အောစာအုပ်

တဈခကြျထဲနဲ့ တသကျစွဲပြီ ရှင့ျ

ကြောဌြေး နှင့ြ သီတာတို့ လငမြယားမှာ အရငကြလို တကကြကြကြြ စကားများ ရနဖြစ်ရုံပငမြကတော့။ သတပြုတရြိုကန်ှကသ်ညအြထိ ဖြစ်လာသည်။ သားသမီးမရှိတော့ တဈယောကန်ှင့ြ တဈယောကြ သိပပြှီး သံယောဇဉထြားကြပုံမရပေ။ သူတို့လငမြယား အိမထြောငကြတွာ သုံးနှစ်ကြောပြှီဖြစ်သည်။ တဈနှစ်လောကပြဲ သောကကင်းကင်းဖြင့ြ နခေဲ့ရသည်။ တဈနှစ်ကြောတ်ော့ ကြောဌြေးက ဗှဖေောကလြာသည်။ ကြောဌြေးအကြောင်းတွကေို သီတာ မကြားချင်လြည်း ကြားရသည်။ မသိချင်ပြဲ သိရသည်။ ကြောဌြေး အပြောအြပါးလိုကစြားသညတ်ဲ့။

ဒီကိဈစနဲ့ပတသ်ကပြှီး သီတာက ဖြောင်းဖပြှောဆိုတော့ သူက ရနလြုပသ်ည်။ အိမပြှနလြာတိုင်းလည်း မူးမူးလာတတသ်ည်။ လုပသ်ည့အြလုပကြ လိုင်းကားဒရိုငဘြာ။ ဝငင်ှကေောင်းတော့ ကြောဌြေး ပကြတ်ော့သည်။ ဇနီးမယား သီတာကိုလည်း ကြငကြှငန်ာနာ မရှိသည့အြပြင် ဘာမဟုတသ်ည့ြ ကိဈစလေးနှင့ြ ရိုးမယဖြှဲ့ ရိုကလြားပုတလြား လုပလြာသည်။

သူတို့လငမြယားကို ဘယသ်ူကမှ ပေးစားခဲ့တာမဟုတ်။ သူတို့ချင်ြး ခစွကြှိုကြ၍ ညားခဲ့ကြတာဖြစ်သည်။ တဈနှစ်လောကပြဲ အိမထြောငရြေးသုခကို ခံစားရပြီး၊ နောကပျိုင်း စိတည်ဈစရာ၊ သောကရောကစြရာတွနှငေ့ြ ကြုံတွေ့နရသေညသ်ာမက အသားနာအောငပြါ ရိုကန်ှကလြာတော့ သူမ ကြောဌြေးကို စိတန်ာလာသည်။ သူမအနဖြငေ့ြ မယားဝတ်တရားကြပြနေစြှာ သဈစာရှိရှိ ပေါင်းသင်းလာပမယေ့ြ ကြောဌြေးက နှိပစြကလြာတော့ သီတာမှာ မခံနိုငတ်ော့သည့အြဆုံး အထုပပျိုကြ၍ အိမပြေါမြှ ဆင်းလာခဲ့သည်။

အိမပြေါမြှ ဆင်းလာသညဆြိုရာမှာလည်း တခွားမိတဆြှသေူငယခြငွြးတွေ အိမ်၊ ကိုယ့ဖြကကြ ဆှမွေိုးတွေ အိမမြှာသှားနလွှင်ေ ရိုးမယဖြှဲ့၍ အပြဈတင် သမုတကြာ ကြောဌြေးက သူ့အပြဈကို ကိုယ့အြပြဈ လုပန်ိုငသ်ေးသည်။ ဒီတော့ သီတာမှာ ကြောဌြေး၏ အဈမဖြစ်သူ ညိုမီ၏ အိမသ်ို့ ဆင်းလာခဲ့လသည်ေ။

ညိုမီမှာ လငမြယားနှစ်ယောကထြဲဘဲရှိပြီး နှစ်ယောကစြလုံးက အလုပန်ှင့ဆြိုတော့ သီတာ ခိုကိုး၍ ရသည်။ ပြီးတော့ ယောင်းမအရင်း ဖြစ်ရုံမက ညိုမီနှင့ြ သီတာတို့က လမ်းထဲတွင် ငယင်ယထြဲက ကစားဖောြ ကစားဖကတ်ှေ ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ညိုမီက သူ့မောင် ကြောဌြေး အကြောင်းကို ခရစေေ့တွင်းကသွိသည်။ ပြီးတော့ ငယသ်ူငယခြငွြးလည်းဖြစ်၊ ယောင်းမလည်းဖြစ်သူ သီတာ့ဘကမြှ အမြဲနာတတသ်ူ ဖြစ်သည်။ အရငကြတည်းက ကြောဌြေးဆိုးလာလွှင် သီတာ့အား သူမ၏ အိမတ်ှငလြာနရန်ေ ညိုမီက အမြဲခေါတ်တသ်ည်။ အခုတော့ သီတာမှာ ညိုမီအိမသ်ို့ တကယရြောကလြာရပြီ ဖြစ်သည်။

ကြောဌြေးက သူ့အဈမကိုတော့ ငယကြှောကဖြစ်သည်။ အခု သူ့ဘကကြ မမှနတ်ော့ ညိုမီကို မကြန်ှာချင်ြးမဆိုငရြဲတာ ကြာပြီဖြစ်သည်။ သီတာအတွကလြည်း ညိုမီတို့အိမမြှာ အလုံခွုံဆုံး ဖြစ်လသည်ေ။ ထို့အပြင် ညိုမီယောကြွား ကိုအေးကလည်း နာမညန်ဲ့လိုကအြောင် အေးသူဖြစ်၏။ ရုံးတရုံးတွင် စာရေးလုပန်သည်ေ။

ညိုမီက ဈေးထဲတွင် ကုနခြှောကဆြိုငရြှိသည်။ သူတို့တွင် သားသမီးကလည်း မရှိလတေော့ သီတာ သူတို့အိမရြောကပြှီး ညိုမီမှာ ကူဖောလြောငဖြကရြကာ သူတို့အိမလြေးမှာ စိုစိုပြပြလေေေး ဖြစ်လာသည်။

အရငကြဆိုလွှင် ညိုမီမှာ ညနဈေေးသိမ်း၍ ပြနလြာလွှင် ဟင်းခကြစြရာပါ တဈခါထဲ ဝယလြာပြီး အိမကြှတော့ မောမောနှင့ြ မနားနိုင်၊ ခကြရြပြုတရြသေးသည်။ ဒါမှ မနကြ သူမဈေးထွကလြွှင် ထမင်းခွိုင့ြ အသင့ဖြစ်နိုငသ်လို လငတ်ောမြောငအြတွကလြည်း ထမင်းခွိုင့ြ အသင့ဖြစ်နိုငမြည်။ တဈပတတ်ှင် ဥပုတရြကြ တဈရကထြဲသာ ဈေးပတ်၍ ထိုနေ့တွငမြှ ညိုမီမှာ လွှောစြရာဖြပစြရာများကို စု၍ လွှောဖြှပရြလသည်ေ။ အိမရြှင်းဖို့ကတော့ ဝေးရော။ ညိုမီမှာ ဖတဖြတကြို မောလသည်ေ။ အခု သီတာရောကလြာတော့မှ အဆငပြှသည်ေ။ ညနေ ညိုမီပြနလြာလွှင် ဟင်းခကြစြရာတွေ သူမကို ပေးလိုကရြုံပင်။ သီတာ သူ့ဖာသာ ခကြသ်ည်။ ညိုမီက ရချိုးထမင်းစားပြီး နားရုံသာ ဖြစ်သည်။

ထို့ပြင် ညိုမီဈေးက ပြနလြာလို့ အိမထြဲဝငလြိုကတ်ာနှင့ြ ရှုပပြှနသေော အိမထြဲကိုကြည့်ပြှီး အမောဆို့သှားရတတသ်ည်။ အခုတော့ တဈအိမလြုံး ရှင်းနရေုံသာမက ပစ်စည်းလေးတွကလေည်း သူ့နရောနှင့သ်ူ သပသ်ပရြပရြပဖြစ်နကော အိမလြွှာထိုးခင်းလေးတွမှောလည်း နင်းရကစြရာမရှိအောင် ပြောငလြကြ၍ နသည်ေ။ ညိုမီ သီတာ့ကို စိတထြဲမှ ကြိတကြွေးဇူးတငန်မေိရုံမက နှုတမြှလည်း ကြေးဇူးတငကြှောင်း ပြောမိသည်။ ထိုအခါမွိုးတွင် သီတာက ခပပြှုံးပြုံးဖြင့ြ

“မလိုပါဘူး ယောင်းမရာ”

ဟုသာ ပြနပြှောလေ့ရှိသည်။ ဒီနေ့ ညိုမီအိမပြှနရြောကတ်ော့ ဖိနပခြွှတမြှ တန်းတွင် လွှောပြှီးသား အဝတတ်ှေ ပြန့ြ၍နသည်ေ။

” သီတာရေ.. သီတာ.. ”

” လာပြီ ယောင်းမရေ.. ”

သီတာ မီးဖိုထဲမှ ပြေးထွကလြာသည်။ အနားရောကတ်ော့..

