အောစာအုပ်

ယောက္ခထီးနှင့် ရှယ်ချွေးမ

ပငလြယကြမ်းစပမြှာ ရစေိုနသေော ဂငွြးဘောငဘြီတို အပြာလေးနှင့ြ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ပေါငတ်ံလေးနှစ်ဖကကြ … မှငသ်ူတိုင်း ငေးရကစြရာ….။ ရတွေေ ရှှဲနသေော အဖြူရောင် ရှပအြင်ျကြီလကရြှည် အပါးလေးအောကကြ ရငသ်ားကြီးနှစ်ဖကမြှာ ဖောင်းကား တင်းရင်းလကြြ….။ လှလိုကတ်ာ ယမင်းရယ်….။

မနေ့တနေ့က facebook ပေါြ တငထြားသော ခွှေးမနဲ့ သားဖြစ်သူရဲ့ Honeymoon photo ဓာတပြုံများကို ဦးမောင် အငမ်းမရကြည့်ရြင်း စိတထြဲမှာ ခွှေးမလေးကို အကြိမကြှိမ် ပြဈမှားနမေိတော့သည်။

ခွှေးမလေး ယမင်းကို ဦးမောင် စိတန်ဲ့ပြဈမှားနမေိသညမြှာ အခုခွိနကြ ပထမဆုံး မဟုတပြါ။ သားဖြစ်သူ မွိုးသိန်းက ယမင်းကို ယခု တိုကခြန်းသို့ စတငခြေါဆြောငကြာ ဖခငဖြစ်သူ ဦးမောငန်ှင့ြ စတင် မိတဆြကပြေးသည့ြ နေ့ကတည်းကဟု ဆိုရမည်။

အဲဒီတုန်းက ယမင်းက စကပတ်ိုလေး၊ အင်ျကြီလကပြှတတ်ိုလေး ဝတလြာသည်။ ဖြေးဥနသေော သူမ၏ ပေါငတ်ံလေးများနှင့ြ သှေးကြောစိမ်းလေးများ သန်းနသေော လကမြောင်းဖြူဖြူဥလေးကို ကြည့်ရြင်း ဦးမောင်၏ လီးကြီးမှာ ပုဆိုးကြားမှ ပြူးထွကလြာခဲ့သေးသည်။ ဦးမောငလြည်း အဲဒီတုန်းက ယမင်းနှင့ြ ကမန်းကတမ်း စကားဖြတကြာ အိပခြန်းထဲ အမှနပြှေးခဲ့ရသေးသည် မဟုတပြါလား။

ဦးမောငမြှာ လှနခြဲ့တဲ့ လေးနှစ်ကတည်းက မိန်းမဖြစ်သူ ဆုံးပါးသှားသဖြင့ြ တဈဦးတည်းသော သားနှင့ြ နှစ်ယောကတ်ည်း ဤတိုကခြန်းလေးထဲမှာ နလောကြရသည်။ အခုတော့ ခွှေးမငယလြေး ရောကလြာသဖြင့ြ သုံးယောကပြေါ့လေ။

သုံးယောကသ်ာ ဆိုသောလြည်း သင်ျဘောသားဖြစ်သူ သားငယမြှာ နောကတ်ဈရကန်ှဈရကဆြို သင်ျဘောတကြ လိုကသ်ှားလွှင် သူနှင့ြ လတလြတဆြတဆြတ် ခွှေးမလေးသာ နှစ်ယောကတ်ည်း တိုကခြန်းလေးထဲမှာ ကနွရြဈရတော့မည်။

အသားအရညမြှာ ဖြူဖြေး အိစကလြှသော လတလြတဆြတဆြတ် ခွှေးမချောကြီးမှာ အသကကြ အခုမှ ၁၉ နှစ်သာ ရှိသေးသည်။ မှနကြရငစြပသ်ူဖြစ်သည်။ ကြောင်းက နောကဆြုံးနှစ်ဖြပြေီးကာစသာ။

သားဖြစ်သူ မွိုးသိန်းက ၂၂ နှစ်။ သားဖြစ်သူက သူသင်ျဘောပေါြ မတကခြင် ယောကြွားသားများ ဝိုင်းဝိုင်းလညန်သေော အလှပဂေး ယမင်းလေးကို စိတမြခသွောကြောင့ြ အခုလို စောစောစီးစီး လကထြပခြဲ့ကြခွင်းဖြစ်သည်။

ယမင်းမှာ အသကကြ ၁၉ နှစ်ဆိုသညန်ှင့အြညီ ပျိုမွှဈလတဆြတမြှုကအပြည့ြ….။ တငသ်ားများကတောင့တ်ောင့တ်င်းတင်း ပြည့ဖြောင်းလကြြ၊ ရငသ်ားနှစ်ဖကကြှီးက ဆူဆူဖြိုးဖြိုး လုံးလုံးအိအိနှင့ြ ရှေ့ကပဲကြည့်ကြှည့ြ နောကကြပဲ ငမ်းငမ်း မကြစြိက မခွာနိုငအြောင် လှရကလြှန်းသူဟု ဆိုရမည်။ ဒါကြောင့လြည်း တကျကသိုလကြွောင်းတုန်းက မဂွော queen အဖြစ် သုံးနှစ်ဆကြ ရှေးခံရရုံမက တဈကြောင်းလုံး၏ အလှဆုံး University Queen အဖြစ်ပါ နှစ်နှစ်ဆကြ အရှေးခံရသညအြထိ ကိုယလြုံးအလှအပရော၊ မကြန်ှာအလှအပရော အပြဈဆိုဖြယရြာမရှိသည့ြ ခွှေးမလေးပင်။

“အဖေ၊ ညလည်းနကလြှပြီ။ အိပတ်ော့လေ။ သမီးလည်း အခုမှ ရချိုးပြီးတာ။ သမီးတို့ အိပတ်ော့ မယန်ောြ….”

သူ့ရှေ့မှာ ကိုယပြတ် တဘကလြေးပတပြှီး ပြောနသေော ခွှေးမလေး ယမင်း…..။ ဦးမောငလြည်း ယမင်းအကြောင်း တွေးနရောမှ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားသည်။

“ အောြ…အေး…အေး သမီးလေး။ အဖလည်ေး အိပတ်ော့မယ်။ ဒါနဲ့ သားရော”

“ အဖေ့သားက အိပယ်ာထဲမှာ စောင့န်တယ်ေ အဖရေဲ့”

ဟု ပန်းနုရောငသ်န်းနသေော နှုတခြမ်းပါးလေးကို စူတူတူလုပရြင်း ခွာကနဲ လှည့ထြှကသ်ှားတော့သည်။

ကိုယလြုံးပေါကြို အဖြူရောင် တဘကစြည်းထားသော ခွှေးမလေး၏ ဖြူးဖြေးအိစကန်သေော နောကကြွောအလှ၊ ဆံပငကြို ထုံးကာပင့တ်ငထြား၍ မှငန်ရသေော ပခုံးနှစ်ဖကြ အလှ၊ ပြည့တ်င်း ဖောင်းကားနသေော တငပြါးအလှ၊ ရစကေတ်ှေ စီးနတေဲ့ ချောမှတန်သေော ခွသလေုံးအလှ၊ အခန်းဝမှာ သမငလြညပြှနလြေးနဲ့ မခို့တရို့ ကြည့်သ်ှားတဲ့ ပါးဖောင်းဖောင်းလေးနှင့ြ ခစွစြရာကောင်းလိုကတ်ဲ့ ခွှေးမ။

ခွှေးမလေးမှာ သားငယန်ှင့ြ မင်ျဂလာမဆောငခြင် ဒီတိုကခြန်းကို လေးငါးခေါကမြက လာလညဖြူးသည်။ အဲဒီတုန်းကတည်းက ဦးမောငမြှာ ခွှေးမလောင်းလေးကို မသိမသာ ခိုးငမ်းခဲ့ဖူးသည်။ သူ့ကို ယောကြြားတိုင်း ငမ်းလည်းငမ်းချင်စြရာပဲလေ။ ဒူးပေါြ စကပတ်ိုလေး ဝတလြာလိုကြ ၊ လကပြှတ် ကြိုးတိုင်းလေးတွေ ဝတလြာလိုကန်ှင့ြ လှချင်တ်ိုင်း လှနတတေသ်ည်။ ဖြေးဥပြီး အစိမ်းနုရောငလြေးတွေ သန်းနတတေသ်ော ခွသလေုံးက အထငသ်ား ၊ ပင့ခြွီထားတတသ်ော ဆံနှယစြတွေ အောကကြ အမှေးနုနုလေးတွေ လှုပခြါနတေဲ့ ဖြူဝါရောင် လညသ်ားနဲ့ ကုပသ်ားအလှ…၊ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး လကန်ှဈဖကမြှာလည်း အားပါးတရ နမ်းရှိုကပြဈချင်စြရာ။

ခွှေးမလောင်းလေးနှင့ြ စကားပြောတိုင်း လှုပရြှားနသေောစိတကြို မနည်းထိန်းရင်း အသံငှိမအြောင် ပြောယူရတဲ့အထိ ဦးမောငသ်ည် ယမင်းလေးအပေါြ ကြှခေဲ့ရသည်။ ယမင်း တိုကခြန်းကနေ အလညပြှနသ်ှားတိုင်း ဦးမောငခြငဗြွာ အိပခြန်းထဲဝငပြှီး ဂွင်းတိုကကြာ လရညတ်ှေ ထုတယ်ူရတဲ့ အထိကို ယမင်းကို မကမြောခဲ့ရသည်။

