`ခွေးတွေ.. ရှငတ်ို့ … ခွေးတွေ သိလား´
အငုံ ငယသ်ံပါအောင် ကြုံးအောပြဈလိုကသ်ော အသံလေးက တိုကကြှီးအတွင်း ဗုံးပေါကကြှဲသလို မှညဟြီးသှားလသည်ေ။
အငုံရဲ့မမေေ ပြင့ကြ ခပဝြေးဝေးရောကန်သေော ထမီကို ကယောငကြတမ်း ဆှဲယူပြီး ခွမှစွေပဝြတကြာ၊ ပြကနွေသေော ဆံပငကြို ကပိုကရို ထုံးဖြဲ့သည်။ နို့နှစ်လုံးအပေါသ်ို့ အလိပလြိုကလြေး တကန်သေော ဘရာစီယာကို အတင်းဆှဲခပြှီး အုံကြီးထွားကြိုင်းသော နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဖုံးဖိကာကြယသ်ည်။
ဦးဦးသံဒိုငကြ ပုဆိုးကို ကောကဝြတပြှီး တံခါးဝသို့ သုတခြှတငေရြန် ခွလှမြေးပြငလြိုကသ်ည်။
`လူယုတမြာကြီး.. ရှငပြှူနာတကသ်ှားချင်လြား.. ထိုငစြမ်း.. ဘယမြှမသှားနဲ့´
ချောကပြေးနီးပါးထွားကြိုင်းသော ကိုသံဒိုငကြ (၁၆) နှစ်သမီးလေး အငုံ၏ အဆိုကို လေးစာရိုကြိုးစွာ လိုကန်ာရှာသည်။
`အကုန်.. စောကရြှကကြှဲကုနမြယ်´
အငုံက နာဇီဟဈတလာမကြန်ှာဖြင့ြ ဟိန်းဟောကသ်ည်။ ပြင့ကြ ရှကလြှန်း၍ မကြန်ှာကို လကဝြါးနှစ်ဖကဖြှင့အြုပကြာ တရှုံ့ရှုံ့ငိုနရှောသည်။
`ကြည့်ပြါဦးရှင်.. ဒါ.. ဧည့ခြန်းရှင့ြ.. ဧည့ခြန်း..။ ကမွဒကဒြီ.. ဂုဏသ်ရရှေိ ဧည့သ်ညတ်ှကေို လကခြံတွေ့ဆုံတဲ့.. မင်ျဂလာရှိတဲ့ ဧည့ခြန်း သိကြရဲ့လား´
အငုံ့စကားသံသာ ထွကပြေါန်ပြေီး လူကြီးနှစ်ယောကစြလုံးထံမှ တိတဆြိတ် ငှိမသ်ကန်ကြသေည်။
`ကမွ အံ့သှတယ်.. ဦးဦးသံဒိုင်။ ဒကဒြီဆုံးတာ နှစ်လပဲ ရှိသောတာပါ။ ရှငတ်ို့ ဒီလောကြ သောင်းကနွြးကြဘို့ မကောင်းဘူး´
ပြင့ရြော ကိုသံဒိုငပြါ ခေါင်းငုံ့ဆိတင်ှိမန်ေ၏။
`ပြီးတော့ ခငဗြွားကြီး သူဆောင်းစားဘဝနဲ့ ကြံတောသင်ျခွိုင်းမှာ နရတေဲ့ဘဝက ကယတ်ငလြာတဲ့ ဒကဒြီမှကန်ှာကိုမှ မထောကမြထား ခငဗြွားမို့ဗွာ´
`ဦးဦးအပြဈတွခညွြေးပါ အငုံ´
`ဟုတတ်ယ်။ မာမီလည်းပါတယ်..။ မာမီ ဘာဖြစ်လို့ ရာဂပြင်းထန်းသှားရတာလဲဟင်´
`အငုံ..´
ပြင့အြသံက နီရဲသော မကြလြုံးတွကြေားမှ ရှကဒြေါသနှင့ြ ကနထြှကလြာခွင်း ဖြစ်သည်။
`နားထောငန်လေို့ အကောင်းမမှတန်ဲ့ အငုံ..။ ဒါလူကြီးတွကေိဈစ..။ ဒို့နှစ်ယောကြ ယူကြမှာဘဲ..။ လငမြယားလိုနတော ဆန်းသလား´
`ရှင်.. မမေေ.. အဲ.. အဲဒါ.. မမပေေါးစပကြ ထွကြ.. ထွကလြာတဲ့စကားတွေ.. ဟုတလြား´
အငုံ အံ့သှသလို ဝမ်းလည်းနည်း ရှကဒြေါသလည်း ပိုမိုပြင်းထနသ်ှားသည်။
`ဟုတတ်ယ်.. င့ါပါးစပကြပြောတာ ဘာဖြစ်လဲ´
မဟုတပြါ.. မဖြစ်နိုငပြါ။ မမသေည်ေ ယဉကြွေးသော လူ့အလှှာမှ နူးညံ့စွာ မှေးဖြားသန့စြငလြာသူ တဈယောကဖြစ်ကြောင်း အငုံသိသည်။ ဒကဒြီရှိစဉကြ ဒကဒြီမှလှဲ၍ ဘယယ်ောကြွားကိုမှ တဈဦးချင်ြး လကခြံစကားပြောခဲ့သူ မဟုတပြေ။ မှနမြာဆနဆြန်၊ နန်းဟနန်ှဲ့နှဲ့နှင့ြ မမေေ့ပါးစပမြှ မောကမြာရိုင်းစိုင်းသော စကားလုံးတွကေ ဘယအြချင်ြးအရာကို အခွခေံပေါကဖြှားခဲ့သညကြို အငုံမတွေးတတအြောင် ဖြစ်သှားပါသည်။
`လငသ်လေို့ နောကတ်ဈယောကထြပယ်ူတာ ဘာဖြစ်လဲ။ နငကြ လူတွငကြယွဝြငလြုပန်ဲ့ အငုံ။ လာ.. ကိုသံဒိုင် အပေါထြပသ်ှားမယ်´
ပြင့ကြ ကိုသံဒိုငလြကကြို ရဲတင်းစွားဆှဲပြီး အပေါထြပ် လှခေါးသို့ တကသ်ှားသည်။ ကိုသံဒိုငကြ အငုံကို တဈစုံတဈရာ ပြောလိုကရြနလြှည့ကြှည်၏။
`မမေေ.. သမီးကို.. စဈကြငွောတယ်´
`ရပါတယ်.. မမေေ.. အငုံကလည်း.. ဘာကောငမြလဲဆိုတာ.. အကြောင်းပြရသေးတာပေ့ါ´
`အံမာ.. ကြီးကြီးကယွကြယွြ.. ဟင်း´
လှခေါးအောကသ်ို့ ပြနဆြင်းလာဟန် ခွလှမြေးပြငလြိုကသ်ော ပြင့လြကမြောင်းလေးကို ကိုသံဒိုငကြ ဖမ်းဆှဲပြီး အပေါထြပသ်ို့ ချော့မော့ခေါဆြောငသ်ှားလသည်ေ။
`ထွီ.. ကြကသ်ရမေဲ့လိုကတ်ာ´
ပြင့ကြှားလောကအြောင် အောပြှောလိုကသ်ေးတာမို့ ပြင့အြရကတ်နခြိုးနှင့ြ ရာဂ ကာမ သတ်တိတို့က သမီးလေးကို ရိုကပြုတရြန် အောကထြပပြှနဆြင်းဟနပြှုပြနလြသည်ေ။
`ကလေးပဲ ပြင့ရြယ်။ နောကတ်ော့ သူနားလညလြာမှာပါ..။ ကိုယကြ လူကြီးပဲ´
`သကသ်ကလြာဖြဲတာ.. ကိုသံဒိုင်။ ဒါကို လူကြီးက ငုံ့ခံနရင်ေ ဒင်းပိုကဲလာမှာ´
`အေးအေးဆေးဆေး ဖြရှငေစြမ်းပါ ပြင့ရြယ်´
ပြင့ကြ မူးဝဝေေဦးနှောကဖြှင့ြ အတနင်ယ် တွနပြေေီး
`အရကထြပသ်ောကြဦးမယ် ကိုသံဒိုင်´
`တောပြါတော့ ပြင့ရြယ်။ အခုလည်း အရကကြှောင့ပြဲ ကိုယတ်ို့နှစ်ယောကြ လှနလြှနကြွူးကြူးတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာပဲ မဟုတလြား´
`အင်းလေ ထပသ်ောကမြယလြေ။ ပြီးတော့ ထပပြှီး ကြူးကြူးလှနလြှန် ခစွကြှမယ် ဟင်း..။ မကောင်းဘူးလား…။ အာမယ်.. မကြန်ှာကြီးက ဘာလဲ တဈခွီထဲနဲ့ အီသှားပလား ဆရာကြီး ခစ်.. ခစ်.. ခစ်..။ အို ကြည့်ပြါဦး.. ဟင်းး.. ဟင်း.. မာလိုကတ်ာမှ တောငလြို့´
ပြင့ကြ လကရြဲဇကရြဲလေး ကိုသံဒိုငပြေါငကြှားသို့ လကထြိုးနှိုကခြါ တခစ်ခစ်ရယရြင်း ပြော၏။ ပြင့မြူးနပြနေပြှီ။ ကိုသံဒိုင် ဘာတဈခွန်းမှ ဆကမြပြောတော့ဘဲ တကယကြှငန်ာသနားသော စိတဖြှင့ြ ရငခြှငထြဲသို့ ဆှဲယူပြေ့ဖကထြားရင်း ကြောပြငလြေးကို တယုတယပြတသ်ပပြေးရင်း ချော့မော့နှစ်သိမ့လြိုကရြသည်။
`ခစွကြှဦးစို့ ကိုယရြယန်ောြ မဝသေးဘူး´
`အေးပါ ပြင့ရြယ် အားပြည့သ်ှားအောင် အိပလြိုကြဦးလေ နောြ နောလြို့´
`ဟင့အြင်း.. ဟင့အြင်း.. တဈခါ တဈခါ´
`ပြင့ြ သိပပြငပြန်းနမှောစိုးလို့ပါ´
`ကိုယ့အြတွကဆြို ပြင့ကြ အဲဗားပဲ.. သိလား´
`အင်း… အင်း.. ကဲ.. အိပြဦး ဟုတလြား´
`ဟေ့အေးကြာ.. တဈခါလောကခြစွပြှီးမှ မောမောနဲ့ အိပခြငွတ်ယ်.. နောြ.. နောလြို့.. ကို´
ပြင့ကြ အရှိနမြသသေေးသော ကာမစိတဖြှင့ြ ထမီလေးကို ခွှတလြိုကပြှီး ကုတငပြေါြ၌ လေးဘကလြေးထောကခြါ ဖငကြှီးကုန်းပေးလိုကပြှနသ်ည်။
`လာကြယ်.. ဒီက.. ရှကတ်ောငလြာပြီ´
တတန်ိုငပြါဘူး၊ ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ်တော့ဟု သဘောပိုကခြါ ကိုသံဒိုငလြည်း ပုဆိုးကို ခေါင်းပေါမြှ ကြောခြွှတပြှီး ခွငထြောငအြမိုးပေါြ ပစ်တငပြှီး ပြင့ကြုန်းပေးထားသော ဖငဖြှေးဖြေးကြီးကြားမှ အစွမ်းကုန် ပြူးထွကန်သေော ပြင့ယ်ောနိအုံကြီးကြားသို့ မဲနကခြွိပမြှောငန်သေော သူ့လီးတန်းကြီးကို ထိပမြှာတေ့ပြီး ဇွတခြနဲ့ လိုးထည့ပြေးလိုကတ်ော့၏။
စိတခြဉွပြေါကန်သေော မကြန်ှာလေးနှင့ြ ထာဝစဉတ်င်းမားနတတေသ်ော အငုံမကြန်ှာကို ကိုသံဒိုင် ရငမြဆိုငရြဲသလို ခံစားနရသေည်။ ကလေးဘကမြှ အပြဈမရှိဟု ကိုသံဒိုငထြငသ်ည်။ ကလေးပြောသလိုပင် မိမိ သူတောင်းစားဘဝက အငတင်တ် အပြတပြှတရြှိနစဉြေ ခေါယ်ူကြှေးမှေးထားခဲ့သော ကလေးဒကဒြီ ကိုမောငမြောငလြှငသ်ာ သသညေ့န်ရောမှ ထလာလွှင် ကိုသံဒိုငကြို ချောကပြတွင်ေးထဲသို့ မလှဲမသှေ ထည့လြိုကမြညမြှာ ဧကန်။
…………………………………………………………….