” ပေး.. ယောင်းမ.. ”

ညိုမီ၏ လကထြဲမှ ဟင်းခကြစြရာများ ထည့ထြားသော ကြှတကြွှတအြိတလြေးကို လှမ်း၍ ယူသည်။

” ဒီအဝတတ်ှေ ညည်း လွှောထြားတာလား.. ”

” အို.. ယောင်းမကလည်း အိမမြှာ သီတာပဲရှိတာပဲဟာ.. ”

” မလုပန်ဲ့ သီတာ.. မလုပန်ဲ့..။ အဝတတ်ှကေို ငါဈေးပိတတ်ဲ့နေ့မှ လွှောပြါ့မယအြေ..။ အဝတတ်ှတေော့ မလွှောပြါနဲ့ဟယ်.. တောင်းပနပြါတယ်.. ”

” အောြ.. ယောင်းမကလည်း အကုနလြွှောတ်ာမှ မဟုတတ်ာ.. နည်းနည်းပဲ ခွဲလွှောတ်ာပါဟာ.. ဈေးပိတရြကကြတွော့ ယောင်းမ သကသ်ာတာပေါ့.. ”

ပြောလဲပြော သီတာမှာ ကြှတကြွှတအြိတလြေးကိုဆှဲ၍ မီးဖိုထဲ ဝငသ်ှားလသည်ေ။ ညိုမီကတော့ သီတာ၏ နောကကြွောကို ကြည့်ရြင်း သကပြှင်းတခခွဖြှင့ြ ကနွခြဲ့လသည်ေ။

——————————————–

တဈဖကခြန်းဆီမှ တခွှတခြွှတန်ှင့ြ တီးတိုးစကားသံများ ကြားရသဖြင့ြ အိပမြပြောသ်ေးသော သီတာက နံရံရှိ သံပေါကရြာ အဟောင်းလေးမှတဆင့ြ ချောင်းကြည့်မြိသည်။ အခန်းထဲတွင် ငါးတိုငအြား မီးလုံးလေးက လင်းလင်းချင်ြးချင်ြး ဖြစ်နသည်ေ။

သူမ တွေ့လိုကရြသညကြ… ညိုမီက ကုတငပြေါတ်ှင် လကထြောကကြာ ဖငကြှီးကုန်းပေးထားသောကြောင့ြ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တွဲလှဲ လှုပရြမ်းနသည်ေ။ ညိုမီ ဖငကြှီးနောကတ်ှင် ဒူးထောကလြွှကြ လကန်ှဈဖကကြ ခါးကိုစုံကိုငကြာ လီးတနတ်ဝကြ ဝငန်သေော စောကပြတထြှားထွားကြီးကို ကိုအေးက စိုကကြှည့န်သည်ေ။ လမှေးမဲမဲကြီးများက အုံကောင်းလှပြီး တုတထြှားလှသော ကိုအေးလီးကြီးကို သီတာတဈယောကြ တအံ့တသှလေး စူးစိုကကြှည့န်မေိသည်။

” ဖြေးဖြေးလုပန်ောြ.. မောင်.. ”

သီတာနားတွေ ထူပူကုနသ်ည်။ သီတာ အိမထြောငရြှငတ်ဈယောကြ ဖြစ်သောလြည်း ဒီလို တခွားမိန်းမနဲ့ ယောကြွားတို့ လိုးသော မှငကြှင်းမွိုး တဈခါမှ မမှငဖြူးခဲ့။ ကိုအေးက လီးကြီးကို နည်းနည်းပြနဆြှဲထုတကြာ ခပဆြတဆြတန်ှင့ြ ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့လြိုးလိုကရြာ ဗှကကြနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ လီးချောင်းကြီးက လွှောကနဲ ဝငသ်ှားပြီး အရင်းထိ မှှုပ်၍သှားလသည်ေ။

” အား.. အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ”

ညိုမီက သူမ၏ ဖငကြှီးကို လကတ်ဈဖကဖြှင့ြ နောကပြှနပြှတရြင်း ညီးညူလိုကသ်ံမှာ နာလို့လား ကောင်းလို့လား သီတာ မဝခွေဲတတ်။ အဆုံးထိဝငန်သေော လီးကြီးကို ပြနမြဆှဲထုတပြဲ သူမ၏ ဖငကြှီးတွကေို ဆုပန်ယရြင်း ဖငကြို စကောဝိုင်း ဝိုင်းသလို အထကအြောကဝြဲယာ ရမ်းပေးသည်။ ထိုအခါ လီးကြီးက ညိုမီစောကခြေါင်းထဲတွင် ပတလြညမြှှေ့နရေော့မည်။ ထို့ပြင် လီးက ဖိကပထြားတော့ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားပတလြညကြိုရော စောကဖြုတအြုံကို ပြတတ်ိုကန်လတေေော့ ညိုမီမှာ ဖငကြှီးတွေ တလှုပလြှုပ် ဖြစ်လာနသည်ေ။

” မောင်.. မောငရြယ်.. အ.. ဟင်း.. ”

ညိုမီက မပီမသလေးငှီးရင်း မကြန်ှာလေးကို ဟိုဖကဒြီဖကြ စောင်းသှားသည်။ ကိုအေးက ညိုမီ၏ ခါးကငွကြငွလြေးကို ပြောင်းကာ ဆုပကြိုငရြင်း သူ၏ ပြောငလြကန်သေော လီးချောင်းကြီးကို ညိုမီစောကပြတထြဲသို့ ပကကြွိသှားနှုန်းဖြင့ြ ဆှဲထုတလြာနသည်ေ။

သီတာတဈယောကြ ဘာမှသတိမရဘဲ ဆကလြကခြွောင်းနမေိရာ အကြောပျိုင်းပျိုင်းထနပြေီး သနမြာတုတခြိုငလြှသည့ြ လီးကြီးကို မှငလြိုကပြှီဆိုကတည်းက ကြကသ်ီးမှေးညှင်းများထကာ တဖငွြးဖငွြး ခံစားလာရသည်။ စောကပြတထြဲမှ အရညကြှညလြေးများ စိမ့ထြှကကြုနသ်ည်။

” အ.. အီး.. ဟင်း.. ဟင်း.. ”

အသံလေးက တိုးတိုးလေးပဲ ဖြစ်သည်။ သို့သောြ သီတာ ကောင်းကောင်းကြားနရသေည်။ သီတာ၏ ခွတွေေ လကတ်ှေ အေးစကလြာသည်။ နှလုံးခုနန်ှုန်းပါ မှနလြာသညမြို့ ကိုယပြါရောပြီး အလိုလိုမောလာသည်။ နာထငစြပမြှာ ခွှေးသီးလေးများ စို့လာကာ အာခေါငတ်ှခွေောကလြာပြီး တံထွေးလေးမွိုလိုကရြသည်။

” ဗွှတ်.. ဘှတ်.. ”

” အ.. ရှီး.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ”

ချောင်းကြည့်န်သေော သီတာမှာ အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနလြာသည်။ ဒူးတွကေ ကြေးညှှတခြငွန်ပြေီ။ ရုတတ်ရကြ သူမ၏ အောကန်ှုတခြမ်းကို ကိုကကြာ စောကဖြုတကြို ယောငရြမ်းပြီး စမ်းလိုကမြိသည်။ သီတာက လကည်ှိုးကို စောကခြေါင်းထဲ သှင်းကာ ထိုးမှှကလေိနမေိသည်။ လကမြလေးကလည်း စောကစြေ့လေးကို ပြတခြွကစေားနမေိသည်။

” အင့ျ.. အင့ျ.. အ.. အ.. ”

