(အခစွတ်ကျကသိုလ် မှကြှန်းညို ဖိုရမကြနတဆေင့ြ ပြနလြညကြူးယူ တငဆြကသ်ည်)
မိုးဦးကရွာသီဆိုတော့ အရာရာဟာ အလှမ်းငှေ့ငှေ့ လောငလြှိုကန်သလေို သှန်းတဈယောကလြည်း သူမရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို တမ်းတနမေိသည်။ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို တွေးမိတိုင်း လူယုတမြာနှစ်ယောကကြို ရငထြဲအသည်းထဲက နာကညွြးနမေိလသည်ေ။ သူမနာမညကြ သှန်းသံစဥြ.. အသကကြ ၂၂ နှစ်..။ မိဘတွကေ နယမြှာနတယ်ေ။ သူမကတော့ ရနကြုနကြ ဆငခြှဖေုံးရပကြှကလြေးမှာ ဒီဇိုငန်ာအလုပရြတဲ့ ပိုကဆြံလေးနှင့် အိမလြေးတဈလုံးငှားနတယ်ေ…။ အလုပကြတော့ ဒဒီဇိုငန်ာအလုပပြေါ့။ အောငအြောငမြှငမြှင် မဟုတပြမေဲ့ အဆငပြှလှသေည်။ သှန်းတဈယောကြ အလှမ်းတွကေို ကြိုးစားဖြဖြေောကရြင်း စိတထြဲတွင် ပိုပို၍ ဝငလြာမိလဖြစ်ေနတယ်ေ…..။
ထိုနေ့က ဒီဇငဘြာ ၂၇ သောကြာနေ့။ ဖုန်းအလန်းသံမှည်၍ နာရီကြည့်လိုကရြာ မနကြ ၆ နာရီပငထြိုးလပြေီ။ နရေောငခြှညကြ မကြန်ှာပေါသ်ို့ တိုးဝငစြပြုလပြေီ။ ရာသီဥတု သာယာသောလြည်း သှန်းတဈယောကြ စိတလြေးလံစွာဖြင့် အိပယ်ာထလိုကလြသည်ေ။ ဒီနေ့ သောကြာနေ့ဖြစ်၍ အိုဗာတိုငဆြင်းရမညကြို တွေးမိရင် သှန်း စိတည်ဈသှားသည်။ အိမပြှနရြမည့် အခွိနကြ ည ၉ နာရီဆိုတော့ အတောမြိုးခွုပန်တေော့ပမညေဟြု သှန်း တွေးနလသေည်ေ။ အိပယ်ာပေါြ ပြန့်ကြဲနသေော ဆံနှယမြွားကို သိမ်းကြုံးယူပြီး စည်းနရင်ေး
“ဒီဆံပငတ်ှကလေည်း အလုပတ်ဈခုပါလားနောြ၊ အရမ်းလှလို့သာ မညှပပြဲထားတာ၊ ဒုကျခတော့များသား။ အခုလည်း ခေါင်းလျှော်ဦးမယ်။ တခါတခါ လျှော်တာလည်း မလှယကြူလှဘူး။ ညှပပြဈဖို့ကလည်း အတောန်ှမွောတယ်။ မထူးပါဘူးလေ ရှညလြကစြနဲ့ ဆဆကထြားလိုကတ်ာပဲ ကောင်းပါတယ်” ဟု တွေးနလသေည်ေ။
သှန်းကို မကြစြိထဲ ပုံဖောရြလငွြ နယကြဆိုပမေဲ့ အသားအရညကြ ဖြေးဥပြီး အရပကြ ၅ ပကြေောကြွောြ ခန်ဓာကိုယဘြောဒြီ အမိုကစြားနှင့် ကောငမြလေး ဖြစ်လသည်ေ။ ခန်ဓာကိုယအြမိုကစြားထကြ သူမရဲ့အလှဆုံးကတော့ သူမဆံနှယတ်ှပင်ေ ဖြစ်သည်။ မှငသ်ူတိုင်း လညပြှနင်ေးယူလောကအြောင် လှလှန်းသည်။ ဆေးဆိုးခွင်း၊ ကောကခြှင်း၊ ဖြောင့်ခွင်း မရှိပဲ ပငကြိုယထြူထဲဖြောင့်စင်းပြော့အိနတော မတောင်းပဲပြည့်တဲ့ ဘုရားပေးတဲ့ ဆုလာဘပြေါ့။ ဒူးဆဈတခေါကခြှကကြွောထြိ တဈညီတဈညာတည်း ဖြောင့်စင်းမဲနကန်တော ကတ်တီပါပိုးသားကဲသို့ပင် ဖြစ်လသည်ေ။ ထိုဆံပငကြှောင့် သူမ ခဏခဏ ဒုကျခများခဲ့ဖူးသည်။ မိဘတွကေ ငယင်ယတ်ည်းက ဆံပငအြရှညထြားခဲ့ခိုင်းသောလြည်း ယခုအခါ ကြောလယလြောကထြိ ဖြတပြဈရန် ပြောသောအခါ သူမှတန်ိုးတဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှကေို မစွန့်လှှတန်ိုင်၍ ခေါင်းမာမာနှင့် ဆကထြားလာရာ ယခု ခွသလေုံးနားထိပင် ရှညလြွားနလပြေေီ…။
အတွေးနယခြွဲ့ရင်း သှန်းတဈယောကြ ခေါင်းလျှော်န် ရချိုးခန်းထဲ ဝငခြဲ့လသည်ေ။ ညဝတအြိပအြင်ျကြီ ခွှတလြိုကပြှီး ညဝတအြိပဘြောင်းဘီပါ ထပခြွှတလြိုကလြသည်ေ။ ညဝတအြိပတ်ာဖြစ်သဖြင့် အတွင်းခံမဝတထြားတော့ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း သှန်းရဲ့ ဘောဒြီအလှဟာ ထင်းနလတေေော့သည်။ ဆံပငကြို အပေါသ်ို့သိမ်းတငပြှီး စည်းထားသည့်အတွကြ ခန်ဓာကိုယတ်ှင် ဘာမှမရှိတော့ပေ။ သူမရဲ့ မကြီးလှန်းမသေးပဲ တင်းတင်းရင်းရင်းနှင့် အဖိုဆို ရငဖြိုတောငမြသန်းဖူးသေးသော လှပလှန်းသည့် ရှှရငေအြစုံကိုကိုငပြှီး ရှေ့တွငရြှိသော ကိုယလြုံးပေါမြှနပြေါတ်ှင် ကြည့်ပြီး ဂုဏယ်ူနမေိသည်။
ငယင်ယတ်ုန်းက အတန်းထဲတွင် သှန်းရဲ့ခန်ဓာကိုယရြော လှပလှန်းတဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေိုရော ကြိုကတ်ဲ့သူ များလှလှန်းသည်။ သူမကတော့ လှပလှန်းသည့် မာနဂုဏဖြှင့် သူမအဖကလှေဲ တခွားလူမွာကို ယောကြြားမထငခြဲ့ခွေ။ ရှင်းရှင်းပြောရရင် မာနခဲ မင်းသမီးလေးပေါ့။ တကျကသိုလ် ရောကတ်ော့လည်း စွဲဆောငမြှုရှိလှန်းသည့် သူမဆံနှယမြွားကြောင့် လူအများအလယတ်ှင် တမူထူးခွားသည့်အပြင် တဈကြောင်းလုံး၏ Queen ပင် ဖြစ်ခဲ့လသည်ေ။ ယခုအခွိနထြိ ရည်းစားပငမြထားခဲ့ဖူးသော အပျိုလေးပင် ဖြစ်သည်။
အတွေးစတွေ ရပပြဈရင်း သှန်း ခေါင်းပေါကြ ဆံညှပကြလဈကို ဖြုတလြိုကပြှီး ဆံပငမြွားကို ဖြညခြလွိုကသ်ောအခါ နကမြှောငသ်နစြှမ်းပြီး လှပလှန်းတဲ့ ဆံနှယတ်ှေ တလိပလြိပန်ဲ့ ပြော့အိပြီး ခွသလေုံးနီးနီးထိ ပြညကြသွှားလသည်ေ။ ထိုအခိုကအြတန့်မွိုးကို မှငရြသူတိုင်းအဖို့ ရငဖြိုလှိုကမြောရမညမြှာ ဧကနပြငဖြစ်သည်။ ခေါင်းအရင်းကနစပြေီး စိမပြှနပြေေ ခေါင်းလွှောပြှီး ရမေိုးခွိုးလိုကသ်ည်။ သူမဆံပငတ်ှကေို Dryer နဲ့ မမှုတပြဲ သဘာဝလဖြင်ေ့သာ အချောကခြံလေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့်လည်း အများသူငှာ ဆံပငတ်ှနေဲ့မတူပဲ ကနွြးမားသနစြှမ်းတဲ့ ဆံနှယကြို ပိုငဆြိုငထြားရခွင်း ဖြစ်လသည်ေ။
အလုပကြ မှို့ထဲတွငဖြစ်၍ အိမကြ ၈ နာရီလောကြ ထွကရြပမည်ေ။ ဒီဇိုငန်ာအလုပအြတွကြ လိုအပတ်ဲ့ ဘောပင်၊ ခဲတံ၊ စာအုပ်၊ ပတေံ၊ ကပကြှေးများ ဟမ်းဘတအြိတထြဲ စနဈတကထွည့်၍ ပြငဆြငန်လသေည်ေ။ ခေါင်းလွှောထြားသောကြောင့် ဆံပငစြည်းမသှားဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကလြသည်ေ။ နဂိုထဲက လှပနတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကေ ခေါင်းလွှောပြှီးခါစဆိုတော့ လအဟေုနမြှာ လှတလြပလြေးရသလို မှူးထူးလှင့်မွောနသလေိုပင်။ ပုံမှနဆြို ယခုလို ခေါင်းလွှောပြှီးစဆိုလငွြ လိုင်းကားမစီးဖြစ်တော့ခွေ။ Taxi ဖြင့်သာ အသှားအလာ လုပဖြစ်သည်။ သူမရဲ့ ရှညလြွားတဲ့ ဆံနှယတ်ှနှင်ေ့ လိုင်းကားတိုးစီးလွှင် ဟိုငှိဒီငှိဖြင့် အဆငမြပြခွေေ။ ဒါ့အပြင် လိုင်းကားပေါတ်ှင် သူမရဲ့ဆံပငကြို အားကသွူများရှိသလို ပိုငဆြိုငခြငွသ်ူများလည်း ဒုနဲ့ဒေးပင် ဖြစ်သည်။
ဒီနေ့ကတော့ လကုနရြကန်ီးနပြေီဆိုတော့ လကထြဲမှာ ပိုကဆြံက သိပမြကနွတ်ော့ခွေ။ ထို့ကြောင့် လိုင်းကားတိုးစီးရနသ်ာ ဆုံးဖြတလြိုကလြသည်ေ။ အိမတ်ံခါးပိတပြှီး ခွံတံခါး ထပပြိတလြိုကပြှီး ကားဂိတကြို လမ်းလွှောကသ်ှားလသည်ေ။ အိမန်ှင့် ကားဂိတမြှာ သိပမြဝေးသောလြည်း ရပကြှကလြမ်းက ညဘကဆြိုလွှင် လူပြတလြသည်ေ။ ကားဂိတရြောကလြငွြ ထုံးစံအတိုင်းပဲ လူတိုင်းရဲ့ မကြလြုံးတွကေ သူမရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှဆေီပဲ ရောကရြောကန်သည်ေ။ သူမအတွကတ်ော့ အထူးအဆန်း မဟုတတ်ော့ခွေ။ အမြဲလိုလို ဖြစ်နသေောကြောင့် သူမရဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှအပေေါြ အမြဲဂုဏယ်ူမဆုံး ဖြစ်နလသေည်ေ။
စီးရမည့်ကား လာသညန်ှင့် ကားပေါြ အမှနပြှေးတကလြိုကသ်ည်။ ကားပေါရြောကသ်ညန်ှင့် ထိုငခြုံတန်းရတော့ သှန်း တောတ်ောအြဆငပြှသှေားတသည်။
“မနကကြ စိတထြဲလေးနတော အခုကြတော့ ကံကောင်းပါလားနောြ” ဟု ရရှတေလြိုကပြှီး သူ့ရဲ့ ထူထဲဖြောင့်စင်းတဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို တယုတယဖြင့် ရငဘြတပြေါြ ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ ဆံပငတ်ှေ မစည်းလာတာနှင့် ထိုငခြုံမရလွှင် တောတ်ောပြင် အဆငမြပြပေေ…။
————————————–
