⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️
ကလေးသဘောပါပဲကြာ
ရေးသားသူ – အမညမြသိ
စုမှန် တဈယောကြ မှနထြဲမှာ ကိုယ့ကြိုယကြို ပြနကြှည့ပြှီး တောတ်ောစြိတပြကြသ်ှားသည် ။ ဒီနေ့ ရကေူးကနမြှာ ရသှေားကူးမလို့ ဒီဝတစြုံနဲ့ ဘယလြိုမှ မဖြစ်နိုငမြှန်း သိနသည်ေ ။ သူမရဲ့ အဖုတမြှေးတွကေ ရကေူးဝတစြုံအပေါကြပင် ကြည့်မြှငန်ရသေည် ။ ဒါတောငရြမစေိုသေး…။ ရစေိုသှားလွှင် ပကတိအတိုင်း လှဈပြသလို ဖြစ်နမည်ေ ။ ရကေူးဝတစြုံအရောငကြိုက နုလှန်းနေ၍ ဖြစ်သည်။ အဖုတအြမှေးကို ရိတလြိုကလြွှငတ်ော့ အဆငပြှသှေားလိမ့မြည် ။ ခကန်တောက သူမအဖုတမြှေးကိုရိတဖြို့ သူ့မှာ ဘာကိရိယာမှ ရှိမနခွင်ေးပါ ။
ရုတတ်ရကြ သူမရဲ့အဈကို ကြောခြိုင် ရိတရြိတန်တေဲ့ မုတဆြိတရြိတဓြားကို သတိရမိသည် ။ သူမရဲ့အဈကို ကြောခြိုငကြ သူမထကြ နှစ်နှစ်ကြီးသည် ။ စုမှနကြ အခု ၁၅ နှစ်ဆိုတော့ အဈကိုကြောခြိုငကြ ၁၇နှစ်ပေါ့ ။ စုမှနန်ှင့ြ ကြောခြိုငတ်ို့ အခန်းနှစ်ခုကြားမှာ သူတို့နှစ်ဦး ဘုံသုံးနရတေဲ့ ရချိုးခန်းရှိသည် ။ သူတို့နှစ်ဦးအခန်းကနေ ရချိုးခန်းဝငဖြို့ တံခါးတဈခပြစြီ ရှိသည် ။
စုမှန် အပြငထြှကပြှီး သူမအဈကိုရှိမရှိ သချောကြည့်လြိုကသ်ည် ။ သချောပြီ ဒီအခွိနဆြို အဈကိုကြောခြိုငကြ ဂိမ်းဆိုငမြှာ ဂိမ်းကစားနကြဆေိုတော့ ဂိမ်းဆိုငသ်ှားနမှောပေါ့ ။
စုမှနတ်ဈယောကြ ရချိုးခန်းထဲဝငလြိုကပြှီး သူမအဈကို အခန်းထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည် ။ ကြောခြိုင့ရြဲ့ ဂယလြကတ်ီ မုတဆြိတရြိတဓြားနှင့ြ အမှေးရိတ် ဆပပြှာကိုယူပြီး အဝတအြစားတွေ ခွှတလြိုကသ်ည် ။ အဖုတမြှေးတွကေို သချောကြည့်ရြှုနမေိသည် ။ အမဲရောင် အမှေးပါးပါးလေးတွကေ အပျိုစငအြဖုတလြေးကို လှမ်းခွုံထားလေ၏ ။
စုမှနကြ မိန်းမချောလေးတဈဦးဖြစ်ကာ ရငသ်ားဆိုဒကြ ၃၄ ဖြစ်ပြီး သှယလြသွောခါးနှင့ြ လုံးဝန်းသော တငသ်ားလေးတွကေ စွဲမကဖြှယကြောင်းလသည်ေ ။ အမှေးရိတဆြပပြှာကို သူမရဲ့အဖုတပြေါအြနှံ့ ညငသ်ာစွာ ပြတလြိုကသ်ည် ။ သူမရဲ့အဖုတကြို တဈခါမှ ဒီလိုမလုပခြဲ့ဖူးပါ ။ ပန်းရောငအြဖုတန်ှုတခြမ်းသားတွေ ပြတန်ရင်ေး အဖုတလြေးပေါမြှ အစိလေးကို ထိမိတော့ ထူးဆန်းသောခံစားမှုကို တဈပျိုငတ်ည်း ခံစားလိုကမြိသည် ။ ဓားကိုယူပြီး ဖြည်းညင်းစွာ ပြောငစြငသ်ညအြထိ စိတရြှညလြကရြှည် ရိတန်မေိသည် ။ အာရုံခံစားမှုကအသဈအဆန်း ဖြစ်နသေောကြောင့ြ သူမအဈကို ရုတတ်ရကြ အခန်းထဲဝငလြာသညကြိုပင် သတိမထားမိတော့ပေ ။
” အမှန်.. ငါ့မုတဆြိတရြိတဓြားယူပြီး ဘာလုပန်တောလဲ.. နငရြူးနလေား ”
” မလုပပြါဘူး ”
စုမှနခြငမြွာ ဒီလောကပြဲပြောနိုငပြှီး ကြောငအြမ်းအမ်း ဖြစ်သှားသည် ။ ကြောခြိုငကြ စုမှနရြဲ့ လှပသော နို့ကလေးတွေ ၊ ခွထေောကကြိုဖြဲပြီး ရိတန်သေောကြောင့ြ ပြင့အြာနတေဲ့ နှင်းဆီပမာ အဖုတကြလေးကိုမှငတ်ော့ ထွကန်တေဲ့ ဒေါသတွေ ပြောကသ်ှားသည် ။
စုမှနလြည်း အဈကိုကြောခြိုင်၏ အာသာငမ်းငမ်းမကြလြုံးတွမှငေတ်ော့မှ သူမ၏ ဝတလြဈစလဈ အနအထေားကို သတိရပြီး ကိုယသ်ုတပြုဝါကိုယူပြီး ကမန်းကတမ်း ဖုံးကြယလြိုကသ်ည် ။
“ မဖုံးနဲ့… ငါကြည့်ခြငွသ်ေးတယ် ”
“ ထွကသ်ှားတော့ ကိုကြောြ အမေ့ကို တိုငပြှောလိုကမြှာနောြ ”
“ ဘာပြောမှာလဲ ငါ့မုတဆြိတရြိတဓြားနဲ့ နင့အြဖုတမြှေး ရိတတ်ာကို ပြောမလို့လား အမှန်.. ”
“ မသင့တ်ောပြါဘူး.. ကိုကြောြ..။ အမှနကြ ကိုကြော့ည်ီမလေ ..။ ဘာလို့ ကိုယလြုံးတီးနဲ့ကို ကြည့်ခြငွတ်ာလဲ ”
“ ဟုတပြှီ..ဒါဆို အပေးအယူပေါ့ ”
“ ဘာ အပေးအယူလဲ ”
“ နင့အြကြောင်းတွအေားလုံး ငါ့ကိုပြောပြ …။ ငါ့အကြောင်းတွလေဲ ပြောပြမယ်။ အရင်းနှီးဆုံး သူငယခြငွြးလိုပေါ့ ”
“ထားပါတော့ … အခုတော့ ထွကသ်ှားသင့ပြှီ ကိုကြောြ …။ တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားရင် မသင့တ်ောဘြူး ”
“ ညနကြမှေတွေ့တော့မယ် အမှန် ”
ဟုပြောရင်း ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ လိငတ်ံကြီးမှာ ဘောင်းဘီအောကမြှ ဖောကထြှကမြည့အြလား တထောငထြောငဖြှင့ြ အခန်းပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားလသည်ေ ။
စုမှနတ်ဈယောကြ ရကေူးကနသ်ို့ ရောကသ်ှားသောအခါ သူငယခြငွြးများနှင့အြတူ မပြောရြှှငန်ိုငပြဲ စိတတ်ှနေောကန်လသေည်ေ ။ ခေါင်းထဲမှာ နံနကကြ အဖြစ်ပကြကြိုပဲ စဉြးစားနမေိသည် ။ အခုလို အဝတစြားမဲ့ ကိုယလြုံးတီးအဖြစ်နဲ့ ဘယသ်ူ့အရှေ့မှာမှ မနခေဲ့ဖူးပေ ။ သူမရဲ့အဈကိုရှေ့မှာမှ ဖြစ်ရတာမို့ ပြနစြဉြးစားရင်း စိတလြှုပရြှားသလိုလို စိတပြကြသ်လိုလို ဖြစ်နသည်ေ ။ အဈကိုကြောခြိုငကြ ညနကြရေင် ဘာလုပမြှာလဲ သူမသိ ။ သူမကို ကိုယလြုံးတီးကြည့်ဖြို့ တောင်းဆိုလွှင် သူမလည်း အဈကိုကြောခြိုငပြါ ခွှတပြှဖို့ ပြနတ်ောင်းဆိုရမည့ြ အခွင့အြရေးရှိသည် ။ သို့သောြ… တဈစုံတဈခုကို စိုးရှံ့သလို စိတထြဲခံစားနရသေည် ။
ညနခင်ေး ညစာစားခွိန် စားပြဲသို့ရောကသ်ောအခါ စုမှနကြ အဈကိုကြောခြိုငကြို မလုံမလဲ ကြည့်သ်ောအခါ ကြောခြိုငကြ စုမှနကြို ဘာမှမပြောပဲ ခပတ်ညတ်ညပြင် ခုံပေါမြှာထိုငန်သည်ေ ။ သူတို့နှစ်ဦး ခါတိုင်းလိုမဟုတပြဲ တိတဆြိတန်သဖြေင့ြ ဖခငဖြစ်သူက
“ ဖိုးကြောြ ၊ သားနဲ့မိမှနတ်ို့နှစ်ယောကြ ရနဖြစ်ထားတာလား ”
“ မဟုတပြါဘူး …ဘာလို့လဲ ”
“ ဘာလို့ သားတို့နှစ်ယောကျ ခါတိုင်းလို… စကားမပြောကြတာလဲ..”