သူ့အခန်းနှင့ြ သူ့သားအခန်းက ကပလြကြြ၊ သုံးထပသ်ားလေးသာ ခွားသည်။ သုံးထပသ်ားကလည်း အပေါကြ အပေါကတ်ှကေ အများကြီး။ သားငယ် မင်ျဂလာမဆောငခြငကြပဲ ကြည့်ကြောင်းအောင် စကျကူတွနေဲ့ ကပဖြာထားရသည်။ ဒီတော့ စကျကူကို မကြစြိတဈပေါကစြာလောကြ ဖောကလြိုကရြငပြဲ ဦးမောငတ်ဈယောကြ တဖကခြန်းကို လှမ်းမှငန်ိုငသ်ည်။ တမှနန်ေ့ကပဲ သားအခန်းထဲကို ညအိပမြီး ဆငပြေးထားသေးသည်။ တကယတ်ော့ ညအိပမြီးက ဦးမောင် ချောင်းကြည့်ရြင် သားနှင့ခြွှေးမကို ကောင်းကောင်းမှငန်ိုငဖြို့ ဦးမောငဉြာဏမြွားခွင်းပင်။

သူ့သားကိုမှငတ်ာ မမှငတ်ာ အရေးမကြီး။ လတလြတဆြတဆြတ် ခွှေးမလေးရဲ့ အလှတရားကို ပြကပြှကထြင်းထင်းကြီး ကြည့်ရြမှငရြ ငမ်းရဖို့သာအဓိက….။ ပြီးတော့ ကောင်းခန်းများတွေ့လွှင် ဖုန်းနှင့ြ ဗီဒီယို ရိုကထြားလိုကရြုံ။ ဒါမှလည်း သူ့သားနှင့ြ ခွှေးမလိုးနသေော video file ကို ပြနကြှည့ရြင်း ဦးမောငတ်ဈယောကြ မကြာမကြာ ဂွင်းထုကာ အာသာဖြလေို့ရပမည်ေ မဟုတလြား…

ဦးမောင် အိပခြန်းထဲ ရောကတ်ာနှင့ြ သူ့အခန်းမီးကို ပိတလြိုကသ်ည်။ ဖုန်း ဗီဒီယို ကငမြရာကို အသင့ဖြှင့ထြားလိုကသ်ည်။ တုနရြီနသေော လကမြွားဖြင့ြ စကျကူပေါကကြို ဖောကကြာ ချောင်းမှောင်းရေးနှင့ြ ရိုကကြူးရေး အလုပကြို စလုပတ်ော့သည်။

သားငယအြခန်းထဲမှာတော့ ညအိပမြီးထွန်းထားသည်။ သားငယကြ အိပယ်ာပေါလြှဲလကြြ သူ့ဇနီးလေးကို စူးစူးစိုကစြိုကြ ကြည့်န်သည်ေ။ ခွှေးမလေးက သူမပတထြားသော တဘကဖြှူကြီးကို ရုတတ်ရကြ ဆှဲခလွိုကလြသည်ေ။ တငပြါးနှစ်ဖကအြလှတရားမှာ အံ့မခန်းပင်…။ ကြံ့ခိုငတ်ောင့တ်င်းလှန်းသည်….။ ဆူဖြိုးမောကန်သေော တငပြါးနှင့ြ ပေါငတ်ံတလွှောကကြို အငမ်းမရ မကြတ်ောငမြခတ် ဦးမောင် ကြည့်န်မေိသည်။ ဗီဒီယို ကငမြရာကို လည်း အလှတမြပေး။

အသကြ၁၉ နှစ်အရှယရြဲ့ ပျိုမှဈဆဲ၊ လတဆြတဆြဲ၊ လန်းဆန်းဆဲ ၊ တောင့တ်င်းဆဲ၊ အနံ့သင်းဆဲ၊ကြှကြှရှရှ…. အလှတရားပါတကား….။ အောြ… ခွှေးမလေးရယ်… လှလိုကတ်ာ….. နှုတခြမပြါးပါးလေး… ပါးဖောင်းဖောင်းလေး….. အိုးကားကားလေး.. နို့တင်းတင်းလေး……. ယမင်းဆိုတဲ့ သမီးအလိမျမာ… ခွှေးမခွေောလေး……. လှချင်တ်ိုင်းလှနလေိုကတ်ာ……. သမီးလေးရယ်….။ ဒီညတော့ သားငယန်ှင့ြ ဦးမောင် နရောချင်ြး လဲလို့ရရင် လဲလိုကခြငွသ်ည်။

ယမင်းလေးရဲ့ အသားများက တင်းရင်း ဖြေးဥနသည်ေ။ ၁၉ နှစ်ဟူသော အရှယကြောင်း၏ အလှတရားနှင့ြ ပြည့စြုံလှသည်။ လုံးအိ ဖြိုးမောကန်သေော ရငသ်ားဖြေးဖြေးကြီးနှစ်လုံးမှာ ဆုပန်ယပြှီး စို့ပစ်ချင်စြရာ ကောင်းလှသည်။

သားဖြစ်သူလည်း မနနေိုငတ်ော့။ အိပယ်ာမှ ထပြီး ယမင်းလေးကို လကမြောင်းမှ ဆှဲကာ အိပယ်ာပေါလြှဲခွ ခိုင်းလိုကသ်ည်။ ယမင်းလေး ကိုယပြေါကြနေ နို့သီးစိမ်းစိမ်းလေးအား အားရပါးရ စုပရြင်း လကတ်ဈဖကမြှာလည်း အခွားရငသ်ား တဈဖကကြို စိတတ်ိုင်းကြ ဆုပခြွေ နှယပြေးနသည်ေ။ မွိုးသိန်းက သူ့ညအိပဝြတဘြောင်းဘီကို နို့စို့ရင်း တန်းလန်းပင် ခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ နို့စို့နသေော တပြှတပြှှတ် အသံမှာ အတိုင်းသားကြားနရသေည်။

“ကိုရေ…. ဖြည်းဖြည်း စို့ပါလို့ဆို…. ဟိုဖကမြှာ အဖကြေားသှားမှဖြင့ြ အားနားစရာကြီး”

မွိုးသိန်းကတော့ အရှိနမြလွှော့ တပြှတပြှှတမြှညအြောငကြို ဆကစြို့နသည်ေ။ ဖခငကြှီး ဦးမောငကြှားအောငပြင် တမင် အသံမှညအြောင် လုပန်သလေား ထငရြသည်။ ချောင်းကြည့်န်သေော ဦးမောင်း၏ ငယပြါမှာ အစွမ်းကုန် ထောငမြတလြာသည်။ မွိုးသိန်းက

“ယမင်းရေ….. ကိုယ့ကြို မင်းနှုတခြမ်းလေးနဲ့ စုပပြေးပါဦး…”

မွိုးသိန်းက ပြောပြောဆိုဆို ကုတငပြေါြ ပြနလြှဲနလေိုကသ်ည်။ အလိုကသ်ိသော ယမင်းလေးက မွိုးသိန်း၏ ထောငမြတန်သေော လပြှတကြှီးကို အားပါးတရ စုပပြေးနရှောသည်။ မွိုးသိန်းလည်း တဟင်းဟင်းနဲ့ သကပြှင်းတွေ အကြိမကြှိမ် ခနွသည်ေ။ ယမင်းလေးမှာ ဖငန်ှဈဖကထြောငပြှီး လီး စုပပြေးနတောကြောင့ြ သူ၏ တငပြါးအလှကို ဦးမောင် အမိအရ ကငမြရာ ဖမ်းထားနိုငလြိုကသ်ည်။

“ ကိုရေ… မောပြီကြာ… ကို့အလှည့န်ောြ….”

အလိုကတ်သင့ြ ကြောလှဲရင်း ဒူးထောင် ပေါငကြားပေးထားတဲ့ ခွှေးမလေး။ မွိုးသိန်းက ထောငမြတန်တေဲ့ သူ့လီးကြီးကို ယမင်းပေါငကြှားထဲ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။

“ အင်းးးးးး”

“ ကောင်းလား…..ခစွရြေ….”

“ အင်း….ကောင်းတယ်….ကိုရော…”

“ အင်း…..”

တရပစြပ် ဖြေးဖြေးချင်ြး ရှေ့တိုးနောကင်င် လုပန်သေော မွိုးသိန်းကို မှငန်ရသေည်။ သူ့ခွှေးမလေးမှာ ပကလြကအြနအထေားမှာတောင် သူ့ရဲ့ ရငသ်ားကြီးများမှာ အထင်းသားကြီး ပြူးထွကန်သညေကြို တွေ့နရသေည်။ အတောကြို ကြီးတာပဲ။ အရညမြွား တစကစြကကြနွသေော လပြှတကြှီးကို ဆှဲထုတလြိုကရြင်း

“ကို…ပြီးပြီ ခစွရြေ…..”

“မှနလြိုကတ်ာနောြ….. အင်းပါ…. ကိုလည်း ပငပြန်းရောပေါ့… ကိုလည်းနားတော့နောြ…. အိပပြှီ ကိုရေ…”

စိတသ်ာလွှော့လိုကရြတာ ယမင်းခငဗြွာ အာသာမပြပေါ။

နောကတ်ဈနေ့…..