“ပြတတ်ုန်းလကတ်ုန်း ၂၃ ကို ကြောဖြှတပြှီးပြီကြာ။ အခု ၂၇ ရကန်ေ့ ရောကန်ပြေီ။ ငါတို့ မခရွတာ နှစ်ရကရြှိပြီ ယောကဖြရာ”ဟု လှငကြှီးတဈယောကြ စိတပြကြလြကပြကြန်ဲ့ ထွန်းရီကို တုနရြီစွာ ပြောလိုကလြသည်ေ။ ထွန်းရီမှလည်း
“အကြော မခရွတော့ လူက နလေို့ထိုငလြို့ မရတော့ဘူး။ ဟိုတကြောက ဝငခြိုးထားတဲ့ အိမတ်ှကလေည်း ကုနပြှီကြ။ အဲ့တကြောက မိတဲ့အိမကြ ရှယကြှာ။ အဖိုးတနတ်ှခညွြေးပဲ”
ဟု မှိနရြရှကေရြေ ပြနပြှောလသည်ေ။
“ဗီရိုထဲ ထည့်သိမ်းထားတဲ့ ဖြတပြှီးသား ဆံပငအြရှညကြှီး အနှစ်ကြာ။ သှားရောင်းစားတာ ၃ သိန်းလောကြ ခိုငသ်ှားတယ်။ ဒီတသကြ မမေ့ဘူးကြာ”
ဟု ဆေးသမားနှစ်ယောကြ ခေါင်းချင်ြးဆိုငကြာ အားပါးတရ ပြောနလသေည်ေ။ ထို့နောကြ ထွန်းရီမှ
“အေး ဆံပငဆြိုလို့ ဟိုဘကရြပကြှကမြှာ ဆောလြေးတဈပြေ ငါတွေ့ထားတယ်။ ဆံပငကြတော့ good ရှယကြှီးကြ။ ငါတို့ ဗီရိုထဲကတွေ့တဲ့ ဆံပငလြောကတ်ော့ သနားတယကြှ။ ထူထဲပြီး ဖြောင့်စင်းနတောပဲ အနှစ်ကြာ”
ဟု မကြလြုံးတွေ အရောငလြကစြှာဖြင့် ပြောလသည်ေ။
“မင်းဟာကတော့ ဟုတရြောဟုတလြို့လား။ ငါတို့ ဒီမှာကငွလြညန်တော ကြာပါပြီ။ မင်းပြောသလို ဆောမြွိုး မတွေ့ဖူးပါဘူး။ မင်းက ဘယကြဘယလြို မှငတ်ာလဲ”
ဟု လှငကြှီးမှ ပြနထြောကတ်ဲ့အခါ
“တကယကြှ။ ဒီမနကပြဲ ငါမင်းဆီလာတော့ သူ့ဆံပငကြှီးဖြန့်ပြီး အိမထြဲကထွကသ်ှားတာ ငါ့မကြစြိနဲ့ တပအြပမြှငတ်ာဟ။ မင်းမယုံရင် ဒီည အဲ့အိမကြို ငါတို့ဖောကမြယကြှာ။ သူ့ဆံပငကြှီးလည်း ယူကြတာပေါ့ ဟဲဟဲ”
ထွန်းရီမှ ရယကြွဲကြဲ ပြနပြှောလသည်ေ။ ထိုအခါ လှငကြှီးက
“ဖြစ်ပါ့မလားကြ။ အရငတ်ခေါကတ်ုန်းက ဆံပငကြ ဖြတပြှီးသား။ အခုဟာက ဖြတယ်ူရမှာ။ မင်းဟာက ဟုတမြှလည်းလုပပြါကြာ”
ဟု ခပလြန့်လန့်နှင့် ပြနပြှောရာ
“ငါသချော စုံစမ်းပြီးပြီ။ အဲ့အိမမြှာ ဆောလြေး တဈယောကတ်ည်းနတော။ပိုကဆြံလည်းရှိတယ် ကြားထားတယကြှ။ ဘေးကပရြကခြှံက လူမနဘေူးလကြော။ ဟိုဘကကြလည်း ခွံကြကကြ အလှတကြှီး။ ငါတို့ အေးဆေးလှုပရြှားလို့ရတယ်”
ထွန်းရီမှ လှငကြှီးရဲ့ လကမြောင်းကိုပုတပြှီး ကြနပေစြှားနဲ့ ပြောလသည်ေ။
“Ok ကြာ။ ငါတို့လည်း ပြတလြပန်တောဆိုတော့ ဒီညပဲ လှုပရြှားကြမယ် မကောင်းဘူးလား”
ဟု လှငကြှီး မေးငေါ့ကာ ထွန်းရီကို မေးလိုကသ်ည်။ ထွန်းရီမှ ခေါင်းတဈခကြင်ှိမ့်ကာ စဥြးစားလိုကပြှီး
“အေး သူပြနမြရောကခြင် ငါတို့အထဲဝငပြှီး လုပစြရာရှိတာ လုပထြားကြမယ်။ မှနမြှနဆြနဆြန် ပြီးရင် အန်တရာယကြင်းတာပေါ့ကြာ။ မဟုတဘြူးလား”
ကြနပေစြှာ ပြောလသည်ေ။ လှငကြှီးတဈယောကလြည်း ဆံပငအြရှညကြှီးနဲ့ ဆောလြေးကို တွေ့ရမည့်အပြင် ကိုယတ်ိုငကြိုယကြွ ဆံပငည်ှပရြမညကြို တွေးကာ စိတလြှုပရြှားနလတေေော့သည်။ ငယင်ယကြတည်းက ဆံပငရြှညတ်ှဆေို စိတဝြငစြားတဲ့ လှငကြှီး အခုတော့ လကတ်ှေ့ကြုံရပတေော့မည်….။
———————————————
ဗိုကဆြာလာသညန်ှင့် နာရီကို တဈခကြကြှည့်လိုကကြာ “အိုး.. ၈ နာရီခွဲနပြေီပဲ။ အလုပတ်ှေ လကစြသိမ်းဦးမှပဲ။ လောလောဆယတ်ော့ ဗိုကဆြာနပြေီ။ အိမအြထိ မစောင့်နိုငတ်ော့ဘူး။ ခေါကဆြှဲဘူး ပြုတစြားရင် ကောင်းမယ်” ဟု အလုပလြုပန်သေော သှန်းတဈယောကြ တွေးကာ ထိုငခြုံမှထပြီး အသင့်စား ခေါကဆြှဲဘူးလေးအား ရနှေေးထည့်ပြီး ပြုတလြိုကလြသည်ေ။
“ခေါကဆြှဲကစပပြှီး ခွှေးထွကမြှာဖြစ်တဲ့အပြင် အိမလြည်းပြနရြတော့မှာ။ မထူးပါဘူး ဆံပငတ်ခါတည်း ထုံးတော့မယ်” ဟု ရရှတေကြာ ကြောပြငမြှာ ခထွားတဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို စနဈတကကြစွပြှီး ဆံထုံးတဈထုံးတည်းဖြစ်အောင် ထုံးလိုကပြှီး ပြနမြပြကအွေောင် ဆံထိုးလေးနဲ့ ထိုးထားလိုကလြသည်ေ။ အလုပတ်ှင် သူမအပါအဝင် လူ ၄ ယောကသ်ာ ကနွတ်ော့လသည်ေ။ ခေါကဆြှဲပြုတစြားရင်း အလုပလြကစြသိမ်းပြီး နာရီကြည့်တော့ ၉ နာရီပင် ကြောလြပြေီ။
“မနကဖြှနတ်ော့ အေးဆေးနားရတော့မယ်။ ငါ့ဆံပငလြေးကိုလည်း သချောပေါင်းတငရြမယ်” ဟု စဥြးစားကာ ကိုယလြုံးပေါမြှနထြဲတွင် သူမရဲ့ လှပပြောငတ်င်းနသော ထုံးထားတဲ့ဆံထုံးကို တခကြပြင့်ကိုငလြိုကပြှီး အားရကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ရုံးမှထွကပြှီး ကားဂိတကြို လမ်းလွှောကလြာသောအခါ အနောကမြှ ဆိုငကြယတ်ဈစီး မောင်းလာပြီး
“ဟာကြာ… လှလိုကတ်ဲ့ ဆံထုံးကြီး။ ပိုငဆြိုငခြငွလြိုကတ်ာ ညီမလေးရယ်”
ဟု အနားကပပြှီး ရုတတ်ရကြ ဆံထိုးလေးကို လှမ်းဆှဲနုတလြိုကတ်ဲ့အခါ သှန်းရဲ့ ပြော့အိလှန်းတဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှကေ အထိန်းအကြပမြရှိတော့ပဲ အိခွပြေီး ပြကသွှေားလတေော့သည်။ ဆိုငကြယလြည်း သှန်းရှေ့မှ ပိတရြပလြိုကကြာ ရုတတ်ရကြ အဖြစ်အပကြကြှောင့် သှန်းတဈယောကြ လန့်ဖြန့်သှားလသည်ေ။ ထို့လူနှစ်ယောကလြည်း ဆိုငကြယပြေါမြှ ဆင်းလာကာ သှန်းအနား ကပလြာလသည်ေ။
“ရှငတ်ို့နောြ မိန်းကလေးတဈယောကကြို ဒီလိုမနှောင့်ယှကပြါနဲ့။ ကိုယ့်လမ်းကိုယသ်ှားပါ။ ကမွ အောလြိုကမြှာနောြ ”
ဆိုပြီး လကထြဲက ဟမ်းဘတအြိတကြို ဝှေ့ရမ်းလိုကလြသည်ေ။
“အဈကိုကြီးတို့က ညီမလေးတဈယောကတ်ည်း အန်တရာယမြွားလို့ ကာကြယပြေးချင်လြို့ပါကြာ”
ဟုဆိုကာ အနားကို အတင်းကပလြာတော့သည်။
” ကမွဆံထိုး အခုပြနပြေး။ ရှငတ်ို့လမ်း ရှငတ်ို့သှားနောြ။ ကမွကိုထိဖို့ မကြိုးစားနဲ့။ အသကခြငွြး လဲပစ်လိုကမြယ်”
သှန်းမှ ဒေါသထွကစြှာ ပြနအြောပြှောလိုကလြသည်ေ။
“ကိုကြီးတို့က ညီမရဲ့ဆံနှယလြေးကို သဘောကလွို့ပါကြာ။ ထုံးထားတော့ မသိသာဘူးပဲ။ ပြကသွှေားတော့ ထငထြားထကတ်ောင် ပိုလှနတောပဲ။ ကြည့်စမ်း”
ဟုဆိုတာ သူ့ရဲအဖောကြို လကတ်ို့လိုကလြသည်ေ။ မကြန်ှာဖုံးအုပထြားတဲ့ လူမှ
“ဟုတပြကြာ ဆံနှယလြေးက ရှညရြုံတငမြဟုတဘြူး တောတ်ောလြှတာပဲ။ အဲ့လိုဆံနှယရြှညတ်ှကေို ပိုငဆြိုငခြငွတ်ာ နမ်းချင်တ်ာ”
ဟုဆိုတာ လကထြဲမှ ဆံထိုးလေးကို နှာခေါင်းနားကပပြှီး နမ်းရှုပပြှလိုကလြသည်ေ။ ထိုစကားကြောင့် သှန်းလည်း သူမရဲ့ဆံပငတ်ှေ ဒုကျခရောကတ်ော့မညကြို တွေးမိကာ ပိုမိုကြောကလြန့်သှားပြီး တငပြါးနောကမြှ ဆံပငအြစုကြီးကို လကဖြှင့်ကိုငကြာ ရှေ့သို့ဆှဲယူလိုကပြှီး
” ကမွတောင်းပနပြါတယရြှင်။ ကမွ ကိုယ့်လမ်းကိုယသ်ှားပါရစေ။ ဒီအိတထြဲမှာ ဖုန်းရှိပါတယ်။ ရှငတ်ို့ ယူသှားပါ။ ကမွဆံပငကြို ဘာမှမလုပပြါနဲ့”
ဟု တုနရြီစွာပြောကာ ဟမ်းဘတအြိတကြို ထိုးပေးလသည်ေ။
“ညီမလေးရယ် ကိုကြီးတို့က ဆံပငပြဲလိုချင်တ်ာ။ အများကြီး မဖြတပြါဘူး။ ကြည့်ကောင်းသှားအောင် ဂုတလြောကကြပဲ ဖြတယ်ူချင်တ်ာ။ ဟား ဟား ဟား”
အရှေ့ကလူက ရယမြောစွာပြောပြီး သူမအနား ပိုမိုကပလြာကာ လကန်ှဈဖကကြို ဖမ်းခွုပလြိုကလြသည်ေ။ အနောကမြှလူလည်း အခွိနမြဆိုင်းပဲ ဘောင်းဘီအိတထြဲက စတီးရောငပြှောငလြကန်တေဲ့ ဓားကိုထုတလြိုကပြှီး သူမဆံပငတ်ှကေို စုစည်းပြီး ဆှဲကိုငလြိုကလြသည်ေ။ ခွမှနေလြကမြှနရြှိလှတဲ့ လူနှစ်ယောကကြှောင့် သှန်း ဘာမှလုပခြွိနမြရလိုကပြဲ သူမဆံပငတ်ှေ မကြန်ှာဖုံးနဲ့လူထံ ဝကြကအြပလြိုကရြလသည်ေ။
“အားပါးပါး နည်းတဲ့ဆံပငအြထူကြီးမှ မဟုတတ်ာ ပြော့အိနတောပဲ။ ဖြတပြဈရမှာတောင် နှမွောစရာပဲ”
ဟုဆိုကာ လညဂြုတန်ားမှ ဆံပငမြွားကို နမ်းရှုပပြဈလိုကလြသည်ေ။
“မှှေးနတောပဲကြာ။ စိတမြကောင်းပါဘူး ညီမလေးရယ်။ မင်းက ဆံပငအြတိုလေးနဲ့လည်း လိုကမြှာပါ။ ဟားဟားဟား..”
