလြိုလည်း … ကောင်းလား မိဝိုင်း … လငမြသိအောင် … အလိုးခံလိုကတ်ော့ ”
အိပခြန်းထဲဝင် ကုတငပြေါြ လှဲနတေဲ့ ကမွကို အေးစုက ဖငတ်ှပြတေရြင်း မေးနတောပေါ့။ကမွက အလယထြဲလှဲရင်း အေးစုကို ကြောပေးပြီး လှလှနဲ့ ပြောနတောပါ။
” အမ် … ဘာလဲ … အေးစုရယ် ”
” ဒါကြီးက … ကားပေါတ်ုန်းက … ခံလို့ကောင်းလားလို့ မေးတာပါ … မိဝိုင်းရာ ”
ကမွခါးကို ဆှဲလှနပြှီး အေးစုကမကြလြုံးလေးပြူးပြရင်း ကမွ ဆီးခုံးပေါကြ စောကမြှှေးတွကေို ဆှဲညှဈပြီး ပြနမြေးနတော။
” ဟင် ”
ကမွမကြန်ှာလေး ရဲကနဲ့ဖြစ်သှားတော့ အိပခြန်းတွင်း အလင်းရောငကြှောင့ြ လှလှပါ မှငသ်ှားပုံပါ တခိခိနဲ့ ရယရြင်း စနသေေးတယ်။
” ရှကမြနပေါနဲ့ … မိဝိုင်းရယ် … ခခြြ ခခြြ … ငါတို့မပြော … နင် ဘယသ်ူ့ပြောမှာတုန်း ”
” အာ … လှလှ ကလည်းဟာ ”
ကမွ ကိုဖြိုးသူနဲ့ ကားနောကခြန်းထဲလိုးတာကို အေးစုနဲ့လှလှကို ပြောပြပြီးမှ စိတထြဲ အိုးတို့အမ်းတန်းလေး ဖြစ်နရတေယရြှင်။မပြောပဲ ထားရငလြည်း ကမွ အနရခေကလြို့ အေးစုတို့ကို ပြောလိုကမြိတာ။
” အင်း … နင် … ကိုဖြိုးသူအပေါကြနေ ခွလိုးရင်း မကြလြုံးလေး စင်းနတောကို မကြလြုံးထဲက မထွကဘြူး … မိဝိုင်းရယ် … ရှီးးးး းးးး ”
” လှလှ … တောတ်ော့ဟာ … ငါ ရှကလြာပြီ ”
” အံမယ် … မသာမ အဲတုန်းကတော့ … ကားရှေ့ခန်းက လငကြိုချောင်းကြည့်ပြှီး … သူစိမ်းယောင်ျကြားပေါကြ တကလြိုးနပြေီးတော့ … ခုမ ရှကပြှနတော ”
ကမွလည်း လှလှကို ကြောပေးလိုကရြင်း သူထပမြေးတော့ ဘာစကားမှ ပြနမြပြောတော့ပါဘူး။နေ့လည် ထမင်းစားပြီး ပြနအြိပကြှတုန်း အေးစုက ကိုဖြိုးသူနှင့လြိုးခဲ့ပုံတွကေို လှလှအိပတ်ုန်း ပြနမြေးတော့ ကမွ စိတပြါလကပြါ ပြောပြမိသေးတယ်။ကမွ ကိုယ့ဟြာကိုယ် သတိထားမိတာက ကိုဖြိုးသူနှင့ကြိဈစ ပြောပြရင်း ရမျမကစြိတတ်ှေ တောကလြောငလြာတာကို
သိရှိလာရတာပေါ့။အေးစုက ပကလြကလြှနလြှဲနတေဲ့ ကမွကို ခွရင်း သူ့ဒူးခေါင်းနဲ့ အဖုတကြို ဖိပြတပြေးနတေော့ ကိုဖြိုးသူကို အပေါကြခွလိုးပေးခဲ့ပုံတွေ မတွေးပဲ ပြနမြှငယ်ောငမြိနတယ်ေ။
” နင့လြင် ကိုဗညားနဲ့ … ကိုဖြိုးသူ လီး … ဘယသ်ူ ပိုကြီးလဲ ”
” ကိုဖြိုးသူ လီးက … ပိုတုတတ်ယ် ဟ ”
” သချောပါပြီ … ကောငမ် … နင် … အခု … ကိုဖြိုးသူ လီးကို စွဲနပြေီမလား ”
” အေး … နင် … ကိုဗညား အပေါြ မခစွတ်ော့ဘူးပေါ့ ”
အေးစုနဲ့ပြောနတေုန်း လှလှက တရေးနိုးပြီး ဝငပြှောနပြနေရြော။
” ဟင့အြင် … မဟုတရြဘူးဟာ … ကို ဖြိုးသူကို မောငန်ဲ့မှားပြီး ကားနောကခြန်းမှာ အလိုးခံခဲ့ပမယ်ေ … မောင့ြ အပေါြ ခုခွိနထြိ … ငါ အခစွမြလွော့ခဲ့ပါဘူး … တကယပြါဟာ ”
” ယုနလြိုကမြယန်ောြ … တောထဲကို … ခိခိ ”
လှလှက အေးစုကို မကြစြိတဖကြ မိတပြှပြီး ကမွကို စနတေော့တာပေါ့။
” တကယပြါဆို အဲခွိန် ငါ့ပေါငပြေါလြာခွတော့ … မောငပြဲ ထငမြိတာပေါ့ … ကားနောကခြန်းက မှောငလြဲမှောငန်တော ဘေးက မိုးကာတွလည်ေး ခထွားတော့ … ငါလည်း မောငလြိုးချင်လြို့ ကားနောကခြန်း လာအိပတ်ယ် မှတတ်ာလဟော ”
” နငကြ … ကိုဖြိုးသူ မှန်း ဘယခြွိနမြှ သိတာလည်း ”
” မသာမတွေ … စဈစဈပေါကပြေါကကြို လိုကမြေးနကြတော … ဟှန့ြ ”
” နငကြလည်းဟာ … ပြောမယ့ပြှော အစဆုံး သချော ပြောမှပေါ့ … ဒါမှ ငါတို့လည်း နားထောငရြတာ အရသာရှိတာ … နငကြ ရှကကြိုးရှကကြန်း ပြောနတေော့ ငါတို့က အားမရဘူးဟ ”
လှလှရော အေးစုရော သိချင်စြိတပြှင်းပြနတောမို့ ကမွလည်း ကိုဖြိုးသူနဲ့ အဖြစ်ပကြကြို သူတို့မေးသမွှ ပြနပြှောပြလိုကပြါတယ်။
” ငါလည်း … အစပိုင်း ကားလှုပန်လေို့ အထဲ ကြပသ်လိုပဲ ထငတ်ာပေါ့ … ပြီးကာနီး ဆှဲနမ်းတော့မှ ကို ဖြိုးသူမှန်း သိလိုကရြတာ … သိလိုကတ်ော့လည်း … မငှင်းချင်တ်ော့ဘူးဟာ … စောကခြေါင်းထဲ ကို ဖြိုးသူလီး ကြိတဆြှဲနတေဲ့ အရသာက အထွဋထြိပ် ရောကန်ပြေီလေ ”
” နင် … အရင် ပြီးသှားတာလား … မိဝိုင်း ”
” ဟုတတ်ယဟြ … သူစိမ်းယောင်ျကြားဆိုတဲ့အသိရော … ပြီးတော့ … ကိုဖြိုးသူ လီးက … ဟို ဟို … မောင့ထြကြ တုတတ်ော့ … စီးစီးပိုငပျိုငန်ဲ့ တအားကောင်းတာ ”
” ခု … နောကပျိုင်းရော မိဝိုင်း ”
” ကိုဖြိုးသူက … ကြိုးစားသေးတယ် ငါက … လကမြခံ တော့တာ ”
” အေးပါဟာ … နင့ြ ဘဝက … ခိုငမြာသှားပါပြီ … စိတ် အလို မလိုကန်ဲ့ … ငါတို့ကတော့ … ဘယခြွိနဘြယကြမ်း ကပရြမလည်း … မသိသေးတာ ”
” အံမယ် … နငတ်ို့ လိုတာပြော … အရငကြ ငါမကူညီနိုငခြဲ့ပမယေ့ြ … ခု ငါတတန်ိုငပြါပြီဟာ ”
” အေးပါ … သူငယခြငွြးရယ် … တကယလြိုတဲ့ခါ ငါတို့ပြောမှာပါ … နငလြည်း … ဆငခြငွန်ဟော … အိမတ်အိမ် စီးပြားတကခြွိန် … ယောင်ျကြားဖြစ်ဖြစ် မိန်းမဖြစ်ဖြစ် ဖေါကပြှနရြင် … ဒုကျခရောကတ်တတ်ယလြို့ ငါကြားဖူးတယ် ”
” အေးပါဟာ … ငါ စိတအြလို မလိုကပြါဘူး ”
အဲဒီတုန်းက အေးစုစကားက နောကြ ၅လ လောကကြွ အမှနတ်ကယ် ဖြစ်လာခဲ့ပါတယ်။ကမွတို့ ၃ယောကလြည်း ရောကရြာပေါကရြာ ပြောလိုကြ လကဖြကသ်ုပ် သုပစြားလိုကန်ဲ့ ညနပေိုင်း ကိုဗညား လာခေါမြှ လူစုခွဲလိုကကြှတယ်။
…………………………………………………
” ဟင် … မောင် … ဘယလြို ဘာဖြစ် ”
” ဒီရောကမြှ … အကြိုးကြောင်း ရှင်းပြတော့မယ် … မိန်းမရယ် … အဝတစြား တဈစုံလောကြ အပိုယူခဲ့လိုကြ ”
အေးစုပြောသလိုပဲ ကမွ ကိုဗညား မသိအောင် ဖေါကပြှနမြိလို့ ဒုကျခရောကပြှီထငပြါရဲ့။ကမွ ကိုဗညားပြောတဲ့ လိပစြာအတိုင်း လိုကသ်ှားတော့ ရဲစခန်းတခုထဲ ရောကလြာတာပါ။အခွုပခြန်းထဲမှာ ကိုဗညားက စိတရြှုပန်ပေုံလေးနဲ့ ကမွမှငမြှ မကြန်ှာလေး လန်းလာတော့တယ်။
” ဘယလြို ဖြစ်တာလဲ … မောငရြယ် ”
” မောင့ြ … တပြည့ြ တဈယောကကြ … တရားမဝင် သဈတွကေို … မောငတ်ို့သဈတွနေဲ့ ရောတငန်တော … မိတော့ ထွကပြှေးသှားပြီ … ကားရော တခွို့သဈတွရေော မောင့န်ာမညတ်ှနေဲ့ … တမှို့လုံး သိနတော … မောငကြ ရှောငမြရလောကတ်ော့ဘူး ထငတ်ယ် ”
” အဟင့ြ ဟင့ြ … မောငရြယ် … ဖြစ်မှ ဖြစ်ရလရှင်ေ ”
ကမွ ရငထြဲ နာကငွလြိုကတ်ာ ကမွ ကြူးလှနတ်ဲ့ ဖေါကပြှနမြှု့တွအတွေကြ မောငကြ ပေးဆပရြပြီထငပြါရဲ့ရှင်။မောင့ြ သူငယခြငွြးတွလည်ေး လကလြှန်းမိသလောကြ ကူညီပေးကြပါတယ်။စီမံခကြကြာလမို့ ဘာမှ အရာမရောကခြဲ့ပါဘူး။အဓိက က မောင့တ်ပြည့ကြို မိမှ မောငကြ ရုန်းလို့ရမှာတဲ့ရှင်။ဒါပမယေ့ြ မောင် အမိန့ခြတွဲ့ အထိ မောင့တ်ပြည့ကြ အစအနတောင် ရှာမရခဲ့ပါဘူး။နောကဆြုံး ပစ်မှု့ထငရြှားလို့ ထောင် ၁၅ နှစ် ကခွံခဲ့ရပါပြီ။ကမွလည်း ဆောကတ်ညရြာမရခဲ့ပါဘူး။
နတေိုင်း မကြရြညန်ဲ့ မကြခြှကပြါပဲ။အမကေ ကမွနဲ့အတူ လာနပေေးလို့ ခံစားခကြတ်ော့ သကသ်ာရာရခဲ့ပါတယ်။မောင် ထောငကြပြှီး ၁လ အကြာ မောင့သ်ူငယခြငွြးတွေ စီစဉပြေးလို့ မောငန်ဲ့ကမွ ထောငမြှူးအိမ် နောကခြန်းလေးထဲ လှတလြှတလြပလြပ် ၁ပတတ်ခါ တွေ့ခွင့ြ ရခဲ့တာပေါ့။ရောကတ်ိုင်း မောင့စြိတတ်ိုင်းကြ ကမွ အလိုးခံရင်း မောင့ကြို အားပေးနှစ်သိမ့ခြဲ့ပါတယ်။မောငကြ ထောငထြဲ သူအဆငပြှကြေောင်း စိတမြပူဖို့တောင် ကမွ ပြနမြှာနသေေးတာပါ။ ၅လ လောကပြဲ မောင့ဆြီက ထိထိမိမိ လိုးခကြတ်ှေ ရရှိခဲ့တာ နောကပျိုင်း မောင့ြ ကမွြးမာရေး ခွူခွာလာတယရြှင်။
…………………………………………………………………
🏵️အခန်း ( ၁၀ )🏵️
ထောငပျိုငကြ ထောငတ်ှင်းဆေးရုံ ပို့ပေးမှ နဲနဲ သကသ်ာလာတာ။အဲဒီခွိနမြှာပဲ နောကတ်ခွိန် ကမွနဲ့ပကသ်ကရြမယ့ြ လူတဈယောကြ မောငကြ ထောငဝြငစြာတွေ့တဲ့ခွိန် မိတဆြကပြေးခဲ့ပါတယ်။ကမွလည်း ထောငဆြေးရုံမှာ မောင့ကြို ဂရုစိုကတ်ဲ့သူမို့ စိတထြဲ လှိုကလြှိုကလြှဲလှဲကို ကြေးဇူးတငမြိနတောပေါ့ရှင်။
သူ့နာမညကြ ကိုသိန်းဟနတ်ဲ့ ထောငထြဲက လူမိုကတ်ဈယောကပြေါ့။အသားညိုညို ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ မှုတဆြိတမြှှေး ပါးသိုင်းမှေး တွနေဲ့ပါ မကြလြုံးက စူးရှပြီး ထကထြကမြှကမြှကြ ရှိမဲ့ပုံပဲ။
” မိန်းမ … ဒါက … ကိုသိန်းဟနတ်ဲ့ … ထောငဆြေးရုံမှာ … မောင့ကြို … သူဂရုစိုကပြေးလို့ … အများကြီး သကသ်ာလာတာပေါ့ … အဟှတ် ဟှတ် ဟှတ် ”
” ဖြည်းဖြည်းပြောပါ မောငရြယ် … မောနေဦးမယ် ”
” မသတေော့ပါဘူး … မိန်းမရယ် … အတောသ်ကသ်ာနပေါပြီကြ ”
” ဟုတပြါပြီ … မောငရြဲ့ … မောင့ြ မိတဆြှအတွေကြ နောကတ်ပတကြွ … အကြောအြလှောတ်ှေ ပိုထည့ခြဲ့ပါမယ် … ဟုတပြှီလား ”