`မင်း စားဖို့ ဝတဖြို့ နဖေို့ မပူရတာနဲ့ပဲ ယောကြွားတဈယောကအြဖို့ ပြည့စြုံပြီ ယူဆထားသလား.. သံဒိုင် ဟင်း.. ဟင်း.. ဟင်း..´
`မင်း.. ဆောမြခခွငွဘြူးလား ကဲရော့.. မင်းခခွငွရြင် ခေါခြွ ငှယေူထား´
ဘာမှ လိုလသေေးမရှိအောင် ထားပေးခဲ့သော မောငမြောငလြှင့ကြွေးဇူးက မဟာပထဝီမှကြေီးထကြ ထုထညပြမာဏ ကြီးမားလှန်းသေးသည်။
`ပြင့ြ´၏ ကာမကြနယ်ကအြတွင်းမှ ရုန်းမရအောင် နဈကြှံနသေော မိမိအဖြစ်ကိုလည်း စငစြဈ ကိုသံဒိုင် ကိုယတ်ိုင် မကြနပြေ။
`ကို.. ပြင့န်ဲ့ နရတော မပြောဘြူးလားဟင်´
`အင်း.. ပြောပြါတယ် ပြင့ရြယ်..။ ဒါပမေဲ့ ကြေးဇူးရှငမြကြန်ှာကို ပြနမြှငမြိရင် အပြောစြိတကြလေးတွေ ပြောကပြကြလြှင့ပြယွကြုနတ်ယ်။ ကိုယ့ဖြာသာလည်း လိပပြှာမသန့သ်လိုပဲ ပြင့ြ´
`အို ကိုကလည်း… ကို ပြင့ကြို အတင်းအဓမျမ မုဒိန်းကငွ့ပြှီး ယူခဲ့တာမှ မဟုတတ်ာ။ ဟောဒီ ပြင့ကြိုယတ်ိုငကြ ကို့ကို တဈဖကသ်တ် စွဲလန်းခဲ့ရတာ´
`ဘာရယ်.. ဘယလြို ပြင့ြ´
`ဟင်း.. ဟင်း.. ကို.. ဘယသ်ိမလဲ။ ကိုမောငမြောငလြှငရြှိစဉကြ ကိုလေ မှတမြိသေးလား။ ဟိုသဈခွရုံ အိပခြန်းလေးထဲမှာ ကောငမြလေးတဈယောကကြို ဖြုတန်တေုန်း ပြင့ရြောကသ်ှားခဲ့တယ်။ ကောငမြလေးခငမြွာ ကြေးစားမလေးသာဆိုတယ် ကို့ဟာကြီးဒဏကြို မခံနိုငလြို့ ညဝကန်ဲ့ ပြနပြှေးသှားခဲ့တယမြို့လား´
`ဟင်.. ပြင့ဒြါတွသေိတယ်´
`သိရုံတင် မဟုတဘြူး။ မှငလြဲမှငတ်ယ်.. သိလား။ အဲဒီအခါမှာ မကြစြိထဲ စွဲကနွန်ခေဲ့တာက ဘာလဲ သိလား´
`ဟင့အြင်း´
`ဒါကြီးပေ့ါ.. ဟောဒါကြီး´
နှစ်ကိုယယ်ှဉတ်ှဲ အိပန်သညေမြို့ ပြင့လြကကြလေးက ခပလြုံးလုံး မပြော့မမာ ကိုသံဒိုင့် လိငတ်နရြှညကြှီးကို `ပိကြိ ပိကြိ´နှင့ြ မှညတ်တသ်ော ဗူဖောင်းလေးနှိပသ်လို ဆိုပကြိုငည်ဈရင်း ပြောသည်။
`အဲဒီကတည်းက ကို့အလိုးကို ခံချင်န်တောရှင့ြ။ ကဲ သိပလား ကိုဒဈပြုတကြှီးရဲ့ ခစ်.. ခစ်´
တဈခါတလေ ပြင့ထြံမှကြားသော စကားများမှာ ပြင့ဆြိုသော သူဌေးကတောြ မုဆိုးမလေး ပြောနတောမှ ဟုတရြဲ့လားဟုပင် သံသယဝငစြရာကောင်းလောကအြောင် ပြဈပြဈနှစ်နှစ် တဈတဈခွခွရှိ၏။ ပြင့ြ စိတပြါလကပြါ ပါးချင်ကြပပြှီး ပြောတတသ်ော ကာမစပယ်ှကခြှင်း အကြောင်းလေးများကြောင့လြဲပဲ ကိုသံဒိုင်၏ `ဒုတ်´ ကြီးမှာ အမြဲ `တင်း´ နတတ်ေ၏
`စိတည်ဈတယ်.. ပြင့ရြယ်´
`ရှင်.. ဘာဖြစ်လို့လဲ ကိုရယ်´
`ကိုယ့ဟြာကြီးက အမြဲတောငန်တော ဘာဖြစ်မှန်းမသိဘူးကြယ်´
`ကို လုပခြငွြ လုပလြေ´
`လုပရြလှန်းလို့လည်း အချောင်းကြီးက ကြှကသ်ားတွလည်ေး နာနပြေီပြင့ရြဲ့ ပြင့ရြော´
ပြင့ြ ရုတတ်ရကြ မဖြဘေဲ သကပြှင်းရှိုကြ၏။
`ပြင့လြဲလေ စိတရြှိတိုင်း လုပန်ရလေို့လား မသိဘူး။ ဖငတ်ဈခုလုံးလည်း ကြိန်းစပန်တော ကိုရဲ့´
`ဖင် ဟုတလြား ဖငကြ ဘာဖြစ်လို့ ကြိန်းတာလဲ´
`အာကြာ ကိုကလည်း နားဝေးလိုကတ်ာ။ ဖငဆြိုတာက ကိုလိုးလိုးနတေဲ့ ပြင့ြ စောကပြတကြို ပြောတာ ရှေ့ဖင် ရှေ့ဖင် ကဲသိပလား´
`အောျ´
`အင်း.. အဲဒီလို အဆီတထပ် အသားတထပ် ပြောပြမှ သဘောပေါကတ်ယမြို့လား။ အဲဒီတော့လည်း ပြင့ကြ ပေါတ်ငခြညွြးပဲပြော ပြောနတေော့ ကိုယ့ဟြာကြီးက ဘယလြိုလုပပြှီး ပြော့တော့မှာလဲ လို့´
မညသ်ို့ဆိုစေ ပြင့မြကြန်ှာလေးနှင့ြ နှစ်လကမြလောကသ်ာခွာပြီး အိပယ်ာထဲ၌ လီးနှင့စြောကပြတအြကြောင်း ပြောနရသေော အခွိနလြေးများသာလွှင် ကိုသံဒိုငအြတွကြ သုခခမွြးသာ အိမထြောငရြေးအရသာကို ရပတေော့မည်။
တဈခါကလည်း အငုံနှင့ြ သူ ပကပြင်းတိုးဖူးသည်။ ထမင်းဝိုင်းမှ ပြင့ကြ စောစီးစွာ စားသောကပြှီး ထသှားစဉြ အငုံလေး ဝငလြာသည်။ စကဒတ်ိုတိုနှင့ြ ခွိုင်းပြတ် စွပကြယွပြွော့လေးအောကမြှ မစို့မပို့ နို့လေးနှစ်လုံးက ဝင့ဝြင့ထြညထြည် ခေါင်းလေး ပြူနသည်ေ။ ထမင်းခကြြ အိမဖြောြ ကုလားမလေး ခရဈစတီးနားက ထမင်းဝိုင်းဘေးနားမှာ ရပလြကြြ လိုအပသ်ညကြို ဖြည့ပြေးနသည်ေ။
အငုံက ကိုသံဒိုငန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငမြှ ဝငထြိုငသ်ည်။ ရချိုးပြီး အလှပင် မပြငထြား။ ရစေိုပါးလေးနှစ်ဖကကြ မို့ဖောင်းနေ၏။ အငုံက ကိုသံဒိုင့ကြို အသာအကဲခပသ်ည်။ ထို့နောကြ စားပြဲအလယတ်ှင် အသင့ပြှငထြားသော အခွိုပြဲအတွင်းမှ သီးမှှေးငှကပြွောသီး အလုံးထွားထွားကြီး တဈလုံးကို ကောကယ်ူပြီး အခွံမနှှာသေးဘဲ လှည့ပြတကြှည့ရြင်း ပုခုံးလေးနှစ်ဖကကြို ကြကသ်ီထဟန် တွန့ပြဈလိုကပြှီး ခစ်ကနဲ့ ရယလြိုကသ်ည်။
`ဘာလဲဟင် မမလေး´
`အောြ.. ငှကပြွောသီးကြီးမှငပြှီး သတိရသှားလို့ပါ ခရဈစတီးနားရဲ့ ခစ်ခစ်´
ပြောပြောဆိုဆို ငှကပြွောသီးကြီးကို ပါးစပထြဲသှင်းလိုကြ ထုတလြိုကလြုပရြင်း ကိုသံဒိုငကြို ခနဲ့သော သရောသ်ော အကြည့်န်ှင့ြ မကြလြုံးဝိုင်းလေးကို လှည့ကြှည့န်ပြနေသ်ည်။ အငုံက ပါးစပထြဲသို့ ငှကပြွောသီးကြီး ထည့သ်ှင်းကာ အသံမှညအြောင် တပြှတပြှှတ် စုပပြှရင်း ခရဈစတီးကို နောကပြှောငသ်လိုနှင့ြ ကိုသံဒိုငအြား ပေါတ်ငကြှီး တိုကခြိုကန်လသေည်ေ။
ကိုသံဒိုင် စိတတ်ှေ ကသောင်းကနင်း ဖြစ်လာကာ ထမင်းကို လကစြသပပြှီး စားပြဲမှ ထခဲ့ရသည်။ ဒီတုန်းက အောငပြှဲရစဈသူကြီးပမာ အငုံလေးက လကခြုပလြကဝြါးလေး တီးကာ အားရပါးရ အောရြယခြဲ့လသည်ေ။
`ဦးဦးပထွေး´
`ဗြာ..´
`အငုံခေါတ်ာ မှနပြါတယန်ောြ´
သံဒိုင် အကြပအြတည်းနှင့ြ ရငဆြိုငရြပြနသ်ည်။
