အောစာအုပ်

မွစမ်းကြည် (အပိုင်း ၁)

မွစမ်းကြည် (အပိုင်း ၁)
ရေးသားသူ – မောငခြှိမ့ြ

အခန်း ( ၁ )

” ဒေါင် … ဒေါင် … ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ”

” ဟ … ဘာသံလဲ … မောငခြှိမ့ြ ”

ဦးကြီးသာဝက မီးမှှေးရင်း ကြုပကြို လှမ်းမေးတာဗွ။ အုတခြဲ ၅ လုံး ဖိုခနောကဆြိုငဆြင့ြ မိုးပြဲဒယန်ဲ့ ရထညေ့ပြှီး ဝကသ်ားပြုတန်တောဗွို့။ နကဖြန် ရှာကထိန် ဆှမ်းလောင်းဖို့ပါ။ ကာလသားတွေ စုပြီး လုပအြားပေးကြပေါ့ဗွာ။ ရုတတ်ရကြ ရှာရဲ့ မှောကဘြကခြှမ်း ကင်းတဲက သံချောင်းခေါကသ်ံ ထွကလြာလို့ပါ။

” မှောကပျိုင်းက သံချောင်းခေါကတ်ာ ဦးကြီးသာဝ ”

” မီးလောငတ်ာများလား ကြည့်ကြှဦးဟ အောငကြှီးနဲ့ မောငတ်ိုး ”

ကြုပကြို မေးပြီးတာနဲ့ ထင်းခွဲနတေဲ့ အောငကြှီးတို့ကို လှမ်းပြောနသေေးတာဗွို့။

” ဘာမှတော့ မမှငရြဘူး ဦးကြီးရ ”

မောငတ်ိုးက ပြနဖြှနတေောပါ။ မကြာပါဘူးဗွာ အရှေ့ရော အနောကရြော တဒေါငဒြေါငန်ဲ့ဗွို့။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း အောငကြှီးကို လှမ်းအောလြိုကရြတာပေါ့။

” ဟွောင့ြ အောငကြှီး … ငါတို့လည်း ခေါကကြှာ ”

” ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ဒေါင် ”

အောငကြှီးလည်း ခွဲလကစြ ထင်းတွထေားခဲ့ပြီး ခပလြှမ်းလှမ်းက ကင်းတဲဆီ ပြေးခေါကတ်ော့တာပဲ။ တဈရှာလုံး သံချောင်းခေါကသ်ံတွေ ဆူညံလာတော့ လူတွလည်ေး ရှာလယလြမ်းပေါြ ထွကလြာကြပါလရေော။

” မောငခြှိမ့ြ ဘာဖြစ်တာလဲကြ မီးလောငတ်ာလား ”

ဘိုးပုက တိုကပြုံအင်ျကြီအနကန်ဲ့ အတွင်းက ဘာမှခံဝတမြထားပဲ ပုဆိုးကြကကြှား တိုတိုဝတရြင်း လမ်းပေါကြနေ လှမ်းမေးနတောဗွ။

” မသိသေးဘူး ဘိုးပုရေ မှောကပျိုင်းက စခေါကတ်ာဗွို့ ”

ည ၂ ခကြတ်ီးဆိုပမယေ့ြ မီးဖိုက အလင်းရောငကြှောင့ြ ခပလြှမ်းလှမ်းနားထိ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း မှငန်ရတောဗွ။ ကြုပ် ဘိုးပုနဲ့ စကားပြောတုန်း အောငကြှီးနဲ့ မောငတ်ိုးက ပုဆိုးစလှယသ်ိုင်းပြီး ရှာမှောကခြှမ်းဘကြ ပြေးထွကသ်ှားပြီဗွို့။

ဘိုးပုလကထြဲက ကြမ်းထုပမြှငတ်ော့ ကြုပလြည်း ကြမ်းတဈယာ တောင်းစားပြီး အောငကြှီးတို့နောကြ ပြေးလိုကခြဲ့တာ ဦးကြီးသာဝက ဟင်းအိုးစောင့ရြင်း နရဈေမယလြို့ လှမ်းအောန်တောဗွ။ ကြုပပြှေးလိုကတ်ော့ လမ်းပေါထြှကကြှည့န်တေဲ့ လူအုပကြလည်း ကြုပန်ောကကြ ပြေးလိုကလြာကြတာပေါ့။ ပြေးရင်း ကြုပကြို လှမ်းမေးနကြသေေးတာဗွာ။