” ပြှတ်.. ဗွဈ.. ပြှတ်.. ”

ကိုအေးက မီးကုနယ်မ်းကုန် တလစပ် ဆောင့န်လရေော ဂွေးစိတွဲတွဲကြီးများက ညိုမီဆီးခုံအထိ ကော့ကော့ပြီး ဖြောကကြနဲ ဖတကြနဲ ရိုကသ်ည်။ ပြှတကြနဲ ပြဈကနဲ အသံလေးတွကေ သုံးလေးခကြြ ဆောင့မြှ တဈခါထွကပြေါလြာတတသ်ည်။ ကိုအေးက ညိုမီကို စိတရြှိလကရြှိ လိုးဆောန်သညေကြို မှငသ်ောအခါ သီတာမှာ သူမ၏ လကည်ိုးကို စောကခြေါင်းလေးထဲသို့ အတင်းပင် ထိုးမှှပေေးလိုကမြိသည်။

ကိုအေးမှာ ညိုမီ၏ နို့အစုံကို အားရပါးရ ဆှဲလိုကြ၊ ဖငသ်ားကြီးတွကေို ဆုတန်ယလြိုကန်ှင့ြ အလုပရြှုပန်သည်ေ။ ကိုအေး ဆောင့လြိုးသည့ြ အရှိနပြှင်းထနလြာလေ သီတာ၏ လကည်ိုးလေးကလည်း ကြမ်းလာလဖြစ်ေသည်။ ကာမမီးလောငမြှိုကမြှုကြောင့ြ သီတာ့ခငမြွာ မရှုမလှ လူးလူးလှန့လြှန့ဖြစ်လကြြ နှုတမြှပင် မပီဝိုးတဝါး အသံလေးများ ခပသ်ဲ့သဲ့ထွကကြာ ညီးညူနမေိသည်။

ညိုမီက ကုတငဘြောငကြို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တင်းတင်းဆုပပြှီး မကြလြုံးလေးတွမှေိတကြာ နှုတခြမ်းလေးများကို ကိုကလြွှကြ ခေါင်းလေးမော့ကာ မော့ကာ ခံနရရှောသည်။ နှုတခြမ်းလေး စေ့ထားသည့ကြှားမှ လညခြွောင်းသံ တအင့အြင့ကြ ဆောင့ဆြောင့ထြှကလြာသည်။

သီတာတဈယောကြ သူမရှေ့မှ မှငကြှင်းကို အာသာငမ်းငမ်း ကြည့်န်လသေည်ေ။ ကိုအေးက အဆကမြပြတ် ဆောင့လြိုးနခေိုကမြှာပင် ညိုမီက ဖငကြှီးကို နောကသ်ို့ စည်းခကြဝြါးခကြကြကြလွေး ပြနဆြောင့ပြေးနလသေည်ေ။

” အား.. ရှီး.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. မောငရြယ်.. ”

ညိုမီက မကြတ်ောငလြေးမှေးပြီး အဈတဈတဈ အသံလေးနှင့ြ ပြောလိုကသ်ံကို ကြားလိုကရြသောအခါ သီတာမှာ ညိုမီကို နရင်ေးထိုငရြင်း မနာလိုဖြစ်မိလသည်ေ။ ကိုအေးက လကမြောင်းကြောကြီးတွေ ထောငထြလာအောင် ညိုမီ ဖငကြှီးကို ဖစွည်ှဈရင်း လီးချောင်းကြီးကို အဆုံးထိ ပစ်ဆောင့လြိုကပြှီး လီးကြီးကို စောကပြတထြဲ အတင်းဖိကပ် ကိုအေး၏ ကိုယကြှီးသည် တဆတဆြတ် ဖြစ်သှားလသည်ေ။

သီတာတဈယောကြ အိပရြာထကဝြယ် တကိုယတ်ည်းလှဲရင်း အိပပြွောဖြို့ ကြိုးစားနမေိသည်။ သီတာ မကြလြုံးမှိတလြိုကတ်ိုင်း ကိုအေး၏ သံချောင်းကြီးအလား မာကြောတင်းထနသေော အားရစရာ ကောင်းလှသည့ြ လီးတနကြှီးကသာ အရိပထြငန်လသေည်ေ။ သူမ၏ ရငထြဲတွငတ်ော့ ကိုအေးသည် ထွားကြိုင်းလှသည့ြ လီးကြီးကို ပိုငဆြိုငထြားသည့ြ အားကောင်းမောင်းသန် ယောကြွားတဈဦးပါလားဟုသာ ရငတ်ုနပြန်းတုနလြေး တွေးမိလိုကလြတေော့သည်။

——————————————–

နေ့လညဘြကြ အဝတလြွှောရြနအြတွကြ သီတာမှာ ထမီရငလြွားလေးဖြင့ြ ညိုမီတို့ အိပခြန်းထဲသို့ အဝတဟြောင်းတွကေို ယူရန် ဝငခြဲ့ရာ ကိုအေးနှင့ြ ပကပြင်းတိုးတော့သည်။

” အောြ.. ဒီနေ့ အဈကို ရုံးပိတတ်ာပဲ.. ”

” အဝတတ်ှေ မလွှောပြါနဲ့ဟာ.. ညိုမီ အားတဲ့ရကကြမွှ လွှောမြှာပေါ့ ”

ကိုအေးက အားနာစွာဖြင့ျ ပြောသည်။

” ရပါတယ်.. အဈကိုကလဲ.. သီတာ အားနတောပဲဟာ.. ”

တားနသညေ့ကြှားမှ သီတာမှာ ထမီရငလြွားလေးဖြင့ြ အခန်းထဲမှ အဝတတ်ှကေို ယူသည်။ ထမီလေးကို ကစွကြစွလြဈလဈလေး ရငလြွားထားသည့ြ သီတာအား ကိုအေးက စိုကြ၍ ကြည့်န်မေိသည်။ သီတာ၏ ကိုယလြုံးကိုယထြညမြှာ ညိုမီထကြ နည်းနည်းလေးပို၍ မို့ထွားပြီး အသားအရညမြှာ ညိုမီထကြ ပိုတင်းမာ ကစွလြဈလိမ့မြညဖြစ်ကြောင်း ကိုအေး မှငရြုံဖြင့ြ အကဲခတမြိသည်။ ဘာအခုအခံမှ မပါသဖြင့ြ အရှိကို အရှိအတိုင်း အဖုအထဈ အမို့အမောကတ်ှကေ ထငရြှားနသည်ေ။ အောကပျိုင်းတွငလြည်း အောကခြံပငတ်ီ ဝတမြထားပဲ ရငလြွားထားသော ပြောငအြနကထြမီလေးအောကမြှ ဖြောင့စြင်းလုံးတဈသော ပေါငတ်နရြှညကြှီးများနှင့ြ ကြီးမားလှုပခြါရမ်းသှားသော တငသ်ားအစုံကလည်း မကမြောစရာကြီး ဖြစ်နသည်ေ။

လကပြှန်းတတီး အနမွေားလာတော့လည်း ဆန့ကြငွဘြကလြိငမြွားက ဆှဲဆောငမြှုရှိလာသညမြို့ တောင့သ်ော ဖြောင့သ်ော လှသော သီတာကို ကိုအေး စိတမြဝငစြားဘဲ မနနေိုငတ်ော့ပေ။ အဝတမြွားယူပြီး ပြန်၍လှည့အြထွကြ သူမကို စိုကကြှည့န်သေော ကိုအေး၏ မကြလြုံးများကို ရငဆြိုငမြိကာ သီတာမှာ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတခြုနသ်ှားရသေးသည်။

ကိုအေးနှင့ြ ညိုမီတို့ လငမြယားနှစ်ယောကမြှာ ပိတရြကခြငွြး မတူကြပေ။ ကိုအေးမှာ ရုံးဝနထြမ်းဖြစ်၍ စနေ၊ တနင်ျဂနှနေေ့များတွင် အလုပန်ားရသည်။ ညိုမီကတော့ ဈေးပိတရြကဖြစ်သော ဥပုသန်ေ့တွငမြှ နားရလသည်ေ။ ကိုအေးမှာ များသောအားဖြင့ြ ရုံးပိတရြကတ်ှင် မနကစြာစားပြီးသညန်ှင့ြ တဈနကေုန် အပြငသ်ို့ ထွကန်တတေသ်ည်။ ညနစေောင်းတော့မှ ညိုမီနှင့အြတူ အိမသ်ို့ပြနလြာလေ့ရှိသည်။ ဒီတဈပတ် ရုံးပိတရြကတ်ှငတ်ော့ ကိုအေးမှာ အပြငသ်ို့မထွကဘြဲ အိမတ်ှငမြှဲနသည်ေ။