`ပြောလေ မှနတ်ယမြို့လာ´
`ကလေးရယ်´
`ယောကျြားလိုပဲပြောပါ မခြှဲပါနဲ့´
`မခွှဲပါဘူး သမီးလေးရယ်။ သမီးလေးက ဦးကို သိပမြုန်းနတယေဆြိုရငလြည်း ဒီအိမကြှီးက ဦးထွကသ်ှားပေးပါ့မယ် သမီးရယ်´
`အိုး သိပဂြှတတ်ာပေ့ါ။ ထွကသ်ှားလေ အဟင်း။ ဘာလို့ မထွကသ်ှားသေးတာလဲ။ ဘာလဲ မအကေို အီလို့ဝလို့ သမီးကိုပါ ကဈဖို့ ကြံနတောလားဟင်´
`အငုံ´
ဒီတဈခွီ သီးသီးထနထြန် ပေါကကြှဲရသူက ကိုသံဒိုငပြဲ ဖြစ်တော့သည်။ သူ့အသားတွေ တဆတဆြတ် တုနန်သည်ေ။ မကြလြုံးအိမမြှ အပူငှေ့တွေ လွှံထွကလြာပြီး မကြရြညမြွား ရဈဝဲကုနသ်ည်။
…………………………………………………………..
`ဦးကိုမုန်းပါ မောင်းထုတပြါ သမီး။ ဦး အခွိနမြရှေး ဒီအိမကြ ထွကသ်ှားမှာပါ။ ဒါပမေဲ့ ဒီလောကအြထိ ယုတမြာပကစြကြ ကောကကြစွစြဉြးလဲတဲ့ ယောကြွားတဈယောကြ အဖြစ်နဲ့တော့ ဘဝမှာ အရိပမြကနွခြငွဘြူး အငုံ´
`အားပါးပါး ဒိုငတ်ှကတေော့ အကယဒြမီပဲ´
အငုံက လှပသော နှုတခြမ်းလေးအစုံကို မဲ့မဲ့လေးလုပရြင် စကဆြုပရြှံရှာသော အကြည့်န်ှင့ြ ကိုသံဒိုငကြို ကြည်၏။
`ကဲ ဒါဖြင့ြ သမီးမေးမယ် ဦးမှနမြှနဖြှေ´
သံဒိုငကြ လှိုင်းထလှုပရြှားနသေော ရငအြစုံနှင့ြ ဟင်းလင်းပြငန်ံရံကို ဒေါသတကြီး ဖြိုဖကြပြှီး ဖြစ်တော့မည့ဟြနန်ှင့ြ စူးရှစွာကြည့်န်ဆေဲ။
`ဆိုပါတော့ အခုလို မာမီမရှိတုန်း သမီးကဦးကို ဟိုဥဈစာ အဲ အကူအညီ တောင်းမယဆြိုပါတော့ ဦးကူညီနိုငမြှာပါ´
`ငါ တတန်ိုငတ်ဲ့ အကူအညီမွိုးဆို အငုံအတွကြ အစွမ်းကုန် ဖြည့ဆြည်းပေးဖို့ ဆုံးဖြတပြှီးသားပါ အငုံ´
`အိုကေ တကယန်ောြ´
`ငါယောကြွားတဈယောကပြါ´
`ကဲ ဒါဖြင့ြ ခဏလိုကခြဲ့´
`ဘယကြိုလဲ´
`လိုကခြဲ့လေ သိရမှာပေ့ါ´
အငုံက အပေါထြပ် လကဝြဲဒေါင့ဆြုံ၌ရှိသော သူမအခန်းထဲသို့ သံဒိုငကြို ခေါသ်ှား၏။ အငုံအခန်းလေးထဲမှာ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော ကပျပလီကြီးများ ဗလာကိုယထြီးနှင့ြ ကြှကသ်ားများ အပျိုင်းပျိုင်း ထုတကြာ ကာယအလှပြနသေောပုံများ အစီအရီ ခွိတဆြှဲထားသည်။ အခန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ အငုံက အခန်းတံခါးကို ကလဈကနဲ့ ပိတလြိုကသ်ည်။
`အငုံ နင် ဘာ ဘာလုပမြလို့လဲ ဟင်´
`ဦးပဲ သမီးကို ကူညီမယဆြို´
`ငါ ငါ ဘာကူညီရမှာလဲ အငုံ´
`ဟင်း ဟင်း ယောကျြားစကားပါနောျ´
အငုံက အိစကတ်င်းမောကသ်ော တငပြါးကြီးအစုံ လှုပရြမ်းရင်း ကုတငဆြီလွှောကသ်ှားကာ အေးဆေးစွာ လှဲခလွိုကပြှီး ထမီလေးကို ဖြေးဖြေးချင်ြး ပင့လြှနလြိုကလြသည်ေ။ နုနယပြွိုမစွသ်ော မိန်းကလေး တဈဦး၏ ပေါငတ်နဝြင်းဝင်းကြီးများက သံဒိုငဆြိုသော လူထွားကြီးအား ဖယောင်းတဈခုပမာ ပြော့တွဲလာစသည်ေ။ ထမီအောကစြလေးက ပေါငရြင်းဂွဆုံ မှောငမြိုကဆြုံးနရောလေးမှာ ခတ်ေတရပန်ားနသည်ေ။ သံဒိုငရြငမြွား တဒိုင်းဒိုင်း တုနခြါနသည်ေ။ ခွတွေေ လကတ်ှေ အေးစကလြာသလိုပင် ရပထြားသော ဒူးတွေ ညှတကြလွာသည်။ အငုံက သံဒိုငဖြစ်အငကြိုကြည့်ကြာ ပြုံစိစိလေးလုပရြင်း။
`လာလေ ဦးရဲ့ ဟင်းဟင်း လာပါ´
သံဒိုငန်ဖူးမှ ခွှေးသီးများ စီးကလွာသည်။ မှောငရြိပကြသွော ပေါငကြှားမှ ခပရြေးရေးအကြဲတဈတဈကြီး နှစ်ခုကို မှငန်ရပြေီ။
`လာလေ ဦးလေးကလည်း ဟင်း ဟင်း အငုံ ကလေးမှ မဟုတတ်ော့တာနောြ ဟုတတ်ယန်ောြ´
အငုံလကကြလေးတဈချောင်းက အကြဲတဈတဈကြီးကြားသို့ အလွားလိုကြ ထိုးဆှပြတသ်ပလြိုကြ၏။ သံဒိုင် ဦးနှောကတ်ှေ ဆူဝေ အုံကြှလာသည်။ ဒီကလေးမ ဘယသ်ို့စိတကြူပေါကလြသနေည်း ဟုပင် သံဒိုငကြှီး မစဉြးစားအားပါ။ လီးအချောင်းတဈခုလုံး ကာမဆန်ဒ နှိုးဆှမှုကြောင့ြ ကငွလြာသည်။ အောင့လြာသည်။ လကတ်ဈဖကကြ လီးတန်းကြီးကို တင်းတင်းကြပကြှပကြှီး ဆုပကြိုငထြားမိနသည်ေ။
အငုံ ဒုတိယအဆင့အြဖြစ် ထမီကို လုံးဝပင့လြှနလြိုကလြရော နုစိုစိမ်းမှောငန်သေော စောကမြှှေးအဖုတလြိုကကြလေးကို `ဘှား´ကနဲ တွေ့လိုကရြပြီး အမနှငေ့သ်မီး နည်းဗွူဟာချင်ြး တဈထပတ်ည်းပါလားဟု သံဒိုင် တွေးမိလိုကသ်ည်။
သံဒိုင် ခွလှမြေးတို့ စတငရြှေ့လွားလာ၏။ ပုဆိုးကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ ပုဆိုးဂွင်းစနှင့ြ ခွိတပြှီးမှ လီးတနကြှီးက အပြငဆြို့ `ထောင်း´ကနဲ ကနထြှကလြာသည်။ အငုံမကြလြုံးလေးအစုံက ထကြှ သောင်းကနွြးနသေော ကိုသံဒိုင်၏ လီးတနကြှီးကို ကြည့်မြိ၏။
မာမီ စွဲမညဆြိုလည်း စွဲလန်းလောကသ်ည့ြ လီးကြီးပါတကားဟု တွေးမိသည်။ လီးအရင်းပိုင်းမှ အုံဖြကြှကာ ဖောင်းထနသေော လမှှေးများက အရောငတ်ှမှေဲစပြုနသော အမှှေးအုံကြီးအတွင်းမှ ဦးမော့လကြြ ဒေါသအမကြခြွောင်းချောင်းထွကန်သေော လီးတန်းကြီးမှာ မှှနဂေါးကြီးတဈကောငပြမာ ရှညလြွားကြီးမားပြီး အလုံးအထညကြ အသဲယားစဖြယ် တုတခြိုငသ်နစြှမ်းလှန်းလှပသည်ေ။ ငေါကခြနဲ့ ငေါကခြနဲ့ ပါးပြငထြောငကြာ တွေ့ကရာကို ရနမြူတော့မည့ြ မှှဟေောကကြှီး တဈကောငအြလား မဲနကပြှောငတ်င်းကာ ထိတလြန့စြဖြယဖြစ်၏။
`ဦးဦး လီးကြီးက အကြီးကြီးပဲနောျ´
ကလေးမလေးက ကတုံကရီ အသံလေးနှင့ဆြို၏။
`ဒါကြီးနဲ့ မမေေ့ကိုလုပတ်ာ မအောဘြူးလားဟင် ဦ´
`ပထမတော့ အောတ်ာပေ့ါ သမီးရဲ့။ နောကကြှတော့လည်း သမီးအမေ အပေါကကြယွသ်ှားပြီး ခံနိုငသ်ှားတာပေ့ါ´
စကားပြောဖောရြလာသော ကိုသံဒိုငမြကြန်ှာကို အငုံကြနပေစြှာ ကြည့်ရြင်း ပြုံးပြလိုကသ်ည်။ သံဒိုငကြ အငုံစောကပြတ် ဖောင်းဖောင်းမို့မို့ကြီးကို စုပပြေးယကပြေးရန် မကြန်ှာကြီးကို ငုံ့လိုကြ၏။