” မောငခြှိမ့ြ ဘာတဲ့လဲဟ ”

” ကိုမောငခြှိမ့ြ မီးလောငတ်ာလား ”

” သူခိုးလားဟေ့ မောငခြှိမ့ြ သူခိုးဆို ဗငွြးကြာ ”

လူအုပကြှီးအမေးကို ကြုပလြည်း ခေါင်းရမ်းပြရင်း ဆကပြှေးလာတာ မှောကပျိုင်း ကင်းတဲနားထိ ရောကလြာတာပေါ့။ ကြုပရြောကတ်ော့ လူလည်း အတောမြွားနပြေီဗွ။

” ဟေးးး … ဘာဖြစ်ကြတာလဲကြ ”

ရှာသူကြီး ဦးသာကြောရြဲ့ အသံအောအောကြီးကြောင့ြ အနားရှိတဲ့ လူအားလုံး ငှိမသ်ှားကြတာ။

” သရဲလိုလို ဘာလိုလိုနဲ့ အကောငကြှီးဗွို့ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ တဟီးဟီး အောန်တော၊ ဒါနဲ့ ကြုပတ်ို့က ဓာတမြီးနဲ့ ထိုးကြည့်ကြှတာ ”

သူကြီးမေးတာကို ကိုသောင်းထွန်းက ပြနဖြှနတေောဗွ။

” ဒီည ကင်းစောင့ကြတွာ မင်းနဲ့ ဖိုးအေးလား ”

” ဟုတ် သူကြီး ”

ကြုပတ်ို့ရောကပြှီး ခဏအကြာ အရှေ့ပိုင်းနဲ့ အနောကပျိုင်းက လူအုပကြ ထပရြောကလြာတော့ လူက အများကြီး ဖြစ်လာပြီဗွို့။ ခုဏငှိမန်တေဲ့ အသံတွကလေည်း တဈယောကတ်ဈပေါကန်ဲ့ ပြနပြှီး ဆူညံလာတာပေါ့။

” မင်းတို့သချောကြည့်ရြဲ့လား … ဖိုးအေး ”

” ကြည့်လြိုကတ်ယဗြွ … တုံးလုံးကြီးနဲ့ … မိန်းမသရဲထငတ်ယ် ”

ဖိုးအေးက ပြောပြီး ဘေးက လူအုပကြို မကြလြုံးကစားကြည့်လြိုကသ်ေးတာ။ လူအတောတ်ောမြွားများရဲ့ မကြလြုံးတွကလေည်း ဖိုးလုံးဆီ စုသှားကြတာဗွို့။

” မအဘေေး ဖိုးအေး မင်းသောကထြားတာလား … လီးလို့ တုံးလုံးကြီးဆိုတာ ထည့ထြည့ပြှောနတော ”

” ဒီနေ့ ကင်းကလွို့ မသောကပြါဘူး သူကြီးရာ ”

” တုံးလုံးနဲ့မိန်းမ ဆိုတော့ ရှာအရှေ့ဘကခြှမ်းက အရီးဒေါကြငွရြဲ့သမီး အရူးမ မှင့ကြှညမြွားလား ”

သူကြီးဆဲနတေုန်း လူအုပထြဲက ထွကလြာတဲ့အသံဗွ။ ဘယသ်ူမှန်းတော့ မသိဘူး ယောင်ျကြားအသံဗွို့။ ဖိုးအေးလည်း လူအုပဖြကလြှည့ပြှီး ရှင်းပြနတေော့တာပဲ။

” မဟုတဖြူးဗွ … မမှင့ကြှညကြ ဝဝမဲမဲကြီး … ကြုပတ်ှေ့တာက ကိုယလြုံးလှတယဗြွ၊ ဆံပငဖြားလွားကြီးက တငပြါးထိရှညတ်ာ ”

” နပေါဦး ဖိုးအေးရ … မင်းပြောတဲ့ … သရဲမက ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ ”

ကြုပလြည်း မနနေိုငပြဲ ဝငမြေးလိုကတ်ာဗွိူ့။

” ကြုပန်ဲ့ ကိုသောင်းထွန်း ကြည့်န်တေုန်း ကြုပတ်ို့ဆီ လာနတောဗွ၊ ဒါနဲ့ ကြုပကြ သံချောင်းပြေးခေါကလြိုကတ်ာ ကိုမောငခြှိမ့ရြေ ”

