အောစာအုပ်

မတော်ပါဘူး ငါ့မောင်ရယ်

⚠️⚠️⚠️ မှတခြကြြ – အင်းစကစြာပေ ဖြစ်ပါသည်။ အင်းစကစြာပဆေိုသညမြှာ မိသားစု မောငန်ှမ သှေးသားရင်း အချင်ြးချင်ြး လိင်းဆကဆြံသော အကြောင်းအရာကို စိတကြူးပုံဖောြ ရေးသားထားခွင်း ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့ြ မကြိုကြ မနှစ်သကပြါက မဖတရြှုပဲ ကြောသ်ှားပေးပါ။ ယခုဝတ်ထုမှာ စာပသဘေော ရေးသားခွင်း ဖြစ်သဖြင့ြ လိုကလြံအတုယူ ပြုလုပခြှင်းများ မပြုလုပပြါရန် မတ်ေတာရပခြံပါသည်။ ⚠️⚠️⚠️

—————–

ခေါသ်ံနဲ့ အတူ အိမထြဲဝငလြာတဲ့ လူနှစ်ယောကကြို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မမမှနတ်ို့ လငမြယားဖြစ်နသည်ေ။ သူတို့လငမြယားနဲ့တောင် မတွေ့တာ နှစ်နှစ်လောကရြှိပြီ။ မမမှနကြ ဖြိုးညီရဲ့ အဈမ တဈဝမ်းကြဲ ၊ ဖြိုးညီ အဖရေဲ့ညီမရဲ့ သမီးအငယဆြုံးဖြစ်သည်။ ဖြိုးညီတို့အဖကေ တရုတစြပသ်ည်။ အဒေါ့ြ ယောကြာြးကလဲ တရုတဆြိုတော့ မမမှနကြ ပီဘိတရုတမြလေးတဈယောကန်ှယ်။ အရပမြှင့မြှင့ြ ရငသ်ားတွကေ ထွားထွား ၊ တငသ်ားတွကလေည်း ကြီးသည်၊ ရုပကြလည်း တောတ်ောခြွောသည်။

သူ့ယောကြွားဖြစ်သူ ယောကဖြတဈဝမ်းကြဲက ကိုခမွြးသာ တဲ့။ ကားပစ်စည်းတွေ အကြီးအကယွရြောင်းတဲ့ သူဌေးသား။ ရုပကြလည်း ချောသည်။ ဒီလိုပဲ မမမှနန်ဲ့ကြိုကပြှီး လကထြပကြှတာ နှစ်နှစ်တောငကြွောပြေါ့။

ဖြိုးညီ အတွေးစတွကေို ဖြတလြိုကပြှီး ဧည့သ်ညန်ှဈယောကကြို အိမထြဲခေါလြိုကသ်ည်။

”လာ…. အဈကိုနဲ့ မမ ဘယကြိုလာတာလဲ။”

” ဒီလိုပါပဲ နင့အြဈကိုအကြောင်း မသိသေးဘူးလား။ သူတီဘီဖြစ်တာလေ နောကဆြုံးအဆင့ြ ဆေးယဉပြါး ရောဂါဖြစ်တာ။ ပထမဖြစ်တုန်းက ဆေးမှနမြှန် မသောကတ်ာနဲ့ နောကပျိုင်းဆေးမတိုးတော့ပဲ ဖြစ်သှားတာ။ အခုလည်း နမကေောင်းဘူး။ တဈခါတဈခါ ထထဖောကသ်ေးတယ်။ သှေးတွအနေတ်ာမှ မပြောပါနဲ့။ ”

ဘေးနားက ယောကဖြတောကြတော့ တဈခကြသ်ာကြည့်ပြှီး ယဲ့ယဲ့ပြုံးပြသည်။ အပြုံးက နှမ်းလွှနသည်ေ။

“ဒါနဲ့ မမတို့ ဘာကိဈစနဲ့ လာတာလဲ။ ခဏလေးနောြ ။ အဖနေဲ့ အမေ ဈေးခဏသှားတယ်။ ပြနရြောကတ်ော့မှာပါ ။ မကြာပါဘူး ။ “

“နင့ကြို ဆေးအကြောင်းလေး မေးချင်လြို့ လာတာပါ။ သူလည်း ဆေးတွေ သောကန်တေော့။ ဆေးဖိုးကလည်း တဈလကို ငါးသိန်းလောကကြုနတ်ယဟြယ်။ ဘာဆေးတွလေဲ ဆိုတာရယ် ။ နောကရြော အကောင်းအတိုင်း ပြနဖြစ်ပါ့မလားလို့ မေးချင်လြို့။ “

ဓာတမြှနကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ အဆုတတ်ှင် စပေါ့တွကေ ဇကာပေါကန်ှယ်။ အောြ……. ပလေိုကတ်ဲ့ ငါ့ယောကဖြ ။ ဘာလို့ အဲဒီလောကတ်ောင် ဆိုးဝါးသှားပါ့လိမ့ြ။ ဖြိုးညီတဈယောကြ မခွိတငကြဲပင် တွေးမိလိုကသ်ေးသည်။ သို့သောြ လူနာတဈယောကကြို စိတဓြာတကြအွောင် မပြောသင့သ်ောကြောင့ြ

” ကောင်းမှာပါ မမ။ ဆေးကို ပုံမှနသ်ောကလြေ။ ဒီအစကအြပြောကတ်ှကတေော့ ပြနပြွောကတ်ော့မှာ မဟုတဘြူး။ ကနွတ်ာတော့ သူ့ဆေးပတလြညအြောငသ်ောကလြို့ တီဘီ bacilli တွေ ကုနသ်ှားရင် ပြောကမြှာပါ။ နောကပျိုင်းတော့ ဆေးလိပမြသောကန်ဲ့ ။ အပငပြန်းမခံနဲ့တော့ပေါ့။ သကတ်ောင့သ်ကသ်ာပဲ နရမှောပေါ့။”

” ဒါတောင် နင့အြဈကိုက ဆေးလိပပြှနသ်ောကခြငွသ်ေးတယ် ။ မနည်းတားထားရတာ ။ အရငကြတည်းက ဖငမြီးခိုးထွကအြောင် သောကတ်ဲ့လူလေ။ ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ဖဖနေေဲ့မမေေ ပြနရြောကလြာလို့ စကားစပြတသ်ှားသည်။

သူတို့ နှစ်ယောကန်ဲ့ မိဘနှစ်ပါး စကားကောင်းနကြသေည်။ အာလျလာပ သလျလာပတွကေို ဆကန်ားမထောငခြငွတ်ော့တာနဲ့ အခန်းထဲဝငပြှီး ကိုနတသ်ားရေးထားတဲ့ ” ပြနပြှောပြဖို့ တောတ်ောခြကလြိမ့မြယ်” ဆိုတဲ့ စာအုပကြိုပဲ ပြနဖြတန်မေိသည်။

ဖတကြောင်းကောင်းနဲ့ ဖတလြိုကတ်ာ အခွိနဘြယလြောကြ ကြာသှားသညမြသိ။ ဧည့ခြန်းထဲက

”သားရေ ခဏလာဦး ပြောစရာရှိလို့”

အမရေဲ့ ခေါသ်ံကိုကြားလို့ အပြငကြို ထွကကြှည့မြိသည်။

” သားကို ရနကြုနထြည့ပြေးလိုကမြလို့ ။ သှား အထုပသ်ှားပြငခြွေ ။ နေ့လည် နင့အြဈမတို့ပြနရြင် တဈခါထဲလိုကသ်ှား။ နငကြွောင်းပိတတ်ဲ့ နှစ်လ ဒီမှာလည်း အားနတောပဲ။ လတလြွား လတလြွားနဲ့ ဘာမှလဲမဟုတဘြူး ။ ဟိုမှာ အကူအညီလိုနတော သှားကူညီခွေ။ ”

ဖြိုးညီလည်း ဖတလြကစြ စာအုပကြို ပိတလြိုကပြှီး အထုပအြပိုးတွေ ပြငဆြငန်လေိုကသ်ည်။ နေ့လညထြမင်းစားပြီးတော့ အဈမတို့ကားနဲ့ ရနကြုနလြိုကခြဲ့သည်။ ယောကဖြက ကားတောင် သိပမြမောင်းနိုင်။ ပဲခူးလာတုန်းကတောင် အဈမ မောင်းခဲ့တာ ။ အပြနတ်ော့ ကြှနတ်ောမြောင်းမယ် မမဆိုပြီး သူကိုယတ်ိုင် မောင်းပြီး လာခဲ့လိုကသ်ည်။

အိမကြ စဉ့အြိုးတန်းလမ်း ချောကလြှှာ ။ ယောကဖြက သုံးလှှာလောကပြဲ တကရြသေးသည် … ဟောဟဲ …ဟောဟဲ ဖြစ်နလေို့ သူ့ကိုစောင့စြောင့ပြှီး ခေါရြသည်။ အပေါရြောကတ်ော့ ယောကဖြ မောပြီး ဖလကပြှသှားသည်။ အခန်းထဲ သှားနားနသည်ေ ။

”မောငလြေးရေ ………. အထုပတ်ှေ ဝိုင်းကူထားပါဦး ။ နင့အြဈကိုအထုပကြို သူ့အခန်းထဲထား ။ မမအထုပကြိုတော့ ဒီကိုယူလာခဲ့ ။ ”

” မမက အဈကိုနဲ့ တဈခန်းထဲ အတူတူအိပတ်ာ မဟုတဘြူးလား”

” နင့အြဈကိုဆီက ပိုးကူးမှာစိုးလို့ ခွဲအိပတ်ာ တဈနှစ်ကြောလြောကရြှိပြီ။ သူကလည်း ဆေးပြင်းတွေ သောကရြတော့ ညညဆို တန်းပြီး အိပပြွောတ်ာပါပဲဟယ်။ လငမြယားကိဈစလည်း သိပမြရှိတော့ပါဘူး။ ”

အိမထြောငကြတွာမှ နှစ်နှစ်လောကပြဲ ရှိသေးသည်။ တဈနှစ်ကြောလြောကြ ခွဲအိပရြသော မမကိုလည်း သနားမိသည်။ သို့သောြ ဘာစိတမြှ မဖြစ်မိပေ။

ဒီလိုနဲ့ မနကစြောစောထတဲ့ သူ့အကငွ့ကြှောင့ြ မနကစြောစော ရနှေေးတည်၊ ထမင်းအိုးတဈလုံးခကြပြှီး ဈေးသှားလိုကသ်ည်။ ဈေးကပြနလြာတော့ မမမှနတ်ဈယောကြ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတာနဲ့ တန်းတိုးသည်။ ထမိန် ရငလြွှားပေါမြှာ တဘကလြေး လှှားထားသည်။

”အောြ……. မမမှန် နိုးနပြေီလား။ ကြှနတ်ောတ်ောင် ဈေးကပြနလြာပြီ ။ ကြကသ်ားနဲ့ အာလူးရယ် ၊ ကငပြှန်းခဉွရြှကန်ဲ့ ပဒတစြာလေးပဲခကြပြှီး ငပိရညန်ဲ့ တို့စရာလေး တို့မလို့ စီစဉထြားတယ်။”

ဖြိုးညီတဈယောကြ ရပကေမြဝင် စကားတွကေို ဖောဖောသီသီပင် ပြောမိသည်။

” ဒါနဲ့ မမမှနမြကြန်ှာ မကောင်းပါလား။ ညက အိပမြပြောလြို့လား။ ဘာဖြစ်လို့လဲ မမရဲ့။”

သချောမေးကြည့်တ်ော့မှ..

” ဘာမှမဟုတပြါဘူး။ ညက မမမှန် ခွဆဈေ၊ လကဆြဈတွကေိုကလြို့ အိပလြို့မရဘူးလေ။ မိုးအေးတော့ ပိုဆိုးတာပေါ့။ ဆရာဝနကြတော့ လေးဘကန်ာလို့ ပြောတာပဲ။ အဲဒါ မိုးအေးတိုင်း ဖြစ်နတေော့ စိတည်ဈနတောပါ။ ”

” ဒါများ မမမှနရြယ် ညကတည်းက ပြောပါလား ။ ကြှနတ်ောြ ဆေးပေးပြီး ကုပေးမှာပေါ့။ ဘာလဲ ကိုယ့မြောငလြေးကို ကြောင်းမပြီးသေးဘူးဆိုပြီး မယုံဘူးလား။ ”

”လာ… ဒီမှာထိုင် ။ ကြှနတ်ောရြှင်းပြမယ်။ အဲဒါ Rheumatoid arthritis လို့ခေါတ်ယ် ။ ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး။ အကိုကအြခဲပြောကဆြေး သောကပြေါ့။ နောကတ်ဈခါဖြစ်ရင် ကြှနတ်ော့ကြိုခေါလြေ။ ”

” အင်း “

”ကြှနတ်ောြ မနကစြာပြငထြားတယ်။ အဈကို့ကို နှိုးလိုကြဦးလေ။ တူတူစားရအောင်။”

”ရတယမြောငလြေး သူက နမှငေ့မြှထတာ ။ သူ့ကို နှိုးရငလြည်း မကြိုကဘြူး။ မောငလြေးနဲ့ မမပဲ အရငစြားထားနှင့မြယ် ။ နောကမြှခကြပြေါ့ ။ ဝီရိယကောင်းနလေိုကတ်ာနောြ။ ခဏလေး မမ အဝတအြစား သှားလဲလိုကြဦးမယ်။ ”

ပြောရင်းဆိုရင်း ထွကသ်ှားသော မမမှနရြဲ့ နောကပျိုင်းကို တဈခကြလြှမ်းကြည့်လြိုကမြိသည်။ တငသ်ားတွကေ ထွားပြီး အယန်သည်ေ။ အသားက ရစေိုတော့ ထမိနကြ တခွို့နရောတွေ အသားမှာ ကပန်သည်ေ။ တငသ်ားတွေ လှုပတ်ာ ထမိနကြ ကပပြါသှားတော့ တဈဖကတ်ဈခကြစြီ တကလြိုကကြလွိုကကြ ကြည့်လြို့ကောင်းနသည်ေ။ ကာမမှုလည်း ကောင်းကောင်းမပြုဖြစ်တော့ ကြ မသှား။ ဒီကြားထဲ အိမအြလုပတ်ှကေို သူတဈယောကထြဲ ဒိုငခြံလုပရြတော့ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပသ်လိုဖြစ်ပြီး ရငသ်ား ၊ တငသ်ားတွကေ ကစွလြဈနသည်ေ။

နေ့လည် အိမန်ောကဖြေးမှာ ဟင်းခကြရြင်း မမမှနန်ောကမြှာ ရောကတ်ာမသိပဲ လှည့လြိုကတ်ော့ ရငခြငွြးအပသ်လို ဖြစ်သှားပြီး မမမှနရြဲ့ နို့ကြီးတွနေဲ့ ပြတမြိသှားသည်။ အိစကန်သေော အတွေ့အထိကြောင့ြ ကတုနကြရငတ်ောင် ဖြစ်သှားသည်။ မနည်းစိတန်ှဈပြီး ဟင်းအိုးထဲ အာရုံစိုကလြိုကရြသည်။ နေ့လညစြာ ဖြိုးညီလကရြာကို ခွီးကြူးကြသည်။