`ဖန်ျး.. ဖြောင်း.. ဖြောင်း… အှန့ျ´
ပထမ အငုံ ဆတကြနဲ့ ထထိုငလြိုကြ၏။ လကတ်ဈဖကကြ သံဒိုငပြါးကို ဘယည်ာအစုံ တွဲလုံးနှင့ြ ရိုကပြဈလိုကသ်ည်။ ညာခွဖနေောင့ဖြှင့ြ ရငဝြကို ဆောင့ကြနပြဈလိုကကြာ ကုတငပြေါမြှ တဈပတလြှိမ့ဆြင်းသှားကာ တဈဖကတ်ှင် ခါးထောကရြပလြိုကသ်ည်။
`ကိုင်း မှတပြလား ဟင်´
ရငဝြမှ အောင့သ်ကန်ာကငွသ်ော ဝဒနောထကြ ရှကခြှင်း၊ ဒေါသဖြစ်ခွင်းက ဟုတကြနဲ့ ပေါကကြှဲ၏
`ဟင် နင့ပြညာ အကုနပြဲလား ခွေးမ´
သံဒိုငကြ ဘီလူးသဘကတ်ဈကောငပြမာ ကုတငကြိုကြောပြှီး အငုံ့ကို ခုနအြုပလြိုကသ်ည်။ ကြိုတငပြှငဆြငထြားသော အငုံက ကုတငကြိုပတပြှီး ပြေးကာ တံခါးဖြင့ပြှီး တဒုံးဒုံး ပြေးဆင်းသှား၏။ သံဒိုင် ကတုံကရီကြီး ကနွရြဈသည်။ မလောကလြေး မလောကစြားလေး၏ ပညာသာပါပါ လှည့စြားခံလိုကရြခွင်း ဖြစ်သည်။ အငုံ၏ ဦးသံဒိုငအြပေါြ အရှကကြှဲဖြစ်သော ပထမစဈပြဲ ဖြစ်သည်။
……………………………………………………………
ဒုတိယစဈပြဲမှာ နောကသ်ုံးလခန့ကြှာပြီး `ပြင့ြ´တဈယောကြ မမှေို့သို့ ခရီးထွကသ်ောအခါ ဖြစ်လသည်ေ။ ကိုသံဒိုငကြ အနာကြီးနာကာ အရှကကြှီးရှကခြဲ့သော ပထမပြဲစဉကြို ပြနလြညခြွပနေိုငရြေး အတွကြ စဈမကြငှောဘဲ ဒလကြမ်း တိုကခြိုကခြဲ့သော ပြဲစဉလြည်း ဖြစ်သည်။
ထမင်းခကြြ ခရဈစတီးကုလားမလေးက ထုံးစံအတိုင်း ညနေ (၅) နာရီခွဲသညန်ှင့ြ အိမပြှနရြန် ပြငဆြငန်စဉြေ ထမင်းစားခန်းထဲသို့ ဦးသံဒိုင် ဝငလြာ၏။
`နင့ျ မမလေးရော ခရစ်စတီး´
`ရချိုးနတယ်ေ အနကြယ်´
`င့ါကို အမွီးတဈပြဲလောကျ ပေးစမ်းပါဦး´
`ဟုတကြဲ့ ဟုတကြဲ့´
ခရဈစတီး ခပပြွာပြာ ထွကသ်ှားပြီး မီးဖိုထဲ၌ အားလူကြောကြာ ပန်းကနပြှားသေးသေးနှင့ြ ယူလာ၏။
`ခရစ်စတီး´
`ရှင်.. အနကြယ်´
`နင် ယောကျြားယူဖူးလား.. ဟင်´
ခရဈစတီးမှာ ကိုသံဒိုငမြကြန်ှာကို အကဲခပသ်လိုကြည့်ြ၏။
`ဟုတကြဲ့ တဈယောကယ်ူဖူးတယ်။´
`ဘာဖြစ်လို့ မပေါင်းတာလဲ.. မကောင်းဘူးလား´
`အင်း သူက အားကြီး အရကသ်ောကတ်ယ်.. အနကြယ်´
`အောြ ကနွတ်ာတော့ အဆငပြှလေားဟင်´
`အင်း စီးပြားရေး´
`စီးပြားရေး မဟုတပြါဘူး။ ငါပြောတာ လငမြယားလို အိပတ်ဲ့အခါမှာ အဆငပြှလေားလို့´
`ဟင့အြင်း မပြဘေူး´
ကုလားမလေး ခေါင်းငုံ့သှားပြီး တိုးတိုးပြော၏။
`ဘာဖြစ်လို မပြရတောလဲကြာ.. ကဲ.. ဆိုပါဦး´
သံဒိုငကြ သမာရိုးကြ အိမထြောငရြေးဆှေးနှေးခန်း ဖြင့သ်လို တညင်ှိမသ်ော မကြန်ှာဖြင့ြ အိန်ဒွမပေကြြ အာလူးကြောစြားလိုကြ အရကသ်ောကလြိုကလြုပန်ေ၏။
`ကမွ ကလေးမမှေးလို့တဲ့ အနကြယရြယ်´
`ဟ အဲဒါ ပြူနာအခွခေံပဲ ခရစ်စတီးရဲ့´
တဈခါမွှ စကားဆယလြုံးမပြည့ပြဲ ဆေးဖောကြှောဖကြ မလုပခြဲသော သူဌေးက သူ့ကို အရေးတယူ စကားတွေ ပြောနခွင်ေးအတွကြ ခရဈစတီး အိမပြှနဖြို့ပင် မေ့သှားလသည်ေ။
`ကမွ နားမလညဘြူး အနကြယ်´
`ဒီနားလာ ငါပြောပြမယ်။ လာပါဟ နင့ကြိုငါက ကိုကမြစားပါဘူး။ ဒီမှာ မှတထြား ကလေးရအောင် ကိုယကြ လုပတ်တရြတယ် ဟ သိလား´
`ကမွမှ မသိတာ´
ခရဈစတီးက ခေါင်းလေးငုံ့သှားပြနကြာ အသံတုနတ်ုနန်ှင့ြ ပြောသည်။ ကိုသံဒိုငကြ ရချိုးခန်းဖကသ်ို့ တဈခကြြ ငဲ့စောင်းကြည့်လြိုကပြှီး။
`နင် ငါပြောသလို လကတ်ှေ့စမ်းကြည့်မြလား´
`ဘယလြိုလုပရြမှာလဲ´
ခရဈစတီးက ကိုသံဒိုငကြို သံသယမကြလြုံးနှင့ြ ကြည့်ပြှီး အသံလေးတွေ တုနခြါလာရှာသည်။
`လာ ဒီနားမှာထိုင်။ ငါက နင့ကြို သနားလို့ပြတာ ဘယသ်ူမှ လွှောကမြပြောနဲ့နောြ´
`ဟုတကြဲ့ပါ အနကြယ်´
ကိုသံဒိုငထြိုငန်သေော ကုလားထိုငကြို စားပြဲနှင့ည်ီအောင် ဆှဲလှည့ပြှီး ပြငထြိုငကြာ သူ့ပုဆိုးကို အသာအယာ ဆှဲမတငလြိုကသ်ည်။ ထာဝစဉြ မတတ်င်း တောငထြနသေော လီးတနကြှီးက တွင်းအောငန်ရောမှ ဘှားကနဲ့ ထွကလြာသည်။
`ဟင် အနကြယကြလဲ´
ကုလားမလေးက အလန့တ်ကြား နောကဆြုတလြိုကသ်ည်။
`ဒီမှာ ဒါကို ဒဈလို့ခေါတ်ယ်။ ကိုငကြှည့ြ ကိုငကြှည့စြမ်း။ တွေ့လား ပြော့မလိုလိုနဲ့မာပြီး တောငန်တောပဲ။ ထိုင်းစမ်းပါဟ သသခွေောခွာ ကြည့်စြမ်းပါ´
ကုလားမလေးလကကြိုဆှဲပြီး အတင်းထိုငခြိုင်း၏။ အသားဖြူသော မဂိုကုလားမလေးမကြန်ှာက နီရဲတွတန်ပြေီ။
`ကိုင် ဒီနားကို ရဲရဲတင်းတင်း ကိုငစြမ်း´
ခရဈစတီးက စိတည်ှို့ခံရသူပမာ ကိုသံဒိုင်၏ မဲနကန်သေော လီးတနကြှီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ စုံကိုငကြာ ကြည့်န်သည်ေ။ ရုတတ်ရကြ ရချိုးခန်းတံခါး ပြင့သ်ှားသည်။ ခရဈစတီးလန့ပြှီး လီးကြီးကို လှှတခြလွိုကခြါ ထမင်းစားခန်းထဲမှ လှဈခနဲ့ ထွကပြှေးတော့သည်။ အငုံက ထမီရငလြွားလေးဖြင့ြ ကိုသံဒိုငကြို အကြာကြီး စိုကကြှည့န်ပြေီး မကြန်ှာလေးကို အရုပဆြိုးအောင် မဲ့ပစ်လိုကပြှီး
`ထွီ ကုလားမတောငမြထားဘူး´
ဟုပြောရင်း ထမင်းစားခန်းကို ဖြတကြွောကြာ အပေါထြပသ်ို့ တတသ်ှားလသည်ေ။ တုနန်သေောရငကြို ငှိမ်းအေးစရန်ေ မှနတ်ငခြုံလေးပေါတ်ှင် အသင့တ်ငထြားသော သံပုရာရည် ဖနခြှကလြေးကို ကောကယ်ူပြီး မော့ခပြဈလိုကမြိ၏။
စငစြဈ ဦးသံဒိုငအြား မုန်းတီရှံရှာစကောမူ တဈရာတွင် တဈယောကြ ရှိခဲလှသော ကြီးမားတုတခြိုင် ရှညလြွားလှသော လီးတနကြှီးကတော့ အငုံ့မကြစြိထဲက မထွကြ။ ဦးသံဒိုငကြ မိမိကို လိုးနသညေဟြုပင် အိပမြကမြကခြဲ့ပေါင်းလည်း မရမတွေကန်ိုငတ်ော့။
………………………………………………………
