“လကြဦးဆရာမညထြိုကစြှ ပုဗစရိယ မိနှင့ဖြ” ဒီစကားနှင့ြ ပတသ်ကလြို့ ကြောမြိုး အသအချော စဉြးစားနေ၏ ။ သူအခုလို မိန်းမတွကေို ဆောတ်တတ်ာ ၊ ဆောခြငွတ်ဲ့ စိတတ်ှေ ပေါပြေါကလြာတာဟာ အရင်းစဈတော့ အမှဈမှကေ ဆိုသလို သူ့ကို မှေးဖြားပေးခဲ့သော သူ့အမနှငေ့ြ သူ့အဖကြေောင့ဟြုသာ မုခွ ပြောရပလေိမ့မြည်..။ သူ့အမနေဲ့ အဖသည်ေ သူ၏ လကြဦးဆရာ အစဈ ။
ကြောမြိုးတို့မှာ မှေးချင်ြး သုံးယောကြ ရှိ၏ ။ သူက အငယဆြုံး ၊ အခုမှ ၁၈ နှစ်ထဲ ရောကရြုံ ရှိသေး၏ ။ အကြီးဆုံးအဈမက အသကြ ၂၅ နှစ် ရှိပြီ ၊ အိမထြောင် ကသွှားသညမြှာ လေးနှစ်ရှိပြီ ။ ကလေးတဈယောကပြင် မှေးပြီးပြီ…။ အလတကြ အဈကို ၊ ကြောမြိုးငါးနှစ်သားတွင် ကြောကကြှီးပေါကပြှီး ဆုံးသှားသည် ။ ထိုစဉကြ အဈကိုလတ် အသကမြှာ ကိုးနှစ်ကြောရြုံသာ ရှိသေး၏ ။ ကြောမြိုးအမေ မခငခြငသ်ိမ့မြှာ သူမှေးပြီးကတည်းက နောကထြပ် ကလေးမရအောင် သားကြောဖြတထြားလိုကသ်ည်..။ သုံးယောကဆြို တောပြှီးဟု လငမြယားနှစ်ယောကြ တိုငပြငပြှီး လုပကြှခွင်း ဖြစ်သည် ။
ဒီအကြံကို စတငပြေးသူက ကြောမြိုးအဖေ ကိုသိန်းမိုး ။ ကိုသိန်းမိုးက တောသား လူလည် ။ လူလညဆြိုသောလြည်း သူများအပေါြ ဖြံကကြာ ကတုံးပေါြ ထိပကြှကလြုပပြှီး လညခြှင်း မဟုတ် ။ အခွားသော တောသားတွနှငေ့ြ မတူသော စီးပြားရေး မကြစြိ အမှငကြယွခြှင်းကို ဆိုလိုပါသည်..။ အခွို့ တောသားတွမှော မှို့သို့ အရောကအြပေါကြ နည်း၏ ။ မှို့သှားရမှာကိုပင် တခွို့က သိပမြရဲကြ ။ သူတို့ကိုယ် သူတို့ သိမင်ယသ်လို ထငန်ကြသေည်..။ ရှင်းရှင်း ပြောရလငွြ လူတောမတိုးကြ ။
ကိုသိန်းမိုးက မှို့ကို လုံးဝမကြောကြ ၊ လုံး၀ အထငမြကြီး ။ ဒီမှို့မှာ သူက ကိုရငဘြဝနှင့ြ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကငွလြညခြဲ့ဖူးပြီး ဖြစ်သည် ။ သူနခေဲ့ရသည့န်ရောက ၃၄-၃၅ လမ်းကြား၊ ၈၆ လမ်း ဝန်းကငွဆြိုတော့ မှို့လညခြေါငန်ှင့ြ ဘာမှဝေးသညမြဟုတ်…။ မန်းတလေး မှို့ဆိုသညကြ မှနမြာနိုငင်ံ၏ ဒုတိယ အကြီးဆုံးမှို့တောြ ။ ရနကြုနပြှီးလငွြ ဒုတိယ အကြီးဆုံး…။
ကိုသိန်းမိုးက စာတောသ်ည် ။ အသကြ ၁၈ နှစ်တွင် ကိုရင် လူထွကခြဲ့သည်..။ လူထွကပြှီး မကြာခင် မခငခြငသ်ိမ့ကြို လကထြပယ်ူသည် ။ မိဘများမှာ မှေဧကတွေ တောတ်ောမြွားများ ရှိပြီး ၊ နှားကောငရြေ (၈၀) ကြောရြှိ နှားမခွံ တဈခုကိုပါ ပိုငဆြိုငသ်ူများ ဖြစ်ကာ စီးပြားရေး အခွခေံ ကောင်းကြပါသည်…။ ကိုရငလြူထွကပြှီး ၆ လလောကတ်ှင် မိန်းမ ကောကယ်ူလိုကသ်ညမြို့ လကကြှောတင်းအောင် လုပစြားမဲ့ အကောငမြဟုတဟြု အများက ထငကြှေးပေးကြ၏။ မိဘပိုငဆြိုငတ်ာတွေ ဖြုန်းတီးပစ်မည့ြ အကောငဟြု အပုတခြွ ဝဖနေကြှသည်..။ အထူးသဖြင့ြ ကိုသိန်းမိုးဘကြီး ( အဖေ၏ အဈကိုကြီး ) အသိုင်းအဝိုင်းမှ အဆိုးဆုံး ဖြစ်သည်…။ ကိုသိန်းမိုးက သူတို့ထကြ စီးပြားရေးသာလို့ မနှစ်မွို့ မနာလိုတာလည်း ပါသည်။
သားတဈယောကြ ရှိသည်..။ သူလည်း သူ့နည်းသူ့ဟနန်ှင့ြ ဒီရှာတွင် လူပေါြ လူဇောြ လုပန်ိုငသ်ူပင် ဖြစ်သည်..။ ကိုသိန်းမိုး အဈကိုဝမ်းကြဲပေါ့ ။ နာမညကြ ကြားကြီး ။ ကြားကြီးက မခငခြငသ်ိမ့ကြို ပေါတ်ငကြှီး ပိုးနသည်ေ..။ သို့သောြ အခွအနေကေ မထူးခွားသေး..။ မခငခြငသ်ိမ့ြ မိဘများမှာ စီးပြားရေး အခွအနေေ မကောင်းကြ ..။ လုပစြားစရာ မှကလေည်း နည်းပါး၏ ။
သို့သောြ မခငခြငသ်ိမ့ကြ ဒီရှာမှာ စတား ပါ ။ ယောကြွားသားတို့ စွဲမကစြရာ လှပသော ရုပရြညရြှိ၏ ။ ထွားထွားတဈတဈ ပျိုမှဈနုနယ်၏ ။ ဝင်းဝါစိုပြသေော အသားအရေ ရှိ၏ ။ ကနွြးမာသနစြှမ်းသည် ။ အဖုအထဈ အမို့အမောကြ အစွင့အြကားတွကေ အရှယန်ှင့ြ မလိုကအြောင် ထငရြှား လှပစွာ ပြင့အြာနပြေီ…။ ဒီလို အလှတွေ စုဝေး ပြှတခြဲနသေော မိန်းမပျို တဈယောကကြို ဝိုငအြုံ ပိုးပန်းကြသော လူပျို ကာလသားတွကေ မနည်း..။ ဒီရှာတွင် မခငခြငသ်ိမ့လြို မိန်းမလှ အင်ျဂါရပတ်ှနှငေ့ြ ပြည့စြုံသော မိန်းမက လကဆြယခြွောင်းပင် မပြည့ြ ။ ထို့ကြောင့ြ ပိုးပန်းသော ယောကြြားအုပစြုနှင့ြ အပိုးခံရသော မိန်းမတို့မှာ မမွှတပဲ ဖြစ်နပေါတော့သည် ။
မခငခြငသ်ိမ့ကြို ပိုးပန်းသော အုပစြုထဲမှာ ကြားကြီးက ရှေ့ဆုံးက ။ အကဲဆုံး အသည်းဆုံးဟုပင် ဆိုရမည်..။ စီးပြားရေး အခွအနေကလေည်း ပြည့စြုံသူမို့ အားလုံးထကြ ခေါင်းတဈလုံးသာနသည်ေ..။ မခငခြငသ်ိမ့ကြို ပေးနိုင် ကြှေးနိုငသ်ည် ။ မခငခြငသ်ိမ့ြ အနနှငေ့ြ ကြားကြီးကို အဈကိုတဈယောကလြို ခငမြငသ်ညကြလှဲပြီး လကတ်ှဲဖောြ လငယ်ောကြြားအဖြစ် သတမြှတန်ိုငလြောကသ်ညအြထိ လုံး၀ ခစွလြို့မရပါ…။ မှောကကြားကားနှင့ြ အကြှားပို လထွေားသော စရိုကကြိုလည်း လုံး၀ သဘောမကြ ။ တကယတ်န်းကြ လုပရြဲကိုငရြဲ ရှိမည့ပြုံလည်း မပေါြ ။
သို့သောြ အခစွပျိုး ၊ ကာမပိုးတွေ ထကြှ သောင်းကြမ်းကောင်းဆဲ အပျိုမပီပီ တခွားကောငမြတွကေို ကြှားဝါ ပလှှားချင်သ်ည့အြတွကြ ကြားကြီးလိုကောငကြ သူမကို အသဲအသန် ကြိုကန်သညေကြို သဘောကြ သာယာမိသညကြ အမှန် ။ နှစ်နှစ်ကာကာ ခစွမြရသညမြှာလည်း တကယ် ။ တခွားသူများထကစြာလငွြ သူ့ကို ပိုအရေးပေးသဖြင့ြ ကြားကြီးခငမြွာ မွှောလြင့ခြကြတ်ှေ ကြီးမားစွာ ရှိနသည်ေ..။
သူတို့တတွေ အခုလို အခစွရြညလြုပြဲကြီး အရှိနကြောင်း အရှိနမြှင့န်စဉေမြှာပင် ကိုသိန်းမိုး ကိုရငဘြဝက လူထွကလြာ၏ ။ စာတောသ်ော ကိုရငမြို့ မိဘများအနဖြငေ့ြ နှမှောရှာကြသည်..။ သို့သောြ ဖြသောအောင် ဖြကော ခွင့လြှှတကြွနပေလြိုကကြှပါသည် ။
“အဖကလေည်းဗွာ .. မပြောပြဲနဲ့ ပနရေင်ေ ကုသိုလမြရပဲ ငရဲကြီးရုံတင် ရှိတော့မှာပေါ့ ။ ဘာလဲ အဖတေို့က သားကို ငရဲပေးနကြတောလား…“
ဒီစကားတဈခွန်းတည်းနှင့ပြင် ကိုသိန်းမိုး သူ့မိဘတွကေို ပါးစပပြိတန်ိုငခြဲ့ပါသည်..။ ခမွြးခမွြးသာသာ နထေိုငခြဲ့ရသော ဘဝမှ လာခဲ့ရသောသားမို့ မိဘများက တောသို့ပင် မခေါရြကကြှ ။ သို့သောြ ကိုသိန်းမိုးက မရ ။
“အာ..အဖကလေည်းဗွာ..၊ သားက တောသားပါ ..ဘာဆန်းတာမှတလြို့..၊ ဝကဖြစ်မှတော့ ခွေးကြောကန်လေို့ ဖြစ်ပါ့မလား..“
တဈနေ့….