ဖခငဖြစ်သူက စုမှနဘြကကြိုပါ လှည့ကြှည့ပြှီး မေးလိုကသ်ည် ။
“ အို.. အဖကလေဲ သမီးနေ့ခင်းက ရကေူးပြီးပြနလြာတာ မောနလေို့ပါ… ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ”
“ အင်း.. ဒါဆို မနကဖြှန် တနင်ျဂနှနေေ့ပဲ…။ စာအကြောင်းလည်း စဉြးစားစရာမလိုဘူး။ သကတ်ောင့သ်ကတ်ာ နပေါကြာ ”
စားသောကပြှီးတော့ တဈယောကကြိုတဈယောကန်ှုတဆြကပြှီး အိပခြန်းထဲသို့ အသီးသီးဝငကြှလေ၏။ စုမှနတ်ဈယောကြ အခန်းထဲရောကပြှီး တဈနာရီလောကအြကြာမှာ သူမရဲ့ ရချိုးခန်းတံခါးဘကဆြီမှ တံခါးခေါကသ်ံ ကြားရလသည်ေ ။ တုနလြှုပခြှောကခြှားစွာ တံခါးကိုဖြင့လြိုကတ်ော့ ….
“ အမှန်…ငါအခန်းထဲ ဝငခြဲ့မယန်ောြ ”
“ အင်း ”
ကြောခြိုငကြ အခန်းမီးကို ပိတလြိုကပြှီး ညအိပမြီးသာ ထွန်းလိုကသ်ည် ။
“ ကိုကြောြ…ဘာလုပတ်ာလဲ ”
“ အမှန်… ငါကနင့အြဈကိုပါ..။ နငမြကြိုကတ်ာ ဘာမှမလုပဘြူး ၊ အေးဆေးနပေါ ဘာမှပူမနနေဲ့ ”
ဒီတော့မှ စုမှနခြငမြွာ သကပြှင်းခရွင်း ယဲ့ယဲ့လေးပြုံးလိုကတ်ာကို ကြောခြိုင် မှငလြိုကသ်ည် ။
“ ကိုကြောကြ ညအိပဝြတစြုံနဲ့ တောတ်ောကြှည့ကြောင်းတာပဲ ”
စုမှနကြ စိတလြှုပရြှားမှုကို တညင်ှိမစြရန်ေ စကားရှာပြောလိုကသ်ည် ။
“ ဟားဟား.. ဟုတလြား အမှန်..။ နငလြည်း ကြည့်ကြောင်းပါတယ်။ အထူးသဖြင့ြ အဝတအြစားမရှိတဲ့အခါပေါ့…”
“ အာ…. အဲ့အကြောင်း မပြောနဲ့တော့ကြာ ”
ဟု.. စုမှနကြ ရှကရြှံ့စွာ ပြနအြောလြိုကသ်ည် ။
“ ဟုတပြှီ ဒါဆို မေးခွန်းတဈခွို့မေးမယလြေ ”
စုမှနကြ ခေါင်းငှိမ့လြိုကသ်ည် ။
“ နငဝြတန်တေဲ့ ဘောလြီက ဘယလြောကဆြိုဒလြဲ ”
“ ၃၄ ”
စုမှနကြ တိုတိုတုတတ်ုတ် ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။
“ နို့သီးခေါင်းက ဘာအရောငလြဲဟင် ”
“ ကိုကြောြ ဒီနေ့မှငပြှီးပြီပဲ… ဘာလို့မေးတာလဲ ”
စုမှနတ်ဈယောကြ နည်းနည်းရဲတင်းလာကာ မကြန်ှာပြောငတ်ိုကပြှီး ပြနမြေးလိုကသ်ည် ။
“ အာ.. နငကြ ခကြခြငွြးဖုံးလိုကတ်ော့ ဝိုးတိုးဝါးတားပဲ မှငလြိုကလြို့ပါဟ ”
“ နီညိုရောင် ”
စုမှနကြ ပြုံးပြီး ပြနဖြှလေိုကသ်ည် ။
“ အခု ဘရာဇီယာဝတထြားလား ”
“ ဟင့အြင်း… အိပရြာဝငရြင် တဈခါမှမဝတဘြူး ”
“ ကြည့်လြို့ရမလား ”
“ ဘာဆိုငလြို့လဲ… မေးခွန်းပဲ မေးမယဆြို ”
ပြောသာပြောနရသေည် စုမှနရြဲ့စိတတ်ှေ အတောလြေးကို စိတလြှုပရြှားနသည်ေ ။ သူမရဲ့အဖုတကြလည်း အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကန်သလေို ညအိပအြင်ျကြီပါးပါးလေးအောကမြှ နို့သီးတွလည်ေး ထောငထြလာနသည်ေ ။ ဒါတွကေို ကိုကြောခြိုငတ်ဈယောကြ မမှငပြါစနေဲ့လို့ စုမှနတ်ဈယောကြ ဆုတောင်းနမေိသည် ။
“ ကြည့်ခြငွလြို့ပါဆိုမှ ”
ဟု.. ကိုကြောခြိုငကြ မသဲမကြဲ ပြောလိုကသ်ည် ။
“အင်း.. ဒါဆိုလည်း အမှန့ြ ဒီဘကန်ို့ကို ပြပေးမယလြေ…။ အမှနမြေးတာကိုရော ကိုကြောြ ပြနဖြှရမှောနောြ…။ အသာစီးယူလို့တော့မရဘူး … ကတိပေး ”
“ ပေးပါတယ် အမှနရြယ် ”
စုမှနကြအင်ျကြီကို ညငသ်ာစွာ မ တငပြှီး သူမရဲ့ ဘယဘြကန်ို့ကို ထုတပြှလိုကသ်ည်။ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ အသကရြှူဖို့ မေ့နလေောကအြောင် ငေးကြည့်န်မေိသည် ။
“ လှရဲ့လား ”
အမှနကြ သူမအဈကိုကြောခြိုင် ဖြစ်ပကြန်ပေုံကို ကြည့်ပြှီ စပဖြှီးဖြီးဖြင့ြ မေးလိုကသ်ည် ။
“ အရမ်းလှတာပဲကြာ….”