ဖြိုးညီလည်း နေ့လညစြာစားပြီး သူ့အခန်းထဲဝငကြာတဈရေးတမော အိပလြိုကသ်ည်။ ညနစေောင်းလောကန်ိုးတော့ လေ့ကငွခြန်းလုပသ်ည့ြ အနနေဲ့ ဒိုကထြိုးပြီး ဘောင်းဘီတိုနှင့ပြင် ရချိုးခန်းထဲဝငပြှီး ရပန်ေးအောကမြှာ အားရပါးရ ရချိုးလိုကသ်ည်။

ညနစောစား ၊ ပြီးတော့ ယောကဖြနဲ့ ဘောလုံးပြဲကြည့်ြ ။ ပထမပိုင်းပြီးတော့ ယောကဖြက မကြည့်န်ိုငတ်ော့ ။ အားနည်းတာရော ၊ အိပရြေးပကြြ မခံနိုငတ်ာရောကြောင့ြ အိပတ်ော့မည် ပြောသည်။ မမမှနကြ အိပယ်ာခင်းပေး စောငခြှုံပေးသည်။ ယောကဖြအိပသ်ှားပြီးမှ ပြနထြှကလြာသည်။

”ငါ့မောငလြေး မအိပသ်ေးဘူးလား။ မမတော့ အိပတ်ော့မယ် ။”

” ရတယ် မမ ကြှနတ်ောကြ နှစ်ပြဲဆကကြှည့မြှာ ။ ၉ ခွဲပြဲပြီးရင် ၁၂ နာရီပြဲ လာဦးမှာဆိုတော့ ၂ နာရီကြောလြောကမြှ အိပဖြစ်မှာ ။ ဂွတန်ိုကန်ောြ မမ။ ”

ဒုတိယပြဲကြည့်ရြင်း ပထမပိုင်းအပြီး ခဏနားတော့ ဘောလုံးဂွာနယဖြတဖြို့ လိုကရြှာမှ ဂွာနယကြ ခွင်းတောင်းထဲ ထည့လြိုကမြိမှန်း သိသည်။ ဒီကိုလာတုန်းက အထုပမြဆန့တ်ာနဲ့ ခွင်းတောင်းထဲ ထည့ထြားတာ ။ ခွင်းတောင်းက မမမှန် အခန်းထဲမှာ ။ မထူးပါဘူးလေ ။ဘယသ်ူမှမ မဟုတတ်ာ ကိုယ့အြဈမပဲ ဆိုပြီး အခန်းထဲဝငလြိုကသ်ည်။ နိုးသှားမှာကြောကလြို့ ခွဖြနေင်းပြီး အခန်းထဲဝင် ၊ ကုတငအြောကကြ ခွင်းတောင်းကို ငုံ့ယူနစဉြေ

”မောငလြေး ဘောလုံးပြဲပြီးပြီလား။”

” အောြ မမ မအိပသ်ေးပဲကို ၊ မပြီးသေးဘူး မမ ။ ပထမပိုင်းပြီးပြီ ပငွြးနလေို့ ဘောလုံးဂွာနယ် ဖတမြလို့ဟာ ဘောလုံးဂွာနယကြ ခွင်းတောင်းထဲ ပါသှားလို့ လာယူတာ။”

” အောျ အေးအေး “

” မမ မအိပသ်ေးဘူးလား ။ ဘာဖြစ်လို့လဲ ။ ”

”အဆဈအမှဈတွေ ကိုကပြှနပြှီ ငါ့မောငရြယ်။ လကဆြဈခွဆဈေတွေ ကိုကန်တော။”

”အောြ….. ဒါလေးများ မမရယ် ။ ကြှနတ်ော့ဆြီမှာ ဆေးပါလာတယ် ခဏစောင့ြ။ ”

အခန်းထဲပြနပြှီး အသင့ရြှိနတေဲ့ အစာအိမမြထိတဲ့ အကိုကအြခဲပြောကဆြေးကိုပဲ Antacid လေးနဲ့ တွဲပြီး ပေးလိုကသ်ည်။ ဆေးတိုကပြှီးတော့

”မမ.. လကဆြဈတွေ ကိုကန်တယေဆြိုရင် ကြှနတ်ောြ နှိပပြေးရဦးမလား။”

”အင်း နှိပပြေးလေ ။ ကောင်းတာပေါ့ ငါ့မောငရြယ်။ မမကတော့ အရမ်းကိုကတ်ာပဲသိတယ်။ ”

ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှနရြဲ့ လကဆြဈတွကေို စိတပြါလကပြါနဲ့ နှိပပြေးနမေိသည်။ လကခြွောင်းလေးတွကေ သှယလြနွသည်ေ။ ဖော့ဖယောင်းလို နူးညံ့နသည်ေ။ ကုတငကြ နံရံကပထြားတာဆိုတော့ နံရံဘကန်ှင့ဝြေးသည့ြ ဒီဘကလြကကြို နှိပပြေးတုန်းက ဘာမှမဖြစ်။ ဟိုဘကလြကကြို ကတွော့ မမက သူ့ရငဘြတပြေါြ တငပြေးထားသည်။

လကကြိုနှိပရြင်း တဈခကြတ်ဈခကြြ ရငသ်ားကြီးတွကေို ထိမိတော့ အိစကသ်ည့ြ အထိအတွေ့ကြောင့ြ အောကကြညီတောမြောငကြ ခေါင်းထောငခြငွလြာသည်။ ပုဆိုးပဲဝတထြားတာရယ် ၊ ညဘကအြိပခြါနီးဆိုတော့ အတွင်းခံဘောင်းဘီက ဝတမြထားတော့ ပုဆိုးအောကမြှာ ငေါထွကန်သည်ေ။ မမှနကြတော့ မသိလောကြ။ ခဏကြာတော့

”ရပြီငါ့မောင် လကကြတော့ တောတ်ောလြေး သကသ်ာသှားပြီ။ လုပပြေးလကစြနဲ့ ခွဆဈေလေးတွေ နှိပပြေးဦး။ ဒူးခေါင်းရောပဲ။ ခစ်ခစ် ”

ဖြိုးညီ ခွခွေောင်းလေးတွကေို ညငည်ငသ်ာသာ နှိပပြေးသည်။ ကော့လိုကြ ကုတလြိုကြ ခွိုးပေးသည်။ အဆဈလေးတွပေေါမြှာ လကန်ဲ့ဖိပေးသည်။ ခွရင်ေးကနေ အပေါကြို မော့ကြည့်တ်ော့ အောကခြံမဝတထြားတဲ့ ညဝတအြင်ျကြီပေါမြှာ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို မှငလြိုကရြတော့ အာခေါငတ်ှတေောင် ချောကလြာသည်။ ခဏနတေော့ မမက အပေါကြို ဆှဲတငပြှီး

” ဒူးခေါင်းလေးပဲ နောကဆြုံးနှိပပြေးတော့ ငါ့မောငရြေ။ မောငလြေးလည်း တောတ်ောည်ောင်းနတေော့မယ်။ မမလည်း ဆေးသောကလြိုကတ်ော့ တောတ်ောကြောင်းသှားတယ်။”

ဒူးခေါင်းကို နှိပပြေးရင်း ခွသလေုံးသား ဖြူဖြူလေးတွကေို ကြည့်ပြှီး စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့။ ဖြိုးညီ လကဖြဝါးတွကေ နှိပန်တော မဟုတတ်ော့ပဲ ဖြဖြလေး ဆုပပြှီး ပြတသ်တန်မေိမှန်းတောင် ကိုယ့ကြိုယကြို သတိမထားမိတော့ပေ။ ဖြိုးညီ ခေါင်းထဲမှာ တခွားဟာတွေ ဘာမှမရှိတော့ဘူး၊ အခု မှငန်ရတေဲ့ ဒူးခေါင်းလောကြ အဆင့ကြနေ ပိုပြီး မှငခြငွလြာမိပြီ။

ဖြိုးညီ လကတ်ှကေ မမမှနရြဲ့ ဒူးဆဈကလေးကို ဆုပကြိုငပြှတပြေးရင်းက ပေါငလြုံးတွပေေါကြို ရောကသ်ှားသည်။ ထမိနစြက ဒူးလောကထြိပဲ ရှိသေးတော့ မမမှနရြဲ့ ပေါငတ်နတ်ှကေို မတွေ့ရပမေဲ့ ဖြိုးညီလကဖြဝါးတွကေ ချောမှတ် တောင့တ်င်းနတေဲ့ အသားတွကေို ထမိနအြောကကြပဲ လကလြွှို ပြတလြို့ ကောင်းကောင်းနဲ့မို့ တဖြေးဖြေးချင်ြး ပေါငရြင်းနားထိ တိုးပြတသ်ပလြာမိသည်။

ဖြိုးညီ လကဖြဝါးက ပေါငရြင်းနားထိ ရောကလြာတာမို့ ဖြိုးညီရဲ့ လကကြောကဝြတတ်ှကေ သူ့ အလိုလို မမမှနရြဲ့ ထမိနအြနားစကို တွန်းတငပြေး လာသလို ဖြစ်လာတော့၊ မမမှနရြဲ့ ပေါငတ်န် ဝင်းဝင်းကို စမှငန်ရပြေီ။

ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ မကြန်ှာကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ မကြလြုံးအစုံပိတထြားတာ တွေ့ရသည်။ မကြစြေ့လေးပိတပြှီး နှုတခြမ်း မဟတဟနဲ့ မမမှနရြဲ့ မကြန်ှာလေးမှာ နဖူးကြောလေး မသိမသာကြုံ့နတောလည်း တွေ့လိုကရြသည်။

မမမှန် သိရကန်ဲ့ ဘာမှမပြောတာကို တွေ့ရတော့ ဖြိုးညီ ပိုရဲလာသည်။ လကတ်ှကေ ပေါငအြပေါတ်ှေ ဘေးတွကေို စကဝြိုင်းလို ပြတန်ရင်ေး သူ့လကဖြွံဖြင့ြ ထမိနကြို ပိုလှနအြောင် တွန်းပို့ပေးလာခဲ့သည်။ ဖြုဝင်းမှတ် ချောနသေော ပေါငလြုံးနှစ်လုံးကို တဈဝကလြောကမြှငရြတော့ ဖြိုးညီရဲ့ ညီတောမြောငကြ မာတောင့တ်င်းနတော နာတောငန်ာလာပြီ။ အဲဒါနဲ့ ညာဘကကြ ဆကပြှတပြေးနရင်ေး ဘယဘြကလြကန်ဲ့ ထမိနကြို မမမှန် ဗိုကပြေါထြိရောကအြောင် လှနတ်ငလြိုကသ်ည်။

ဘှားကနဲ ပေါလြာတဲ့ မမမှနရြဲ့ စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းကြီးက အမှှေးအမွှငတ်ှေ သန့စြငထြားလို့ ပြောငပြှီး အကြဲကြောင်းမှာ တွန့လြိမလြိမ် နှုတခြမ်းဖတလြေး တဈခုက ညိုညို မဲမဲလေးနဲ့ ၊ ဘေးနားက ပန်းရောငရြင့ရြင့ြ အတွင်းသားလေးတွကေ အရညကြှညတ်ှစေိုပြီး မီးရောငအြောကမြှာ အရောငပြှနလြဲ့နသည်ေ။

ဖြိုးညီ ဟနဆြောငပြနဆြောငန်ဲ့ ပြတန်တေဲ့ လကတ်ဈဖကကြိုပါ ရပလြိုကပြှီး မမမှနရြဲ့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ဝငဒြူးထောကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ပေါငန်ှဈလုံးကို အသာလေးတွန်းပြီး ကားလိုကသ်ည်။ အဲ့တော့မှ မမမှနကြ ရုတတ်ရကြ လန့န်ိုးသလိုနဲ့ မကြလြုံးအစုံပြင့လြာပြီး

” အာ…… ငါ့မောင် ဘာတွလေုပန်တောလဲကြယ်။ မတောပြါဘူး။”

” ကြှနတ်ောြ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့လို့ပါ မမရယ်၊ ခွင့လြှှတပြါတော့ “

မမမှနကြ သူ့ထမိနကြို ပြနဆြှဲဖုံးပြီး ပေါငန်ှဈချောင်းကိုစေ့ဖို့ ကြိုးစားသည်။ ဒါပမေဲ့ ဖြိုးညီက သူ့ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲမှာ ရောကန်ပြေီဆိုတော့ ပေါငန်ှဈလုံးက ဖြိုးညီကို ညှပထြားလိုကသ်လို ဖြစ်နသည်ေ။ ဒါ့အပြင် ပေါငန်ှဈလုံးကို ညှပဖြို့ ဒူးနှစ်လုံးကို ထောငလြိုကရြတော့ အခုမှ ဒူးထောငပြေါငကြားဆိုတော့ လိုးပါတော့လို့ ဖိတခြေါန်သလေိုပင်။

ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှန် ပြနဖြုံးလိုကတ်ဲ့ ထမိနကြို အနားကကိုင် အသာဆှဲလှနပြှီး အဖုတကြှီးကို ကုန်းလကြလြိုကသ်ည်။

” အို ဟဲ့ အား ရှီး အိုး မကောင်းဘူးထငတ်ယန်ောြ.. အို့ ခကတ်ော့တာပဲ ကြှတဈြကြှတဈြ”

မတောပြါဘူးသာ ပြောနတော အဖုတထြဲမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲနသည်ေ။ အရညကြှညလြေးတွကေို လွှာကြီး နဲ့ တဈခါထဲ သိမ်းကြုံးလကြလြိုကသ်ည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းသား နှစ်လှှာကို နှုတခြမ်းနဲ့ စုငုံပြီး ခွိုခဉွစြုပသ်လို ဆှဲစုပလြိုကသ်ည်။

” ရှုး……….. အား…………. ဘယလြိုများ လုပန်တောလဲ ငါ့မောငရြယ်…. အင့ြ.”