“သိန်းမိုးရေ လကဖြကရြညဆြိုင် သှားရအောငဟြေ့…“
သူနဲ့ ကြောင်းနဘကြေ သူငယခြငွြး အောငမြှင့ကြ လာခေါသ်ည် ။ တောထဲက အပြန် ရမေိုးခွိုး ထမင်းစားပြီးပြီမို့ သူ့မိဘတွပြေောပြီး အောငမြှင့န်ောကြ လိုကခြဲ့သည် ။ အခွိနကြ ညနေ ၆ နာရီခွဲကြောြ အမှောငသ်မ်းနခွေိန် ။
“ဟေ့ကောင် မိုးကြီး ၊ ဆောလြေးဘာလေး မပိုးတော့ဘူးလားဟ …။ ဘာလဲ မင်းက မှို့မှာ အီဆိမ့န်အေောင် တွယခြဲ့ရလို့ ရှာကကောငမြတွေ ဖီးမလာဘူးထငတ်ယ်… ဟုတလြား..။ ဒို့ရှာက ဆောတ်ှလေဲ မောဒြယမြတွထကြေ သာပါတယ်.. မောင်၊ မောဒြယမြတွကမှေ ပိနခြှောကခြှောကြ ပြားကပကြပတ်ှေ …၊ ဒို့ရှာသူတွကေ မိုးဦးကြ မွှဈစို့ကြီးတွလေို အဖုအထဈ အမို့အမောကြ တွနေဲ့ ဆူဖြိုးပြည့တ်င်းပြီး မိုကြ မှမိုကြ ….“
လမ်းဘကရြောကသ်ညန်ှင့ြ အောငမြှင့ကြ လူပျိုသှေးကြှသည့ြ စကားတွေ ပြောပါတော့သည် ။
“ဟာ…မငကြလည်း .. ငါလည်း လီးပါတဲ့ကောငပြဲကြ…၊ ပိုးချင်တ်ာပေါ့..၊ ပိုးရုံတငမြကဘူး .. ငါက ဖိုကကြို ဖိုကခြငွတ်ာ ၊ ဒါပမယေ့ြ ဖိုကတ်ဲ့ မိန်းမကို ငါက တကယယ်ူမှာ ၊ ကြောရုံသကသ်ကြ မဟုတဘြူး..၊ အဲဒါကြောင့မြို့ အေးအေးဆေးဆေး လေ့လာနတောက ခငခြငသ်ိမ့ြ ပဲကြ “
သိန်းမိုးက ဆကပြှောလိုကသ်ည်..။
“ တခွားကောငမြလေးတွလည်ေး လှပါတယ် .. တောင့ပြါတယ်..၊ ဒါပမယေ့ြ ခငခြငသ်ိမ့လြောကတ်ော့ ငါ့ကို မဆှဲဆောငန်ိုငဘြူး..၊ ဒီကောငမ် ရုပမြွိုးက တဏှာရာဂထနမြဲ့ ဟော့ရှော့ ရုပမြွိုးကြ ၊ ငါက ဒါမွိုးမှ ဖီးလာတာ…၊ သူ့ဖငဆြုံကြည့်ရြတာ စောကဖြုတအြုံဖောင်းပြီး စောကခြေါင်းနကမြဲ့ သဘော ၊ ဒီလို အသားထူး စောကခြေါင်းနကတ်ဲ့ စောကဖြုတမြွိုးမှ ငါ့လီးနဲ့ အံကြ ဖဈဆိုကဖြစ်မှာ ..၊ ကာမဗဟုသုတ နည်းပြီး လီးသေးတဲ့ကောငမြွိုးနဲ့ ညားရငတ်ော့ ဒီကောငမ် လငင်ယန်မှောပဲ..“
“အောငမြာကြာ… စောကပြှောကြီးလိုကတ်ာ သိန်းမိုးရာ..၊ မင်းနဲ့ ညားတော့ရော လငင်ယမြနဘေူးတဲ့လား..။ တောလြေး၀ ဝငတ်ဲ့ အမရာတို့လို စံထားထိုကတ်ဲ့ မိန်းမဆိုတာ အခုခတ်မှော ပုံပြငတ်ှပေါကြာ..၊ လငင်ယန်မေဲ့ ကောငမြကတော့ နမှောပဲ..“
“အေး ဟုတတ်ယ်.. မင်းပြောတာ ငါ မငှင်းပါဘူး..၊ လငင်ယန်တယေဆြိုတာ တကယတ်ော့ ကာမလိုအင် မပြည့ဝြလို့ပဲကြ…။ ကဲ.. ဆိုပါတော့ .. ခငခြငသ်ိမ့ြ ချောတယ် လှတယ် ကနွြးမာသနစြှမ်းတယ်.. သှေးသားဆူဖြိုးတယ်..၊ ဒါကို ကြည့်သ်ောအားဖြင့ြ သူ့ရဲ့ ကာမတဏှာဓါတ် မသေးဘူးဆိုတာ ပေါလြှငန်တောပဲ..၊ ဒီလိုကောငမြွိုး နဲ့ လီးသေးတဲ့အကောင် ကာမဗဟုသုတ နားမလညတ်ဲ့အကောင် ၊ လိုးသာလိုးချင်တ်ာ ကိုယ့ပြမာဏ မသိတဲ့ကောငမြွိုးနဲ့ ညားကြည့်ပြါလား.. တဈနေ့နေ့ သချောပေါကြ လငင်ယန်မှောပဲ…။ ဒါကို အပြဈပြောလို့ မရဘူး.. ယောကြွား ညံ့ဖငွြးလို့ပဲ ပြောရမှာပဲ ..ကြ…“
“မင်း.ဆိုလိုတာက မင်းအနနေဲ့ ခငခြငသ်ိမ့လြို ကောငမြမွိုးကို အပီကိုငန်ိုငတ်ယပြေါ့…“
“အေး..ငါပြောချင်တ်ာက ဒါပဲ..၊ မင်းလောြ ဘယလြောကရြှိလဲတော့ မသိဘူး..၊ ကိုယ့လြောကြတော့ အရှညကြ ရှဈလကမ် ၊ လုံးပတကြ ရုပပြွိုဗူး လောကရြှိတယ် မောင်…၊ ဒါက ပုံမှနန်ောြ…။ အဲ.. ထလာပြီဆိုရင် ပိုပြီး ထွားလာတတတ်ယ်..၊ ဒီစောကဖြုတမြွိုးဟာ ရရှညေမြှာ ဒီလိုလီးမွိုးနဲ့မှ ရမှာ ကြ..၊ ဒါတောင် တဈကိုယကြောင်းစိတမြှေးပြီး ကိုယ့အြတွကသ်ာကြည့်ပြှီး ကာမဆကဆြံရင် မသချောဘူး..၊ လငင်ယထြားမှာပဲ..၊ မိန်းမတောတ်ောမြွားများဟာ လီးကြီးတာ ကြိုကပြမယေ့ြ အဓိကက သူတို့လိုအင် ပြည့အြောင် ကြနပေအြောင် လိုးပေးနိုငဖြို့က ပဓာနပဲ..၊ သူတို့မကြနပေလြို့ကတော့ လှည်းတံပိုးလောကတ်ုတတ်ဲ့ လီးဖြစ်ပါစေ..၊ ဘာမှ အသုံးဝငမြှာ မဟုတဘြူး….“
“အင်း .. မင်းပြောမှပဲ..အထူးအဆန်းတွေ ကြားရတော့တာပဲ…၊ ငါသိတာကတော့ လီးကြီးရင် လိုးနိုငရြင် ကိုယ့မြိန်းမက ကြညပြှီလို့ ထငန်တော…၊ မဟုတဘြူးပေါ့…“
အောငမြှင့ကြ သိန်းမိုးကို အထငကြှီးစွာ တဈခကြကြှည့ရြင်း လေးလေးစားစား မေးလိုကသ်ည်..။ စာတတပြတတ်ေ ကိုရငလြူထွကမြို့ စောစောကပင် အထငကြှီးပြီး ဖြစ်ပါသည်..။ သို့သောြ တဏှာပမေ အကြောင်းတွတေော့ ဒီကောင် မသိလောကပြါဘူး ဟု လွှော့တွကထြားမိ၏ ..။ သိန်းမိုးက သူ့စကားကို ပြနဆြကသ်ည်..။
“အေး.. ဒီလိုပဲ ပြောရမှာပဲ..၊ မင်းကြားဖူးမှာပါ..။ တိုသည် ရှညသ်ည် ထိုနှစ်လီ မိညိုမသိ၊ ကြာကြာစိမလြိုး ထိုးလီးမွိုး အဖိုးထိုကတ်န်၏ …။ ဒီကဗွာလိုလို ဘာလိုလို စာသားလေးက အမှတတ်မဲ့ ကြည့်လြိုကရြင် ဟာသလို့ ထငရြပမယေ့ြ တကယ့ြ အိမထြောငရြေး လငန်ဲ့မယား လောကမှာတော့ အလှနမြှတသ်ားစရာကောင်းတဲ့ စာသားလေးကြ..“
“အေး…အေး..လုပပြါဦး..ဟ..၊ သူ့အနကကြို ပြနစြမ်းပါဦး… ကြ..“
“ပုံပြငတ်ော့ ဆနမြှာပေါ့ကြာ..၊ ဒါပမယေ့ြ အတောသ်ဘာဝကတွဲ့ စကားမို့ မှတသ်ားသင့တ်ာပေါ့..၊ ဒီလိုကြ.. ရှေးတုန်းက ဆိုပါတော့ကြာ..၊ ရှာတဈရှာမှာ မညိုရယ်၊ မဖြူရယ်၊ မနီရယ် အိမထြောငသ်ည် သူငယခြငွြးမ သုံးယောကြ ရှိတယပြေါ့..၊ တဈနေ့ … အလုပကြလည်း မရှိ ၊ အားယားနတေော့ သန်းရှာကြရင်း လီးအကြောင်း ဆှေးနှေးကြတယပြေါ့..၊ မဖြူက သူ့ယောကြြားလီးက အတောရြှညကြှောင်း ၊ ဒါကြောင့ြ အလိုးခံရတာ ကောင်းကြောင်း.. ပြောပါရော..။
ဒီတော့… မနီကလည်း… အားကမွခံ သူ့လင် ရဲ့ လီးတုတကြှီးနဲ့ အလိုးခံရတာ အားရပါးရ ရှိလှကြောင်း ပြောတော့တာပေါ့..။ သူတို့နှစ်ယောကပြှောနတောတွကေို မညိုက ငှိမပြှီး နားထောငန်တယ်ေ..၊ ဒီတော့…မဖြူက …ဟဲ့ ကောငမ် ငှိမလြှခညွလြား…ပြောအုံးလတေဲ့ ညည်းယောကြွား လီး…..။ အဲတော့ မညိုက အစောက စာသားလေး ရှတပြှတယပြေါ့ကြာ..။ တိုသညရြှညသ်ည် ထိုနှစ်လီ မိညိုမသိ ၊ ကြာကြာစိမလြိုး ထိုလီးမွိုး အဖိုးထိုကတ်န်၏…၊ တဲ့…..ဟားဟား..ဟား..“