ထုံးစံအတိုင်း ခွှေးမလေးမှာ ဆံနှယတ်ှကေို အနောကဖြကစြုကာ အကုနပြင့တ်ငထြားသည်။ ပငလြယကြမ်းခွပေုံ အပြာနုရောင် ဂါဝန် ဝမ်းဆကရြှညကြို ဝတထြားသည်။ အသားလေးက ဖြူဖြူ ဂါဝနပြါးပါးလေးက အပြာရောငဆြိုတော့ အိမန်ဝတေပြမယေ့ြ ကြည့်ကြောင်းလှန်းသည်။

ဂါဝနကြ ပါးပြီး ခန်ဓာကိုယန်ှင့ြ fit size ကြကတ်ိ ကိုယကြှပလြိုဖြစ်နတေော့ မနေ့ညက မှငခြဲ့ရသော နို့သီးခေါင်းလေးမှာ အထင်းသားမှငန်ရသေည်။ အိမန်ရင်ေးဆိုတော့ ဘောလြီလည်း မခံထားပေ။ ရငကြ နည်းနည်းတော့ ဟိုကသ်ည်။ ရငသ်ားများ၏ အပေါယ်ံ အိစကန်သေော အစိတအြပိုင်း အခွို့ကိုပင် လှမ်းမှငန်ရသေည်။ ငမ်းနရင်ေး ဦးမောင် ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနလြာသည်။

“အဖေ….အဖေ…အဖေ”

“ ဟေ…ဘာတုန်း သားရဲ့”

သားဖြစ်သူက သူ့နောကကြွောဖကမြှ လှမ်းခေါန်သေောကြောင့ြ ဦးမောငလြည်း အလန့တ်ကြားဖြစ်ကာ မကြလြှှာလေးခပြှီး ခုနန်သေော နှလုံးတွကေို ငှိမသ်ှားအောင် အသကပြှင်းပြင်း ရှူသှင်းလုပလြိုကရြသည်။

“ အဖေ ခဏနေ အဖေ့ကို နှိပပြေးမလို့လေ”

“အေး…ကောင်းသားပဲ….သားရဲ့…”

“ ယမင်းရေ……. ပန်းကနဆြေးပြီးရင် အဖေ့ကို နင်းပေး နှိပပြေးကြရအောငလြေ…။ အရငကြတော့ ကို မကြာမကြာ အဖေ့ကို နှိပပြေးနကြလေေ…။ ယမင်းပါ နောကဆြို နှိပပြေးဖြစ်အောငပြါ…”

“ ရတယလြေ… ကို… အဖေ့ကို လုပပြေးကြတာပေါ့”

ဒီလိုနှင့ြ ဦးမောငတ်ဈယောကြ သူ့အိပရြာထဲ အသာလေး မှောကလြကြလြှဲနတေုန်း သားက နောကကြွောကို ထုနှိပပြေးသည်။ ခွှေးမလေးက ပေါငတ်ှကေို သူ့တံတောငန်ှင့ြ ဖိနှိပပြေးသည်။

“ ယမင်းရေ…. နောကဆြို အဖေ့ကို ကိုမရှိလည်း လာလာနှိပပြေးရမယန်ောြ….။ အရငကြတော့ ကိုပဲ လုပပြေးနတောလေ။ ကိုမရှိရင် ခစွပြဲ အဖေ့ကို ပြုစုရမှာနောြ…”

“အေးပါ ကိုရဲ့။ စိတခြပြါ”

ခွှေးမလေးက မကြစြောင်းလေးထိုးရင်း နှုတခြမ်းဆူပြသည်။

“ အဖရေော… သမီးနှိပပြေးတာ သဘောကရွဲ့လား ဟင်”

“ ဟာ… ကောင်းပါ့ သမီးရေ… နောကဆြို ငါ့သမီးပဲ အားကိုးရတော့မှာ”

“ကို… ရသှေားခွိုးနှင့ြဦးမယန်ောြ…။ အဖေ့ကို ဆကန်ှိပထြားပေးဦးနောြ.. ရချိုးပြီး ပြနလြာခဲ့မယ်”

“ဟုတပြှီ…. ကိုရေ….”

အလိုကသ်ိလိုကတ်ဲ့ သား။ မှေးရကြိုး နပပြါပေ့ကြာ။ အစောကတည်းက အိမထြောငခြပြေးထားရမှာဟု ဦးမောင် တွေးရင်း ကြညန်ူးနမေိသည်။ သား အခန်းပြငထြှကသ်ှားတော့ ဦးမောငလြည်း မှောကလြကြလြှဲနရောမှ ပကလြကလြှနလြိုကသ်ည်။

“ သမီး ဒီရှေ့ပေါငသ်ားတွကေို နှိပပြေးပါဦး သမီးလကလြေးနဲ့… အမလေး…. ညောင်းလှန်းလို့။ တံထောငန်ဲ့ မထုနဲ့နောြ… လကလြေးနဲ့ပဲ သမီးအားရှိသလောကလြေး ဆုပပြေး…. အေး… ဟုတပြှီ သမီး…. အမလေးလေး… ကောင်းလိုကတ်ာ… ယမင်းလေးရယ်…”

ဦးမောငမြှာ စောစောက ဂွိုင်းပြတ် ဂါဝနပြှာလေးနဲ့ လှချင်တ်ိုင်း လှနသေော ခွှေးမလေး။ ခွှေးမလေးကို အခုလို ကုတငပြေါမြှာ လှဲရင်း သူ့ အလှတရားကို ရှုစားရမယလြို့ပင် စိတမြကူးခဲ့။ ပေါငတ်ံလေးမှာ ဦးမောငန်ှင့ြ လကတ်ဈကမ်းပငမြရှိ။ ခွှေးမလေးကသာ သူ့ပေါငကြို နှိပန်ယပြေးနရှောသည်။ ဦးမောငလြည်း အပြနအြလှန် သူ့ခွှေးမလေးပေါငတ်ံကို နှိပပြေးချင်လြှသည်။

ပေါငကြို နှိပပြေးနတေုန်း မပြောမဆိုနှင့ြ ရုတတ်ရကြ ခွသလေုံးသို့ ရှှေ့ပြောင်းနှိပန်သဖြေင့ြ ဦးမောငကြ လှမ်းကြည့်မြိလိုကသ်ည်။

အမယလြေးးး…. သောကရြှကတ်ှတေော့ ကြဲပါပြီ။ သူ့ဂွေးတံကြီးမှာ လကတ်ဈထွာလောကြ မှှောကတ်ကလြာသောကြောင့ြ ခွှေးမလေးက မကြန်ှာလှဲကာ ခွသလေုံးဖကြ ပြောင်းပြီး နှိပပြေးနခွင်ေးပင်။

ဦးမောငလြည်း ကဗွာကယာ ခေါင်းရင်းဘေးက ခေါင်းအုံးအပို တဈလုံးကို သူ့လီးတံကြီးကို ဖုံးထားလိုကရြသည်။ ခွှေးမလေးမှာ ဖောင်းအိနသေော ပါးဖောင်းလေးနှစ်ဖကမြှာ ရှကလြှန်း၍လားမသိ ပန်းနုရောငပြင် သန်းနတေော့သည်။ ဦးမောငလြည်း မကြန်ှာပူလှသည်။

“အေး… သမီး… အဖေ့ ခွဖဝေါးလေးရော နှိပပြေးပါဦးနောြ”

နူးညံ့ပြော့ပြောင်းလှသော လကဖြဝါးနု၏ တိုကရြိုကြ အထိအတွေ့ကြောင့ြ ဦးမောငမြှာ လိုးချင်စြိတကြို မနည်းထိန်းထားရသည်။ သေးသှယသ်ော လကခြွောင်းလမွေားက ခွဖမေိုးနှင့ြ ခွဖဝေါး တလွှောကြ အသာအယာလေး ပြေးလှှားနသညေကြို ဦးမောင် အသာအယာကြီး သာယာနခေဲ့သည်။

နောကတ်ဈနေ့…..

“ အဖေ ထတော့ ၊ မနကစြာတောင် လုပပြှီးနပြေီ”

ခွှေးမလေးက အခန်းထဲ ဝငလြာနိုးမှပဲ မနေ့က သူ ဘယအြခွိန် အိပပြွောသ်ှားသည် မသိပေ။

“ အေး…သမီး၊ ထပြီနောျ”

သူ့လိငတ်ံကြီးကို စမ်းမိမှပဲ စိုစိုစိစိ ဖြစ်နသညေကြို သိလိုကသ်ည်။ မနေ့ညက အိပမြကထြဲမှာ သူ့ခွှေးမလေးကို ဦးမောင် စိတရြှိလကရြှိ ပေါငဖြှဲ လိုးရသညဟြု အိမမြကပြင် မကခြဲ့သေးသည်။ အခု ဒီမနကရြောကတ်ော့ ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးမှာ လရညကြှကတ်ှေ စွန်းနသညေကြို တွေ့လိုကရြသည်။ ငါ့ကို ဆှဲဆောငန်ိုငလြှခညွလြား ခွှေးမလေးရယဟြု တိုးတိုးလေး ရရှတေလြိုကမြိသည်။

မနကစြာစားပြီး အိပရြာထဲ လာလှဲရင်း ဖုန်းတဈလုံးနှင့ြ ဖေ့ဈဘှတပြှတန်စဉြေ တံမှကစြည်း တဈချောင်းကိုငကြာ ခွှေးမလေးက ဝငလြာပြနသ်ည်။

“ အဖေ၊ အခန်းတံမှကစြည်း လှဲပေးမလို့ပါ၊ အဖေ ဖုနမြရှူချင်ရြင် ဧည့ခြန်းထဲ ခဏသှားနပေါလား”

“ အောြ….ရပါတယ် သမီးရဲ့။ အဖဒေီမှာပဲ လှဲနမယ်ေ၊ သမီးလုပစြရာရှိသာ တာလုပသ်ှားနောြ”