မမမှနတ်ဈယောကြ ကော့ပြနန်သည်ေ ။ ခါးကော့ပြီး အဖုတကြှီးကို ကော့ပေးသည်။ အဖုတကြှီးကို ဖြိုးညီမကြန်ှာနှင့ြ ကပပြေးသည်။ အစေ့လေးကို ဆှဲစုပပြေးသည်။ အဖုတန်ှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို ဖြဲပြီး ပန်းရောင် အတွင်းနံရံထဲကို လွှာကိုခေါကကြာ ပို့လှှတလြိုကသ်ည်။

” အ….. အ……. နာနာလေးလကြြ….. ကောင်းလိုကတ်ာ…. ”

အစေ့ကို စုပလြိုကြ၊ လွှာနဲ့ထိုးမှှလေိုကြ၊ အဖုတန်ှုတခြမ်းနဲ့ ဖြိုးညီနှုတခြမ်း တေ့ပြီးစုပလြိုကြ လုပန်တေုန်း မမမှန် လကန်ှဈဖကကြ ဖြိုးညီလကန်ှဈဖကကြိုယူပြီး သူ့နို့အုံပေါမြှာ တငပြေးသည်။ တင်းအိပြီး နူးညံ့နတေဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ညဝတအြင်ျကြီပေါကြပဲ နာနာနယမြိသည်။

” ညှဈ နာနာ ညှဈ ကောင်းနပြေီ ။ ကောင်းလိုကတ်ာ။ အောကကြလည်း ပြီးတော့မယ်..။ ”

”အား …… အား……….. ပြီးပြီ ပြီးပြီ …။ ”

ခါးလေးကိုကော့ပြီး အရညတ်ှေ ဒလဟော ထွကကြာ ပြီးသှားသည်။ ဖြိုးညီမကြန်ှာမှာလည်း အရညတ်ှေ လူးနသည်ေ။ ထွကလြာတဲ့ အရညတ်ှေ တဈခါထဲ မွိုခလွိုကသ်ည်။

မမမှနအြရညကြ အခဉွဓြာတ် မများ ။ အနည်းငယ် ငနသ်ည့ဘြကကြဲသည်။ သိပမြခဉွဘြူးဆိုတော့ အကဆြဈဓာတန်ည်းတယ် ။ PH နိမ့မြှာပေါ့ ။ ဖြိုးညီ စိတထြဲကပင် စောကရြညကြို ဓာတခြှဲကြည့်မြိသည်။ စိတကြူးနလေို့ မပြီးသေး ။ အလုပဖြစ်အောင် လုပရြဦးမယ် ဆိုပြီး ပုဆိုးကို တဈခါထဲ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ အောကကြ စောင့ဆြိုင်းနတေဲ့ ညီတောငမြောငကြ ဘှားကနဲ ထွကလြာသည်။ မမမှနကြတော့ လွှာနဲ့တင် တဈခွီပြီးသှားလို့ မကြလြုံးလေးမှေးနသည်ေ။

ဖြိုးညီ ဒူးထောကကြာ ထောကကြာနဲ့ ခေါင်းရင်းဘကကြို သှားလိုကသ်ည်။ ညီတောမြောငကြို ပါးစပန်ားလေးကပပြှီး ။

“…မမမှန်….”

လို့ ညငည်ငသ်ာသာ ခေါလြိုကသ်ည်။ မမမှန် မကြလြုံးဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ပါးစပန်ားမှာ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နတေဲ့ ညီတောမြောငကြိုတွေ့ပြီး မကြလြုံးလေး ဝိုင်းသှားသည်။

” အာ …… အကြီးကြီးပဲ ။ နင့အြဈကိုဟာတောင် အဲလောကြ မကြီးဘူး။”

” ကြှနတ်ောကြ အဆောငမြှာ ပငွြးနတောနဲ့ အားအားရှိ ပန့ဆြှဲထားတာလေ။ အဲဒါကြောင့ပြါ။ ”

” အားရပါးရကြီးနောြ… ငါ့မောငကြ မခဘေူးပဲ”

”ကြှနတ်ော့ကြိုလည်း တဈလှည့ြ လုပပြေးပါဦး မမရယ်။ ”

စကားဆုံးတော့ လကလြေးတဈဖကကြိုကြှပြီး ညီတောမြောငကြို လှမ်းကိုငလြိုကသ်ည်။ ခေါင်းလေးကိုကြှပြီး ဒဈထိပဖြွားလေးကို ငုံသည်။ ဒဈတဈခုလုံး ပါးစပထြဲတွငထြည့ပြှီး လွှာလေးနဲ့ လှည့ပြတကြစားသည်။ ဒဈအနားသားလေးတွကေို လကြသ်ည်။ နောကြ ခေါင်းကိုကြှပြီး လီးတဈဝကလြောကထြိရောကအြောငင်ုံပြီး ကြှကာကြှကာနဲ့ မှုတပြေးသည်။ လီးပတလြညကြို လွှာလေးနဲ့ ရခေဲချောင်းလကြသ်လို လကြသ်ည်။
အရမ်းကောင်းတာကြောင့ြ ဖြိုးညီတဈယောကြ ပြီးချင်ခြငွပြင် ဖြစ်သှားသည်။

” ကဲ မမ ရပြီ။ လုပတ်ော့မယ် ။”

” ဟုတကြဲ့ပါ ကိုယတ်ောခြွောရယ်… တဈခါထဲ ကိုယ့အြဈမကို ပြောလိုကတ်ာများ..”

”ပေါငလြေးကို နည်းနည်းကားပြီး ဒူးထောငပြေးနောြ။”

ပါးစပကြသာ ပြောနသော မမမှနခြငမြွာ ဖြိုးညီပြောတဲ့အတိုင်း လိုကလြုပပြေးရှာသည်။ ဖြိုးညီ ထောငထြားတဲ့ ဒူးနှစ်လုံးကြားတွင် ဒူးထောကပြှီး နရောယူလိုကသ်ည်။ အဖုတဝြတွင် လီးကိုတေ့ပြီး ခကြခြငွြးမထည့သ်ေးပဲ အဖုတအြကြဲကြောင်းတဈလွှောကြ ပြတပြေးလိုကတ်ော့ မမမှနတ်ဈယောကြ ကော့တကသ်ှားသည်။

” အ…… လုပပြါတော့ ငါ့မောငရြယ် ။ မမစိတတ်ှေ ပြနကြှှလာပြနပြှီ။”

” မမမှန် ဒါဆိုထည့လြိုကတ်ော့မယန်ောြ။”

” အင်း အင်း ကြာ.. မင်းကလည်း ရှကစြရာကြီး ဘာတွပြေောနေ မေးနမှန်ေး မသိဘူး “

ဖြိုးညီ သူ့လီးကြီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ မလုပတ်ာကြာတော့ အပေါကကြ တောတ်ောကြှပန်သည်ေ။ ဖြိုးညီ အားနည်းနည်းစိုကပြှီး ဖိထိုးလိုကတ်ော့ မမမှနဆြီမှ ညည်းသံ နည်းနည်းထွကလြာသည်။

”မောငလြေး ဖြည်းဖြည်းလုပပြါနောြ ။ မမက မလုပဖြစ်တာ ကြာပြီ။”

”ဟုတကြဲ့ မမ။ ”

ဒဈဝငပြှီးသှားတော့ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဆကထြိုးထည့လြိုကတ်ာ တဈဝကလြောကြ ဝငသ်ှားသည်။ အပြငမြှာ သုံးလကမြလောကသ်ာ ကနွတ်ော့သည်။ ကနွတ်ဲ့ သုံးလကမြကို အဆုံးထိ ဆောင့ထြည့လြိုကသ်ည်။

”ဒုတ်…….”

လီးထိပန်ဲ့ သားအိမခြေါင်း သှားဆောင့သ်ည်။

”အား ……. နာတယ် မောငလြေး ဖြည်းဖြည်းလုပ်။”

”ဟုတ် …… မမ”

ဖြိုးညီ တဈဝကလြောကြ ပြနထြည့လြိုကြ ထုတလြိုကန်ဲ့ အသားကသွှားအောင် ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လုပန်မေိသည်။ ၁ဝ ခကြလြောကြ လုပပြှီးသှားတော့ အသှင်းအထုတကြို နည်းနည်း အရှိနမြှင့လြိုကသ်ည်။

”အ…. အ…… ကောင်းလာပြီ မောငလြေး လုပလြုပ်”

” ဗွှတ် …. ဗွှတ် ….. ဖြတ် …. ဖြတ် ……. ဖပ် ………. ဖပ်……….”

အဖုတထြဲက အရညတ်ှနေဲ့ လီးအသှင်းအထုတလြုပတ်ဲ့ အသံတွေ ဆူညံနသည်ေ။ တောသ်ေးတာပေါ့။ တိုကခြန်းက အသံလုံလို့ ။ ဖြိုးညီစိတထြဲက တွေးမိသည်။ ပြီးတော့ ကိုယ့အြဈမတဈဝမ်းကြဲ တဈယောကကြို ပယပြယန်ယန်ယ် လိုးနရပေါလားဆိုတဲ့ အသိက အသဈအဆန်းတဈမွိုး ဖြစ်စသည်ေ။

” ဖပ် ……. ဖပ် …………. ဖပ် …………ဖပ်………….”

ဖြိုးညီဥနဲ့ မမမှနဖြငန်ဲ့ ရိုကသ်ံတွေ ဆူညံနသည်ေ။ အဖုတကြ တင်းကြပစြီးပိုငန်ပြေီး လီးကိုသားရကြင်ေးနဲ့ ဆုပည်ှဈထားသလို ခံစားရသည်။

စိတထြဲတောတ်ောြ ကောင်းလာသောကြောင့ြ နို့ကိုဆှဲရင်း နာနာဆောင့လြိုးလိုကတ်ာ ကြာကြာမလိုးလိုကရြ ခဏနဲ့ ပြီးချင်လြာသည်။ ကြနဒြုံးလည်း မပါသောကြောင့ြ လီးကို အပြငကြိုပဲ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး သုတရြညတ်ှကေို ဗိုကပြေါပြဲ ပန်းခလွိုကသ်ည်။

” အား……….. ရှုး……….. ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်…..”

ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ နှုတခြမ်းသားလေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုးပဲ နမ်းလိုကသ်ည်။ ခဏနတေော့ မမမှနဆြီကမှတသ်ိပသ်ော အနမ်းတွေ ပြနလြညရြရှိသည်။

” ဒီလိုမွိုး မနရတောကြာပြီ ငါ့မောငရြယ်… အခုလို လုပမြိတာ မကောင်းပမေဲ့ မမရဲ့ဆန်ဒ ပြည့ဝြအောငလြုပပြေးတဲ့အတွကြ ကြေးဇူးပါ။”

”မမဆန်ဒပြည့ပြမေဲ့ ကြှနတ်ော့ဆြန်ဒ မပြည့သ်ေးဘူး မမရယ် ။ ကြှနတ်ောလြုပလြို့ မဝသေးဘူး။”

”ဟုတလြား ….. လုပြဦးမလို့….. လား…”

စကားဆုံးခင် မကြလြုံးက ပေါငကြှားထဲက လီးကြီးကိုတွေ့ပြီး စကား တဈပိုင်းတဈစနဲ့ပင် ရပသ်ှားသည်။

” အို……. တောငန်တေုန်းပဲ။ မင်းကလဲကြာ ခစ်ခစ် ။”

” လုပပြါမမရယ် ။ လာ …. လေးဘကထြောကပြှီး ဖငကြုန်းပေး။”

ကိုခမွြးသာနဲ့ ရခါစတုန်းက ပုံစံမွိုးစုံနဲ့ လုပခြဲ့ဖူးသောကြောင့ြ သိပပြှူနာမရှိ ။ ဖြိုးညီပြောတဲ့ ပုံစံအတိုင်းပင် သချောကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ ခါးကိုကော့ပြီး ဖငကြို သချောကုန်းပေးထားသောကြောင့ြ ကြီးမားဖြူဖြေးသည့ြ ဖငကြှီးနှစ်လုံးအောကကြ အဖုတကြှီးက ပြူးထွကလြာသည်။

ဖငကြှားထဲ ပြူးထွကန်သညေ့ြ အဖုတကြှီးကိုကြည့်ရြင်း ဖြိုးညီတဈယောကြ စိတတ်ှေ ဆူဝလောပြီး အဖုတကြှီးကို သကြားလုံးစုပသ်လို ပြှတခြနဲ ငုံပြီး ကုန်းစုပလြိုကသ်ည်။

” အား………. ကောင်းတယ် ……. ခပကြှမ်းကြမ်းလေး စုပပြေး”

မမှနတ်ဈယောကလြည်း အပြောတွေ ကြမ်းလာပြီ၊ သုံးလေးခကြလြောကြ စုပပြှီးတော့ ဖြိုးညီ သူ့လီးကို မမမှနအြဖုတဝြမှာတေ့ပြီး လကတ်ဈဖကကြ ဖငကြိုကိုင် နောကတ်ဈဖကကြ ခါးကိုကိုငပြှီး တဈခါထဲ တဈဆုံးသှင်းလိုကသ်ည်။ လီးကရှညသ်ည့အြပြင် ဖငကြုန်းထားသောကြောင့ြ တဈခါထဲနဲ့ သားအိမခြေါင်းကို သှားတိုကသ်ည်။

”ဒုတ် ………. အ ……… ”

မမမှနဆြီက အသံထွကလြာသည်။

”မောငလြေး နာနာဆောင့တ်ော့ ။ မမမှန် ခံချင်န်ပြေီ။ အတွင်းထဲထိ မဆောင့န်ဲ့ ဗိုကထြဲက အောင့တ်ယ်။”

” အပြငန်ားတင် နာနာဆောင့ြ ။”

ဖြိုးညီလည်း မမမှနရြဲ့ အယန်တေဲ့ ဖငကြှီးနှစ်လုံးကို အကအွနကိုငပြှီး နာနာပင် ဆောင့လြိုးတော့သည်။

“ဗှတ် ……. ဗှတ် ………. ဘှတ် ……. ဘှတ်……………..”