ထောငမြှူးအိမ် နောကဖြေးခန်းထဲ ကမွတို့ လငမြယားနဲ့ ကိုသိန်းဟနဆြိုတဲ့ လူကြီးပဲ ရှိတာပါ။ထမင်းစားသောကပြှီး ကိုသိန်းဟနဆြိုတဲ့ လူက ဆေးပေါ့လိပ် ဖြာရင်း ခဏနတေော့ ကမွတို့နားက ပြောကသ်ှားတာပေါ့။မောငကြ အခန်းထောင့ကြ ကုတင် မကြစြပစ်ပြရင်း ကမွကို ပြုံးကြည့်န်ပေါပြီ။ကမွလည်း ရိပမြိလိုကပြါတယ် ။ဆေးရုံတငတ်ဲ့ ၃ လလောကြ မလုပဖြစ်ကြဘူးလေ။ကုတငပြေါရြောကတ်ာနဲ့ မတွေ့တာကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ မောင့လြီးကို ကမွ မကမြကမြောမော စုပပြေးလိုကတ်ာပေါ့။အတောကြှာတဲ့ အထိ လီးက အရငလြို မာမလာတော့ပါဘူး။မောငလြည်း မကြန်ှာ နဲနဲပကြန်တောပေါ့။ဒါနဲ့ ကမွကပဲ မောင့ကြို ပကလြကလြှနခြိုင်းပြီး အပေါကြ ထိန်းလိုးပေးလိုကပြါတယ်။
လီးက ခဏနဲ့ ပြော့ခွသှေားပြီး စောကပြတထြဲက ကြှတကြွှတထြှကန်တေော့တာပါပဲ။စောကခြေါင်းအတွင်းသားနဲ့ ညှဈဆှဲပေးတာတောင် ဖငန်ဲနဲကြှမိတာနဲ့ လီးက ကြှတကြနွတော။မောငကြ ကမွကို အားနာတဲ့ မကြလြုံးနဲ့ကြည့်ပြှီး အပေါကြ ဆင်းခိုင်းနတောပေါ့ရှင်။
” ဟင် … မောင် … မပြီးသေးဘူးလေ ”
” ရပါပြီ … မိန်းမရယ် … လီးက ပြော့နပြေီ … ပြနမြာမလာတော့ဘူး ”
စိတဓြတကြတွဲ့ ပုံစံလေးနဲ့ ပြောနတေော့ ကမွရငထြဲ နှင့ကြနဲ့ ဖြစ်သှားမိတယ်။ကုတငပြေါြ ခွတွေဲလောင်းခထွိုငလြိုကတ်ဲ့ မောင့ပြေါငကြှားထဲ ကမွ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဒူးထောကထြိုငခြပြဈလိုကတ်ာပေါ့။ပြီးမှ မောင့လြီးကို ဆှဲစုပပြှီး လရညထြှကတ်ဲ့အထိ ဂွင်းထုပေးလိုကတ်ယရြှင်။လီးက မမာပမယေ့ြ နောကဆြုံး လရညတ်ှေ ပန်းထွကခြဲ့ပါတယ်။ထွကလြာသမွှ လရညတ်ှေ တဂွတဂြှတ် မွိုခပြှီးမှ မောင့လြီးတနကြို ပြောငန်အေောင် ယကပြေးနမေိတာပေါ့။
” အားးးး …… ရှီးးးး းးးး …… ရ ရ …… ရပါပြီ … မိန်းမရယ် ”
မောငကြ ကမွမကြန်ှာလေး ငုံ့နမ်းရင်း နူတခြမ်းချင်ြးတေ့စုပ် နရှောတယ်။မောင့ြ မကြဝြန်းက မကြရြညတ်ှနေဲ့မို့ နမ်းနရောကနေ ခွာပြီး မေးကြည့်တ်ော့ ကမွအတွကြ ဝမ်းနည်းနလေို့တဲ့။
” ဘာလို့ … မကြရြညကြနွတောလည်း … မောငရြယ် ”
” မိန်းမ ဆန်ဒကို … ဖြည့ဆြည်း မပေးနိုငတ်ော့လို့ပါ ”
” မောငရြယ် … ခုမှ ကမွြးမာကာစလေ … နောကကြွ ဖြစ်လာမှာပေါ့ ”
ကမွ ပြောတော့မှ မောင့မြကြန်ှာလေး ပြနလြန်းလာတော့တာပေါ့။ဒါပမယေ့ြ နောကပျိုင်း မောင့ရြဲ့လီးက ထမလာတာနဲ့ အပြငကြ ဆေးတွရှောပြီး ကုကြည့်တ်ော့လည်း မထူးခွားခဲ့ပါဘူး။ကမွလည်း မောငစြိတဓြတမြကအွောင် ရောကတ်ိုင်း လီးကို လရညထြှကတ်ဲ့အထိ စုပပြေးနတေုန်းပါ ကမွ စောကဖြုတကြို ဖြဲပြပြီး မောငစြိတပြါရင် ယကခြိုင်းလိုကတ်ယရြှင်။
ဒီလိုနလောရင်း တရကကြွ ကမွတို့ တွေ့ရကြ ရောကတ်ော့ အိပခြန်းထဲ မောငမြရှိဘူး မောင့မြိတဆြှေ ကိုသိန်းဟနကြ ဒူးတဖကထြောငပြှီး သတင်းစာ ဖတန်တော ပေါငကြှားက လီးက အောကဖြကြ ခုံးခုံးကြီး စိုကကြနွတော လမှှေးအုံကြီးကလည်း အထူကြီးရှင် ကမွ ချောင်းသံ ပေးလိုကမြှ ဒူးတဖကပြှနခြရွင်း ကိုဗညား အိမသ်ာတကန်ကြေောင်း ပြောပြနတော။
” ဟော … မဝိုင်း ရောကပြှီ … ကိုဗညား အိမသ်ာတကန်တယ်ေ ဗွို့ … ခဏစောင့ြ လာလိမ့မြယ် ”
ကိုသိန်းဟန် ပြောတဲ့ အတိုင်း ခဏနမှေ မောငကြ အခန်းလေးထဲ ဝငလြာပါတယ်။ခဏစကားပြော ထမင်းအတူစားကြ ပြီးတော့ ကိုသိန်းဟနလြည်း ပြောကသ်ှားတာပေါ့ရှင်။ကိုသိန်းဟန် ပြောကသ်ှားတာနဲ့ ကမွလည်း မောင့လြီးကို စုပပြေးလိုကတ်ယ် လရညထြှကကြာနီး လိုးချင်တ်ယ် ဆိုလို့ ထမိနအြောကန်ားစ မပြီး ကုတငပြေါြ ပေါငဖြှဲပေးထားလိုကတ်ာပေါ့။လီးအပြော့လေးကို လကန်ဲ့ သချောထိန်းသှင်းရင်း ကမွ စောကပြတကြို ၁၀ခကြလြောကပြဲ အထုတသ်ှင်းလုပန်ိုငတ်ာပါ လရညတ်ှေ ထွကကြလွာတယ်။
အဲလိုနလောရင်း ၄ နှစ်လောကကြှာတော့ အဆိုးထဲက အကောင်းပေါ့ လှတင်ှိမ်းခမွြးသာခွင့န်ဲ့ မောင် ထောငကြ အပြီးပိုင် လှတလြာခဲ့တယ်။ကမွဖြင့ြ မောင့သ်ှားကြိုတဲ့နေ့က မကြရြညတ်ှေ မထိန်းနိုငခြဲ့ပါဘူး။အမရေော အေးစုတို့ လှလှတို့ရော မောင့အြဒေါြ ဒေါလြေးဝင်းမာလည်း ရောကလြာပြီး အားလုံး သှားကြိုဖြစ်ကြတယ်။အိမရြောကတ်ာနဲ့ ကမွ မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး မောင့ကြို ဖကပြှီး အားရအောင် ငိုခပြဈမိတာပေါ့။နောကပျိုင်း မောင့ကြမွြးမာရေးက ဆိုးဝါးလာခဲ့ပါတယ်။အိပယ်ာပေါလြှဲနတောများတယ် စီးပြားရေးလည်း ယိုယှင်းလာခဲ့တာပေါ့။
မောင် ထောငကြ ထွကပြှီး ၁နှစ်လောကကြွ အိမကြို ထောငထြဲက မောင့မြိတဆြှေ ကိုသိန်းဟန် ရောကလြာရောပဲ။ ထူးထူးခွားခွား မောငမြကြန်ှာက ပြုံးရှှငန်တောရှင် ကိုသိန်းဟနကြို အလုပန်ဲ့ ပကသ်ကတ်ာတွေ သငပြေးရင်း လုပင်န်းကို ဦးစီးခိုင်းတော့ ၆လ အတွင်း သဈလုပင်န်းက ပြနထြောငတ်ကလြာပါပြီ။ကမွ ကတော့ ကိုသိန်းဟနကြို သိပမြရောပမယေ့ြ မောင့မြကြန်ှာနဲ့မို့ အလိုကထြိုကြ ဆကဆြံပေးလိုကပြါတယ်။
” အေးဗွာ … ခုလို လုပင်န်း ပြနထြောငလြာတာ ကိုသိန်းဟန် ကြေးဇူးတွေ အများကြီးပါတယ် ”
” မဟုတတ်ာ … ကိုဗညားရယ် … ကြုပလြို လူဆိုးတဈယောကြ … ခငဗြွားကြောင့ြ လမ်းမှနကြမ်းမှန် ရောကလြာရတာ ကြုပကြ ကြေးဇူးတငလြို့ မဆုံးဘူးဗွ ”
” ခငဗြွားရဲ့ … ပါးနပမြှု့နဲ့ အရညခြငွြးတွကြေောင့ပြါဗွ … ကနွော့ြ ကမွြးမာရေးက ကောင်းလိုကြ မကောင်းလိုကဆြိုတော့ … အရေးကြောင်း ခငဗြွားရှိတော့ ကနွောြ စိတမြပူရတော့တာပေါ့ဗွာ ”
…………………………………………
သိန်းဟနမြှာ မန်တလေးမှို့ မှဈကမ်းနဘေး ကြူးကြောတ်ဲလေးတွင် မှေးစားဖခင် ခါးပိုကန်ိုကတ်ဦး၏ လကထြဲ ကြီးပြင်းလာခဲ့ရသည်။မိရင်း ဖရင်းမှာ ဘယသ်ူမန်းလည်း မသိရှိခဲ့ရပေ။အသားညိုညို ခန်ဓကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့မို့ ၁၆နှစ်သားလောကကြတည်းက စပြီး မှေးစားဖခငန်ှင့ြ ရှှဆေိုငမြွား ဈေးခွိုရှိဆိုငခြန်းများ ဖေါကကြာ အသကမြှှေးဝမ်းကြောင်း ပြုနခေဲ့၏။ကံဆိုတာ အမြဲ မကောင်းတာမို့ မိသည့အြခါတိုင်းလည်း အိုးဘို အကဉွြးထောငထြဲ သားအဖ နှစ်ဦး ဝငလြိုကထြှကလြိုကပြင်။အသကန်ှဈဆယခြန့တ်ှင် မှေးစားဖခင် ဆုံးသှားသညန်ှင့ြ သိန်းဟနတ်ဈယောကြ လုပင်န်း တိုးခွဲ့တော့၏။
ကြူးကြောတ်ဲလေးများ၏ အနောကဖြကြ ဧရာဝတီ မှဈထဲမှ သဈဖေါငမြွား သဘောၤကိုယထြည် သံပြားများ သိန်းဟန်၏ သားကောင် ဖြစ်သှားတော့၏။လုပင်န်းတွငလြာသညန်ှင့ြ တပြည့တ်ပန်းများ မှေးထားလိုကသ်ည်။စကလြှေ အသေးတဈစီးဖြင့ြ ညအခွိနမြတောြ သဈဖေါငမြွားနား ကပကြာ သဈလုံးများခညွထြားသော ကြိုးများဖြတကြာ မွောပါသှားသော သဈလုံးများအား တပြည့မြွားက စောင့ယ်ူကာ မှောငခြိုဈေးဖြင့ြ ရောင်းစားလေ့ ရှိသည်။လောင်းကစားဝိုင်းများထောငရြင်း ရဲများအား ဆကကြှေးပေးရကာ ရင်းနှီးလာခဲ့တော့၏။
ပငကြို လကယ်ဉသ်ူမို့ လူမိုကမြွားကြား မပြေးသိန်းဟန် ဆိုပြီး နာမညသ်ဈရလာကာ သူအပိုင် ကိုယ့အြပိုင် ခွဲခွားထားလိုကသ်ည်။သိန်းဟနမြှာ သူ့ဘကကြ အမှားနဲကာ လူမိုကပြေါကစြ ဆိုပြီး လာစမ်းသော ဝါရင့ြ လူမိုကမြွားအား သူကြဲ ကိုယကြှဲ ခံရိုကပြဈသည်။တဖြည်းဖြည်း လကစြလကန် ရှိသော သိန်းဟနအြား လူမိုကအြချင်ြးချင်ြး နရောပေး ဆကဆြံလာရ၏။သိန်းဟန် လုပကြှကမြွားအား ဆိပကြမ်းရဲများ နယထြိန်းများ သိသောလြည်း အဆငပြှအေောင် ပေါင်းထားသဖြင့ြ သိန်းဟနအြား မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ လှတထြားပေးသည်။
တဖြည်းဖြည်း တနခြိုးကြီးထွားလာသော သိန်းဟနအြား အရင် ဘဝတူ ခါးပိုကန်ိုကတ်ဈခွို့က မကြနပေကြပြေ။သို့သောြ သိန်းဟနမြှာ သူတို့လောကမှ လူဟောင်းများအား စားဝတန်ရေေး ကမွြးမာရေး က အစ တိတန်ိုငသ်လောကြ ထောကပြံ့ပေးကာ နောကတ်ကလြေးများအား ပခုံးချင်ြးယှဉလြာလငွြ ဖြိုခလွေ့ ရှိ၏။ထိုနောကတ်ကမြွားက သိန်းဟနအြား အငှိုးထားကာ အခွင့ရြေး ရသညန်ှင့ြ သိန်းဟနအြား ဂွောကတ်ှန်းကာ ထောငထြဲ ထည့ပြဈလိုကကြှ၏။
၁၉၈၈ အရေးခင်းဖြစ်တော့ အုပခြွုပရြေးပိုင်းလည်း အားနည်းသှားခဲ့ရသည်။မန်တလေး မှို့လယခြေါငသ်ာ မက အစွနဖြွား ရပကြှကမြွားပါ ဂိုဒေါငဖြေါကခြှင်း ရိုကလြုတတခြှင်း နောကဆြုံး ရဲစခန်းများပါ ခွိမ်းချောကခြံနရေ၏။နဝတ တကပြှီး ခဏအကြာ ထိုဖြစ်ရပမြွားနှင့ြ ပကသ်ကသ်ော ရာဇဝင် လူဆိုးများ ကြောဇြောမှု့ဖြင့ြ ဖမ်းစဈဖူးသော လူမိုကမြွား အကုနဖြမ်းကာ ထောငခြပြဈတော့သည်။
တကယတ်ော့ အဲဒီဖြစ်ရပမြွားတွင် သိန်းဟနတ်ို့ အဖြဲ့မပါဝငပြေ။သို့သောြ နိုငင်ံတောြ ငှိမဝြပပြိပြားအေးခမွြးစရန်ေ တိုင်း ခရိုင် မှို့နယ် ရပကြှကြ အဆင့ဆြင့ြ မဖြစ်မနေ နာမညဆြိုးရှိသော လူဆိုးလူမိုကမြွားအား လိုကကြုတရြာ သိန်းဟနတ်ဈယောကြ မနာလိုသော ဒုစရိုကသ်မား အချင်ြးချင်ြး၏ ဂွောကခြမွှု့ကြောင့ြ ဂိုဒေါငမြွားဖေါကသ်ည့အြဖြဲ့ထဲ ပါဝငန်သညေဟြု သတမြှတခြံရကာ ထောငကြွ သှားတော့သည်။