ဟု ကြနပေစြှာ ရယမြောပြီး ခေါင်းကိုမော့အောင် ဆှဲပြီး ဓားကို ဆံပငန်ဲ့ ဂုတကြှားသှင်းကာ ဖြတပြဈရန် အားယူလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် ရုတတ်ရကြ လှမ်းထိုးလိုကတ်ဲ့ ကားမီးအလင်းရောငကြှောင့် ဓားကိုငထြားတဲ့လကြ တန့်သှားလသည်ေ။
” ဟွောင့်… ကားတဈစီးလာနတယ်ေ အခွအနေေ မကောင်းဘူး”
ဟု သှန်းကို ဖမ်းခွုပထြားတဲ့လူမှ ပြောလိုကရြာ မကြန်ှာဖုံးနဲ့လူလည်း ဓားကိုပြနရြုတလြိုကပြှီ ဆံပငတ်ှကေို ပြနလြှှတလြိုကလြသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်း ကားက သှန်းတို့ဖြစ်ပကြန်တေဲ့အနား ရောကလြာတဲ့အခါ သှန်းမှ
“ကယပြါဦးရှင်… ကမွကို အနိုငကြငွြ့ လုယကန်လေို့ပါ”
ဟု အောတ်ော့လသည်ေ။ ဆိုငကြယန်ဲ့ လူနှစ်ယောကလြည်း အခွအနေေ မဟနတ်ော့သဖြင့် ဆိုငကြယပြေါတ်ကခြှပြီး အမှနလြဈလသည်ေ။ သှန်းလည်း အခုမှပဲ သကပြှင်းခနွိုငလြတေော့သည်။
“ကံသီပလေို့ပေါ့။ မဟုတရြင် ငါ့ဆံပငလြေးပါသှားတော့မှာ။ အမလေး မတွေးဝံ့စရာပဲ” တုနလြှုပန်ရော ဆှဲယူခံထားရသဖြင့် အနည်းငယပြှနသေော သူမရဲ့ ဆံနှယရြှညမြွားကို ရငဘြတပြေါြ ဆှဲယူလိုကလြသည်ေ။ ကားအတွင်းမှ ယောကြာြးလေးတဈယောကြ ဆင်းလာပြီး
“ဟာ…. သှန်း… အဆငပြှရေဲ့လား။ ဘယလြိုဖြစ်ရတာလဲ သှန်းရယ်။ အတောမြိုးခွုပန်ပြေီ အခုမှ ပြနရြတာလား ”
ဟု ကားပေါကြဆင်းလာတဲ့လူမှ မေးလိုကလြရော ကားမီးရောငကြှောင့် ထိုလူ၏ရုပကြို သှန်း သချောမမှငရြပေ။ ခဏကြာမှ
” အမလေး ကိုလင်း ရောကလြာလို့ တောသ်ေးတာပေါ့။ မဟုတရြင် သှန်းဆံပငပြါသှားပြီ”
ဟု မကြရြညလြေးဝဲကာ အားကိုးတကြီး ပြောလသည်ေ။
“ဒီနေ့ အခွိနပျိုဆင်းနရလေို့ အခုမှ ပြနရြတာ။ အရငကြလည်း ပြနန်ကြဆေိုတော့ အခုလိုဖြစ်မယ် ထငမြထားဘူးလေ။ သှန်းလေ ကြောကလြိုကတ်ာ ရငတ်ှတေောငတ်ုနတ်ယ်
ဟု ဆကပြှောလသည်ေ။ ကိုလင်းမှလည်း
“လာ ကားပေါတ်ကြ။ ကို အိမပြှနလြိုကပျို့ပေးမယ်”
ဟု ဆိုတာ ကားတံခါးဖြင့်ပေးလသည်ေ။ သှန်းလည်း ကြောကတ်ာကတကြောင်း ရငတ်ုနပြန်းတုန် ဖြစ်နတောကတကြောင်း ကိုလင်းကိုတော့ ယုံကြညလြို့ရကြောင်း စဥြးစားပြီး လမ်းပေါပြှုတကြနွတေဲ့ ဆံထိုးလေးကိုကောကကြာ ကားပေါတ်ကလြိုကလြသည်ေ။ ကိုလင်းက သှန်းတို့ရဲ့ ဘေးရုံးက ကုမျပဏီမနန်ဂွောတဈယောကြ ဖြစ်သည်။ သှန်း အလုပစြဝငတ်ဲ့နေ့ကတည်းက သတိထားမိသူ ဖြစ်သည်။ အခွားတော့မဟုတ် သှန်းရဲ့ လှပလှန်းတဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကြေောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ သှန်းကို ဖြင့်ပြောထားသောလြည်း သှန်းဘကမြှ မညသ်ို့မွှ မတုန့်ပြနသ်ေးပေ…။
“အန်တရာယမြွားလိုကတ်ာ သှန်းရယ်။ သှန်းရဲ့ လှပလှန်းတဲ့ ဆံပငတ်ှကြေောင့် ကိုယစြိတမြခွ ဖြစ်နတော။ အခုခွိနသ်ာ ကိုယ် မရောကလြာရင် သှန်း ဒုကျခရောကန်တေော့မှာပဲကြယ်။ ကိုယလြည်း ဒီနေ့ အလုပရြှုပန်လေို့ အခုမှပြနဖြစ်တာ ကံကောင်းသှားတယ်။ မဟုတရြင် ကိုယခြစွတ်ဲ့သှန်းရော ကိုယမြှတန်ိုးတဲ့ ဟောဒီဆံနှယလြေးတွရေော ဒုကျခရောကန်လေောကပြှီ”
ဟုဆိုတာ နဖူးပေါဝြဲနတေဲ့ သှန်းရဲ့ဆံနှယစြလေးတွကေို နားရှကန်ောကကြို လကဖြှင့် အသာအယာ သိမ်းပေးလိုကလြသည်ေ။
“ကို ခစွခြှင့်ပနထြားတာကို အမှနဆြုံး စဥြးစားပေးပါတော့နောြ သှန်း။ တနေ့တခွား သှန်းက ပိုလှလာတယ်။ သှန်းရဲ့ ဆံနှယလြေးတွကလေည်း ပိုဆှဲဆောငမြှုရှိလာတယ်။ ကို စိတမြခနွိုငတ်ော့ဘူး သှန်းရယ်…”
ဟု စကားဆကပြှီး ကားမောင်းထွကလြာတော့လသည်ေ။
“သှန်းလည်း ကိုလင်းကို စိတထြဲက သဘောကနွတောပါ။ ဒါပမေဲ့ မိန်းကလေးဆိုတော့ စဥြးစားဖို့လိုသေးလို့သာ အဖြပြနေမြပေးသေးတာ။ အခုလိုအခွိနမြွိုးမှာ ကိုလင်း အနားမှာရှိတော့ စိတထြဲမှာ လုံခွုံသလို ခံစားရတယ်” ဟု စိတထြဲ၌တွေးကာ ပြကနွေသေော ဆံပငမြွား ဆံထုံးတဈထုံးထဲအဖြစ် ပြနထြုံးလိုကလြသည်ေ။
————————————-
“အိမထြဲတော့ မှှပြေီးပြီကြာ။ လိုချင်တ်ာတွလည်ေး ဆှဲထားပြီးပြီ။ ဒီကောငမ် ပြနလြာတာပဲ စောင့်ရတော့မယ်”
ထွန်းရီမှ ပြောလိုကပြှီး တံခါးအကြယမြှာ နရောယူထားတော့လသည်ေ။ လှငကြှီးမှလည်း အိမထြဲ ဝငလြာလွှင် အသင့်ဖမ်းခွုပန်ိုငရြန် ထိုငခြုံနှင့် ကြိုးများ၊ ဆံပငည်ှပရြန် လိုအပသ်ော ခေါင်းစီးကြိုး ကတကြှေးများအား ပြငဆြငန်လသေည်ေ။
ဝူး….ဝူး….. ကြှီ……
အိမရြှေ့တွင် ကားတဈစီး ထိုးလာလသည်ေ။ ထွန်းရီ ပြတင်းပေါကမြှ လှမ်းချောင်းကြည့်လိုကသ်ည်။ ကားပေါမြှ အရိပန်ှဈခု ဆင်းလာလသည်ေ။ တဈယောကကြ ယောကြာြး၊ တဈယောကကြ မိန်းမ။ ကားမှာ ပြနထြှကမြသှားသေးပဲ ထိုလူနှစ်ယောကြ စကားပြောနဟနေရြှိလသည်ေ။
“ဒီအခွိနကြှီး လာပို့မှတော့ ဒီဆောရြဲ့ဘဲပဲ ဖြစ်ရမယ်။ ညီလေးရေ စိတတ်ော့မကောင်းပါဘူးကြာ။ မင်းဆောကြို မနကကြှရင် ဆံပငကြအသေဈလေးနဲ့ တွေ့ရတော့မှာပါ”
ဟုတွေးပြီး ကြနပေသ်ော အပြုံးဖြင့် ပြုံးလိုကကြာ အခွအနေေ ဆကစြောင့ကြှည့်နလသေည်ေ။
အိမရြှေ့ရောကသ်ောြ ကြုံခဲ့တဲ့ ထိတလြန့်ဖြယ် အဖြစ်အပကြကြှောင့် မလုံခွုံသေးသလို သှန်းတဈယောကြ ခံစားနရပြေီး အိမထြဲဝငရြန် တွန့်ဆုတန်တေော့သည်။ ကိုလင်းလည်း အခွအနေကေို သဘောပေါကလြိုကကြာ
” သှန်း အိမကြလည်း မှောငမြဲနတယ်ေ။ ကိုယ် အထဲဝငပြှီး မီးတွဘောတွဖြင်ေ့ပြီး သှန်းကို လိုကပျို့ပေးပါရစေ”
ဟု စကားလမ်းကြောင်း ခင်းလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း “ကိုလင်းကတော့ မဟုတတ်ာ မလုပလြောကပြါဘူး” ဟု တွေးကာ လကခြံလိုကလြသည်ေ။ တကယတ်ော့ ကိုလင်းတွငလြည်း အကြံရှိလသည်ေ။ ထိုအကြံမှာ သှန်းရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကေို စိတပြှနပြေကေိုငပြှီး hair job လုပခြငွခြှင်းပင် ဖြစ်သည်။ အထဲရောကမြှ ကြည့်ဖနမြညဟြု တွေးကာ သှန်းထံမှ ခွံတံခါးသော့ကိုယူပြီး ဖြင့်လိုကကြာ ခွံထဲသို့ အရှေ့မှ ဝငလြာလသည်ေ။
အိမထြဲတွင် ထွန်းရီမှ…
” ဟွောင့် လှငကြှီးရေ… ဘဲတဈပြေ ပါလာတယကြှ။ ဘယလြိုလုပကြှမလဲ”
စိုးထိတစြှာ လှမ်းမေးလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါ လှငကြှီးမှလည်း
“ဒီအခွအနေရေောကမြှတော့ မထူးတော့ဘူးကြာ။ အဲ့ဘဲကို နောကကြနေ ငါဗငွြးလိုကမြယ်။ မင်းက ဆောလြေးကို ဖမ်းစရာရှိတာ ဖမ်းထား”
ဟုဆိုကာ လကထြဲမှ ၂/၁ လကမ် သဈသားချောင်းကို ပြလိုကလြသည်ေ။ အိမတ်ံခါးသော့ဖြင့်ပြီး ကိုလင်းလည်း အိမထြဲကိုကြည့်လိုကရြာ မှောငန်ေ၍ သချောမမှငရြပေ။ သှန်းလည်း ကိုလင်းနောကမြှ ဝငလြာပြီး
“ဟိုနားလေးမှာ မီးခလုတရြှိတယ်။ ဖြင့်လိုကြ ကိုလင်း”
ဟု ပြောကာ လကည်ှိုးထိုးပြလိုကသ်ည်။ မီးသီး မီးလင်းလာသညန်ှင့် တပျိုငန်ကြ ကိုလင်းရဲ့ ဇကပျိုးပေါသ်ို့ အရာတဈခုရောကလြာပြီး မေ့လဲသှားလတေော့သည်။ ကိုလင်း လဲကသွှားသည့်အပြင် အိမထြဲတွင် လူစိမ်းနှစ်ယောကြ ရောကန်တောမှငပြှီး သှန်းလည်း ကြကသ်သှေားပြီး ထွန်းရီ၏ အလှယတ်ကူ ဖမ်းခွုပခြှင်းကို ခံလိုကရြလသည်ေ။ ခကြခြငွြး သတိဝငလြာသညန်ှင့် အလငွအြမှန် ရုန်းသောလြည်းသှန်း နောကကြသွှားလပြေီ။ ထွန်းရီမှ လကထြဲတွင် ကိုငထြားသော ဓားဖြင့် လညပြင်းကိုထောကပြှီး အမိအရ ဖမ်းခွုပပြှီး ဖြစ်သည်။ လှငကြှီးမှလည်း အဆငသ်င့်ပြငထြားတော့ ကြိုးများဖြင့် သှန်းရဲ့ ခွတွလေကေတ်ှကေို ထိုငခြုံတွင် စီးနှောငလြိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ကြောကအြားလန့်အားဖြင့်
“ကယကြှပါဦးရှင်… ဒီမှာ အနုကြမ်းစီးနကြလေို့… ကယကြှပါဦး…. အု.. ”
ဟု အောလြိုကလြရော ထွန်းရီလည်း သှန်း၏ပါးကို လကဝြါးဖြင့် ဖြန်းခနဲ မှညအြောင် ရိုကလြိုကပြှီး
“ဟိတ် … ပါးစပကြိုပိတထြား…။ ဒီမှာတွေ့လား ဓား….။ တခါတည်း လညပြင်းကို လှီးပစ်လိုကမြယ်… အသံမထွကန်ဲ့”
ဟု ခွိမ်းချောကလြိုကလြသည်ေ။ ပါးရိုကခြံရ၍ နာသှားသည့်အပြင် ဓားသှားအထိအတွေ့ကြောင့် သှန်းလည်း အသံမထွကရြဲတော့ပေ။
“ဟိုကောငကြိုလည်း လကပြှနကြှိုးတုပ် ခွထေောကတ်ှပေါတုပ်။ ပြီးရင် ပါးစပကြို အဝတစြီးပြီး အခန်းထောင့်မှာ ထားလိုကြ”
ဟု လှငကြှီးအား ထွန်းရီက အမိန့်ပေးလိုကလြသည်ေ။
“ယောကဖြ မင်းပြောတော့ ဆံပငအြရှညကြှီးဆို။ ဘယမြှာလဲ မတွေ့ပါလားကြ”
ဟု လှငကြှီးမှ ကိုလင်းအား ကြိုးခညွန်ရင်ေး မေးလိုကလြသည်ေ။
“မင်းကလည်း တုံးပြနပြှီကြာ။ ဒီမှာ ဆံထုံးကိုလည်း ကြည့်လိုကြဦး။ ဒီလောကပြှောငတ်င်းနတော အရှညကြှီးမဟုတလြို့ တိုတိုလေး ဖြစ်မလားကြ”
ဟု ထွန်းရီမှ ချောတ်ောငေါ့ကာ သှန်းရဲ့ဆံထုံးကြီး ကို ကိုငလြိုကပြှီး ဆံထိုးလေးကို ဆှဲဖြုတလြိုကလြသည်ေ။
“ဒီမှာကြည့် မင်းကိုငါ အပိုမပြောဘူး”
ဟုဆိုကာ အိစကပြှကလွောသော သှန်းရဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှကေို ကိုငကြာ လှငကြှီးအား လှမ်းပြလသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း ပြကလွောတဲ့ ဆံနှယတ်ှကေိုကြည့်ပြီး တံတွေးတခကြြ မှိုခကြာ
“အားပါးပါး လှလိုကတ်ဲ့ ဆံပငကြှီးကြာ… ဖြောင့်စင်းနတောပဲ… ထူလည်းအထူကြီးပဲ…. မိုကလြိုကတ်ာကြာ…..။ ဒီကောငကြတော့ မပိုငဆြိုငရြတော့တာ ကံဆိုးတာပဲ ဟားဟားဟား”
ဟုပြောကာ ကိုလင်းခေါင်းကိုပုတကြာ ရယမြောလိုကလြသည်ေ။ လူစိမ်းနှစ်ယောကရြဲ့ ပြောစကားကိုကြားကာ သှန်းလည်း သူ့မရဲ့ဆံပငတ်ှေ ကောင်းကောင်း ဒုကျခရောကတ်ော့မှာကို တွေးမိပြီး မကြရြညမြွားကကြာ ရှိုကင်ငပြှီး ငိုမိတော့သည်။ ထွန်းရီမှ
“ကောငမ် အသံမထွကန်ဲ့လို့ ပြောထားတယလြေ။ နာချင်လြို့လား”
ဟု ဒေါသထွကကြာ ခေါင်းမော့သှားအောင် ဆံပငမြွားကို ဆောင့်ဆှဲပြီး မေးလိုကကြာ လှငကြှီးအား ပါးစပကြို အဝတဖြှင့်စည်းရန် မကြရြိတပြှလိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ လှငကြှီးက ခုံပေါတ်ှင် တငထြားသော ဘီးအားယူလိုကပြှီး သှန်းရဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို ညီညာသှားအောင် ဖြီးခလွိုကပြှီး
“ဒီလောကလြှတဲ့ ဆံပငကြှီး ဖြတပြဈရမှာတောင် နှမွောလိုကတ်ာကြာ”
ဟု ရရှတေကြာ အားပါးတရ နမ်းရှုံ့လိုကလြသည်ေ။