“အား…………ကောင်းတယ် ……. မောငလြေးဆောင့ြ”

ခဏနတေော့ ဖငကြိုမကိုငတ်ော့ပဲ မမမှနခြါးပေါကြို မှောကခြလွိုကပြှီး နို့ကို လကကြဆှဲရင်း နှုတခြမ်းတွကေ ကိုယသ်င်းနံ့မှှေးနသညေ့ြ ဂုတသ်ားလေးတွကေို ဆှဲဆှဲစုပရြင်း ဆောင့လြိုးမိသည်။

”ငါ့မောင်…. စုပတ်ဲ့အရာတွေ မထငစြနေဲ့ …….. နင့အြဈကိုမှငရြင် တဈမွိုးထငလြိမ့မြယ်။”

”နာနာဆောင့လြကြော ……. ငါ့မောငကြ အပေါကြိုအာရုံရောကတ်ာနဲ့ အောကကြ အရှိနန်ှေးသှားတာကိုး။”

” ကိုခမွြးသာဆို အဲလိုမဟုတဘြူး။ သူဆောင့ရြင် မီးပြင့မြတတပြဲ။ အပေါမြှာ နမ်းပမယေ့ြ အောကကြလည်း ဘယတ်ော့မှ မနှေးဘူး။ ”

ဖြိုးညီ အဲလိုပြောသံကြားတော့ မခံချင်စြိတလြည်း ဖြစ်သှားတာနဲ့ ခါးကိုကိုငပြှီး ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုးလိုကသ်ည်။ တောတ်ောကြှာအောင် အားရပါးရ လိုးပြီးတော့ နည်းနည်းမောလာတာနဲ့

”မမအပေါကြ တဈခါလောကြ တကဆြောင့ပြါလား။”

”အင်း…… ဆောင့မြယ်။”

လီးကို အဖုတကြှီးထဲက ဆှဲထုတပြှီး ကုတငပြေါမြှာပကလြကအြိပလြိုကသ်ည်။ မမမှနကြ မဆောင့ခြင် လီးကြီးကို တဈခကြကြှည့ပြှီး စိတတ်ှကြှလောလို့ထငသ်ည်။ လီးအရင်းကနကေိုငပြှီး စောကရြညတ်ှနေဲ့ စိုရှှဲပြီး ပြောငလြကန်တေဲ့ လီးကြီးကို စိတပြါလကပြါပင် စုပပြေးသည်။

ကိုခမွြးသာ ဘယလြောကတ်ောင် သငပြေးထားလဲမသိ။ ပုလှနေဲ့တင် ပြီးချင်ခြငွြ ဖြစ်လာတာနဲ့ အရမ်းလုပခြငွန်သလေိုလို ပြောလိုကရြသည်။

” မမ ဆောင့မြယဆြို အပေါတ်ကဆြောင့တ်ော့လေ ။ ကြှနတ်ောြ မစောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး။ အရမ်းလုပခြငွလြှပြီ။”

”ဟုတပြါပြီ ……. လုပမြှာပါ။ ဒီကလဲ လီးတုတတ်ုတကြှီးကို ကြည့်ပြှီး မနနေိုငတ်ာနဲ့ ကုန်းစုပမြိတာပါ။ တကယပြါပဲနောြ။”

မမမှနစြကားပြောရင်း အပေါကြ တကခြှသည်။ လီးကို လကတ်ဈဖကကြ ထိန်းကိုငပြှီး အဖုတဝြမှာတေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြသွည်။ လီးကြီးက တုတတ်ော့ အဖုတန်ံရံနဲ့ နရောလှတမြရှိအောင် ပြည့ကြှပန်သည်ေ။

တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပန်ရောကနေ မမမှနစြိတပြါလာပြီး စိတရြှိလကရြှိ ဆောင့လြိုကသ်ည်။ အောကကြနတေဲ့ ဖြိုးညီလည်း မမမှနခြါးကိုထိန်းကိုငပြှီး အားရပါးရ ကော့တငမြိသည်။ အခကြင်ါးဆယလြောကြ လုပပြှီးတော့ မမမှနတ်ဈယောကြ အသံစုံမှညပြှီး ဖြိုးညီကိုယပြေါြ မှောကကြသွှားသည်။

မမမှနအြဖုတထြဲက ဆှဲဆှဲညှဈတဲ့ ညှဈအားကြောင့ြ အဖုတထြဲမှာတင် ပြီးသှားမှာစိုးလို့ မမမှနကြို ကိုယပြေါကြ တွန်းခပြှီး ကမန်းကတန်း လီးကို ဆှဲထုတလြိုကရြသည်။

”မမမှန် အမောလည်းဖြရင်ေး တဈခကြလြောကြ စုပလြိုကပြါဦး။ ပြီးတော့မှာမို့လို့။”

မမမှနလြည်း လီးထိပဖြွားကို တဈခကြန်ှဈခကြြ စုပလြိုကပြှီးတော့ ရုတတ်ရကြ လီးတဈချောင်းလုံး လညခြွောင်းထဲထိ ဝငသ်ှားအောင် ထိုးထည့ပြှီး စုပလြိုကသ်ည်။

မမမှနရြဲ့ ပညာစွမ်းအောကမြှာ ဖြိုးညီတဈယောကြ ဘယလြိုမှ မနနေိုငပြဲ ခေါင်းကိုဆှဲကိုငထြားပြီး လညခြွောင်းထဲကို သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ မမမှနလြဲ ပြနမြထွေးထုတတ်ော့ပဲ သုတတ်ှကေို တဈခါထဲ မွိုခလွိုကသ်ည်။

ဖြိုးညီ မမမှနပြါးစပထြဲက လီးကိုဆှဲထုတပြှီးတော့ မမမှနမြေးစေ့လေးကို လကန်ဲ့မပြီး မမမှနမြကြန်ှာလေးကို ကြည့်မြိသည်။ လီးက အာခေါငကြိုထောင့်ထားသည့ြ ဒဏကြှောင့ြ မကြရြညလြေးတွေ ဝဲနတောတွေ့တော့ သနားမိပြနသ်ည်။ မမမှန် နဖူးလေးကို ညငည်ငသ်ာသာလေး နမ်းလိုကသ်ည်။

” မမရယ် ခစွမြိပြီ။ ”

ဖြိုးညီလည်း မမမှနအြခန်းထဲမှထွကကြာ ဘောလုံးပြဲ ပြနကြှည့န်မေိသည်။ မကြလြုံးက တီဗီဖနသ်ားပြငကြို ကြည့်န်ရသေောလြည်း စိတမြပါလှ။ မမမှန်၏ ဖြူဖြေးဝိုင်းစကသ်ော ရငသ်ားများ၊ ဖောင်းတင်းနသေော အဖုတ်၊ နောကကြို ကော့ကော့ပေးတတသ်ော တငသ်ားဝိုင်းဝိုင်းကြီးတို့ကိုသာ မှငယ်ောငန်မေိသည်။ ထို့ကြောင့ြ ဘောလုံးပြဲ ဆကမြကြည့်တ်ော့ပဲ အခန်းထဲသို့သာ ပြနအြိပလြိုကသ်ည်။

ဖြိုးညီ နောကန်ေ့မနကြ စောစောထပြီး မနကစြာကို ပြငဆြငပြှီးတာနဲ့ ဈေးသှားလိုကသ်ည်။ ဈေးကပြနလြာတော့ မမမှနန်ဲ့တွေ့သည်။ မကြန်ှာနည်းနည်း ပူနတောကြောင့ြ တဈယောကန်ှင့တ်ဈယောကြ ဘာမှမပြောမိပေ။

မနကစြာစားပြီးတော့ အရာရာက နဂိုအတိုင်း ပြနဖြစ်သှားသည်။ ထမင်းဝိုင်းတွင် ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှနကြို မကြန်ှာပူနမေိသောလြည်း မမမှနကြ ဘယလြိုမှမဖြစ်သလို နသေောကြောင့ြ စိတလြကပြေါ့ပါးသှားသည်။ မမမှနကြို မနေ့ညကလို အဖြစ်မွိုး ထပမြဖြစ်အောင် နတေော့မညဟြု ဖြိုးညီတဈယောကြ ဆုံးဖြတခြကြခြလွိုကသ်ည်။

ထမင်းစားပြီးတော့ မမမှနကြ ကိုခမွြးသာအတွကြ ဆေးများကို မှို့ထဲတွင် သှားထုတရြမည် ဖြစ်သောကြောင့ြ နေ့လညလြောကမြှ ပြနရြောကမြညဖြစ်ကြောင်း ပြောသည်။ နေ့လညစြာကိုလည်း သူ့ကိုမစောင့ရြနန်ှင့ြ ကိုခမွြးသာကိုလည်း နေ့လညစြာပြငပြှီး ကြှေးရန် သသခွေောခွာပငမြှာပြီး ထွကသ်ှားသည်။

………………………………………

မနကတ်ဈမနကခြင်းလုံး ဖြိုးညီတဈယောကြ စကိုင်းနကကြလာတဲ့ တီဗီလိုင်းတွကေိုသာ တဈလိုင်းပြီးတဈလိုင်း ပြောင်းကြည့်ရြင်းနဲ့ အခွိနကြုနသ်ှားသည်။ နေ့လညစြာစားခွိန် ရောကတ်ဲ့အထိ မမမှန် ပြနမြရောကသ်ေးတာနဲ့ ယောကဖြတောကြို ထမင်းခူးခပ် ပြငဆြငပြှီး ကြှေးလိုကသ်ည်။ ဖြိုးညီ ယောကဖြနဲ့ ထမင်းအတူတူစားရင်း ယောကဖြမကြန်ှာကို တဈခကြတ်ဈခကြြ မသိမသာ ခိုးကြည့်မြိသည်။ ဘာပဲပြောပြော ဖြိုးညီ ယောကဖြကို အားနာမိတာတော့ အမှနပြဲဖြစ်သည်။ ဘာမှမသိတဲ့ ယောကဖြကတော့ ရောဂါကူးမှာ မကြောကပြဲ သူနဲ့ထမင်းတူတူစားတဲ့ ဖြိုးညီကို ကြေးဇူးတငကြှောင်းသာ တဖြဖြ ပြောနသည်ေ။

ထမင်းစားပြီး တအောင့လြောကန်တေော့ မမမှန် အပြငသ်ှားရာက ပြနလြာသည်။ မမမှနရြဲ့ မကြန်ှာလှလှမှာ ခွှေးစကလြေးတွေ တွဲလှဲခိုနသည်ေ။

ဖြိုးညီ ကိုခမွြးသာနဲ့ ထိုငစြကားပြောရာကနေ အသာထပြီး မမမှနကြို ရတဈေခွကြ ခပတ်ိုကလြိုကသ်ည်။

”ကြေးဇူးပဲ မောငလြေးရာ…။ မမလည်း နပေူတာနဲ့ တောတ်ောပြငပြန်းလာတယ်။”

”ရပါတယ် မမရယ်။”

ဖြိုးညီ တဈယောကြ မမမှနကြို မကြန်ှာပူတာနဲ့ ဘာပြောရမှန်းတောင် မသိပဲ ငှိမန်မေိသည်။

”မောငလြေး… ဘယတ်ော့ပြနမြှာလဲ။ ကြောင်းပိတတ်ယမြလား။ ကြာကြာနသှေားပါလား။”

”ဟင့အြင်း….။ မနတေော့ဘူး မမ။ ကြှနတ်ောြ ဒီညနပေဲ ပြနတ်ော့မယ်။”

ဖြိုးညီ ညဘကကြရွင် ဖြစ်လာမဲ့ ကိဈစတွကေို ဆကမြဖြစ်ချင်တ်ာနဲ့ ပြနဖြို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။

”တဈပတတ်နသ်ညလြောကတ်ော့ နပေါဦးလား ငါ့မောငရြယ်…။ မမလည်း ဒီမှာ နင့အြဈကိုနဲ့ မမအပြငသ်ှားရင် အိမစြောင့မြရှိဘူး။”

”မဖြစ်ဘူး မမ။ ကြှနတ်ောြ ဒီမှာဆကပြှီးနရင်ေ မမနဲ့ ထပပြှီး မှားမိနလေိမ့မြယ်။ မနေ့ညက ဖြစ်ခဲ့တဲ့ ကိဈစကို စိတထြဲမှာ မကောင်းဘူး။”

ဖြိုးညီ ခေါင်းကို ငုံ့ထားရင်း ပြောလိုကသ်ည်။

”အောြ … မောငလြေးရယ်…။ ဒါက မတောတ်ဆ ဖြစ်သှားတာပဲဟာကို..။ ဘယလြိုမှ စိတထြဲမထားနဲ့ကြာ။ နောကထြပ် မဖြစ်ကြရငပြှီးတာပဲ မဟုတလြား။ ဒီအတွကန်ဲ့ ဆိုရငတ်ော့ မပြနပြါနဲ့ မောငလြေးရယ်။”

မမမှန် ဖြိုးညီရဲ့ ခေါင်းကဆံပငတ်ှကေို အသာပြတရြင်းပြောသည်။

”မဟုတဘြူး မမမှန် …။ ဒီမှာ ဆကပြှီးသှားရင် ကြှနတ်ောြ မမကို မှငန်ရရေင် ဘယလြိုမှ ထိန်းနိုငမြှာမဟုတဘြူး။ ကြှနတ်ောြ ပြနပြါရစေ မမရာ ။ နောြ….”

”ဟုတပြါပြီလေ။ ငါ့မောငကြ အရမ်းပြနခြငွန်တယ်ေ ဆိုရငတ်ော့ မမ မတားတော့ပါဘူး။ ”

”အရမ်းပြနခြငွတ်ယတ်ော့ မဟုတပြါဘူး မမမှနရြာ၊ တကယသ်ာဆိုရင် ကြှနတ်ောမြမမှနန်ဲ့ အမြဲတမ်း အတူတူနချင်ေတ်ာပါ။”

”………………”

မမမှနဆြီက ဘာစကားသံမှ ထွကမြလာတော့…။ မမမှန် မကြလြုံးရှဲကြီးတွနေဲ့ ဖြိုးညီကို စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ အကြည့်ဒြဏကြို ရငမြဆိုငန်ိုငတ်ာကြောင့ြ ခေါင်းကိုသာ တွငတ်ှငင်ုံ့ထားမိသည်။

”ကဲ ….. ငါ့မောင် ပြနမြယဆြိုလည်း ပြနလြေ။ အိမအြတွကြ ဘာဝယသ်ှားဦးမလဲ။”

မမမှန် နှစ်ယောကကြှားက တိတဆြိတမြှုကို အဆုံးသတလြိုကသ်ည်။

”မဝယတ်ော့ဘူး မမ။ ကြှနတ်ောြ အိမရြှေ့သှားတော့မယန်ောြ။ ခိုင်းစရာရှိရင် အောခြေါလြိုကပြါ မမ။”

”အေးအေး….။”

ဖြိုးညီ အထုပတ်ှေ ပြငဆြငပြှီး မမမှနတ်ို့ အိမကြနေ ပြနလြာခဲ့သည်။ ယောကဖြဖြစ်သူကတော့ ဖြိုးညီကို မပြနစြချင်ေသ်ေး..။ နမကေောင်းဖြစ်နသေူအတွကြ စကားပြောဖောတ်ဈယောကြ လိုတယမြဟုတပြါလား။

ဖြိုးညီ အိမပြှနရြောကတ်ော့ မမမှနအြကြောင်းကို မေ့ပစ်နိုငအြောင် ကြိုးစားခဲ့သည်။ တဈရကြ … နှစ်ရကြ….. သုံးရကြ…… တဈလ ….။ တဈလ ပြည့ခြါနီးအခွိနမြှာ မမမှနဆြီက ဖုန်းဝငလြာသည်။ ကြားရတဲ့ သတင်းကတော့ စိတမြကောင်းစရာ…။ ကိုခမွြးသာ ဆုံးပြီဆိုတဲ့ သတင်းပဲ ဖြစ်သည်။ ဒီလောကြ ရောဂါဆိုးနတောတောင် မမမှနအြလဈမှာ ဆေးလိပ် ခိုးခိုးသောကသ်ညဟြု ဆိုသည်။ မနေ့ညက အိပန်ရင်ေ ရုတတ်ရကြ သှေးတွအနေပြှီး တဈခါထဲ အသကပြါ ပါသှားခွင်း ဖြစ်သည်။

ဖြိုးညီတို့ တဈအိမသ်ားလုံး မမမှနတ်ို့ ရှိရာကို သှားကြသည်။ ဟိုရောကတ်ော့ မမမှန် မကြန်ှာက ငိုထားလှန်းလို့ မို့အဈနသည်ေ။ ဖြိုးညီ မမမှနကြို ကြည့်ရြင်း သနားမိသည်။ ငယင်ယခြွောချောလေးနဲ့ မုဆိုးမ ဖြစ်သှားရရှာပြီ။

ဆယရြကလြောကအြကြာ နာရေးကိဈစတွေ အားလုံးပြီးတော့ ဖြိုးညီအဖနေဲ့ အမကတေော့ အလုပရြှိလို့ဆိုပြီး ပြနသ်ှားသည်။ ဖြိုးညီကိုတော့ မမမှနတ်ဈယောကထြဲ ညရေးညတာ စောင့ပြေးရအောငဆြိုပြီး ထားခဲ့သည်။

တဈကြိမကြှုံဖူးသော အဖြစ်အပကြန်ဲ့တူ တဈအိမလြုံးမှာ နှစ်ယောကထြဲ ရှိနတယေဆြိုတဲ့ အသိက နှစ်ဦးစလုံးရဲ့ ရငကြို မသိမသာ လှုပခြတစြသည်ေ။ ဖြိုးညီရော မမမှနရြော တဈယောကန်ဲ့ တဈယောကြ မကြလြုံးချင်ြးမဆုံဖြစ်အောင် တမငကြို ရှောငလြှှဲကြသည်။ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း မဖြစ်သော လောကသဘာဝအရ ဖြိုးညီမိဘတွေ ပြနသ်ှားပြီး နောကတ်ဈနေ့မှာတော့……..