အိုးဘိုထောငကြ သိန်းဟန် အတွကြ အရငကြ ဝငထြှကန်ကြမေို့ အစိမ်းမဟုတပြေ။ရောကသ်ညန်ှင့ြ ၁လအတွင်း အပြငလြောကတွင် သူကူညီထားသော ဝါရင့လြူမိုကြ အကူညီဖြင့ြ ထောငဆြရာဝနကြှီးအား ဆကသ်ှယတ်ော့၏။တခွားသူများ ထောငပြှောင်းခွိန် သိန်းဟနတ်ဈယောကြ လဘောကကြာ ထောငဆြေးရုံတွင် သကသ်ကသ်ာသာနှင့ြ နရသေည်။ထောငဆြေးရုံတွင် သဈမှု့ဖြင့ြ ကလွာသော သူဋျဌေး ဗညားအား စောင့ရြှောကပြေးရင်း ထောငကြ ထွကပြှီး သိန်းဟနဘြဝ ပြောင်းလဲခဲ့ရ၏။
ထောငမြှ ထွကသ်ညန်ှင့ြ သူ့အရင် လှတင်ှိမ်းခမွြးသာခွင့န်ှင့ြ လှတသ်ှားသော ဗညားက ခေါယ်ူ စောင့ရြှောကထြားလိုကသ်ည်။သိန်းဟနကြလည်း ခွံဝင်းထဲ အလုပသ်မားများနှင့ြ တည့အြောငပြေါင်းကာ အောငခြှသေိမ်း အလုပကြ အစ ဝငရြောကလြုပကြိုငပြေးတတ်၏။အလုပပြှီးစီးသညန်ှင့ြ ဗညားအား ပြုစုပေးလိုကသ်ေးသည်။ဗညားကလည်း သိန်းဟနအြား ထောငထြဲနကတေည်းက ခငမြငန်ရော သဈစကန်ှင့ပြကသ်ကသ်ော လုပင်န်းအတွေ့ကြုံများ မှေးမှူရေးနှင့ြ ပကသ်ကသ်ော လုပင်န်းအတွေ့ကြုံများ အကုနသ်ငပြေးကာ ဦးစီးခိုင်းထားတော့သည်။
………………………………………………
ကမွ ရောကကြာစ ကိုသိန်းဟနကြို ထောငထြှကလြူမိုကတ်ဈဦးမို့ မနှစ်မွို့ပမယေ့ြ ကိုသိန်းဟနရြဲ့ အလိုကတ်သိ လုပကြိုင် ပေးမှု့များကြောင့ြ တဖြည်းဖြည်း အမှငပြှောင်းလဲလာခဲ့ပါတယ်။
မောငကြ ထောငကြ ထွကကြတည်းက ကမွြးမာရေး နလံမထူပဲ အိပယ်ာပေါြ လှဲနရတေဲ့ အခွိနကြ များလာတော့ ကမွနဲ့အတူ ကိုသိန်းဟနကြ မောင့ကြို ပြုစုရင်း ပိုရင်းနှီးလာပြီး တခါတခါ အသားချင်ြးထိကပမြှု့ကလည်း များပြားလာခဲ့တာပေါ့။ကမွ မောင် ထောငကြ လှတတ်ာနဲ့အိမထြောငရြေးသုခအား အားရပါးရ ပြနခြံစားမညဟြု အားခဲထားပမယေ့ြ မှန်းခကြန်ဲ့နှမ်းထွကြ မကိုကဘြူးရှင့ြ။
ရမျမကစြိတ် ပြင်းပြခွိန် ကိုသိန်းဟနရြဲ့ ပုဆိုးအတွင်းမှ အမှှောင်းလိုကြ ထနတေဲ့ လီးကြီးက ကာမသှေးတွေ ဆူပြကလြာအောင် ဖမ်းစားနိုငလြှန်း ပါတယ်။ကမွယောင်ျကြားဆီက မရနိုငတ်ော့တဲ့ ကာမစည်းစိမတ်ှေ တခွားတဈယောကဆြီက မွှောလြင့သ်လိုဖြစ်လာခဲ့တာပေါ့။တခါတလေ ကမွရှေ့ ပုဆိုးဖြန့ဝြတခြွိန် ကိုသိန်းဟန် ပေါငကြှားမှ ငိုကဆြင်းနတေဲ့ လီးကြီးမှငရြင် ကမွ စိတတ်ှေ ထကြှနတေော့တာပဲရှင်။ကိုသိန်းဟနကြလည်း ထောငထြှကြ ပညာစုံသူတဈယောကပြါ မောင့ကြို ရှိန်းနလေို့ ကမွကို မစရဲတာနမှော။
ကမွနထေိုငတ်ဲ့ ရပဝြန်းမှာ နထေိုငမြှု့ပုံစံနဲ့ ရမျမကရြဲ့ သကဝြငမြှု့က ရှငသ်နဖြို့ ခကခြဲလှန်းနပေါပြီ။မောငန်ဲ့ကမွ တညဆြောကထြားတဲ့ သံယောစဉကြို ကာမစိတရြဲ့ တဒင်ျဂမွှသော အခွိနကြာလ တခုက ဖြိုဖကြခြငွန်တောမွိုးလား။အထိအတွေ့ ဆိုတာမွိုးကလည်း မှဈတဈစင်းလို ကြေ့ကောကန်တတေတ်ာမို့ စိတကြူးအစားပြု ကမွဆန်ဒတွေ ပြင်းထနန်တတေတ်ယရြှင့ြ။
အရာအားလုံး လိုကလြွောညီထွအေောင် ကြိုးစားနထေိုင်းရင်း မောင် ဆုံးကာနီး ၁လအလလောကကြွ ကမွ ရချိုး သနပခြါးလိမ်းပြီး ဆေးတိုကတ်ော့ မောငကြ သူ့မှေးရပမြှကေို ခဏပြနလြိုကြောင်းပြောနရှောတာပေါ့။
” မိန်းမရေ … မောငတ်ော့ … မောင့ကြိုယမြောင် သိပအြားမရတော့ဘူး … မောင့န်ရပြေ ခဏပြနပြှီး အလှူအတန်းလေး လုပခြငွတ်ယဟြာ ”
” အင်းပါ … မောငရြယ် … ရှင့သ်ဘောပါ ”
” နောကြ ၂ ရကလြောကကြွ … ဒါရိုငဘြာ မောငကြှီးရယ် … ကိုသိန်းဟနရြယ် ခေါသ်ှားမယ် … မိန်းမက ဟိုရောကရြင် လကဆြောငပြေးဖို့ နကဖြန် ဈေးသှားဝယထြား … ၁ ပတလြောကြ ဒေါလြေးဝင်းမာအိမ် တည်းမယ် ”
” ဟုတ် … ဒါဆို … ကမွ နကဖြန် လကဆြောငပြေးဖို့ … အချောကအြခွမ်းလေးတွေ ဝယထြားလိုကမြယ် … သဘကခြါ စောစော ထွကကြှတာပေါ့ ”
” အေးပါ … ကိုသိန်းဟန် အတွကလြည်း အဝတစြားသဈလေး ၂ စုံ ၃ စုံလောကြ ဝယပြေးလိုကြဦး … သူက … ဘာအခွင့အြရေးမှ မယူရှာဘူး အတောန်နေိုငတ်ဲ့လူ ”
” နကဖြန် တခါတည်း … ဝယခြဲ့လိုကမြယလြေ ”
မောင့ကြို ကြည့်ရြတာ ဒီရကပျိုင်း ကမွ သိပအြားမရတော့ပါဘူး။တခါတခါ ယောငပြှီး အောန်တတေတ်ယ်။ဆေးတိုကလြိုကမြှ ငှိမကြသွှားတာ။နောကရြကမြနကြ ကမွ လကဆြောငပြေးဖို့ ပစ်စည်းတွနေဲ့ ကိုသိန်းဟနဖြို့ အဝတစြားများဝယပြှီး ပြနလြာခဲ့တာပေါ့။
ပြနရြောကတ်ာနဲ့ မောင့ကြို ပြနကြေ ဆရာဝနဆြီ သှားပြတော့ ဆရာဝနကြ ခရီးထွကလြငွြ လိုအပမြည့ြ ဆေးဝါးတွပေေးရင်းလမ်းခရီး နားနားနနေေ သှားဖို့ မှာနသေေးတယ်။မောင် မှေးရပမြှကေ ပြနလြာပြီး သိပမြကြာပါဘူး ၁ လ လောကကြွ နေ့ခင်းဘကကြှီး အမောဖေါကတ်ော့တာပါပဲ။
” အီး … အဟှတ် ဟှတ် …… မိန်းမ … မောငမြရှိရင် … ကိုသိန်းဟန် နဲ့ လကထြပပြှီး လုပင်န်းကို ဆကလြုပန်ောြ …… အင်း ……… အဟှတ် ဟှတ် ဟှတ် ”
………………………………………
🏵️အခန်း ( ၁၁ )🏵️
” အိုရြ … မောငကြလည်း … နမိတမြရှိ နမာမရှိ … မောင် မသနေိုငပြါဘူး … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
” ကိုသိန်းဟန် … ခေါပြေးပါ့လား မိန်းမရယ် ”
ကမွလည်း မောင့ဆြန်ဒအတိုင်း ကိုသိန်းဟနကြို ခေါပြေးလိုကပြါတယ်။
” ကိုသိန်းဟန် ”
” ပြောပါ … ကိုဗညား … ကြုပရြှိပါတယဗြွာ ”
” အေးဗွာ … ကနွောြ မရှိတော့ရင် … ကနွော့မြိန်းမနဲ့ … ဒီသဈလုပင်န်းကို စောင့ရြှောကပြေးပါ ”
” စိတခြပြါဗွာ … ကြုပ် ကတိပေးပါတယ် ”
” အင်း … ကနွော့ြ မိန်းမကိုလည်း စိတမြခဘွူးဗွာ … ခငဗြွား လကထြပ် ယူနိုငမြလား ”
” ဟာ … ကိုဗညားရာ … ကြုပ် ကြုပ် … ”
” အိုရြ … မောငကြလည်း … ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွကို အားနာပုံနဲ့ တခကြကြှည့ပြှီး ခေါင်းငုံသှားတော့တာပဲ။ကမွလည်း ရှကမြိတာပေါ့ ကမွအတွကြ စိတခြရွအောင် ဆိုပမယေ့ြ ကိုသိန်းဟနရြှေ့ မောငကြ ပေးစားနတောလေ။
” အ …… အဟှတ် ဟှတ် …… လကြ လကြ လကတ်ှပေေး ကြပါ … အင်း … အဟှတ် ဟှတ် ”
မောင့မြကြလြုံးတွေ အပေါလြှနတ်ကန်ပေါပြီ ကမွက အရင် မောင့ြ နောကဆြုံးဆန်ဒလေး ဖြည့ပြေးတဲ့အနနေဲ့ မောင့လြကပြေါြ ကမွ လကတ်ဖကြ တငပြေးလိုကပြါတယ်။ကမွ တငပြှီးမှ ကိုသိန်းဟနကြ သူ့လကကြို ထပတ်ငလြိုကတ်ာ။မောငကြ ကမွနဲ့ကိုသိန်းဟန် လကကြို အုပကြိုငရြင်း မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာတာပေါ့။ဝမ်းသာလို့ ကတွဲ့မကြရြညပြဲ နမှောပါ နူတခြမ်းလေးက ပြုံးနတောရှင့ြ။ကမွ နဲ့ ကိုသိန်းဟနလြကကြို အုပကြိုငထြားတဲ့ လကတ်ှေ တဖြည်းဖြည်း လွော့ကသွှားပြီး ခဏနတေော့ လူ့လောကနေ အပြီး ထွကခြှာသှားတော့တာပါပဲ။
…………………………………………………
လောကမှာ အခွိနတ်ိုင်း အရာအားလုံး အသဈဖြစ်နပေါတယ်။တွေးကြည့်ရြင်း ရမျမကန်ဲ့ မကလြောကစြရာ အထိအတွေ့အားလုံး ထုတယ်ူကြည့်မြိတာပေါ့ရှင်။ပြင်းပြတဲ့ကာမစိတန်ဲ့အတူ ဖြစ်ပကြသ်ှားတဲ့အခွိနတ်ိုင်း ကမွလည်း အတူဖြစ်ပကြခြဲ့တာမို့ ဆန်ဒများနောကြ ကမွ လိုကပြါမိတယဆြိုတာ အသချောတော့ ရှင်းမပြတတတ်ော့ပါဘူး။အနာဂတတ်ှေ သိုဝှကရြင်း ပစ်စုပျပနသ်ကသ်ကြ ရမျမကန်ဲ့ဘဝ အခွိုးခလွို့ ကမွကိုယကြမွ အကောင်းဆုံးနထေိုငသ်ှားချင်မြိတယ်။
ကမွ မောင့ြ ကို သတိရရင်း တဖြည်းဖြည်း အခွိနတ်ှေ ကုနလြှနလြာခဲ့ပါတယ်။ဒီနေ့ ဆို မောင် ဆုံးတာ ၆လပြည့ပြေါ့။သူ့အုတဂြူလေးဆီ သှားဖို့ မနေ့က ကိုသိန်းဟနကြို ပြောထားလိုကတ်ယ်။မနကပျိုင်း ၁၀နာရီလောကြ ကမွလည်း ရချိုး သနပခြါးလေးလူးပြီး အဝတစြားလဲ အောကထြပ် ဆင်းလာခဲ့လိုကတ်ယ်။ကိုဗညားရှိစဉြ ကတည်းက ကိုသိန်းဟနကြ အောကထြပ် အခန်းမှာ နတောမို့ အောကရြောကတ်ာနဲ့ သူ့အိပခြန်းထဲ ဝငန်ိုးမိလိုကတ်ာပေါ့။
အိပခြန်းထဲအရောကြ မှငလြိုကရြသော မှငကြှင်းကြောင့ြ ကမွ ထူပူပြီး စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်း ခံစားမိလိုကရြတယ်။
” အိုရျ ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကုတငပြေါပြကလြကအြနထေားနဲ့ အိပပြွောန်ရင်ေး ပုဆိုးအတွင်းက လီးက ထောငမြတန်တောရှင့ြ။ကမွလည်း ဝငရြကောင်းမလား ပြနလြှည့ရြကောင်းမလား စဉြးစားရင်း ခွလှမြေးတွကေ ကုတငန်ား အလိုလို တိုးကပလြာမိပါတယ်။ခါတိုင်း ကိုသိန်းဟန် ပုဆိုးဖြန့ဝြတခြွိန် လီးကို ခပင်ိုကင်ိုကြ အနထေားနဲ့ မှငဖြူးပမယေ့ြ ထောငမြတန်တေဲ့ အနထေားကို မမှငဖြူးသေးပါဘူး။ကမွ မကြလြုံးတွကေ ကိုသိန်းဟနပြေါငကြှား စူးစိုကကြှည့န်မေိတာပေါ့။
ကိုသိန်းဟနကြ တခူးခူးနဲ့ အိပမြောကနွတောမို့ ကမွလည်း စိတပျိုင်းဖြတပြှီး ကိုသိန်းဟန် ခါးနား ကုတငစြောင်းမှာပဲ တငပြလှဲဝငထြိုငလြိုကတ်ာ။ ညာလကန်ဲ့ ပုဆိုးအောကန်ားစကို ပေါငရြင်းထိ လှနတ်ငတ်ော့ ပေါငရြင်းအရောကြ ကမွ လကတ်ှတေုနရြငလြာပြီး ပုဆိုးစက ထောငမြှတန်တေဲ့ လီးနဲ့ခွိတမြိရင်း ပြုတကြသွှားတော့တာပါပဲ။ပုဆိုးအောကြးနားစလေးက လီးထိပန်ဲ့ခွိတမြိတော့ လီးတဝကလြောကြ ဖုံးမိသှားတယ် လီးအရင်းဘကြ ကနွတ်ဝကန်ှင့ြ လဥမဲမဲကြီး နှစ်လုံးက မှငန်ရတေယ်။