“ဒီတော့ မင်းနားလညထြားရမှာက တုတတ်ာ ရှညတ်ာ ပဓာန မဟုတဘြူး..၊ သူတို့ စိတကြွနပေမြှုရအောင် ကြာကြာစိမလြိုးပေးနိုငဖြို့က အဓိကပဲ..။ များသောအားဖြင့ြ ဒို့ယောကြွားတွကေ ကိုယ့ဖြို့ ကိုယပြဲ ကြည့်ကြှတာကြ..။ ဖိုသဘာဝက လရည် ထွကသ်ှားရင် လိုအငပြှည့ဝြသှားတာပဲ..၊ ဖလကပြှ အားရ အိပမြောကြ ဆိုပါတော့ကြာ..။ ဟိုခငမြွာမှာတော့ တိုးလို့တန်းလန်း ၊ မရိုးမရှနဲ့ စိတလြိုအင် မပြည့ဝြလို့…၊ တကယတ်ော့ လီးမပါပဲ.. ပါးစပတ်ို့ လကတ်ို့နဲ့တောင် သူတို့ စိတကြွနပေအြောင် လုပလြို့ရတယ်..“
“ဟာ…ဟုတရြဲ့လား..ကြာ..၊ မင်းဟာက ..ဒါတော့ မလှနဘြူးလား…“
ဗဟုသုတ ခေါင်းပါးတဲ့ တောသားပီပီ လီးမထိုးပဲ ပြီးတယဆြိုတာ မယုံနိုငအြောင် ဖြစ်နသည်ေ…။
“မယုံမရှိနဲ့ ဟေ့ကောင် ၊ ငါကလကတ်ှေ့ကြ..၊ မန်းလေးမှာနတေုန်းက ငါမိန်းမခတွာ.. ဖာသညမြတွေ….၊ ဖာဆိုပမယေ့ြ အသန့လြေးတွပေါ..၊ ဖာ ၃ ပြေ ဆောပြှီးတဲ့နောကြ အသကြ ၂၉ ၊ ၃၀ ဝန်းကငွရြှိတဲ့ ကြိုကကြုန်းဆောကြှီး နှစ်ပြေ ၊ ချောချောတောင့တ်ောင့ြ ပိုကဆြံရှိတဲ့ မိန်းမတွေ… နောြ..“
“အဲဒီ မိန်းမတွကေ ယောကြျားနဲ့လား…“
အောငမြှင့ကြ သိချင်လြို့ ဖြတမြေးလိုကသ်ည်…။
“အေး..ဟုတတ်ယလြေ…ဘာဖြစ်လို့လဲ…“
“ဟာ..မိုကလြှပါလား…မင်းကတော့ အာဂ ကောငပြဲဟေ့…။ အေး အေး.. ဆကပြှော ဆကပြှော… အဲဒီ ကြိုကကြုန်းကြီးတွေ အကြောင်း…“
“ငါက အပြာစာအုပတ်ှေ တောတ်ောမြွားများ…ဖတထြားတာကြ..၊ အပြာကားတွလည်ေး ကြည့်တ်ယ်..။ ပြီးတော့ ဆရာကြီး ပီမိုးနင်း အပါအဝင် ဆရာဝနတ်ှရေေးတဲ့ ဖိုမဆကဆြံရေး ကာမပညာပေး စာအုပတ်ှလည်ေး ဖတတ်ာပဲ..။ ဒီတော့ စာအုပတ်ှထေဲမှာ ပါတဲ့အတိုင်း လကတ်ှေ့ ဟုတမြဟုတ် စမ်းကြည့်တ်ာပေါ့ကြာ..။ ပါးစပန်ဲ့ လကန်ဲ့ ဆှရုံနဲ့ ပြီးတယဆြိုတာ ဟုတမြဟုတပြေါ့..။ အောငမြာ တကယဟြုတတ်ယ်.. မောငရြေ့..။
ငါက ကိုရင် လူထွကြ ထွကပြှီးချင်ြး ရှာတန်းလာတာ မဟုတဘြူးကြ…။ တဈလခွဲလောကြ စိနပြန်းမှာ ခိုနသေေးတာ..။ အဖတေို့ ကိုတော့ ရနကြုနခြရီးထွကသ်ှားတယလြို့ စာရေးပြီး.. လိမထြားရတာပေါ့ကြာ..။ အဲဒီ ငါဖိုကန်တေဲ့ ကြိုကကြုန်းဆောကြှီး အိမမြှာပေါ့…။ သူတို့က သံရကြေိုစကမြှုလုပင်န်းရှငတ်ှေ…။ သူ့ယောကြွားကလည်း ငါ့ကို ညီအရင်းတဈယောကလြို ခငတ်ယ်……….“
“တဈနေ့… သူ့ယောကြွား ရနကြုန် ကုနသ်ှားပို့တာ ဆယရြကကြွောလြောကကြှာတယ်..။ အဲဒီမှာ ငါနဲ့ ဆောကြှီး ထင်းတိုင်းကြဲ ကြတာပေါ့ကြာ….။ ဆောကြှီးက သမီးနှစ်ယောကြ ရှိတယ်..။ သူ့သမီး အကြီးမက ဆယန်ှဈသာ ရှိသေးတာမို့ တကယ့ကြို လှတလြှတလြပလြပ် မောငရြေ့….။ ပြီးတော့.. ဆောကြှီးက အတောလြေးကို တဏှာရာဂ ကြီးတယကြှ..။ တခွားကောငတ်ှနေဲ့လည်း ကုန်းတယလြို့ ကြားဖူးတာပဲ…။ သူယောကြြားကလည်း လူကောငသ်ာထွားတာ.. လောကြသေးပြီး ကာမအားလည်း နည်းတော့ ခွင့ပြှုတောင် ထားရဆိုပဲ..။ ခွင့မြပြုရငလြည်း.. လငမြယားကြဲရင် ကလေးတွအတွေကြ နောငရြေး မလှယဘြူးဆိုပြီး နားလညမြှုပေးရတာပေါ့ကြာ………..“
“မင်းဟာကလည်း.. တဈမွိုးကြီးပါလား… ရှာမှာသာဆိုရင် လူသတမြှုဖြစ်မှာ သချောတယ်..“
“အေး…. ဟုတတ်ယ်.. သူတို့ကတော့ ခတ်မှေီရုံတောငမြကဘူး…ခတ်တေောငလြှနန်သလေားပဲ…။ ငါဖြီးနတော မဟုတဘြူးနောြ..။ တကယ့လြကတ်ှေ့…“
“ဟာ..ဟုတပြါတယ်.. ကြ..၊ မင်းကလည်း … ယုံပါတယ်…“
အောငမြှင့ြ ပြာပြာသလဲ တောင်းပနလြိုကရြသည်..။ တကယလြို့ မောငမြင်းကြီးသားက နှာတင်းပြီး မပြောပဲနရင်ေ အခကြ..။ ဇာတလြမ်းက တကယ့ကြောင်းခန်းရောကန်ပြေီ..။ သိန်းမိုးက သူ့စကားကို ပြနဆြကသ်ည်…။
“ငါကတော့ လေ့ကငွ့ပြှီးသားလည်းဖြစ်..၊ သတိလည်း ရှိထားလို့ အပိုငကြိုငလြို့ရတာ.. မောင်..။ နို့မို့ဆို မလှယဘြူးကြ..။ တကယ်.. တကယ် ဒီမှာ အတွေ့အကြုံကောင်းကောင်းရလိုကတ်ာက နှာတင်းလှန်းတဲ့ မိန်းမကို ပါးစပန်ဲ့ ဖြိုနည်းပဲ…။ သူ့ယောကြွားမလာသေးခင် ၃ ရကအြလိုမှာ တဈညလုံးနီးပါး … ပါးစပန်ဲ့ မှုတစြုပရြကြ လုပထြည့လြိုကတ်ာ ကောငမြကြီးခငမြွာ အကောင်းလှနပြှီး မွော့ထွကသ်ှားတာပဲ…။ သူ့အပြောပေါ့ကြာ..၊ ရှဈခွီတောင် ပြီးတယဆြိုပဲ…။ ရှဈခွီတိတိ စောကရြတွကေပြှီး ပြီးမှတော့ ဒီမိန်းမ မမွော့ပဲ ဘယန်လေိမ့မြလဲ..။ ငါကတော့ နောကဆြုံးအခွီကြမှ လီးထည့ပြှီး စိမလြိုးပစ်လိုကတ်ယ်…။
ကောငမြကြီး ဘယလြောကဖြစ်သှားလည်းဆိုရင် သူ့ယောကြွားကို ကြာပြီး ငါ့ကို ယူပါ့မယ် တကဲကဲ ဖြစ်လာလို့ မနည်းကြနပေအြောင် ချော့မော့ထားရတယ်.. မောင် ၊ ငါ့လကတ်ှေ့..။ လီးမပါပဲ ပါးစပန်ဲ့ စုပ် ၊ မှုတ် ၊ လကြြ လုပပြှီး သူတို့လိုအင် ပြည့အြောင် ကြနပေအြောင် လုပပြေးတာပဲ…။ ဒီနည်းကို ငါ ပထမဆုံးစမ်းကြည့်တ်ာက ဖာသညပြဲကြ…။ သချောမှ အခုဆောကြှီးကို လကတ်ှေ့လုပကြှည့လြိုကတ်ယ်..။ အဲဒီဖာက သဘောကလွှန်းလို့ နောကတ်ဈခွီသှားလုပတ်ော့ ပိုကဆြံတောင် မယူဘူး..၊ ကောင်းလှန်းလို့ဆိုပြီး အလကားခံလိုကတ်ာ…ဟား ဟား…“
သိန်းမိုးက သူ့စကားကို သူသဘောကပြှီး ခပအြုပအြုပ် ရယလြိုကသ်ည်..။ တဖြည်းဖြည်း ညဉ့န်ကလြာပြီ မဟုတလြား…။
“အဲဒီ ဖာကြိး အကြောင်းလည်း ပြောဦး..ကြာ..“
အောငမြှင့ကြ ဆကပြှောရန် တိုကတ်ှန်းလိုကသ်ည်..။
“နပေါဦး ဟကောငရြ .. နောကန်ေ့တွေ ရှိပါသေးတယ်..။ ခငခြငသ်ိမ့အြကြောင်း ဆကပြါရစေဦး..။ ငါဖိုကခြဲ့တဲ့ ဆောကြှီးတွနေဲ့စာရင် ခငခြငသ်ိမ့ဟြာ အတောလြေး နုပါသေးတယ်… ကြာ..။ လီးအတွေ့အကြုံ မရှိသေးတဲ့ တောတွင်း အရိုင်းမလေးပါ..“