`လူယုတမြာကြီး ထမင်းခကြတ်ောင် ခမွြးသာမပေးဘူး။ ဖြစ်နတော ကြာပြီလား မသိဘူး´
ကုတငပြေါလြှဲခရွင်း ဆကတ်ှေးနမေိ၏။ အင်ျကြီပင် မဝတရြသေး ခေါင်းတွေ ဝနေောကကြွိလာသည်။
`ဘယလြိုဖြစ်တာလဲ မူးလိုကတ်ာ´
အငုံ နားထငလြေးနှစ်ဖကကြို လကမြနှင့ြ ဖိထောကပြေးရင် မကြန်ှာလေး ရှုံ့တွသှားသည်။ ထိုစဉြ ကိုသံဒိုင် အခန်းထဲ ဝငလြာသည်။
`ဟင် ခငဗြွားကြီး ဘာလာလုပတ်ာလဲ´
အိပယ်ာပေါမြှ ဆကကြနဲ့အထ ခေါင်းထဲက ဒိုင်းကနဲ့မူးဝသှေားကာ အိပယ်ာပေါြ ပြနလြဲကသွှားရသည်။ မှုံရီဝသေီသော မှငကြှင်းထဲ၌ ဦးသံဒိုင် ကုတငပြေါသ်ို့ ဒူးထောကတ်ကလြာသညကြို မှငန်ရသေည်။ အထိတတ်လန့ြ ကြုံးအောလြိုကသ်ောလြည်း အသံတို့က ထွကမြလာခွေ။
ခွလကေတ်ှေ လေးလံတုန့်ဆိုင်းကုနသ်ည်။ အငုံ လှဈခနဲ့ တွေးလိုကမြိသည်။ မှနတ်ငခြုံပေါမြှ သံပုရာရခွကေသ်ည် သံပုရာရညမြဖြစ်နိုင် မူးယဈဆေး တဈစုံတဈရာခပထြားသော အရညသ်ာဖြစ်မည်။ ခွုံခိုတိုကခြိုကလြာသော ဦးသံဒိုင်၏ ထိုးစဈကို အငုံရှောငတ်ိမ်းဆုတခြှာခွိန် မရလိုကတ်ော့။ နှုတခြမ်းလေးကို ပြတလြုမတတ် ကိုကထြားရင် မူးဝနေောကကြွိနသညေ့ကြှားမှ မကြရြညတ်ို့ တွငတ်ှင် စီးကလွာ၏။
`ကြားကို မကစားရဘူး ကလေးရဲ့´
ရာဂသံ သှသှကြီးဖြင့ြ ဦးသံဒိုင် ကလဲ့စားခွဟန်ေ ပြောရင်း အငုံ့နှုတခြန်းလေးကို စွေးကနဲ့ စုပယ်ူ၏။ ရငလြွားထားသော ထမီအောကမြှ လုံးတဈမို့ဖောင်းနသေော နို့အုံဆူဆူလေးအစုံကို သူ့လကကြှမ်းကြမ်းဖြင့ြ အုပကြိုငလြိုကသ်ည့ခြဏ အငုံ့တဈကိုယလြုံး တုနခြါသှား၏။ ဖဉွြးဖဉွြး ဖဉွြးဖဉွြးနှင့ြ ကြကသ်ီးတွထသှေား၏။ အဝတမြဲ့သော ခန်ဓာကိုယအြပိုင်းက ပုခုံးသား လုံးလုံးဝင်းဝင်း မှတမြှတလြေးများကို လွှာကြီးဖြင့ြ ယကသ်ည်။ ရစေိုပါးပြငလြေးကို ယကသ်ည်။ လညတ်ိုငကြွော့ကြော့လေးကို ယကသ်ည်။
နှေးကနဲ့ နှေးကနဲ့ ယားကြိကြိ ဝဒနောများ နရောအနှံ့အပြားမှ တစဈစဈ လှုပရြှားထွကပြေါလြာကြ၏။ လကကြောကဝြတန်ှဈဖကကြို ပူး၍ ခေါင်းစီးဇာပုပါ အရှညလြေးနှင့ြ တုတခြွီကာ ကုတငတ်ိုငကြို ဆှဲထားလိုကသ်ောအခါ လကကြလေးနှစ်ဖကကြ ခေါင်းကိုကြောြ၍ လှုပမြရ လှည့မြရ ခညွန်ှောငခြှင်းခံနရေ၏။
`နုနုထွတထြှတ် ကလေးကိုတော့ ဟဲဟဲဟဲ မင်းအမလေို တိုကရြိုကကြှီး မလိုးပါဘူးကြယ်။ ခံချင်လြာအောင် နူးပေးနှပပြေးဦးမှာပါ ကလေးရဲ့ ဟဲဟဲ´
အငုံ ခွှေးသီးလေးများစို့လာကာ တဆတဆြတ် တုနန်သေော နှုတခြန်းနှစ်လှှာကို ပုလဲသှယပြမာ ညီညာဖြူဝင်းသော သှားလေးများဖြင့ြ ဖိကိုကထြားရှာသည်။
`ဘယ့န်ှယ့လြဲ ကလေးမ.. ဟင်၊ မင်းက ကြုပကြို မိန်းမပညာပြပြီး ကြူးကြောရြနစြတာပါနောြ။ ဟင်းဟင်း.. အေးလေ သန့ရြှင်းနတေဲ့ င့ါစိတကြို မင်းက ရိုကပြုတန်ိုးဆှပေးလိုကတ်ာ မဟုတလြား။ င့ါအပြဈ မရှိပါဘူး နောြ ဟား ဟား ဟား´
ဦးသံဒိုငအြသံက ထောငခြှောကတ်ှင် မိနသေော သားကောငကြို တုတန်ှင့ထြိုးကာ လှောငပြှောငန်သေူကဲ့သို့ အူလှိုကသ်ဲလှိုကန်ိုငလြှသည်။ ကြမ်းထောသ်ော ဦးသံဒိုငလြကဝြါးကြီးက ဆီးခုံစောကမြှှေးလေးများကို အုပကြိုင်းလူးပြတပြှီး အတွင်းပိုင်း ဆငခြှလွှေောထဲ ထိုးဆင်းသှား၏။ `သှားပြီ´ ဟု အငုံ စိတလြွှော့လိုကသ်ည်။
မာကြောသော လကတ်ဈချောင်းက စောကစြိလေးကို ရဈဝိုကထြိုးမှှသည်ေ ပြီးမှ အကြဲစပကြှားအတိုင်း အောကခြှသေို့ ပြတခြါရှေ့လားသှားသည်။
`အိုး အိုး… အင်း ဟင်း ဟင်း ဟင်း´
အငုံလကန်ှဈဖကကြ ကြိုးခွီထားသဖြင့ြ လှုပလြနောလေ ဖြစ်နသလေို့ ခွနှစ်ေဖကကြိုပဲ အားယူကာ တွန်းကနလြှုပရြှားသည်။ စောကပြတအြ၀ အတွင်းနှုတခြမ်းအနုလေးများကို လကထြိပဖြှင့ြ ဝိုင်းကာ ဝိုကကြာ ပြတသ်ပန်ပြနေသ်ောအခါ စိတတ်င်းထားသည့ကြှားမှ စောကရြတွကေေ ရှှဲရှှဲစိုအောင် စိမ့်ကလွာသည်။
ထမီကို တငပြါးလေးပြေ့ခွီပြီး ခွထေောကမြှ ဆှဲထုတပြဈလိုကသ်ောအခါ အငုံတဈကိုယလြုံးမှာ အဝတဗြလာနှင့ြ ရဆေေးငါးကြီးပမာ ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ဦးသံဒိုင် အသကရြှူသံကြီးက ရစေိမန်သေော ကြှဲသိုးကြီးတဈကောငကြဲ့သို့ ရှူးကနဲ့ နှာမှုတသ်ံကြီးမှာ ချောကခြှားဖြယ် ကောင်းလှသည်။
နို့လေးနှစ်လုံးကြားမှ ဖောကကြနဲ့ ဖောကကြနဲ့ ခုနန်သော ရငည်ှန့လြေးမှာ မှနဆြနန်သည်ေ။ မောလနွဟနေလြည်း ရှိသည်။ ဦးသံဒိုငကြ စောကပြတအြဝတွငသ်ာ ရဈဝိုကလြှည့မြှှပေေးနသေော လကခြွောင်းကြီးကို သူ့ပါးစပထြဲ ပြနင်ုံကာ တံတွေးဆှတပြှီး အတွင်းပိုင်းသို့ ဖြေးညှင်းစွာ ထိုးသှင်း၏။
လကအြထိအတွေ့အားဖြင့ြ အခေါင်းပေါကလြေးမှာ သေးငယကြဉွြးမှောင်းလှန်းနသညေကြို တွေ့ရ၏။ မူလအပေါကအြတိုင်းသာဆိုလွှင် ကလေးမလေး ခံနိုငမြည် မဟုတခြွေ။ ထို့ကြောင့ြ မှနတ်ငခြုံပေါတ်ှင် အသင့တ်ှေ့ရသော အုန်းဆီပုလင်းကို လှမ်းယူပြီး စောကပြတအြတွင်းသားနှုတခြမ်းနှင့ြ လီးတနတ်ဈချောင်းလုံးကို ခပရြှှဲရှှဲလေးသုတပြှီး ပုလင်းကို ပြနထြားလိုကသ်ည်။
`ဦးက သမီးကို ဆီဆှတပြှီး လိုးပေးမှာပါကြဲ့။ မနာစရပေါဘူး နောြ… ဟဲ ဟဲ´
ယုတမြာခွင်း တဈဖကကြမ်းတိုငအြောင် ဆိုးညဈသော အကငွ့စြရိုကကြ ဦးသံဒိုငတ်ဈကိုယလြုံးကို မကောင်းဆိုးဝါးများကဲ့သို့ ပူးဝငကြပန်ပြေီ ဖြစ်လသည်ေ။
`ကမွ.. ကြောကတ်ယ်´
အားယူပြီး ခပမြှေးမှေးပြောလိုကသ်ော အငုံ့အသံလေးက တုံရီအကကြှဲစွား တဈလုံးချင်ြး ထွကလြာ၏။
`မင်း.. အလိုးမခံဖူးသေးဘူးမို့လား´