———————————————–

ကိုအေးတဈယောကြ အခုတော့ ဂနာမငှိမဖြစ်နမေိသည်။ ဒီအိမလြေးထဲမှာ သူနှင့ြ သီတာ နှစ်ယောကတ်ည်း။ စားရမှာလည်း သဲနဲ့တရှပရြှပ်၊ လှှတပြေးလိုကရြမှာလဲ အဆီတဝင်းဝင်း ဖြစ်နသည်ေ။ ရချိုးခန်းအနား သှားချောင်းနားထောငလြိုကခြါမှ ပိုစိတလြှုပရြှားလာရသည်။ တဗှန်းဗှန်းရချိုးနသေော သီတာလေးကို မကြလြုံးထဲမှငယ်ောငကြှည့မြိသည်။ သီတာ၏ ခရာတာတာ မကြန်ှာပေးလေးကို မှငမြိရင်း ကိုအေး အခစွစြိတတ်ှေ လှိုင်းထလာရတော့သည်။

ရချိုးခန်းတံခါးကို အမှတတ်မဲ့ကြည့်မြိတော့ ဂကြထြိုးထားဟနမြတူ။ ဟတတလေး ဖြစ်လို့နရော ကိုအေး စိတထြဲ သချောပြီဟု တွကလြိုကတ်ော့သည်။ ဒီလောကြ အထာပေးနမှတေော့ သီတာလေးကို ခနွထြားလို့ မဖြစ်တော့ပြီ။

” ကြှီ ”

” အို.. အို.. အဈကိုအေး.. ”

ဂကြထြိုးမထားသော ရချိုးခန်းတံခါးက ရုတတ်ရကြ ပြင့သ်ှားပြီး ကိုအေးက ရချိုးခန်းလေးထဲ ဝငလြာသည်။ ကိုအေးက အပေါပျိုင်းကို ဗလာကငွြးထားပြီး ခါးတွငသ်ာ ပုဆိုးဝတထြားရာ မို့မောကကြစွလြဈသော ရငအြုပကြှီးကို ကြည့်ရြင်း သီတာ ရငတ်ှခေုနန်မေိသည်။ အံကြိတကြာ မာနထြနရင်ေး တံထွေးမွိုခလွိုကသ်ော ကိုအေးကို မှငမြိတော့မှ ကြကသ်ီး တဖြန်းဖြန်းထသှားသည်။

ကိုအေးကတော့ ရပန်ေးအောကမြှ သီတာ့ကို ဇွတတ်ရှတ် အနမ်းတွေ ပေးလတေော့သည်။ ကိုအေး၏ ထူထဲသော နှုတခြမ်းထူကြီးတွကေ သူမ၏ နီတာရဲ နှုတခြမ်းလေးကို ဆှဲစုပန်မ်းနသည်ေ။ တဖန် လွှာဖြားလေးဖြင့ြ သူမ၏ လွှာဖြားလေးကို တွေ့ထိကလိပေးနသညေ့အြပြင် သူ၏ လကန်ှဈဖကကြလည်း သီတာ၏ ကိုယပြေါရြှိ ကာမခလုတတ်ို့ကို တရှရှ ပြတသ်ပပြေးသည်။

သီတာ့ခငမြွာ ကိုအေး၏ သနမြာသော လကမြောင်းကြီးဖြင့ြ ရဈပတထြားသညမြို့ မလူးသာမလှန့သ်ာ ဆန်ဒရမျမကတ်ို့ လှှမ်းနပြေီမို့ သီတာ့မှာ မငှင်းဆနသ်ာတော့ပဲ သူမ၏ လကခြွောင်းလေးများဖြင့ြ ကိုအေး၏ ဦးခေါင်းမှ ဆံပငမြွားကို ထိုးဖြပေးနလသေည်ေ။ ရပန်ေးအောကထြဲ အတနကြှာ နမ်းနေ ကိုငန်ပြေီးနောကြ ကိုအေးသည် သီတာ့ကို လှှတပြေးလိုကသ်ည်။ ရစေိုထမီလေးကို အနည်းငယ် လွှော့ခပြှီး ရစကေရြပေေါကလြေးများ တွဲခိုနသေော သီတာ့နို့လေးနှစ်လုံးကို ကိုအေး ခွိုမှိနစြှာ စို့သည်။ သီတာ့ခငမြွာ လကတ်ဖကကြ ထမီလေးကို ထိန်းထားရင်း ကနွလြကတ်ဖကန်ှင့ြ ကိုအေးကြောပြငကြှီးကို သိုင်းဖကထြားမိတော့သည်။

ကိုအေးက ပုဆိုးကို ဘယတ်ုန်းက ခွှတခြလွိုကမြှန်းမသိဘဲ သူ့လီးချောင်းကြီးက သီတာ့ စောကဖြုတအြုံတဝိုကမြှာ ဟိုထိုး ဒီထောကန်ှင့ြ၊ ရလေဲထမီလေးခံနလေို့သာ တောတ်ော့သည်။ အထိအတွေ့မရှိတာကြာပြီမို့ သီတာတကိုယလြုံး တုနရြီနသည်ေ။ ဒူးများညှတကြခွငွလြာသည်။ ကိုအေး လကကြှီးများက ရစေိုထမီလေးအောကမြှ ထွားကြိုင်းဖုထဈနသေော တငပြါးကြီးများကို ဖစွည်ှဈနသည်ေ။

” သီတာ ”

တိတတ်ဆိတမြှုကို ဖြိုခွင်း၍ ကိုအေးက ခေါလြိုကသ်ည်။

” ရှင်.. ”

” ဟိုဘကြ လှည့လြိုကပြါလားကြယ် ”

” အင်း.. အာ.. အဈကိုကလည်း ဘာကြီးမှန်းလဲ မသိဘူး.. ”

သီတာက မကြန်ှာလေး ရဲသှားရာမှ မကြစြောင်းလေးထိုးပြီး ပြောလိုကပြုံလေးမှာ ဆှဲနမ်းပစ်ချင်စြရာ ကောင်းလှသည်။ သီတာ့ရငထြဲ လှိုကဖြိုပူထူပြီး ကိုအေးကို ကြောခိုင်းရင်း လှည့လြိုကသ်ည်။

” အဈကို သီတာ့ကို ခစွပြါရစေ ”

” အဈကိုရယ် မသင့တ်ောပြါဘူး.. ယောင်းမသိသှားရင် မကောင်းဘူး.. ”

ပါးစပမြှငှင်းပယန်ပမေယေ့ြ ကိုအေးက သီတာကို အနောကမြှ သိုင်းဖကရြင်း ထမီလေးကို ဖြခလွေိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းနသေော သီတာ့ဖငအြိုးကြီးက ကိုအေးကို ရငသ်ကရြှုမောသှားစသည်ေ။

” အဈကိုကလဲ အဟင့ြ … ဘာလို့ အကြာကြီး စိုကကြှည့န်ရတောလဲ… လုပမြဲ့ဟာကို မလုပသ်ေးပဲနဲ့ ”

သီတာက နံရံကို တံတောငလြေးနှင့ထြောကရြင်း ကိုအေးရှေ့ဝယ် ဖငကြှီးကို ပိုကော့ကာ နောကသ်ို့ ပစ်ပေးလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတလြေးက ဖငကြှားမှ အနောကသ်ို့ အုံလိုကြ ပြူးထွကလြာသည်။ ခွှဲတဲတဲနှာသံလေးနှင့ြ တီးတိုးပြောလိုကသ်ော သီတာ့စကားကိုကြားမှ ကိုအေးက ဖငကြှီးနောကန်ားသို့ တိုးကပရြင်း လီးကြီးကို စောကပြတအြဝတွင် တေ့ဖို့ကြိုးစားတော့သည်။