အောငမြှင့တ်ဈယောကြ သိန်းမိုးစကားတွေ ကြားရပြီး အလှနအြံ့သှ အထငကြှီးသှားသည်..။ သူကြားဖူးသည့ြ ကာမသွှတတရဆရာကြီး ကာလီဒါသ ဝငစြားသူလို့တောင် ထငလြိုကမြိ၏..။ သိန်းမိုးစကားတွကေ သူ့လို ဗဟုသုတနည်းပါးတဲ့ တောသားတဈယောကန်ားထဲတွင် ဧရာမစကားကြီးတွေ ဖြစ်နပေါတော့သည်..။ ခမ်းနားကြီးကယွလြိုကသ်ည့ြ ဖြစ်ခွင်း…။ သူတို့မှာတော့ လီးတောငသ်ည့အြခါတိုင်း သိန်းမိုးနှားမခွံထဲက နှားမတွေ စောကဖြုတ် ခိုးခိုးလုပရြသည်..။ လရထွကေသ်ှားတော့လည်း.. ကောင်းတာပါပဲ…။ တဈခါတဈခါ အိမမြှာမှေးထားသော ထွားထွားတုတတ်ုတ် ခွေးနကမြလေးကို လုပရြ၏..။ သိန်းမိုးနဲ့တော့ ကြာပါ့..။ အဝီစိနှင့ြ နတပြှညတ်မွှပင်…။
“အေး… မင်းအတွေ့အကြုံတွကေ ဒီလောကတ်ောင် ရင့န်မှတေော့ ခငခြငသ်ိမ့လြောကတ်ော့ အပြော့နမှောပေါ့..။ ငါက မင်းအတွကြ စိုးရိမသ်ှားလို့ပါ…။ မင်းအဈကို ကြားကြီးကလည်း ခငခြငသ်ိမ့ကြို အသအလေဲ လိုကန်တော မဟုတလြား..“
“အင်းလေ…ငါသိသားပဲ…၊ အဲဒါဘာဖြစ်လဲ..။ ဒီတော့ ငါကလည်း ပညာသားပါပါနဲ့ တညကြှကဆြငပြှီး ခငခြငသ်ိမ့ကြို ထောငဖြမ်းဖို့ ပြငဆြငပြှီးပြီ…“
“ဟာ…တယဟြုတပြါလား.. ကြ..။ လုပ်….လုပစြမ်းပါဦး…“
“လှယပြါတယကြှာ…၊ နှင်းနှင်းအေးကို ကြိုကခြငွယ်ောငဆြောငပြှီး ခငခြငသ်ိမ့ရြဲ့ စိတကြို ကြှလာအောငဆြှ..၊ အလိုလိုနရင်ေး ငါ့ကို အရူးအမူး ကြိုကလြာအောင် အကြကဆြငထြားတယလြေ..။ ငါ့နည်းက ခငခြငသ်ိမ့ကြို တိုကရြိုကြ မပိုးဘူး…၊ ဒါပမယေ့ြ အဓိက ပစ်မှတကြ ခငခြငသ်ိမ့ပြဲ…။ ဒီစီမံကိန်း ခထွားတာ ၁၅ ရကတ်ောင် ကြောသ်ှားပြီ..။ ၄၅ ရကန်ဲ့ အပြီးလို့ သတမြှတထြားတယ်..“
ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ နေ့လညကြ အဖြစ်ကို တွေးမိတိုင်း အရမ်းခံပြင်းနသည်ေ..။ သချင်ြေးဆိုး သိန်းမိုးလေ သူ့ကိုခေါပြှီး နှင်းနှင်းအေးကို ရည်းစားစာ ပေးခိုငသ်ည်..။ ခရမ်းခဉွသ်ီးတွေ အပြီးသတကြောကပြှီး လှည်းပေါတ်ငန်စဉြေ သိန်းမိုးက သူတို့တဲဘကဆြီမှ သူမကို လှမ်းခေါသ်ည်…။ သိန်းမိုးတို့ တဲနှင့ြ ခငခြငသ်ိမ့တ်ို့ တဲမှာ တဈခေါသ်ာသာလောကသ်ာ ဝေးသည်..။ တခွို့ကောငလြေးတွကေ ခငခြငသ်ိမ့ကြို အငမ်းမရ ပိုးကြသောလြည်း သိန်းမိုးကမူ ခပတ်ညတ်ည်..။
စိတဝြငစြားဟန် လုံးဝမပြ..။ ခငခြငသ်ိမ့ကြ အပျိုမပီပီ ကောငလြေးတွေ၏ စိတဝြငစြားမှုကို ခံချင်သ်ညပြေါ့…။ ဒါပမယေ့ြ သိန်းမိုးက လုံး၀ ဂရုမစိုကြ…။ ဒါကိုပင် ခငခြငသ်ိမ့ကြ ပြနပြှီး စိတဝြငစြားနမေိသည်..။ တဈခါတလေ ကောင်းလေးတွအဖြေဲ့နဲ့ ပါပါလာတတသ်ည်..။ သို့သောြ ရိုးရိုးသားသားပင်..။ သူမကို အငမ်းမရ လိုချင်န်သေူတွအထေဲ သိန်းမိုးမပါကြောင်း သိရလေ ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ အူပြ ဒေါထရလေ…။
သူ့အဈကိုဝမ်းကြဲ ကြားကြီးဆိုလငွြ ခငခြငသ်ိမ့ကြို အသအလေဲ ကြိုကသ်ည်..။ ခငခြငသ်ိမ့ြ ခိုင်းသမွှ အကုနလြုပပြေးသည်..။ တခွားကောငလြေးတွကလေည်း ထိုနည်းတူပင် …။ ထူးထူးခွားခွား ဘုရားဖြစ်မည့ြ အုတန်ီခဲ သိန်းမိုးကမွှ သူ့ကို ဖုတလြသညေ့ြ ငါးပိ ရှိလသညေဟြုပင် ထငပြုံမရ…။ ဒီအတွေးဓါတခြံ စိတဖြှင့ြ သိန်းမိုးအပေါြ မကြမနေပ် ဖြစ်နရောမှ နေ့လညကြ သူမကိုခေါပြှီး နှင်းနှင်းအေးထံ ရည်းစားစာ ပေးခိုင်းသည်..။ ခငခြငသ်ိမ့ြ မာနတွကေ ငယထြိပရြောကလြာပြီး ဒုတန်ဲ့ အဆှခံရသော မှှဟေောကမြလို ထောင်းခနဲ ဖြစ်သှား၏….။ သို့သောြ မိန်းမပီပီ ဟနဆြောငမြွိုသိပပြှီး သူပေးသည့စြာကို ယူလာခဲ့သည်..။
ဒီနေ့ အဖကေ နမကေောင်းသည့အြတွကြ သူမတဈယောကတ်ည်း ဖြစ်သည်..။ တဲပြနရြောကတ်ော့ သိန်းမိုးစာကို ဖတကြှည့သ်ည်..။ နှင်းနှင်းအေးကို အသဲနှင့အြောင် ခစွကြှောင်း ၊ နှင်းနှင်းအေးအလှတွကြေောင့ြ စားမဝင် အိပမြပြောြ အရူးတပိုင်း ဖြစ်နရကြေောင်း..၊ သူ့အဖို့ နှင်းနှင်းအေးကလှဲလငွြ ကနွတ်ဲ့သူတွေ ဖြဲဆနကြှဲသာဖြစ်ကြောင်း ၊ တဈသကမြှာ နှင်းနှင်းအေး တဈယောကတ်ည်းကိုသာ အသည်းနင့အြောင် ခစွရြပြီး ၊ ရိုးမှကြေ ရာသကပြန် ပေါင်းသင်းဖို့ ရညရြှယထြားကြောင်း စသညဖြှင့ြ အတောလြေး စောကမြှငကြပစြရာ ကောင်းလောကအြောင် ရှညရြှညလြွားလွား ရေးထား၏..။ ဗလာစာရှကြ နှစ်ရှကအြပြည့ြ လေးမကြန်ှာတိတိ ရှိလသည်ေ..။
ခငခြငသ်ိမ့ကြ စာကို အားရအောင် ဖတပြှီးနောကြ အစိတစြိတအြမှှာမှှာ ဆုတဖြှဲပြီး လုံးခွပစ်ေလိုကသ်ည်…။ မကြာမီပင် ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ ရှာကို လှည်းနဲ့ ပြနသ်ှားတော့သည်..။ ခငခြငသ်ိမ့လြှည်း မကြစြိအောကကြ ပြောကကြှယသ်ှားမှ သိန်းမိုးတဈယောကြ ခငခြငသ်ိမ့တ်ို့ တဲဖကဆြီသို့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ထွကလြာသည်..။ တဈစုံတဈခုကို အသဲအသန် ရှာနေ၏..။ တဲအတွင်းမှာ မတွေ့..၊ တဲအပြငမြှာ ဆကရြှာသည်..။ တဲနောကဘြကရြှိ ခွုံပုတအြစပတ်ှင် လုံးခွထေားသော စာရှကအြပိုင်းအစလေးတွေ တွေ့လိုကရြသည်..။ သိန်းမိုးမကြန်ှာ တဈခုလုံး ဝင်းထိနပြှီး ကြနပေသ်ှားရတော့သည်..။ သှားကောကကြှည့တ်ော့ သူ နှင်းနှင်းအေးထံ ပေးခိုင်းလိုကသ်ည့ြ ရည်းစားစာ….။
သိန်းမိုးတဈယောကြ ဘယဖြကလြကည်ှိုး လကခြလယ် ၊ ညာဖကလြကည်ှိုးလကခြလယ် စုစုပေါင်း လကခြွောင်းလေးချောငကြို ပြုပြီး ပါးစပထြဲ ထည့လြိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ လွှာကို ခေါငထြားကာ အားရပါးရ လဖြငေ့ြ မှုတထြည့လြိုကရြာ…၊ ရှှီးခနဲ အသံထွကသ်ှားသည်..။ အသံက အရှဘကေရြှိ တောငန်ံရံကို ရိုကခြတပြှီး ပဲ့တငထြပသ်ှားသည်..။ သိန်းမိုးတဈယောကြ လှည်းကပြီး ပြောရြှှငကြွနပေစြှာ ရှာဘကသ်ို့ ပြနလြာခဲ့တော့သည်…။