“မှှေးလိုကတ်ာကြာ… ဒီတသကြ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ အထိအတွေ့ပဲ… ပြော့အိနတော ပိုးသားလေးအတိုင်းပဲ”
ဟုဆိုကာ ပါးနှင့်မကြန်ှာတွငကြပပြှီး စည်းစိမယ်ူတော့လသည်ေ။ သှန်းတဈယောကြ သူစိမ်းတဈယောကကြ မိမိ၏ဆံပငကြို စိတတ်ိုင်းကကြိုငန်တော ခံစားမိပြီး စိတထြဲတွင် ဒေါသထွကတ်ာတကြောင်း ဝမ်းနညမြိတာတကြောင်းနှင့် မကြရြညမြွား ပိုမိုကဆွင်းလာတော့လသည်ေ။ အမမှေေးကတည်းက ဘာမှ ဆေးဆိုးခွင်း၊ ကောကခြှင်း၊ ဖြောင့်ခွင်း မရှိပဲ အမြဲတစေ ပြုပြငထြိန်းသိမ်းထားတဲ့ ဆံပင်..၊ ယောကြွားတကာရဲ့စိတကြို ဖမ်းစားနိုငလြှန်းတဲ့ ဆံပင်…၊ ကိုယတ်ိုငဂြုဏအြယူရဆုံး ဒီဆံပငလြေး အခုလိုဖြစ်တော့မယ့်အရေး လကမြခံနိုငပြဲ ဖြစ်နလတေေော့သည်။ ဒီဆံပငရြှညကြှီးတွကြေောင့ြ အခုလို ဒုကျခရောကမြယလြို့ တခါမှပင် မတွေးမိခဲ့ပေ…။
“ငါ့ဆံပငကြိုမှ လုပရြကလြိုကလြခွင်ေး။ ဒီဆံပငရြှညကြှီး မရှိရင် ငါ့ဘဝမရှိတော့သလို ဖြစ်တော့မှာပဲ” ဟုတွေးမိကာ ပါးစပပြိတထြားတဲ့ကြားက ထိုလူအား တောင်းပနန်မေိလသည်ေ။
“အူးးးး….အူးးးးးး….ဝူးးးးးး”
ဗလုံးဗထွေးဖြင့် ပြောသညကြို ထွန်းရီမှ ရိပမြိပြီး
“ကဲ… ဘာပြောချင်န်တောလဲ..။ အောဖြို့ မကြိုးစားနဲ့နောြ။ မင်းဆံပငတ်ှကေို နောကဆြုံးအနနေဲ့ နှုတဆြကစြကားပြောခွင့်ပေးမယ်”
ဟုဆိုကာ ပါးစပစြည်းထားတဲ့ အဝတအြား ဖြညပြေးလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ပါးစပတ်ှင် စည်းထားသော အဝတကြို ဖြညပြေးလိုကသ်ညန်ှင့် ထွန်းရီအား အသနားခံသောအကြည့်ဖြင့် ကြည့်လိုကပြှီး
“ကမွ တောင်းပနပြါတယရြှင်…။ ကမွဆံပငကြိုတော့ ဘာမှမလုပပြါနဲ့နောြ..။ ဒါက ကမွရဲ့ဘဝပါရှင်။ ကမွပိုငဆြိုငမြှုတွေ အကုနယ်ူသှားလို့ရပါတယ်။ ဒီဆံပငလြေးကိုတော့ ခမွြးသာပေးပါရှင်…”
ဆိုပြီး မကြရြညမြွားလှိမ့်ဆင်းကာ တောင်းပနလြသည်ေ။ ထွန်းရီလည် သှန်းရဲ့ ရှညလြွားတဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို ကောကကြိုငလြိုကပြှီး
“ဒီလောကရြှညပြှီး ဒီလောကလြှတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို… ငါတို့ လကလြှှတပြေးရမှာလား ညီမလေးရယ်…။ ဟား.. ဟား.. ဟား…။ မင်းဆံပငကြို အခုဖြတလြိုကလြည်း ပြနရြှညလြာမှာပဲလေ။ ကိုကြီးတို့ကို လှူလိုကတ်ာ မင်းအတွကြ ကုသိုလတ်ောငရြသေးတယ်။ မဟုတရြငလြည်း မင်းဆံပငကြိုချောင်းနတေဲ့ ကောငတ်ှေ နည်းမှာမဟုတဘြူး။ ဒီခတ်ကေ ဆံပငရြှညတ်ှေ စွေးကောင်းတဲ့ခတ်ေ။ မင်းရဲ့ဆံပငမြွိုးဆို အနည်းဆုံး ၅ သိန်းအထကပြဲ ပြေးမလှတဘြူး။ အဲ့တော့ ညီမလေး နောကထြပ် ဒုကျခမရောကအြောင် ကိုကြီးတို့က ကူညီပေးလိုကခြငွတ်ာ ဟဲ ဟဲ”
ရယကြွဲကြဲနဲ့ ဆံပငတ်ှကေို လကတ်ှငပြတပြှီး ပြောလသည်ေ…။
“ကမွ တကယကြို တောင်းပနပြါတယရြှင်။ ရှငတ်ို့ လိုချင်တ်ဲ့ ငှကေိုလည်း ကမွရှာပေးပါ့မယ်..။ ကမွဆံပငကြိုတော့ ဘာမှမလုပပြါနဲ့နောြ”
ဟု သူမရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှအတွေကြ အသနားခံနလတေေော့သည်။ ထွန်းရီလည်း ကိုငထြားတဲ့ ဆံနှယအြစုကြီးကို လှှတလြိုကပြှီး လှငကြှီးအား တိုငပြငရြန် မကြစြပစ်ပြလိုကသ်ည်..။ ထွန်းရီမှ
“ကဲ.. မင်းဘယလြိုစဥြးစားထားလဲ ယောကဖြ”
“အေးကြာ ငါ့အကြောင်း မင်းသိပါတယ်။ ဆံပငတ်ှဆေို သိပသ်ဘောကတွာကြ။ ဒီလိုဆံပငမြွိုးဆို ပိုတောငကြှိုကသ်ေးတယ်။ အလှယတ်ကူ လကလြှှတရြအောင် မကြနပေဘြူးကြာ ”
ဟု လှငကြှီးမှ တီးတိုးပြနပြှောလသည်ေ။
“သူကလည်း ငါတို့လိုချင်တ်ဲ့ငှေ ပေးမယ် ပြောတယကြှာ။ အဲ့တော့ မင်းစဥြးစားလိုကြ”
“ပေးပမေဲ့ ဒီကောငမြက ငါတို့မကြန်ှာတွကေို မှတမြိထားတယလြေ။ ရဲတိုငတ်ာ ဘာညာဆို ဘယလြိုလုပမြလဲ”
ဟု လှငကြှီးက စဥြးစားပြီး ပြနပြှောလသည်ေ။
“အေးဟ… မင်းပြောမှ ငါလည်း သတိထားမိတယ်။ ခဏလေး…. မင်းအတွကပြါ နှပကြှောင်းရအောင် ငါစီစဥပြေးမယ်။ မင်းလည်း ဆံပငတ်ှကေို စိတကြှိုကကြိုငလြိုးလို့ ရစရမေယကြှာ။ ဟုတပြှီလား”
ထွန်းရီမှ မကြစြိတဈဖကြ မှိတပြှပြီး ပြောလိုကလြသည်ေ။
“Ok ယောကဖြ”
ဟု ပြနခြေါင်းငှိမ့်ပြလိုကသ်ည်..။ ထွန်းရီလည်း သှန်းရဲ့ ဟမ်းဘတအြိတကြို မှှနှေောကပြှီး လကကြိုငဖြုန်းအား ရှာဖြလေိုကပြှီး အိတထြဲမှ Iph 8 အနီရောငလြေး ထွကလြာလသည်ေ။ သှန်းအား password မေးပြီး ဖြင့်လိုကကြာ video ရိုကရြန် ခုံပေါတ်ငထြားပြီး ပြငဆြငလြိုကလြသည်ေ။ Video စရိုကလြိုကပြှီး
“ကဲ ငါတို့စဥြးစားပြီးပြီ။ မင်း ငါတို့လိုချင်တ်ာပေးရင် မင်းဆံပငကြို ခမွြးသာပေးမယ်။ ဘယလြိုလဲ”
ဟု ထွန်းရီမှ မေးလိုကလြသည်ေ။ သှန်းမှလည်း
” ရှငတ်ို့လိုချင်တ်ာ ယူသှားပါ။ ကမွဆံပငကြို မထိခိုကရြင် ပြီးတာပါပဲ”
“ကောင်းပြီလေ။ ဒါဆို ငါတို့နှစ်ယောကရြဲ့ စိတဆြန်ဒတွကေို မင်းဖြည့ဆြည်းပေးရမယ်။ ငါတို့ကြနပေတ်ဲ့အထိ မင်းပြုစုရမယ်။ လကခြံရင် မင်းဆံပငကြို ခမွြးသာပေးမယ်”
ဟု သှန်းရဲ့မေးစေ့ကို ကိုငမြော့ကာ ပြောလိုကလြသည်ေ။
“ရှင်…….”
ရုတတ်ရကြ ကြားလိုကရြတဲ့စကားကြောင့် သှန်းလည်း အံ့သှတုနလြှုပပြှီး မကြစြိအဝိုင်းသား ဖြစ်သှားတော့သည်။
“မလုပန်ိုငလြည်း ကိဈစမရှိဘူးနောြ။ မင်းဆံပငလြေးကိုဖြတပြှီး အေးဆေးထွကသ်ှားရုံပဲ။ မင်းက တောင်းဆိုလှန်းလို့ စဥြးစားပေးတာ”
ဟု ကြနပေစြှာ ပြုံးလိုကရြင်း ထွန်းရီမှ ပြောလသည်ေ။
“ကမွကို အဲ့လိုတော့ မလုပကြှပါနဲ့ရှင်။ ကမွ မိကောင်းဖခင် သားသမီးပါ။ ဘယသ်ူနဲ့မှလည်း မငှိစွန်းဖူးပါဘူး။ ကမွဘဝကို မဖကြဆြီးပါနဲ့ရှင်။ တခွားလိုချင်တ်ာတွေ ယူသှားပါရှင်….”
ဟု ငိုခလွိုကပြှီး ဝမ်းနည်းစွာ ပြောလသည်ေ။
“ဟာ အပျိုလေးဆိုတော့ မိုကတ်ာပေါ့ကြာ။ အတွေ့အကြုံကောင်းတွေ ပေးခဲ့ရမှာပေါ့။ ဟားဟား”
ဆိုပြီး လှငကြှီး ရယမြောလိုကလြသည်ေ။
“ဒီမှာ မင်းကို စွေးညှိုနတော မဟုတဘြူး။ နှစ်ခုထဲက တဈခုကို ရှေးခိုင်းတာ။ အခွိနတ်ှကြောတယကြှာ….”
ထွန်းရီမှ ဟိန်းဟောကကြာ ခုံပေါတ်ှငတ်ငထြားသော စတီးရောငပြှောငလြကန်တေဲ့ ကတကြှေးအား လှမ်းယူလိုကလြသည်ေ။ ကပကြှေးလှမ်းယူလိုကသ်ညကြို သှန်းတဈယောကြ မှငပြှီး
“မလုပပြါနဲ့ရှင်… ကမွတောင်းပနပြါတယ်… မလုပကြှပါနဲ့”
ဟု အောလြိုကရြာ လှငကြှီးက
“ဟာ ဒီကောငမ် အသံထွကပြှနပြှီ နာချင်လြို့လား”
ဆိုပြီး ခေါင်းအရင်းနားက ဆံပငကြို စုကိုငပြှီး ဆှဲဆောင့်လိုကလြသည်ေ။ ဆံပငဆြှဲခံလိုကရြ၍ နာကငွသ်ှားပြီး သှန်းလည်း အသံထပမြထွကရြဲတော့ပေ။
“ငါတို့လိုချင်တ်ာ မင်းမပေးနိုငဘြူးဆိုတော့ မင်းဆံပငကြို ညှပယ်ူလိုကတ်ော့မယလြေ….။ ဟွောင့် လှငကြှီး…. ဒီကောငမြဆံပငတ်ှကေို ကြိုးစည်းလို့မရအောင် ဂုတအြပေါန်ားကနေ တိုတိုသာ ညှပပြဈလိုကြ…။ ရော့… ဒီမှာကတကြှေး”
ဆိုပြီး ဆံပငတ်ှေ ဆှဲကိုငထြားတဲ့ လှငကြှီးထံ လှမ်းပေးလိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း စိတလြှုပရြှားစွာဖြင့် ထူထဲနကမြှောငန်တေဲ့ ဆံပငကြှီးအား စုစည်းပြီး လကဖြှင့်ကိုငကြာ ညှပခြပြဈရန် ဆံပငစြုကြီးကြားထဲ ကပကြှေးထိုးကာ အားယူလိုကစြဥြ…
“နပေါဦးရှင်…… မလုပပြါနဲ့…. ကမွလကခြံပါ့မယ်…. ရှငတ်ို့စိတတ်ိုင်းကြ လုပပြေးပါ့မယ်….”
ဟု သှန်းလည်း သကပြှင်းရှညကြှီးခပြှီး ပြောလိုကလြတေော့သည်။
“အဲ့လိုလိမ်မာမှပေါ့ ညီမလေးရယ်..။ မင်းစကားနဲ့ မင်းနောျ…။ ငါတို့ အတင်းတောင်းမဆိုဘူး…. ဟားဟားဟား”
ထွန်းရီမှ ရယမြောစွာ ပြောလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း အံကိုကြိတလြိုကကြာ ထွန်းရီအား တဈခကြကြှည့်လိုကပြှီး
“လူယုတမြာတွေ ရှငတ်ို့ ကောင်းကောင်းဝဋလြညပြါစေ”
ဟု ကြိမဆြဲလိုကလြသည်ေ…။
“ဟားဟားဟား…. လူကဖြင့် လှုပလြို့မရပဲ ဘာမှမတတန်ိုငဖြစ်နတော.. ကြိမဆြဲနတောလေးကိုတော့ သဘောကတွာကြာ….။ အဲ့ပါးစပလြေးကို ကောင်းကောင်းပညာပေးရမယဟြေ့… ဟားဟား”
လှငကြှီးမှ သှန်းရဲ့ဆံပငတ်ှကေို လှှတလြိုကပြှီး ရယမြောလသည်ေ။ ထွန်းရီမှ
“ကဲ.. မင်းကိုကြိုးဖြညပြေးမယ်။ ရုတရြုတ် ရုတရြုတ် မလုပန်ဲ့နောြ။ တခါတည်း အပြတရြှင်းပစ်လိုကမြယ်”
ဟု ကြိမ်းမောင်းပြီး ဓားသှားကို ပြလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း “ဒီအခွအနေမှတေော့ မတတသ်ာတော့ဘူး၊ ဘာလို့ ဒီလိုရှေးခယွမြိလိုကလြဲ မသိဘူး၊ အဖအမေေ ညှပခြိုင်းတာတောင် မညှပပြဈရကခြဲ့တာ၊ သူစိမ်းက လာညှပမြယဆြိုတာ ငါလကမြခံနိုငဘြူး၊ ငါဘာတွေ လုပမြိနပြေီလဲ မသိဘူး….” အတွေးပေါင်းများစွာ ဝငလြာကာ ရှုံးပြဲခွ ငိုခလွိုကမြိလသည်ေ။
“ဒီဆံပငတ်ှကေ ငါ့ဘဝ၊ ငါ့ရဲ့ခန်တာကိုယကြလည်း ငါ့ဘဝပဲ၊ ဘာကိုရှေးရမလဲ၊ မိဘစကား နားမထောငမြိတာ မှားပါပြီ….” ဆိုပြီး သူမရဲ့ ဖြောင့်စင်းပြော့အိနတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေိုကိုငကြာ ငိုကြှေးနတေော့လသည်ေ။
“ဟိတ် ဒီမှာ… ငိုနလေို့လည်း မထူးဘူး….။ မင်းဘာသာ ရှေးခယွထြားတာ”
ထွန်းရီမှ အသံမှှင့်ပြောကာ သူ၏အင်ျကြီကို ခွှတလြိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း အင်ျကြီရော ပုဆိုးရော ခွှတလြိုကလြသည်ေ။
“ဒီကိုကြည့်စမ်း”
ဆိုပြီး ထွန်းရီမှ ခေါင်းငုံ့နတေဲ့ သှန်းကို လှမ်းထူလိုကသ်ည်။
“ဒီနားမှာ မတတ်ပရြပန်ပြေီး ငါတို့ကိုကြည့်ထား”
ဟုဆိုကာ ကနွရြှိနသေော ဘောင်းဘီအား ဆကခြွှတလြိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ဘဝမှာ တခါမှ ယောကြြားလေးများနှင့် မပတသ်ကခြဲ့ဖူး၍ မှငတ်ှေ့ရသညမြွားမှာ အထူးအဆန်းဖြစ်ပြီး ကြောကန်လသေည်ေ။ ထွန်းရီ၏လီးကြီးမှာ ၆ လကမြခန့်ရှိပြီး သှေးကြောတွေ အပျိုင်းပျိုင်းနှင့် ရှေ့သို့ထောငမြကန်လသေည်ေ။ ထို့အတူ လှငကြှီးရဲ့လီးမှာ ထွန်းရီကဲ့သို့ မရှညသ်ောလြည်း ၅ လကမြရှိပြီး လုံးတုတသ်ော လီးကြီးပငဖြစ်သည်။ အပျိုလေးတဈယောကြ ယောကြြားလီးကို ရုတတ်ရကြ မှငလြိုကရြသဖြင့် ကြကသ်ီးတွထသှေားလသည်ေ။
“အမလေး…. ငါတော့ ကိုယကြွိုးနည်းပါပြီ။ ဒီလောကကြှီးတာမပြောနဲ့ မိမိလကည်ှိုးဝငရြငတ်ောင် နာနတော။ ငါတော့ သပေါပြီ” ဟု နောငတ်ရကာ ထပမြံငိုကြှေးလသည်ေ။
“နင် ငိုပြနပြှီလား…. အခွိနမြရှိဘူးဟာ…. ငါတို့ပြောသလို အခုလုပ်… ကြားလား….”