ပေါငတ်ဝကပြေါြ အနကရြောင် ဂငွြးဘောင်းဘီတို အကြပလြေး ဝတထြားပုံလေးက ဦးမောငကြို ခါတိုင်းနေ့များနှင့မြတူ တဈမွိုးဆှဲဆောငန်သည်ေ။ ဦးမောငဖြကကြို တခါတခါ ကုန်းကုန်းပြီး တံမှကစြည်း လှဲပြနသညေကြလည်း အသည်းယားစရာကောင်းလှသည်။ ဦးမောငကြ ဖုန်းပေါြ အာရုံမရှိတော့။ ခွှေးမလေး၏ တငသ်ား၊ ပေါငသ်ား အလှတွကနေေ မကြစြိက မခွာနိုင် ဖြစ်သှားသည်။

သှေးကြော စိမ်းလေးများ ထင်းနသေော ပေါငတ်ံ ဖြူလေးများနှင့ြ အိထွကန်သေော တငသ်ားလေးများမှာ ဆှဲဆုပပြှီး ပြတန်ယလြိုကခြငွစြရာ ကောင်းနတေော့သည်။ အင်ျကြီလေးက ကိုယကြှပ် စပို့ရှပ် လကတ်ို အနီရောငလြေးနဲ့။ အိမန်ရင်ေးမို့ ဘောလြီဝတမြထားတာကို ဦးမောငသ်ိသည်။

ရုတတ်ရကြ ဦးမောင်၏ ခါးပိုင်း ဂွေးစိရှိရာ နရောကို ယမင်းလေး၏ အကြည့်ကြ ရောကသ်ှားသည်။ ယမင်းမှာ မကြလြုံး အဝိုင်းသားနှင့ြ ရပကြှည့န်သည်ေ။ ဒီအခွိနမြှ ဦးမောငလြည်း သူ့ဟာသူ ပြနင်ုံ့ကြည့်မြှပဲ လီးတံကြီးက ထောငမြတန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။ ပုဆိုးဝတထြားလို့သာ တောတ်ော့သည်။ ဦးမောငလြည်း ကဗွာကယာထပြီး ဧည့ခြန်းထဲ အမှနပြှေးရတော့သည်။ ဧည့ခြန်းထဲရောကကြာမှ ဦးမောင် စိတကြို မနည်းထိန်းရင်း သကပြှင်းကြီးခလွိုကမြိသည်။

ယောကျခထီးကြီး ဦးမောင် သူ့အပေါမြရိုးသားသညကြို ယမင်းသိနသည်ေ။ စတွေ့တဲ့ နေ့ကတည်းက ယောကျခထီး ဦးမောင်၏ အကြည့်တ်ှကေို သူ မကြိုကြ။ ရှေ့တည့တ်ည့ကြ စကားပြောရင် သူ့ရငသ်ားတွကေိုသာ အငမ်းမရ လှမ်းလှမ်းကြည့်န်တတေသ်ည်။ နောကကြွောပေးနရငေလြည်း သူ့တငပြါးကို ကြည့်န်တတေသ်ညကြို စိတထြဲကနေ ရိပမြိနသည်ေ။ သို့သောြ ယမင်း၏ ခစွလြှစွာသော ကိုမွိုးသိန်း၏ ခစွဖြခငဖြစ်နတေော့ သူ အတတန်ိုငဆြုံး အဆငပြှအေောင် ဆကဆြံချင်သ်ည်။ တခွိနကြရွင် ဦးမောငလြည်း သူ့ကို ကြည့်ရြင်း ရိုးသှားမှာပါဟုသာ စိတထြဲက တွကထြားခဲ့သည်။

မနေ့ကလည်း အခန်းထဲ နှိပပြေးနတေုန်း သူ့လီးကြီး ထောငမြတလြာသညမြှာ ကြောကစြရာ။ အခုလည်း သူကြောပေး တံမှကစြည်းလှဲနရင်ေး စိတထြဲ တဈမွိုးကြီး မလုံမလဲ ခံစားရလာ၍ လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ဂွေးထောငန်သေော ယောကျခထီး၏ အကြည့်ရြိုင်းများကို မှငခြဲ့ရပြနသ်ည်။

ကိုမွိုး ရှိလို့သာ တောသ်ေးသည် ဟုတွေးမိသည်။ မနကဖြှန် ယောကြြားဖြစ်သူ ကိုမွိုး သင်ျဘောတကသ်ှားလွှင် သူ့ယောကျခထီးနှင့ြ နှစ်ယောကတ်ည်း ဘယလြို ရှေ့ဆကရြမလဲ မသိတော့။ အမေ့အိမကြိုလည်း မပြနခြငွြ။ အမနှငေ့ြ အဖကေ အစကတည်းက ကိုမွိုးနှင့ြ သဘောမတူခဲ့။ သူက ခေါင်းမာမာနှင့ြ လကထြပခြဲ့တာမို့ အဖနှငေ့ြ အမကလေည်း ယမင်းကို အမှငမြကြည် ဖြစ်နကြဆေဲပင်။ အခုလို လကထြပပြှီးကာမှ တပတပြငမြရှိသေးဘဲ အိမပြှနသ်ှားလို့ကတော့ ငါတို့ ပြောတယမြလား ဆိုတဲ့ အကြည့်တ်ှကေို သူရငမြဆိုငခြငွြ။

သူ့အဖေ ဘယလြောကဏြှာကြီးလဲဆိုတာကို သားဖြစ်သူ မွိုးသိန်း အသိဆုံးပင် ။ ဦးမောငသ်ည် သားဖြစ်သူ မွိုးသိန်းရှေ့မှာပင် မရှောင် အပြာကားများကြည့်ပြှီး မိန်းမများ၏ အခွိုးအစားတို့ကို ဝဖနေတ်တသ်ူ မဟုတပြါလား။ တခါတလေ သားဖြစ်သူကိုပင် သူနှင့ြ အတူကြည့်ဖြို့ အပါခေါတ်တသ်ေးသူပင်။

အမေ မရှိတော့တဲ့ လေးနှစ်အတွင်း ဖခငမြှာ အပြာကားလေးကြည့်လြိုကြ ဂွင်းတိုကလြိုကန်ှင့ြ နခေဲ့သညကြို မွိုးသိန်း အသိဆုံးပင်။ ဖခငဖြစ်သူကို မွိုးသိန်း သနားသည်။ တခါတခါ သူ့ဖခင် ဂွင်းတိုကန်သညေကြို သုံးထပသ်ား နံရံပေါကကြနေ ချောင်းကြည့်ရြင်း တွေ့မိတတသ်ည်။

အဖေ့ဘဝနှင့ြ ဆာလောငတ်ပမြကန်မှေုကို သားဖြစ်သူအနနှငေ့ြ ကရုဏာသကမြိသည်။ သူ့အဖေ စိတဝြငစြားသော မိန်းမများမှာလည်း ငယင်ယရြှယရြှယ် တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းများသာ ဖြစ်နတတေသ်ည်။ အခုလည်း သူ့ဇနီးအပေါြ ကြည့်သ်ော အဖေ့မကြလြုံးများမှာ သမီးတဈယောကကြို ကြည့်သ်ော မကြလြုံးမဟုတ်။ အဖေ ယမင်းအား ခိုးငမ်းနတောကို မကြာကြာ မှငခြဲ့သည်။

သားတဈယောကအြနနေဲ့ အနှစ်နှစ် အလလ ဆာလောငန်သေော ဖခငရြဲ့ ဆန်ဒကို တတန်ိုငသ်လောကြ ဖြည့ဆြည်းပေးချင်သ်ည်။ ဒီလို ဖိုမကိဈစကလည်း အဖနှငေ့သ်ားကြားမှာ ထငထြငပြေါပြေါကြှီး လမ်းကြောင်းခင်းထားတာက မကောင်း။ မသိမသာလေး လမ်းခင်းထားပေးရုံသာ မွိုးသိန်းလည်း တတန်ိုငပြမည်ေ။

မွိုးသိန်းလည်း ရကပျိုင်းအတွင်းမှာပဲ သင်ျဘောစတကတ်ော့မယ် ဆိုတော့ကာ အဖတေောင့တ် ဆာလောငန်သေော အရာကို လတလြတဆြတဆြတ် ဇနီးလေးက ဖြည့ဆြည်းပေးနိုငတ်ော့မလား ဆိုတာတော့ မသချောပေ။ မညသ်ို့ပငဆြိုစေ သူလည်း မနကဖြှန် သင်ျဘောတကရြတော့မည်၊ ယမင်းနှင့ြ ဖခင်ဦးမောငတ်ို့ကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြပြလေညေလြည် ပိုဖြစ်လာမညဟြု သူမွှောလြင့ပြါသည်။

နောကတ်ဈနေ့…….

“အဖေ… သားသှားပြီနောြ….။ ယမင်းရေ… အဖေ့ကို ကိုမရှိတုန်း ကို့အစား ဂရုစိုကပြေးပါကြာ…။ ညတိုင်း အဖေ့ကို နှိပပြေးလိုကြဦးနောြ….”