ညပိုင်းတွင် ထုံးစံအတိုင်း ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ သူမကို လာရဈကြ ပိုးကြသည့ြ အုပစြုထဲတွင် သူမ တိတတ်ခိုး မွှောလြင့ခြဲ့ရသော သိန်းမိုးက ပါမလာပြန်…။ ဒီတော့ ပိုလို့တောင် ဒေါသထွကရြပြနသ်ည်..။ လာနိုး လာနိုးဖြင့ြ မွှောကြိုးလကြသ်ာ စိတတ်ှေ လှုပရြှားလကြြ ရှိနရသေည်..။ လာပိုးသမွှကောငတ်ှကေို မကြည်..။ စကားကောင်းကောင်း မပြော…။ ခေါင်းကိုကသ်ညဟြု အကြောင်းပြပြီး ၉ နာရီလောကတ်ှင် အိပရြာဝငခြဲ့သည်..။ ဒီကြားထဲ တဏှာရူး ကြားကြီးက ဆေးဝယပြေးရဦးမလားဟု မဏျဍပတ်ိုင် တကပြှနလေိုကသ်ေးသည်..။ စိတပြေါကပြေါကန်ှင့ြ သောကပြှီးပြီဟု ဘုတောလှှတလြိုကသ်ည်..။
သူမအဖကေ ထုံးစံအတိုင်း စောစောအိပသ်ည်..။ အမကလေည်း ပုံမှနလြို ၃ အိမကြွောတ်ှင် ဗီဒီယို သှားကြည့်သ်ည်..။ ခငခြငသ်ိမ့ြ တဈယောကတ်ည်း အခန်းထဲတွင် ဟိုလူးသညလြိမ့ဖြှင့ြ ဒေါသအရှိန် တွတကေကြာ ယောကယ်ကခြတန်ပေါတော့သည်…။ ခငခြငသ်ိမ့ကြ အောကထြပရြှိ အခန်းထဲမှာ အိပသ်ည်..။ တဏှာရူး နှာဗူးတွေ ပြနသ်ှားပြီးနောကြ နာရီဝကလြောကအြကြာတွင် သူ့ခွရင်ေးဘကမြှ ထရံကို ခပသ်ာသာပုတရြင်း တရှူးရှူးနှင့ြ အသံပြုသံ ကြားရသည်..။
“ ရှူး… ရှူး… ခငခြငသ်ိမ့ြ….. ရှူး.. ရှူး.. ခငခြငသ်ိမ့ြ…“
ခငခြငသ်ိမ့ြ အသံမပေးပဲ ငှိမကြာ နားထောငန်သည်ေ…။ သိန်းမိုးမှ သိန်းမိုးအသံ အစဈ..။ ခငခြငသ်ိမ့ကြ အသံပြနမြပြု… ငှိမပြှီးတော့ နသည်ေ..။
“ဘုတ်.. ဘုတဘြုတ်… ဘုတ်… ဘုတ်… ရှူး ရှူး ခငခြငသ်ိမ့ြ… ရှူး…..“
“ရှူး ရှူး… ရှူး…. ခဏလေး….. ခဏ…. လာပြီ…..“
ခငခြငသ်ိမ့ကြ ခပတ်ိုးတိုး အသံပြုရင်း အခန်းတံခါးဖြင့ကြာ အပြငထြှကလြိုကသ်ည်..။ သိန်းမိုးက အိမန်ောကဘြကရြှိ မီးဖိုခန်းနားတွင် ရပစြောင့န်သည်ေ.. ခငခြငသ်ိမ့ြ .. သိန်းမိုးအနား သှားလိုကပြှီး…
“နငကြ ဘာလာရှုပတ်ာလဲ… ညကြီးမိုးခွုပ်…“
“ဟို……နေ့လညကြ …. ပေးခိုင်းလိုကတ်ဲ့စာ ပေးလိုကလြား ဟင်….“
“အင်း…..ပေးလိုကတ်ယ်…“
“ ဟို….. ဘာပြောလိုကလြဲ… ဟင် .. ခငခြငသ်ိမ့ြ…၊ နှင်းနှင်းအေးက ဘာပြောလိုကလြဲ..“
နှစ်ယောကသ်ားမှာ တဈပသောသာခန့ြ အကြာမွှသာမို့ အလှနန်ီးကပန်သည်ေ…။
“သူ့ သှားမေးပါလား.. နငစြာပေးတာ သူ့ကိုပေးတဲ့ .. ဟာပဲ..“
ခငခြငသ်ိမ့ကြ စိတတ်ိုတိုဖြင့ြ ခပဆြတဆြတ် ခပအြုပအြုပ် ဘုတောပစ်လိုကသ်ည်..။
“နင်… တကယရြော ပေးရဲ့လား… ဟာ…“
“အို… ရှညလြိုကတ်ာ… မယုံရင် နင့မြယား သှားမေးခညွြ….“
သိန်းမိုးက ခငခြငသ်ိမ့ြ ပခုံးကို ခပဖြှဖြ ဆုတကြိုငလြိုကပြှီး…
“အေး… တကယသ်ှားမေးမှာနောြ… မပေးလို့ကတော့ နငတ်ော့ အသိပဲ….“
“အောငမြာ…. လူပါးဝလို့… နငကြ ဘယလြို သိမှာလဲ…“ `
“ဟောဒီလို သိမယဟြာ…. ဟောဒီလို ဟောဒီလို…“
“ပြှတ်…. ပြှတ်…… ပလပ်…. ပြှတ်.. ပြှတ်..“
“အင့ြ…..အမေ့…..အင့ဟြင့ြ….“
“ပြှတပြှှတ်……ပလတ်….ပြတ်…..ပြကြ…..“
သိန်းမိုးက ခငခြငသ်ိမ့ကြို ပြေ့ဖကလြိုကပြှီး နှုတခြမ်းဖူးဖူးစိုစိုလေးကို အားပါးတရ ပစ်စုပယ်ူလိုကသ်ည်…။ အမှတတ်မဲ့မို့ ခငခြငသ်ိမ့ြ ခါးလေး ကော့တကသ်ှားပြီး ထွားထွားမို့မို့ ရငအြစုံက မောတကလြာသည်…။ တဈကိုယလြုံးလည်း ထူပူရှိန်းဖိန်းသှားပြီး မှငတ်ကသ်လို ဖြစ်ကာ ကြောငထြှကသ်ှားသည်…။
သူမကို ပိုးနသေူက အတောမြွားသည်…။ ထိုအထဲတွင် သိန်းမိုးအဈကို ကြားကြီး အဆိုးဆုံး….။ ကြားကြီးသညပြင် နှာပူးရုံသကသ်ကကြလှဲလို့ အခုလို လကရြဲဇကရြဲ မလုပရြဲ…။ ခငခြငသ်ိမ့ကြို ဖြုံ၏ ။ ရှိန် ၏….။ စာအုပတ်ှေ ရုပရြှငဇြာတကြားတွထေဲမှာသာ နှုတခြမ်းချင်ြး စုပသ်ညကြို မှငဖြူးသည်…။ ယခုလို လကတ်ှေ့တကယ် မခံဘူးသေး..။ တောသူပီပီ ယငဖြိုတောင် အသမ်း မခံဖူးသေးပါ…။ အခုတော့ သိန်းမိုးက လကသ်ှကခြှသှကေဖြှင့ြ သူမကို တင်းနအေောင် ဖကထြားပြီး သူမနှုတခြမ်းဖူးဖူးစိုစို လေးကို မှတမြှတသ်ိပသ်ိပ် စုပန်မ်းလိုကသ်ောအခါ အပျိုရိုင်းမလေး ခငခြငသ်ိမ့အြဖို့ ဖငွြးခနဲ ဖငွြးခနဲ ကြကသ်ီးတွေ ထသှားရသည်…။ ရမကသ်ှေးသားတွလည်ေး ဝုန်းခနဲ ထကြှလာ၏…။ သတိဝငလြာတော့မှ…
“အို…. ဒါ ဒါ…. နင်….. နင်.. ဘာလုပတ်ာလဲ… ဟင်..“
ခငခြငသ်ိမ့ကြ သိန်းမိုးရငဘြတကြို ဆောင့တ်ှန်းလိုကသ်ည်…။ အရှိုကကြို တွန်းမိပြီး တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားကာ နောကဆြုတသ်ှား၏ ။ ထိုစဉြ ခငခြငသ်ိမ့လြကဝြါးက သိန်းမိုးပါးပေါြ ရောကလြာသည်..။ သိန်းမိုးက သှကြ၏ ။ ပါးကို မထိခင် ခငခြငသ်ိမ့လြကကြို ဆှဲဖမ်းထားလိုကသ်ည်…။ နှင်းနှင်းအေးကိုလည်း ရည်းစားစာ ပေးခိုင်းသည်..။ အခု သူမကိုလည်း ဖကန်မ်းသည်..။ ဒီတော့ သိန်းမိုး၏ လုပရြပကြို ခငခြငသ်ိမ့ြ ရှံမုန်းသှား၏ ။ ထို့ကြောင့ြ ရမကကြ အရှကဒြေါသ အသှငသ်ို့ ကူးပြောင်းသှား၏…။
“နင်….နင် လူယုတမြာ…ဖယ်…ဖယစြမ်း…“
သူမလကကြို အတင်းရုန်းသည်…။ သိန်းမိုးက လုံးဝမလှှတ်..။
“နေ…..နပေါဦး…၊ အရမ်းဒေါသမကြီးနဲ့…၊ ငါပြောပြမယ်..၊ ငါ နှင်းနှင်းအေးဆီ ရောကတ်ယ်…၊ နှင်းနှင်းအေးက ပြောတယ်.. ၊ နင် သူ့ဆီ ရောကလြာတယ် တဲ့..။ ငါက ရည်းစားစာ ပေးလိုကတ်ဲ့ အကြောင်းလည်း ပြောတယ်…တဲ့..။ ပြီးတော့ နငကြပြောတယဆြို… သိန်းမိုးက ငါ့ခစွသ်ူ ၊ ငါယူမယ့သ်ူဆိုပြီး ၊ အဲဒီစာကို တောထဲမှာ ဆုပဖြှဲပစ်ထားခဲ့တယ်..တဲ့ ၊ အဲဒါကြောင့ြ သိန်းမိုးနဲ့ လုံး၀ မပတသ်ကဖြို့ ၊ ခငကြင်းကင်း နဖေို့ ၊ ပတသ်ကရြင် သတပြဈမယလြို့ ခွိန်းချောကြ သှားသတဲ့…၊ အဲဒါ..ဟုတလြား..“
သိန်းမိုးစကားကြောင့ြ ခငခြငသ်ိမ့ြ ကြောငသ်ှားသည်..။ စာကို ဆုတပြဈခဲ့သညမြှာ မှန်၏ ။ နှင်းနှင်းအေးဆီ လုံးဝမသှား..။
“ဒီမယ်… ရော့… နငဆြုတပြဈခဲ့တဲ့စာ ငါတောထဲက ပြနကြောကလြာတာ… သနားပါတယန်ောြ….“