ထွန်းရီမှ ဟိန်းဟောကလြိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးက လီးတန်းလန်းဖြင့် သှန်းအနားကပလြာပြီး ကိုယလြုံးလေးကို ဆှဲလှည့်လိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း လှငကြှီးကို ကြောပေးအနအထေား ဖြစ်သှားတော့သည်။ ထို့နောကြ လှငကြှီးက သှန်းရဲ့ဆံနှယတ်ှကေို တဈခကြန်မ်းလိုကကြာ ကိုငမြလိုကပြှီး ၎င်းင်းင်းရဲ့ခန်ဓာကိုယပြေါမြှတဆင့် ကြောပေါကြို ပစ်တငလြိုကကြာ သူ့ရဲ့လီးကြီးကို သှန်းရဲ့ လုံးဝန်းနတေဲ့ ဖငလြေးပေါြ ကပဖြိလိုကလြသည်ေ။ မှနမြာဝတစြုံ ဝတထြားသောကြောင့် ပါးလနွသေောအခါ လှငကြှီးရဲ့လီးက သူမဖငကြှားထဲ ရောကလြာတာကို ခံစားမိပြီး တဈခကြြ တုန့်သှားလသည်ေ။ ထို့နောကြ လှငကြှီးက သှန်းရဲ့လညဂြုတလြေးကို နမ်းလိုကလြသည်ေ။
သူစိမ်းယောကြြားတဈယောကကြ စိတကြှိုကထြိတွေ့နတေော့ သှန်းလည်း လကမြခံချင်သ်ောလြည်း လညဂြုတကြိုနမ်းလိုကတ်ဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ခံစားမှုအသဈဖြစ်ပြီး ကြနပေသ်လို ဖြစ်သှားလသည်ေ။ ရုတတ်ရကြ သတိပြနဝြငလြာပြီး ပြနမြာနတ်င်းလိုကလြသည်ေ။ ဆကပြှီးတော့ လှငကြှီးက အဆင့်တကလြိုကလြသည်ေ။ ဂွိုင်းအောကမြှာ လကလြွှိုပြီး ရငဖြုံးဝတထြားတဲ့ သှန်းရဲ့ အင်ျကြီ ကြယသ်ီးများကို တဈလုံးချင်ြး ဖြုတတ်ော့လသည်ေ။
သှန်းလည်း ရုန်းကနခြငွသ်ောလြည်း မိမိသာ ဒုကျခရောကမြညကြိုတွေးမိပြီး အံကြိတကြာ နလသေည်ေ။ ကြယသ်ီး အကုနပြှုတသ်ှားပြီး အင်ျကြီကို အသာယာပင် ခွှတလြိုကပြှီး ဝင်းပြည့်နတေဲ့ ရှှရငေန်ှဈမှှာကို ဘောလြီပေါမြှ လကကြှမ်းကြီးဖြင့် ဆှဲညှဈလိုကသ်ောအခါ သှန်းလည်း တခါမွှ ဒီလိုအဖြစ်မွိုး မကြုံဖူးသဖြင့် ရုန်းမိလသည်ေ။ လှငကြှီးမှ
“ငှိမင်ှိမန်စမြေး”
ဟုဆိုကာ သူမရဲ့ဆံပငတ်ှကေို အရင်းမှဆှဲလိုကပြှီး နားနားကပကြာ
“မင်းက ဆံပငတ်ှတငေလြှတာ မဟုတဘြူး။ နို့လေးတွကလေည်း ရှယပြဲကြာ။ လုံးဝန်းနတောပဲ။ မင်းကို အတွေ့အကြုံတွေ ကောင်းကောင်းပေးရမယ်။ ဟဲဟဲ..”
ဟု ပြောပြီး သူ့ရဲ့လွှာကြီးနဲ့ နားရှကအြနောကန်ားကို အပြားလိုကြ ယကလြိုကလြသည်ေ။ လွှာရဲ့အထိအတွေ့ကြောင့် သှန်းလည်း တောတ်ောလြေး ခံစားမှုပြင်းထနသ်ှားကာ သိပမြရုန်းတော့ပေ။ လှငကြှီး လကကြိုနောကပြှနရြုတကြာ ဘောလြီခွိတကြို ဖြုတလြိုကပြှီး ခွှတခြလွိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးလုပန်သညေကြို ထွန်းရီမှ လီးတတောငတ်ောငဖြှင့ြ ခုံမှာ ထိုငကြှည့်နလသေည်ေ။
သှန်းမှာ ထမိနဝြတထြားသဖြင့် အောကပျိုင်းမှာ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ညန်ှင့် အလှယတ်ကူပင် အကာအကြယမြဲ့သှားလတေော့သည်။ သှန်းရဲ့ ဖငလြုံးလုံးလေးတွကေို လှငကြှီးက လကဖြှင့် ဖြန်းခနဲ မှညအြောင် ရိုကလြိုကပြှီး
“အတွင်းခံတော့ မင်းဘာသာ ခွှတတ်ော့နောြ”
ဆိုပြီး ဖငကြို ထပည်ှဈလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ဒီအခွအနေမှတေော့ မထူးတော့ပေ။ အတွင်းခံပါ မငှင်းဆနပြဲ ခွှတပြေးလိုကတ်ော့သည်။ လှငကြှီးလည်း နောကပြှနဆြုတပြှီး ထိုငခြုံတွင် ထိုငလြိုကသ်ည်။ သှန်းရဲ့ ခန်ဓာကိုယပြေါတ်ှင် ဆံနှယမြွားမှ လှဲ၍ မိမှေးတိုင်း ဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားလတေော့သည်။
“ကဲ အလှလေးရေ ဒီဘကလြှည့်ပါဦး…။ ကိုကြီးတို့ သချောကြည့်ချင်လြို့ပါ။ မင်းက သိပလြှတယလြို့ ကြားထားတာ။ အခု သချောကြည့်ရမယ်။ ဟားဟားးးး”
ထွန်းရီက စီးကရကကြိုခဲကာ ပြောလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ကြောပြငတ်ှငသ်ာ ဆံနှယရြှညတ်ှရှေိပြီး ကိုယအြရှေ့ပိုင်း အကာအကြယမြဲ့နတေဲ့ သူမရဲ့ ရှှရငေန်ှဈမှှာကို လကတ်ဖကဖြှင့်အုပ်၊ သူမရဲ့ ရတနာရှှကြေုတလြေးကို ကနွလြကတ်ဖကဖြှင့်အုပပြှီး တဖြည်းဖြည်း လှည့်ပြလိုကသ်ည်။
“မင်းရဲ့လကတ်ှကေို ဘေးခလွိုကစြမ်းပါ ဆံရှညမြလေးရယ်”
ဟု လှငကြှီးက လှမ်းဟောကသ်ည်။
“အားပါးပါး သိပလြှတဲ့ ဘောဒြီပဲကြာ။ တွေ့မဲ့တွေ့တော့လည်း နတသ်မီးလေး နတသ်ကကြှှလောသလား ထငရြတယဟြေ့”
ဆိုကာ ထွန်းရီက ကြနပေအြားရစွာ ပြောလိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးမှလည်း
“စားရကံကြုံတုန်း မုတဆြိတပြွားစွဲဆိုတာ ဒါမွိုးနမှော…။ မင်းရဲ့ဘဲဘဲအတွကတ်ော့ စိတမြကောင်းပါဘူးကြာ….”
ဟု ရယကြွဲကြဲနှင့်ပြောကာ မေ့လဲနသေော ကိုလင်းအား ဖနခြှကထြဲရှိ ရနှင်ေ့ မကြန်ှာကို လှမ်းပကလြိုကလြသည်ေ။
မကြန်ှာပေါအြေးသှားတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် ကိုလင်းတဈယောကြ ခေါင်းမူးစွာဖြင့် အားတင်းပြီး မကြလြုံးဖြင့်လိုကလြသည်ေ။ မီးရောငအြောကမြှာ ဆံပငတ်ှဖေားလားခပြှီး ကိုယလြုံးတီးဖြစ်နတေဲ့ သှန်းကို တွေ့လိုကပြှီး မကြစြိပြူးကယွသ်ှားတော့လသည်ေ။ သှန်းအဖြစ်ကို ကြည့်ပြီး ကိုယ့်ကိုယကြို ကြိုးတုပခြံထားရတဲ့ အဖြစ်ကို မေ့လွော့နလသေည်ေ။ ပြီးမှ သတိဝငပြှီး ရုန်းလို့လည်းမရ ပါးစပကြို ပိတထြားသဖြင့် အောလြို့လည်းမရပေ။ လီးတတောငတ်ောငန်ှင့် ကိုယတ်ုံးလုံးတီးနဲ့ လူနှစ်ယောကြ ထိုငန်တောကို သတိထားမိလိုကပြှီး “ဒီလူတွကေ ဘယကြလဲ။ ငါက ဘာလို့ ကြိုးခညွခြံထားရတာလဲ။ သှန်းကရော ဘာလို့ ဒီလိုပုံစံ ဖြစ်နရတောလဲ” အတွေးပေါင်းများစွာ ကိုလင်းခေါင်းထဲသို့ ဝငလြာတော့လသည်ေ။
“aww… မင်းသတိရလာပြီကိုး….။ ဟိုမှာကြည့်လိုကစြမ်း မင်းဆောလြေး ဘယလြောကလြှလဲလို့…။ ဆံပငလြေးကလည်း စင်းနတော လှနရြောကြာ….။ ပြီးမှ ဆှဲလိုးပြမယ်…။ မင်းဆောကြို လိုးနတော မှငစြချင်ေလြို့ နှိုးလိုကတ်ာ… ဟဲဟဲ”
ဟု လှငကြှီးမှ ခနဲ့ပြီး ပြောလိုကလြသည်ေ။ သှန်းမှ
“အဲ့တာ ကမွရည်းစား မဟုတပြါဘူးရှင်..။ သူ့ကို လှှတပြေးလိုကပြါ..။ သူက ကမွကို ကြိုကန်တေဲ့သူပါ…။ သူနဲ့ ဘာမှမဆိုငပြါဘူးရှင်”
ဟု တောင်းပနကြာ သူမကြောင့် အပြဈမဲ့တဲ့ ကိုလင်း ခံနရတောကို ကြည့်ပြီး သနားနမေိလသည်ေ။
“မင်းကိုကြိုကန်တောထကြ ဒီကောငကြ မင်းဆံပငရြှညတ်ှကေို ကြိုကန်တောဆို ပိုမှနလြိမ့်မယ်…။ ငါတို့က ယောကြြားလေးချင်ြး သိတယကြှ။ ဒီကောငအြခု မင်းဆံပငတ်ှကေို ငေးမောနတောပဲ ကြည့်လေ…”
ဆိုပြီး လှငကြှီးက ကိုလင်းဘကလြှည့်ပြီး ပြောလိုကလြသည်ေ။ ကိုလင်းလည်း မိမိခစွရြသူ မိမိရှေ့မှာ အလိုးခံရတော့မည် ဖြစ်သည့်အပြင် မှတန်ိုးတဲ့ ဆံနှယတ်ှကေိုပါ အဆှဲခံရတော့မညကြို သိ၍ အတင်းရုန်းကန် အောဟြဈလသည်ေ။
“ဝူး…..အူး……အိ…..အူး……အူးးးးးး”
မညမြွှပင် အောသ်ောလြည်း အသံထွကမြလာခွေ။ လှငကြှီး ထိုငခြုံမှထကာ ကိုလင်းနားကပလြာပြီး
“မင်းလည်း ဆံပငတ်ှကြေိုကတ်ဲ့ကောင် မဟုတလြား။ ငါကြည့်ကြည့်မယ်”
ဟုဆိုကာ ကိုလင်းဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကလြသည်ေ။ အတွင်းခံဘောင်းဘီထဲကပင် ကိုလင်းရဲ့လီးကြီး တောငန်သညေကြို သှန်းလည်း တွေ့လိုကရြတော့သည်။ ဆကပြှီး အတွင်းခံဘောင်းဘီကို ဆှဲ ခွှတလြိုကသ်ောအခါ အရညတ်ှေ စီးကနွတေဲ့ ကိုလင်းရဲ့ လီးတံကြီး ဘှားခနဲ ပေါလြာတော့လသည်ေ။
“ဟားဟား… ဒီကောငလြည်း အတူတူပါပဲ။ လူထကြ ဆံပငပျိုခစွတ်ဲ့ ကောငပြဲကြ။ ဆံပငမြှငတ်ာနဲ့ ကြည့်စမ်းပါဦး ပြီးတောငပြှီးနပြေီ။ ဟား ဟား ဟားးး”
လှငကြှီး အားရပါးရ ရယန်လတေေော့သည်။ မိမိခစွရြတဲ့ ခစွသ်ူ ဖြစ်သောလြည်း အခုလိုပုံစံမွိုးမှန်းပြီး အမြဲဂွင်းထုနကြေ ဖြစ်သောကြောင့် ကိုလင်းရဲ့ လီးမှာလည်း တတောငတ်ောငပြင် ဖြစ်နလတေေော့သည်။ ကိုလင်းတငမြက ထွန်းရီကော လှငကြှီးရဲ့ လီးတွပေါ တတောငတ်ောင် ဖြစ်နသည်ေ။ မတောငပြဲနရေိုးလား သှန်းရဲ့ဖငလြေးက ဖြေးဥလုံးဝန်းနပြေီး နို့လေးတွကလေည်း တင်းတင်းရင်းရင်းနဲ့ မောဒြယရြှူံးအောင် လှနသည်ေ့အပြင် သူမရဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှကလေည်း ခွသလေုံးနားထိရောကအြောင် တညီထဲ ဖြောင့်စင်းမဲနကန်ကော လှချင်တ်ိုင်း လှနလတေေော့သည်။ ထွန်းရီမှ
” ဒီနားကိုလာ… ဒူးထောကပြှီး ငါ့လီးကို လာယကပြေးစမ်း”
ဟု အမိန့်ပေးလိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လွှောကလြာကာ ထွန်းရီ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကြာထဲ ခေါင်းဝငပြှီး ယကပြေးရန် ဟနပြှငလြိုကလြသည်ေ။ ထိုငန်ရောမှ လှငကြှီး ထလာပြီး ဒူးထောကထြားသည့် သှန်းရဲ့ကြောပြငမြှာ ပြန့်ကနွတေဲ့ ဆံနှယတ်ှကေို စုကိုငလြိုကပြှီး တခကြြ နမ်းရှုံ့လိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ၎င်းင်းင်းရဲ့လီးတွင် ဆံနှယရြှညတ်ှကေို ရဈပတလြိုကပြှီး ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပကြာ ဂွင်းတိုကတ်ော့သည်။ သှန်းလည်း
“ရှင် ကမွဆံပငကြို ဘာလုပန်တောလဲ။ အဲ့လိုညဈညဈပတပြတတ်ှေ မလုပပြါနဲ့။ ကမွ မကြိုကဘြူး… အု….. ပလှတ်… အု … အု… အု… အု….. ပလှတ်… ပလှတ်”
စကားမဆုံးသေးမှာပင် ထွန်းရီက သှန်းရဲ့ခေါင်းကို ကိုငပြှီး လီးကို ပါးစပထြဲ ထိုးထည့်လိုကကြာ
“ကောငမ် စကားအရမ်းများတယဟြာ…။ နင့်ကိုပြောပြီးသားလေ။ ငါတို့ကြနပေအြောင် စိတတ်ိုင်းကြ လုပပြေးရမယလြို့….။ နငမြေ့သှားတာလား ဟမ်….။ ကောငမြကတော့ နာတော့မယ်…..။ စုပစြမ်း လွှာသုံးပြီးစုပ်..။ လွှာနဲ့ ဝိုကစြုပ်…..။ အား…. ရှီးးးးးး ကောင်းလိုကတ်ဲ့ အပျိုပါးစပလြေးကြာ….။ ကောင်းတယကြှာ အဲ့အတိုင်းပဲ စုပ်…. ရှီး…… ”
ဆိုပြီး အသံပေါင်းစုံ ထွကန်လတေေော့သည်။ လှငကြှီးလည်း
“ဟာကြာ ပြော့အိနတောပဲ ကတ်တီပါစလေးနဲ့ ပြတန်ရတေဲ့အတိုင်းပဲကြာ။ တခါမှ ဒီလိုကောင်းတဲ့ ခံစားမှုမွိုး မကြုံဖူးဘူး။ ဒီကောငမြဆံပငကြ တောတ်ောလြိုးလို့ ကောင်းတာပဲ။ မိုကသ်ဟကြာ…. အား…. ရှီး….”