မွိုးသိန်း ဇနီးနှင့ဖြခငကြို နှုတဆြကကြာ တိုကခြန်းထဲမှ ထွကခြှာသှားတော့သည်။

ထမင်းစားပြီး အခွိုပြဲတည်းနတေုန်း ခွှေးမလေးက ဘစငေမြှာ ပန်းကနတ်ှေ သှားဆေးနသည်ေ။ ခွှေးလေးများစို့နသေော ဂါဝနအြပြာနုနုလေး အောကကြ နောကကြွောအလှနှင့ြ ဆံပငတ်ှေ ပင့တ်ငထြားသော ကုတသ်ားနုနုလေးပေါကြ ခွှေးစလေးများကို လွှာဖြင့ြ သပပြေးလိုကခြငွသ်ည်။ သူစားနသေော အခွိုပြဲနှင့ြ ယမင်း၏ ကုတသ်ားပေါကြ ခွှေးစလေးများ လဲလို့ရရင် လဲလိုကခြငွတ်ော့သည်။ တငသ်ားနှစ်ဖကကြှား ညှပန်သေော ဂါဝနပြှာနုနုလေးကလည်း အသည်းယားချင်စြရာ ကောင်းနလသေည်ေ။

ပန်းကနတ်ှေ အားရပါးရပြတတ်ိုင်း မသိမသာ ယိမ်းထိုးနသေော တငပြါးကြီးနှစ်ဖကပြေါကြ ပငလြယပြှာ ရလှေိုင်းများမှာ လှိုင်းများ ထနသလေားပင် မှငယ်ောငမြိသည်။ လိုးချင်လြိုကတ်ာ ခွှေးမလေးရယ်…..။

အမှနပြှောရင် ဦးမောငလြည်း သူ့ခွှေးမ ယမင်းကို လိုးပစ်ချင်န်တော စမှငကြတည်းကပင် မဟုတပြါလား။ အကယလြို့များ သူ့ခွှေးမသာ ရလောမှောင်းပေးဖြစ်ဖြစ် အထာလေးဖြစ်ဖြစ် ပေးလာရင် သူ့ဖကကြ လုပဖြစ်ဖြစ်အောင် လုပမြညဟြုလည်း အကြိမကြှိမ် တွေးနခေဲ့တာ များလှပြီ။

ယမင်းလည်း ပန်းကနမြွား ဆေးကြောပြီးနောကြ ဧည့ခြန်းဆိုဖာပေါြ လှဲနလေိုကသ်ည်။ မကြစြိလေးမှေးကာ လငဖြစ်သူ ကိုမွိုးကို လှမ်းနမေိသည်။ အိပခြန်းထဲလည်း မဝငခြငွြ..။ အခန်းထဲဝငမြိလွှင် ကိုမွိုးကို လှမ်းကာ ငိုမိမှာ သချောသည်။

အခွိနကြ ညနေ ၇:၄၀။ အသံတွကေ လမ်းမပေါကြ ကားသံအခွို့သာ ကြားနရသေည်။

“သမီးရေ… အဖေ့ကို လာနှိပပြေးပါဦးကြာ… ခဏပေါ့”

ယောကျခထီး ဦးမောင်၏ အသံကို ကြားလိုကရြသည်။ အခုတော့ ဦးမောငန်ှင့ြ ယမင်း ကုတငပြေါမြှာ နှစ်ယောကတ်ည်းပင်။

အစာပြတန်သေော ကြားလှောငအြိမထြဲ သမငတ်ဈကောင် ဝငလြာပါက ဒီအတိုင်းတော့ လှတပြေးရိုး ထုံးစံဆိုတာ မရှိဘူး မဟုတလြား။ ဒီအခွိန် အကြမ်းဖကပြှီး အတင်းဝငလြုံးပါက လိုးဖြစ်သှားမညမြှာ သချောသလောကပြင်။ ဦးမောင် ခွဖြေား လကဖြွားတွေ အေးစကလြာသည်။ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း မှညဟြီးလာသည်။

“ ဟင်…… အမလေးတော့။ အဖေ သမီးသှားတော့မယ်….”

“ဘာလို့လဲ သမီး”

အသံတွေ ကတုနကြယငန်ှင့ြ ဦးမောင် မေးလိုကမြိသည်။ ဟိုကရြှားပါး… သူ့လီးကြီးမှာ ထောငမြတန်သညေကြို သူကိုယတ်ိုင် အလန့တ်ကြား ဖြစ်သှားမိသည်။ ဒါကြောင့ြ ခွှေးမလေးက ကုတငပြေါမြှဆင်းရန် ပြငန်သည်ေ။ အရှကတ်ော့ကြဲပြီ။ အရှကကြှဲလကစြနဲ့ မထူးတော့ တခါတည်းသာ ခွှေးမလေးကို ကြုံးထည့တ်ော့မည်။ ဒီလိုမှမဟုတရြင် ခွှေးမလေးက သူ့ကိုမှငတ်ိုင်း အနကြပေန်မှော ဖြစ်သလို သူလည်း မကြန်ှာပူလှသည်။

ဦးမောငသ်ည် ဖြေးဥနသေော ယမင်း၏ လကမြောင်းတဈဖကကြို အတင်းဆှဲထားလိုကသ်ည်။

“ အို… ဘာလုပတ်ာလဲ၊ လှှတန်ောြ၊ ကိုနဲ့တိုငပြှောမှာ”

ကဲ…. မထူးတော့ပေ။ ယမင်း၏ လကမြောင်းနှစ်ဖကလြုံးကိုပါ အတင်းခွူပထြားပြီး အိပရြာပေါြ တွန်းဖိထားလိုကသ်ည်။ ယမင်း၏ ဗိုကပြေါကြိုလည်း တကခြှထားလိုကသ်ည်။ ခွှေးမလေး၏ ပင့ခြညွထြားသော ဆံနှယမြွားမှာ ပြလွေော့ကကြာ အိပရြာပေါမြှာ ဖြန့ကြွဲနတေော့သည်။ ထိုအခါမှ ခွှေးမလေးက မကြရြညဝြိုင်းလေးနှင့ြ

“မလုပပြါနဲ့နောြ၊ တောင်းပနပြါတယ်”

ခစွစြဖြယ် ကလေးတဈယောကလြို သူတောင်းပနပြုံကြောင့ြ ဦးမောငမြှာ လပြှတကြှီး ပိုထောငမြတလြာသည်။ အတင်းရုန်းနသေောကြောင့ြ ဂါဝနမြှ ပခုံးဆှဲ ကြိုးစလေးမှာ သူ့ဘယဖြကြ လကမြောင်းထိအောင် လွော့ကလွာသည်။ ထိုအခါ ဖြေးဥနသေော ဘယဖြကရြငသ်ားမှ နို့သီးခေါင်း စိမ်းစိမ်းလေးကိုပါ မှငလြိုကရြသည်။

ဦးမောင် အလှတမြပေးနိုငပြါ။ မှငကြတည်းက စို့ချင်န်သေော ရငသ်ားကြီးမှာ သူရှေ့မှောကြ ရောကလြို့လာပြီ။ ဦးမောင် အငမ်းမရ စို့ပစ်လိုကသ်ည်။

“ အ… မလုပပြါနဲ့…. တောင်းပနပြါတယ်…. အဖေ… အ…. အ”

ပန်းနုရောငသ်န်းနသေော နှုတခြမ်းများကို ဆှဲစုပန်မ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ယမင်းကတော့ ခေါင်းကို ခါရမ်းနသည်ေ။ အမှေးရေးရေးလေး ပေါန်သေော လညပြင်းဖြေးလေးကိုပါ လွှာနှင့ြ သပပြဈလိုကသ်ည်။ လီးကလည်း အတောြ ထောငမြတပြှီး လရညမြွားမှာလည်း တစိမ့စြိမ့ြ ထွကန်သညေကြို ဦးမောင် သတိထားမိလိုကသ်ည်။ ကဲ…..ကြာတယ်…။ သူ့ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဆှဲထောငရြင်း အတွင်းခံကို ဆှဲခွှတပြဈလိုကသ်ည်။ အတင်းကြီးပေါငကြို စေ့ထားသည်။

ဦးမောင် စားပြဲပေါကြ မုတဆြိတည်ှပ် ကပကြှေး အသေးလေးကို လှမ်းတွေ့လိုကသ်ဖြင့ြ ကုတငပြေါကြနပေဲ လှမ်းယူလိုကသ်ည်။

“ ငှိမင်ှိမန်ေ၊ မင်းလည်းပငတ်ှကေို ဖောကပြဈလိုကမြယ်၊ နားလညလြား။ ငါ အခု မင်းကို အရမ်းဆာလောငန်တော။ အသာလေးငှိမပြေး။ မဟုတလြို့ကတော့ မင်းလည်းသေ၊ ငါလည်း ထောငထြဲနရမေယ်။ ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်းတွေ ဖြစ်ကုနမြယ်။ ငှိမင်ှိမန်ပေါ။ မင်းအသားတွေ ပဲ့မသှားစရပေါဘူး၊ မနာကငွစြရဘေူး”

ခွှေးမလေးမှာ မကြရြညမြွား နားထငသ်ို့ စီးကကြုနသ်ည်။ ပါးဖောငဖြောင်းလေး နှစ်ဖကမြှာလည်း နီရဲလို့နသည်ေ။ ဦးမောင် ကပကြှေးလေး လှမ်းယူပြီး ခွိမ်းချောကလြိုကတ်ာ အလုပဖြစ်သှားသညဟြု ဆိုရမည်။ ဦးမောင် အသာအယာပဲ သူ့ဒူးနှစ်ဖကကြို ထောငပြှီး ပေါငကြို အနတေောလြောကြ ခွဲ့ပစ်လိုကသ်ည်။

အဖုတလြေး၏ နှုတခြမ်းသားမှာ နီကငွကြငွအြရောင်။ ဦးမောင် ညာဖကလြကခြွောင်း နှစ်ချောင်းကို အဆုံးထိ ထိုးထည့ပြှီး မှပစ်ေလိုကသ်ည်။

“ဟင်းးးး….. အင်းးးးးး….. အ….. အ… အင်းး…. ဟင်းးးးး… အာ…. အင်းးး”