ဟု.. ကြောခြိုင် စိတလြှုပရြှားသံဖြင့ြ ပြောပြီး
“ ကိုငကြှည့ခြငွတ်ယ် … အမှနရြယ် ”
“ အင်းလေ..ဒီနရောပဲကိုငန်ောြ ”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ လကကြိုဆန့လြိုကပြှီး လှမ်းကိုငလြိုကြ၏ ။ စုမှနရြဲ့စိတလြှုပရြှားပြီး ထောငန်သေော နို့သီးခေါင်းကို လကည်ိုးနဲ့လကမြလေးဖြင့ြ ပြတပြေးလိုကြ၏ ။ စုမှနထြံမှ ညီးသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည် ။
“ နာလို့လား ”
“ ဟင့အြင်း… ဆကလြုပလြေ… အမှနခြံစားရတာ တဈမွိုးပဲ ”
ကြောခြိုငကြ အိမှနရြဲ့အင်ျကြီကို ဆှဲမတငပြှီး ခေါင်းကနကြေောပြှီး ခွှတလြိုကသ်ည် ။ အပေါပျိုင်းဗလာဖြင့ြ တောကပြနသေော နတသ်မီးတဈပါး ရောကန်သလေို ကြောခြိုင် ငေးကြည့်န်မေိသည် ။
“ ကိုကြောြ… ဘာမှမလုပပြါဘူးလို့ ကတိပေးထားတယလြေ ”
“ ခွင့လြှတပြါဟာ… ငါနှစ်ဖကစြလုံးကို ကြည့်ခြငွလြို့ ဖြစ်သှားတာ ”
“ ထားလိုကပြါတော့… ကိုကြောြ ကြည့်ခြငွတ်ယဆြို သဘောပဲ ”
ကြောခြိုငခြငမြွာ စိတည်ို့ခံထားရသူတဈဦးပမာ စုမှနအြနားကပလြာပြီ ရုတတ်ရကြ ဘယဘြကန်ို့ကို ပါးစပဖြှင့ြ ဖမ်းစို့လိုကသ်ည် ။ စုမှနကြိုယလြုံးလေး ရုကတ်ရကြ တွန့သ်ှားပြီး မကြတ်ောငတ်ှေ မှေးစင်းကုန်၏ ။
“ အိုး… ကောင်းလိုကတ်ာ… နောကတ်ဈဖကပြါ စို့ပေးနောြ ကိုကြောြ ”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ စိတပြါလကပြါဖြင့ြ လွှာဖြင့သ်ိမ်းကြုံးပြီ စိတကြှိုကလြကြန်တေော့သည် ။ ဘယဘြကန်ို့ပြီးတော့ ညာဘကန်ို့ကို အသကရြှူခွိနမြရလောကအြောင် စို့ပေးနမေိသည် ။ စုမှနရြဲ့ ညည်းသံမှာလည်း ပိုပိုကယွလြာသလို နို့တွကေိုလည်း ကော့ကော့ထိုးပေးနမေိသည် ။ စုမှနအြတွကြ နို့စိုခံရခွင်းမှာ ပထမဆုံးအကြိမဖြစ်သလို သူမ၏ အဖုတမြှလည်း အရညတ်ှေ တဈစိမ့စြိမ် ထွကလြာတာ သိနရသေည် ။ ဆတခြနဲ… တဈကိုယလြုံး တွန့တ်ကသ်ှားပြီး.. အင်းခနဲ အောသ်ည်းလိုကမြိသည် ။ ရှကရြှံ့သလိုလည်း ခံစားနမေိသည် ။ တဈကိုယလြုံးမှာ အတွင်းခံဘောင်းဘီ တဈထညသ်ာ ကနွတ်ော့၍ ဘောင်းဘီပေါတ်ှငပြင် တောတ်ောရြှှဲနလေေ၏ ။
ကိုကြောခြိုငမြှာ နို့စို့ရင်း လကတ်ှကေ အငှိမမြနေ လိုကပြှတပြေးနေ၏ ။ ရုတတ်ရကြ ပေါငကြှားထဲရောကလြာပြီး ဘောင်းဘီအပေါကြ စမ်းလိုကရြာ အရညတ်ောတ်ောမြွားမွာ ရှှဲနေ၍
“ နင် ပြီးသှားပြီလား ”
“ အဲဒါဘာလဲဟင် ”
စုမှနကြ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့ြ ပြနမြေးလိုကြ၏ ။
“ စိတခြံစားမှု အထွတအြထိပ် ရောကသ်ှားတာပေါ့ အမှနရြယ် ”
အခုမှ သူမရဲ့ဘောင်းဘီကို သူမ သချောပြနကြှည့မြိသည် ။ တောတ်ောလြေးကို ရှှဲနတောပဲ ။
“ အမှနကြ သေးပေါကလြိုကတ်ာထငတ်ာ… ဟိဟိ ”
“ မဟုတပြါဘူး … ခံစားမှုပြီးမှောကပြါတယဆြိုမှ … ဘယလြိုနလေဲ ကောင်းလား ”
“ အင်း….”