`ဟင့ျ.. အင်း´
`အေး.. ဦးက သမီးမနာအောင် ဦးရဲ့ ဧရာမလီးကြီးနဲ့ အပေါကခြွဲ့ပေးမှာကြဲ့ သိလား။ ဘာမှ ကြောကစြရာမရှိဘူး´
`ဟင့အြင်း.. ဟင့အြင်း´
အငုံက ခေါင်းလေးကို ဘယည်ာရမ်းခါးပြီး ခါးခါးသီးသီးလေး ငှင်းဆနန်ရှော၏။ ဦးသံဒိုငကြ မကြာခဏ ထောငထြောငကြှှလာသော ကလေးမလေး၏ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖကကြို တင်းတင်းဆုပပြှီး ဆှဲဖြဲလိုကရြာ။
`အာ.. အဟင့ြ.. မလုပပြါနဲ့.. အဟင့ြ´
`ငှိမင်ှိမန်စမြေး.. အသားမနာချင်န်ဲ့´
ရာဂဘီလူး နတဆြိုးပူးနပြေီဖြစ်သော ဦးသံဒိုငကြ ဒူးနှစ်လုံးကြားသို့ ဒူးထောကလြကြြ ရှေ့လွားကာ နရောယူလိုကပြှီး ရှညလြွားမဲနကကြာ အကြောတွေ အပျိုင်းပျိုင်းနှင့ြ ကြောကမြကဖြှယလြီးကြီးကို အရင်းမှ စုကိုင်၍ နှိပယ်ူလကြြ တဈမာသော လီးထိပဖြူးကြီးကို အငုံလေး၏ အပျိုစငစြောကပြတလြေးအဝသို့ တေ့သှင်းလိုကြ၏။
`ဗွိ.. ပြလဈ… ပြှတ်´
`အီး…. အ…..´
ကလေးမလေး၏ မှေးစင်းနသေော မကြလြုံးလေး ရုတတ်ရကြ ပြူးလနသ်ှားရှာ၏။ ပါးစပလြေးဟပြီး အသကရြှူရပသ်ှား၏။ အသကကြိုအောင့ြ အဈထားသဖြင့ြ လညတ်ိုငဘြေးမှ သှေးကြောစိမ်းစိမ်းလေးများ ဖောင်းကားလာကြသည်။
`သမီး.. အသကအြောင့မြထားနဲ့လေ လွှော့ခလွိုကြ လွှော့ခလွိုကြ´
ဦးသံဒိုငကြ ကြှတထြှကမြတတ် ပြူးထွကလြာသော ကလေးမလေး မကြလြုံးအစုံကြောင့ြ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားပြီး လီးကို ရှေ့ဆကမြလိုးဘဲ ရပထြားလိုကရြလသည်ေ။
`ဟင်း…´
ရှညလြွားစွာ မှုတထြုတလြိုကလြော သကပြှင်းရှညကြှီးနှင့အြတူ အငုံဇကကြလေး တဈဖကစြောင်းကသွှားပြီး ခတ်ေတငှိမသ်ှား၏။
`အငုံ.. အငုံ… သမီးလေး….. အငုံ´
ဦးသံဒိုင် မယားပါသမီးလေး အငုံကို မေးဖြားလေး လှုပရြပပြဈပြီး ဆကခြါဆကခြါခေါသ်ည်။
`ကြိုးဖြပေေးပါ မရုန်းတော့ပါဘူး ဦးရယ်´
ညောငန်ာနာ အားပြော့သံလေးကြောင့ြ ဦးသံဒိုငကြ ကုတငတ်ိုငန်ှင့ြ ပူးခွီထားသော အငုံလကကြလေး နှစ်ဖကကြို ဖြပေေးလိုကသ်ည်။
`ကြပတ်ယ်.. တအားပဲ.. ဦးရယ်´
`သမီးအပေါကကြ ကဉွြးနသေေးလို့ပါ´
`သမီးမခံနိုငဘြူး.. နာတယ်.. ကြှတကြွှတ်´
`ဆီဆှတထြားတယ် သမီးရယ် မနားပါဘူး´
`နာပါတယဆြို.. အဟင့ြ.. အဟင့ြ´
ဦးသံဒိုငကြ အငုံ့ပါးပြငလြေးကို ငုံ့နမ်းလိုကရြင်း မသိမသာလေး လိုးထည့လြိုကပြှနသ်ည်။
`ပြှတဗြှဈ.. ဘှပြ´
`အား.. နာတယ်.. နာတယ်… မခံနိုငဘြူး´
အငုံလကကြလေးနှစ်ဖကကြ ရငဘြကမြှှေးများ ထူထဲစွာ ပေါကန်သေော ဦးသံဒိုငရြငဘြတကြှီးကို အလန့တ်ကြားလေး တွန်းထားလိုကရြှာသည်။ `ပြှတ်´ကနဲ အသံတဈသံ ထပထြှကလြာ၏။
`အာ.. ဒုက်ခပဲ အတင်းထိုးမသှင်းနဲ့လေ´
`ပြှတ်… ပြှတ်… ဘှပျ´
`အား… အားး… သပြေီ… သပြေီ… အမေ… အမရေေ…။ အမေ့လငကြှီးက သမီးကို အတင်းလိုးနတယ်ေ အမေ့´
`ပြှတ်… စွတ်… ပြှတ်… ဘှပျ´
`ဗွဈ… ဒုတ်…´
`အား…. ´
စူးစူးရှရှ အောလြိုကသ်ော အငုံ့အသံလေးက အခန်းကဉွြးကဉွြးလေးထဲ ဆူညံသှားလသည်ေ။ ဇတဇြတ်.. ဇတဇြတ်.. ဖြင့ြ အဆိပလြူးမှှားထိထားသော သမငပြွိုမလေးနှယ် တဈကိုယလြုံး တုနခြါနရှောသည်။ သေးငယကြဉွြးကြပသ်ော စောကခြေါင်းလေးထဲ၌ တဈဆို့ဆို့ကြီး တပလြကြကြှီး ဝငန်သေော ဦးသံဒိုင်၏ လိငတ်နကြှီးမှာမူ သားရကြင်ေးနှင့ြ ပတရြဈထားသည့အြလား သိပဝြငန်ပြေီး လီးအရခွေံများက စောကပြတဝြ၌ ရဈပြုံနကြသေည်။
တင်းကစွသ်ော စောကပြတသ်ေးသေးလေး၏ ညှဈအားကြောင့ြ ဦးသံဒိုငမြှာ အရသာအတွေ့ကြီးတွေ့နပြေီး အငုံ့မကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့တွန့်လြိမန်ရှောသညကြိုပင် ဂရုမစိုကန်ိုငဘြဲ အားနှင့ဖြိသိပ် စိုကတ်ှန်းခလွိုကြ၏။
`ဘှပ်… ဗွှတ်.. ဖောကျ´
`သေ… ပါ…ပြီရှင်´
ဒီတဈခါအသံကတော့ တိမဝြငန်ဈမှုပကြာ ပြောကကြှယသ်ှား၏။ စောကခြေါင်းအတွင်းမှ ခေါင်းကြောမာလှန်းသော အပျိုစငခြံတပ် အပျိုမှေးလေးက လီးထိပကြှီးကို တွန်းကနထြားရာမှ စုတပြှဲသှားခွင်း ဖြစ်သည်။ တဈပျိုငတ်ည်းတွင် စအိုနှင့ြ ဆကသ်ှယန်သေော သှေးကြောဖငကြှဲလေးအစပမြှ ပါးလှပသ်ော အရပြေားလေးမှာ ဖတကြနဲ့ ကြဲသှားသညမြှာမူ နှစ်လကမြခန့ြ ပြဲထွကရြှညလြွားသှားသည်။ ထိုနာကငွသ်ော ဝဒနောများနောကမြှ ပြည့ဝြစုံလငသ်ော ကာမဓာတအြား ဗို့ပြင်းပြင်းက ကပပြါလာလရော အငုံ့ဖငကြှီးမှာ ကြှတကသ်ှား၏။
`အဆုံးဝငလြားဟင်.. သမီး´
`အင်း…´
အငုံက ခေါင်းကလေး မသိမသာငှိမ့ပြှ၏။ လကကြလေးနှစ်ဖကကြ ဦးသံဒိုင်၏ အမှှေးအမွှငထြူသော လကဖြွံမာကြောကြောကြီးကို အားပြုထားဆဲ။
`သမီး ခွနှစ်ေချောင်းကို ကားထားလိုကြ.. အင်း.. ဟုတပြှီ´
ဦးသံဒိုငကြ အငုံ့ခွနှစ်ေချောင်းကို ခါးပေါခြှတငပြှီး ဖငကြှီးကို ရှေ့သို့စိုကတ်ှန်းလိုကြ၏။
`ဗွဈတဈ… ဗွဈတဈ.. ဗွဈတဈ..´
`အင့ျ.. အင့ျ… အင့ျ´
တဈခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း အငုံခေါင်းလေးက မော့မော့ပြီး လနလြနသ်ှားရှာသည်။ နှုတခြန်းလေးကို ကိုကထြားပြီး ပါးရိုးလေးများ ထောငန်အေောင် အံကို တင်းတငကြှိတထြားရှာသည်။
`ဗှှတ်.. ဘှပ်.. ပြှတဘြှပ်… ပြှတဘြှပြ´
`အင့အြင်.. အင့အြင်.. အင့အြင်´
တဈခကြဆြို ဆိုသလောကြ အသားပါသော ဆောင့ခြကြကြှီးတွကြေောင့ြ အငုံဆိုသော ကလေးမလေး၏ နို့နှစ်လုံးမှာ တုနခြါလကြရြှိပြီး ဖငကြှားမှ သှေးများ စီးကနွသညေကြိုပင် မသိရှာပါခွေ။
…………………………………………………..