ခွှေးမလေးမှာ အခုမှပဲ မကြလြုံးလေးများမှေးကာ ငှိမကြသွှားတော့သည်။ သူ့အပေါြ နှုတခြမ်းလေးများကို လွှာဖြားလေး ထုတပြှီး အရသာခံ သပန်သည်ေ။ လွှာဖြားလေး ထွကလြာသညကြို ကြည့်ရြင်း ဦးမောင် မနညန်ိုငတ်ော့။ ယမင်း၏ လွှာနှင့ြ ဦးမောငလြွှာတို့ အထိအတွေ့ချင်ြး ဖလှယကြှသည်။ စောစောက ဘယပြှနည်ာပြနယ်ိမ်းထိုး ငှင်းဆနန်သေော ယမင်း၏ နှုတခြမ်းများမှာ ဦးမောင် လွှာဖြား၏ ခညွန်ှောငမြှုအောကကြို အသာအယာ ဝပစြင်းခတွားကြကုနပြှီ။

ခွှေးမလေး၏ သာယာမှု အရှိနကြောင်းလာနပြေီ ဖြစ်သည်။ ဦးမောင်၏ စစေားမှု ဦးဆောငမြှုအောကသ်ို့ တကောကကြောကပြါအောင် မွောပါနမေိသည်။ စောကဖြုတထြဲမှ အရညမြွား တဖြည်းဖြည်း စိမ့ထြှကလြာသည်။ ဦးမောင်၏ လကခြွောင်းများ ရှှဲရှှဲစိုနပြေီ။ အားလုံး အသင့အြနထေားကို ရောကန်လပြေေီ။ ဖြေးဥနသေော ပေါငန်ှဈပေါငကြှားက အဖုတလြေးကို လိုးရမှာကိုပင် အားနာသလို ဖြစ်မိသှားသည်။

ဦးမောင် ပုဆိုးပင် ခွှတစြရာမလိုတော့။ ဘယအြခွိနကြတည်းက ကြှတန်မှန်ေးမသိ။ ပုဆိုးကြင်းက ဒူးရောကန်ပြေီ။ ခွှေးမလေးကလည်း အနတေောြ ဒူးထောငပြှီး ကားထားဆဲပင်။ ဖြူအိနသေော ပေါငအြတွင်းပိုင်း နှစ်ဖကပြေါမြှာ သှေးကြောစိမ်းလေးများ ထင်းနသညေမြှာ အသည်းယားစရာကောင်းလှသည်။ မည်းခွိတန်သေော သူ့ လပြှတကြှီးကို ခွှေးမလေး အဖုတထြဲသို့ ထည့ရြမှာကိုပင် အားနာမိသလို ဖြစ်မိသည်။

အဖုတပြေါကဝြကို လပြှတထြိပဖြွားလေးနှင့ြ နည်းနည်း တေ့ထားကာ အခွိနဆြ ယူလိုကသ်ည်။ ဦးမောင် ရငတ်ှေ လှုပရြှားပြီး မှနထြူနသည်ေ။
လေးလကမြခွဲလောကရြှိသော လပြှတကြို ခွှေးမချောလေး၏ စောကဖြုတထြဲသို့ ဆောင့သ်ှင်းခလွိုကသ်ည်။

“ အား……. အင်းးးး”

ခွှေးမလေးမှာ မကြလြုံးများကို မှိတပြှီး သူ၏ ပန်းနုရောင် အောကန်ှုတခြမ်းလေးကို သှားတကပြါသော သှားလေးနှင့ြ ကိုကရြင်း ငှီးနပေုံမှာ ခစွစြရာကောင်းလှန်းနသည်ေ။ လီးတဝကကြို ဆှဲထုတလြိုကြ အဆုံးထိ ဆောင့ခြလွိုကန်ှင့ြ လတလြတဆြတဆြတ် ခွှေးမလေးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသာအယာ ဆှဲခေါသ်ှားတော့သည်။

ခွှေးမလေး၏ အဖုတအြတွင်းပိုင်းက ကဉွြးနသေေးသည်။ လပြှတဝြငတ်ဲ့ အကြိမရြေ နည်းသေးတာကို သကသ်ပြနေခွင်ေးပင်။ ခွှေးမလေး၏ အဖုတမြှာ လတဆြတန်ဆေဲဟု ဆိုရမည်။ ဦးမောင်၏ လပြှတတ်ဈခုလုံးလည်း ယမင်း၏ စောကစြိရညမြွားဖြင့ြ ရှှဲနှစ်ကုနတ်ော့သည်။ ခွှေးမလေး၏ စောကစြိရညမြွားကြောင့ြ ဦးမောင်၏ လပြှတကြှီးမှာလည်း ပူပူနှေးနှေး ခွိုမှိနလြတဆြတသ်ော အရသာ အထိအတွေ့ကို အပြည့အြဝ ခံစားလိုကရြသည်။

လပြှတကြှီးက အရညလြွှံနသေော စောကဖြုတလြေးကို နာနာလေး ထောင်းပေးနတောကြောင့ြ အသံများက တပြှတပြှှတ် မှညန်တေော့သည်။ လပြှတမြဝငခြငကြတော့ အတင်းရုန်းကနန်သည်ေ…။ အခုတော့လည်း သူပဲ မဟုတသ်လိုလိုနှင့ြ….။ မကြလြုံးလေး မှိန်းရင်း… တိုးတိုးလေး ငှီးတွားရင်း…. သာယာချင်တ်ိုင်း သာယာနလေိုကတ်ဲ့ ခွှေးမလေး… …..။

ရမကစြိတမြွားနှင့ြ သာယာမှု အထွတထြိပကြို တကလြှမ်းနသေော ခွှေးမလေး၏ မကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရြင်း လိုးရင်းနှင့ြ ဦးမောင်၏ လီးကြီးမှာ ပိုပို တောင့တ်င်း မာတောငလြာတော့သည်။ ယမင်း၏ သေးသှယသ်ော နှာခေါင်းဖြားထိပ်၌ ခွှေးစကလြေးများ နရောယူလာကြသည်။ နှာဖူးလေးမှာလည်း ခွှေးဆီများ ကပင်ှိလာနသည်ေ။ ဦးမောင်၏ ကြောပြငတ်ဈခုလုံးနှင့ြ ရငဘြတကြှီးတဈခုလုံးလည်း ခွှေးစေးများဖြင့ြ တဝင်းဝင်း ဖြစ်လာသည်။

ယမင်းခငဗြွာ ရုန်းမထွကန်ိုငတ်ော့….။ သူ့ အဖုတထြဲမှ အရညတ်ှလည်ေး တစိမ့စြိမ့ြ ဆကတ်ိုကဆြိုသလို ထွကလြာသညကြို ယမင်းကိုယတ်ိုင် သိနပေါသည်။ ဒီအရသာကို ယမင်း မကမြောပါသညဟြု မရှကတ်မ်း ဝနခြံလိုကခြငွသ်ည်။ သူ၏ စောကစြိရညမြွားမှာ အဖုတတ်ှင်းမှ လွှံ၍ သူ့တငပြါးဆီသို့ စီးနသညေကြိုပါ ခံစားနရသေည်။

“ အင်းးးး အင်းးးး “

“ ကောင်းလား….သမီးရေ…”

ခွှေးမလေးက မဖြေ။ ဦးမောင်၏ မေးသံကို ကြားသောလြည်း သူမဖြချင်ြေ….။ အခုခွိနမြှာ ဦးမောင်၏ လပြှတကြှီး သူ့ အဖုတထြဲမှ ပြနန်ှုတသ်ှားမှာကိုလည်း ယမင်း မလိုလားပေ။ ယောကျခထီးကို သူ သာယာတပမြကန်ကြေောင်းလည်း ပြောပြချင်န်သည်ေ။ မိန်းမတို့ မာယာဆိုတဲ့ အတိုင်း… ဦးမောငကြို သှယဝြိုကကြာ အခကြပြှလိုကသ်ည်။

ယမင်းက သူ၏စောကစြိ အတွင်းကြှကသ်ားများနှင့ြ ဦးမောင်၏ လီးတံကြီးကို ဆှဲညှဈထားလိုကသ်ည်။ အတွင်းကြှကသ်ားများနှင့ြ ယောကျခထီး၏ လီးကြီးကို ညှဈပေးလိုကြ ဖြညပြေးလိုကြ ကစားပြလိုကသ်ည်။

“အားးး… ကောင်းလိုကတ်ာ သမီးလေးရယ်… ခစွဖြို့ကောင်းလိုကတ်ဲ့ သမီး… အင်းးး….. ကြှတ် ကြှတ်”

ယောကျခထီး၏ လီးကြီးမှာ ကိုမွိုးထကြ ပိုရှညသ်ညဟြု ခံစားမိသည်။ ဒါကြောင့လြားမသိ…. သူ့စောကဖြုတ် အတွင်းပိုင်းထိကို ယောကျခထီးက လီးရှညကြှီးဖြင့ြ ထိထိမိမိကို ဝငမြှှပေေးနိုငသ်ည်။

အမှနအြတိုင်း ဝနခြံရလွှင် ကိုမွိုးနှင့တ်ုန်းက တဈခါမှ ဒီလောကြ စောကရြညတ်ှေ စိမ့မြထွကဘြူးသလို သာယာမှုလည်း အခုလောကြ မရခဲ့ပဲ ယောကျခထီးက သူ့လီးရှညကြှီးဖြင့ြ ယမင်း၏ ရမကစြိတကြို အဆုံးထိ ဆှပေးနိုငခြဲ့သည်။ စောကစြိရညမြွားလည်း အဖုတထြဲမှာ ရှှဲရှှဲစိုကာ လွှံကာ ထွကကြုနကြှပြီ။ ကိုမွိုးနဲ့ဆို ယမင်းလေးမှာ တဈကြိမတ်ောင် မပြီးသညကြ ခပမြွားများပင်။