ကမွစိတထြဲမရိုးမယှ ဖြစ်လာပြီး လီးထိပကြို အုပကြိုငရြင်း ပုဆိုးစအား ဗိုကပြေါထြိ ဆှဲလှနပြဈမိတယ်။ကိုသိန်းဟန် ခကြအြောကကြ အမှှေးတွကေ လမှှေးအုံနှငထြိစပန်ပြေီး လမှှေးအုံအောကြ ထောငမြတန်သေော လီးက ၁၂နှစ်အရှယ် ကလေးတဈယောကြ၏ လကမြောင်းလုံးခန့ြ ရှိနတောရှင့ြ။ကမွလင် ကိုဗညားထကရြော ကိုဗညားသူငယခြငွြး ကိုဖြိုးသူထကရြော ကိုသိန်းဟနလြီးက ပိုထွားနတော။ကမွ အလိုးခံဖူးတဲ့ လီး၂ချောင်းလုံးထကြ တုတခြိုငထြှားကြိုင်းတဲ့ ကိုသိန်းဟန် လီးကြီးကြည့်ရြင်း သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာတော့တာပဲရှင်။
ကိုသိန်းဟန် မကြန်ှာကို တခကြကြှည့ပြှီး အခွနေေ အကဲခပလြိုကသ်ေးတယ်။ကိုသိန်းဟနဆြီက ဟောကသ်ံထွကပြေါန်တေော့ အနည်းငယ် စိတရြဲပြီး လီးကို ကမွညာဘကြ လကဖြဝါးနဲ့ ဆုပကြိုငမြိတာပေါ့။လီးအရညပြှားဆီမှ အနှေးဓတကြ လကကြတဆင့ြ ကမွ ခန်ဓာကိုယထြဲ စီးဆင်းလာပြီး တကိုယလြုံး တရှိန်းရှိန်း တဖိန်းဖိန်း ခံစားနရပေါပြီ။လီးကို စုလိုကဖြှဲလိုကန်ဲ့ ကားထွကလြာတဲ့ ဒဈကြီးကို အားရကြနပေစြှာ ကြည့်ပြှီး ကမွလကကြ အလိုလွောကြ ဂွင်းထုပေးလိုကမြိတယရြှင်။
ကမွ စိတကြူးထဲ ရောကရြာပေါကရြာ တွေးပြီး ဂွင်းထုပေးနတေုန်း တခွားလကတ်ဖကကြ အုပကြိုငလြာလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့တ်ော့ ခန်ဓာကိုယတ်ခုလုံး ကုတင်းစောင်း ထိုငန်ရင်ေး ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရမိတယ်။ရှကစြိတ် ထိတလြန့စြိတ် ဒွနတ်ှဲပြီး ကမွ ခေါင်းငုံထားလိုကတ်ာပေါ့။ကိုသိန်းဟန် အိပပြွောန်ခွေိန် သူ့လီးကို ကမွက ခိုးကိုငကြှည့သ်လို ဖြစ်နတောလေ။ ကမွ ခေါင်းငုံ့ထားတုန်း ကိုသိန်းဟန် ဆီက စကားသံ ထွကပြေါလြာတယ်။
” မဝိုင်း … ဆကထြုလေ ”
” ဟင့အြင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”
ကမွ ကိုသိန်းဟနစြကားကြောင့ြ လကရြှိအခွနကေေို သတိရပြီး ဆုပကြိုငထြားတဲ့ လီးကို လှတပြဈလိုကတ်ာပေါ့။ဒါပမယေ့ြ ကိုသိန်းဟနကြ ကမွလကကြို အုပကြိုငထြားတော့ အရာမရောကခြဲ့ပါဘူး။
” လှတပြါ … ကိုသိန်းဟနရြယ် … ကမွ စိတလြှတသ်ှားလို့ပါရှင် ”
” ကနွောြ နားလညပြါတယ် … မဝိုင်းရယ် … ကိုဗညားရှိစဉကြတည်းက မဝိုင်းအပေါြ ပြုစုမပေးနိုငတ်ော့ … သဘာဝအရ … ကာမစိတကြ ထကြှလာလို့ ဖြစ်တာပါ ”
” ဟုတကြဲ့ … ကိုသိန်းဟန် … ဒီကိဈစကို … ဟို ဟို … ဘယသ်ူမှ မသိပါစနေဲ့ နောြ … ကမွ သိတခြါအရ တောင်းဆိုတာပါ ”
” အင်းပါ … မဝိုင်းရယ် … ကနွောလြည်း မဝိုင်း လိုအပတ်ဲ့ … ကြကလြပလြေး ဖြည့ပြေးချင်တ်ာပါ … ကြေးဇူးရှငမြို့ … အခွိနခြါ စောင့န်ရတော ”
” ရှင် ”
” ပြှတ် … ပြှတပြှှတ် ”
ကိုသိန်းဟနမြှာ စကားဆုံးတာနဲ့ ကုန်းထပြီး ကမွ နူတခြမ်းတွေ တေ့စုပလြိုကတ်ယ်။ကမွလည်း လူချင်ြးခွာဖို့ ကြိုးစားရင်း ကိုသိန်းဟနရြဲ့ အပြုစု အယုယများအောကြ နှစ်မွောပြီး အလိုလွောကတ်ုံ့ပြနမြိတော့တာပါပဲ။ကိုသိန်းဟနလြကတ်ှကေ ကမွရငသ်ားကို ညှဈခွရင်ေး ပေါငကြှားထိ ရောကလြာတော့ ကမွပေါငတ်နတ်ှေ မသိမသာဖြဲပေးရင်း လီးကို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငပြှီး ဂွင်းတိုကပြေးနမေိပြနတ်ယ်။လငဖြစ်သူနဲ့အပြုစု အယုယလေးများ ဝေးနခေံရတာမို့ ကိုသိန်းဟနရြဲ့ ပြတသ်ပခြွော့မှူမှု့များအောကြ သူ့ လီးကို စုပပြေးမိတော့တာပေါ့။
ကမွ အဖုတလြေးကို ကိုသိန်းဟနကြ ယကလြိုကစြုပလြိုကလြုပရြင်း လကခြလယန်ဲ့ မှှပေေးတော့ အလိုးမခံရပဲ ၂ ခွီဆကတ်ိုကြ စောကရြညမြွား ပန်းထွကခြဲ့ရပါတယ်။ကမွ ပြီးတာနဲ့ ကိုသိန်းဟနကြလည်း ကမွပါးစပထြဲက လီးကိုထုတပြှီး ဂွင်းထုပစ်တာ လရညတ်ှေ တဖြောဖြောနဲ့ ထွကကြလွာတာပေါ့။
ခဏ အမောဖြပြေီးမှ မောင့ြ အုတဂြူဆီသှားဖို့ ပြောရင်း ကိုသိန်းဟန် အိပခြန်းထဲက ထွကခြဲ့လိုကတ်ာ။ခဏနတေော့ ကိုသိန်းဟနကြ အင်ျကြ ီလကရြှညအြနကန်ဲ့ ပုဆိုးအပြာလေးဝတပြှီး ထွကလြာရင်း ကမွကို မောင့မြှေးရကမြှကေ အုတဂြူဆီ ကားလေးနဲ့ လိုကပျို့ပါတယ်။ဒေါလြေးဝင်းမာ ဆန်ဒအရ မောင့အြရိုးအိုးကို သူတို့မှေးရပမြှမှောပဲ ဂူတည် ထားလိုကတ်ာပေါ့။
…………………………………………………
ဒါရိုငဘြာ ကိုမောငကြှီးနဲ့ ကိုသိန်းဟနကြ ကားရှေ့ခန်းမှ စီးပြီး ကမွက ကားနောကခြန်းမှ လိုကပြါလာတယ်။ လမမ် ကြီး အနောကဘြကြ စားသောကဆြိုငတ်ဆိုင် ဝငပြှီး မနကစြာ စားသောကပြှီးမှ ဆကထြှကြ လာခဲ့တာပေါ့။စားသောကပြှီးတာနဲ့ ကိုသိန်းဟနကြ ကားရှေ့ခန်းက မလိုကတ်ော့ပဲ ကမွနဲ့နောကခြန်းကပဲ လိုကလြာခဲ့တယ်။
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွဘယဘြကခြှမ်းထိုငလြိုကတ်ော့ ကားပြတင်းပေါကမြှ အလင်းရောငန်ဲ့ အင်ျကြ ီအတွင်းမှ နို့အုံအပေါခြှမ်းအား အတိုင်းသားမှငန်ရမှောပါပဲ။ကားလေးက လမ်းမကြီးအတိုင်း ပုံမှနလြေးမောင်းနပမေယေ့ြ လူးလှန့သ်ှားတိုင်း ကားနောကခြနထြိုငခြုံပေါြ ကားထွကန်သေော ကမွ ဖငကြှီးက ကိုသိန်းဟန် ပေါငတ်နကြို ပြတသ်ပပြေးသလို ဖြစ်နပြနေရြော။ကားလေး တရိပရြိပ် ပြေးနတေော့ လမ်းဘေးဝဲယာ တဈလွှောကြ လယကြှင်းများ သဈပငမြွား ကနွန်ရဈေပါပြီ။
မနကကြ အရှိနကြှောင့ြ ထငတ်ယ် ကိုသိန်းဟန် ညာဘကလြကကြ ကမွပေါငကြှား ရောကလြာပါပြီ။ ကမွလည်း မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ကားရှေ့ခန်းက ကားမောင်းနတေဲ့ ကိုမောငကြှီးကို ခိုးကြည့်ရြင်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကြ ဖြဲပေးလိုကတ်ာပေါ့။ ဘယလြကန်ဲ့ ကိုသိန်းဟနပြေါငဂြှထဲ စမ်းကြည့်ရြင်း လကထြဲ မပြော့မမာ အနထေားနဲ့ ဆုပကြိုငမြိတဲ့ လီးကြီးကို ပြတသ်ပပြေးနမေိပြနတ်ယ်။ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ ကမွ တယောကဟြာတယောကြ ကလိရင်း အားမလိုအားမရ ဖြစ်လာကြတာရှင့ြ။
” မဝိုင်း ”
” ရှင် … ကိုသိန်းဟန် ”
” ဒီဘကလြှည့ပြှီး … ဘယဘြကပြေါငကြို ခုံပေါထြောငတ်ငလြိုကြ ”
ကမွလည်း ကိုသိန်းဟန် ပြောတဲ့အတိုင်း ဘယဘြကခြှထေောကကြို ခုံပေါတ်ငထြောငပြေးတော့ ကိုသိန်းဟနကြ ထမိနအြောကန်ားစအား ဆှဲလှနပြှီး ခုံအောကဒြူးထောကရြင်း ပေါငဂြှထဲ မကြန်ှာအပပြဈတော့တာပဲ။
” အ … ကိုသိန်းဟန် ရယ် … ရှေ့က ကိုမောငကြှီး လှည့ကြှည့ရြင် … အခကြ …… အမလေး ……… ရှီးးးး ”
အသံနိမ့ပြှောရင်း ကိုသိန်းဟနခြေါင်းကို ကမွ စောကဖြုတန်ှင့ြ ဆှဲကပပြဈလိုကမြိတယရြှင်။ကိုသိန်းဟနကြ ကမွ စောကပြတကြို အရညထြောငပြန်းအောင် ယကပြေးပါတယ် ပြီးမှ သူ့လီးကို စုပခြိုင်းပြီး ဂွင်းထုခိုင်းနတော။မောငတ်ို့ မှေးရပမြှနေား ရောကမြှ နှစ်ယောကသ်ား အရှိနသ်ပ် လိုကကြှတယ်။ဒေါလြေးဝင်းမာ ဝငခြေါပြှီး မောင့ြ အုတဂြှုဆီ သှားရင်း အုတဂြူဘေး အမှိုကရြှင်း သပသ်ပရြပရြပလြေး လုပပြေးလိုကတ်ယ်။ညနပေိုင်းကမွှ အိမပြှနလြာခဲ့ကြတာပေါ့။
မောင့ြ အုတဂြူဆီက ပြနလြာပြီးနောကပျိုင်း ကိုသိန်းဟနကြ အတင်းရဲလာတာပါပဲ။မောငကြိုယတ်ိုငကြလည်း လကထြပဖြို့ မှာခဲ့တော့ ကမွလည်း မငှင်းမိပါဘူး။တရကကြွ ကမွ ညဘကြ အိပမြောကကြာစလေး ပေါငကြှားထဲ နှေးကနဲ့ ခံစားမိလို့ မကြလြုံးဖြင့ြ ကြည့်မြိတော့ ကိုသိန်းဟနပြေါ့ ကမွပေါငကြှားထဲ လေးဖကထြောကအြနထေားနဲ့ စောကပြတကြို ကုန်းယကန်တော။
” ဟင် … ကိုသိန်းဟန် ”
” အင်း ”
ကမွ အသံကြားတော့ ကိုသိန်းဟနကြ စောကပြတယ်ကန်ရောက ကမွခေါင်းရင်းနား ဒူထောကထြိုငပြှီး နို့အုံတွေ ညှဈရင်း ကမွထငမြထားတဲ့ မေးခွန်း မေးနတောရှင်။
” မဝိုင်း … ညနကေ … ကိုဗညား သူငယခြငွြး ဘာလာလုပတ်ာလည်း ”
” ရှင် ”
ကိုသိန်းဟနကြ မောင့ထြကြ ပါးနပပြုံပဲ။ကမွ ရုတတ်ရကမြို့ ထိတလြန့သ်ှားမိတယ်။
” ကြုပ် မဝိုင်းကို လကမြထပခြင် … ရှင်းရှင်း လင်းလင်း သိချင်တ်ာပါ … မဝိုင်း မှာ တခွား ရညရြှယသ်ူ ရှိနရငေလြည်း အမှနတ်ိုင်းပြောပါ ”
” မရှိပါဘူး … ကိုသိန်းဟန် ရယ် ”
ကမွ အမှန် စဉစြား လိုကရြတယ်။မောင့ကြို ဖုံးကြယထြားပမယေ့ြ ကိုသိန်းဟန် ကို ဖုံးဖို့က မလှယလြောကဖြူး။ပြီးတော့ ကိုဖြိုးသူနဲ့ အဖြစ်ပကြကြ ကိုသိန်းဟနန်ဲ့လည်း မတွေ့သေးဘူးလေ။ဒါနဲ့ပဲ ကမွ ပြောပြဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ာပါ။
” ဒါဆို … နောကလြထဲ … မဝိုင်းကို ကြုပလြကထြပယ်ူတော့မယဗြွာ ”
” ခဏနပေါဦး … ကမွ … မောင့ြ အပေါြ ဖြင့မြပြောပြဖြစ်ခဲ့တဲ့ … အဖြစ်ပကြြ တခွို့ ရှိတယ် … ကိုသိန်းဟနကြို ပြောပြပါ့မယ် … ပြီးမှ လကထြပသ်င့ြ မထပသ်င့ြ စဉြးစားပေါ့ရှင် ”
” အင်း … ပြောပါ မဝိုင်း … ကြုပလြည်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သိချင်ပြါတယ် ”
………………………………………………………………………………………….