ဒီစာကို သိန်းမိုးက ဘာလို့ ပြနကြောကလြာခဲ့ရတာလဲ.. ခငခြငသ်ိမ့တ်ှေးရင်း တွေးရင်း သဘောပေါကလြာသည်..။ သိန်းမိုးက လုံးခွထေားသော စာရှကစြုတမြွားကို ခငခြငသ်ိမ့လြကထြဲ ထည့ပြေးလိုကသ်ည်..။ ခငခြငသ်ိမ့မြကြန်ှာ တဖြည်းဖြည်း ပြုံးရှှငလြာသည်..။ ရငတ်ှေ တလှပလြှပ် ခုနလြာသည်..။ ခိုးထုပခြိုးထညန်ှင့ြ လူမိခံရသော သူခိုးမလေးနှယ် ရှကသ်ှေးတွေ ဝငလြာပြီး ခေါင်းငုံ့ပစ်လိုကသ်ည်…။ ဒီအခိုကဝြယ် သိန်းမိုးက ခငခြငသ်ိမ့ကြို တင်းနအေောင် ပြနဖြကလြိုကပြှီး ပါးပြငအြနှံ့ အနမ်းမိုးတွေ ရှာခပြါတော့သည်…။ ပါးပြငပြှီးတော့ စိုလကဖြူးအာနသေော နှုတခြမ်းနှစ်လှှာ….။ ဒီတဈခါတော့ ခငခြငသ်ိမ့ခြမွာ မကြလြုံးလေး မှေးစင်းလကြြ ကြနပေစြှာ မှိန်းခံနပေါတော့သည်…။ သူမလိုချင်သ်ညကြ သညလြို ရဲတင်းထကမြှကြ သှကလြကသ်ော ယောကြြားမွိုး ။
ခငခြငသ်ိမ့ကြလည်း သိန်းမိုးကို တင်းနအေောင် ပြနဖြကထြား၏ ..။ သိန်းမိုးလကတ်ှကေ ကြောပြငတ်လွှောကြ ပြတသ်ပန်ရောမှ စွင့စြှင့ကြားကား ထွားထွားတင်းတင်းကြီး ရှိလှသော တငသ်ာဆိုင် အသားအုံများကို ပြတဆြုတကြုတဆြှ နပေါတော့သည်…။
“ပြတ်…ပြတ်….ပြတ်…….ပြတ်…“
“ဟင်း… အင်း…. အ… ဖယ်ဦးနောြ.. ရငထြဲ မောလှိုကန်တောပဲ… ဟင်း…“
ဒီတော့မှ သိန်းမိုးက အနမ်းအစုပ် အပြတအြဆှများကို ရပန်ားလိုကပြှီး မီးဖိုခင်းပေါြ ဖေးမ ပြေ့ခေါသ်ှားသည်..။ မီးဖိုခန်းက ၃ ပအမှေင့ြ တဈတိုငလြှတ် တဈခန်းခွဲကြောကြွောြ ပတလြညမြို့ အတောလြေး ကယွဝြန်းပါသည်..။ မီးဖိုခန်းပေါတ်ှင် ခငခြငသ်ိမ့ကြို ပကလြကလြေး သိပထြားလိုကသ်ည်…။ တဈခါမွှ မခံစားဖူးသေးသော ကာမအတွေ့ အရသာထူးကို ခံစားလိုကရြသော အပျိုရိုင်း တောသူမလေးမို့ ရငတ်ှခေုနပြှီး ရမကသ်ှေးတွေ ထကြှလာကာ ဘာစကားကိုမွှ မပြောနိုငရြှာ….။ သိန်းမိုး သိပပြေးထားသည့အြတိုင်း ဒူးထောငပြေါငကြား ပကလြကကြလေး အိပလြကြြ ရငတ်ှေ တလှပလြှပ် ခုနကြာ တဈစုံတဈခုကို မှတမြှတသ်ိပသ်ိပ် မွှောလြင့န်ရှောပါသည်…။
သိန်းမိုးက ခငခြငသ်ိမ့ြ၏ ဘေးတွင် တစောင်းယှဉအြိပလြိုကပြှီး သူ၏ ဘယဖြကလြကမြောင်းပေါတ်ှင် ခငခြငသ်ိမ့ြ ခေါင်းကို တငပြေးလိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ သဘာ၀ သနပခြါးနံ့လေး သင်းသင်းမှှေးနသညေ့ြ ပါးပြငန်ုညကည်ကလြေးကို ခပဖြှဖြ ခပသ်ာသာ နမ်းသည်..။ သူ့ညာဖကလြကကြ မို့မောကြ ဖောင်းတင်းနသေော နို့အုံများကို ခပဖြှဖြလေး ဆုပကြာ ဆုပကြာ ခွပေေးလိုကသ်ည်..။
ခငခြငသ်ိမ့ြ နို့အုံအသားဆိုငတ်ှကေ အရှယန်ှင့ြ မမွှအောင် တင်းတင်းမို့မို့ ဖောင်းဖောင်းအိအိ ရှိလှန်းလှသည်..။ ဒီသဘာဝက တဏှာကာမ သှေးသားဓါတ် အားကြီးကြောင်းကို ဖောပြှနေ၏ ။ အပေါအြင်ျကြီ နှိပသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတသ်ည်..။ ဘရာစီယာ အပြငဘြကသ်ို့ လွှံထွကန်သေော နို့အုံသား နုနုများကို ခပဖြှဖြလေးပြတကြာ နှာခေါင်းဖြင့ြ မထိတထိ နမ်းလိုကရြာ…..
“အဟင့ြ… ဟင့ြ… ယားတယကြှာ…. အဟိ…. ဟင့ြ…“
ခငခြငသ်ိမ့ကြ ကိုယလြုံးလေး တွန့တ်ှန့လြူးသှားပြီး ပြောရှာသည်..။ ထိုစဉြ သူမကိုယလြုံးက တဈဖကသ်ို့ စောင်းသှားပြီး သိန်းမိုးကို ကြောပေးသလို ဖြစ်သှားသည်…။ ဒီအခွင့အြရေးကို သိန်းမိုးက အမိအရ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး ခငခြငသ်ိမ့ကြို နောကမြှ ဖကထြားရင်း သူ့လီးကြီးဖြင့ြ ဖငဆြုံကြီးနှစ်မှှာကြားကို ဖိထောကထြားလိုကသ်ည်…။ ပူနှေးတင်းတောင့န်သေော လီးကြီးအတွေ့ ခငခြငသ်ိမ့ြ ဖငတ်ဝိုကကြို ယားကြိကြိ ဖြစ်သှားစေ၏ ။ စောကဖြုတအြုံ အတွင်းအပြင် တဝိုကတ်ှငလြည်း လှိုကခြနဲ လှိုကခြနဲ ဖြစ်ကာ တလှုပလြှုပတ်ရှရှဖြင့ြ ကြှကြှတကလြာသည်…။ စောကရြတွလေည်ေး တစိမ့စြိမ့ထြှကကြာ စိုရှှဲလာသည်..။
သိန်းမိုးက ဘရာစီယာပေါမြှ လကအြုပပြှီး ပြည့တ်င်းမို့အိနသေော နို့အုံကြီးတွကေို ခပတ်င်းတင်းလေး ဆုပခြွပေေးနရောမှ ခဏ ရပလြိုကပြှီး ဘရာစီယာခွိပကြို ကြှမ်းကငွစြှာ ဖြုတပြဈလိုကသ်ည်…။ အတွေ့ဇောတွင် နဈမွောနသညေမြို့ ခငခြငသ်ိမ့ခြငမြွာ သိပင် မသိလိုကရြှာ…။ ခွိပပြှုတသ်ှားပြီ ဖြစ်သောကြောင့ြ နို့အုံသား နုနုအိအိတွကေို အားပါးတရ ထိထိမိမိ ဆုပခြွေ ပြတဆြှနိုငပြါတော့သည်..။ ကာမရမကအြရှိနကြှောင့ြ နို့သီးခေါင်းလေးတဝိုကမြှာ စူတင်းဖောင်းကြှနပြေီး နို့သီးလေးတွမှောလည်း ထောငထြနပေါသည်..။
သိန်းမိုးက နို့သီးခေါင်း စူစူတောင့တ်ောင့လြေးကို လကည်ိုးလကမြနှင့ြ ညှပပြှီး ခပဖြှဖြလေး လှိမ့ခြွေ ပြတဆြှပေးနသည်ေ….။ ခငခြငသ်ိမ့ြ တဈကိုယလြုံး တဖငွြးဖငွြး ထသှားပြီး စောကဖြုတအြုံကြီးတဈခုလုံးမှာလည်း စောစောကထကြ ဖောင်းတင်းမောကကြှှလာသည် ။ ဒုတအြတို့ခံရသော ဂုံညင်းဖားကြီးကဲ့သို့ ဖြစ်၏ ..။ သိန်းမိုးက နို့ကို အားရအောင် ဆုပခြွပြတေဆြှပြီးသောအခါ ထမီကို အထကသ်ို့ ဆှဲလှနကြာ သူ့ညာလကကြို ပေါငကြှားအတွင်းသို့ ထိုးသှင်းပြီး စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြိးကို အုပကြိုင် ပြတသ်ပလြိုကသ်ည်..။ ခငခြငသ်ိမ့ကြ ပေါငကြိုကြပြီး ကြှပေးလိုကသ်ည်..။ သို့သောြ တစောင်းအနအထေားမို့ နှိုကဆြှရသညမြှာ လှတလြှတလြပလြပ် မရှိလှ…။ ထို့ကြောင့ြ သိန်းမိုးက လကကြို ထုတလြိုကပြှီး ကိုယကြို နောကသ်ို့ အနည်းငယခြှာကာ ခငခြငသ်ိမ့ကြို ပကလြကအြနအထေားဖြစ်အောင် ပြနပြှငလြိုကသ်ည်…။