ကာမဆကဆြံတဲ့ အရသာဆိုတာကို ယောကျခထီး၏ လပြှတရြှညကြှီးကြောင့ြ ယမင်း ကောင်းကောင်း သိခွင့ြ စားသုံးခွင့ြ ရလိုကသ်ည်။ အခုခွိန် အလိုးခံနတေုန်း တန်းလန်းမှာပင် သုံးကြိမပြှီးသှားပြီလေ…..။ နောကြ စတုတ်ထအကြိမ် ကာမအထွတထြိပ် ရောကဖြို့ကို ယောကျခမနှင့ြ ကာမ ခရီးတိုလေးကို ဆကသ်ှားချင်သ်ေးသည်။

အခု ယောကျခမကြီးက ပေးနိုငစြှမ်းရှိတဲ့ ဒီလို အရသာမွိုးကို နောကမြွားမှာလည်း ထပလြိုချင်မြိနေ၏။ ယမင်းလည်း သူ့ယောကျခထီးကြီးကို သူဒီထကပျို ဆာလှောငတ်ောင့တ်သေးကြောင်းနှင့ြ ကိဈစမပြီးချင်သ်ေးကြောင်း အခကြထြပပြှလိုကသ်ည်။

ဝမ်းဗိုကသ်ားနှင့ြ စောကဖြုတကြို အလိုကတ်သင့လြေး ကော့ကော့ပေးလိုကသ်ည်။ ယောကျခထီးကြီးက အဆောင့ြ ခွှေးမလေးက အကော့…. ဟနခြကြြ ညီညီ လှုပရြှားနကြသေည်။ နည်းနည်းမောလာတာကြောင့ြ ကော့ပေးနတောတွကေို ရပပြှီး ထောငထြားတဲ့ ဒူးနှစ်ဖကကြို ဖြုတပြှီး ယောကျခထီး၏ မည်းပြောငပြှောင် တငပြါးကြီးကို ခွသလေုံးနှစ်ဖကဖြှင့ြ ဆှဲခွိတထြားလိုကသ်ည်။ လှုပရြှားနသေော ယောကျခထီး၏ တငပြါးမည်းကြီးမှာ ယမင်းလေး၏ လုံးသှယသ်ော ခွသလေုံးဖြူဖြူလေးများ အောကမြှာ စုနခြညွြ ဆနခြညွြ ပြေးလှှားနတေော့သည်။

“ အိုးးး… ကောင်းလိုကတ်ာ…. ကောင်းလိုကတ်ာ…. အရမ်းကြိုကတ်ယ်”

ယမင်းလေးမှာ ခစွစြရာ အသံတိုးတိုးလေးနှင့ြ နှုတမြှ လှှတခြနဲ ရရှတေလြိုကမြိသည်။ အတောလြည်း ထနတ်ဲ့ ခွှေးမချောလေးပဲဟု လိုးနရင်ေး ဦးမောငတ်ှေးနမေိသည်။ ရှှဲစိုပြီး ညဈအားကောင်းတဲ့ စောကဖြုတကြလေးပိုငရြှင် ခွှေးမလေးကို ဘာနှင့မြှ မလဲပစ်နိုငတ်ော့ပါ။

“ အားးး… ပြီးတော့မယ် … အရညတ်ှေ လှှတလြိုကတ်ော့မယန်ောြ… သမီး…။ အဆငပြှလေား သမီး….. အဆငပြှပေါတယန်ောြ…. “

ပြောရမယဆြို ယမင်း မတောခြငွသ်ေးပါ….။ ထပပြှီး လပြှတရြှညကြှီး သူ့အဖုတထြဲ စိမထြားတဲ့ အရသာကြီးကို ခံချင်သ်ေးသည်။ မကြလြုံးနှစ်ဖကကြို ခပမြှေးမှေးလေးနှင့ြ ယောကျခထီးကြီးကို လှမ်းကြည့်မြိလိုကသ်ည်။ ယောကျခထီးကြီးမှာ ဇောခွှေးတွကေ သူ့မကြန်ှာမည်းကြီး တဈခုလုံး ဝင်းနသည်ေ။ မောဟိုကန်သေော ယောကျခထီးကို လှမ်းကြည့်ရြင်း အားနာမိသည်။

“အင်း…. ပြတယ်ေ… အဖေ… အရညတ်ှေ လှှတလြိုကန်ောြ… အဖေ… အ…. အ”

ပြောရင်းဆိုရင်းနှင့ြ ယမင်း၏ အကငွ့လြေးအတိုင်း အောကန်ှုတခြမ်းပါးလေးကို ကလေးလေးသဖြယ် ကိုကဖြိထားလိုကသ်ည်။ ဦးမောငလြည်း ခပမြှနမြှနလြေး အရှိနဖြှင့ြ တရပစြပ် မညှာတမ်း ဆောင့ထြိုးတော့သည်။ စောကရြညမြွားမှာ လီးတံရှညကြှီးက ခပပြှင်းပြင်း ဆောင့ထြိုးနတောမို့ တပြှတပြှှတ် အသံတွေ ထွကလြာပြနသ်ည်။

“အ… အ… အ…. ဟင်းးးး.. အ.. ကောင်းလိုကတ်ာ… အဖရယ်ေ…. အားး… ဟင်းးးးး”

ယမင်းလေးလည်း အခုမှပဲ ကာမ အထွတထြိပကြို ရောကကြာ စတုတ်ထအကြိမ် ပြီးသှားခဲ့ပြနသ်ည်။ ဦးမောင်၏ သုတရြညမြွားလည်း လပြှတဝြဆီသို့ အရှိနပြှင်းစွာဖြင့ြ စီးလာကုနကြှပြီ။ ဦးမောင် တဈကိုယလြုံး တုနခြါသှားတော့သည်။ လပြှတတ်ံထဲကနေ သုတရြညမြွား ထွကသ်ှားသော အရသာထူးကြီးကို အားပါးတရ ထိတွေ့ခံစားလိုကသ်ည်။ သူ့လီးတဈခုလုံးမှာ ခွှေးမလေး၏ စောကရြညမြွားရော၊ သူ့ သုတရြညမြွားပါ အပြှတလြိုကြ အခဲလိုကြ ကပကြုနတ်ော့သည်။

အဖုတတ်ှင်းသို့ နှေးထွေးသော သုတရြညလြေးများ အရှိနပြှင်းစွာဖြင့ြ အငန်ှင့အြားနှင့ြ ဝငလြာနတောကို ယမင်းလေး ခံစားလိုကမြိသည်။ သုတရြညလြေးများ အဖုတတ်ှင်းထဲထိ စီးဝငသ်ှားသော အရသာမှာလည်း တဈမွိုးတဈမည် ခွိုမှိနလြှသည်။ အခုလို သုတရြညအြများအပြား သူ့အဖုတထြဲ ဝငသ်ှားသညကြို ယမင်း တဈခါမှ မခံစားဖူးပါ။ ယောကျခထီးကြီးကြောင့သ်ာ ဒီလို အရသာထူးတွေ ကြုံခွင့ြ ခံစားခွင့ြ ရခဲ့သည် မဟုတပြါလား…..။

ဦးမောငလြည်း မိန်းမဆုံးပြီးကတည်းက အငတင်တ် အပြတပြှတ် ဖြစ်ခဲ့ရသော ဆာလှောငမြှတသ်ိပမြှုကို အသားဖြူဖြူ တငတ်ောင့တ်ောင့ြ နို့ကြီးကြီး ခွှေးမလေးကြောင့သ်ာ အာသာပြခွငေ့ရြခဲ့သည်။
လပြှတကြှီးလည်း ၂ လကမြလောကထြိ ပြနကြွုံ့သှားတော့သည်။ သို့သောြ သုတရြညမြွားမှာ လပြှတထြိပမြှ တစကစြကကြကြောင်းတုန်း ရှိသေးသည်။ အိပယ်ာမှာလည်း ယောကျခထီး၏ သုတရြညမြွားကြောင့ြ ဟိုတဈကြကြ ဒီတဈကြကြ ပကနွေကြုန်၏။ ခွှေးမလေး၏ အဖုတတ်ှင်းမှ သုတရြညမြွားမှာလည်း ပြနလြွှံထွကကြာ အိပယ်ာခင်း၌ အိုငကြှကင်ယလြေး ဖြစ်နလပြေေီ။

“ အဖေ အိပတ်ော့မယ် သမီးရေ”

ယမင်းလည်း ကုန်းရုန်းထကာ ဒူးထထောကလြိုကသ်ည်။ သူ့ပေါငအြတွင်းခွမ်း နှစ်ဖကလြုံး သုတရြညမြွား ချောင်းစီးကုနကြှ၏။ ဒူးထောကရြင်း နှုတခြမ်းလေးများ ဆူထားပုံမှာ ခစွစြရာကောင်းလှန်းသလို နို့ဖြေးဖြေးကြီးများ တင်းတင်းရင်းရင်း တွဲနတောလေးက ရှုမငှီးပုံရိပပြင်။