`ကိုမောငမြောငလြှငဆြုံးတာ ကြုပမြသိလိုကဘြူး။ စိတမြကောင်းလိုကတ်ာ ပြင့ရြယ်´
`ကံကြမျမာပဲပေ့ါ ဒေါကတ်ာရယ်..။ အဲ့ဒါကြောင့ြ သူနဲ့ရခဲ့တဲ့ ကိုယဝြနကြိုလည်း သံယောဇဉမြထားချင်လြို့ ဒေါကတ်ာဆီ လာခဲ့တာပါ´
`ဟာ မလုပကြောင်းပါဘူး ပြင့ရြယ်။ ဒါတော့ ကြုပလြုပမြပေးနိုငဘြူး။ ကြုပ် အသပြာ ဆရာဝနမြှ မဟုတတ်ာ ပြင့ြ သိပါတယ်။´
`ဟုတပြါတယရြှင်။ ဒီ့ပြငဆြေးခန်းတွမှောဆိုရင် ပြင့သ်ိကျခာကို ထိခိုကန်ိုငလြို့ပါ ဒေါကတ်ာ´
ဒေါကတ်ာ မဈစတာဘဆငေကြ မကြမြှနကြိုခွှတပြှီး လကကြိုငပြုဝါနှင့ြ သုတလြိုကပြှီးမှ ပြင့ကြို အသအချော ပြနကြှည့သ်ည်။ မဈစတာဘဆငေဆြိုသညကြ မှနမြာဆရာဝနတ်ဈယောကြ မဟုတသ်လို လူကသော အမ်-ဘီ-ဘီ-အကဈြ ဆရာဝနတ်ဈယောကလြည်း မဟုတပြေ။
တိရိဈဆာနဆြေးကုသ ဆရာဝနဘြှဲ့ကို အင်ျဂလနမြှာ နစဉေတ်ုန်းကတည်းက ရယူခဲ့သူဖြစ်ပြီး မှနမြာပြည်၌ `အပပြုန်း´ခေါြ ဒေါကတ်ာရမ်းကု တဈယောကသ်ာလွှင် ဖြစ်သည်။ သန်ဓသေားကလေး ဖကြခြရွာတွင် ဒေါကတ်ာဘဆငေမြှာ အလှနဆြေးလိုကသ်ူ တဈယောကြ ဖြစ်သည်။ ဓာတသ်ိများကမူ သူ့အား ဒေါကတ်ာဘဆငေဟြု မခေါကြှဘဲ ဂေါလြီဘဆငေဟြုသာ ခေါကြှလေ၏။
ဒေါကတ်ာဘဆငေခြေါြ ဂေါလြီဘဆငေသ်ည် မုဆိုးမ တဈခုလပ် မဆိုထားနှင့ြ လငရြှိယောကြွား မိန်းမများကိုလည်း အချောငရြလွှငရြသလို ဝါးမှိုစားသောကန်ကြေ ကြောငဘြားကြီး တဈကောငပြငတ်ည်း။
ပြင့တ်ဈယောကြ ကိုသံဒိုငန်ှင့ြ လူသိရှငကြှား လကထြပခြှင်း မပြုရသေးမှီ ဗိုကကြှီးမညကြိုစိုး၏။ ထို့ကြောင့လြည်း ဂေါလြီဘဆငေန်ှင့ြ အရဲစွန့ပြှီး လာတွေ့ရခွင်းပင် ဖြစ်လသည်ေ။
`အေးဗွာ.. ခကတ်ော့.. ခကသ်ား´
ဒါ သူရှတန်ကြေ စကားလုံးသာဖြစ်၏။ ထိုစကားအဆုံး၌ ဟနပြါပါနှင့ြ နားကြပကြို စားပြဲပေါမြှ ဆှဲယူပြီး အကူနပစ်ြမလေးအား..။
`ဆေးခန်း ခဏပိတထြားမယန်ောြ´
`ဟုတကြဲ့ပါ ဒေါကတ်ာ´
လှပတောင့တ်င်းသော တငရြငခြါး အခွိုးညီညီလှပသော ပြင့ကြဲ့သို့သော လူနာများလာလွှင် ဒေါကတ်ာဘဆငေသ်ည် သို့ပငဆြေးခန်းကို ယာယီရပထြားလေ့ရှိသညမြှာ ကြာပြီ။ နပစ်ြမလေးကိုယတ်ိုငလြည်း နပစ်ြဆင်း အောငလြကမြှတရြ ဆရာမ မဟုတ်။ ဖငကြှည့ပြှီး ခန့ထြားသော အကူဆရာမ ဖြစ်သညမြို့ ဘဆင်ေ၏ စောကကြငွ့ကြို နပပြှီးသားပင်။
ဆရာမလေးက ပြင့ကြို အားပေးသလို ပြုံးပြပြီး ဆေးခန်းတံခါးမကြီးကို ဆှဲစေ့လိုကသ်ည်။
`ကဲ.. ပြင့ြ.. အဲဒီကုတငမြှာ လှဲလိုကြ၊ ကြုပကြ လူရင်းတွမေို့သာ လုပပြေးတာနော´
`ကြေးဇူးပါပဲ.. ဒေါကတ်ာရယ်´
ပြင့ကြ အနီးရှိ စားပြဲလေးပေါသ်ို့ လကထြဲတွင် ကိုငလြာသော လကပြှေ့အိတန်ှင့ြ ခေါကထြီးလေးကို တငလြိုကပြှီး ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကသ်ည်။
`မကြစြေ့မှိတထြားနောြ.. ပြင့ြ´
`ဟုတကြဲ့.. ဒေါကတ်ာ´
`ပေါငန်ှဈချောင်းကို ထောငထြား.. ဟုတပြှီ… နည်းနည်း.. နည်းနည်းလေး ကားလိုကြ.. အဲ.. အိုကပြေီ´
ပြင့ြ မကြစြေ့မှိတထြားသည်။ ဒေါကတ်ာဘဆင်ေ၏ လကည်ှိုးတဈချောင်းက ခပဟြဟ ဖြစ်နသေော ပြင့စြောကခြေါင်းထဲသို့ ထိုးမှှလေိုကသ်ည်။
`အ.. အဟင့ြ.. ယားတယ်. ဒေါကတ်ာ´
`ဟို.. အချောင်းကြီးကတ်ော့ မယားဘူးလား´
`အို.. ဒေါကတ်ာကလဲ.. အဟင့ဟြင့ြ.´
စောကပြတအြတွင်းပိုင်းသို့ တဈမိနဈခန့ြ မှှလေိုကသ်ောအခါ ခွှဲကြိသော စောကရြမွေား စိုကလွာ၏။ ဒေါကတ်ာဘဆငေကြ မကြစြေ့လေးမှိတ်၍ ငှိမန်သေော ပြင့ြ၏ လှပသော မကြန်ှာလေးကို တဈခကြကြှည့ပြှီး သူ့ဘောင်းဘီရှညကြှီးကို ခွှတလြိုကသ်ည်။
ထိုအခါ နီကြောငကြှောင် လီးမှှေးကြီးများကြားမှ ဂေါလြီသီးများ အစီအရီ ခွဲစိပထြည့သ်ှင်းထားသော ပြောင်းဖူးသဏျဍာန် လီးတနကြှီးမှာ ငှါးငှါးစွင့စြှင့ကြှီး ထွကပြေါလြာပါတော့သည်။ ဂေါလြီ လီးကြီးထိပကြ အတနင်ယလြုံးပြီး ကြမ်းသီခေါင်းကြီးမှာ လုံးဝင်းစိုလကန်ေ၏။
ပြင့မြှာ ခွိုးခွိုးခွှတခြွှတအြသံ၊ အဝတခြငွြးထိခိုကသ်ံတွကြေားပြီးမှ စောကခြေါင်းထဲသို့ နှေးထွေးမာကြောသော အရာကြီးတဈခု ထိုးသှင်းလိုကသ်ညကြို ခံစားလိုကရြသည်။ ပြင့စြိတထြဲ၌ ကလေးဖကြခြသွော ကိရိယာတို့မညသ်ညမြှာ ယောကြွားလီးကဲ့သို့ပါပဲလားဟု မှတယ်ူလိုကကြာ အသာမှိန်း၍ နလေိုကသ်ည်။
ကုတငအြောကမြှ မတတ်ပရြပ်၍ ဒူးထောင် ပေါငကြားထားသော ပြင့ြ၏ ဆူဖြိုးမောကကြှှားနသညေ့ြ စောကဖြုတကြှီးထဲသို့ ဂေါလြီလီးကြီးကို တရဈပြီးတဈရဈ ထိုးသှင်းနသေော မဈစတာဘဆင်ေ၏ လကန်ှဈဖကမြှာ ကုတငစြောင်းကိုသာ ကိုငထြားပြီး အခွားဘာနှင့မြွှ မထိရအောင် သတိနှင့ြ သှင်းထည့လြိုကသ်ည်။
`ဗွှတ်..ဘှပျ´
`အ.. အား.. ကြှတကြွှတကြွှတ်´
`နာလို့လား.. ပြင့ျ´
`နာတာမဟုတဘြူး… တဈမွိုးကြီးမို့ပါ´
`ဒါက နောကဆြုံးပေါြ ကလေးဖကြခြတွဲ့ အတနလြပြငေ့ရြဲ့၊ သိပလြည်း မနာဘူး မဟုတ်ာလား´
`အင်း.. ကြပတ်ော့.. ကြပတ်ယ် ဒေါကတ်ာ´
`ကြပမြှ ခံလို့ကောင်းမှာပေ့ါ ပြင့ရြဲ့ မဟုတဘြူးလား´
`အဟင့ြ.. ဒေါကတ်ာကလဲ.. အဟင့ြ ကြှတ်´
ဂေါလြီးသီးကြီးများက ပြင့စြောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားများကို ပြတတ်ိုကလြွှောဆင်းနကြရော ပြင့မြှာ တဖြေးဖြေး တွန့လြိမလြာမိလေ၏။