ကမွ ကိုဖြိုးသူနဲ့ ကားပေါလြူမှား အလိုးခံမိတဲ့အကြောင်း ပြောပြတော့ ကိုသိန်းဟန် မကြလြုံးတွေ မိနသ်ှားလိုကတ်ောကလြာလိုကပြါပဲ။
” အဲဒီ … တခါပဲလား ”
” ဟင့အြင် … အဲဒါ ပြီးတော့ … ဒုတိယ အကြိမ် … ကိုဖြိုးသူ ကြိုးစားသေးတယ် … ကမွ လကမြခံခဲ့ပါဘူး ”
” အောြ … နောကတ်ကြိမ် ရှိသေးတယပြေါ့ ”
” ဟုတ် … တတိယ အကြိမကြှ … နောကဆြုံးပါ ပြောပြီး အကပြကြိုင် ခံလိုကရြတာပါ ”
” အမ် … ကိုဖြိုးသူက … မဝိုင်းကို ထပလြိုးသှားတာပေါ့ … ကိုဗညားက … ရိပမြိသှားလား ”
” ရိပမြိမယ် မထငပြါဘူး … ဒါပမယေ့ြ ကမွ ဘကကြ ဆငခြှငလြိုကတ်ော့ … ကိုဖြိုးသူလည်း နောကပျိုင်း ဆကမြကြိုးစား တော့တာပါ … တတိယအကြိမကြ မောငမြလာခငလြေး … ဖြစ်သှားခဲ့တာပါ ”
ကမွ စကားကို နားထောငရြင်း ကိုသိန်းဟနကြ ဘယလြကန်ဲ့ သူ့လီးကို ပြတသ်ပရြင်း ညာလကကြ ကမွနို့တွေ ညှဈနတေုန်းပါပဲ။
” အောျ ”
” မောင် ထောငမြကခွင် … ကိုဖြိုးသူ ဒုတိယ အကြိမ် ကြိုးစားတုန်း … ကမွ ငှင်းခဲ့တာပေါ့ … ကိုသိန်းဟနရြယ် … တရကကြွ နေ့ခင်းဘကြ မောင် သဈတငပြှီး အလုပကြ အိမပြှနလြာတော့ လမ်းထိပမြှာ ကိုဖြိုးသူ ကားကို … မှငလြိုကပြုံပဲရှင် ”
……………………………………
🏵️အခန်း (၁၂ )🏵️
” အောျ ”
” အိမရြောကတ်ာနဲ့ မကြန်ှာ သနပခြါး ခွှေးကြကပြှီး အိပခြန်းထဲ မှေးနတေဲ့ …… ကမွကို လာနမ်းနတော မောငကြ ခွဖြဖြေနင်းလာပမယေ့ြ …… ကမွ မအိပသ်ေးလို့ သိနတောပေါ့ ကိုသိန်းဟနရြယ် …… ကမွ နူတခြမ်းက အနံ့တဈမွိုးကြောင့ြ မောင့မြကြန်ှာ ဇဝဝေေါ ဖြစ်နတောကို …… ကမွ မကြလြုံးဒေါင့ကြ မှငန်ရတေယလြေ ”
” အင်း ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွ ပြောသမွှကို သချောနားထောငန်တောမို့ ကမွလည်း ဆကပြှောပြလိုကပြါတယ်။
” ကမွ မောင့ကြို … ထမင်းစားပြနလြာတာလား မေးတော့ … ခေါင်းညိတပြှနတော … ကမွ ခူးပေးမယ် လုပတ်ော့ … ခဏနမှေ ခူးဆိုပြီး … ကိုဖြိုးသူ အိမလြာသှားသေးလား မေးနပြနေရြော … ကုန်းထနတေဲ့ ကမွကို … မောငကြ ဆှဲလှဲပြီး မေးတော့ ကမွမကြန်ှာလေး အမ်းတန်းတန်းဖြစ်ပြီး တဖကြ လှဲထားလိုကမြိတာပေါ့ … ကိုသိန်းဟန် ”
” ကိုဗညားက … ရိပမြိသှားတာများလား ”
” မောငကြ ဘာမှ မသိရှာပါဘူး … အရငရြကတ်ှကေ အလုပကြိဈစနဲ့စိတရြှုပန်လေို့ ကမွနဲ့မောင် မလိုးဖြစ်တာများတယ် … ဒီနေ့မှ မောငကြ ကမွကို ဖကထြားရင်း ပုဆိုးအပြငကြ သူ့လီးသူ အုပကြိုငပြှီး ပြတသ်ပန်တော … မောင် ပြနမြလာခင် မနကြ၁၀နာရီခွဲလောကကြ ကိုဖြိုးသူရောကလြာပြီး ၂ခွီဆကတ်ိုကြ လိုးသှားတော့ … မောင့အြပေါြ ကမွ အားနာစိတလြေးဖြစ်ပေါမြိတယ် … မောငမြသိအောင် ကမွဘကကြ ခိုးပြီး အလိုးခံရင်း ဖေါကပြှနသ်လိုဖြစ်နတောပေါ့ ”
” ဒါဆို ကိုဖြိုးသူက … ဖေါကပြှနတ်ာပါ … မဝိုင်းက အမှားကို ဖုံးကြယဖြို့ ထပမြှားခဲ့တာ ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွ အပေါန်ားလညပြေးပုံပါပဲ။ဒါပမယေ့ြ အသေးစိတ် မေးနလေို့ ကမွလည်း အကုနပြှနပြှောပြလိုကပြါတယ်။
” တတိယ အကြိမကြွ … မဝိုင်းကို ၂ခါ လိုးတာပေါ့ … ကိုဖြိုးသူက ”
” အင်း အင်း … ဟုတတ်ယ် ကိုသိန်းဟန်… ပထမ တခွီ သူက … အောကထြပကြ လူတွေ ရှိတော့ အသံကြားမှာစိုးတာနဲ့ တူပါရဲ့ … ဖိမလိုးပဲ စောကပြတထြဲ လီးအရင်းထိ … ကပပြှီး ကြိတလြိုးနတောလေ … ကမွ စောကစြိလေးနဲ့ သူ့ဆီးခုံး … ပြတမြိတော့ ဘယလြိုမှ ထိန်းမရပဲ ပြီးခဲ့ရတယ် ”
” အားးးး …… ရှီးးးးး မဝိုင်းရယ် ”
ကိုသိန်းဟနလြည်း ကမွပြနပြှောပြတဲ့ စကားလုံးတွကြေောင့ြ ပုဆိုး ခါးပုံစ ဖြညပြှီး ပုဆိုးအပေါအြနားစကို ပေါငရြင်း လွော့ခနွတယ်ေ။ကိုသိန်းဟန် ပုဆိုး ခွှတတ်ော့ ပေါငကြှားက ထောငမြတန်တေဲ့လီးကို ကမွလကတ်ဖကန်ဲ့လီးတဝကလြောကကြ အုပကြိုငပြေးပြီးလီးထိပအြပေါကဝြ စို့နတေဲ့ အရညကြှညလြေးတွေ လကည်ိုးကြေးလကြအြနထေားနဲ့သ်ပခြပြေးလိုကပြါတယ်။
” ပထမ တခွီပြီးတာနဲ့ … ကမွ စောကပြတလြေးကို ကိုဖြိုးသူက ပြနယ်ကပြေးတာ … အဲဒီအခွိန် ကိုဖြိုးသူအပေါြ ကမွ သနားစိတလြေး ဝငန်မေိတယ် … ကမွစောကခြေါင်းထဲမှာ စောကရြညလြကကြနွတ်ှရေော သူ့လရညတ်ှရေောလေ … စောကပြတတ်ပြငလြုံး ပြောငန်အေောငယ်ကတ်ော့ အစိလေး ထိမိတိုင် စောကခြေါင်းထဲက အရညတ်ှကေ ထိန်းမရတော့တာ … လရညတ်ှရေော စောကရြညလြကကြနွတ်ှရေော ညှဈထုတလြိုကသ်လိုဖြစ်တော့တာပေါ့ … ကို ဖြိုးသူက မရှံ့ဘူး ကိုသိန်းဟန် … ထွကလြာသမွ အရညတ်ှေ တဂွတဂြှတ် မွိုခပြဈတာ ”
” အင်း …… ကိုဖြိုးသူက … မဝိုင်း ကို … စွဲနတော နမယ်ေ ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွဂွင်းထုပေးနတောကို ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ ကော့ထိုးနရင်ေး စကားပြနပြှောနတောပေါ့။
” ကမွဘေး ကိုဖြိုးသူ ပြနလြှဲတော့ … နူတခြမ်းချင်ြးစုပမြိတာ … သူ့ပါးစပမြှာ ကမွ စောကရြညတ်ှရေော … သူလရညတ်ှရေော ပပြနေတယ်ေ ”
” ဒါဆို … မဝိုင်းက … ကိုဖြိုးသူ ပါးစပကြ … အရညတ်ှေ ယကပြေးလိုကလြား ”
” ယကပြေးတာပေါ့ … ကိုသိန်းဟနရြယ် … သူတောင် မရှံတာလေ ”
” ဟူးးးးး … ဒုတိယ အခြီကရော ”
ကိုသိန်းဟနကြ ဟူးးး ကနဲ့ သကပြှင်းခရွင်း ဒုတိယခွီလိုးတာ ထပမြေးနတေော့ သူ့မကြန်ှာက ခန့မြန်းရခကတ်ဲ့ မကြန်ှာမွိုးပေါ့။
” ဒုတိယ အခွီမလိုးခင် … ဖငပြှနခြေါင်းပြန် အနထေားနဲ့ ကိုဖြိုးသူက … ကမွ စောကပြတလြေး ပြနယ်ကပြေးတာပဲ … မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားမို့ … ကမွမကြန်ှာရှေ့ ကိုဖြိုးသူပုဆိုးထဲက … လီးက ထောငထြှကန်တောပေါ့ ”
” မဝိုင်း ကရော … ကိုဖြိုးသူလီး ပြနစြုပမြပေးဘူးလား … အဲဒီခွိန် ”
” စုပခြငွပြမယေ့ြ … ဖြင့မြပြောရဲဘူးလေ … ကိုသိန်းဟနရြဲ့ … ဒါပမယေ့ြ မကြာပါဘူး … ကို ဖြိုးသူက ပုဆိုးဆှဲလှနပြှီး ကမွ မကြန်ှာကို လီးနဲ့ ကော့ထိုးလိုကတ်ာ … ကမွပါး ထောကမြိတာနဲ့ ဟနမြဆောငန်ိုငဘြူး ကမွလည်း ကိုဖြိုးသူလီးထိပကြို ဆှဲစုပပြဈမိတာပေါ့ … ကို ဖြိုးသူက ကမွ ခေါင်းကို လကတ်ဖကန်ဲ့ထိန်းရင်း ပါးစပကြို လိုးတော့တာပဲ … စောကပြတလြည်း အယကမြပြတရြှာပါဘူး ”
” အ …… အားးးးး ……… အ အ …… ထွကြ ထွကြ …… ထွကပြှီ …… မဝိုင်းရယ် …… ရှီးးးး အားးးး အအ ”
ကိုသိန်းဟနလြည်း ကမွစကားအဆုံး ကိုဖြိုးသူလီး စုပပြေးနပေုံ မှငယ်ောငလြာတာနမယ်ေ ကမွပါးစပကြို လီးထိပန်ဲ့တေ့ပေးနတော။ကမွလကဖြဝါးထဲ တဒုတဒြုတန်ှင့ြ ကိုသိန်းဟနလြီးက သှေးတိုးလာလို့ ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထုပေးလိုကတ်ယ်။မကြာပါဘူး ကိုသိန်းဟနလြီးထိပအြပေါကကြ လရညတ်ှေ ကမွ လညပြင်းတွနေဲ့ ရငဘြတပြေါပြါ ပပြကေုနတ်ာပေါ့ရှင်။ခဏအနားယူပြီးတာနဲ့ ကမွလည်း ကို ဖြိုးသူ အပေါမြှ ခွလိုးခဲ့ပုံများအား ထပပြှောပြတော့ ကိုသိန်းဟန် လီးက ပြနထြောငလြာရောပဲ။
” အဲတုန်းက … ကမွဖြင့ြ … ရငတ်ထိတထြိတန်ဲ့ ကိုသိန်းဟနရြယ် … အောကထြပကြ ဒေါလြေးဝင်းမာ တကလြာလို့ … မိသှားမှာ ကြောကတ်ာက တမွိုး အပေါကြ ကမွစိတကြှိုကြ ညှောင့ရြတော့ … လီးအရသာကလည်း … ဘာနဲ့မကို မလဲနိုငအြောင် ကောင်းနမေိတာပါပဲ … ပြီးကာနီးကြ ကမွကို လေးဖကကြုန်းခိုင်းပြီး နောကကြ လိုးပေးတာ ကိုဖြိုးသူလီးက ကမွ စောကပြတထြဲ စီးပိုငန်တောပဲရှင် ”
ကမွလည်း စကားဆုံးတာနဲ့ ကုန်းထပြီး ခါးအနည်းငယ် ညှတ် ဖငကြှီးအားကော့ရင်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ဖြဲပေးလိုကတ်ယ်။ကိုသိန်းဟန် လီးကြီး လရည် တဖြောဖြော ထွကတ်ာမှငကြတည်းက ကမွ အဖုတကြ တဆဈဆဈနဲ့ ခံစားနရတောမို့ပါ။ကိုသိန်းဟနကြ အလိုကတ်သိပါပဲ ကမွဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်းရဲ့ အလယ် ခွကန်တေဲ့ ဖငဝြလေးကို လွှာဖြားနဲ့ ဝိုကယ်ကပြေးတော့ ကမွ ညည်းသံတိုးတိုးလေး ညည်းလိုကရြတယရြှင်။
” ရှီးးးးးး … ဟုတတ်ယ် ကိုသိန်းဟန် …… လွှာကို စုခွှနပြှီး ဖငပြေါကထြဲ ထိုးပေး … ကိုဖြိုးသူက ဖငပြေါကထြဲထိ လွှာနဲ့ထိုးကလိပေးတာရှင့ြ … အ အ …… ဟုတတ်ယ် ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွပြောတဲအတိုင်း အမွိုးမွိုးကလိပေးပြီး ခဏကြာတော့ ထမိနခြွှတခြိုင်းနတော။ထမိနခြွှတပြှီးတာနဲ့ ကမွလည်း ကိုယတ်ပတလြှည့ပြှီး ကမွစောကပြတအြုံလေးရှေ့ ခေါင်းမော့ကြည့်န်တေဲ့ ကိုသိန်းဟနမြကြန်ှာကို လကန်ှကဖြကဖြှင့ြ ဆှဲကပပြဈလိုကတ်ယ်။ပြီးမှ ကိုသိန်းဟနန်ှာခေါင်းထိပလြေး ကမွ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းထဲနှစ်ပြီး အထကအြောကြ ဖိပြတန်တောပေါ့။
” အင်းးး … ဟုတတ်ယ် ကိုသိန်းဟန် … အစိလေးစုပထြား … ပါးစပထြဲ ရောကမြှ လွှာထိပလြေးနဲ့ စောကစြိကို ပြနထြိုးလိုကြ … အားးးး ……… အ အ …… ကောင်းလိုကတ်ာ … စောကခြေါင်းပေါကထြဲ လွှာကို ရသလောကြ သှင်းပြီး မှှလေိုကတ်ော့ … အ အားးးး …… ဟုတတ်ယ် … အဲလိုလေးပဲ … ကို ဖြိုးသူ မှှပေေးတာ … အားဟား …… ထွကြ ထွကြ ထွကပြှီ …… ကိုသိန်းဟန် … ရှီးးးးး ရှီးးးးးးး …… ဟူးးးးး ရှီးးးးးးး ”