သီတာက သူမ၏ ကြီးမားလှသော တငပြါးကြီးနှစ်လုံးကို ဘယည်ာယိမ်းနှဲ့ရင်း ဆော့ကစားနရော တောငန်သေော ကိုအေး၏ လီးတနကြှီးနှင့ြ သီတာ၏ စောကဖြုတလြေးမှာ မထိတထိဖြင့ြ ရမ်းခါနသည်ေ။ တခကြတ်ခကြြ သီတာက ကိုအေး၏ လီးကြီးကို စောကပြတအြောကသ်ို့ လွှိုသှင်းထားပြီး ပေါငန်ှဈလုံးနှင့ြ ညှပခြါ ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပန်သဖြေင့ြ လီးကြီးမှာ မချင့်မြရဲကြီးဖြစ်လာပြီး ကိုအေးမှာ ရှူးရှူးရှဲရှဲ အသံတွေ ထွကလြာသည်။

” ခစ်.. ခစ်.. ခစ် မာနထြလာပြီ.. ခစ်ခစ်.. ”

ကိုအေးက လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ သီတာ၏ ဖငကြှီးတွကေို ကိုငရြင်း လီးနှင့စြောကပြတ် တည့်တည့်ဖြစ်စရန်ေ ကြိုးစားရင်း နှာမှုတသ်ံကြီးက ပြင်းထန်၍ လာသည်။ သီတာက သဘောကပြှီး တခစ်ခစ် ရယန်လသေည်ေ။

” သီတာ့ ဖငကြှီးကို ငှိမင်ှိမထြားကြာ ”

” အိုး.. ဝငအြောငလြုပပြေါ့လို့ ခစ် ခစ်.. ”

သီတာက ဆော့ကစားနည်းတဈခုလို့ပင် သတမြှတန်သလေားမသိပါ။ ကိုအေးကို ပြောငစြပစြပပြှောရင်း လီးတနကြှီးကို စောကပြတဝြသို့ မဝငအြောင် နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ ဘယည်ာရမ်းခါ၍ ရှောငတ်ိမ်းနရော ကိုအေး ကြှဲမှီးတိုလာသည်။ ခပဖြှဖြကိုငထြားသော သီတာ့ ခါးသေးသေးလေးကို သူ့လကကြှီးဖြင့ြ တင်းကြပစြှာ စုံကိုင်၍ ရမ်းခါနသေော ဖငကြှီးကို ထိန်းခွုပလြွှကြ ဖငကြှားထဲမှ နောကသ်ို့ပြူးထွကန်သေော စောကဖြုတအြုံကြီးကြားသို့ လီးထိပကြှီးကို မရမက သှတသ်ှင်းလိုကလြသည်ေ။

” ပြှတ် .. ဗွဈ .. ”

” အ.. အာ့ .. ကြှတ် ကြှတ် အကိုကလည်း တအားပဲ.. ”

” ညည်းက ငှိမင်ှိမမြှ မနတော ”

” ခစွလြို့ ကြီစားတာပဲဟာကို.. ”

” သီတာ့ စောကပြတလြေးက ကြပလြိုကတ်ာကြာ.. စီးပိုငန်တောပဲ ”

” အ.. ဟင့ြ.. အဈကိုကလည်း ထနသ်လား မမေးနဲ့ အ.. အား.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. အဝငကြှမ်းတယကြှာ.. အဈကို့လီးထိပဖြူးကြီးက တောတ်ောမြာတာပဲ ရှီး.. ”

” ဗွဈ.. ပလဈ.. ဗွဈ.. ဗွဈ.. ”

” ဟား အား ရှညလြိုကတ်ာ အဈကိုရာ အဈကို့ဟာကြီးက မဆုံးသေးဘူးလား .. အိုး.. အိုး.. ကြှတ် ကြှတ်.. လညပြင်းမှာတောင် တဈဆို့ဆို့ကြီး ဖြစ်လာပြီကြာ.. ”

” အဆုံးဝငလြားဟင် သီတာ ”

” အိ.. အ.. ဝငတ်ယ်.. ဝငတ်ယ်.. အဆုံး..ပဲ.. အိ.. အ.. ”

သီတာ ဖငကြှီးကို မရမ်းနိုငတ်ော့၊ မဆော့နိုငတ်ော့ခွေ။

” ထွကြ.. ထွကကြုနပြှီ ကိုကို.. အ.. အ.. ”

စောကခြေါင်းအတွင်း နှေးထွေးစွာ ဝငရြောကသ်ှားသော လီးတနကြှီး၏ အထိအတွေ့က ဆန်းပြားခွိုအီလှသည်။ သှေးသားဆူဖြိုးတုန်းအရှယမြှာ လီးနှင့ဝြေးနရတော ကြာပြီမို့ သီတာတဈယောကြ ဟနပြငမြဆောငန်ိုငတ်ော့။ ဘယန်ှဈခကြမြှတောင် ဆောင့လြိုးတာမခံရသေး၊ လီးကြီးက တင်းတင်းကြပကြှပတ်ိုးဝင် ပြနထြှကန်ဆေဲမှာပင် တဈခွီပြီးသှားရရှာလသည်ေ။

” သီတာ.. အထဲ သှားကြရအောငလြား.. ”

” ဟင့အြင်း.. ဒီမှာပဲ နကြရေအောငလြားကြယ်.. နောြ.. ”

ကိုအေးမှာ ဘာမှထပမြပြောတော့ဘဲ သီတာ့ကိုယလြုံးလေးကို စွေ့ကနဲ မခွီကာ သူတို့အိပခြန်းထဲသို့ ပြေ့သှားပါတော့သည်။

” ဘယကြို သှားမလို့လဲဟင်.. ”

” ကိုယတ်ို့ ကုတငပြေါကြိုပေါ့ ”

” အင်.. သူတို့လငမြယားလိုးတဲ့ နရောကြီးမှာ.. မကြိုကပြါဘူး.. ”

သီတာက ကိုအေး၏ လညပြင်းကို ဟီးလေးခိုရင်း မကြစြောင်းလေးထိုးကာ နှုတခြမ်းလေးကို စူတူတူလေးလုပ်၍ ပြောသည်။ သီတာ၏ အပြောနှဲ့နှဲ့ တိုးတိုးလေးနှင့ြ အပြုံးနုနုခွှဲခွှဲလေးများသည် ကိုအေးကို တင်းတင်းကြီး ရဈပတန်ှောငဖြှဲ့မိလသည်ေ။

—————————————

သီတာတဈယောကြ သူမ ချောင်းကြည့်ခြဲ့သည့ြ ကိုအေးတို့လငမြယား၏ ကုတငပြေါတ်ငဝြယ် ပယပြယန်ယန်ယ် အလိုးခံနရလေပြေီ။ ဖြူဝင်းအိစကသ်ော စောကပြတဖြှေးဖြေးလေးထဲသို့ ညိုမဲပြောငတ်င်းနသေော လီးတနကြှီးက ဇိကနဲ ဇိကနဲ ဆောင့ဝြငန်လသေည်ေ။

သီတာကလည်း မခပေါ။ အောကမြှနေ၍ ကိုအေးကို တင်းကြပစြှာ ဖကထြားရင်း အပေါမြှ လိုးဆောင့ခြကြမြွားနှင့အြညီ အခကြကြကြဖြှင့ြ သူမ၏ ဖငကြှီးကို ကော့ပေးနသညေ့အြပြင် လိုးသည့သ်ူ ပိုကောင်းစရနေအြတွကြ သူမ၏ ဖြူဖြေးကြီးမားလှသော ဖငကြှီးကို စကောဝိုင်း ဝိုင်း၍ ပေးရင်း စောကပြတထြဲရှိကြှကသ်ားများဖြင့ြ လီးကြီးကို တအား တအား ညှဈပေးနပြနေသ်ည်။

ကိုအေးမှာ ဖောင်းဖောင်းအိအိ ကဉွြးကဉွြးကြပကြှပ် သီတာ့ စောကပြတလြေးကို လိုးနရခွေင်းမှာ ထူးကဲလှသည့ြ အရသာမို့ သူမကို အစွဲကြီးစွဲသှားလတေော့သည်။

သီတာ့ခငမြွာ သူမကိုယပြေါြ၌ ကြီးမားသော ကိုယလြုံးကြီးနှင့ဖြိထားရင်း အခကြမြှနမြှနဖြှင့ြ အငတ်ိုကအြားတိုကြ လိုးဆောန်သညေ့ြ ဒဏကြှောင့ြ အသကရြှူပါကြပ်၍ မခွိမဆန့ြ ခံစားနရသေည်။

” ကိုကိုရယ်.. နည်းနည်း လွှော့ပါဦး.. သူ သိပထြနတ်ာပဲ.. ”

” ကောင်းရဲ့လား.. သီတာ ”