” ဟေ ”

” ဟုတတ်ယဗြွ သံချောင်းခေါကသ်ံကြားမှ သရဲမက ထွကပြှေးတာ ”

ဖိုးအေး ကြုပကြို ပြနရြှင်းပြတုန်း သူကြီးရယသ်ံကြီး ထွကလြာရောပဲ။

” အလကားပါ မောငခြှိမ့ရြာ … ဒီနှစ်ကောင် သရဲချောကခြံရတာပါ … ဟား ဟား ဟား ဟားးးးးး ”

” ဟုတပ် … ဖြစ်နိုငတ်ယ် … သူကြီးရေ ”

” ဟုတတ်ယ် ဟုတတ်ယ် … သူကြီး … ဟီဟိ ”

လူအုပထြဲက အသံတွေ ထွကပြေါလြာပြီး တဈယောကတ်ဈပေါကြ ပြောရင်း လူစု ပြနခြှဲသှားကြပါပြီ။

” တခွား ကင်းတဲတွလည်ေး ပြောထား၊ သရဲလာချောကရြင် ခဲလုံးသေးပန်းပြီး ထုလို့ သံချောင်းမခေါကကြှနဲ့ ငါ့လခွီး အိပရြေးပကြတ်ယ် ”

သူကြီးလည်း အသံ အောကြယွအြောကြယွြ ပြောပြီး ထွကသ်ှားပြီဗွို့။ လူရှင်းသှားမှ ကြုပရြယ် အောငကြှီးရယ် မောငတ်ိုးရယ် ကြုပတ်ို့ တောငပျိုင်း ပြနလြာခဲ့လိုကတ်ာ။

………………………………………………….

အခန်း ( ၂ )

ကြုပတ်ို့ ပြနရြောကတ်ော့ ဝကသ်ားက ပထမရခမြေးသှားလို့ ဒုတိယရထညေ့ခြါနီးမှာ ဦးကြီးသာဝက အာလူးတွေ စိတထြည့န်တော။ ပြီးမှ ရနည်ေးနည်း ထပထြည့တ်ာ။ တခွား အစာပလာနဲ့ ဆီထည့ပြှီး အတောလြေးကြာတော့ ဝကသ်ားဟင်းနံ့လေးက မှှေးလာတာဗွို့။ ဒုတိယရခမြေးတာနဲ့ ဝကသ်ားက နူးရုံတငမြကဘူး အိနတောဗွ။ ကြုပလြည်း အောငကြှီးဆီက ဆေးပေါ့လိပ် တဈလိပ် တောင်းပြီး မီးညှိလိုကတ်ယ်။ ဆေးလိပလြေး ဖြာလိုကြ ဝကသ်ားဟင်းနံ့လေး ရှူလိုကပြေါ့။ မနကြ ဝလေီဝလင်ေးကြ ဆှမ်းရော ဟင်းရော ကကြတ်ာနဲ့ ဦးသာဝကို နှုတဆြကပြှီး အိမပြှနခြဲ့လိုကတ်ာ။

ဟင်းခကြတ်ဲ့နရောကနေ အိမရြောကဖြို့ ရှာလယလြမ်းမကြီးအတိုင်း လွှောကပြှနခြဲ့တာ။ အိမန်ားရောကတ်ော့ ခွံဝင်းတံခါးဖြင့ကြှီး ဝငလြာခဲ့တယ်။ အိမမြကြီးတံခါးက ကြုပပြှနလြာမှာမို့ အဘနဲ့ အမကေ စိရုံလေး စိထားတာဗွို့။ အသာလေး တွန်းဖြင့ပြှီး ဝငခြဲ့လိုကတ်ယ်။ အိမထြဲရောကတ်ော့ အဘတို့ အိပခြန်းရှေ့ကအဖြတ် အသံတွေ ကြားလာရတာပဲဗွ။ တခကြတ်ခကြြ အမေ့အောသ်ံတိုးတိုးလေး ကြားမိနသေေးတာ။ အသာလေးကပပြှီး ထရံပေါကလြေးက ချောင်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။