မနကစြောစော ဖြိုးညီ မနကစြာစားဖို့ ပြငဆြငသ်ည်။ ပြငဆြငသ်ညဆြိုတာထကြ မနကစြားစားဖို့ အပြငမြှာ သှားဝယရြနလြုပခြှင်း ဖြစ်သည်။ မမမှနကြတော့ မနိုးသေး။

” ဒေါကျ ဒေါကျ ဒေါကျ ”

“မမနိုးပြီလား”

”ပြောမောငလြေး ၊ ဘာကိတ်။”

အခန်းထဲက အိပခြငွမြူးတူးနဲ့ မမမှနအြသံ ထွကပြေါလြာသည်။

”ကြှနတ်ောြ အပြငသ်ှားမလို့ ၊ လမ်းထိပမြှာ မုန့ဟြင်းခါးသှားဝယမြလို့ ၊ အဲဒါ…”

”သှားဝယလြေ၊ ဘာဖြစ်လို့လဲ။”

”မဟုတဘြူးလေ၊ အဲဒါ တံခါးဖြင့ထြားခဲ့ရမလားလို့။”

”မဖြင့ခြဲ့နဲ့လေ၊ မမှနတ်ဈယောကထြဲ ကနွခြဲ့မှာဆိုတော့၊ အပြငကြ သော့ခတသ်ှားလိုကြ၊”

”ဟုတကြဲ့ မမမှန် ၊ ဒါဆို ကြှနတ်ောလြဈပြီ၊ ဆကအြိပန်တေော့။”

မမမှနအြခန်းထဲက ဘာမှပြနဖြှသေံ မကြားတော့လို့ ဖြိုးညီ မုန့ဟြင်းခါးဝယဖြို့ ထွကလြာခဲ့သည်။ တိုကခြန်းထဲက အထွကမြှာ မမမှနပြှောတဲ့အတိုင်း အပြငကြနေ သော့ခတခြဲ့သည်။ လမ်းထိပကြ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငရြောကတ်ော့ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငမြှာ လူတွကြပေန်သည်ေ။

”အဒေါကြှီး ၊ မုန့ဟြင်းခါး ပါဆယန်ှဈပြဲလောကြ မှနမြှနလြေး၊ ဗိုကဆြာနလေို့ပါ။”

”ပါဆယဆြိုရငတ်ော့ တောတ်ောန်ဲ့ရဦးမှာ မဟုတဘြူး။ ဒီမှာ စားပြဲတွကနွေလေို့…။ ဗိုကဆြာရင် ဒီမှာပဲ တဈခါထဲ ထိုငစြားသှားလေ။”

”ဒါဆိုလည်း ငါးဖယန်ဲ့ အိုးဘဲဥ ထည့ဗြွာ၊ အကြောကြ ဘူးသီးကြောထြည့ြ။”

ဖြိုးညီ အနားက လှတန်တေဲ့ခုံမှာ အသာထိုငစြောင့န်လေိုကသ်ည်။ တအောင့လြောကကြှာမှ သူမှာထားတဲ့ မုန့ဟြင်းခါး ရောကလြာသည်။ ဗိုကတ်ောတ်ောဆြာနတောနဲ့ နောကထြပတ်ဈပြဲ ထပမြှာပြီး စားလိုကသ်ည်။

စားလို့ပြီးမှ မမမှနအြတွကြ မုန့ဟြင်းခါးတဈပြဲ ပါဆယထြုတပြှီး ပြနလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ မမမှနတ်ို့ တိုကခြန်းကို ပြနရြောကတ်ော့ အပြငကြ ခတထြားတဲ့ သော့ကို ဖြင့ပြှီး ဝငခြဲ့သည်။

မုန့ဟြင်းခါးထုတကြို မီးဖိုခန်းအဝက နံရံမှာ ခွိတထြားလိုကပြှီး အပေါ့သှားဖို့ အိမသ်ာဆီလာခဲ့သည်။ မနကစြောစော အေးတာရော ၊ မုန့ဟြင်းခါးဆိုငမြှာ ရနှေေးကြမ်းတွေ သောကခြဲ့တာကြောင့ရြော ဖြိုးညီ တောတ်ောလြေး တင်းနပြေီ။ တင်းနတယ်ေ ဆိုတာက အပေါ့သှားချင်လြို့ တောတ်ောလြေး ဆီးအိမတ်င်းနပြေီလို့ ပြောတာဖြစ်သည်။

ဖြိုးညီ စေ့ထားတဲ့ အိမသ်ာတံခါးကို ဆှဲဖြင့လြိုကသ်ည်။ ဝုန်းကနဲ မှညသ်ံနဲ့အတူ အိမသ်ာတံခါး ပြင့သ်ှားသည်။ အထဲမှာ မှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ဖြိုးညီ ကြောငပြှီး ရပကြှည့န်မေိသည်။

မမမှန် အိမသ်ာမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်သည်ေ။ အိမသ်ာက အထဲဝငရြင် လှကေားနှစ်ထဈလောကြ ထပတ်ကရြသည်။ အောကခြှထကြေ တောတ်ောလြေး မှင့သ်ညလြို့ ပြောရမည်။ အထဲက မမမှန် အိမသ်ာထဲမှာ ငိုကန်ရောကနေ အလန့တ်ကြား မော့ကြည့်သ်ည်။

မမမှနလြည်း ဖြိုးညီကို ကြောငပြှီး ကြည့်န်တောနဲ့ ပေါငဂြှကြားနရောကို ပြနမြအုပမြိပေ။ ထမိနကြို အပေါဆြှဲတငထြားတော့ ပေါငန်ှဈလုံးကြားက အင်ျဂါစပကြှီးကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငရြသည်။ မမမှနအြဖုတကြှီးက ဖောင်းတင်းနသည်ေ။ အဖုတအြပေါန်ားမှာ အမှှေးတွကေ ရေးရေးလေး ပေါကန်သည်ေ။ အသားဖြူသူမို့ အဖုတကြ ဖြူဖြေးပြီး ဖောင်းတင်းနသည်ေ။

ဖြိုးညီ မမမှန် အဖုတကြှီးကို ကြောငင်ေးပြီး ကြည့်န်တော တောတ်ောကြှာသှားသည်။ မမမှနအြဖုတကြှီးကို ကြည့်ရြင်း ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးအောကကြ ညီတောမြောငကြလည်း ခေါင်းထောငလြာသည်။ ခဏလောကကြှာမှ မမမှန် ပေါငဂြှကြားကို ထမိနန်ဲ့ ပြနဖြုံးလိုကသ်ည်။

”တံခါးပြနပြိတလြေ မောငလြေးရဲ့… ”

မမမှနရြဲ့ အသံတွကေ တုနခြါနသည်ေ။ အဲဒီတော့မှ ဖြိုးညီလည်း သတိဝငလြာပြီး တံခါးပြနပြိတလြိုကသ်ည်။

”မမမှန် ဆောရီးနောျ… ”

အသံကိုထိန်းပြီး ပြောလိုကပြမေဲ့ ဖြိုးညီအသံတွလည်ေး တုနခြါနမှော သချောသည်။ ဖြိုးညီ မီးဖိုခန်းထဲမှာ မမမှန် မုန့ဟြင်းခါးစားဖို့ ပြငဆြငန်ရပေမေဲ့ မကြလြုံးထဲမှာ မမမှနရြဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကိုပဲ မှငယ်ောငန်သည်ေ။ အောကကြ ညီတောမြောငကြလည်း မမမှန် အဖုတလြှလှကြီးကို မှငလြိုကရြလို့ တောင်းဆိုနပြေီ။

မမမှန် အိမသ်ာထဲက တောတ်ောန်ဲ့ ထွကမြလာသေး။ ဖြိုးညီ အိမသ်ာတံခါးဝကို ခဏခဏ လှည့ကြှည့န်မေိသည်။ တအောင့လြောကကြှာမှ မမမှန် ထွကလြာသည်။ အိမသ်ာနဲ့ ကပရြကြ ရချိုးခန်းလေးထဲမှာ မကြန်ှာသဈ၊ သှားတိုကြ၊ ကိုယလြကသ်န့စြငန်သည်ေ။ ရချိုးခန်းတံခါး ဖြင့ထြားတာကြောင့ြ မမမှန် ရချိုးခန်းထဲမှာ လုပန်တောတွကေို မှငရြသည်။

မမမှန် ခါးလေးကုန်းပြီး မကြန်ှာသဈနတောကြောင့ြ တငပြါးကြီးတွကေ နောကဘြကကြို ကော့ထွကန်သည်ေ။ မမမှနရြဲ့ နောကပျိုင်းအလှကို ကြည့်ရြင်းဖြိုးညီ စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့ …။ ရချိုးခန်းထဲ ဝငလြိုကမြိပြီ။

ဖြိုးညီ ရချိုးခန်းထဲကို ဘယလြိုခွလှမြေးလှမ်းပြီး သှားလိုကလြဲ မသိလောကအြောငပြဲ ရချိုးခန်းထဲကို လှဈခနဲ ရောကသ်ှားသည်။ ကုန်းပြီး မကြန်ှာသဈနတေဲ့ မမမှနရြဲ့ နောကကြှောကို သိုင်းဖကလြိုကမြိသည်။

”အို့… ကိုဖြိုး….”

မမမှန် မကြန်ှာသဈရာကနေ အလန့တ်ကြား ထအောသ်ည်။ ကုန်းထားတဲ့ခါးကို ပြနကြော့တငလြိုကတ်ာမို့ မမမှနတ်ဈကိုယလြုံးက ဖြိုးညီရငခြှငထြဲ ရောကလြာသည်။ မမမှနရြဲ့ ဖငကြှီးနှစ်လုံးနဲ့ ဖြိုးညီ ပုဆိုးအောကကြ အတနကြှီးနဲ့ ထောကမြိနသည်ေ။ ဖြိုးညီ စိတတ်ှေ အတောပြဲထကြှလာသည်။ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ မမမှနရြဲ့ ထဘီလေးကို ခွှတခြလွိုကသ်ည်။

မမမှန် ထဘီကို ဆှဲထားပမေဲ့ လကတ်ဈဖကကြ ရခွကေကြို ကိုငထြားတာကြောင့ြ မမီလိုကတ်ော့ခွေ။ ညဝတအြိပတ်ဲ့ ထမိနအြနှမ်းလေးက ရချိုးခန်းကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပုံလကြလြေး ကသွှားသည်။

ဖြိုးညီလည်း ဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကို ခွမနေဲ့ ညှပပြှီး အမှနဆြှဲခွှတလြိုကသ်ည်။ အောကကြ ထောငန်ပြေီးတဲ့ အတနကြှီးက တရမ်းရမ်းနဲ့ ထွကပြေါလြာသည်။ ဖြိုးညီ ဒူးကို အလိုကသ်င့လြေး ကြေးလိုကပြှီးတော့ မမမှနရြဲ့ ပေါငကြှားထဲက အဖုတအြကြဲကြောင်းနရောကို သူ့အတနန်ဲ့တေ့ပြီး အသာထိုးထည့လြိုကသ်ည်။

မမမှန် သန့စြငခြန်းထဲက ထွကလြာခါစမို့ အဖုတကြ ချောကကြပမြနပေဲ အနည်းငယ် စိုနသည်ေ။ ဖြိုးညီရဲ့ အတနကြှီးက မမမှနအြဖုတလြေးထဲကို တရဈရဈနဲ့ တိုးဝငသ်ှားသည်။ မမမှန် အဖုတအြတွင်းသားတွကေ နူးညံ့လှသည်။ ဖြိုးညီ အခွိနမြဆှဲတော့ပဲ မမမှနကြို ရကနေဘြောငမြှာ လကထြောကခြိုင်းပြီး နောကကြနေ ဆောင့တ်ော့သည်။

ကားစွင့န်တေဲ့ တငပြါး အထကကြ ခါးသိမသ်ိမလြေးကို စုံကိုငပြှီး ဆောင့သ်ည်။ ဖြိုးညီဆီးခုံနဲ့ မမမှန် တငပြါးဆောင့သ်ံ တဖောင်းဖောင်းက ရချိုးခန်းထဲမှာ ဆူညံနသည်ေ။ တအောင့လြောကကြှာတော့ ဖြိုးညီ ဆကမြထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ညီတောမြောငကြို အဖုတထြဲ အဆုံးထိ ထိုးထည့လြိုကပြှီး အောင်းထားတဲ့ အရညတ်ှေ တဖြောဖြောနဲ့ ပန်းထုတလြိုကတ်ော့သည်။

ဖြိုးညီ သူ့ညီတောမြောငကြို မမမှနအြဖုတထြဲက ပြနမြထုတသ်ေးပဲ စိမထြားလိုကသ်ည်။ မမမှနအြဖုတအြတွင်းသားတွကေ တရှရှနဲ့ ဖြိုးညီဟာကို ဆုပည်ှဈနကြသေည်။ ဖြိုးညီ မမမှနကြို နောကကြနေ သိုင်းဖကရြင်း အမောဖြနမေေိသည်။ ခဏလောကကြှာမှ မမမှနဆြီက စကားသံ ထွကလြာသည်။

”ကိုဖြိုး အရမ်းဆိုးတယကြှာ…။ လူကို ဘာမပြောညာမပြောနဲ့။”

”ခစွလြို့ပါ မမရယ်…။ ကြှနတ်ောလြည်း ဒီလိုမဖြစ်အောင် အတတန်ိုငဆြုံး ထိန်းတာပဲ။ စောစောက မမမှနကြို မှငလြိုကပြှီး ဘယလြိုဖြစ်သှားမှန်း မသိဘူး။ ဘယလြိုမှ မထိန်းနိုငတ်ော့ဘူး ဖြစ်သှားတယ်။ တောင်းပနပြါတယန်ောြ မမ။”

”လုပတ်ုန်းက လုပပြှီးတော့မှ လာတောင်းပနန်သေေးတယ်။ ဒီမှာ ပပြကေုနပြှီ ၊ ရချိုးမှရတော့မယ်။”