ခငခြငသ်ိမ့ခြငမြွာ အဝတအြစားတွေ ကိုယပြေါမြှာ မကြာသေးသောလြည်း ကိုယတ်ုံးလုံးနီးပါး ဖြစ်သှားပါတော့သည်….။ အရေးပါသော အသားဆိုင် အသားအုံများကို လှတလြှတလြပလြပ် ကိုငတ်ှယပြှတဆြှလို့ ရနပြေီ ဖြစ်၏…။ ဝတလြဈစလဈ ကိုယတ်ုံးလုံးခွှတပြှီး လိုးလို့ မဖြစ်သေး…။ အခုမှ စလုံးရေ စ ၊ ပထမညမို့ အရေးကြုံလငွြ ကိုယတ်ုံးလုံးကြီးဖြင့ြ ပြသနာ တကန်ိုငသ်ည်…။ ထို့ကြောင့ြ စောကဖြုတန်ှိုကြ နို့ကိုငလြို့ ရရုံလောကဆြိုလငွြ တောပြှီ…။
သိန်းမိုးက သူ့ဘယဖြကလြကကြို ကြမ်းပေါထြောကလြိုကပြှီး ကိုယကြို တစောင်းအနအထေား ပြငလြိုကသ်ည်…။ ထိုအခါ သူ့မကြန်ှာက တင်းမို့ ဖြေးအိနသေော နို့အုံကြီးတွနှငေ့ြ နီးကပသ်ှားရသည်..။ စောကဖြုတကြိုလည်း စိတတ်ိုင်းကြ နှိုကဆြှလို့ ရသှားပပြေီ…။ သိန်းမိုးက စောကဖြုတကြို မနှိုကသ်ေးခင် .. တင်းရင်းမို့မောကပြှီး နုနုထွားထွား အိအိစကစြကြ ရှိလှသော နို့အုံကြီးကို တဈခကြပြင့ကြိုငပြှီး ဆုပန်ယပြေးရာ ခငခြငသ်ိမ့ခြငမြွာ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို တင်းတင်းစေ့ အံကြိတလြကြြ မကြလြုံးအစုံ မှေးကသွှားရှာသည်..။ ထို့နောကြ နို့သီးစူစူလေးတွကေို တပြှတပြှှတန်ှင့ြ အားရအောင် စို့ပါတော့သည်…။
အုန်းသီးဆနကြှီးကဲ့သို့ ဖြူနုတင်းမို့နသေော နို့အုံကြီးတဝိုကတ်ှင် သိန်းမိုး၏ တံတွေးတို့ဖြင့ြ စိုစွတန်ပေါတော့သည်….။ ထိုမှတဆင့ြ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးကို စုပယ်ကပြေးပြနရြာ ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ ရမကလြှိုင်းတွေ ပိုပြီး ကြှတကလြာသည်..။
“အဟင်း…. ဟင်း…… ဟင်း….. အင်း….. အင်း….. ဟင့ျ…“
လညတ်ိုငကြတဆင့ြ နို့အုံတွဘကေသ်ို့ ပြောင်းလိုကပြှနသ်ည်…။ နို့သီးခေါင်း တောင့တ်ောင့လြေးတွကေို လွှာဖြားဖြင့ြ မထိတထိ တို့ဆှကလိပြီးနောကြ ကလေးများ ခွိုခဉွစြုပသ်လို စုပပြါတော့သည်..။
“ပြတ်…. ပြတ်… ပလပ်…. ပြတ်…. ပစြျ…. ပစြျ.. ပြတ်….“
“အင်း… ဟင်း…. အ… ရှီး….. ကြှတ်.. ကြှတ်.. အ.. အင့ျ..“
ခငခြငသ်ိမ့ြ၏ မှှောကထြောငထြားသော ပေါငတ်န် ဖြေးဖြေးကြီး နှစ်ချောင်းမှာ ပူးလိုကခြှာလိုကဖြှင့ြ ရမ်းခါနပေါတော့သည်…။ ပေါငတ်နန်ှဈချောင်း ခပဟြဟဖြစ်သှားခိုကြ သိန်းမိုးညာဖကလြကကြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်း ရှရှကြီးပေါသ်ို့ အုပမြိလကြသ်ား ဖြစ်သှားပါတော့သည်…။ စောကဖြုတကြှီးက ဆီကြောြ လိပခြုံးကြီးပမာ မို့မောကဖြောင်းကြှနပေါသည်..။ ဆီးခုံတဝိကတ်ှင် ပေါကန်သေော စောကမြှှေးနုနုဖုတသ်ိုကလြေးကိုလည်း စမ်းမိသည်..။ စောကဖြုတအြကြဲကြောင်း တလွှောကကြိုလည်း အထကအြောကြ ပြတပြေးလိုကသ်ည်…။
စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွမှော ရမကသ်ှေးကြောင့ြ တင်းရင်းမို့အဈ နုရှနသည်ေ..။ စိုရှှဲစေးပစွသ်ော စောကရြတွကေေ သိန်းမိုးလကဖြဝါးတွင် လူးကပပြကြေံ ကုန်၏..။ စောကဖြုတကြို မမှငရြသောလြည်း အတွေ့အကြုံရှိသော သူ့လကဖြဝါးအတွေ့မှ တဆင့ြ စောကဖြုတပြမာဏကို ခန့မြှန်းကြည့်ရြာ အတောကြှီးမားကြောင်း ၊ အသားထူထူ ညှဈအားကောင်းပြီး လိုးရာတွင် စီးစီးပိုငပျိုင် ရှိကာ အလှနလြိုးလို့ကောင်းမည့ြ စောကဖြုတအြမွိုးအစားဖြစ်ကြောင်း ကောင်းကောင်းကြီး ခန့မြှန်းမိသည်…။
သိန်းမိုးက နုရှဖောင်းအဈနသေော စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းထဲသို့ သူ့လကခြလယကြို အဆုံးထိ ဖိသှင်းလိုကပြှီး ပတပြတလြည် ဟိုဒီ ဝိုကကြာ မှှနှေောကကြှည့ရြာ အပျိုမှေး မရှိတော့သညကြို သိလိုကသ်ည်…။ သို့သောြ ခငခြငသ်ိမ့သ်ည် လီးနှင့ြ အထိုးမခံဘူးသေးသော အပျိုစဈစဈ ဖြစ်ကြောင်း ယုံကြညပြှီး ဖြစ်လသည်ေ….။ ဒီမွှ အလုပန်ဲ့ လကြ မပြတရြှိနသေော တောသူတဈယောကအြဖို့ အလေးအပငမြရင်း အကုန်းအကြ ပြုရုံနှင့ြ အပျိုမှေးသည် ပေါကပြှဲပြီးသား ဖြစ်တတသ်ည် မဟုတပြါလား…။ အပျိုမှေးမရှိတော့သညပြင် ခပကြောင်းကောင်း..။ သူ့လီးကြီး၏ ဒဏကြို နင့န်အေောင် မခံရတော့ပဲ မကြာခင် ကာမသုခ ပြည့ဝြစွာ ရရှိဖို့ လှယကြူမည် ဖြစ်ပသည်ေ..။
သိန်းမိုးက လကခြလယတ်ှင် လိမ်းကပန်သေော စောကရြတွဖြေငေ့ြ နုရှစူပြနသေော ဖငဝြလေးကို လှည့ပြတ် ပြတရြင်း ဖငသ်ားနုနုအတွင်းသို့ လကတ်ဈဆဈခန့ြ စွတခြနဲ သှင်းထည့လြိုကပြှီး အသှင်းအနှုတ် လုပလြိုကပြှနသ်ည်..။ ခငခြငသ်ိမ့ြ တဈကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနန်ပေါသည်..။ အဝကဉွြးသော ဖငသ်ားနုနုကို အသှင်းအနှုတ် အလုပခြံရသဖြင့ြ အင့ခြနဲ အင့ခြနဲ ရှရှတကလြာပြီး မနတတ်ေ မထိုငတ်တကြှီး ဖြစ်လာရတော့သည်..။
“ဟင်း… ကြှတ်… ကြှတ်…. ရှီး…. အင်း… ရှီး… ကြှတ်.. ကြှတ်…“
စုပတ်သပသ်ပဖြှင့ြ ညီးညူရင်း တွန့လြိမကြော့ပြနန်ပေါသည်…။ ဖငဝြကို အားရအောင် ကလိဆှပြီးနောကြ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်း တလွှောကြ အထကအြောကပြှတဆြှဲကာ စောကဖြုတအြထကန်ှုတခြမ်းအစပရြှိ စောကစြိ ငုတပြှူးပြူးကြီးကို မထိတထိ ပြတဆြှလိုကရြာ ခငခြငသ်ိမ့ြ၏ ဖငဆြုံကြီးမှာ မှောကကြှှ ကော့တကလြာပြီး တဆတဆြတ် တုနခြါနပေါတော့သည်…။ အလှနတ်ရာ မှင့များမတစြောကသ်ော တောငထြိပမြှ အောကသ်ို့ ပစ်ခခွံရသူပမာ ရငတ်ှတလှေပလြှပ် ခုနအြောင် ခံစားနရပေါတော့သည်…။ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံးမှာလည်း ရှစိရှစိဖြစ်ကာ ရှုံ့ခညွပြှခညွြ ဖြစ်နပေါတော့၏…။ ကြာလငွြ ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ အကောင်းလှနပြှီး အသကထြှကသ်ှားမလား အောကမြေ့လာသည်..။ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့..၊ အရှကဆြိုတာလည်း လုံး၀ မရှိတော့..၊ မိန်းမ မာန တွေ ခဝါခပြှီး ………..