အင်း ကြုပတ်ို့အိမကြ ခွံဝင်းအကယွကြှီးထဲ ခွံအနောကဘြကြ မကညွြးပငန်ဲ့ ပေ ၂၀ အကြာလောကမြှာ ဆောကထြားတာဗွို့။ အဲ့ဒီ မကညွြးပငတ်ော့ မခုတရြဲဘူး ပြောတယ်။ နှစ်ထပအြိမ် ထရံကာ သှပမြိုးပါ။ ပေ ၄၀ ပတလြညလြောကရြှိပြီး အောကထြပမြှာ ဝငဝြငခြငွြး ခုံတန်းလွားရှညကြှီးတဈခုနဲ့ စားပြဲရှညကြှီးတဈလုံး ဧညခြန်းသဘောမွိုးပေါ့။ ပြီးမှ အိပခြန်းက ၂ ခန်း ကို မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဖြဲ့ထားပြီး နောကဖြေး ဆှယလြေးခွ မီးဖိုချောငလြေး လုပထြားတာပါ။ အိမရြဲ့အရှေ့ခွမ်းဘကြ အဘတို့ အိပခြန်းဘေးက အပေါထြပကြိုတကတ်ဲ့ လှကေား ထောငထြားတာဗွို့။ အပေါထြပမြှာက အခန်းလှတ် ၃ ခန်းတောင် ရှိတာ။ ရပဝြေးက အမွိုးတွေ ညအိပည်နေ အလညလြာရင် အိပဖြို့ပါ။

” အမလေး … ကိုသာဇံ … ဖြည်းဖြည်းလုပပြါတောြ ”

” အေးပါ … မယစြိနရြာ … မလုပတ်ာ ကြာလို့ပါဟ ”

” မယ့ျ … ညကလည်း သားလေးမရှိတုန်း တအားလိုးထားတာကို ”

အဘက ညပိုင်း ကြုပ် ဟင်းခကြကြူပေးနတေော့ အမေ့တို့ လုပထြားကြပုံပါ။ အဘနာမညကြ ဦးသာဇံပါ။ ရှာမှာတော့ လယပျိုငယ်ာပိုင် လူခမွြးသာမွိုးရိုးပေါ့။ အသားညိုတယဗြွ။ အဘက လကပြှင် နည်းနည်းကိုင်းတယ်။ အရပအြမောင်းလည်း ကောင်းပါ့ဗွာ။ အမကတေော့ တခွားရှာသူပါ။ အရပပြုပမယေ့ြ ကိုယလြုံးက အသကြ ၅၀ ကြောတ်ဲ့အထိ သူ့နရောနဲ့သူ ကြည့်ကြောင်းတယဗြွို့။

ကြုပကြ အသကြ၂၀ ကြောပြါပြီ။ အရပ် မနိမ့မြမှင့န်ဲ့ ရုပရြညကြ အမနေဲ့တူပြီး ကြည့်ကြောင်းတဲ့ အမွိုးအစားထဲ ပါတာပေါ့။ အခုလည်း ထမီအောကန်ားစကို ဗိုကပြေါထြိ ဆှဲတငပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြားလေး ဖြဲခံနတေော့ အဘက အပေါကြနေ ခွလိုးနတော ဖငကြှီးကိုပြောငလြို့။ ပုဆိုးက ကုတငခြှရင်ေးမှာ အပုံလိုကလြေး။ ခေါင်းရင်းဘကြ ပြတင်းပေါကဖြှင့ထြားတော့ မနကြ ဝလေီဝလင်ေး အလင်းရောင် ဖြောဖြော့လေးကြောင့ြ မှငန်ရတောပါ။ အဘတို့ကုတငကြ အိပခြန်းအနောကဘြကြ ကပထြားတော့ သိပမြရှင်းဘူးဗွ။ အသံပဲ ကြားနရတော။

” နငကြလည်း ၁ လ မှ ၇ ကြိမ် ၈ ကြိမလြောကြ လိုးတာကို ”

” အင်း … လိုးပါရှင် … လိုးပါ … ကြှနမြပြောတာ ဖြည်းဖြည်းလိုးဖို့ ပြောတာပါ ”

ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတတ်ယဗြွ။ အဘက ဆောင့ဆြောင့လြိုးတော့ ကုတငတ်ိုငတ်ှပေါ တကြှိကြှိနဲ့ဗွို့။ အမကလေည်း ပါစပကြသာ ဖြည်းဖြည်းလိုး ပြောနတော တဈခကြတ်ဈခကြြ အောကကြနေ မသိမသာလေး ကော့ထိုးနတောပါဗွာ။