”ကနွောလြည်း ရချိုးလိုကမြယလြေ။ မမမှနန်ဲ့ တဈခါထဲ အတူတူခွိုးလိုကမြယ်။”

ဖြိုးညီပါးစပကြ ပြောလိုကရြင်း လကကြလည်း ဝတထြားတဲ့ တီရှပကြို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

”မမလဲခွှတ် …၊ ခဏလေး၊ ကြှနတ်ောခြွှတပြေးမယ်။”

မမမှနရြဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို နောကကြနေ ဆှဲဖြုတလြိုကသ်ည်။ နှိပကြှယသ်ီးဆိုတော့ တဈခကြဆြှဲလိုကရြုံနဲ့ တဖြုတဖြှုတန်ဲ့ ပြုတထြှကသ်ှားသည်။ မမမှန် ရကနေဘြောငကြို လကထြောကထြားရာကနေ ထပြီး ခါးကို ပြနမြတလြိုကတ်ော့ အဖုတထြဲစိမထြားတဲ့ ဖြိုးညီအတနကြှီးက ဗှတခြနဲမှညပြှီး ထွကသ်ှားသည်။ ဖြိုးညီ ပန်းထုတထြားတဲ့ သုတရြညတ်ှကေ အဖုတထြဲကနေ တဈစကစြကန်ဲ့ ရချိုးခန်းကြမ်းပြငပြေါြ ကလွာသည်။

”ခွှတတ်ော့လေ…။”

မမမှန် လကန်ှဈဘကကြို အောကစြိုကရြင်း မကားတကားလေး လုပပြေးရင်း ပြောသည်။ ဖြိုးညီလည်း နောကဘြကကြနပေဲ အင်ျကြီကို အသာထိန်းပြီး ခွှတလြိုကသ်ည်။ အင်ျကြီကြှတအြသှားမှာတော့ မမမှနရြဲ့ ဖြူဖြေးပြီး ဝင်းဝါစိုပြနတေေဲ့ ကြောပြငတ်ဈခုလုံးက ပေါထြှကလြာသည်။ ဖြိုးညီ ခေါင်းကိုငုံ့ပြီး မမမှနကြွောကုန်းကို ငုံစုပလြိုကသ်ည်။

”ပြှတ်……”

အသံထွကအြောင် ခပကြှမ်းကြမ်း စုပလြိုကတ်ော့ ဖြူဖြေးနတေဲ့ မမမှနကြှောပြငမြှာ အနီကြကတ်ဈခု ပေါလြာသည်။

”မမ … ဒီဘကလြှည့ြ….”

မမမှန် လကန်ှဈဘကကြို အသာယှကရြင်း ဖြိုးညီဘကကြို လှည့လြာသည်။ ဖြိုးညီ နို့နှစ်လုံးပေါမြှာကာထားတဲ့ မမမှနရြဲ့ လကန်ှဈဖကကြို ကိုငပြှီး ဘေးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

”ဝှား…. လှလိုကတ်ာ မမရယ်။ ”

လကဖြယလြိုကလြို့ ပေါလြာတဲ့ မမမှနရြဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးကိုကြည့်ရြင်း ဖြိုးညီ ရရှတေမြိသည်။ ဖြိုးညီ ရချိုးဖို့ စဉြးစားထားပမေဲ့ အရမ်းလှလှန်းတဲ့ မမမှနရြဲ့ ရငသ်ားအစုံကို ကြည့်ရြင်း စိတမြထိန်းနိုငတ်ော့..။ ခေါင်းကို အသာငုံ့ရင်း နို့သီးခေါင်း နီညိုညိုလေးတွကေို ငုံပြီး စုပမြိပြနပြှီ။

”အို့….. ကိုဖြိုး … ဘယလြိုလုပန်တောလဲကြာ…. ရချိုးရအောငန်ောြ….။”

မမမှနရြဲ့ အသံတွကေ တုနခြါနသည်ေ။ ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ နို့ကြီးနှစ်လုံးဆီကနေ သူ့မကြန်ှာကို ခွာလိုကတ်ော့သည်။ ဒါမှ မှနမြှနရြချိုးပြီးရင် အခန်းထဲမှာ အားရပါးရ လုပရြမှာ မဟုတပြါလား။

ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှနရြဲ့ တဈကိုယလြုံးကို အားရပါးရ ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပရြင်း ရချိုးပေးသလို မမမှနကြလည်း ဖြိုးညီတဈကိုယလြုံးကို သချောဆပပြှာတိုကပြှီး ရချိုးပေးသည်။ မမမှနတ်ဈယောကြ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ဖြိုးညီရဲ့ ခွရင်ေးမှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငရြင်း ဖြိုးညီပေါငတ်ှကေို ဆပပြှာတိုကပြေးနသည်ေ။

မမမှနစြိတထြဲမှာ ဖြိုးညီအပေါြ မောငလြေးတဈယောကလြိုခစွတ်ဲ့ စိတအြပြင် ခစွသ်ူတဈယောကကြို တွယတ်ာတဲ့ စိတတ်ှပေါ ဖြစ်ပေါန်သည်ေ။ မောငန်ှမတွမေို့ မဖြစ်သင့ဟြု စိတထြဲက ထိန်းနသေောလြည်း အစစအရာရာ သူမအပေါြ အလိုကတ်သိ ကူညီပေးသော ဖြိုးညီအပေါလြည်း သူမနဲ့ မပတသ်ကမြိအောင် ပစ်ပစ်ခါခါ မပြောနိုငသ်ညကြ မှနမြှန့ဘြကကြ အားနည်းခကြပြင်…။

အခုလည်းကြည့်ြ … ၊ သူမက ကိုယ့မြောငလြေးမို့ ယုယုယယနဲ့ သူ့ပေါငတ်ှကေို ဆပပြှာတိုကပြေးနတောကို ကိုယတ်ောခြွောက ကိုယ့အြဈမကို ပစ်မှားနပြနေပြှီ။

”ကိုဖြိုးကြာ…. အရမ်းဆိုးတာပဲ…။”

တောငန်တေဲ့ ဖြိုးညီရဲ့ အတနကြှီးကို လကန်ဲ့ ခပသ်ာသာ ပုတရြင်း ပြောသည်။

”မမ…. စုပပြေးပါလား….”

”အာ…. တောတ်ော့ကြာ… ရချိုးပြီး အခန်းထဲရောကမြှ…. နောန်ောြ…. ”

သူ့ကို မကြလြုံးလေးဝင့ကြှည့ရြင်း ပြောနတေဲ့ မမမှနမြကြန်ှာလေးကို ကြည့်ရြင်း အရမ်းခစွလြာတာနဲ့ ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှနရြဲ့ နှုတခြမ်းထူထူအိအိလေးကို ငုံ့ပြီးနမ်းလိုကသ်ည်။ အနမ်းတွကေ တောတ်ောန်ဲ့ မရပ်၊ ကြာသည်။ နှုတခြမ်းချင်ြး ကြာသှားတဲ့အခွိနမြှာ မမမှနကြ…

”တောတ်ော့ကြာ…. အခန်းထဲရောကမြှ မောငလြေး စိတတ်ိုင်းကြ လုပပြါဆို….။”

”ဟုတပြါပြီ မမရယ်….၊ ညီလေးကို တဈခကြလြောကြ Kiss ပေးပါဦး…။”

ဖြိုးညီ ဆပပြှာမှုပတ်ှနေဲ့ တရမ်းရမ်း ဖြစ်နတေဲ့ သူ့အတနကြှီးကို လကည်ှိုးထိုးပြရင်း ပြောလိုကသ်ည်။ မမမှန် ဘာမှပြနမြပြောတော့ပဲ ဖြိုးညီအတနပြေါကြ ဆပပြှာမှုပတ်ှကေို ရနေဲ့ သချောပြောငအြောင် ဆေးပြီး ပါးစပလြေးနဲ့ သုံးလေးငါးခကြလြောကြ စုပပြေးသည်။

”အား…. ကောင်းလိုကတ်ာ မမရယ်။”

ဖြိုးညီ မမမှနကြို လုပခြငွစြိတတ်ှေ တောတ်ောလြေး ပြင်းပြနတောနဲ့ ရကေိုခပမြှနမြှနခြွိုးပြီး အိပခြန်းထဲ ဝငမြိတော့သည်။ အခန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ ရတေောငပြှောငအြောင် မသုတအြား…. နှစ်ယောကသ်ား ကုတငပြေါကြို ရောကသ်ှားလပြေီ။ ဒီတဈခါတော့ နှစ်ဦးသား တိုငပြငစြရာတောင် မလိုပဲ 69 ပုံစံနဲ့ လုပကြှသည်။

ဖြိုးညီရဲ့ လိငတ်နထြှားထွားကြီးကို မမမှနကြ အားရပါးရ စုပပြေးနသလေို မမမှနရြဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးကိုလည်း ဖြိုးညီက အားရပါးရ လကြပြေးနသည်ေ။ တဈခါတဈခါ မမမှနရြဲ့ အားပါတဲ့ စုပခြကြတ်ှကြေောင့ြ ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှနအြဖုတကြိုတောင် ကောင်းကောင်း မလကြန်ိုငတ်ော့ပဲ ရပထြားရသည်။ မမမှနရြဲ့ အစိလေးကို ဖြိုးညီ လွှာနဲ့ ခပန်ာနာ စုပပြေးလိုကရြငလြည်း မမမှနဆြီက တရှီးရှီးနဲ့ ငှီးသံတွေ ထွကလြာတတသ်ည်။

နှစ်ယောကသ်ား အားရအောင် စုပပြေးလကြပြေးပြီးတော့မှ မမမှနကြ အပေါကြနပြေီး အားရပါးရ တကခြှပြီး ဆောင့ပြေးပြနသ်ည်။ မမမှနတ်ဈယောကြ ဆံပငရြှညလြေးတွကေို ဘယည်ာရမ်းရင်း ဖြိုးညီပေါမြှ မှင်းစီးပေးနပေုံက အားရစရာ…။ ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ နို့အုံဆူဆူဖြိုးဖြိုးကြီးတွကေို အားရပါးရ ဆုပကြိုငည်ှဈရင်း မမမှနရြဲ့ အပေါကြ ဆောင့ခြကြတ်ှကေို အရသာခံနမေိသည်။

တောတ်ောကြှာလို့ မမမှန် မောလာပြီဆိုမှ ဖြိုးညီ မမမှနကြို လေးဘကထြောကခြိုင်းပြီး နောကကြနအေားရပါးရဆောင့ပြှီး ပြီးလိုကတ်ော့သည်။

………………..……………………………..

ဖြိုးညီ မမမှနအြိမမြှာ စောင့အြိပတ်ဲ့ တဈပတလြုံးလိုလို အိမအြလုပတ်ှပြေီးတာနဲ့ ထမင်းစားသောကပြှီး အိပရြာပေါမြှာပဲ အခွိနကြုနလြေ့ရှိသည်။ ကုနကြုနပြှောရရင် တဈပတလြုံးလိုလို ဖြိုးညီနဲ့ မမမှန် လုပဖြစ်ကြသည်။ တဈခါတလေ ဧည့ခြန်းထဲမှာ ရုပရြှငကြှည့ရြငတ်ောင် ဖြိုးညီပေါငပြေါမြှာ မမမှနကြ တကထြိုငပြှီး မမမှနရြဲ့ နို့ကြီးတွကေို ဖြိုးညီက ရုပရြှငကြှည့တ်ဲ့ တဈလွှောကလြုံးလိုလို ထိုငပြှီး ညှဈနတတေသ်ည်။

မမမှနရြဲ့တငသ်ား အိအိထွားထွားတွကလေည်း ဖြိုးညီပေါငကြှားထဲမှာ မာနတေဲ့ အတနကြှီးပေါမြှာ တလှုပလြှုပန်ဲ့ ဖြစ်နတတေပြှီး ပေါငကြှားထဲမှာ အရညတ်ှေ ရှှဲရှှဲစိုနတတေသ်ည်။ အဲဒီလို ဖြစ်လာပြီဆိုရငတ်ော့ ရုပရြှငပြှီးတာနဲ့ နှစ်ယောကလြုံး ကုတငပြေါကြို အမှနပြှေးတကပြှီး မီးကုနယ်မ်းကုန် လိုးဖြစ်ကြသည်။

ဒီလိုနဲ့ သင်ျကြနကြွောင်းပိတခြွိနတ်ှပြေီးလို့ ဖြိုးညီ ကြောင်းပြနတ်ကရြတော့မည်။ ဖြိုးညီ ပြနခြါနီးရကမြှာ ဖြိုးညီနဲ့ မမမှန် တဈနေ့လုံးလိုလို လုပဖြစ်ကြသည်။ ထမင်းဟင်းတောင် မခကြတ်ော့ပဲ ဆိုငကြနေ ပါဆယဝြယစြားသည်။ တဈနေ့လုံးလိုလို နှစ်ယောကလြုံး အဝတအြစားမကပကြှ၊ မမမှနကြလည်း အိမထြဲမှာ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့နသည်ေ။ ဖြိုးညီကလည်း ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ အောကကြအတနကြှီး တယမ်းယမ်းနဲ့။ တဈနေ့လုံး အခွီပေါင်းအများကြီး လုပန်ိုငတ်ဲ့ ဖြိုးညီကို အရမ်းသနတ်ာပဲလို့ မမမှနကြ အောခရွတဲ့အထိပါပဲ။

နောကဆြုံးပြနခြါနီး နှစ်ယောကသ်ား အားရအောင် လုပပြှီးလို့ ဖြိုးညီရငခြှငထြဲမှာ မမမှန် မကြန်ှာလေးအပပြှီး အိပန်သည်ေ။ ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ နဖူးပေါမြှာ ဝဲကနွတေဲ့ ဆံနှယစြလေးတွကေို သပတ်ငပြေးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။

”မမ…. တကယလြို့ သင့တ်ောတ်ဲ့ လူတဈယောကယ်ောကကြ လာကမ်းလှမ်းတယဆြိုရင် နောကအြိမထြောငပြှုပါလားဟင်…။ မိန်းမသားဆိုတာ တဈယောကထြဲနလေို့ မကောင်းဘူး မမရဲ့…။”

”အင်းပါ….၊ အဲဒါကို မမလည်း တွေးမိပါတယ်။ ဒါပမေဲ့ မမ ငါ့မောငမြသိဘဲ ဘာမှမလုပဘြူး။ နောကအြိမထြောငပြှုမယဆြိုရငလြည်း အဲဒီလူကို ငါ့မောငန်ဲ့ ပေးတွေ့ပြီး ငါ့မောငသ်ဘောတူမှပဲ ယူမယကြှာ..။”

”ဒါမှ ငါ့မမ…။”

ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ နဖူးလေးကို မှတမြှတန်ိုးနိုး နမ်းမိသည်။ ဖြိုးညီ အရမ်းခစွရြတဲ့ မမမှနကြို တခွားလူတဈယောကြ ရငခြှငထြဲမှာ မမှငရြကသ်လိုလို ဖြစ်နသည်ေ။ စိတကြူးထဲမှာ တွေးကြည့်တ်ာတောင် ရငထြဲမှာ ဆို့နင့လြာသလိုလိုကြီး ဖြစ်နရသေည်။