`ဒေါကတ်ာဟာကြီးက တဈမွိုးပဲကြယ်´
`ဟိုဟာနဲ့တူတယ်.. မို့လား.. ဟင်´
`အင်း.. အစိအစိတွပေါတာတဈခုပဲ သိလား´
`ဟုတတ်ယ် ပြင့ရြဲ့။ ဒါနဲ့ထိုးခပြေးလိုကရြင် ယောကြွားတဈယောကန်ဲ့ လုပန်ရသေလိုပဲ အရသာရှိပြီး ကလေးလည်း ပကြကြရွောလေ ဟဲဟဲဟဲ´
`အင့ြ.. အင်းး.. အင်း.. ရှီး ကြှတကြွှတ်´
ပြင့ကြ နှုတခြမ်းလေးကိုကပြှီး လကန်ှဈဖကကြ ကုတငဘြောငကြို ဆုပကြိုငထြားကာ မကြစြိကို တွငတ်ှငကြှီး မှိတထြားဆဲပင်။
`ပြှတဘြှပ်.. ပြှတဘြှပ်.. ပြှတဘြှပြ´
`အလာလာ.. အလာလာ.. ကြှတ်´
`နာရင်.. နာတယ်.. ကောင်းရင် ကောင်းတယ် ပြောနောြ.. ပြင့သ်ိလား´
`ကောငပြါတယ်.. ဒေါကတ်ာ´
`အဆုံထိရော ပြင့ြ.. ဝငရြဲ့လား ဟင်´
`ဟုတ်.. ဟုတကြဲ့ ဝငပြါတယ်.. အား´
ဒေါကတ်ာဘဆငေကြ ခွှနမြှသော နှာခေါင်းကြီးနီလာပြီး တဖြေးဖြေး အရှိနတ်ကလြာက အသှင်းအထုတ် ခပသ်ှကသ်ှကလြေး လှုပရြှားလာတော့၏။
`ပြှတ်.. ပြှတ်.. ပြှတ်..ပြှတ်.. ပြှတ်´
`အင့ျ.. အင့ျ.. အင့ျ.. အင့ျ.. အင်း´
ပြင့တ်ဈကိုယလြုံး ငလငွလြှုပသ်လို ရှေ့တိုးနောကင်င် ခါရမ်းနသည်ေ။ ကုတငကြှီးမှာလည်း သိသိသာသာကြီး လှုပခြါလာသည်။
`ပြှတ်..ဖပ်..ဖပ်.. ပြှတ်…ပြှတ်´
`အား.. အား.. အား.. ရှီး…ကြှတကြွှတ်.. ကြှတ် ဒေါကတ်ာဟာကြီးက ယောကြွားနဲ့ လုပန်သလေိုပဲနောြ´
`ခံလို့ကောင်းတယမြို့လား ပြင့ြ´
`ဟုတကြဲ့.. အင့ြ.. အိ.. အင့ြ.. အင့ြ..´
`မကြစြေ့မဖြင့န်ဲ့နောြ.. လန့သ်ှားမှာစိုလို့ သတိပေးထားတာပါ´
`ဟုတကြဲ့ မဖြင့ပြါဘူး ဒေါကတ်ာ´
`ပြှတ်.. ဘှပ်.. ဘှပ်.. ပြဈပြဈပြှတ်´
`အင့ျ.. အင့ျ.. အင့ျ.. အ.. အား အား´
ပြင့ခြှထေောကမြွား အစွမ်းကုနကြားသှားသည်။ စောကစြိကြီးက ငေါကတ်ောကကြှီး ပြူးထွကလြာကြရာ ဂေါလြီသီးကြီးများနှင့ြ ဓားချင်ယ်ှဉခြုတန်သညေ့အြလား အသှားအပြန် တိုကမြိကြလရော ပြင့မြှာ အရသာအရှိကြီး ရှိရှိသှားပြီး ထိုသားဖကြြ ကိရိယာကြီးကို မညမြွှပငပြေးရပေးရ ဝယယ်ူသှားရန် စဉြးစားမိလသည်ေ။
`ပြင့ြ ထွကခြါနီးပြီလားဟင်´
`အင်း.. ဟုတတ်ယ်.. ပြီးချင်န်ပြေီ ဒေါကတ်ာ´
`ပြင့ြ ခွင့ပြှုနောြ.. အမောပြအေောင် ဆရာက အသာလေး အပေါကြ ဖိအိပပြေးထားမယ်´
`ရပါတယ် ဒေါကတ်ာ´
ဉာဏမြွားသော မဈစတာဘဆငေကြ ပြင့စြောကခြေါင်းအတွင်းသို့ လီးကြီးကို အဆုံးဖိသှင်းပြီး အားရပါးရကြီး ဆောင့လြိုးပြီး ပြင့န်ို့ကြီးနှစ်လုံးပေါသ်ို့ မကြန်ှာကြီးအပခြါ မှောကအြိပခြလွိုကတ်ော့သည်။
လီးနှင့ြ စောကပြတကြ တင်းကြပစြှာ ပူးကပန်ဆေဲမှာပင် တင်းကနဲ့ တင်းကနဲ့ အရှိနမြသသေေးဘဲ ရုန်းကနန်ကြလေသေေးသည်။ ဒေါကတ်ာဘဆငေကြ လီးတနကြှီးကို အသာအယာ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး ပြင့စြောကပြတကြို ဖြဲကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဟစိ ဟစိနှင့ြ အရှိနမြသသေေးခွေ။
`ပြင့ကြ ညှပအြား တောတ်ောကြောင်းတာဘဲ´
`ရှင် ဘာညှပအြားလဲ ဒေါကတ်ာ´
`အောြ ကြှကသ်ားတွကေ သိပသ်နစြှမ်းတယလြို့။ ကိရိယာကို မနည်းကြီး ဆှဲထုတရြမယ်´
`အဟင်း.. ပြင့တ်ော့ ဘာမှမသိဘူး´
`ကဲ စိတခြသွှားရပါပြီ ပြင့ြ၊ အဲ… ပြီးတော့ ဆရာ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်း ပြောရရင် ဘယယ်ောကြွားနဲ့ ဖြစ်ဖြစ် ပြင့အြိပန်ိုငပြါတယ်။ ပြင့ြ ကလေးရစရာ အကြောင်းမရှိတော့ပါဘူး။´
`ဘာဖြစ်လို့လဲ ဒေါကတ်ာ´
`ပြင့သ်ားအိမကြို အပြီးထိုးခွဲပစ်လိုကလြို့ပါ´
`ရှင်.. ဟုတလြား.. သိပမြနာပါလား´
`ကိရိယာ.. ကောင်းလို့ပေ့ါ ပြင့ရြဲ့´
`ဒေါကတ်ာကိရိယာကို ပြင့ခြဏကြည့်ပြါရစေ´
`ဟာ ဒါ နောကဆြုံးပေါကြိရိယာ ပြင့ရြဲ့။ ဟဲဟဲ အခုပဲ ရခေဲဗူးထဲထည့ပြှီး သိမ်းလိုကပြှီလေ ပြင့ြ။ လေ့လာချင်တ်ယဆြိုရငတ်ော့ လာခဲ့ဦးပေ့ါ´
`ဟုတကြဲ့ဒေါကတ်ာ။ အခုလည်း မမှေို့ကအပြန် ရနကြုနကြို တန်းမဆင်းသေးပဲ ဒေါကတ်ာဆီ ဝငလြာတာ နောကလြည်းကြုံမှာပါ´
ပြင့ကြ ထမီပြငဝြတစြဉြ ပေါငကြှားသို့ မဈစတာဘဆင်ေ၏ လရညမြွား စီးကလွာသည်။
`ပြင့ြ ရချိုးခန်း ခဏသှားချင်တ်ယ် ဒေါကတ်ာ´
`သှားလပြငေ့ြ ဒီတံခါးဖြင့ဝြငသ်ှား´
ပြင့ရြချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ထမီကိုလှနကြာ စောကပြတကြိုဖြဲပြီး ရသေုံးလေးခွကပြကသ်ှင်းလိုကရြာ သှေးစ သှေးနလေေးများနှင့ြ အဖြူဖတမြွား ကဆွင်းလာသညကြို တွေ့လိုကရြသည်။ သူ့ကိရိယာက ခံလို့ကောင်းသားဟု စိတထြဲကတွေးမိရင် အပြငထြှကလြာခဲ့သည်။
`ဘယလြောကကြလွဲ ဒေါကတ်ာ´
`မိတဆြှရင်ေးတွပေဲ ငှကြေေးစကားမပြောပါနဲ့ ပြင့ရြယ်၊ ကြုံရငလြည်း ဝငခြဲ့နောြ၊ နောကတ်ဈခါစမ်းသပရြအောင်´
`စိတခြပြါ ဒေါကတ်ာရဲ့ ကမွကလည်း အဲဒီကိရိယာကို လေ့လာချင်သ်ေးတာပါ ကဲ သှားမယန်ောြ´
`အိုကေ ဂွတဘြိုင်´
မှနမြာပြညရြောကြ မဈစတာဘဆငေလြို အပပြုန်းတွနှငေ့ြ ပြင့တ်ို့လို မလညမြရှုပမြလေးတွေ မညမြွှရှိနမညေကြို မညသ်ူမွှ မသိနိုငကြှလပေါတကား။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – ဇမ်ဗူတလူ