” ကောင်းလှန်းလို့.. အသဲကို ခိုကသ်ှားတာပဲ ကိုရယ်.. အား ဟင့ြ ဟင့ြ.. ”

ကိုအေးသည် သီတာ့အပေါြ ဖိကပထြားသော ကိုယလြုံးကြီးကို အနည်းငယကြှှပြီး သူ့လကန်ှဈဖကကြို သီတာ့ဘေးတဖကတ်ခကြစြီတွင် ထောကကြာ အားပါးတရ ဆကလြိုးဆောင့လြသည်ေ။ သီတာက ကိုအေး၏ နဖူးမှ ခွှေးစလေးများကို လကဖြဝါးလေးဖြင့ြ လှမ်းသုတပြေးလိုကသ်ည်။

” ဒီပုံက အားမရချင်တ်ော့ဘူး သီတာရာ.. ပုံစံပြောင်းရအောငန်ောြ ”

” ကိုကို့ သဘောပဲ.. ”

ကိုအေးက ဆောင့တ်ာကို ရပလြိုကပြှီး သူမ၏ ကိုယပြေါမြှ လှိမ့ဆြင်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကုတငအြောကသ်ို့ ဆင်းလိုကသ်ည်။ သီတာ့ကို ကုတငစြောင်းသို့ရောကအြောင် ရှှေ့ယူလိုကသ်ည်။ သီတာ၏ ဖငကြှီးမှာ ကုတငစြောင်းသို့ ရောကသ်ှားသောအခါ သူမ၏ ခါးအောကသ်ို့ ခေါင်းအုံးတဈလုံးထိုးထည့်ကာ ခုလိုကသ်ည်။ သီတာ၏ စောကဖြုတကြှီးက မို့မောကတ်ကလြာသည်။

ကိုအေးက ကုတငစြောင်းဝယ် တွဲလောင်းကနွသေော သူမ၏ ပေါငတ်နန်ှဈဖကအြား အလိုကသ်င့ြ ကားစလေိုကပြှီးလွှင် စောကဖြုတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ လီးတနကြှီးဖြင့ြ စုနဆြန် လွှောတိုကပြေးလိုကသ်ည်။ သီတာ၏ နို့သီးခေါင်းလေးဆီသို့လည်း လကလြှမ်းကာ နို့သီးလေးတွကေို လကည်ှိုးလကမြတို့ဖြင့ြ ညှပကြာ ညငည်ငသ်ာသာလေး ပြတခြွပေေးလိုကပြှနသ်ည်။

” အ.. ကို.. ကို.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ.. အို.. လုပမြှာလုပကြှာ.. အခွိနမြရှိဘူး.. ”

စောကပြတအြကြဲကြောင်းတလွှောကြ လီးထိပကြှီးဖြင့ြ အပြတခြံနရသေဖြင့ြ သီတာ စိတတ်ှေ မခွိမဆန့ြ ထလာပြီး ဖငတ်ကြှကြှ ဖြစ်နတေော့သည်။

” ဘာလဲဟင်.. သီတာ ”

” ကမွ..ကမွ မနနေိုငတ်ော့ဘူး.. ဟင့ြ..ဟင့ြ.. ”

” ကို ဘာလုပပြေးရမလဲဟင် ”

ကိုအေးက စောကပြတအြဝတွင် လီးကြီးကို တေ့ထားရင်း နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ခွမှမှေဲ ခွမှလေကြမြေးသည်။

” ယား.. ယားလှပြီကြယ်.. လိုး.. လိုးပါတော့.. အင့ျ ဟင့ျ.. ”

ကိုအေး၏ အချော့အမှူနှင့ြ ကြှမ်းကငွည်ငသ်ာစွာ နှိုးဆှပေးနမှေုကြောင့ြ ကာမအရသာကို မခံခွိမခံသာ ခံစားနရသေည့ြ ဝဒနောအတွကြ မပီမသ ဝိုးတဝါးနှာသံဖြင့ြ အာသာရမျမကြ ပြစသေေောငှာ သီတာတဈယောကြ အငမ်းမရ တောင်းဆိုနမေိတော့သည်။ ထိုသို့ ငှီးငှူနရင်ေး သီတာ့ ဖငကြှီးများမှာ ဘယည်ာရမ်းခါလကြြ လှုပရြှားနသေေးသည်။

ကိုအေး၏ သှေးသားများကလည်း ကြှသထကြ ကြှလာသည်။ သူ၏ တောငန်သေော လီးကြီးက တဆတဆြတ် ဖြစ်လို့နသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ နှိုးဆှမှုကို ရပလြိုကပြှီး အကြောကြီးများ ထောငထြသညအြထိ တောင့တ်င်းမာကြောနသေော လီးချောင်းကြီး၏ တငေါကင်ေါကဖြစ်နသေော လီးထိပကြှီးကို စိုရှှဲနီရဲလွှကရြှိသော စောကပြတလြေးထဲသို့ ဆောင့သ်ှင်းလိုကတ်ော့သည်။

” ဗွှတ်.. ပလှတ်.. ဒုတ်.. ဒုတ်.. ”

” အမေ့.. ကြှတ်.. ကြှတ်.. ”

” နာသှားလား သီတာ ”

ကိုအေးက လီးကစိမထြားပြီး မေးသည်။

” ဟင့အြင်း.. ဟင့အြင်း.. မနာဘူး.. ကိုကို.. ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ.. ဆောင့ပြါ.. တအားဆောင့ပြေးပါ.. ”

သီတာမှာ စောကခြေါင်းထဲ လီးကြီး မတနတ်ဆ တိုးဝငသ်ှားပြီး သားအိမခြေါင်းကို ထိုးဆောင့မြိသဖြင့ြ နာကငွန်သေောလြည်း ကောင်းမှနသ်ည့ြ ကာမအရသာကို တင်းပြည့ကြပြပြှည့ြ ခံစားရနိုငရြေးအတွကြ အငမ်းမရ ကမန်းကတန်း ပြနဖြှရှောသည်။

” ပြှတ်.. ဖြတ်.. စွပ်.. စွပ်.. ဖြတ်.. ဖြတ်.. ”

” အား.. ဟား.. ကောင်းလိုကတ်ာနောြ.. ဟင်း.. ဟင်း.. ”

” ပြှတ်.. စွပ်.. ပြတ်.. ပြှတ်.. ပလှတ်.. ”

” အင့ြ.. ဟုတပြှီ.. ဆောင့ြ..ဆောင့ြ.. ”

ကိုအေးက ပုံစံအမွိုးမွိုးအနကြ ယခုလို စီးစီးပိုငပျိုငန်ှင့ြ လီးတဆုံးဝငသ်ော ကုတငစြောင်းနည်းကို အကြိုကဆြုံး ဖြစ်သည်။ လီးတဈချောင်းလုံး အစမှ အဆုံးတိုင် စောကခြေါင်းထဲ ပြတတ်ိုကန်သညေ့အြတွကြ ခံရသူ မိန်းမသားကို ပိုအရသာတွေ့စသလေို ကုတငအြောကမြှ မတတ်ပရြပ် ဆောင့ရြသည့အြတွကြ လိုးရသူ ယောကြွားမှာလည်း လှတလြှတလြပလြပဖြှင့ြ စိတထြငတ်ိုင်း ဆောင့န်ိုင် ကြမ်းနိုငလြသည်ေ။

” ပြှတ်.. ပြှတ်.. စွတ်.. ဖြတ်.. ဖြတ်.. အမလေး.. ကိုရယ်.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. ရှင့ကြိုတော့ တသကစြှဲပြီ..ရှင့ြ.. ”

နှစ်ယောကစြလုံး ကာမအရှိနကြ တကြ၍လာလပြေီ။ လိုးဆောင့ရြသည့ြ အရှိနကြလည်း အားပါးတရရှိလှပါသည်။ လိုးဆောန်သညေ့ကြှားမှ သူမ၏ နှုတခြမ်းလေးများကို ရှရှလေးနမ်းလိုကြ၊ နို့သီးခေါင်းလေးနှစ်ခုအား ဘယပြှနည်ာပြန် စုပလြိုကခြဲလိုကြ လုပပြေးနပေါသေးသည်။

” စွပ်.. ပြှတ်.. ဖြတ်.. ဖြတ်.. ဖြတ်.. ”

” အို.. အို.. ကိုကိုရယ်.. ကောင်း.. ကောင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ.. ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ..
ပြီးတော့မယ်.. အ.. အာ့.. အင်း.. ”