စကားသံတွေ ငှိမသ်ှားပြီး တဘှတဘြှတ် တဖြပတ်ဖြပန်ဲ့ အသားချင်ြး ထိရိုကသ်ံတွေ ဆူညံလာပြီဗွို့။ ကြည့်ရြင်း အဘက အမေ့အင်ျကြီလှနပြှီး ပြော့တွဲနတေဲ့ နို့တွကေို တဖကပြှီး တဖကြ စို့နတေော့တာပဲ။ ကြည့်ရြတာ အားမရလိုကတ်ာဗွာ။ ဒါနဲ့ နောကဖြေးဖကကြ ပတခြွောင်းဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ယ်။ ခွဖြဖြေနင်းပြီး နောကဖြေးတံခါးဖြင့ရြင်း အဘတို့ ကုတငရြှိတဲ့ အိပခြန်းရဲ့ အနောကဖြကခြှမ်း တိုးကပသ်ှားမိတာ။

” ဟင် ”

” ဟို ဟို … ကြှနမ် မိန်းမကောင်းပါ … ကြှနမြကို ဘာမှမလုပပြါနဲ့ရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

ကြုပ် ဖကြကြနဲ့ လန့ပြှီး အံ့သှမှငသ်ကသ်ှားရတယဗြွို့။ ဟုတတ်ယဗြွ ကိုယတ်ုံးလုံးနဲ့ ဆံပင် ဖားလွားခပြှီး ဒူးထောကလြကြလြေး တောင်းပနန်တော။ ကြည့်ရြတာ သရဲလည်း မဟုတပြါဘူး အရူးတဈလောကလြိုပဲ။ ကြုပကြို လကအြုပလြေးခွီပြီး မော့ကြည့်န်တောဗွို့။

အဝတအြစား မပါပမယေ့ြ ဆံပငအြုံ ထူထူကြီးနဲ့ မကြန်ှာကို အုပထြားတာပါ။ ဆံနှယတ်ှကြေားက နို့အုံကြီးမှငတ်ော့ အောကကြ ကြုပပြုဆိုးထဲက လီးက ထောငလြာပါလရေော။ အဘနဲ့ အမေ့ကို ချောင်းထားသေးတာလဗွော။ ကြုပကြ နို့အုံတွကေို စိုကကြှည့န်မှန်ေးသိတော့ သူ့ရဲ့လကကြလေးနှစ်ဖကန်ဲ့ နို့တွကေို ကာထားလိုကရြောပဲ။

” နင် ဘယသ်ူလဲ … ငါ့တို့အိမန်ား ဘာလာလုပတ်ာလဲ ”

လူစကားပြောနမှတေော့ ကြုပလြည်း သိပမြလန့တ်ော့ပါဘူး။ ကြုပဆြိုတဲ့ကောငကြလည်း သရဲတဈဆတွေေ မကြောကတ်တဘြူးဗွ။ စကားပြောရင်း ထောငထြှကန်တေဲ့လီးကို ညာလကန်ဲ့ အုပကြိုငပြှီး ဖိထားရသေးတယဗြွို့။

” ကြှနမ် … မှ…စမ်း…ကြည်…ပါ… အဈကိုရယ် ”

အသံ တုနတ်ုနရြီရီနဲ့ ပြနဖြှနတေောဗွ။ ထိတလြန့ကြှောကရြှံ့နပေုံပဲ။ ခွေ ၅ လမ်း အကြာလောကမြို့ ကြုပကြ မကြန်ှာသချောမှငခြငွတ်ာနဲ့ ရှေ့တိုးလိုကတ်ာ။ သူ့ခန်ဓာကိုယလြေး ဆကကြနဲ့တုနပြှီး ဒူးထောကလြကြလြေး နောကဆြုတသ်ှားတာဗွာ။ ဟုတတ်ော့လည်း ဟုတပြါတယ်။ အဝတမြပါတဲ့ မိန်းမနား လီးကိုငပြှီး ကပလြိုကမြိတော့ တမွိုးထငန်မှောပေါ့။ ဆံနှယကြှားက လှဈကနဲ ပေါလြာတဲ့ မကြန်ှာလေးက ချောသလိုပဲဗွ။ သချောတော့ မမှငရြသေးပါဘူး။

” နင် ဘာကိဈစ ဒီအခွိနကြှီး ငါ့တို့အိမန်ောကဖြေး ရောကန်တောလဲ မှနမြှနဖြှနေောြ ”