ဟု စုမှနကြ ရှကရြှံ့စွာ ခေါင်းညိတလြိုကသ်ည် ။
“ ငါ နင့ပြိပိလေးကို ကြည့်ခြငွတ်ယဟြာ ”
လို့ ပြောပြောဆိုဆိုနဲ့ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ စုမှနရြဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတခြလွိုကသ်ည် ။ အမှေးအမွှင် ကင်းမဲ့နသေော စုမှနရြဲ့ အဖုတလြေးမှာ အရညတ်လကလြကဖြှင့ြ ကြောခြိုငတ်ဈယောကကြှည့ရြင်း မနနေိုငတ်ော့ပဲ စုမှနရြဲ့ အဖုတလြေးဆီသို့ လကဖြှင့ြ လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည် ။
“ အာ…မကိုငန်ဲ့လေ…”
စုမှနတ်ဈယောကြ ရှကရြှံ့စွာပြောရင်း ကြောခြိုင့လြကကြို အတင်းလှမ်းဖယလြိုကသ်ည် ။
“ အင်း.. ဒါဆိုလည်း ငါ့ကိုကြည့်ခြှင့တ်ော့ပေးဟာ ”
“ ကြည့်ခြငွလြည်း ကြည့်တ်ော့ဟာ ”
ပြောရင်း စုမှနကြ သူ၏အင်ျကြီကို လှမ်းယူရင်း ဝတဖြို့လုပလြိုကသ်ည် ။
“ အင်ျကြီတော့ မဝတန်ဲ့ဟာ…။ ဒီအတိုင်းလေးပဲ ကြည့်ခြငွလြို့… အရမ်းလှတယသ်ိလား ”
“ အင်း… ဒါဆို အမှနမြေးတာ.. .ကိုကြောဖြှရမေယန်ောြ ”
“ ကြိုကတ်ာမေးပါကြာ… ကဲမေး ဖြဖေို့အသင့ပြဲ ”
“ ကိုကြော့ဟြာကြီးက ထိပမြှာအရညပြှား လနန်ပြေီလား ”
“ လနတ်ာပေါ့… အရှယရြောကတ်ာနဲ့ ဒီလိုဖြစ်လာတာပဲ ”
“ တောတ်ောကြှီးနပြေီလား ”
“ ဘာကိုမေးတာလဲ ”
“ အမှနမြေးတာ ကိုကြောသ်ိမှာပါနောြ… ဟှန်း ”
စုမှနကြ ရှကစြနိုးလေးနဲ့ ပြနပြှောလိုကြ၏ ။ ကြောခြိုငကြ ရယလြိုကရြင်း
“ ၇ လကမြနီးပါး ရှိတော့မယဟြ…။ ကြည့်ခြငွလြို့လား ”
“ အင်း ”
ဟု အမှနတ်ဈယောကြ ရှကရြှံ့စွာ ခေါင်းညိတပြှရှာသည် ။ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ သူ့ရဲ့ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကပြှီ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲမှ သူရဲ့ တောငန်သေော လီးကို ထုတပြှလိုကသ်ည် ။ စုမှနတ်ဈယောကြ မယုံနိုငအြောငကြှီးမားသော အဈကိုကြောခြိုငလြီးကို ကြည့်ရြင်း မူးမေ့သှားလောကအြောင် ဖြစ်သှားသည် ။ စုမှနသ်ူငယခြငွြးတွေ ပြောနလေို့ လီးအကြောင်းကို ကြားဖူးပမယေ့ြ တဈခါမှ မတွေ့ဖူးပေ ။ အခုကြည့်န်ရသေညမြှာ ဆှဲဆောငမြှုတဈခုရှိသလို ခံစားရပြီး ကိုငကြှည့ခြငွစြိတ် ဖြစ်သောလြည်း ပြောမထွကပြေ ။
“ အမှန်..သဘောကရြဲ့လား ”
“ မပြောတတဘြူး ”
“ အရငတ်ုန်းက တဈခွားလီးတွလည်ေး တွေ့ဖူးလား ”
“ အောြ.. အမှနကြို ခပန်န့န်န့ြ ကောငမြလေးလို့ ထငတ်ယပြေါ့လေ ”
“ ဟာ… မဟုတပြါဘူး မေးကြည့်တ်ာပါ …။ ထားလိုကတ်ော့.. အခုကိုငကြှည့ခြငွလြား ”
အမှနခြငမြွာ ခုနကတည်းက ကိုငကြှည့ခြငွန်သညေဖြစ်ရာ ကြောခြိုငကြ မေးလိုကတ်ော့ အိန်ဒွပငေမြဆညန်ိုငတ်ော့ပဲ သူမ၏လကဖြှင့ြ ညငသ်ာစွာ ဆုပကြိုငလြိုကသ်ည် ။ ဆုပကြိုငမြိသညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ နူးညံ့သော အထိတွေ့နှင့အြတူ ပူနှေးမူတို့ကို ခံစားလိုကရြသည် ။ လီးတံကြီးကို ကိုငကြှည့ရြင်း စုမှနရြဲ့လကတ်ှမှော တဆတဆြတ် တုနရြီနသည်ေ ။ ကြောခြိုငတ်ဈယောကလြည်း နတပြှညရြောကသ်လို ခံစားနရသေည် ။ သူ့လီးကို အခွားတဈယောကြ အကိုငခြံရတာ ပထမဆုံးအကြိမပြင် ။
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ သူ၏ညီမက သူ့ရဲ့လီးကို ဆုပကြိုငပြေးနတယေဆြိုတဲ့ အသိကြောင့ြ ရမျမကတ်ှနေိုးကြှလာပြီး လီးထိပတ်ှင် အရညကြှညလြေးတွေ စို့လာ၏ ။ စုမှနမြှာလည်း သူ၏လီးကို ကိုငကြှည့ကြာ သချောစူးစမ်းနမေိသည် ။ ကြောခြိုငကြ သူ့ညီမစုမှနကြို ဂွင်းတိုကခြိုင်းရန် စဉြးစားမိသောကြောင့ြ စုမှနလြကကြို အပေါကြကိုငပြှီး အထကအြောကြ ဆှဲခိုင်းလိုကသ်ည် ။
“ ဒီလို အထကအြောကြ ဆှဲပြီး လုပကြှည့ပြါလား အမှန် ”
“ အဲလိုလုပတ်ော့ ဘာဖြစ်မှာလဲဟင် ”
“ နငလြုပပြေးတာ… ငါခံစားကြည့်ခြငွလြို့ဟာ.. လုပလြေ ”
လို့ပြောပြီ ကြောခြိုငလြကကြို လှတလြိုကသ်ည် ။ စုမှနတ်ဈယောကြ တသှမတေိမ်း ဆကလြုပပြေးနမေိ၏ ။ ကြောခြိုငမြှာလည်း ကောင်းလှန်း၍ မကြစြိမှိတကြာ ခံစားနသည်ေ ။ စုမှနတ်ဈယောကြ ဂွင်းထုပေးနရင်ေး လီးကိုသချော စိုကကြှည့န်ပြေီး အောကမြှ တရမ်းရမ်းဖြစ်နသေော ကြောခြိုင်၏ဂွေးဥကို ဘယလြကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငလြိုကပြှီး
“ ဒါက ဂွေးဥလေးတွလေား ဟိဟိ … ကိုငလြို့ကောင်းလိုကတ်ာ ဘောလုံးလေးတွလေိုပဲ”
“ အင်း… ဟုတတ်ယ် … အ.. အ… ကောင်းလိုကတ်ာဟာ… အမှန် ခပမြှနမြှနလြေး ဆကလြုပပြေး ငါပြီးတော့မယ် ”
စုမှနလြည်း လကကြို ခပသ်ှပသ်ှပလြုပလြိုကသ်ည် ။ ကြောခြိုငတ်ဈကိုယလြုံး ဆတကြနဲ… ဆတကြနဲ တွန့တ်ကသ်ှားပြီ လီးထပမြှ အရညမြွား စုမှန်၏ ရငဘြတဆြီသို့ ပန်းထွကလြာခဲ့သည် ။ ရုတတ်ရကြ စုမှနမြှာ လန့သ်ှားပြီး လီးကိုလှှတလြိုကမြိပြီး သူ့အဈကို ကြောခြိုငရြဲ့ မကြန်ှာကို မော့ကြည့်လြိုကမြိ၏ ။ ကြောခြိုငကြ အား… အား… အောသ်ံအဆုံးမှာ ထွကန်သေော သုတရြညမြွား ရပတ်န့သ်ှားသည် ။ ဒီတော့မှ စုမှနတ်ဈယောကြ သူ့ရငဘြတပြေါသ်ို့ ပြနကြှည့မြိသည် ။ သူ့အဈကို ကြောခြိုငရြဲ အရညတ်ှေ တောတ်ောမြွားတာပဲ…. ရငဘြတတ်ဈခုလုံး ရှှဲစိုနသည်ေ ။ ကြောခြိုငမြှာ မကြလြုံးများပြင့လြာပြီး