ကမွလည်း ကိုသိန်းဟနအြပေါြ တခါမှ မလုပဖြူးတဲ့ လုပရြပအြား လုပမြိသှားတော့တယရြှင်။ကိုသိန်းဟနခြေါင်းကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ထိန်းပြီး မကြန်ှာတည့တ်ည့ြ စောကရြညတ်ှေ ပန်းပစ်လိုကမြိတာပါ။
” ကိုသိန်းဟန် … ပါးစပဟြ ”
ကိုသိန်းဟနလြည်း မကြန်ှာတပြငလြုံး စောကရြညမြွားနဲ့ အပန်းခံရခွိန် ကမွက ပါးစပဟြခိုင်းတော့ ဟထားပေးပါတယ်။ကမွဘယလြကကြ ကိုသိန်းဟနန်ောကစြေ့အား ပြေ့ကိုငထြိန်းရင်း ညာလကကြ စောကပြတန်ူတသ်ားနှစ်ဖကကြို လကည်ိုးနှင့လြကခြလယ် သုံးပြီး ဖြဲခပြဈလိုကတ်ယ်။ပန်းထွကန်တေဲ့ စောကရြညလြကကြနွတ်ှကေို စောကခြေါင်းပေါကန်ဲ့ ကိုသိန်းဟနပြါးစပ် တေ့ပြီး ညှဈထုတလြိုကတ်ော့တာပဲရှင်။
” ဝူး … ဖလူးးး … ဂလု … ဂွတဂြှတ် ”
ကိုသိန်းဟနတ်ဈယောကြ ကာမအရသာ အထွဋထြိပရြောကန်တေဲ့ ကမွမကြန်ှာ မော့ကြည့်ရြင်း ပါးစပထြဲ ဝငလြာသမွှ စောကရြညမြွားအား တဂွတဂြှတ် မွိုခနွတောပေါ့။
” အင်းဟင်း … ဟူးးးးး ရှီးးးးးးး ”
ကမွလည်း ခါးကော့ပြီး ပေါငတ်နတ်ှေ တဇပဇြပတ်ုနရြင်း တရှီးရှီး ညည်းနမေိတယ်။စောကရြည် ပန်းထွကခြဲ့ပမယေ့ြ ကမွ ကာမစိတတ်ှေ ကမွသှားသေးပါဘူး။အမှနတ်ိုင်း ဝနခြံရရင် လီးနဲ့ အလိုးခံချင်သ်ေးတာရှင့ြ။
” ကိုသိန်းဟန် ”
” ပြောလေ … မဝိုင်း ”
” ရှငလြည်း … အဝတစြားတွေ ခွှတလြေ ”
ကမွ စကားဆုံးတော့ ကိုသိန်းဟနလြည်း အဝတစြားတွေ ခွှတပြဈနတော။ကမွလည်း အင်ျကြီနဲ့ ဘောလြီ ခွှတခြပြဈလိုကပြါတယ်။ကိုသိန်းဟနကြ ခန်ဓာကိုယ် ကစွကြစွလြဈလဈနဲ့ ပေါငကြှားက လီးကြီးကလည်း တဇပဇြပ် တုနလြို့ပေါ့ရှင်။ကမွ ရဲ့ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ကိုယလြုံးကို စူးစိုကကြှညန်တောပေါ့။
” ကိုသိန်းဟန် … လာ … လိုးတော့ ”
ပြောပြီးတာနဲ့ ကမွလည်း ကုတငပြေါြ လေးဖကထြောကပြှီး ကုတငမြကြန်ှာပြငန်ဲ့ ရှေ့ကိုယလြုံး ပြားနအေောင် ကပရြင်း ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား ဖြဲပေးထားလိုကတ်ယ်။ကိုသိန်းဟနကြ ကမွ ပေါငခြှံထဲ လကဖြဝါးနဲ့ အပြားလိုကြ တခကြပြှတပြေးပြီးနောကကြ ဒူးထောကလြကြအြနထေားနဲ့ ဆှဲလိုးတော့တာပေါ့ရှင်။ပထမဆုံး ကိုသိန်းဟနရြဲ့ လီးကြီး ကမွစောကခြေါင်းထဲ ဝငလြာတော့ နဲနဲ နာနသေေးတယ် ကြပလြည်းကြပန်တေော့ ကမွ အံကြိတခြံနရတောပါ။ကိုသိန်းဟနကြတော့ ကမွဖငသ်ားတွေ ဆှဲညှဈပြီး တဒိုင်းဒိုင်းနဲ့ နောကကြနေ ပစ်လိုးနတယ်ေ။
ပါးစပကြလည်း ကမွကို လိုးချင်န်တော ကြာပြီဖြစ်ကြောင်း ဒီလောကကြောင်းတဲ့ ကမွစောကဖြုတကြို လိုးခွင့ရြလို့ မောင့ကြို ကြေးဇူးတငကြှောင်း တဖြဖြ ပြောလိုးနတောပေါ့။တမလှနကြ မောငကြှားရင် ကြနပေန်မှောပါလေ။သူဖြစ်ချင်တ်ဲ့အတိုင်း ကမွ ဖနတ်ီးပေးလိုကပြါပြီ။
ကမွကို ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ လကထြပပြှီး သူ့လုပင်န်းတွကေို ဆကလြုပစြချင်ေတ်ာပေါ့။အလိုးမခံရတာ ကြာတော့လည်း ကိုသိန်းဟန် လိုးခကြတ်ှကေ ကမွအတွကြ စွဲမကဖြှယ် အတိပါပဲရှင်။စောကခြေါင်း အတွင်းသား နုနုလေးတွကေို ဒဈကြီးက ပြတဆြှဲနတေော့ လီးအရသာက ဒငပြှည့ကြပြပြှည့ြ ရနမေိတယ်။ကာမမီးကလည်း တောကလြောငခြွိနဆြို အနိုင်းဆမဲ့တော့တာပဲ။
” ဗှိ ဗှိ … ဘှတ် …… အ … ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုသိန်းဟန် ရယ် …… ဟုတတ်ယ် …… ဆောင့လြိုး ”
ကိုသိန်းဟန် လီးကြီး ဝငလြာတိုင်း ကမွလည်း ခါးညှတခြပြှီး ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်းကို ခါပြီး ကော့ပေးပစ်လိုကတ်ယ်။စောကခြေါင်းအတွင်းမှ စောကရြညတ်ှလည်ေး တဇွိဇွိ နှင့ြ လွှံကလွာနပြေီရှင့ြ။
” ဗစြျ … အ … ဘှတ် … ဖြပ် …… အ အားးးး … ခဏ ကိုသိန်းဟန် … နံရံဘကျ သှားစို့ ”
ကုတငပြေါကြဆင်းပြီးတာနဲ့ ကမွလည်း နံရံကြောကပရြင်း ကိုသိန်းဟနကြို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တေ့လိုးခိုင်းလိုကတ်ယ်။ကိုသိန်းဟန် ကလည်း ကမွကို ကိုဖြိုးသူ လိုးသှားတဲ့ အနထေားအတိုင်း ပုံစံမွိုးစုံ လိုးပြီး လရညထြှကကြာနီး ပါးစပထြဲပြောင်းလိုးရင်း လရညမြွားပန်းထည့ပြဈတာပေါ့ရှင်။
” အားးး အားးးး … ကောင်းတယ် မဝိုင်း ရယ် … ဟူးးးး ”
” ကမွလည်း ၂ ခွီတောင် ထပပြှီးတာ … ကိုသိန်းဟနရြဲ့ ”
” တကယ် ”
” တကယပြေါ့ … ကိုသိန်းဟန် လိုးခကြတ်ှကေ … မီးပြင့မြတတပြဲ … ခံလို့ တအားကောင်းတယ် …… ဒါပမယေ့ြ … အောကကြ နဲနဲ ကြိန်းနပြေီရှင့ြ ”
ကမွပြောတော့ ကိုသိန်းဟနကြ ဒူးထောကထြိုငရြင်း သူမကြန်ှာရှေ့က ကမွ စောကပြတကြို သချောကြည့်န်တောပေါ့။စောကပြတအြုံလေး လီးဒဏကြှောင့ြ ယောငကြားနတောမှငတ်ော့ တရှုံ့ရှုံ့နဲ့ အာငှေ့လေး ပေးလိုကြ နမ်းလိုကြ လုပပြေးနတယ်ေ။
…………………………………………………
နောကြ ၁လ လောကကြွ ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ ကမွ တရားဝင် လကထြပလြိုကကြှတာပေါ့။အကဉွြးခွူံးလိုကတ်ာပါ။ခွံက အလုပသ်မားတွရယ်ေ ကမွ အမနေဲ့ ဦးဘကြောရြယ် မောင့အြဒေါြ ဒေါလြေးဝင်းမာရယ် သူငယခြငွြးအရင်းတွေ ဖြစ်တဲ့ အေးစုတို့ လှလှတို့ ဒီလောကပြါပဲ။ဒေါလြေးဝင်းမာကတော့ ကမွနဲ့ ကိုသိန်းဟနကြို ဆုံးမစကားပြောပြီး မင်ျဂလာပြဲပြီးတာနဲ့ ညနပေိုင်း ပြနသ်ှားရော။ အမနေဲ့ဦးဘကြောရြယ် အေးစုနဲ့လှလှ တို့ကို မင်ျဂလာပြဲပြီး နောကရြကြ အနီးနားက သူတို့မရောကဖြူးတဲ့ နရောတွေ လိုကပျို့ ပေးလိုကပြါတယ်။
တညအိပပြှီးမှ သူတို့ ပြနသ်ှားကြတာ အမေ့ကို ပိုကဆြံကနတ်ော့ရင်း လှလှ အဒေါဆြေးကုဖို့ ဆေးဖိုးငှေ ထည့ပြေးလိုကတ်ော့ လှလှတဈယောကြ မကြရြညတ်ှဝေဲလို့ပေါ့။အေးစု အတွကလြည်း ကမွ မဝတရြသေးတဲ့ အဝတစြားတခွို့ ပေးလိုကသ်ေးတယ်။လကထြပပြှီးတော့လည်း ကိုသိန်းဟနကြ အလုပကြို ဖိဖိစီးစီး လုပတ်ော့ အရငလြို ကမွတို့သဈလုပင်န်းက ပြနပြှီး အောငမြှငလြာပါပြီ။ဒါပမယေ့ြ ကိုသိန်းဟနကြို မောင့လြို အဖြစ်ဆိုးမွိုး မဖြစ်အောင် သတိပေးရတာပေါ့။ကိုသိန်းဟနကြ အောကခြှကေ လာသူမို့ ပါးနပပြှီး အလုပသ်မားအားလုံးနဲ့လည်း အဆငပြှအေောင် ပေါင်းတတသ်င်းတတပြါတယ်။
……………………………………………
” အ … အမေ့ … အဲဒါ ဖငပြေါကကြှီး … ကိုသိန်းဟန် … ”
” ခစွတ်ာကိုး … မဝိုင်းရယ် … ငှိမင်ှိမလြေး ဇိမခြံစမ်းပါ ”
ကိုသိန်းဟန် သဈဖိုးတွရှင်ေးပြီး နေ့လညဘြကြ ပြနရြောကတ်ာနဲ့ ကမွကို အိပခြန်းထဲ ခေါသ်ှားတော့ပါပဲ။အိပခြန်းထဲ ရောကတ်ာနဲ့ ကမွ ထမိနလြှနပြှီး မပြောမဆိုနဲ့ ဖငပြေါကကြို ယကန်တောရှင့ြ။
…………………………………………
🏵️ဇာတသ်ိမ်း🏵️
ပကလြကအြနထေားနဲ့ ကမွ ပေါငတ်နတ်ှေ ကြေးမှှောကရြင်း ဒူးခေါကကြှေးကြား လကသ်ှင်း ဆှဲထားလိုကရြတယ်။ဖငဝြလေး ယကပြှီးတာနဲ့ တန်းလိုးတော့တာပဲ ဖငယ်ကပြေးကတည်းက စောကရြညတ်ှေ အိုငန်တေော့ ကမွ စောကခြေါင်းထဲ ကိုသိန်းဟန် လီးကြီး တဗစွဗြစွန်ဲ့ ဝငလြာတာပေါ့။နဲနဲ ကြပပြမယေ့ြ စောကရြညတ်ှကြေောင့ြ စီးစီးပိုငပျိုငလြေးနဲ့ ခံလို ကောင်းနတယေရြှင်။
” ၂ ရကလြောကြ မတွေ့တာနဲ့ ရှင့ဟြာကြီးက … ထွားလိုကတ်ာ … ကိုသိန်းဟနရြယ် … အထဲမှာ စီးပိုငန်တော ”
” အဲတာမှ လိုးတဲ့သူရော … ခံတဲ့သူရော ကောင်းတာ မဝိုင်းရယ် … လိုးနကြကေို ”
အိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါြ ပေါငန်ှဈဖကြ မှှောကကြားပေးထားတော့ ကိုသိန်းဟနကြ ကမွ ခွချင်ြေးဝတန်ှဈဖကကြို ကိုငပြှီး ဒူးထောကလြကြြ အနထေားဖြင့ြ တခကြခြငွြး ဖိလိုးနတောပေါ့။ဖငဝြလေး ယကပြေးကတည်းက ကမွ အဝတစြားတွေ ခွှတပြဈလိုကတ်ာမို့ ကိုယလြုံးတီး အနထေားနဲ့ပါ။ ပေါငကြှားထဲ စောကပြတဘြေးနူတခြမ်းသားတွေ ဖေါင်းကြှနတေော့ ကိုသိန်းဟနလြည်း ကမွဘယလြောကြ စိတကြှှနလည်ေး သိချင်ပြုံနဲ့ လိုးရင်း ကမွမကြန်ှာကို စိုကကြှည့န်သေေးတာ။
ကမွ ကာမစိတတ်အားကြှလာရင် ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး အလိုးခံတာမို့ ခုလည်း ကမွစောကပြတထြဲ ကိုသိန်းဟန် လီးကြီးဝငထြှကန်တောကြည့်ရြင်း မကြလြုံးတွေ စင်းကလွာနပေါပြီ။အဖုတထြဲ ကိုသိန်းဟန် လီးကြီးဝငသ်ှားတော့ စောကပြတန်ူတခြမ်းသားတွေ လိပဝြငသ်ှားပြီး လီးကြီးပြနထြုတခြွိန် နူတခြမ်းသားတွကေ စူထွကလြာလို့ ကြည့်ရြင်း အလိုးခံရတာ ဘာအရသာနဲ့မှ မတူပါဘူး။ ကိုသိန်းဟနကြ ထိန်းလိုးနတေော့ ဖငကြှီးယမ်းပြီး ကော့ထိုးလိုကတ်ယ် အဲဒီကမွှ ကိုသိန်းဟနကြ လီးအရင်းထိ ပစ်ဆောင့တ်ော့တာရှင့ြ။
” အ အားးးး …… အရမ်း ကောင်းတာပဲ …… ကိုသိန်းဟန် လိုးလိုး … ကမွ စောကပြတကြို…… မညှာနဲ့ … ရှီးးးး …… ဟုတတ်ယ် …… ဆောင့လြိုးပစ် …… နာနာလေး လိုး …… အားးးး အားးးး ”
ကမွလည်း ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ကြ အရှကကြုနန်ပေါပြီ ကုတငပြေါြ ပေါငန်ှဈခွမ်း ဖြဲထားရင်း ထိထိမိမိ လိုးပေးဖို့ တောင်းဆိုနမေိပါတယ်။ကိုသိန်းဟနကြလည်း ကမွစကားအဆုံး လီးအရင်းထိ ဖိလိုးပြီး ဖေါင်းကြှနတေဲ့ ကမွစောကပြတအြုံလေး ပြားခပြသ်ှားအောင် ဆီးခုံးချင်ြးကပသ်ညအြထိ ပစ်ပစ် လိုးနတေော့တာပေါ့။
” အားပါး … မဝိုင်း စောကပြတလြေးက စီးပိုင် နတော … လိုးရတာ တကယကြောင်းတယ် … အင့ြ ဘှတ် … ဗစွြ ဗစွြ ”