ဟုဆိုပြီး ဆံပငတ်ှအကေုနလြုံး သိမ်းကြုံးကာ စိတကြှိုကြ လိုးနလသေည်ေ။ မိမိအမြဲလိုးရန် ချောင်းနသေော ဆံပငရြှညကြှီးကို အခု သူများလိုးနတောမှငရြတော့ ကိုလင်းတဈယောကြ မခံမရပန်ိုင် ဖြစ်နလသေည်ေ။ သို့သောလြည်း ထိုအဖြစ်အပကြကြိုမှငပြှီး အောကကြလီးကလည်း တောငတ်ာ မရပသ်ည့်အပြင် အရညတ်ှပေါ တစကစြကြ ကနွလသေည်ေ။
“အား ရှီးရှီးရှီး….. ကောင်းလိုကတ်ာကြာ”
ဟုဆိုကာ သှန်းရဲ့ပါးစပထြဲကို ထွန်းရီ လရညတ်ှေ ပန်းထည့်လိုကလြတေော့သည်။ ဆံပငဆြှဲခံထားရသညကြ တမွိုး၊ ပါးစပထြဲဝငလြာသည့် ပစွခြွှဲခွှဲ ငံကြိကြိ အရညတ်ှကတေမွိုးကြောင့ြ သှန်းတဈယောကြ နရထေိုငရြခကပြှီး အနခြငွသ်လို ဖြစ်သှားတော့လသည်ေ။ လှငကြှီးကလည်း ဆံပငတ်ှဆှေဲတာ တစကမြှမလွှော့။ အသားကုနပြင် ပြတလြိုးနသည်ေ့အပြင် ထွန်းရီလီးကို စုပပြေးတာ ပြီးသှားတဲ့ သှန်းရဲ့ဦးခေါင်းကို ဆှဲယူလိုကပြှီး နောကစြေ့ဆံပငထြဲကို လီးထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ခန်ဓာကိုယကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပပြှီး အားရပါးရ စည်းစိမယ်ူတော့လသည်ေ။ အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆောင့်ပြီးသောြ လှငကြှီးလည်း လရညတ်ှကေို နောကစြေ့နားက ဆံပငတ်ှထေဲ ပန်းထည့်လိုကလြတေော့သည်။ သှန်းလည်း ခေါင်းမှာ ပူနှေးနှေးဖြစ်သှား၍ လကဖြှင့်စမ်းကြည့်လိုကရြာ ပါးစပဝြငထြားသော အရညမြွားကဲ့သို့ပင် ခွှဲပစ်နတေော့လသည်ေ။
“ရကစြကလြိုကတ်ာရှင်… ကမွတနဖြိုးထားတဲ့ ဆံပင်လေးကို ရှငမြို့လို့ လုပရြကတ်ယ်”
ဟု ငိုကြှေးကာ သှန်းလည်း စိတည်ဈစွာ ပြောလသည်ေ။ ထွန်းရီနဲ့ လှငကြှီးလည်း ဘာမှပြနမြပြောပဲ အမောဖြနတေေော့လသည်ေ။
“ရှငတ်ို့ပြီးပြီမလား… ကမွအိမထြဲက ထွကသ်ှားပါတော့…. ကမွတောင်းပနပြါတယ်”
ထပမြံငိုကြှေးရင်း ပြောပြနသ်ည်။ ထွန်းရီမှ
“ဘယန်ှယ့် ဘာမှတောင် မလုပရြသေးဘူး ပြီးစရာလား..။ ဒီလောကလြှတဲ့ အပျိုလေးကိုမှ ပါကငမြဖောကရြင် ငါတို့လောကြ မိုကမြဲ့တဲ့လူ ရှိမှာမဟုတဘြူး”
ဟုဆိုကာ သှန်းကို ကြမ်းပြငပြေါတ်ှင် ဆှဲလှဲလိုကပြှီး လှငကြှီးအား မကြရြိတပြှကာ လကတ်ှကေို ခွုပခြိုင်းလိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း သှန်းရဲ့ ဦးခေါင်းဘကကြို သှားလိုကပြှီး ကြောအောကရြောကန်တေဲ့ ဆံပငအြစုကို ဆှဲထုတလြိုကကြာ ၎င်းင်းင်းရဲ့ပေါငန်ှဈဖကပြေါြ ဖြန့်ခလွိုကလြသည်ေ။ ထို့နောင် သူ့ရဲ့ပေါငကြှားထဲကို သှန်းရဲ့ဦးခေါင်းကို ဆှဲခလွိုကပြှီး ငယထြိပကြ ဆံပငကြှားထဲ လီးထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ စောနက စိုနသည်ေ လရညတ်ှကြေောင့် ဆံပငန်ှင့်လီးနဲ့ စေးကပန်တေော့လသည်ေ။ ထို့နောကြ ထွန်းရီက သှန်းရဲ့ ပေါငတ်နလြေးနှစ်ချောင်းကို ဖြဲကာ ရတနာရှှကြေုတလြေးကို လကဖြှင့် ပြတခြွလေိုကသ်ညန်ှင့် တပျိုကန်ကြ အရညကြှညမြွား စိမ့်ထွကလြာတော့လသည်ေ။
“ကောငမ် နငတ်ောတ်ောဖြစ်နတောပဲ။ ကိုငယ်ုံပဲရှိသေးတယ် အရညတ်ှကေို ရှှဲနတောပဲ။ တောတ်ောလြိုးလို့ကောင်းမဲ့ အဖုတလြေးကြာ”
ဟုဆိုကာ ၎င်းင်းင်းရဲ့မကြန်ှာကို သှန်းရဲ့ စောကဖြုတလြေးနား ကပလြိုကပြှီး လွှာလေးနဲ့ စောကစြိလေးကို ထိုးပေးလိုကရြာ သှန်းလည်း တကိုယလြုံး ဓာတလြိုကသ်လို တုနတ်ကသ်ှားလတေော့သည်။ ထွန်းရီမှ အထာနပစြှာဖြင့် စောကပြတလြေးကို လွှာအပြားလိုကကြပကြာ အားရပါးရ ယကလြတေော့သည်။ ထူးခွားတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့် သှန်းလည်း မနတတေတ်ော့ပေ။ ပါးစပမြှလည်း
” အင်း…. အား…. အ… အ.. အ အား…. အင်း…”
ဟု ညီးညူရင် ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနတေော့လသည်ေ။ သူစိမ်းယောကြွားနှစ်ယောကြ မိမိအား သူတို့စိတတ်ိုင်းကြ လုပန်သေောလြည်း ဘဝမှာ တခါမှမခံစားဖူးသည့် ရငဖြိုလှိုကမြောတဲ့ အထိအတွေ့မွိုးကြောင့် သှန်းလည်း သာယာနမေိလသည်ေ။ ထွန်းရီ၏ဦးခေါင်းကို ဆှဲကိုငကြာ မိမိရဲ့စောကဖြုတလြေးနဲ့ အတင်းဖိကာ ဆှဲပြတန်မေိလတေော့သည်။ ထွန်းရီကလည်း သှန်းကောင်းနပြေီ ဖြစ်သောကြောင့် စောကပြတအြကြဲကြောင်းထဲသို့ လွှာကိုထိုးထည့်ပြီး အတွင်းသားနုနုလေးတွကေို ဘယပြှနည်ာပြန် ထိုးမှှေးလိုကသ်ောအခါ သှန်းတဈယောကြ ခါးလေး အသားကုနကြော့တကလြာပြီး
“ဟင့်… ဟင့်….. အား….. ရှီး….. ဟင်း… ဟင်း…. ဟင်း… အင်း..”
ဟု အသံပေါင်းစုံပြုကာ တကိုယလြုံး တုနဆြင်းကာ အရညတ်ှပန်ေးထုတပြှီး တခွီပြီးသှားလတေော့သည်။ ဘဝမှာ ပထမဆုံး စောကဖြုတလြကြခြံရခွင်း ဖြစ်သောကြောင့် အရညတ်ှေ မနည်းမနောပင် ပန်းထွကလြာတော့သည်။ လှငကြှီးလည်း စေးကပန်တေဲ့ ဆံပငအြုံထဲ တံတွေးကို ပြဈခနဲ ထွေးလိုကပြှီး ချောကန်တေဲ့ လရညတ်ှကေို ခွှဲပစ်အောင် ပြနလြုပပြှီး သှန်းရဲ့ ဆံပငအြထွေးလိုကကြှီးကို ကိုငကြာ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပပြှီး စည်းစိမခြံတော့လသည်ေ။
ထိုအဖြစ်ပကြကြို မှငန်ရသေော ကိုးလင်းအဖို့တော့ စိတတ်ှလည်ေးထနသလေို သူလိုးရမယ့် ဆံပငရြှညကြှီးတွကေို တခွားသူက လိုးနတောကို ကြည့်နရသေဖြင့် ကြိတမြနိုငခြဲမရ ဖြစ်နလတေေော့သည်။ အရငကြ ဆံပငရြှညတ်ဲ့ ဆောတ်ှကေို စားခဲ့ရသမွှ ဒီတခါတော့ ငါဝဋလြညတ်ာပဲဆိုပြီး ဒေါသလည်းဖြစ် ရငထြဲမှာလည်း စို့နဈကြကြေဲနလတေေော့သည်။
သှန်း ပြီးသှားသညကြို ထွန်းရီက ကြနပေန်တေဲ့ အကြည့်တွနေဲ့ကြည့်ပြီး ပေါငလြေးကို ဖြဲလိုကကြာ ၎င်းင်းင်းရဲ့ သှေးကြောအပျိုင်းပျိုင်းထနသေော လီးကြီးကို အပျိုလေးသှန်းရဲ့ စောကဖြုတဝြမှာ တေ့လိုကပြှီး
“ညီမလေးကို အခုထကပျိုကောင်းတဲ့ အရသာ ကိုကြီးပြမယ်။ နည်းနည်းနာရငတ်ော့ သည်းခံကြာ”
ဟုဆိုကာ ဒဈကြီးကို သှန်းရဲ့ ဖောင်းမို့နတေဲ့ အဖုတလြေးထဲမှုတပြှီး တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့သည်။ အပျိုစောကဖြုတ် ဖြစ်တဲ့အတွကြ တောတ်ောဖြှင့် မဝငသ်ောလြည်း အရညတ်ှေ ရှှဲနသေောကြောင့် ချောဆီကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး တဖြည်းဖြည်း တိုးဝငန်တေော့သည်။ သှန်းတဈယောကြ လကည်ှိုးပဲ ထိုးထည့်ဖူးသော မိမိအဖုတလြေးကို အခု မဆန့်မပြဲ လီးကြီး ထိုးထည့်လိုကသ်ောကြောင့် ဖီးတကန်သေောလြည်း အတွင်းသားတွေ ထိုးခွဲခံရသောကြောင့် အတောပြင် နာကငွသ်ှားပြီး
“အမေ့…. အမလေး … ဖြည်းဖြည်းလုပပြါရှင်…. ကမွ မခံနိုငဘြူး….. အား…… ပြနထြုတလြိုကပြါတော့…. မရဘူး….. အ… အား…. သပေါပြီ…. မလုပပြါနဲ့တော့….. နာတယ်…. အားးး…..”