ဒီလိုနဲ့ ကြောင်းတွဖြငေ့လြို့ ဖြိုးညီလည်း ကြောင်းဆကတ်ကဖြစ်သည်။ မမမှနန်ဲ့ကတော့ အဆကအြသှယမြပြတ် ၊ ညတိုင်းလိုလို ဖေ့ဈဘှတပြေါမြှာတွေ့ပြီး ခကြဖြစ်သည်။

ချောကလြလောကကြှာတော့ မမမှနကြ သူ့ကို အှနလြိုင်းမှာတွေ့ပြီး လကထြပခြှင့တ်ောင်းထားသူ တဈယောကြ ရှိတဲ့အကြောင်း ပြောလာသည်။ နာမညကြ ကိုသုတလို့ ဆိုသည်။ အသကန်ည်းနည်းကြီးတဲ့ လူပျိုကြီးတဈယောကဖြစ်ပြီး စီးပြားရေးလည်း အဆငပြှတယေလြို့ ပြောသည်။

ဖြိုးညီကလည်း တွေ့ချင်တ်ယဆြိုတာနဲ့ အဲဒီလူကို မမမှနအြိမမြှာ ခွိန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ဖြိုးညီလည်း မန်တလေးကနေ ရနကြုနကြို ညကားစီးပြီး မမမှနအြိမကြိုသှားသည်။ မမမှနရြဲ့ ခငပြှန်းလောင်းကြီးကို ရငန်ာနာနဲ့ ကြည့်ပြှီး ဆုံးဖြတပြေးဖို့ဖြစ်သည်။

မနကအြစောကြီး မမမှနန်တေဲ့ တိုကခြန်းကို ရောကတ်ော့ ခရီးပန်းလာတာနဲ့ တဈရေးတမော အိပလြိုကသ်ည်။

”မောငလြေး …. ထ…. ထ….. ကိုသုတ လာပြီ…။ ”

ဖြိုးညီ အိပန်ရောကနေ ကမန်းကတန်းထပြီး အိပခြန်းထဲကနေ ဧည့ခြန်းရှိရာကို ချောင်းကြည့်လြိုကသ်ည်။

”ဟာ….. မဗိုကျ….”

ဖြိုးညီ ကိုသုတဆိုတဲ့ လူကြီးကို ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်း တွေ့ဖူးသလို ဖြစ်လာတာနဲ့ သချောတွေးကြည့်တ်ော့မှ ကြီးမိုကဗြိုကပြူဆိုတဲ့ လူကြီးဖြစ်နသည်ေ။ သူနဲ့ ကြီးမိုကဗြိုကပြူ အပြငမြှာ မတွေ့ဖူးသေးသောလြည်း ဖေ့ဘှတပြေါမြှာ မမှငခြငွမြှအဆုံး မှငမြှငန်ရတေဲ့ ဒီမကြန်ှာကြီးကိုတော့ သသခွေောခွာ မှတမြိနသည်ေ။

ဖြိုးညီ အိပခြန်းနံရံက အပေါကကြနေ ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ော့ ဒီလူကြီး မမမှနဖြွောတ်ိုကတ်ဲ့ ကောဖြီသောကရြင်း မမမှနကြို လကထြပခြှင့တ်ောင်းနသည်ေ။ မမမှနလြည်း ခဏလေးနောဆြိုပြီး ဖြိုးညီအိပခြန်းထဲ ဝငလြာသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ ဘယလြိုနလေဲဆိုပြီး တိုးတိုးလေး မေးသည်။ ဖြိုးညီလည်း မဆိုးပါဘူးဆိုပြီး ရငန်ာနာနဲ့ပဲ ခေါင်းညိမ့ပြှလိုကရြသည်။

မမမှန် အပြငကြို ပြနသ်ှားပြီး ကိုသုတဆိုတဲ့ လူကြီးပြောတာကို လကခြံတဲ့အနနေဲ့ ခေါင်းငှိမ့ပြှလိုကတ်ာကို တွေ့ရသည်။ ဒီလူကြီးက လကခြံတယဆြိုတာနဲ့ ခကြခြငွြးပဲ မမမှနအြနားကို တိုးကပပြှီး မမမှနကြို ဆှဲဖကသ်ည်။ ပြီးတော့ မမမှနရြဲ့ နှုတခြမ်းလေးတွကေို နမ်းသည်။ လကတ်ှကလေည်း မမမှန် ကိုယလြုံးပေါမြှာ တရှရှနဲ့ ပြေးလှှားပြီး ပြတသ်ပန်သည်ေ။

ဖြိုးညီ ဒီမှငကြှင်းကို မမှငခြငွပြမေဲ့ ဘယလြိုကြောင့မြှန်းမသိ ၊ မကြလြုံးအစုံကို လှှဲဖယလြို့မရပဲ ဆကပြှီးကြည့်န်မေိသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကိုသုတရဲ့လကတ်ှကေ မမမှနရြဲ့ ရငအြစုံပေါမြှာ အုပကြိုငပြှီး ဆုပန်ယန်သည်ေ။

တအောင့လြောကကြှာတော့ မမမှနရြဲ့ အင်ျကြီကြယသ်ီးတွကေို ဖြုတပြှီး ပေါလြာတဲ့ ရငသ်ားအစုံကို ဘောလြီပေါကြနေ ကိုငသ်ည်။ ပြီးနောကြ မမမှနရြဲ့ ဘောလြီကိုခွှတပြှီး ပေါလြာတဲ့ နို့အုံဖြေးဖြေးကို စို့သည်။

မမမှနလြည်း ခေါင်းကို အပေါမြော့ပြီး မကြလြုံးလေးမှေးနသည်ေ။ တဈခကြတ်ဈခကြြ ဖြိုးညီချောင်းကြည့်တ်ဲ့ အပေါကရြှိရာကို လှည့လြှည့ကြှည့သ်ည်။ ဖြိုးညီနဲ့ မမမှနန်ဲ့ မကြလြုံးချင်ြးဆုံသှားတဲ့အခါတိုင်း မမမှနရြဲ့ မကြဝြန်းတွထေဲမှာ သူ့ကို အားနာတဲ့ အကြည့်တ်ှေ ပါတယဆြိုတာကို တွေ့ရသည်။

တအောင့လြောကကြှာတော့ ကိုသုတရဲ့ လကတ်ှကေ မမမှနရြဲ့ ထဘီလေးကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့သည်။ မမမှနရြဲ့ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးနဲ့ ပေါငကြှားထဲက အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက ပေါလြာသည်။ ကိုသုတ သူ့ပုဆိုးကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆှဲခွှတပြှီး မမမှနရြဲ့ ပေါငန်ှဈချောင်းကို အသာဖြဲကားပြီး သူ့ရဲ့ ညိုညိုတုတတ်ုတ် အတနကြှီးကို ထိုးထည့လြိုကတ်ော့သည်။

ဖြိုးညီ တဈယောကြ ကိုသုတရဲ့ အတနည်ိုတုတတ်ုတကြှီး မမမှနရြဲ့ အဖုတလြေးထဲမှာ တပြှတပြှှတန်ဲ့ ဝငထြှကန်တောကိုကြည့်ရြင်း တဈဖကကြလည်း နှမှောနမေိသလို တဈဖကကြလည်း လိငစြိတတ်ှေ ထကြှနတေော့သည်။ ဆိုဖာပေါမြှာ မမမှနကြို တောတ်ောလြေးကြာအောင် တဖြတဖြှတန်ဲ့လိုးပြီး ကိုသုတ ပြီးသှားသည်။

တအောင့လြောကကြှာတော့ နှစ်ယောကသ်ား အဝတအြစားတွပြနေဝြတ် စကားနည်းနည်းပါးပါးပြောပြီး ကိုသုတ ပြနသ်ှားသည်။ ကိုသုတ ပြနပြှီးပြီးချင်ြးပဲ ဖြိုးညီ အိပခြန်းထဲကနထွကေပြှီး မမမှနဆြီကို သှားလိုကသ်ည်။

ဖြိုးညီကိုတွေ့တော့ မမမှန် ဖြိုးညီကိုကြည့်ရြင်း မကြရြညတ်ှေ ဝဲလာသည်။ သူ့မောငလြေးရှေ့မှာ သူစိမ်းယောကြွားတဈယောကန်ဲ့ ကာမဆကဆြံလိုကတ်ာကို ရှကတ်ာပဲလား၊ မောငလြေးတဈယောကလြိုရော ခစွသ်ူလိုပါခစွတ်ဲ့ ဖြိုးညီရှေ့မှာ ဒီလိုလုပရြပ် လုပမြိတာကို ဝမ်းနည်းတာလားဆိုတာကိုတော့ မမမှနကြိုယတ်ိုငပြဲ သိပါလိမ့မြည်။

မမမှနရြဲ့ကိုယလြုံးလေးကို ဖြိုးညီ အသာပြေ့ဖကလြိုကသ်ည်။ ဖြိုးညီရငခြှငထြဲရောကမြှ မမမှနတ်ဈယောကြ ရှိုကကြှီးတငင် ငိုတော့သည်။ ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ မေးလေးကို လကန်ဲ့ အသာမော့ရင်း မမမှနရြဲ့ နှုတခြမ်းလေးကို နမ်းလိုကသ်ည်။

ဖြိုးညီတဈယောကြ ကိုသုတနဲ့ မမမှနတ်ို့ ကာမစပယ်ှကန်တောကို ချောင်းကြည့်န်ကတေည်းက စိတတ်ှထကြေှခဲ့သည်။ အခုလို မမမှနန်ဲ့ နှုတခြမ်းချင်ြး နမ်းမိတဲ့အခွိနမြှာတော့ စိတကြို ထိန်းထားလို့ မရတော့..။ မမမှနရြဲ့ ထမိနလြေးကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်လို သူဝတထြားတဲ့ ပုဆိုးကိုလဲ ခွထေောကန်ဲ့ညှပပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

ထမိနကြွှတသ်ှားလို့ အောကပျိုင်းမှာ ဗလာဟင်းလင်းနဲ့ ဖငပြှောငလြေးဖြစ်သှားတဲ့ မမမှနကြို ခွီမပြီး အိပခြန်းထဲက ကုတငပြေါကြို ခေါလြာခဲ့သည်။ ကုတငပြေါမြှာ မမမှနကြို ပကလြကလြေးထားလိုကပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို လကန်ဲ့ဖြဲကားလိုကပြှီး ပေါငကြှားထဲမှာ ပေါလြာတဲ့ အဖုတဖြောင်းဖောင်းကြီးထဲကို ထိုးသှင်းဖို့ ဖြိုးညီတဈယောကြ သူ့ အတနကြှီးနဲ့ တေ့နဆေဲ မမမှနကြ….

”ကိုဖြိုး….. ခဏနေဦးကြာ… ဟိုတဈယောကအြရညတ်ှနေဲ့… မမှန် ရသှေားဆေးလိုကြဦးမယ်။”

”မအောင့န်ိုငတ်ော့ဘူး မမရာ…. ကြှနတ်ောလြုပတ်ော့မယ်…။ ”

ဖြိုးညီတဈယောကြ ဆေးမိနသေူတဈယောကလြို ဗလုံးဗထွေးပြောရင်း ပထမတဈယောကြ လုပထြားလို့ သုတရြညဖြှူဖြူတွေ ပကြေံနတေဲ့ အဖုတဝြမှာ သူ့အတနကြိုတေ့ပြီး ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ ကိုသုတရဲ့ သုတရြညတ်ှနေဲ့ ချောမှေ့နတေဲ့ မမမှနရြဲ့ အဖုတကြှီးက အရမ်းကြီး တင်းကြပမြနပမေေဲ့ မမမှနန်ဲ့ လပေါင်းများစွာ ခွဲထားရတဲ့ ဖြိုးညီအတွကတ်ော့ လုပလြို့ကောင်းလှသည်။

ဖြိုးညီတဈယောကြ ဝမ်းနည်းစိတန်ဲ့ လိငစြိတ် ပေါင်းစပပြှီး မမမှနရြဲ့ အဖုတကြိုသာ အပေါကြနေ နာနာဖိပြီး ဆောင့ဆြောင့လြိုးနမေိသည်။ မမမှနကြတော့ ဖြိုးညီလုပသ်မွှ ….. တအီးအီးနဲ့ ငှီးငှူရင်းအောကကြနေ့ ကော့ကော့တငပြေးရှာသည်။

ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ ရငသ်ားထွားထွားတွကေို လကန်ဲ့ညှဈရင်း တဖောင်းဖောင်းမှညအြောင် ဆောင့လြိုးပြီး မမမှနအြဖုတထြဲမှာ သုတရြညတ်ှေ ပန်းထုတရြင်း တဈခွီပြီးသှားတော့သည်။

ဖြိုးညီ တဈနေ့လုံးလိုလို မမမှနန်ဲ့ သုံးလေးခွီထကမြနည်း လုပပြှီး ပြနလြာခဲ့သည်။

—————————————-

တဈလလောကကြှာတော့ မမမှနဆြီက ဖုန်းဝငလြာသည်။ ကိုသုတနဲ့ လကထြပတ်ော့မည်။ ဖြိုးညီကိုလည်း လာစချင်ေသ်ညတ်ဲ့…။

ဖြိုးညီတဈယောကြ မမမှနဆြီကို သှားရပြနသ်ည်။ ဖြိုးညီ မင်ျဂလာဆောငမြတိုငခြင် ရှေ့တဈရကမြှာ မမမှနဆြီ ရောကသ်ှားသည်။ ဖြိုးညီရဲ့ အဒေါတ်ို့လငမြယား… မမမှနရြဲ့ အဖနေဲ့အမလည်ေး ရောကန်ကြသေည်။ ဖြိုးညီနဲ့ မမမှန် မောငန်ှမနှစ်ဦးကတော့ ကားတဈစီးနဲ့ မှို့ထဲမှာ ဖိတစြာတွေ လိုကဝြကြသေည်။

ဖိတစြာတွဝပြေေီး အပြနလြမ်းမှာ ဖြိုးညီတဈယောကြ ကားမောင်းရင်းနဲ့ မမမှနကြို မေးမိသည်။

”မမ…. ကြှနတ်ောြ မရှိတုန်း ဟိုတဈယောကန်ဲ့ ထပပြှီး ဖြစ်သေးလားဟင်….။”

မမမှန် ပြတင်းပေါကကြနေ အပြငဘြကကြို အဓိပျပာယမြဲ့စွာ ငေးကြည့်န်သည်ေ။ တအောင့လြောကကြှာမှ….. ဖြိုးညီရဲ့ အမေးကို မမမှန် ပြနဖြှသည်ေ။

”မလုပဖြစ်ပါဘူးကြာ….၊ မမှန် ထပမြဖြစ်အောင် ရှောငပြါတယ်။ အဲဒီနေ့က ကိဈစအတွကလြည်း ငါ့မောငကြို အရမ်းအားနာတယ်၊ တောင်းပနတ်ယန်ောြ…၊ မောငလြေး…။”