“ကြေးဇူးပဲ.. အမှနရြယ်… ဒီလိုကောင်းတာ ငါတဈခါမှ မခံစားဖူးဘူး ”
ဟုပြောရင်း စုမှနရြဲ့ပါးပြငပြေါသ်ို့ အနမ်းခွှလေိုကသ်ည် ။
“ ကိုကြောရြယ်… အမှန့ရြငဘြတတ်ဈခုလုံး ပပြသှေားတာပဲ .. ဘယလြိုလုပရြမလဲ ”
ကြောခြိုငကြ အမှန့ရြငဘြတကြို ငုံကြည့်လြိုကရြာ သူ့သုတရြညမြွားနှင့ြ လှပနသေော အမှန့န်ို့တွကေို တွေ့လိုကရြပြီး အတွေးတဈခု ဝငလြာခဲ့သည် ။ သူ့ခေါင်းကို နိမ့ခြလွိုကရြင်း သုတရြညမြွား ပပြနေသေော နို့တွကေို လွှာဖြင့ြ သန့ရြှင်းရေးလုပသ်လို သိမ်းကြုံးယကလြိုကတ်ော့သည် ။ ငနကြွိကြိအရသာတွေ ခံစားလိုကရြသောလြည်း ပြောငစြငသ်ညအြထိ စိမပြှနပြေေ ယကပြေးနမေိသည် ။ ပြောငစြငသ်ှားသောအခါ နို့သီးလေးကို ငုံပြီး စို့ပေးနလေိုကသ်ည် ။ အမှန့ထြံမှ တဖန် ညည်းညူသံကြားရသောအခါ
“ အမှန်… ထပလြုပကြှည့ခြငွလြား… ”
“ ဘာကိုပြောတာလဲ ကိုကြောျ ”
“ အောြ… ကိုကို့လီးကို အရသာခံကြည့်ခြငွလြားလို့ပါ ”
“ ဟမ်…ဘာလဲ ကိုကြော့ဟြာကြီးကို အမှန့ပြါးစပထြဲ ထည့မြလို့ပေါ့လေ… ညဈပတလြိုကတ်ာ ”
“ ဒါညဈပတတ်ာ မဟုတပြါဘူး အမှနရြယ်…။ ခစွခြှင်းရဲ့ သင်ျကတပေါ.. လာ.. စမ်းကြည့်ြ ”
ကြောခြိုငကြ စုမှနရြဲ့ခေါင်းကိုကိုငပြှီး သူ့ရဲ့ အနည်းငယ် ပြနတ်ောငန်သေော လီးကြီဆီသို့ ခေါင်းကို ဆှဲခလွိုကသ်ည် ။ စုမှနမြှာလည်း သုတရြညမြွားနှင့ြ ပပြနေသေော ကြောခြိုင်းလီးကြီးကို ကြည့်ပြှီး စိတမြပါစွာ ပါးစပကြို ဟလိုကသ်ည် ။ ကြောခြိုငကြ လီးကြီးကိုကိုငပြှီး စုမှန်၏ ပါးစပထြဲသို့ ထိုးထည့ပြေးလိုကသ်ည် ။
“ သကြားလုံးစုပသ်လို စုပလြေ အမှန် ”
စုမှနမြှာလည်း ကြောခြိုင့လြီး ပါးစပထြဲရောကသ်ညန်ှင့ြ တဈပျိုငန်ကြ စိတတ်ှကေ နိုးကြားလာပြီး အဈကိုကြောခြိုငပြှောသလို စုပပြေးနမေိသည် ။ ပါးစပထြဲတွင် လီးက ကြီးမားလာသလို ခံစားရသောကြောင့ြ စုမှန် အလန့တ်ကြား လီးကို ပြနဆြှဲထုတလြိုကသ်ည် ။
“ ဘာဖြစ်တာလဲ အမှန် ..”
“ ကိုကြော့ဟြာကြီးက ပါးစပထြဲမှာ ကြီးလာတယလြေ ”
“ နငလြုပပြေးတာ ကောင်းလို့ပေါ့ အမှနရြယ်…။ အင်းလေ… ဒီနေ့တော့ ဒီလောကပြါပဲနောြ… နောကန်ေ့တွလည်ေး လုပကြှရအောင် ”
ကြောခြိုငမြှာ အလောကြီး၍ မရကြောင်း စဉြးစားမိပြီး နောကန်ေ့မှ ဆကလြုပရြန် တွေးမိ၏ ။ စုမှနကြလည်း
“ ဟုတ်… ကိုကြောြ အမှနလြည်း ဒီလိုလုပရြတာ နှစ်သကပြါတယ် …။ ဒါပမယေ့ြ အမှနကြ ကိုကြောြ့ညီမလေ ”
“ ဘယသ်ူမှ မသိစရပေါဘူး အမှနရြယ်။ ငါကတိပေးပါတယ် ”
“ သိတာ၊ မသိတာကိုပြောတာ မဟုတဘြူး ကိုကြောြ…။ အမှနတ်ို့က မောငန်ှမတွဆေိုတာ သတိထားဦးလို့ပြောတာ ”
“ အဲဒါတွေ ဖယထြားကြာ။ လောလောဆယ် ကိုကြောြ အမှန့န်ဲ့ ခစွခြငွတ်ာပဲသိတယ် သိလား ”
“ ကိုကြောြ အခန်းပြနအြိပတ်ော့ဟာ…”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ သူ့ညီမစုမှနကြ အခန်းပြနဖြို့ နှငထြုတန်သေောကြောင့ြ မကြန်ှာအိုမင်းသှားကာ ခေါင်းငိုကစြိုကကြသွှားသည် ။ စုမှနကြ သူ့အဈကိုကြောခြိုင် မကြန်ှာပကြသ်ှားတာ မှငတ်ော့
“ ကိုကြောြ… ဘာဖြစ်သှားတာလဲ..။ ပြနတ်ော့ပါနောြ.. စိတမြကောင်းမဖြစ်ပါနဲ့နောြ…။ ညီမလေး အိပခြငွပြှီ ”
“ ငါနင့ကြိုခစွန်မေိပြီ… အမှန် သိလား ”
“ အမှနလြည်း… ကိုကို့ကိုခစွပြါတယ် ကိုကိုရယ် ”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ စုမှနကြ ကိုကိုလို့ ခေါလြိုကသ်ောကြောင့ြ နားကိုမယုံနိုငအြောငဖြစ်ပြီး
“ ဘာလဲ.. အမှန်.. ကိုကိုတဲ့လား ….။ ကိုကို့ကို တကယခြစွပြါတယန်ောြ ..”
“ အင်းပေါ့ … ကိုကို… နောကန်ေ့မှ တွေ့ရအောငန်ောြ ”
“ ဟား….. ပြောလြိုကတ်ာ ကလေးရယ် ”
လို့ဆိုပြီး ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ စုမှနအြနားကပလြာပြီး ပြေ့ခွီကာ စုမှနန်ှုတခြမ်းလေးကို နမ်းစုပလြိုကပြှီး ပြေ့ခွီလွှကြ ရချိုးခန်းထဲသို့ လှမ်းလွှောကသ်ှားတော့သည် ။ ရချိုးခန်းထဲရောကတ်ော့ စုမှနကြို ညငသ်ာစွာခပြှီး ရလေောင်းပေးကာ တဈကိုယလြုံးသချောစွာ ပြတဆြေးပေးနတေော့သည် ။ စုမှနကြ ကြောခြိုငပြှုသမွှ ကလေးငယတ်ဈဦးကဲသို့ ခစွရြညလြဲ့သော မကြဝြန်းဖြင့ြ ပြနကြှည့န်မေိသည် ။ စုမှနတ်ဈကိုယလြုံး သန့စြငပြှီးတော့ ကြောခြိုငကြ
“ ကလေး… အိပခြငွပြှီဆို သှားအိပတ်ော့လေ ”
“ ဟင့အြင်း… ကိုကို့ကို အမှန် ပြနဆြေးပေးမယလြေ ”
“ ကလေး အအေးပတန်ေဦးမယ် ဟာ.. သှားတော့… good night နောြ ”
ဟုဆိုပြီး စုမှနပြါးပြငပြေါသ်ို့ အနမ်းလေး ပေးလိုကသ်ည် ။ စုမှနလြည်း ပြုံးပြရင်း
“ ဟုတ်… good night နောျ ကိုကို ….”