အသံမွိုးစုံပြုကာ တောင်းပနလြသည်ေ။ ထွန်းရီကလည်း မလွှော့ပေ။ စည်းပိုငန်တေဲ့ အဖုတလြေးထဲကို ဆကထြိုးထည့်လိုကပြှီး လီးတဝကခြန့် အရောကတ်ှင် အပျိုအမှေးပါးလေးကို ခံစားမိလိုကလြသည်ေ။
“မင်းအဖုတလြေးက ကြပထြုတန်တောပဲ.. ပါကငလြေးပဲကြာ …။ ငါလည်း ပါကငမြဖောကရြတာ ကြာပြီ….။ ကိုကြီး မင်းကို ပါကငဖြောကပြေးမယ်…။ ဟုတပြှီလား”
ဆိုပြီး သှန်းရဲ့ ရှှရငေအြစုံကို သူ့ရဲ့လကကြှမ်းကြီးတွနေဲ့ ဆှဲကိုငလြိုကပြှီး ပန်းနုရောငသ်န်းနတေဲ့ နို့သီးခေါင်းသေးသေးလေးတွကေို ပြတခြွပေေးလိုကတ်ော့သည်။ သှန်းလည်း အဖုတထြဲ လီးဝငခြံထားရသည့်အပြင် နို့တွကေို အကြမ်းပတမ်းကိုငပြှီး အခွခေံလိုကရြသဖြင့် နာကငွမြှုတွေ မေ့သှားကာ ကာမအရသာကို ခံစားမိနလသေည်ေ။ ထွန်းရီလည်း အခွအနေကေိုသိကာ လီးကိုအဆုံးထိ ထိုးထည့်လိုကပြှီး သှန်းရဲ့ အပျိုစငဘြဝကို ကောင်းကောင်းကြီး စားသုံးလိုကတ်ော့သည်။ အပျိုအမှေးပါးပေါကပြှီး အဖုတထြဲမှ သှေးစတွေ ထွကလြာသဖြင့ြ
” အား….. နာတယ်…. ကမွအဖုတလြေးတော့ ကြဲပါပြီ… အား…”
ဟု နာကငွစြှာ သှန်းလည်း အောတ်ော့လသည်ေ။ အောန်တေဲ့ သှန်းပါးစပလြေးကို လှငကြှီးက မကြန်ှာပြောင်းပြန် အနအထေားဖြင့် kissing ပေးကာ လွှာဖြင့် သှန်းရဲ့ပါးစပအြတွင်း ထိုးထည့်မှှနှေောကလြိုကလြသည်ေ။ ထွန်းရီလည်း အဖုတထြဲ လီးကို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း တဖြည်းဖြည်း အခကြရြေ မှနလြာတော့သည်။ အဖုတအြတွင်းသားကို ဒဈကြီးဖြင့် အမှှခေံရတဲ့ အထိအတွေ့ကြောင့ြ သှန်းလည်း ခါးလေးကော့ကာ တဖနပြှနဆြောင့်နမေိတော့သည်။ အခကြင်ါးဆယကြွောလြောကြ ဆကတ်ိုကဆြောင့်ပြီးသောြ သှန်းရဲ့ ဖောင်းမို့နတေဲ့ အဖုတထြဲသို့ လရညန်ှေးများကို ပန်းထည့်လိုကတ်ော့လသည်ေ။ အဖုတအြတွင်းမှ နှေးသှားတဲ့ ခံစားခကြကြှောင့် သှန်းလည်း ကာမအထွတအြထိပကြို ရောကသ်ှားကာ တုနတ်တပြှီး ပြီးသှားလတေော့သည်။ ထွန်းရီလည်း အနည်းငယ် ပြော့ခွသှေားတဲ့ လီးကို သှန်းအဖုတထြဲက ဆှဲထုတလြိုကပြှီး မကြာမီပင် အဖုတထြဲက လရညပြစွကြွဲကြဲတွေ စီးကလွာတော့သည်။
” ဘဝမှာ လိုးဖူးသမွှထဲမှာ ဒီကောငမြအဖုတကြ လိုးလို့အကောင်းဆုံးပဲကြာ… အနှစ်ပဲ… တကယမြိုကတ်ယကြှာ”
ဟု အားရကြနပေစြှာ ပြောလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခွိနတ်ှင် လှငကြှီးလည်း ဆံပငရြှညတ်ှကေို ဆှဲယူပြီး ပုံစံပေါင်းစုံဖြင့် ဆှဲလိုးနတေော့သည်။ ဆံပငအြဖြားကို လကတ်ဖကဖြှင့်ကိုငပြှီး ကနွတ်ဖကဖြှင့် ဆံပငအြရင်းကိုစုကာ လီးကိုထိုးထည့်ပြီး အားရပါးရ လိုးတော့လသည်ေ။ အခကြြ ၂၀ ခန့် လိုးပြီးသောအခါ လရညတ်ှကေို ငယထြိပပြေါသ်ို့ ပန်းခလွိုကပြှီး ဆံပငအြဖြားကို နမ်းကာ
“ဒီလိုဆံပငမြွိုးကို တဈသကလြုံး နမ်းပြီး လိုးချင်လြိုကတ်ာကြာ။ တကယကြောင်းတဲ့ ဆံပငကြှီးကြာ။ ဒီလောကဆြှဲကိုငထြားတာတောင် ပြော့အိစကန်တေုန်းပဲ”
ဟု သှန်းရဲ့ဆံပငကြှီးကို ခွကေိုငကြာ ပြောလသည်ေ။ သှန်းလည်း အားယူထလိုကပြှီး ဒူးနှစ်ချောင်းကို ကြကခြှခပေပြုံစံဖြင့် ထိုငလြိုကပြှီး လရညတ်ှေ ပပြနေတေဲ့ သူမရဲ့ဆံပငတ်ှဖြင်ေ့ နို့နှင့်အဖုတလြေးအား ဖုံးအုပလြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ထိုငခြုံတွင် စီးကရကသ်ောကပြှီး အမောဖြနတေေဲ့ ထွန်းရီနဲ့ လှငကြှီးကို ဒီတဈသကမြကြဘေူးဆိုတဲ့ အကြည့်နဲ့ ကြည့်လိုကပြှီး
“ရှငတ်ို့ ကြနပေသ်ှားပြီမလား။ ကမွရဲ့ အပျိုစငဘြဝရော… ကမွမှတန်ိုးတဲ့ ဆံနှယတ်ှကေိုရော… စိတကြှိုကလြုပရြတာ ဝသှားပြီမလား”
ဟု အံကြိတကြာ ပြောလိုကလြသည်ေ။ ထိုအခါ လှငကြှီးမှ
“မကြနပေသ်ေးဘူး…. မင်းဆံပငတ်ှကေို ခေါင်းပြနလြွှောပြေးချင်သ်ေးတယ်”
ဟုပြောပြီး အခွိနမြဆိုင်းပဲ သှန်းကိုဆှဲမလိုကရြာ သှန်းကလည်း ရုန်းကနသ်ောလြည်း အားချင်မြမွှသဖြင့် ရချိုးခန်းထဲ တရှတတ်ိုကြ ပါသှားလတေော့သည်။ ရချိုးခန်းတံခါးကို ဆှဲပိတလြိုကပြှီး
“ငှိမင်ှိမန်စမြေး… မင်းဆံပငကြို ရှယလြွှောပြေးမယ်”
ဟု ဟိန်းဟောကပြှီး ရပန်ေးအား ဖြင့်ခလွိုကသ်ည်။ ရပန်ေးကလွာသညန်ှင့် သှန်းခေါင်းကိုဆှဲပြီး ရပန်ေးအောကြ၌ ဒူးထောကခြိုင်းလိုကပြှီး ၎င်းင်းင်းရဲ့လီးကြီးအား သှန်းမကြန်ှာနားကပလြိုကပြှီး
“ခေါင်းလွှောခြအနနေဲ့ ငါ့လီးကိုစုပစြမ်း။ ပြီးရင် ဖငကြုန်းပြီး အလိုးခံရမယ်… ဟားဟား…။ ခိုင်းတဲ့အတိုင်း လုပရြငလြုပ်.. မဟုတလြို့ကတော့ မင်းဆံပငကြို ငါညှပပြဈမှာ… ကြားလား….”
ဟုဆိုကာ လီးကြီးကို ပါးစပထြဲ ထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ သှန်းလည်း ဆံပငည်ှပခြံရမှာစိုးသဖြင့် မဆန့်မပြဲ ဝငလြာသော လှငကြှီးရဲ့လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး စုပပြေးတော့သည်။
“သူ့လီးက ဟိုလူ့လီးထကတ်ောင် ပိုတုတန်ပေါလား။ ဒါကြီးနဲ့ အလိုးခံရရင် ငါတော့ သပေါပြီ” ဟု စိတထြဲကတွေးနသေောလြည်း အဖုတဝြမှာ အရညတ်ှေ စို့လာလသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း ရစေိုနတေဲ့ သှန်းရဲ့ဆံပငကြှီးကို စုကိုငပြှီး အပေါမြှှောကလြိုကကြာ အားရပါးရ လီးစုပခြိုင်းတော့သည်။ ထို့နောကြ စငပြေါတ်ှငတ်ငထြားသော ရှမပြူဘူးအား ယူလိုကပြှီး သှန်းရဲ့ဆံပငတ်ှပေေါြ ညှဈခလွိုကပြှီး လကဖြှင့်ပြတကြာ ဦးရပြေားကစကာ ဆံပငအြဖြားထိ ပြတဆြှဲပြီး စိတပြှနပြေေ ခေါင်းလွှောပြေးတော့သည်။ ရှမပြူအမှုပထြနတေဲ့ ဆံပငတ်ှကေို သှန်းရဲ့ကြောပေါသ်ို့ လှှတခြလွိုကပြှီး လီးစုပတ်ာ ရပခြိုင်းလိုကကြာ သှန်းကို မတတ်ပရြပလြွှကြ တဖကသ်ို့ လှည့်ခိုင်းလိုကလြသည်ေ။
“ဖငကြုန်းတော့ ကောငမ်….။ နင့်ဆံပငတ်ှကေို ရဆေေးခရွင်း ငါဆှဲလိုးမယ်”
ဟုဆိုတာ ဖြေးဥလုံးဝန်းနတေဲ့ သှန်းရဲ့ ဖငအြကကြှဲကြောင်းပေါတ်ှင် မဲနကဖြှောင့်စင်းနတေဲ့ ဆံပငရြှညတ်ှေ ကြားထဲမှပင် အဖုတန်ရောသို့မှန်း၍ လီးထိုးထည့်လိုကလြသည်ေ။ အဖုတကြို လီးဖြင့်ထောကပြှီး စိုရှှဲနတေဲ့ ဆံနှယအြစုကြီးကို လကတ်ဖကဖြှင့် စုကိုငကြာ အားရပါးရဆှဲပြီး လီးကို ထိုးထည့်လိုကတ်ော့သည်။
“ဗှိ…. အား…. နာတယ်….. ပြနထြုတလြိုကပြါရှင်…. ကမွ မခံနိုငဘြူး…. အား…. ဆံပငကြို ဖြည်းဖြည်းဆှဲပါ… အ.. အ.. အ…. အင်း….. အင်း…. အု”
အဖုတကြို နောကမြှတေ့ပြီး အလိုးခံရသည့်အပြင် ဆံပငတ်ှပေါ အဆှဲခံထားရသဖြင့် သှန်းလည်း အတောပြငန်ာကငွသ်ှားပြီး အောမြိသောလြည်း တဖြည်းဖြည်း ကာမစည်းစိမကြို ခံစားမိကာ အသံပေါင်းစုံဖြင့် စတငည်ည်းညူတော့လသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း ဖီးတတန်တေဲ့ သှန်းကိုကြည့်ပြီး လုံးဝန်းနတေဲ့ ဖငလြေးနှစ်လုံးကိုကိုငကြာ အားရပါးရ “တဖတဖြတ်” ဖြင့် အသံမှညအြောင် စိတကြှိုကလြိုးတော့သည်။ ခါးလေးကို ကော့ခိုင်းထားပြီး ဆံပငတ်ှကေို နောကကြဆှဲကာ လကတ်ဖကဖြှင့ြ သှန်းရဲ့နို့တွကေို ပြတခြွကော နှစ်ယောကသ်ား အတိုငအြဖောကည်ီညီ လိုးနကြတေော့သည်။ အခကြြ ၄၀၊ ၅၀ ခန့် လိုးပြီးသောြ လှငကြှီးလည်း သူ့ရဲ့လီးကို ထုတလြိုကပြှီး သှန်းရဲ့ ဆံပငတ်ှကေိုကိုငကြာ ၁၀ ခကြခြန့် ပြတလြိုးပြီး လရညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။ လရညတ်ှပကြေေံသှားတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို နောကတ်ခါ ရှမပြူနဲ့လွှောပြှီး ရဆေေးခကြာ သှန်းကို ဆှဲပြေ့ပြီး ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတော့သည်။
ကိုလင်းတဈယောကြ ရှမပြူနံ့များ သင်းခနဲရလိုကြ၍ ခေါင်းထောငကြှည့်လိုကရြာ ခွသလေုံးနားအထိ ဆံပငမြွား ရစကေလြကန်ှင့် ကိုယတ်ုံးလုံးတီးဖြစ်နသေော သှန်းကို လှငကြှီးက ဖကတ်ှဲကာ ရချိုးခန်းထဲမှ ထွကလြာတာကို မှငလြိုကရြလသည်ေ။ ဆံပငခြစွသ်ူပီပီ သှန်းရဲ့ဆံပငရြှညကြှီးထံမှ ရှမပြူနံ့များက ကိုလင်းရဲ့လီးကို ပိုမိုတောငန်စတေေော့သည်။ တကယတ်ော့ ကိုလင်းက သှန်းကိုခစွတ်ာထကြ သှန်းဆံပငကြိုပိုခစွတ်ာ အမှနပြငဖြစ်လသည်ေ။ သှန်း ရုံးတကတ်ိုင်း သှန်းရဲ့ ထူထဲနကမြှောငတ်ဲ့ ဆံနှယရြှညကြှီးတွကေို အမြဲဓာတပြုံခိုးရိုကကြာ စိတမြှန်းဖြင့် ဂွင်းထုရသညမြှာ အမောပငဖြစ်သည်။ အခု ရှမပြူနံ့တသင်းသင်းဖြစ်နတေဲ့ သှန်းရဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးကို တကခြှလိုးချင်စြိတ် တဖြားဖြား ဖြစ်နလတေေော့သည်။
လှငကြှီးလည်း သှန်းကို ထိုငခြုံပေါတ်ှင် ထိုငစြလေိုကကြာ ဆံပငတ်ှေ နောကကြိုခလွိုကပြှီး တဘကဖြှင့် ရသေုတပြေးနလသေည်ေ။ ထို့နောကြ Dryer ယူလိုကပြှီး ရသခွေောချောကသ်ှားစရန်ေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး dryer နဲ့မှုတပြှီး ဘီးလှမ်းယူကာ ညီညာဖြောင့်စင်းစရန်ေ ဖြီးခပြေးနလသေည်ေ။ ရသခွေောချောကသ်ှားသညန်ှင့် တပျိုငန်ကြ သှန်းရဲ့ ဆံနှယတ်ှကလေည်း ပြောငတ်င်းဖြောင့်စင်း ပြော့အိနတေော့သည်။ လှငကြှီးလည်း ထိုဆံပင် ထူထူထဲထဲကြီးကို ကြည့်ပြီး စိတမြထိန်းနိုငပြဲ တခကြယ်ူနမ်းလိုကပြှီး
“အားပါးပါးကြာ…. ဘာမှမလိမ်းရသေးတာတောင် ပြောငတ်င်းပြော့အိနတောပဲ…. ဆံပငတ်ောတ်ောကြောင်းတဲ့ ကောငမြပဲ”
ဟု နမ်းရှုံ့ရင်း ပြောလသည်ေ။ ထို့နောကြ ဆံပငကြို ခေါင်းစည်းကြိုးဖြင့် တဈစုတည်းဖြစ်အောင် စုစည်းလိုကကြာ
“နည်းတဲ့ဆံလုံးကြီးမှ မဟုတတ်ာ။ ပြနလြှှတပြေးရမှာ နှမွောစရာပဲကြာ”
ဟု ဘဝငမြကစွှာ ညည်းညူလိုကလြတေော့သည်။ ထွန်းရီက
” ဟွောင့် မင်းကိဈစပြီးပြီလား…။ ပြီးရင် ဒီကောငမြကို လီးထပစြုပခြိုင်းမလို့….။ ဒီကောငမ် လီးစုပတ်ာ အရမ်းကောင်းတာကြ ”
ဆိုပြီး သှန်းကို ပြုံးပြလိုကလြသည်ေ။
“အေ.. မင်းက လီးစုပခြိုင်းလိုကြ…။ ငါက အနောကကြနေ လေးဘကထြောကခြိုင်းပြီး ဖငကြုန်းဆံပငဆြှဲလိုးဦးမယ် ဟဲဟဲ”
ဟုဆိုပြီး သှန်းရဲ့ ဆံပငတ်ှကေို စုစည်းရင်း ပြောလသည်ေ။
“ဒီဝဋဒြုကျခတွကေ မှနမြှနပြှီးပါစေ။ ဒါပြီးရင် သူတို့ထွကသ်ှားမှာပါ” ဟု စိတကြိုလွှော့ခလွိုကပြှီး သှန်းလည်း ထွန်းရီတို့စိတတ်ိုင်းကြ လုပပြေးရန် ဆုံးဖြတလြိုကလြသည်ေ။ ထွန်းရီက ဒူးထောကလြိုကပြှီး သှန်းကို လေးဘကကြုန်းစပြေီး သူ့ရဲ့လီးကို ငုံ့စုပစြတေော့သည်။
“အား…. ရှီး….. ဖြည်းဖြည်း… သှားနဲ့မထိနဲ့လေ…. လွှာလေးမှှကစေားပေး….. ရှီး…”
ဆိုပြီး ကာမသုခ ခံစားနတေော့သည်။ လေးဘကကြုန်းပြီး ထွန်းရီလီးကို စုပပြေးနတေဲ့ သှန်းရဲ့ တဈစုတည်း စည်းထားပြီး ပြောငတ်င်းနကမြှောငန်တေဲ့ ဆံပငရြှညကြှီး ကြောပေါကြနတဆေင့် ဖငန်ှဈလုံးရဲ့ကြားထဲထိ ကနွတောကို ကြည့်ပြီး လှငကြှီးလည်း လီးပြနတ်ောငလြာတော့သည်။ ဖငအြပေါန်ားကနေ ဆံပငစြုကို ဆှဲမှှောကလြိုကပြှီး ဖငဖြှေးဖြေးနှစ်လုံးကြားထဲမှ ဖောင်းမို့နတေဲ့ အဖုတဝြလေးကို လှငကြှီး လီးဖြင့်ထောကလြိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ကြောလယလြောကဆြံပငကြို လကတ်ဖကဖြှင့် ထပမြံဆှဲလိုကပြှီး ကနွတ်ဖကကြို ခါးလေးအားကိုငပြှီး လီးကို ဆောင့်ထည့်လိုကလြသည်ေ။
“အ…. အု…. အု… အ….. အ… အ… အင်းး…. အ…. အင်း…. အု…. အု”
သှန်းတဈယောကြ ထွန်းရီးလီးအား စုပန်သေောလြည်း ဆံပငဆြှဲပြီး အဖုတထြဲသို့ တခကြတ်ည်းပဲ အဆုံးထိ အထည့်ခံလိုကရြသောကြောင့် နာကငွသ်ှားပြီး မကြရြညမြွားပင် ဝဲလာတော့သည်။ နာကငွန်သေောလြည်း ရုန်းကနလြည်းမထူး တောင်းပနလြည်း ထူးမည့်သူတွေ မဟုတတ်ာကြောင့် ကြိတမြှိတကြာ ခံနရှောတော့သည်။ လှငကြှီးလည်း အဖုတထြဲသို့ လီးကို အဝငအြထွကြ မှနမြှနလြုပပြေးနရင်ေ သှန်းတဈယောကြ ဖီးတွတကေလြာကာ ခါးလေးကော့ပြီး လှငကြှီးလီးကို ဆောင့်နမေိတော့သည်။ ထွန်းရီလီးနှင့် ပါးစပလြှတသ်ည့်အခါ
“အား…. အင်း….. ရှီး…… အင်း…. အူး…. ဆောင့်ပါ … ဆောင့်စမ်းပါ….. အင်းး…. အင်း…..”