ဗိုကသ်ားတဝိုကမြှာ လုံးကာ လိမ့န်သေော ဂါဝနပြါးလေး၏ ပခုံးကြိုးသိုင်းနှစ်ဖကကြို ဆှဲတငလြိုကပြှီး လကဝြဲဘကြ အစွနန်ားသို့ လေးဖကထြောကြ သှားကာ ယောကျခထီးဖကကြွောပေးရင်း လှဲအိပန်လေိုကသ်ည်။ ဂါဝနပြှာလေး၏ အောကစြများက ပေါငတ်ဝကလြောကသ်ာ ဖုံးထားသဖြင့ြ ဖြူနုနသေော အနောကပျိုင်း ပေါငသ်ားလေးနှင့ြ သှယလြသွော ခွသလေုံးတို့မှာ ရငဖြိုစရာ။

ဦးမောငလြည်း သားဖြစ်သူ အိပခြဲ့သော နရောမှာပဲ ကြောဆန့ရြင်း ခွှေးမလေး၏ နောကပျိုင်းအလှကို ရငတ်လွှပလြွှပန်ှင့ြ ကြည့်ကြာ အိပပြွောသ်ှားတော့သည်။

“ဟင့ျ….ဟင့ျ…ဟင့ျ…ရှလှှတ်”

ငိုသံတွေ နားထဲကြားနရသေဖြင့ြ ဦးမောင် အိပယ်ာမှ နိုးလာသည်။ နာရီလှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မနကြ ၇ နာရီ ၁၀ မိနဈပင် ရှိနပြေီ။ တဈညလုံး အိပကြောင်းကောင်းဖြင့ြ အိပလြိုကရြာ ငိုသံတွေ ကြားမှပဲ ဦးမောင် နိုးလာတော့သည်။ ခွှေးမလေး ယမင်း ငိုနခွင်ေးဖြစ်သည်။

ဖြေးဥနသေော လကဖြွံ သေးသေးသှယလြေးကို ထောငထြားသော ဒူးနှစ်ဖကပြေါြ တင်၍ ယူကြုံးမရတဲ့ ခံစားခကြတ်ို့ဖြင့ြ မကြန်ှာအပကြာ ငိုနမေိသည်။ အိမမြကသ်ာ ဖြစ်ခွင့ရြပါက အိမမြကသ်ာ ဖြစ်လိုကခြငွသ်ည်။ ရှကလြည်းရှကမြိသည်။ ဘယသ်ူ့ကို အပြဈတငလြို့ တငရြမှန်း မသိ။

“ သမီး…. အဖေ တောင်းပနပြါတယကြှာ…။ သမီးရဲ့ အလှတွအေောကကြ အဖေ မရုန်းထွကန်ိုငခြဲ့တာပါ သမီးရယ်…။ အိုးချင်ြးထား အိုးချင်ြးထိ၊ ကြိုးချင်ြးထား ကြိုးချင်ြးငှိ စကားလည်း ရှိတယလြေ… သမီးရဲ့။ အဲဒီစကားအတိုင်း သမီးနဲ့ အခုလို ဖြစ်သှားခဲ့တာပါ သမီး…။”

ဦးမောင် ခွှေးမလေး အနီးတိုးရင်း ခေါင်းကို အသာ ပြတသ်ပပြေးနသည်ေ။ ယမင်းလေး၏ နူးအိနသေော ဆံနှယလြေးများကို အသာအယာ စုပြီး ဘယဖြကတ်ဈခွမ်းသို့ ပို့ပေးလိုကမြိသည်။ မှေးညှင်းနုလေးများ ဖြေးဥနသေော ဂုတသ်ားလေးပေါတ်ှင် ဝဲပြံနကြသေည်။ ဦးမောင် စိတရြိုင်းတွေ ပြနဝြငလြာပြနသ်ည်။

“ ဟင့ြ…. ဟင့ြ… အဖေ့သား ကိုမွိုးကို ဘယလြို မကြန်ှာပြရမလဲတောင် မသိတော့ဘူး…. ဟင့ြ…. ဟင့ြ သတော သလေိုကခြငွတ်ယ်…”

ခွှေးမလေးက မကြန်ှာလေးမော့ကာ တရှုတရြှုတ် ငိုညဉြးပြနသည်ေ။ ခွှေးမလေး၏ မကြန်ှာ ဖြေးဖြေးနုနုလေးပေါမြှာ ပန်းရောငသ်န်းနပေုံကို ကြည့်ပြှီး ဦးမောငလြီးမှာ တဖြည်းဖြည်း ထောငလြာတော့သည်။
ခွှေးမလေး၏ အိစကန်သေော မကြန်ှာလေးကို သူ့လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အသာလေး ဖမ်းဆုပပြှီး သူ့မကြန်ှာဖကကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လှည့လြိုကသ်ည်။ ခွှေးမလေးက မကြည့်ရြဲ၊ မကြလြှှာကို အောကစြိုကထြားသည်။

“ သမီး…. သမီးကို ခစွတ်ယ်…. အရမ်းခစွတ်ယ်။ သမီးကို အခစွဆြုံးပဲ။ သမီးနဲ့ တဈသကလြုံး အတူတူ ပြောပြွောရြှှငရြှှင် နသှေားလို့ရတယ်… သမီး။ ဘာမှ တွေးပူမနနေဲ့။ အဖတေို့နှစ်ယောကကြ ဘာမှ မပြောဘဲနရင်ေ ဘယသ်ူမှလည်း သိမှာမဟုတဘြူး။ တိုကခြန်းထဲမှာလည်း တို့နှစ်ယောကတ်ည်းရှိတာ….”

ယောကျခထီးကြီး ပြောတာလည်း ဟုတသ်လိုတော့ရှိသည်။ ဒီအိမမြှာက ယောကျခထီးနဲ့ နှစ်ယောကတ်ည်းရယ်…။ ကိုမွိုးကလည်း အနည်းဆုံး ၆ လတောငကြှာမည်။ ယောကျခထီးဆီမှာ တိုကခြန်းအပိုင်၊ Taxi တဈစီးအပိုင်၊ ဘဏမြှာ စုထားတာကလည်း ရှိတယဆြိုတော့ ပူစရာသိပမြရှိ။ ယမင်းလေးလည်း တွေးရင်း နည်းနည်းတော့ စိတပြူလွော့သှားသလို ဖြစ်သှားသည်။

နှုတခြမ်းလေးဆူကာ ပါးလေးကို ဖောင်းဖောင်းလေးလုပပြှီး ယောကျခထီးကြီးကို မကြတ်ောငလြေး အသာပင့ကြာ တခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကသ်ည်။

ခစွစြရာကောင်းလိုကတ်ဲ့ ခွှေးမလေး…..။ ခွှေးမလေး၏ အကြည့်တ်ဈခကြကြှောင့ြ ဦးမောငမြှာ စိတတ်ှေ လှုပရြှားလာရသည်။ ခွှေးမလေး၏ လညဟြိုကန်သေော ရငအြုံအပေါပျိုင်းကို ကြည့်ပြှီး ဦးမောင် ရမျမကစြိတမြွား ထကြှသောင်းကနွလြာပြနသ်ည်။ လီးချောင်းကြီးမှာ ပိုပြီး ထောငမြတလြာရသည်။

ဦးမောင် မကြန်ှာကို ရှေ့တိုးကာ ခွှေးမလေး၏ ဆူနသေော နှုတခြမ်းပါးလေးကို ဆှဲနမ်းပစ်လိုကသ်ည်။ ခွှေးမလေးကလည်း အလိုကတ်သိ နှုတခြမ်းတွကေို ဟပေးလိုကြ၏။ လွှာချင်ြးလွှာ ကူးလူးဆကဆြံကြတော့သည်။ ခွှေးမလေး၏ အသကရြှူသံများ အခန်းထဲမှာ ပြံ့နှံ့သှားသည်။ ခွှေးမလေး၏ သှားရညစြလေးများ ဘေးနှုတခြမ်းစွန်းတဈဖကမြှ နည်းနည်းစီးကလွာသည်။ နှစ်ယောကလြုံး ရမျမကစြိတပြှင်းလာကြသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အပေးအယူ မွှစွာဖြင့ြ ဟနခြကြည်ီညီ လွှာချင်ြးလွှာ မှနှေောကြ ကစားနကြသေည်။

ယမင်း၏လကတ်ဖကမြှာ ဦးမောင်၏ လီးချောင်းကြီးကို အသာအယာ ညှဈပေးနသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ားဆီမှ သကပြှင်းသံများလည်း တိုးငှီးစွာ ထွကပြေါန်သည်ေ။ ယမင်းလည်း ယောကျခထီး၏ လီးအားစုပခြငွစြိတမြွား တဖြားဖြားပေါလြာမိသည်။ သူ့ကို သူလည်း ဘာဖြစ်မှန်း ယမင်း မသိတော့ပါ။ သိလည်း မသိချင်တ်ော့ပါ။

သူ့ စောကရြညမြွား စို့တကလြာသညကြို ယမင်းခံစားလိုကမြိသည်။ ယောကျခထီးကို ပကလြကလြှနအြနအထေားဖြစ်အောင် တွန်းလှဲလိုကရြင်း ယောကျခထီး၏ လီးတံရှညကြှီးကို သူ့ဖငန်ှဈဖကကြုန်းကာ မှိနရြယှကေရြေ လကြပြေးလိုကြ စုပပြေးလိုကြ လုပပြေးနမေိတော့သည်။

“ အား… ကောင်းလိုကတ်ာ… သမီးရယ်…. အ… အား”

ဒီလိုနှင့ြ သူတို့ နှစ်ဦးသား ခစွရြမျမကစြခန်းကို တဈရကပြှီးတဈရကြ ဖြင့လြှဈခဲ့ကြလတေော့သည်….။

ပြီးပါပြီ။

ရေးသားသူ – ဒိုမီနို