“အင်း.. အင်း… မောင်… လုပ်…. လုပတ်ော့နောြ…. သိမ့ြ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ကြာ…. အဟင်း…. ဟင်း…. ကြာ…. ကြာရင် ….. သေ….. သလေိမ့မြယ်…… အင်း…… အင့ြ.. ဟင်း… ဟင်း…“
ကြာလငွြ ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ လကန်ှင့ဆြှရင်း ဖြင့ပြင် တဈခွီ ပြီးပတေော့မည်..။ သိန်းမိုးက စောကခြေါင်းအတွင်းသို့ သူ့လကခြလယကြို ထိုးသှင်းပြီး စောကရြညကြှညတ်ှဖြငေ့ြ သုတလြူးလိုကပြှနသ်ည်…။ ထို့နောကြ စောကရြညကြှညတ်ှေ စိုရှှဲနသေော လကခြလယထြိပဖြှင့ြ စောကစြိငုတပြှူးကြီးကို ခပဖြိဖိလေး ပြတခြွပေေးလိုကသ်ည်…။
“ရှီး…. ကြှတကြွှတ်…. အား ရှီး…. အား… အမေ့….. အမရေေ……. အီး…. အိ အိ……. ကြှတကြွှတ်….“
ခငခြငသ်ိမ့ြ၏ ဖငဆြုံကြီးမှာ လထေဲသို့ မှောကကြှှကော့လကြြ ၊ လေးငါးဆယခြကြခြန့ြ ဆတခြနဲဆတခြနဲ ကော့ကော့ထိုးနပေါသည်…။
“အီး…. ဟီး…… ရှီး…. မောင်… မောင် ……. မောငရြေ…. သိမ့ကြို သနားပါကြာ…. ဟင်း…. အိုး……. လုပပြါတော့ …..“
ခငခြငသ်ိမ့ခြငမြွာ ဘယလြိုမှ မနနေိုငတ်ော့သည့အြတွကြ အရှကအြကြောကြ ကင်းမဲ့စွာ သူမကို လိုးပေးဖို့ အပူတပြင်း တောင်းဆိုရှာတော့သည်…။ ဒီတော့မှ သိန်းမိုးက ကုန်းထလိုကပြှီး ခငခြငသ်ိမ့ပြေါငကြှားတွင် ဒူးထောကထြိုငလြိုကသ်ည်..။ ထို့နောကြ ပြည့ဖြှိုးဝင်းအိသော ခွသလေုံးသား တင်းတင်းအဈအဈကြီးနှစ်ခုကို လကန်ှင့အြုပကြိုငပြှီး ဒူးကြေးပုံစံပြုလုပကြာ ရငဘြတဖြကဆြီ ထိုးကပလြိုကပြှီး ဘေးသို့ခပကြားကားလေး ဖြဲထားလိုကသ်ည်…။ ပြည့ဖြှိုးနူးညံ့သော ပေါငတ်ှင်းသားတဝိုကကြိုလည်း စုံခညွဆြနခြညွြ ပြတသ်ပလြိုကသ်ေးသည်…။
အားရကြနပေတ်ော့မှ မတထြောငန်သေော သူ့လီးကြီးကို လကန်ှင့ြ အသာဆကိုငလြကြြ စောကရြတွေေ စိုရှှမ်းနသေော စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်း ဟဟကြီး၏ အဝတွင် တေ့မှှုပလြိုကသ်ည်..။ အရှိနလြှနပြှီး ဒဈပြဲကြီးတဈခုလုံး အဆုံးထိ မှုပဝြငသ်ှားသညမြို့ ခငခြငသ်ိမ့ြ စောကဖြုတတ်ဈပြငလြုံး ပူထူရှိန်းဖိန်း သှားပြီး နို့အုံမို့မို့ကြီးတွပေါ မှောကခြနဲ ဖြစ်သှားရသည်…။
“အား…… ကြှတ် ကြှတ်…… နာ….. နာတယ်…. အင့ြ …. အမလေး…. မောင်.. မောင်…… သာသာလုပပြါနောြ……ရှီး…. အ.. အ…. အင်း…. ဟင်း…. ကြှတ် ကြှတ်…..“
သိန်းမိုးက စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတဝိုကတ်ှင် စိုရှှဲအိုငထြှန်းနသေော ကြိခွှဲခွှဲ စောကရြတွကေေို လကဖြဝါးနှင့ြ သိမ်းပြတလြိုကပြှီး သူ့လချောင်းကြီးတလွှောကြ ပြတလြိမ်းလိုကသ်ည်…။ လကဖြဝါးထဲတွင် တံတွေးထွေးခပြှီး လီးကြီးကို ပြတလြိုကပြှနသ်ေးသည်…။ ထို့နောကြ လကန်ှင့ြ အသာဆကာ သူ့ဖငကြှီးကို ရှေ့သို့ တဖြည်းဖြည်းချင်ြးတွန်းကာ လီးကြီးကို တဈရဈချင်ြး တဈရဈချင်ြး မှှုပ် မှှုပသ်ှင်းသည်…။
“ဗစြျ… ဗစြျ…… ဖြတ်….. ဖြတ်….. ပြဈ…. စွပ်….. စွပ်…..“
အပျိုမှေး ပေါကပြှီးသား စောကဖြုတဖြစ်ရုံမွှမက လီးကို ခံနိုငရြညရြှိသော ဖြဲ့စည်းတညဆြောကထြားသော စောကဖြုတအြတွင်းသား အင်ျဂါတွကြေောင့ြ ထငသ်လောကြ မခကခြဲပဲ လီးကြီးက အဆုံးထိ ဝငသ်ှားပါပြီ…..။ သူထငထြားသည့အြတိုင်း ခငခြငသ်ိမ့မြှာ စောကခြေါင်း အလှနန်ကသ်ူဖြစ်သည်…။ ရှဈလကမြကြောကြွောြ ရှိသော သူ့လီးကြီးမှာ အဆုံးထိနဈဝငသ်ှားပြီး သားအိမဝြတွင် ဖိထောကမြိလကြသ်ား ဖြစ်သှားသည်…။ လီးတို လီးသေးသူများအဖို့ ဒီလိုစောကခြေါင်းနကသ်ော မိန်းမမွိုးကို ခါးအောကြ ခေါငအြုံးခု လိုးမှသာ စောကခြေါင်းအဝတိုပြီး သားအိမန်ှင့ြ ထိနိုငမြည် ဖြစ်သည်…။ သို့မှသာ အားရကြနပေလြှယ်၏…..။
ခငခြငသ်ိမ့ြ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ လီးကြီးကို ငုံပြီး ညှဈ ညှဈပေးနသေော အရသာကို ခဏအကြာ ခံစားရင်း ဖငကြှောကြီးကို ရှုံ့ကာ လီးကြီးကို တဝကကြွောကြွောြ ဆှဲနှုတသ်ည်..။
“ရှလှတ်…… ဖြတ်.. ဖြတ်…. ပြှတ်…… ရှလှတ်…… ဖြတ်……“
စီးပိုငတ်င်းကြပစြှာ လီးကြီးက တဝကကြွောကြွောြ ထွကလြာသည်…။ ခပဖြှည်းဖြည်း ပြနသ်ှင်းသည်…။ အခကအြခဲ မရှိပဲ အဆုံးထိ ပြနဝြငသ်ှားသည်…။ ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ စောစောကလောကြ မနာတော့ပဲ လီးဝငလြီးထွကြ အရသာကို မကြစြိစုံမှတ် အံကိုကြိတရြင်း ခံစားနမေိတော့၏….။ စောစောက ဘာလိုလိုညာလိုလိုဖြင့ြ ဟာတာတာ မှတသ်ိပတ်ောင့တ်ခဲ့သမွှ လီးကြီးစောကဖြုတထြဲ ဝငလြာကတည်းက ပြည့ဝြကြနပေသ်ှားပါတော့၏…။ လီးနှင့စြောကဖြုတ် သဟဇာတဖြစ်ပြီး အဝငအြထွကြ မှနကြနလြာသောအခါ စောစောကထကြ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ဆောင့ပြေးလိုကပြှနသ်ည်…။
“ဖြတ်.. ဖြတ်…. ဖြတ်…. ပြှတ်…. ပြှတ်……“
“ဖြတ်…. ဖြတ်…. ဖြတ်….. ပြှတ်…….. အ… အမေ့…. အင့ျ…. အမေ့….. အား အင်း….. အမေ့…. ဟင့ျ… ဟင့ျ….. အင်း……….“
ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ တစစနှင့ြ ကာမအရသာတွေ တွေ့ကာ သူမဖငကြှီးကို ကြှကြှပြီး ကော့ကော့ခံလာသည်…။ သူမလကန်ှဈဖကကြလည်း ဗလာဟင်းလင်း ပြင့န်သေော သူမ၏ နို့အုံတင်းတင်းကြီးကို ပင့ပြင့ပြှီး ဆုပခြွနသေည်ေ…။ ဒီတော့ သိန်းမိုးကလည်း သူမလိုလားခကြန်ဲ့ အညီ ခပသ်ှကသ်ှကကြလေး ဆောင့ပြေးတော့သည်…။
“ဖြတ်….ဖြတ်……ဖြတ်…………..ဖြတ်…“
ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ခြကြန်ှင့ြ အညီ သံစဉတ်ှလည်ေး အနည်းငယ် ပြောင်းလဲလာ၏….။
“အီး…. ဟင့ျ…. အမလေး….. အင့ျ…. အမေ့……. အီး….. ရှီး…… ကြှတ်.. ကြှတ်….. အား…. အမလေး… အာ…. ဟင်း.. ရှီး… ဆောင့ျ…. ဆောင့ျ… မောင်…… အင့ျ… အမေ့…..“ သိန်းမိုးက
ခပသ်ှကသ်ှကြ ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့န်ရောမှ ပြဲသိမ်းအသားကုန် ကြုံးရနအြတွကြ သူ့လကန်ှဈဖကကြို ရှေ့သို့ ထောကလြိုကပြှီး ခွထေောကကြို နောကသ်ို့ အနည်းငယ် စင်းထားလိုကသ်ည်…။ ခငခြငသ်ိမ့ြ၏ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကိုလည်း သူ့ခါးတွင် ခွိတလြိမထြားခိုင်း၏…။ ဒီတော့ လီးကြီးက ပင့ထြိုးပုံစံမွိုး မဟုတတ်ော့ပဲ အထကကြနေ စိုကထြိုးပုံစံမွိုး ဖြစ်သှားပြီး စောကစြိပြူးပြူးကြီးကိုပါ မကြာမကြာ ပြတဆြှဲခွိတမြိသလို ဖြစ်သှားပါတော့သည်….။
“ ကောင်းလား…. ဟင်.. သိမ့ျ…..“
“အင်း……. ကြှတ် ကြှတ်… ကောင်း…. ကောင်းတယ်… မောငရြဲ့ …. သိပထြိတာပဲကြယ်…..“
သိန်းမိုးက ပြဲသိမ်းအခွီမို့ အသကကြို ခပပြှင်းပြင်း တဝကြီးရှူလိုကသ်ည်…။ ထို့နောကြ အသားကုန် ကုန်းကုန်းပြီး ကြုံးကြုံးပြီး ဆောင့လြိုးပါတော့သည်…။
“ဖြတ်…ဖြတ်…..ဘှတ်..ဘှတ်…..ဖြတ်……“
“ဖြတ်…. ဖြတ်…. ဘှပ်…. အင့ြ… အင့ြ…. အမေ့…. အင်း…. အမလေး…… ရှီး ကြှတကြွှတ်….. အား…. အမေ့…. အား…. ကြှတ်…. ကြှတ်….“
စောကဖြုတအြုံတဈခုလုံး အားရကြနပေစြရာ ကောင်းလှစွာ အီဆိမ့ရြှိန်းဖိန်းနပေါတော့သည်…။ မကြာခငမြှာပင် သိန်းမိုးလချောင်းတဈခုလုံး ယားတကလြာပြီး သုတရြပေူပူတွကေို ခငခြငသ်ိမ့ြ စောကဖြုတအြခေါင်းထဲသို့ ဗစွခြနဲ ဗစွခြနဲ ပန်းထည့လြိုကပြါတော့သည်…။ ပြင့အြာလာသော သားအိမခြေါင်းထဲသို့ သုတရြတခွေို့ အရှိနန်ှင့ြ ပန်းဝငသ်ှားသည့အြတွကြ ခငခြငသ်ိမ့တ်ဈယောကြ တလောကလုံးကို ခဏလေးမွှ မေ့မွောသှားသညအြထိ အကောင်းကြီး ကောင်းသှားပါတော့သည်…။
သိန်းမိုး၏ လရတွေေ သားအိမအြတွင်းသို့ ပန်းအဝငခြံလိုကရြသည့အြတွကြ အသအလေဲ အရူးအမူး ခငတ်ှယသ်ှားသလို သိန်းမိုး၏ လီးကြီးကိုမှ လီးဟု ထငကြာ အစွဲကြီး စွဲမကသ်ှားရှာပါတော့သတည်း။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အမညမြသိ