”ရပါတယ် မမှနရြယ်၊ ဒါပမေဲ့ လကမြထပခြင် မမှနကြို တဈခါလောကြ ခစွခြငွသ်ေးတယ်။ ခွင့ပြှုပါလားဟင်…။”

”မတောပြါဘူး ငါ့မောငရြယ်…၊ မမှနကြ မနကဖြှန် မင်ျဂလာဆောငရြတော့မှာကိုကြာ…။”

”ဒီတဈခါနောကဆြုံးပါပဲ မမရယ်….၊ ခွင့ပြှုပါနောြ….။”

မောငလြေး ဖြိုးညီရဲ့ သနားစရာ တောင်းဆိုသံကိုကြားတော့ မှနမြှန် စိတတ်ှေ တင်းမထားနိုငတ်ော့.. ခပလြေးလေးပဲ အင်းလို့ပြောပြီး ခေါင်းကို ငုံ့ထားလိုကတ်ော့သည်။

မမမှနဆြီက ခွင့ပြှုခကြရြတာနဲ့ ဖြိုးညီ အနီးဆုံး ဟိုတယတ်ဈခုကို ဝငပြှီး အခန်းယူလိုကသ်ည်။ အခန်းထဲရောကတ်ာနဲ့ မမမှနန်ဲ့ ဖြိုးညီ တဈယောကန်ဲ့တဈယောကြ ပြောစရာတောငမြလိုဘဲ အဝတအြစားတွကေို ခွှတခြှာကြသည်။ နှစ်ယောကလြုံး ဝတလြဈစလဈနဲ့ မိမှေးတိုင်းဖမှေးတိုင်း ဖြစ်သှားကြလပြေီ။

နှစ်ဦးသား ခန်ဓာကိုယခြငွြး ပူးကပသ်ှားကြသည်။ မမမှနရြဲ့လကတ်ှကေ ဖြိုးညီကိုယလြုံးကို တရှရှနဲ့ ပြတသ်ပန်သလေို ဖြိုးညီတဈယောကြ သူနဲ့ ခွဲရတော့မဲ့ မမမှနကြို လှတထြှကသ်ှားမှာစိုးတဲ့အလား တင်းတင်းကြပကြှပ် ဖကထြားမိသည်။ ပြီးတာနဲ့ မမမှနရြဲ့ ပေါငကြှားထဲမှာ နရောယူပြီး မမမှနရြဲ့ အဖုတလြှလှကြီးကို နောကဆြုံးအနနေဲ့ အားရပါးရ လကြပြေးလိုကသ်ည်။ မမမှနတ်ဈယောကြ ကော့ပြံပြီး ကိဈစပြီးသှားတဲ့ အထိအောငပြါပဲ။

မမမှနကြလည်း ဖြိုးညီရဲ့ အတနထြှားထွားကြီးကို အနမ်းတွပေေးသလို နှုတခြမ်းလှလှလေးနဲ့ ကောင်းကောင်းပုလှပေေးသည်။ မမမှန် အားရအောင် စုပပြှီးတာနဲ့ မမမှနရြဲ့ တငသ်ားကားကားတွကေိုကြည့်ရြင်း ဖြိုးညီ လေးဘကထြောကြ အနအထေားနဲ့ မမမှနကြို လုပသ်ည်။

မမမှနရြဲ့ အဖုတစြီးစီးလေးထဲမှာ တင်းတင်းကြပကြှပ် အဝငအြထွကလြုပန်တေဲ့ ညီတောမြောငပြေါမြှာ ဖြိုးညီစိတကြို နှစ်ထားလိုကပြှီး ဖြည်းဖြည်းမှနမြှန် လုပသ်ည်။

”အား…. ကောင်းတယ်…၊ ကိုဖြိုး…. နာနာလေး ဆောင့ျ…”

မမမှနဆြီက မပြင့တ်ပြင့ြ တောင်းဆိုတဲ့ အသံကိုကြားရတော့ ဖြိုးညီ ဆောင့လြိုးနတေဲ့ အရှိနကြို မှှင့တ်ငပြှီး တဖန်းဖန်းမှညအြောင် ဆောင့တ်ော့သည်။ မမမှနရြဲ့ အဖုတအြတွင်းအသားလေးတွရေဲ့ ညှဈအားအောကမြှ ဖြိုးညီ ကြာကြာတောင့ခြံမထားနိုငတ်ော့ပါ။ နောကထြပ် အခကြင်ါးဆယလြောကြ ဆောင့အြပြီးမှာပဲ လိငတ်နတ်ဈချောင်းလုံး ပြလာသလို ခံစားရပြီး ဖြိုးညီအတနကြို အဖုတအြဆုံးထိ ထိုးထည့ပြှီး ပြနမြထုတတ်ော့ပဲ အရညတ်ှကေို ပန်းထုတမြိတော့သည်။

အခွိနတ်ောတ်ောလြေးကြာအောင် မမမှနရြဲ့ အဖုတထြဲမှာ စိမထြားပြီးတော့ အနည်းငယပြွော့သှားတဲ့ ညီတောမြောငကြို အဖုတထြဲကနပြနေပြှီး ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ မမမှနရြဲ့ မကြန်ှာနားကို တရှေ့ရှေ့ တိုးကပသ်ှားရင်း အရညတ်ှနေဲ့ ပြောငလြကပြှီး ချောမှေ့နတေဲ့ ညီတောမြောငကြို မမမှနပြါးစပန်ဲ့ တေ့ပေးရင်း ပြောလိုကသ်ည်။

”မမ… စုပပြေးဦး…။”

”အရညတ်ှနေဲ့ မစုပခြငွဘြူးကြာ…။”

“အာ….”

ဖြိုးညီ တဈခကြည်ည်းရင်း မကြမြှောငကြှုပပြှလိုကတ်ော့ မမမှန် ခကြခြငွြးပဲ ခေါင်းကို အသာကြှ ပါးစပဟြပြီး ဖြိုးညီရဲ့လီးကို စုပလြိုကသ်ည်။

မမမှနတ်ဈယောကြ ဖြိုးညီ မကြန်ှာမညိုရအောင် အလိုလိုကတ်ာဖြစ်သည်။ ဖြိုးညီရဲ့ အတနမြှာ ပပြနေတောတွေ အကုနပြှောငစြငအြောင် စုပပြေးလို့အပြီးမှာပဲ ဖြိုးညီရဲ့ လိငတ်နကြပြနပြှီး နိုးကြှလာတော့သည်။

”အာ….. တောငလြာပြီ။ တောတ်ောသ်နတ်ဲ့ ငါ့မောင်….။”

”မမနဲ့ တူလို့လေ…။ အဟီး….”

”အာ…. ကိုယ့အြဈမကို ပြနပြှီး သိကျခာခနွတယ်ေ….။”

”ခိခိ… ဟုတပြါဘူး….။ မမ ကြှနတ်ော့ကြို ဟိုဟာ ပေးလုပပြါလားဟင်…။”

”အင်…. ဘယအြဝှာလဲ…။ ကိုဖြိုး မဟုတတ်ရုတတ်ှေ မစမ်းနဲ့နောြ… မမှနမြကြိုကဘြူး…။ မမှနတ်ဈခါမှ မလုပဖြူးဘူး။”

”အာ… မမှနကြလည်းကြာ…။ နောကဆြုံးလကဆြောငအြနနေဲ့ ကိုယခြစွရြတဲ့ မောငလြေးကိုပေးသှားပါနောြ…။”

ဖြိုးညီရဲ့ စကားအဆုံးမှာ မမမှန် တဈခကြတ်ှဝသှေေားပြီး ရီဝတေဲ့ မကြဝြန်းအစုံနဲ့ ဖြိုးညီကို စိုကကြှည့န်သည်ေ။ ပြီးမှ….

”မသိဘူးကြာ…။ လုပခြငွလြည်း လုပ် …. လုပ်….။”

မမမှန် ဇိုးဇိုးဇတဇြတန်ဲ့ အိပန်ရောကနေ ကုန်းထပြီး ကုတငပြေါမြှာ လေးဘကထြောကပြေးသည်။ လေးဘကထြောကပြေးထားလို့ နောကကြို ကော့ပြီး အယန်တေဲ့ မမမှနရြဲ့ တငဆြုံကြီးတွနေောကမြှာ ဖြိုးညီနရောယူလိုကပြှီး တငသ်ားနှစ်ခွမ်းကြားက ခရပြငေ့ြ နီညိုညိုလေးကို မကမြကမြောမော ကြည့်န်မေိသည်။

ခရလေေးကိုဖြင့ဖြို့ libricant မရှိ။ ဒါပမေဲ့ သဘာဝက ပေးထားတဲ့ ချောဆီကိုပဲ သုံးရပတေော့မည်။ မမမှနရြဲ့ အဖုတဝြကနေ စီးကနွတေဲ့ အရညလြေးတွကေို လကန်ဲ့သိမ်းကြုံးယူပြီး ဖငပြေါကလြေးဆီကို ပို့လိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖြိုးညီလကကြို တံတွေးအနည်းငယဆြှတလြိုကပြှီး မမမှနရြဲ့ ဖငဝြလေးကို ချောမှေ့သှားအောင် လကန်ဲ့ အသှင်းအထုတ် လုပလြိုကသ်ည်။ အတနကြှာအောင် လကည်ိုးနဲ့ အသှင်းအထုတလြုပပြှီးလို့ ချောမှေ့သှားပြီဆိုမှ ညီတောမြောငကြို မမမှနရြဲ့ ဖငပြေါကလြေးနဲ့ တေ့ထားလိုကသ်ည်။

”မမှန်…. စိတကြို လွှော့ထားနောြ…။ ဖငဝြကို ကြုံ့မထားနဲ့…။ ”

မမမှနကြို ပြောပြီးတာနဲ့ ဖငဝြလေးမှာ တေ့ထားတဲ့ သူ့အတနကြို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့လြိုကသ်ည်။ အရညတ်ှနေဲ့ ချောမှေ့နတောကြောင့ြ တောတ်ောလြေး တင်းကြပန်ပမေေဲ့ သှင်းလို့ရသည်။ ဖြိုးညီ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အခွိနယ်ူပြီး ညီတောမြောငကြို မမမှန် ခရပြငေ့လြေးထဲ တရဈချင်ြးစီ ထိုးသှင်းလိုကတ်ော့သည်။ မမမှန် ဆီက အာ့ခနဲ အောသ်ံကြားရပြီး ခေါင်းအုံးပေါမြှာ မကြန်ှာအပပြှီး ခေါင်းအုံးကို လကန်ဲ့ညှဈထားသည်။

”မမ… နာလား….၊ ရရဲ့လား….။”

မမမှန် ဘာမှ ပြနမြပြောပဲ လကကြို အသာမှှောကပြှီး ဆကလြုပဆြိုတဲ့သဘောနဲ့ လုပပြှသည်။ ဖြိုးညီလည်း မမမှနဆြီက ခွင့ပြှုခကြရြတာနဲ့ တဈဝကလြောကြ ဝငန်ပြေီးတဲ့ ညီတောမြောငကြို အသှင်းအထုတ် ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လုပတ်ော့သည်။

တဈဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖြိုးညီ အတနကြှီးက မမမှန် ဖငပြေါကလြေးထဲကို တဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားခွပြေီ။ ဖြိုးညီ တဈခကြခြငွြးပဲ အသှင်းအထုတလြုပရြင်း အခကြန်ှဈဆယလြောကြ လုပပြှီးတော့ မမမှနဆြီက တရှီးရှီး ညည်းသံနဲ့အတူ တငဆြုံကြီးကို ကော့ကော့တငပြေးလာသည်။

”မမှန် … ကောင်းလား…၊ နာသေးလား….။”

”အင်း….. နာလည်းနာတယ် ကောင်းလည်းကောင်းတယ်….။ လုပပြါတော့… မှနမြှနလြေး….။”

ဖြိုးညီ မမမှနရြဲ့ တငပြါးနဲ့ ဆီးခုံ တဖြတဖြှတမြှညအြောင် ဆောင့ပြှီး လုပမြိတော့သည်။ မမမှနလြည်း ကောင်းလာပြီ မဟုတပြါလား။

မမမှနရြဲ့ စအိုကြှကသ်ားလေးက ဖြိုးညီ လိငတ်နကြို တင်းတင်းကြပကြှပ် ဆှဲညှဈထားတာမို့ ဖြိုးညီတဈယောကြ ကိဈစမပြီးအောင် မနည်းပင် ထိန်းထားရသည်။ မမမှနကြိုလည်း ပိုပြီးကောင်းသှားအောင် လကတ်ဈဖကန်ဲ့ မမမှနရြဲ့ အစိလေးကို ကလိပေးလိုကသ်ည်။ ခရပြငေ့လြေးထဲ တစွပစြှပန်ဲ့ ဝငထြှကန်တေဲ့ ဆောင့ခြကြကြိုတော့ မရပ်….။

တအောင့လြောကကြှာတော့ မမမှနတ်ဈယောကြ တအားအားနဲ့ အောရြင်း တငပြါးအစုံတို့ တုနတ်ကပြှီး ငှိမသ်ှားသည်။ ဖြိုးညီလည်း စိတကြိုတင်းမထားတော့ပဲ ညီတောမြောငရြဲ့ ကြမ်းသီးခေါင်းလေးကို ရှုံ့ပြရှုံ့ပြနဲ့ ညှဈပေးနတေဲ့ မမမှနရြဲ့ တင်းကြပလြှတဲ့ စအိုကြှကသ်ားလေးတွေ ညှဈတာကို အားပါးရခံစားရင်း သုတရြညတ်ှကေို ဖငထြဲအပြည့ြ ပန်းထုတလြိုကလြတေော့သည်။

…………………………

ဆီဒိုးနားဟိုတယ်…. မင်းတုန်းခန်းမတွင် မင်ျဂလာပြဲတဈခု ကငွြးပနသည်ေ။ ဖြိုးညီ မမမှနမြင်ျဂလာဆောငမြှာ သတို့သားအရံလုပသ်ည်။ မမမှနလြည်း တဈဝိုင်းပြီးတဈဝိုင်း ဧည့သ်ညတ်ှကေို လိုကလြံနှုတဆြကန်သည်ေ။ နှစ်ဦးသား မကြလြုံးချင်ြးမဆုံမိအောင် အတတန်ိုငဆြုံး ရှောငန်ကြသေည်။ မဖြစ်သင့တ်ာတွေ ဆကမြဖြစ်အောင် နှစ်ဦးသား စောင့ထြိန်းရမည် မဟုတပြါလား။

ဒီနေ့ မင်ျဂလာအခမ်းအနားရဲ့ သတို့သမီးကို သတို့သားအရံက မင်ျဂလာပြဲမတိုငခြင် တဈရကအြလိုတွင် ရှေ့ရောနောကပြါ ဖြင့ခြဲ့သညဆြိုသညကြိုတော့ ကာယကံရှင် နှစ်ဦးမှတဈပါး…..

ပြီးပါပြီ။          ။

ရေးသားသူ – အိပမြကသ်ခင်