ဟု ပြောပြီး တံခါးဖြင့ကြာ သူ့အခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားသည် ။ ကြောခြိုငလြည်း စိတရြှိလကရြှိ ရလေောင်းခွိုးပြီး အခန်းထဲသို့ဝငပြှီး ကိုယသ်ုတပြဝါဖြင့ြ ချောကသ်ှေ့အောငသ်ုတကြာ အဝတအြစားပင် မဝတတ်ော့ပဲ ဒီအတိုင်း အိပစြကလြိုကသ်ည် ။
…………………………………
ကြောခြိုင် နံနကအြိပရြာကနိုးတော့ အောကကြညီလေးက ထောငမြတန်တောကို ကြည့်ပြှီး ညကအဖြစ်ပကြတ်ှေ ပြနတ်ှေးမိပြီး တဈယောကထြဲ ကြိတပြှုံးနမေိသည် ။ မကြန်ှာသဈဆေး၊ သှားပြတတ်ံကိုယူပြီး အဝတအြစားပင် မဝတတ်ော့ပဲ ဒီအတိုင်းမကြန်ှာသဈရန် ရချိုးခန်းထဲသို့ဝငရြန် တံခါးဖြင့လြိုကသ်ည်။
စုမှနတ်ဈယောကြ သှားတိုကန်ရောမှ တံခါးဖြင့သ်ံကြား၍ လှည့ကြှည့လြိုကရြာ သူ့အဈကိုကြောခြိုငတ်ဈယောကြ အဝတစြားမရှိပဲ အောကမြှလီးကလည်း တထောငထြောငန်ဲ့ ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြာသညကြိုတွေ့ရာ
“ အာ… ကိုကို ညဈပုတ်… ဘာမှလည်း မဝတထြားဘူး …။ ဟှန်း ကြည့်ပြါလား အစောကြီး အောကကြဟာကြီးလည်း ထောငန်ပြေီ ”
“ ဟာဟ… ဒါက… ကလေးကိုလှမ်းလို့ ထောငန်တောပေါ့…။ ညကမှ ခစွလြို့မဝတာကိုး ”
ဆိုပြီး စုမှနအြနားကို လွှောကလြာခဲ့သည် ။
“ ဟိုး… ဟိုး.. ဆရာ… ဟှန်း.. တောတ်ောဆြိုး မကြန်ှာတောင် မသဈရသေးပဲ ”
“ ကလေးကို စတာပါကြာ ”
လို့ဆိုပြီး ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ သှားတိုကဆြေးကိုယူပြီး သှားပြတတ်ံထဲထည့ကြာ သှားတိုကလြိုကသ်ည် ။ စုမှနမြကြန်ှာသဈရင်း သူ့အဈကိုကြောခြိုင် သှားတိုကတ်ာကို ကြည့်န်ရော အောကကြ ကြောခြိုငလြီးကြီး တရမ်းရမ်းဖြစ်နတောကို ကြည့်န်ရင်ေး ပြုံးနမေိသည် ။ စုမှန် မကြန်ှာသဈပြီးတော့ အပြငပြှနထြှကခြါနီး ကြောခြိုင်၏လီးကို ဖြတကြနဲ တဈခကြပြုတလြိုကရြင်း
“ တောတ်ောဆြိုးတဲ့ဟာကြီး… အစောကြီး နိုးနတယ်ေ ”
ဟု ဆိုရင်း အခန်းထဲသို့ ဝငသ်ှားတော့သည် ။ ကြောခြိုငတ်ဈယောကလြည်း သဘောအကကြှီးကရွင်း မကြန်ှာသဈနမေိသည် ။ မကြန်ှာသဈပြီး လန်းသှားအောင် ကြောခြိုင် ရချိုးလိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ အဝတအြစားဝတရြန် ခါတိုင်းလို မဟုတပြဲ… စိတကြှိုကြ အဝတအြစားတွေ ရှေးဝတပြှီး နံနကစြာစားရန် အောကထြပသ်ို့ ဆင်းလာခဲ့သည် ။
ဒီနေ့မှ တောကတ်ောကပြှောငပြှောင် အဝတအြစားဖြင့ြ ကြောခြိုငကြို တွေ့လိုကရြ၍ တဈအိမသ်ားလုံး အံ့သှသင့စြှာ ငေးကြည့်န်ရင်ေး ဖဖကေေ
“ ဟာ.. သားဖိုးကြောြ… လန်းလှခညွလြား…. ဘယသ်ှားမလို့တုန်း ”
အဖဖြစ်ေသူမေးတော့မှ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ ရှကကြိုးရှကကြန်း ဖြစ်သှားရင်း
“ဟုတ်… အဖေ။ ဟိုဘကလြမ်းက စိနတ်ိုးကို အတန်းမှာသငတ်ဲ့ မရှင်းတဲ့စာတွေ သှားပြခိုင်းမလို့ပါ ”
“အေးကြာ… ဒါနဲ့ ဒီနေ့အဖတေို့ နယကြအသိတဈယောကြ နာမကနွြးဖြစ်နတယေဆြိုလို့ ခဏနသှေားမယ်။ ညနလေောကမြှ ပြနလြာမယ်…။ ဒါဆို သမီးအမှန် အိမစြောင့န်ောြ ”
“ ဟုတကြဲ့ ဖဖေေ…။ သမီးစောင့န်ပေါ့မယ် ”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ ကြိတပြှုံးလိုကမြိသည် ။ တကယတ်ော့ သူက ဘယမြှသှားစရာမှမရှိပါ။ သူ့ညီမစုမှနတ်ဈယောကြ သဘောကအွောင် ဘာမှန်းမသိ ဒီနေ့မှ အဝတအြစားတွေ ရှေးခယွပြှီး ဝတမြိရာ အဖဖြစ်ေသူကမေးတော့ ရှကကြိုးရှကကြန်းဖြစ်ပြီး အဖဖြစ်ေသူကို လိမပြှောလိုကမြိသည် ။ အားလုံးစားသောကပြှီးတော့ ကြောခြိုငကြ အလွှငအြမှနထြှကရြင်း လမ်းထိပလြကဖြကရြညဆြိုင် ချောငကြကြဝွိုင်းတွင် ရှေးထိုငလြိုကသ်ည် ။ သူ့အဖနေဲ့အမေ ကားနဲ့ထွကသ်ှားပြီး ခဏအကြာတွင် အိမသ်ို့ပြနခြဲ့လတေော့သည် ။
အိမရြောကတ်ော့ သော့ဖြင့ပြှီး အိမထြဲသို့ ဝငလြိုကရြာ စုမှနတ်ဈယောကြ ဧည့ခြန်းထဲတွင် ဗီဒီယိုထိုငကြှည့န်တော တွေ့လိုကသ်ည် ။ စုမှနတ်ဈယောကြ လှည့ကြှည့ကြာ ပြုံးပြလိုကရြင်း
“ ဟင်… စာသှားမေးမယဆြို ကိုကြောြ ”
“ ဘာကိုကြောလြဲ… ကိုကိုလို့ခေါပြါ ကလေးရယ်…။ လှပလြှပလြပလြပခြစွဖြို့ ပြနခြဲ့တာ သိလား ”
“ ဟာ.. အပြောအဆို ဆငခြငွရြမယလြေ…။ ဒီလို အပြငမြှာ ကိုကိုလို့ ဘယခြေါလြို့ရမလဲ။ မဟုတဘြူးလား ကိုကြောြ ”
ကြောခြိုငကြ စုမှနအြနားဝငထြိုငလြိုကရြင်း စုမှနကြို လှမ်းဖကလြိုကသ်ည် ။
“ မလုပန်ဲ့လေ… ကိုကြောြ ဧည့ခြန်းထဲမှာကြာ ”
“ အင်း… ဒါဆိုလာခဲ့တော့ ”