” ကောင်းရင် လိုး … နာနာလေး လိုးပေး … အင်း အင်း ဟုတတ်ယ် … ဆောင့လြိုး .… ဗစွြ …… အအ …… ဘှတ် …… အမလေးးးး … အားဟား … အီစမ့န်တောပဲ … ကိုသိန်းဟနရြယ် ”
ကမွတို့နှစ်ဦးသား ညှောင့ရြင်း လိုးရင်း အထွဋထြိပ် ရောကပြှီး ခဏပဲ နားလိုကကြှတာ။ကမွ ကုတငစြောင်း ထထိုငတ်ော့ ကိုသိန်းဟနကြ မတတ်ပရြပလြကြအြနထေားနှင့ြ ကမွမကြန်ှာကို စောကရြညတ်ှေ ပကပေန်တေဲ့ လီးနဲ့ ပြတသ်ပန်တေော့တာပဲ။ကမွလည်း ကိုသိန်းဟနလြမှှေးအုံကို ပါးနဲ့ ပြနပြှတရြင်း လီးအရညပြှားပေါကြ ကမွစောကရြညတ်ှေ ယကပြေးလိုကပြါတယ်။
” ကြိုကလြား ”
” ကြိုကတ်ယ် ”
” ကြိုကရြင် … ပါးစပလြေးဟ ”
” အု ဝု … ဖလု …… ပလှပ် ”
ကမွ နူတခြမ်းလေး ဟတာနဲ့ ကိုသိန်းဟနကြ လီးကို ပါးစပထြဲ ထိုးထည့န်တော။ကမွလည်း ပါးစပထြဲ ဝငရြောကလြာသော လီးအား မကမြကမြောမော စုပရြင်း တလောကလုံးအား မေ့လွော့နသလေိုပေါ့ရှင်။ လီးထိပကြို နူတခြမ်းဖူးဖူးလေးနဲ့ ဖိဆှဲပြတပြှီး ဆှဲဆှဲစုပပြေးလိုကတ်ော့ ကိုသိန်းဟနလြည်း ကမွမကြန်ှာ ကြည့်ရြင်း တအီးအီး ညည်းနတောပါပဲ။
” ဟူးးးး …… ရှီးးးးးးး ရ ရပြီ … မဝိုင်း …… ရှီးးးး းးးးးးး ”
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွပါးစပထြဲမှ လီးကို ထုတပြှီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။
” ဟှန့ြ … ကမွ ဟာရော … သန့ရြှင်းရေးလေ ”
ကမွ ပကလြကလြှဲခလွိုကတ်ဲ့ ကိုသိန်းဟနမြကြန်ှာပေါခြှရင်း စောကပြတန်ှင့ြ ပါးစပ် တေ့ပေးလိုကတ်ာပေါ့ရှင်။ကိုသိန်းဟနကြလည်း အလိုကတ်သိနဲ့ သူ့ မကြန်ှာပေါဝြဲနတေဲ့ ကမွ စောကပြတကြို တပြတပြှတန်ဲ့ယကပြှီး သန့ရြှင်းရေး ပြနလြုပပြေးနပေါတယ်။ခဏ အကြာမှ ကမွလည်း ကိုသိန်းဟန် မကြန်ှာပေါကြ ဖငကြှီးကြှပြီး ဘေးနားလှဲခပြဈလိုကတ်ာပါ။
………………………………………………………
ရကြ ကို လ စားရင်း အခွိနတ်ှေ တရှေ့ရှေ့ကုနလြာပါပြီ။ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ ကမွ အိမထြောငကြပြှီး ၁နှစ်နတေော့ ကိုသိန်းဟနကြ ကလေးယူဖို့ ပြောလာပါတယ်။ကမွလည်း အသကအြရှယအြရ ယူသင့ပြှီထငလြို့ တားဆေးတွေ မသောကတ်ော့ပါဘူး။ဒီလိုနဲ့ပဲ သားလေး တဈယောကရြတော့ ဝယေံ ဆိုပြီး ကိုသိန်းဟန် ကိုယတ်ိုင် မှည့ပြေးခဲ့တယ်။သားလေးက ငယင်ယကြတည်းက စကားတအား တတတ်ော့ ကမွရော ကိုသိန်းဟနရြော တအားခစွကြှတာပေါ့။
သားလေး အရှယရြောကြ ကြောင်းပြီးတော့ ကမွတို့လုပင်န်းကို ကူပြီး လုပကြိုငပြေးတတန်ပေါပြီ။ကိုသိန်းဟနကြလည်း သားလေးကို သဈလုပင်န်းနဲ့ ပကသ်ကတ်ာတွေ သချောသငပြေးရင်း ကြပကြှပမြတမြတ် ဂရုစိုကန်တောပေါ့ြ။တလ ၁ခါ လောကြ သားလေးက အမနေဲ့ ဦးဘကြောြ တို့ဆီ အလယသ်ှားတတပြှီး တခါတလေ သားပြနလြာတာနဲ့ အမတေို့ကို အိမခြေါလြာလေ့ရှိတယ်။မှေးအဖြားတွေ စကားပြောကြ စကြ နောကကြွ နောကရြကမြှ ပြနပျို့ပေးတာ။
ကမွလည်း အသကြ ၅၀ ကြောလြာပမယေ့ြ သှေးသားကောင်းတုန်းဆိုတော့ ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ ခုထိ ပုံမှနလြေး လုပဖြစ်နတေုန်းပေါ့။ကိုသိန်းဟနကြလည်း အသကကြှီးလာပမယေ့ြ ခုထိ သနတ်ုနမြှနတ်ုန်း။အရာအားလုံး အဆငပြှခွင်ေး အတိပေါ့ရှင်။ဘုရားသှား ကြောင်းတကလြေး လုပရြင်း နောကပျိုင်း ရပရြေး ရှာရေး ထိပကြ လှူတန်းနတေော့ ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ ကမွကို မသိသူမရှိသလောကပြါပဲ။ဒီမှို့လေးမှာတော့ လူတိုင်း လေးစားအားကနွကြတောပါ။
……………………………………………………………
” ဒေါကြ … ဒေါကဒြေါကြ …… ဆရာ … အိမအြတွကြ လူခေါလြာပါပြီ ”
တံခါးခေါကပြှီး စကားသံဆုံးတော့ အောကထြပကြို လူတဈယောကြ ပြနဆြင်းသှားတဲ့ ခွသေံကြားလိုကြ ရတယ်။
” ကဲ … မဝိုင်း … ပြီးမှ ပြနစြုပတ်ော့ … ကိုမောငကြှီး ပြနရြောကပြှီထငတ်ယ် ”
အိမအြပေါထြပ် အခန်းလေးထဲ လီးစုပပြေးနတေုန်း ကိုသိန်းဟနကြ ကမွပါးစပထြဲက လီးကို ဆှဲထုတပြှီး အောကထြပဆြင်းသှားတော့ ကမွလည်း အဝတစြား သပသ်ပရြပရြပလြေး ပြငဝြတပြှီး လိုကသ်ှားတာပေါ့။
လှကေားအတိုင်း ဆင်းလာရင်း အောကထြပြဧည့ခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ သားလေးဝယေံတို့က ခုံပေါထြိုငန်ကြတေယ်။ဒါရိုငဘြာ မောငကြှီးက ပုဆိုးတိုတိုနဲ့ တိုကပြုံအင်ျကြ ီအနကကြို ရငဖြှင့ထြားပြီး ကိုသိန်းဟနန်ဲ့သားလေးရှေ့ မတတ်ပရြပန်တော။
” သူတို့ နှစ်ယောကပြဲ … ဆရာ ”
” အောျ ”
ဒါရိုငဘြာ မောငကြှီး ဘေးမှာ ရုပခြှင်းဆငတ်ဲ့ အသကြ ၁၉ / ၂၀ ခန့ြ လူငယန်ှဈဦးအား မှငလြိုကရြတယ်။
” နာမည် … ဘယလြို ခေါလြဲ ”
” ကနွော့ြ နာမညကြ … သန်းနိုငပြါ ခငဗြွာ ”
” သမီးနာမညကြ … ခင်ဦး ပါရှင် ”
” အေး … လစာ အနနေဲ့ … ကိုမောငကြှီး ကြိုပြော ထားတယမြလား ”
” ပြောပြီးပါပြီ ဆရာ … လစာက သူတို့ သုံးဖို့ ဆှဲဖို့လောကြ ခနွပြှီး … ရှာက … သူတို့ အမေ လူမမာဆီကို ကနွောကြိုယတ်ိုင် ပို့ပေးရမှာပါ ”
” အင်း … မောငသ်န်းနိုင် … မင်းကို … ကိုမောငကြှီးက ဘာပြော ထားလဲ ”
” ဒီအိမမြှာ … ခွံရှင်း ဖို့ရယ် … အထွထွေေ အလုပ် လုပဖြိုရယ် လိုတယလြို့ ဦးမောငကြှီးက ပြောထားပါတယ် ”
” ဟိုကလေးမ ခင်ဦး ကရော ”
” သမီးက … ထမင်းခကြြ ဟင်းခကြရြယ် … အိမအြကူအလုပရြယပြါ … ဘဘ ”
ခင်ဦးဆိုတဲ့ ကလေးမလေးက သားလေးနဲ့ ရှယတ်ူလောကန်မှော အသားညိုပမယေ့ြ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်း မကြခြုံးထူထူလေးနဲ့ ပါးနှစ်ဖကကြို သနပခြါးပါးကြကြ ကြကထြားသေးတာ။ ခပန်ှမ်းနှမ်း ရငဖြုံးအင်ျကြ ီ အပါးလေးအောကြ စူထွကန်တေဲ့ ရငသ်ားတဈစုံနဲ့ ခွကန်တေဲ့ ခါးသေးကဉွလြေးအောကြ ဝိုင်းစကြ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ား စိုငကြှီးတွကေ ဆန့ကြငွဘြကလြိငကြို ဖမ်းစားနိုငတ်ာပေါ့။
” အေး … ဒီအိမမြှာ အလုပလြုပရြင် ငါ့ခွင့ပြှုလကြမြရှိပဲ ရှာမပြနရြဘူး … ဒီအိမကြှီးရဲ့ အနောကဘြကမြှာ ဂိုဒေါင် အလှတတ်ဈလုံးရှိသေးတယ် ကိုမောငကြှီး နတေဲ့ အိမလြေးနဲ့ ကပလြကြပြဲ … အဲဒီမှာ မောငသ်န်းနိုင် နပေါ … မိန်းကလေး ခင်ဦးကတော့ နောကဖြေးမီးဖိုခန်းနဲ့ကပလြကြြ အရင် ထမင်းခကြြ နသှေားတဲ့ အိပခြန်းတခန်း ရှိတယ် အဲဒီမှာ နေ ”
” ဟို ဟို … သမီး နဲ့ အကိုသန်းနိုင် အခန်းကပလြကြြ နလေို့ မရဘူးလား ”
” တိတစြမ်း … ရှာမှာလည်း ရှာစည်းကမ်းရှိသလို … အိမမြှာလည်း အိမစြည်းကမ်း ရှိတယ် နားလည် လား ”
” ဟုတ် ဟုတ် ”
ကိုသိန်းဟနရြဲ့ မာနပြါတဲ့ စကားသံကြောင့ြ ခင်ဦးတို့ မောငန်ှမသာ မက ဒါရိုငဘြာကိုမောငကြှီးပါ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားရတယ်။
” သန်းနိုင် ဘာလုပရြမလဲ ဆိုတာ … ကိုမောငကြှီး ပြောပြလိမ့မြယ် … ခင်ဦးက နကဖြနကြ စပြီး ဒီအိမကြှီးရဲ့ စားရေးသောကရြေးကို ဒေါကြငွစြိနန်ဲ့ အတူ တာဝနယ်ူရမယ် … ကိုဘမောင် … ခင်ဦးကို ဒေါကြငွစြိနန်ဲ့ တခါတည်း မိတဆြကပြေးလိုကြ … ကဲ အားလုံး သှားနိုငပြှီ ”
ဒါရိုငဘြာကိုမောငကြှီးနဲ့ ခင်ဦးတို့ မောငန်ှမ ထွကသ်ှားတော့ ခင်ဦးရဲ့ လှပဝိုင်းစကသ်ော ဖငကြှီးကို ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ သားလေးဝယေံက ငေးကြည့်န်လေို့ ကိုသိန်းဟန် ဗိုကခြေါကကြို ဆှဲလိမပြဈလိုကရြသေးတယ်။
” ဟိတ် … သမီးလေး … ရှာမှာ ဘာလုပတ်ာလဲ ”
” ခင်ဦးက … ပဲပြုတရြောင်းတာ … ဒေါလြေး ”
” ဟောတောျ ”
ကမွငယင်ယကြ ဘဝလေး ပြေးမှငမြိနတေော့တယ်။ကမွ လှမ်းမေးတော့ ခင်ဦးလေးက တုံ့ကနဲ့ရပသ်ှားတော့တယ်။ ကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငကြှီးကို ခပဖြှည်းဖြည်းရမ်းပြီး ခန်ဓာကိုယ် ကမွဘကလြှည့ဖြှရင်ေး ခေါင်းလေးငုံ့နတော ခစွစြရာလေးရှင့ြ။
………………………………………………………
” မဝိုင်း … သားလေး ပြောတာ ဘကန်ဲ့တုန်း ”
” ကမွကတော့ … ဆင်းရဲသားဘဝက လာတာမို့ … ခင်ဦးလေးနဲ့ သဘောတူပါတယ် … ခုဆို ခင်ဦးလေးက တဈအိမလြုံးရဲ့ မီးဖိုချောငကြို နိုငန်ပြေီလေ … ကမွ အပေါကြိုလည်း သူ့အမေ ဆုံးသှားတော့ မအလေို သဘောထားရှာတယ် ”
” ငါလည်း ငမှဲဘဝက … လာတာပါ မဝိုင်းရာ … ငါပြောတာက … မင်း သဘောတူရင် ပေးစားဖို့ ပြောနတောပါ … သားလေးက အလုပထြဲ … စိတမြပါသလို ဖြစ်နလေို့ဟ ”
” ကဲပါ … ကမွ စီစဉြ လိုကပြါ့မယ် … ရှင် သဘောတူရင် ပြီးရော ”
…………………………………………………………………………
ရာသီတွေ လှည့ပြတပြှောင်းလာရင်း ပူပြင်းတဲ့ နှရောသီ ရောကခြဲ့ပြနပြေါ့။
” ဟိတ် … ငါ့ မှေးကို ခဏခဏ … ရချိုးနကြတော … အပူ ရှပပြါ့မယ် အဟေဲ့ ”
” သားလေးက … ရေ တအားကြိုကတ်ာ … အမရေဲ့ ”
” ဖြား ဖြား ”
” ဟယ် … ဖြားကို … ခေါတ်တန်ပြေီ ကြည့်စြမ်း … မယ့လြေး လာပါဦး ဖြားဆီကို ”
ကမွလည်း ခွှေးမဖြစ်သူ လကထြဲမှ မှေးလေး ဘုန်းပြည့စြုံ ကို ပြေ့ခွီပြီး အိမပြေါခြေါသ်ှားလိုကတ်ယ်။
” ဟော … ဂွေးတန်းလန်းလေးနဲ့ … ဘာလာလုပတ်ာလဲကြ ”
” ဖိုး ဖိုး ”
” ဟားးးး … ငါ့ မှေးကတော့ …… စကားကို အတောပြီနပေီဟေ့ ”
” ကဲ … ကိုသိန်းဟန် … သနပခြါးသှေးပေး … မှေးလေးကို လိမ်းပေးရအောင် ”
” အေး … လာပြီဟေ့ ”