သီတာ ညီးညူရင်း ခွဖြေားကလေးများ ကြေးလိုကြ ဆန့လြိုကြ ဖြစ်သှားပသည်။ ထို့အပြင် ကိုအေး၏
ကြောပြငကြယွကြှီးကို လှတထြှကသ်ှားမည် စိုးသည့အြလား တအားဖကထြားရင်း ကာမအထွတအြထိပသ်ို့ ရောကသ်ှားလသည်ေ။ သူမ၏ လငယ်ောကြြားနဲ့ပင် တဈခွီကောင်းလောကသ်ာ ခံဖူးသော သီတာတဈယောကြ ကိုအေး လိုးတာကို ခံရတော့မှ တဈသကန်ှင့တ်ကိုယ် ဆကတ်ိုကပြှီးတဲ့ အရသာကို တုနခြါ မောဟိုကစြှာ ခံစားနရတေော့သည်။

” သီတာ ပြီးသှားပြီလားဟင် ”

” သှားပါ သူက သိပကြှာတာပဲ.. သီတာဖြင့ြ နှစ်ခါတောင် ပြီးသှားတယ်.. ဟှန်း”

သီတာက ရမကရြှိနမြပြသေေးဟနဖြှင့ြ ခပည်ုညုလေးပြောသည်။

” အဈကို မပြီးသေးဘူး.. ဆကလြိုးဦးမှာ.. သီတာ အလိုးခံနိုငသ်ေးတယ်.. မဟုတလြား ”

” ခံမှာ.. ဘာလို့မခံနိုငရြမှာလဲ.. ကိုကိုလိုးသမွှ ကမွ ခံမယ်.. ”

” ဟုတပြှီ.. ဒါဆို အဈကို.. ဒီပုံစံအတိုင်းဘဲ ဆကလြိုးမယ် ”

စကားပြောနရင်ေးက ကိုအေး ကိုယလြုံးကြီးမှာ တလှုပလြှုပန်ှင့ြ ဖြစ်နရော သီတာ့ စောကပြတလြေးထဲ တဆုံးဝငန်သေော သူ့လီးချောင်းကြီးက တလှုပလြှုပန်ှင့ြ သူမ၏စောကပြတ် အတွင်းသားနုနုလေးများကို လီးတနကြှီးဖြင့ြ ထိုးကလန့ကြာ ဆှပေးသလို ဖြစ်နသည်ေ။

” အင်း.. လုပ်.. လုပခြငွလြေ လုပလြေ.. ကိုကလဲ.. ”

သူမ၏ ဝတလြဈစလဈ ကိုယလြုံးလေးကို မကြတ်ောငမြခတ် ခဏတာ ရပကြှည့န်သေော ကိုအေးကို သီတာက စိတမြရှညသ်လို ပြောသည်။ သူမ စကားအဆုံးမှာပင် သူ၏ လီးတနကြှီးကို ဆှဲထုတကြာ သီတာ့စောကခြေါင်းလေးထဲ ဆောင့လြိုးလသည်ေ။ ကိုအေး၏ အသကပြှင်းပြင်းရှူသံ၊ သီတာ့ ညီးညူမှညတ်မ်းသံများက အခန်းထဲတွင် ပဲ့တငထြပလြို့နသည်ေ။ ထို့အပြင် ဆီးစပခြငွြး တိုကမြိရာမှ ပေါထြှကလြာသော တဖတဖြတဆြိုသော အသံနှင့ြ ကိုအေး၏ ဂွေးလဥကြီးများက သီတာ့ဖငဆြုံကြီးကို ရိုကမြိတဲ့ အသံတဖတွဖြတွတ်ို့မှာလည်း
ဆကတ်ိုကထြှကပြေါန်ကြသေည်။

” ဘှတ်.. ဘှတ်.. ဖတ်.. ပပြျ.. ဘှပ်.. ဘှပ်.. ဘှတ်.. ”

” အားပါး.. ရှီး .. ဆောင့ြ.. ဆောင့ြ.. ကမွကို တအားဆောင့လြိုးစမ်းပါရှင် ဟင့ြ.. ဟင့ြ.. ဟင့ြ.. ကိုကို့လီးချောင်းကြီး တဈချောင်းလုံး အဆုံးထိ တဈခကြထြဲနဲ့ ထိုးစိုကလြိုကစြမ်းပါ.. ခံလို့ကောင်းလှန်းလို့ပါ.. အင့ြ အား.. ပါး ဟင့ြ.. ”

” ဘှတ်.. ဘှတ်.. ”

ကိုအေးသည် တရှူးရှူးဖြင့ြ အသကရြှူတွေ အရမ်းမှနလြာသည်။ ဆောင့လြိုးခကြတ်ှကလေည်း ကြမ်းသထကြ ကြမ်း၊ မှနသ်ထကြ မှနလြာတော့သည်။ ကိုအေးတဈယောကပြှီးခါနီးလာပြီဆိုသညကြို သီတာ သိသည်။ သူ ပိုအရသာရှိသှားရအောင် လုပပြေးချင်သ်ော သီတာက သူမ၏ ဖငလြုံးလုံးကစွကြစွလြေးကို အသာပတပြှီး ကိုအေး၏ ဂွေးဥများကို လကန်ဲ့ အသာလှမ်းကိုငလြိုကပြှီး ဆုပန်ယပြေးလိုကသ်ည်။

ကိုအေးတဈယောကြ အရသာတွေ့သှားတာ သချောသည်။ အသကရြှူ ပိုပြနလြာသလို ဆောင့ခြကြတ်ှကလေည်း ပိုအားပြင်းကာ ပိုကြမ်းလာသည်။ ထို့နောကြ ကိုအေး၏ လီးကြီး ငေါကကြနဲ ငေါကကြနဲ ဖြစ်သှားခွိနမြှာပင် သီတာက သူမ၏ စောကပြတလြေးကို ညှဈ၍ ပေးလိုကတ်ော့ရာ ကိုအေး လီးထိပမြှ သုကရြညမြွား စောကခြေါင်းလေးထဲ ပန်းထည့ခြံလိုကရြတော့သည်။ သီတာ့ စောကပြတထြဲသို့ အရှိနပြှင်းပြင်းဖြင့ြ ပူကနဲ နှေးကနဲ သုတရြညမြွား တရကြမ်း ပန်းဝငလြာသည့ြ ခဏမှာပင် သီတာတဈယောကြ သုံးကြိမမြှောကြ ပြီးသှားရတော့သည်။

” ဟယ်.. ကြည့်ပြါဦး.. ခုနတုန်းက လုပခြငွတ်ိုင်းလုပ် ထငရြာစိုင်းနပြေီး.. အခုကြမှ ဘယလြိုဖြစ်လို့ ပြော့ခွနတေောလဲ.. ”

အရညတ်ှေ စိုရှှဲကာ ပြော့ခွနသေေော လီးကြီးကို ပယပြယန်ယန်ယ် ဆုပကြိုငကြှည့ရြင်း သီတာက ပြောသည်။ သီတာ့လကဖြဝါးလေးပေါြ၌ အိပပြွောန်သေော မှှပြေေးတဈကောငန်ှယ် စင်းစင်းကြီး ငှိမန်သေော ကိုအေး၏ လီးကြီးမှာ ခပည်ိုညိုနှင့ြ တုတခြိုငလြှသည်။ ကိုအေး၏ လီးကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဘယည်ာပြောင်းကစားရင်း တခါတရံ ဂွေးဥကြီးများကိုပါ ဖစွည်ှဈပေးနသည်ေ။ လမှေးများ ထူပိန်းနသေော ဆီးစပမြှ ထိုးထွကလြာသော လီးတနကြှီးသည် ဂွေးစိကြီးအောကသ်ို့ပင် ရောကကြာ အမှှောင်းလိုကကြှီး ဖြစ်၍နသည်ေ။

သီတာက လီးဒဈကြီးကို သူမ၏ လကခြွောင်းလေး နှစ်ချောင်းဖြင့ြ ညှပကြိုငကြာ ဖြဲခပြှီး အနီးကပကြှည့သ်ည်။ ကြီးမားပြောငတ်င်းနသေော လီးချောင်းကြီးကို သီတာက ဖောင်းကဈဖြူဖြေး သှယလြနွသေော သူမ၏ လကခြွောင်းလေးများနှင့ြ အထကအြောကဆြင့ကြာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖြဖြလေးဆုပကြိုငလြိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို ဖြဲခလွိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အားမရဟနဖြှင့ြ အားပါးတရ ကုန်းစုပလြိုကတ်ော့သည်။