ဟုဆိုရင်း စုမှနကြိုပြေ့ခွီကာ သူ၏အခန်းထဲသို့ ခေါဆြောငခြဲ့တော့သည် ။ အခန်းထဲရောကသ်ညန်ှင့ြ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ စုမှနကြိုပြေ့ခွီလွှကြ မှှေ့ယာပေါသ်ို့ နှစ်ဦးစလုံး ပစ်လှဲခလွိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ စုမှနန်ှုတခြမ်းကို စုပယ်ူပြီး စုမှနရြဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို တဈလုံးချင်ြး ဆှဲဖြုတန်လေိုကသ်ည် ။ နှုတခြမ်းက အနမ်းတွခွှနေရေင်ေး အင်ျကြီကြှတသ်ှားသောအခါ စုမှနဗြိုကသ်ားလေးတွကေို လကန်ှင့ပြှတပြေးနေ၏ ။ နို့အုံကိုလည်း ဘောလြီအပေါမြှပင် ခပတ်င်းတင်း ဆုပန်ယပြေးလိုကသ်ည် ။
စုမှနတ်ဈယောကြ မကြဝြန်းလေး မှေးစင်းနပြေီး တဟင်းဟင်းနဲ့ ညည်းနရှောသည် ။ ကြောခြိုငကြ စုမှနကြွောအောကထြဲကို လကလြွှိုပြီး ဘောလီခွိတကြို လှမ်းဖြုတလြိုကသ်ည်။ ပေါလြာသော နို့သီးလေးတွမှော အတောလြေး ထောငန်ပြေီ ဖြစ်သောကြောင့ြ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ နို့သီးလေးကို သှားနဲ့ မနာမကငွြ ကိုကလြိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ ကြောခြိုင် နို့ကို အငမ်းမရ စို့နရင်ေး လကတ်ှကေ အဖုတကြို ထမိနပြေါမြှပင် ပြတပြေးလိုကသ်ည် ။
“ ပြှတ်.. အှန်း.. ပြှတ်.. ဟင်း.. ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်… အာ့.. အ ”
ကြောခြိုငန်ို့စို့နရင်ေး စုမှန်၏ထမိနကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည် ။ ပေါငတ်ံတဈလွှောကြ စိတကြှိုကြ ပြတပြေးနလေိုကသ်ည် ။ လကတ်ှကေ ပေါငရြင်းသို့ ရောကသ်ောအခါ အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါမြှပင် မထိတထိ ဖြဖြလေး ပြတပြေးပြီး ပေါငသ်ို့ပြနဆြင်းက ပြတပြေးလိုကြ၏ ။ စုမှနတ်ဈယောကြ မရိုးမရှဖြစ်လာပြီး ဖငကြှီးကို ကော့ကော့ပေးနတေော့သည်။ ဘောင်းဘီပေါမြှာလည်း အဖုတကြကလွာတဲ့ အရညတ်ှေ အတောလြေးရှှဲနပြေီ ဖြစ်သည် ။
ကြောခြိုင် မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး လုံခညွကြို ခွှတလြိုကသ်ည် ။ စုမှနတ်ဈယောကြ ရမျမကခြိုးဝနသေေော မကြလြုံးဖြင့ြ ကြောခြိုင့လြီးကို စိုကကြှည့န်ေ၏။ ကြောခြိုငကြ စုမှနပြေါငန်ှဈချောင်းကြားထဲတွင် ဒူးထောကန်ရောယူလိုကကြာ ကုန်းပြီး စုမှနဝြမ်းဗိုကသ်ားတွကေို ယကလြိုကသ်ည် ..။ ထို့နောကြ ခကြကြို လွှာနဲ့မှကော ယကတ်ော့ စုမှနခြငမြွာ တလူးလူး တလိမ့လြိမ့ြ ဖြစ်နတေော့သည် ။ ကြောခြိုငလြွှာကို အောကဘြကဆြင်းလာပြီ အတွင်းခံဘောင်းဘီပေါမြှပင် လွှာဖြင့ြ ယကပြေးလိုကသ်ည် ။ စုမှနတ်ဈယောကြ ဖငကြှီးကြှတကလြာပြီး
“ အာ့… အ… ကိုကို… အဲလိုမလုပန်ဲ့လေ… အမှန် ငရဲကြီးကုနမြှာပေါ့ … အာ့..”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ ဘာမှပြနမြပြောပဲ တွငတ်ှငယ်ကန်ပြေီး အတွင်းခံဘောင်းဘီးကို ဆှဲခွှတခြလွိုကကြာ အစိလေးကို လွှာနဲ့ ထိထိမိမိ ယကပြေးလိုကသ်ည် ။
“ အာ့..အမေ့….ရှီးးးး..”
အဖုတကြို တဈခါမှ အယကမြခံဖူးတဲ့ စုမှနတ်ဈယောကြ ဖငကြှီးတဈယမ်းယမ်းနဲ့ သူ့အဈကိုကြောခြိုငရြဲ့ ဆံပငကြိုဆှဲကိုငကြာ မှေ့ယာပေါမြှာ လူးလိမ့န်သည်ေ ။ ကြောခြိုငမြှာလည်း စောကခြေါင်းထဲသို့ လွှာထိုးသှင်းလိုကပြှီး အစေ့လေးကို လကမြနဲ့ မနားတမ်း ပြတပြေးနတေော့သည် ။ မိနဈအနည်းငယ် ယကပြေးပြီးတော့ စုမှနတ်ဈယောကြ တဈကိုယလြုံး တွန့လြိမပြှီး ငှိမကြသွှားသည် ။ ကြောခြိုငမြကြန်ှာမှာလည်း စုမှနစြောကရြညတ်ှေ ပပြနေခွေေ၏ ။
“ ကောင်းလား..ကလေး ”
“ပြောမပြတတအြောငပြဲ..ကိုကိုရယ် ”
“အင်း… ကိုကို့ကိုလည်း ကောင်းအောင် ပြနလြုပပြေးလကြော ”
ဟုဆိုပြီ လီးကို စုမှနမြကြန်ှာရှေ့သို့ ကပထြားလိုကသ်ည် ။ စုမှနန်ှုတခြမ်းလေး ဟပေးသညန်ှင့ြ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ ဖငကြိုကော့ရင်း လီးကိုထိုးထည့လြိုကရြာ နှေးထွေးနူးညံ့သော ပါးစပလြေးထဲ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ သုတလြှတခြငွစြိတပြေါကသ်ှား၏ ။
စုမှနမြှာလည်း မစုတတ်တစြုပတ်တန်ဲ့ စုပပြေးနရှောသည် ။ ကြောခြိုငကြ စုမှနခြေါင်းလေးကို ကိုငပြှီး ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပပြေးလိုကသ်ည် ။ စုမှနလြည်း လွှာဖြင့ြ ဒဈကို ကစားပေးနသဖြေင့ြ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ ကြာကြာမထိန်းထားနိုငတ်ော့ပဲ တဈဖစွဖြစွန်ဲ့ စုမှနပြါစပ်းထဲသို့ သုတရြညမြွားပန်းထည့လြိုကသ်ည် ။
“အှန်း…အှန်း..”