ကိုသိန်းဟနလြည်း ကုတငပြေါြ စာအုပဖြတရြင်း တန်းလန်း ဆင်းလာပြီး ကမွ မှနတ်ငခြုံ ပေါကြ ကြောကပြှငပြေါြ သနပခြါး ထသှေးနတေော့တာပဲ။
” ဖြားး ဖြား ”
” ရှင့ျ ”
” ဖိုး ဖိုး ”
” ဗြ ”
မှေးလေးက စကားကို တအားတတလြိုကတ်ာ သူ့အဖေ ဝယေံ ငယင်ယကြ အတိုင်းပါပဲရှင်။ကလေးကို သနပခြါးလိမ်းပေးပြီး အိမပြေါြ မှာပဲ တရေးသိပလြိုကတ်ယ်။သူ့အဖိုး ကိုသိန်းဟနကြ ကလေး အပူသကသ်ာအောင် ယကခြတန်လရေေဲ့။ညနပေိုင်း ထမင်းကြှေးပြီးတာနဲ့ မှေးလေးက သူ့အဖိုးနဲ့ပဲ ဆော့နတောနဲ့ ညကြ ကမွတို့ပဲ ခေါသ်ိပလြိုကတ်ာပေါ့။ညပိုင်း တရေးနိုး ကမွ သေးထပေါကတ်ော့ အိမသ်ာအသှား သားလေးဝယေံတို့ အိပခြန်းရှေ့က ဖြတရြတာပေါ့။ခင်ဦးနဲ့ သားဝယေံကို အပေါထြပ် အခန်းလှတ် တဈခန်းမှာပဲ နခေိုင်းထားတယ်။
” ဟုတတ်ယ် … အကိုရဲ့ … သားလေးက သူ့အဖြားနဲ့ အဖိုးကို တအားခစွတ်ာ … ညနကတေည်းက သူ့အဖိုးနဲ့ ဆော့ရင်း ပြနမြလာတော့တာ ”
” အင်း … သားလေးက စကားတတတ်ော့ … အဖနေဲ့ အမကေ … ပိုခစွကြှတာပေါ့ ”
ကမွလည်း ကမွတို့အကြောင်းပါလာတာနဲ့ အခန်းတံခါးနား ခဏရပ် နားထောငပြှီး သေးသှားပေါကလြိုကတ်ယ်။သေးပေါကပြှီး ပြနလြာတော့ အသံက တမွိုးထွကန်တောရှင့ြ။တံခါးကြားလေးက ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ကမွ စိတထြဲ တရှိန်းရှိန်းလေး ခံစားလာရတာပဲရှင်။
ပကလြကလြှန် လှဲနတေဲ့ သားဝယေံ ဘေးကနေ ခင်ဦးလေးက ဒူးတုတထြိုငရြင်း လီးကို ကုန်းစုပပြေးနတော။ခင်ဦးလေးက ကလေးမှေးပြီးတာတောင် ခုထိ ခန်ဓာကိုယ် အခွိုးစားက လှတုန်းပါပဲ။သားဝယေံက ခဏနတေော့ လီးစုပပြေးနတေဲ့ သူ့မိန်းမ ခါးအောကြ ကားထွကန်တေဲ့ ဖငသ်ားစိုငန်ှဈခွမ်းကို ပြတရြင်း သူ့မကြန်ှာပေါြ ခွထိုငဖြို့ လှမ်းပြောနတယ်ေ။
” ခင်ဦး … အကို့ မကြန်ှာပေါခြှထိုငလြိုကြ … စောကပြတလြေး ယကပြေးချင်န်ပြေီ ”
” အင့ျ … အကို ”
သားဝယေံနဲ့ ခင်ဦးတို့ အပြုမူတွကြေောင့ြ ကမွ လှည့ထြှကဖြို့ စဉြးစားမိပါသေးတယ်။ဒါပမယေ့ြ ကြည့်ခြငွစြိတကြလည်း ပြင်းပြနတောရှင့ြ။ဒီအသကရြှယ် ရောကမြှ သားနဲ့ခွှေးမ လိုးတာကို ချောင်းမိတဲ့ ကမွအဖြစ်က ရှကစြရာ ကောင်းနမှောပေါ့။
ခင်ဦးက စကားဆုံးတာနဲ့ သားဝယေံ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ဒူးထောကခြှပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားနဲ့ ပါးစပန်ှင့ြ စောကပြတကြို တေ့ပေးလိုကတ်ယ်။အသားညိုပမယေ့ြ ဗိုကခြေါကြ ဖြေးဖြေးလေးအောကြ စောကမြှှေးအုံထဲ ခင်ဦး စောကပြတလြေးကို သားလေးက လွှာဖြားဖြင့ြ ထိုးစမ်းနပေါပြီ။
အစိနရောလေး ပင့ထြိုးရင်း သားလေးက ခင်ဦး စောကစြိလေး ဆှဲစုပလြိုကပြုံပါပဲ။ခင်ဦးတဈယောကြ စောကစြိခေါင်းလေး အစုပခြံရတာနဲ့ ခေါင်းလေးမော့တကကြာ မကြလြုံးလေးစင်းပြီး ပေါငတ်နတ်ှေ တဆကဆြကြ တုနန်ရှောတာ။
” အ … အားးးးးး းးးးး … အကို ရယ် ……… ရှီးးးး းးးး ”
စောကစြိလေး အစုပခြံရတော့ သားဝယေံ မေးစိက နူတခြမ်းမှှေး ငုတတ်ိုတွနေဲ့ စောကခြေါင်းပေါကအြား ထိမိနပေုံပဲ ခင်ဦးက သားဝယေံခေါင်းကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဆှဲပြီး စောကပြတအြုံနဲ့ ဖိကပပြဈတော့တာပဲရှင်။ကမွအဖုတလြည်း ကိုသာဟနရြဲ့ နူတခြမ်းမှှေးတွေ ထိတာနဲ့ စူးကနဲ့ စူးကနဲ့ မခံနိုငတ်ာ များတယ် စောကပြတအြုံကို ဖိကပပြှီး အယားဖြမှေ သကသ်ာတာ။
” အားးးး …… ဟုတတ်ယ် … အစိလေး စုပထြား … မလှတန်ဲ့ဦး … အကို …… အမလေးးး … အားဟား …… ကိုကကြိုကြ …… အ အ …… ဖိကိုကပြေးဦး …… ကောင်းလိုကတ်ာရှင် …… အားဟား …… ရှီးးး ”
စောကစြိလေးကို ပါးစပထြဲ စုပထြားရင်း မနာတနာလေး ကိုကလြိုကတ်ာနမယ်ေ ခင်ဦး တဈယောကြ သားဝယေံ မကြန်ှာပေါြ ခွလကြအြနထေားနဲ့ တကိုယလြုံး တုနရြီနတောရှင်။သားဝယေံက ပကလြကအြနထေားနဲ့ ခင်ဦး စောကပြတလြေးအောကြ ခေါင်းတလှုပလြှုပ် အလုပရြှုပန်ရှောတယ်။ ခင်ဦးလည်း အသံပေါင်းစုံနဲ့ အောဟြဈ ညည်းတွားပြီး သားဝယေံ နူတခြမ်းလေးကို စောကပြတလြေးနဲ့ ဖိပြတန်တေော့တာပါပဲ။
” အမလေးးး … လုပတ်တလြိုကတ်ာ … အကိုရယ် …… အ အ ……… မ ရ တော့ ဘူး ရှင့ြ …… အမလေးးး ထွကြ ထွကြ ထွကပြှီ …… အားးး အားးးးးး အားးးးးးးးးးးးးး ”
ခင်ဦးလေး ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဖငကြှီး ကြှပြီး သားမကြန်ှာပေါြ စောကရြညမြွား ပန်းထုတ် ပစ်လိုကပြါပြီ။အဲဒီအခွိနကြ ခံစားမှု့ အကောင်းဆုံးပေါ့ ကမွလည်း ကိုသိန်းဟနရြဲ့ လွှာစွမ်းအောကြ အကြိမကြှိမ် စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းဖူးပါတယ်။သားဝယေံက ဖအအတေိုင်းပါပဲရှင် စောကရြညမြွား ပန်းထုတတ်ာနဲ့ ခင်ဦး စောကခြေါင်းပေါကလြေးကို ပါးစပန်ဲ့ တေ့စုပပြှီး ထွကလြာသမွှ စောကရြညမြွားအား တဂွတဂြှတန်ဲ့ မွိခပြဈနတေော့တာ။
ကြည့်ရြင်း ကမွ စောကဖြုတကြလည်း တဆဈဆဈနဲ့ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ အရညကြှညတ်ှေ အိုငလြာတာပေါ့ရှင်။
” အင့ြ …… အ ရှီးးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ …… ”
ခင်ဦးလေးက စောကရြညကြုနမြှ သားဝယေံ မကြန်ှာပေါမြှ ဖငကြှီး ကြှပြီး ဘေးသို့ လှဲခရွင်း အသကမြွှင်းရှုနတော။ခဏ နားပြီးတာနဲ့ ခင်ဦးက လေးဖကကြုန်းပြီး ဖငကြှီး ထောငပြေးထားလိုကတ်ယ်။သားဝယေံက သူမိန်းမလေးဘကကြုန်းတာနဲ့ ဖငသ်ားစိုငန်ောကဖြကြ ဒူးထောကန်ရောယူပြီး ခါး ဆှဲလိုးတော့တာပဲ။တကယကြို သူ့အဖေ ကိုသိန်းဟနန်ဲ့ တဈပုံစံထဲပါပဲ။သားဝယေံရဲ့ အားပါတဲ့ လိုးခကြတ်ှကြေောင့ြ စောကရြညရြှှဲနတေဲ့ ခင်ဦး စောကပြတလြေးဆီက တဇွိဇွိ တဗှိဗှိဖြင့ြ အသံပေါင်းစုံ ထွကန်တေော့တယ်။
ကမွလည်း ကြည့်ရြင်း မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး စောကဖြုတထြဲက နှေးကနဲ့ သိမ့ကြနဲ့ ရမျမကစြိတတ်ှကေ ထကြှသောင်းကနွလြာလို့ ကမွ အိပခြန်းထဲ အမှနပြှနဝြငလြာခဲ့လိုကရြတာပေါ့။ရောကတ်ာနဲ့ မှေးလေး ဘုန်းပြည့စြုံ ဘေးနား ကြေးအိပန်တေဲ့ ကိုသိန်းဟန် ခါးကို ဆှဲပြီး ပကလြကလြှနပြဈလိုကတ်ယ်။ပေါငကြှားထဲ ပြော့ခွနတေေဲ့ လီးကြီးကို ပုဆိုးလှနပြှီး ခပပြှင်းပြင်း ဆှဲစုပပြေးတော့ မကြာပါဘူး ကမွ စောကဖြုတကြို အနှစ်၂၀ကြောြ လိုးထားတဲ့ လီးကြီက တင်းမာလာပါပြီ။
ကိုသိန်းဟနကြ ကမွ အပြုအမူတွကြေောင့ြ အိပခြငွမြူးတူးနဲ့ မကြလြုံး ပြူးကြည့်န်ရှောတာ။ကမွက သားဝယေံနဲ့ ခင်ဦးတို့ လိုးတာ ချောင်းရင်း ကာမစိတကြ ငယထြိပတ်ကန်တေော့ ထမိန် ခွှတခြရွင်း ကိုသိန်းဟန် လီးပေါြ ခွထိုငလြိုကပြါပြီ။လိုးနကြေ လီးမို့ စောကခြေါင်းဝ လီးထိပ် တေ့မိတာနဲ့ ဖိခပြဈလိုကတ်ယ်။အရညရြှှဲနတေော့ ဇွိကနဲ့ လီးအရင်းထိ ကပသ်ှားတာပေါ့။ဘေးနား မှေးလေး ဘုန်းပြည့စြုံ မနိုးအောင် ထိန်းဆောင့ရြင်း မကြာပါဘူး စောကရြညတ်ှေ ပန်းထွကတ်ော့တာ ကိုသိန်းဟန် လမှှေးအုံပေါကြနေ လဥတွပေါ ရှှဲပြီး ကုတငပြေါြ စီးကနွတယ်ေ။
ကမွ ပြီးသှားပမယေ့ြ ကိုသိန်းဟနဖြို့ လေးဖကထြောကရြင်း ဖငကြှီ ထောငပြေးလိုကတ်ာပေါ့။ကိုသိန်းဟနကြလည်း ကမွခါးကို စုံကိုငရြင်း ကြိတလြိုးနတောပါပဲ။တခကြတ်ခကြြ အားမရတာ ထငတ်ယ် ဆောင့လြိုးလိုကတ်ိုင်း ကုတငတ်ုနတ်ုန် သှားတော့ မှေးလေးနိုးမှာမို့ သတိပေးရသေးတာ။တဖြည်းဖြည်း ကမွစောကခြေါင်းထဲ ဒုတကြနဲ့ ဒုတကြနဲ့ ကိုသိန်းဟန် လီးကြီးက သှေးတိုးလာပါပြီ။ လီးအရညပြှားကို စောကခြေါင်းအတွင်းသားတွနေဲ့ ကမွ အားရှိသလောကြ ညှဈပေးတော့ ကိုသိန်းဟနကြ မနားတမ်းဖိလိုးရင်း နောကဆြုံးတခကြြ ဆောင့လြိုးအပြီး လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့တာပေါ့။ကမွလည်း လရညမြွားကြောင့ြ စောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ့ခံစားလာရခွိန် ဒုတိယအကြိမ် စောကရြညမြွား ပနထြုတပြဈမိပါတယ်။
ကိုသိန်းဟနကြ လီးကို ခဏစိမထြားရင်း စောကရြညအြထွကရြပမြှ ဆှဲထုတပြှီး ဖငဗြူးထောင်း ထောငပြေးထားတဲ့ ကမွဘေး လှဲခလွိုကတ်ော့တာပဲရှင်။ ကမွလည်း ကုန်းထပြီး ခွှတထြားတဲ့ ထမိနပြှနဝြတရြင်း စောကပြတတ်ောင် မဆေးမိတော့ပါဘူး ထိုးအိပပြဈလိုကတ်ော့တယ်။မနကလြင်းတော့ ကမွနို့ကို ခပန်ှေးနှေး အသားစိုငလြေး ထိကပန်လေို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှည့မြိတော့ မှေးလေး ဘုန်းပြည့စြုံပေါ့ မကြန်ှာလေးပြုံးပြရင်း ရငဖြုံးအင်ျကြ ီကြယသ်ီးပြုတပြှီး ထွကကြနွတေဲ့ ကမွ နို့သီးခေါင်းကို တပြှတပြှှတန်ဲ့ စုပန်လရေေဲ့။
……………………………………
ရမျမကြ အမိုကမြှောင်
ကြှမ်းမှိုကလြောငလြည်း
မှကဖြွားနှင်းလို
နလော နှင်းပြောကျ
မမွဲတဲ့ လူ့ဘဝ
သံသရာ စကရြဟတ်
မရပမြနား လညန်တေုန်းမို့
ကာမ အဆိပ် တကန်ဆေဲပါ
မရညရြှယလြည်း
ဆန်ဒကိုယစြီ တိုးဝငင်ှိတွယ်
ဘဝ သှေးကြော ဆေးကြောတဲ့ခါ
အသှေးသားတွနေဲ့
ပူဇောန်ရဆေဲပါ သခငရြယ်
……………………………………
မိဝိုင်း ဇာတလြမ်းလေးအား ဒီမှာပဲ ရပန်ားရင်း စ/ဆုံး ဖတရြှု့ပေးတော့ မိတဆြှေးများ အားလုံး တဈဦးချင်ြးစီ ကြေးဇူးတငရြှိပါသည်။
မောငခြှိမ့ြ
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