ကိုအေးမှာ အတွေ့ထူးကြောင့ြ ရဈမူးသှားရသည်။ ဒီလို အရသာမွိုးကို ခံစားချင်တ်ာ ကြာလှပြီ။ ညိုမီ့ကို ခိုင်းသောလြည်း တဈခါမှ မမှုတပြေးခဲ့။ အခု သီတာနှင့ကြှမှ ကိုအေး ဒီအရသာကို ခံစားရတော့သည်။ ကိုအေးကလည်း သိလိုကသ်ည်။ အားမရသေးသော သီတာ့ကို နောကတ်ခါ ထပလြိုးပေးရပေဦးမည်။ လီးကြီးကို ကုန်းစုပန်သေော သီတာ၏ ဖငဘြူးတောင်းထောငထြားသည့ြ ဖငကြှီးကို သူ့ဘကသ်ို့ ဆှဲလိုကပြှီး စောကဖြုတကြှီးကို ဖြဖြလေး ပြတပြေးသည်။

သီတာက တဖြေးဖြေးမာလာပြီဖြစ်သော လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ ထုတခြွီသှင်းခွီလုပသ်ည်။ သူမ၏ လွှာက လီးထိပဖြူးကြီးတဈခုလုံးနှင့ြ ဒဈကြီးကို ကလိပေးနသည်ေ။ ပါးစပလြေးထဲမှ ဒဈကြီးကို အသာပြနထြုတပြှီး ဒဈခွိုင့ထြဲသို့ လွှာလေးထိုးသှင်းကာ ရဈဝိုကကြစားသည်။ ထို့ပြင် လီးချောင်းကြီးတဈခုလုံးကို မဆန့တ်ဆန့ြ ငုံကာ ပါးလေးတွေ ခွိုင့သ်ှားအောင် စုပပြေးသည်။

ကိုအေး၏ လီးကြီးမှာ အကြောအပျိုင်းပျိုင်းထ၍ မာကြောထောငမြတကြာ စံခွိနမြှီလာပြီဖြစ်သည်။ ခပမြော့မော့ကြီး တောငန်သေော လီးတနကြှီးက မီးချောင်းအလင်းရောငဖြှင့ြ တဖတွဖြတွြ တောကပြကာ တံတွေးလေးများဖြင့ြ စိုစွတပြှောငတ်င်းနသည်ေ။ ခဏလောကြ ဆကစြုပပြေးပြီးတော့မှ သီတာက လီးကြီးကို ပါးစပထြဲမှ ထုတကြာ မကမြောစွာ တဈခကြကြှည့ရြင်း ငုံ့နမ်းလိုကပြှနသ်ည်။

” ကို.. နောကတ်ဈခါ လိုးကြရအောင်.. နောြ.. ”

သီတာက မှိုရသူ မကြန်ှာမွိုးလေးနှင့ြ ရှှန်းရှှန်းလဲ့လဲ့လေး ပြောလိုကသ်ည်။ သူမ၏ စောကပြတလြေးမှာလည်း ကိုအေး ပြတပြေး ကလိပေးနမှေုကြောင့ြ စိုရှှဲကာ ဖောင်းထနပြေီ ဖြစ်သည်။

” သီတာ အပေါကြ တကဆြောင့ပြေးပါလားကြယ် ”

သီတာက ကိုအေး အပေါသ်ို့ ခွ၍ တကလြိုကပြှီး လီးတနကြှီးကို လကလြေးနှစ်ဖကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ ကိုအေး၏ လီးတည့်တည့်ပေါသ်ို့ စောကပြတအြဝကိုတေ့ပြီး ဖြေးဖြေးချင်ြး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ သီတာက တင်းရင်းပြည့အြင့စြှာ တိုးဝငန်သေော လီးအရသာကို အံလေးကြိတကြာ ခံစားရင်း ဂွေးစိနှင့ြ ဖငကြှီးထိသညအြထိ ထိုငခြလွိုကရြာ

” ဗွဈ.. ပြှတ်.. ဘလှတ်.. ”

” အား.. အ.. နာတယ်.. သိလား.. အမေ့.. ”

” ဟင်.. ဘာဖြစ်လို့လဲ သီတာ ”

” အဟင့ြ.. အရှိနလြှနပြှီး.. သားအိမကြို သှားထာကမြိလို့ပါ.. ”

သီတာ၏ ဖငကြှီး ခကြခြငွြးပြနကြှှသှားသည်။ ရှညလြွားသော လီးကြီးက စောကခြေါင်းနုနုလေးကို မာကြောစွာ ထိုးဆောင့မြိသှားပုံရလသည်ေ။ သီတာက အပေါမြှနေ၍ သူမ စိတတ်ိုင်းကြ ဖြေးဖြေးတမွိုး မှနမြှနတ်ဖုံ ဆောင့ဆြောင့လြိုးသည်။ နို့ကြီးနှစ်လုံးက တရမ်းရမ်း ဖြစ်နသညေမြို့ ကိုအေးက မကမြောဘှယကြောင်းလှသော နို့ကြီးများကို အလှတမြပေးဘဲ ခွမှဖေစွည်ှဈပေးနသည်ေ။

” စွတ်.. စွတ်.. ပြှတ်.. ပြှတ်.. စွပ်.. စွပ်.. ”

” ကို ပြနကြော့ပြီး ဆောင့ြ ပေးပါလား.. ”

ကောင်းလှန်းသဖြင့ြ ငှိမ်၍ အရသာခံနသေော ကိုအေးက သတိရသှားပြီး သီတာ့ဆောင့ခြကြမြွားနှင့ြ အညီ သူကလည်း အောကမြှ ကော့ကော့ပြီး ပင့ဆြောင့သ်ည်။ ထိုအခါ ဆောင့အြားနှစ်ခု ဆုံပြီး ဆောင့ခြကြကြ ပြင်းကာ တကိုယလြုံး တုနတ်ုနတ်ကသ်ှားရသညအြထိ ကောင်းလှသည်။ ထိလှသည်။

သီတာ၏ ခန်ဓာကိုယအြတွင်းမှ သှေးသားများ စုပြုံပေါကကြှဲသှားသည်။ စောကခြေါင်းထဲမှ အရညမြွားက ဒလဟော ပျိုဆင်းလာကြသည်။ စောကရြမွေားက ကိုအေး၏ ဆီးခုံပေါရြှိ အမှေးမဲများ၌ ရှှဲနဈနသည်ေ။

သီတာက ဇွတကြနဲ ဇွတကြနဲ ထိုငခြလွိုကတ်ိုင်း လီးကြီးထိပဖြွားက အစွမ်းကုန် ဖြဲကားထားသော သူမ၏ စောကခြေါင်းလေးထဲ တိုး၍ တိုး၍ စောကစြေ့လေးကို ပြတကြာ ဝငသ်ှားသည်။

” စွပ်.. စွပ်.. ပြှတ်.. ဖြတ်.. ဖြတ်.. ”

အပေါမြှ ဆောင့န်သေော သီတာ၏ ဆောင့ခြကြမြွားက တဖြေးဖြေးနှေးလာပြီး အောကမြှ ပင့ဆြောင့န်သေော ကိုအေး၏ ဆောင့လြိုးခကြမြွားက သှကလြကမြှနဆြနလြာလသည်ေ။

” အင့ျ.. အင့ျ.. အ အ.. မလေး.. ထိတယ်.. ထိတယ်.. ”

ထို့နောကတ်ော့ နှေးနသေော သီတာက အံကြိတ်၍ ခပသ်ှကသ်ှကမြွှ လေးငါးခကြမြွှ ဆောင့ပြဈလိုကသ်ည်။

” ပြှတ်.. စွပ်.. စွပ်.. ဒုတ်.. ဖြတ်.. ”

” အင့ျ.. ဟင့ျ.. အား.. အား.. အီး.. ”

အရုပကြှိုးပြတဖြစ်သှားသော သီတာလေး၏ ဖငသ်ားကြီးများကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖစွည်ှဈပြီး ကိုအေးက အောကမြှနေ၍ ဆယခြကြလြောကြ ကော့ပင့ဆြောင့ပြှီး သူမကို ရငခြငွြးအပဆြှဲဖကကြာ သုတရြညမြွား လှှတလြိုကပြါတော့သည်။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – အာသာပြေ(မန်း)