ဟုအောရြင်း စုမှနမြှာ အတင်းရုန်းနသဖြေင့ြ ကြောခြိုငကြ စုမှနခြေါင်းကို ကိုငထြားကာ သုတရြညကြုနသ်ညအြထိ ပန်းခပြှီးမှ ပြနလြှတပြေးလိုကသ်ည်။
“ ဟှန်း.. ကိုကိုညဈပတ်… ဘာလို့ အမှန့ပြါးစပထြဲမှာ ပန်းထုတရြသလဲ ”
“ အဲ့ဒါ အခစွရြညတ်ှလကြေော။ ကလေးကို သောကစြချင်ေလြို့ .. ဟာဟ”
ဟု ဆိုပြီး စုမှနဘြေးနားမှာ ဝငအြိပလြိုကသ်ည် ။ ကြောခြိုင် အနားယူနတေုန်း စုမှနကြ ပြော့တွဲနသေော လီးကြီးကိုကိုငကြာ
“ အခုတော့လည်း… သူမဟုတသ်လိုပဲနောြ ”
ဆိုပြီး လီးကြီးကို ကိုငကြစားနသည်ေ ။ စုမှနလြကထြဲမှာပင် ခဏလေးအတွင်း ကြောခြိုင့လြီးကြိးက ပြနတ်ောငလြာတော့သည် ။
“ ခိ.. ခိ.. ကိုကို့ဟာကြီး… ရနရြှာနပြနေပြှီဟေ့… လုပပြေးရဦးမလား ”
“ ရတယ် … ဒီတဈခါ ကိုကိုကိုယတ်ိုငလြုပမြယ် ”
“ ဟုတလြား … ဘယလြိုလုပမြလို့လဲ…”
“ ကြည့်န်လေေ ”
ဟု ဆိုပြီး ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ စုမှနပြေါငကြှားထဲဝငပြှီး ဒူးထောကထြိုငကြာ စုမှနန်ှုတခြမ်းကို စုပယ်ူလိုကသ်ည် ။ အောကကြလည်း လီးထိပကြိုကိုငပြှီး စုမှနအြဖုတန်ှုတခြမ်းသားလေးတွကေို အထကအြောကြ ပြတဆြှဲပေးလိုကသ်ည်။
“ ဟင်း….ဟင့ျ..ဟင်း…”
စုမှနမြှာ ခါးလေးကော့တကလြာပြီး ညည်းသံထွကလြာခဲ့သည် ။ အထကအြောကြ ပြတဆြှဲရင်း စုမှနရြဲ့အဖုတထြဲသို့ ဒဈလေးမှုပယ်ုံ ထည့လြိုကသ်ည် ။
“ အာ့… အ… ကိုကို .. အဲလိုတော့ မလုပန်ဲ့လေ…. အမှနတ်ို့က မောငန်ှမတွလေေ ”
ကြောခြိုငကြ ဘာမှပြနမြပြောပဲ ဒဈကို ထုတလြိုကြ သှင်းလိုကဖြှင့ြ ဆယခြကြခြန့ြ လုပပြေးလိုကရြာ… စုမှနရြဲ့ အမှေးအမွှင် ကင်းမဲ့နသေော အဖုတထြဲမှ အရညတ်ှေ တောတ်ောထြှကလြာသောအခါ လီးကို နည်းနည်းပိုသှင်းလိုကသ်ည်။ တဈခုခု ကာဆီးထားသလို ခံစားရသညန်ှင့ြ ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ အပျိုမှေးဆိုတာ သိလိုကသ်ည် ။ စုမှနရြဲ့ ပါးစပကြို ပိတလြိုကပြှီး အားနဲ့ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည် ။
“ ဝူး….ဝူး …”
စုမှနမြှာ ပါးစပပြိတခြံထားရသောကြောင့ြ ပြနမြအောန်ိုငပြဲ မကြဝြန်းမှ မကြရြညတ်ှေ ကလွာသည် ။ ကြောခြိုငကြ လီးကို တဈဆုံးထည့ထြားလိုကသ်ည် ။ ခဏအကြာမှ ဖြည်းဖြည်းချင်ြ အထုတအြသှင်း လုပပြေးရင်း အောကကြို ငုံ့ကြည့်လြိုကရြာ စုမှနအြဖုတမြှ သှေးအနည်းငယ် ထွကန်သညေကြို တွေ့လိုကရြသည် ။ အထုတအြသှင်းကို စည်းခကြမြှနမြှန် လုပပြေးနရင်ေး စုမှနတ်ဈယောကြ နာကငွမြှုတွပြေောကပြှီး ဖငကြိုပြနကြော့ကော့ပြီး ခံလာသောကြောင့ြ ဆောင့ခြကြကြို တငပြေးလိုကသ်ည် ။“
“ အား..ရှီး..ကိုကို….”
“ ကောင်းလား ကလေး နာနတေုန်းပဲလား ”
“ အင်း… သိပမြနာတော့ဘူး … ဆောင့ဆြောင့ြ ကိုကို အမှနခြံနိုငလြာပြီ ”
“ခံလို့ကောင်းနပြေီလား ကလေး ”
“ အာ့… အ.. ဆောင့ပြါ ကိုကိုရယ် ဘာတွမေေးနမှန်ေး မသိဘူး ”
ကြောခြိုငတ်ဈယောကြ ဘာမှမပြောတော့ပဲ ဆောင့ခြကြကြို မှှင့တ်ငလြိုကသ်ည် ။ စောကခြေါင်းအတွင်း ရှှဲအိုငထြှကန်သေော စောကရြညကြှညမြွားကြောင့ြ လီးကြီးဝငထြှကတ်ိုင်း တပြှတပြှှတဖြှင့ြ အသံများ အခန်းထဲတွင် ဆူညံနသည်ေ ။
“ ဖြတ်…ပြှတ်…ပြှတ်…”
“ အာ့… အာ့… ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုကိုရယ်။ ဆောင့ြ… ဆောင့ြ… ခပန်ာနာလေး ဆောင့စြမ်းပါ… အဟင့ြ ရှီးးးး”
ကြောခြိုင် စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့လြိုးသောကြောင့ြ တဈခကြတ်ဈခကြြ ၊ ဒဈကြီးက သားအိမဝြကို နဈနဈသှားသဖြင့ြ စုမှနခြငမြွာ ရငခြေါင်းထဲမှ အောင့ြ၍သှားသောလြည်း
“ လုပစြမ်းပါ ကိုကိုရယ် … အင့ြ…. အင့ြ… အမှနခြံနိုငလြာပြီ… လုပ်… ခပပြှင်းပြင်းလေး ဆောင့လြေ.. အီး…. အ”
စုမှနတ်ဈယောကြ အောရြင်း ကြောခြိုင့်ဆောင့ခြကြန်ှင့အြညီ အောကမြှ သူမ၏ဖငကြှီးကို ပြနလြညကြော့ပေးနရော ၊ ကြောခြိုငကြ အဆောင့ြ စုမှနကြအပင့ြ ဆီးစပခြငွြးပင် တဖတဖြတ် ရိုကသ်ှားသညအြထိ စည်းခကြည်ီညီ လိုးနသေောကြောင့ြ ကြောခြိုင့လြဥကြီးက စုမှနဖြငန်ှဈခွမ်းကြားကို တဆတဆြတ် ရိုကခြတန်တေော့သည် ။
“ ဖြတ်…ဘှတ်…ဖတ်…အင့ျ….ဖတ်…ဘှတ်..”
“ ဆောင့ျ… ဆောင့ျ.. ကိုကို အရမ်းခံလို့ကောင်းလာပြီး… အီး.. ရှီးးးး အားးးးးးးးး”
စုမှနတ်ဈကိုယလြုံး တဆတဆြတတ်ုနခြါပြီး ၊ စောကရြညမြွားက စောကဖြုတအြပြငဘြကကြို စီးကလွာသညအြထိ ပြကကြနဲ ပြကကြနဲ ထွကကြလွာတော့သည် ။ ကြောခြိုငလြည်း စုမှနပြှီးသှားပြီဆိုတာသိလို့ အားစိုကပြှီး စိတသ်ှင်းကာ ဆောင့လြိုကပြှီး တဈဖစွဖြစွန်ဲ့ သုတရြညတ်ှေ စုမှနအြဖုတလြေးထဲသို့ ပန်းထည့လြိုကသ်ည် ။ ထို့နောကြ စုမှနကြိုယပြေါသ်ို့ ထပရြကြ အိပလြိုကတ်ော့သည် ။
“ အရမ်းကောင်းတာပဲ ကိုကိုရယ်…။ နောကန်ေ့တွလည်ေး အမြဲတမ်း ဒီလိုလုပကြှမယန်ောြ.. ကိုကို ”
“ ကလေးသဘောပါပဲကြာ…။ အခုတောင် ကိုကို့ဟာကြီးကို ကလေးအဖုတထြဲက မထုတခြငွတ်ော့ဘူး တဈသကလြုံး ထည့ထြားချင်တ်ယ် သိလား ”
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – အမညမြသိ