ဆိုပြီး ကာမအထွတအြထိပရြောကကြာ ညည်းညူးအောဟြဈတော့သည်။ ထိုအဖြစ်အပကြကြို မှငန်ရသေော ကိုလင်းအဖို့ အထူးအဆန်းပင် ဖြစ်သှားတော့သည်။ မှနမြာဆနဆြန် ဆံပငရြှညလြေးနှင့် အိန်ဒွရှငေမြလေး၊ တောရြုံ ယောကြြားတွနှင်ေ့ အရောမဝငသ်ည့် မာနခဲလေးက အခုတော့ လူစိမ်းနှစ်ယောကရြဲ့ ပြုမူမှုတွကေို ကောင်းကောင်းကြီး ခံစားနလသေည်ေ။ ကိုလင်းလည်း အကြံရသှားလသည်ေ။ ဒီလူတွသှေားလွှင် သှန်းရဲ့ဆံပငကြို ကောင်းကောင်းလိုးမယ် ဆိုပြီး ကြနပေစြှာ တွေးလိုကလြသည်ေ။
အခကြပြေါင်းများစွာ သှန်းရဲ့ပါးစပဖြှင့် စုပပြေးလိုကသ်ဖြင့် ထွန်းရီလည်း ကာမစည်းစိမ် အပြည့်အဝခံစားရကာ လရညတ်ှေ ဒလဟော သှန်းပါးစပထြဲ ပန်းထည့်ပေးလိုကတ်ော့သည်။
” မွိုခလွိုကစြမ်း မထွေးထုတန်ဲ့… သောကဖြူးတယရြှိအောင် သောကရြတယ်… ကောငမြရဲ့”
ဟုဆိုကာ သှန်းရဲ့ပါးစပကြို ပိတပြှီး အတင်းမွိုခခွိုင်းလိုကသ်ည်။ လှငကြှီးလည်း သှန်းရဲ့ ပြောငလြကန်တေဲ့ ဆံပငရြှညကြှီး အားရပါးရဆှဲပြီး ဖငလြုံးတွတေုနန်အောင် တဖတဖြတဖြှင့် လိုးနရင်ေး သှန်းရဲ့ဆံပငကြှီးတွကေို နမ်းရှုံ့ကာ စိတလြှတသ်ှားပြီး သှန်းခေါင်းလေးမော့သှားအောင် ဆံနှယရြှညတ်ှကေို အတင်းဆှဲလိုကကြာ
“ဒီကောငမြဆံပငတ်ှေ အရမ်းလှတယ်… အရမ်းကောင်းတာပဲ… ငါလကလြှတမြခံနိုငဘြူးကြာ”
ဆိုပြီး ရုတတ်ရကြ ခုံပေါတ်ငထြားတဲ့ ကတကြှေးအား ယူလိုကပြှီး ခေါင်းအရင်းနားတွင် စည်းထားသည့် ခေါင်းစည်းကြိုးအပေါမြှနေ၍ ဆံလုံးကြားထဲ ကတကြှေးထိုးပြီး ညှပခြလွိုကတ်ော့သည်။ ကတကြှေးကလည်း အသဈကြပခြွှတဖြစ်သောကြောင့် ထကထြကမြှကမြှကရြှိလှပြီး ပြော့ပြောင်း နူးညံ့နတေဲ့ သှန်းရဲ့ဆံပငရြှညတ်ှေ တခါတည်းနဲ့ “ရှှတ် ရှှတ် ရှှတ်” ဆိုပြီး ပြတတ်ောကကြာ လှငကြှီး ၏လကထြဲ ပါလာတော့လသည်ေ။
ရုတတ်ရကြ ဖြစ်သှားသည့် အဖြစ်ကြောင့် ထွန်းရီလည်း တားခွိနမြရလိုကပြဲ “ဟာ….” ဆိုပြီး ထွန်းရီ အံသှစွာ အောလြိုကလြသည်ေ။ ကိုလင်းလည်း လှငကြှီးလကထြဲမှ မဲနကတ်ောကပြှောငန်တေဲ့ ဆံပငအြစုကြီးကို ကြည့်ပြီး မကြလြုံးအပြူးသား ဖြစ်သှားသည်။ အဖုတကြိုအလိုးခံနရင်ေး ဂုတပြေါဝြဲကလွာတဲ့ ဆံနှယမြွားကြောင့် သှန်းလည်း သူ့ရဲ့လကဖြှင့် စမ်းမိလိုကရြာ “ဟာ……” ဆိုပြီး ကြကြေဲစို့နဈသော လသေံဖြင့် တဈခကြသ်ာ အောလြိုကန်ိုငပြှီး လေးဘကထြောကန်ရင်ေး ရုပကြွိုးပြတ် လဲကသွှားတော့လသည်ေ။ ထွန်းရီလည်း ဒေါသတခကြြ ထွကသ်ှားပြီး လှငကြှီးကို လှမ်းထိုးလိုကကြာ
” မင်းဘယလြိုလုပလြိုကတ်ာလဲ။ ငါတို့ ကတိပေးထားတယလြေ။ မင်းစိတကြှိုကလြည်း သူလုပပြေးတာပဲ မဟုတလြား။ မင်းဘာလို့ လုပတ်ာလဲ။ မင်းကြာ…. ယောကြြားမဟုတဘြူးလား”
ဆိုပြီး ကြိမ်းမောင်းတော့လသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း လကထြဲက ဆံပငအြစုကြီးကို ကိုငကြာ
“ဒီလောကလြှတဲ့ ဆံပငကြှီးကို လကလြှတခြံစရာလား ထွန်းရီရာ။ ငါ့တဈဘဝလုံး ဒီလိုကောင်းတဲ့ ဆံပငမြွိုး မမှငဖြူးသေးဘူးကြ။ အာ့ကြောင့် ဖြတယ်ူပြီး သိမ်းထားမလို့ လုပလြိုကတ်ာကြာ..။ အခွိနတ်နရြင် သူ့ဆံပငလြည်း ပြနရြှညလြာမှာပဲ။ မင်းစိတပြူမနစမြေးပါနဲ့။ ငါတို့ သှားစရာရှိတာသှားမယ်။ အင်ျကြီဝတတ်ော့”
ဟုဆိုကာ ထွန်းရီကို ပြောလိုကလြသည်ေ။ ထွန်းရီနဲ့ လှငကြှီးလည်း အင်ျကြီတွေ ပုဆိုးတွေ ဝတလြိုကပြှီး ကြမ်းပြငမြှာ ဆံပငအြတို မညီမညာနဲ့ ခွခွလေေေးလဲ ကာ ရှိုကကြှီးတငငင်ိုနတေဲ့ သှန်းကို ဆှဲထူလိုကပြှီး
“ညီမလေးရဲ့ လှပတဲ့ ဆံပငရြှညကြှီးအတွကတ်ော့ စိတမြကောင်းပါဘူးကြာ။ ကိုကြီးတို့မဖြတလြည်း တခွိနကြှရင် အဖြတခြံရမှာပဲ။ အဲ့တော့ ကိုကြီးတို့ကပဲ ညီမလေး နောကထြပ် ဒုကျခမရောကအြောင် စီစဥပြေးလိုကတ်ာပါ။ နောကဆြို ဆံပငအြရှညမြထားနဲ့ ဟုတပြှီလား။ လှလိုကတ်ဲ့ ဆံပငကြှီးကြာ… ဟား… ဟား… ဟား….”
ဆိုပြီး သှန်းရဲ့မကြန်ှာရှေ့ကို သူမရဲ့ ပြော့ပြောင်းနူးညံ့လှန်းတဲ့ ဆံနှယရြှညကြှီးဖြင့် အသာအယာ ရိုကလြိုကလြသည်ေ။
“ရှငတ်ို့ လူယုတမြာတွေ။ ယောကြာြးမဟုတတ်ဲ့ ဟာတွေ။ ရှငတ်ို့ကို ဒီတသကြ မကြဘေူး။ ကမွရဲ့ဆံပငတ်ှကြေောင့် ရှငတ်ို့အမြဲ ဒုကျခရောကပြါစေ။ ကမွ ကြိနတ်ယ်”
ဆိုပြီး အံကြိတကြာ ကြိနစြာတိုကလြသည်ေ။ လှငကြှီးလည်း ဆံပငကြှီးကို အိတထြဲခွထည်ေ့ကာ
“မင်းဘာပြောပြော ဂရုမစိုကဘြူး။ ငါတို့လိုချင်တ်ာ မင်းဆံပငပြဲ။ အခုရပြီ ဟား…ဟား…။ ငါတို့ကို ရဲတိုငတ်ာ ဘာညာလုပလြို့ကတော့ ဒီမှာတွေ့လား။ ဒီထဲက video ဖိုငကြို အကုနဖြှန့်ပစ်မယ်။ ငါတို့ တဈခုခုဖြစ်ရင် မင်းဘဝလည်း ရစေုနမြွောပြီသာမှတ်”
ဟုဆိုပြီး iphone အား အိတထြဲထည့်လိုကလြသည်ေ။ ထို့နောကြ ထွန်းရီမှ ကိုလင်းအား ပါးစပစြည်းထားတဲ့ အဝတကြို ဖြညလြိုကပြှီး
“မင်းရဲ့ဆောလြေးကို မင်းအတွကြ ပါကငဖြောကပြေးခဲ့တယ်။ လကဆြောငအြနနေဲ့ အဖုတပြါ အကယွခြွဲ့ပေးခဲ့တယ်။ ကြေးအနနေဲ့တော့ သူ့ဆံပငတ်ှေ ငါတို့ဖြတယ်ူသှားတယ် ဟုတပြှီလား။ ထားခဲ့လိုကပြှီ မင်းစိတကြှိုကလြုပတ်ော့”
ဟုဆိုတာ အိမတ်ံခါးဖြင့်ပြီး ထွကသ်ှားကြလသည်ေ။ သှန်းလည်း ကိုလင်းကို ကြိုးဖြပေေးလိုကပြှီး ဖကင်ိုလိုကလြသည်ေ။
“ကိုလင်းရယ် သှန်းဘဝတော့ပကြပြါပြီ။ သှန်းဆံပငတ်ှလည်ေး ပါသှားပြီ။ ဒီလောကမှာ သှန်းဘယလြိုနရမေလဲ။ သှန်းကို ကူညီပါဦး”
ဟု ငိုယိုကာ ကိုလင်းထံ အသနားခံတော့သည်။ ကိုလင်းလည်း သှန်းကို ကြည့်လိုကပြှီး
” ဒီမှာ သှန်း…. ကိုလင်း သှန်းကို အစောကြီးကတည်းက သတိတွပေေးခဲ့တယ် မဟုတလြား။ သှန်းဆံပငတ်ှေ အရမ်းလှလာတယ်။ သှန်းကို စိတမြခဘွူး။ ကိုယကြို ခစွသ်ူအဖြစ်တောထြားရင် သှန်း ဒီလိုဖြစ်မှာ မဟုတဘြူး။ နောကပြှီး ကိုယကြ မင်းဆံပငတ်ှကေို အရမ်းကြိုကတ်ာ။ မင်းဆံပငတ်ှကပေဲ ကိုယကြို ဆှဲဆောငခြဲ့တာ။ အခု ဒီလို ဆံပငအြတိုနဲ့ဆိုတော့ ကိုယရြငခြုနလြို့တောင် မရတော့ဘူး..။ ကိုယ့်ကို မင်းနားလညမြယ် ထငပြါတယ်။ ဒီအခွိနမြှတော့ ကိုယလြည်း မင်းဘဝကို မကယတ်ငပြေးနိုငတ်ော့ဘူး”
ဟု မကြန်ှာတင်းစွာ ပြောလသည်ေ။ သှန်းလည်း အံ့သှသှားကာ
” ဒါဆို ရှငကြ ကမွကိုခစွတ်ာ မဟုတပြဲ.. ကမွဆံပငတ်ှကေို ခစွတ်ာပေါ့။ ကမွသိလိုကပြှီ။ ရှငလြည်း ဟိုလူယုတမြာတွနေဲ့ အတူတူပဲ။ အဲ့တော့ ရှငလြည်း ကမွအိမထြဲက အခုထွကသ်ှား”
ဒေါသကြီးစွာဖြင့် ကိုလင်းအား မောင်းထုတလြသည်ေ။ ကိုလင်းလည်း အိမတ်ံခါးဖြင့်ပြီး
“မင်းက ဆံပငတ်ိုလေးနဲ့လည်း လှပါတယ်။ ပြနရြှညလြာမှာကိုလည်း သိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ ငါမင်းကို အဲ့အထိ အခွိနမြပေးနိုငတ်ော့ဘူး။ အဲ့တော့ နှုတဆြကပြါတယ်… ကံကောင်းပါစေ သှန်း”
ဆိုပြီး တံခါးဝကို ကြောခိုင်းပြီး ထွကသ်ှားလသည်ေ။ သှန်းလည်း သူမရဲ့ဂုတပြေါဝြဲနတေဲ့ ဆံပငတ်ိုလေးတွကေိုကိုငကြာ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကခြပြှီး သူမရဲ့ လှပလှန်းတဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှေ၊ လူတိုင်းရဲ့ စိတဝြိညာဉကြို ဖမ်းစားနိုငခြဲ့တဲ့ ဆံနှယရြှညတ်ှအတွေကြ ရှုံးပြဲချင်ိုကြှေးရင်း အိမထြဲတွင် တဈယောကတ်ည်း ကနွခြဲ့တော့လသည်ေ……….။
ပြီးပါပြီ။
ရေးသားသူ – Htet Paing Aung