” ဟို ဟို …… ဒီလိုပါ ရှင် ”

သူ့စကားပြနပြှောတုန်း ရုတတ်ရကြ မီးရောင် ကရွောကလြာတာဗွို့။ အမနေဲ့ အဘတို့ လိုးနရင်ေး ကြုပတ်ို့အသံတွကြေားပြီး နောကဖြေးဘကကြို ဓာတမြီးနဲ့ လာထိုးကြည့်တ်ာနမှော။

” ဟင် … မောငခြှိမ့ြ သားလေး ”

” ဟာ … မိန်းကလေးက တုံလုံးကြီး မယစြိနရြ ”

” အမေ … အဘ … ကန်ောျ ရှင်းပြ … ပြ ”

” မောငခြှိမ့ြ နင် မိန်းမ ခိုးလာတာလား … သူများသားသမီးကို ဒီလို ဆကဆြံရသလား ”

” ဟေ့ကောင် မောငခြှိမ့ြ … မိန်းမခိုးလာရငလြည်း အခန်းထဲ ခေါလြကြော … နောကဖြေး လူမှငကြှင်းကြီးမှာ ”

သပြေီဆရာပဲ ဗွာ … ကြုပ် ဘယလြို ရှင်းပြရမှန်း မသိတော့ဘူး။ သူက တုံးလုံးလေး ဒူးထောကထြိုငန်တော။ ကြုပကြ လီးကိုငပြှီး သူ့ရှေ့တည့တ်ည့ြ ရပမြိလကြသ်ား။ အဘတို့ ထငလြည်း ထငခြငွစြရာဗွာ။

” ကြုပ် … မိန်းမ ခိုးလာတာ မဟုတရြပါဘူး အဘရာ ”

” အောငမြှာ … မအဘေေးက … ငါလည်း ငယရြာက ကြီးလာတာပါကြာ … မင်းအဖကြေ ငခွိမ့ရြ လီးတဲ့ ”

” ကဲကဲ … ရှငတ်ို့ ငှင်းမနကြနေဲ့ … ဟိုမှာ မိန်းကလေး ရှကန်ရှောပြီ ”

အမကေ အိမထြဲ ခဏ ပြနဝြငလြာပြီး အင်ျကြီနဲ့ ထမိနယ်ူလာပေးတာ။ အမေ အဝတအြစားတွေ ယူလာပေးတော့ အဲ့ဒီမိန်းကလေးက အမှတတ်မဲ့ ထယူတာပေါ့။ အားပါးပါးးးး … ဂလု … ဗိုကသ်ားလေးက ခပြကြပန်ပြေီး ခါးလေးက ခွကန်တောဗွို့။ ပေါငတ်နလြေးတွကြေားက စောကမြှှေးအုံလေးက ပြူးထွကလြာရောပဲ။

” အိုရျ ”

သူ ရှကသ်ှားတာဗွ။ အဘနဲ့ကြုပကြ သူ့စောကမြှှေးအုံလေးကို စိုကကြှည့န်တောကိုးဗွ။ ရှကပြှီး ခန်ဓာကိုယကြို တဖကလြှည့တ်ော့မှ ပိုမိုကရြောပဲဗွာ။ ခါးသေးကဉွလြေး အောကကြ ဖငသ်ားကြီးတွကေ ကော့ထွကန်တောပဲဗွို့။

” ကိုသာဇံ … မောငခြှိမ့ြ ”

” ဗြာ … အမေ ”

” ဟေ … မယစြိန် ”

ကြုပန်ဲ့အဘလည်း ဖငကြှီးကို ကြည့်န်မေိရာက အကြည့်ခြှာပြီး အမခေေါတ်ာကို ပျိုငတ်ူ ထူးလိုကကြှတာ။

” ရှငတ်ို့ အထဲဝငတ်ော့ … ကမွ ဒီကလေးမကို အဝတစြားဝတပြေးပြီးမှ အိမထြဲခေါလြာခဲ့မယ် မိုးလည်း လင်းတော့မှာ ”

ဟုတတ်ယဗြွို့ ကြုပတ်ို့ စကားပြောရင်းကို လင်းကြကတ်ှနသ်ံ ကြားနရတောပါ။ အိမထြဲဝငတ်ော့ အဘက ကြုပပြေါငကြှားလှမ်းကြည့်ပြှီး တခိခိနဲ့ ရယန်တေော့တာ။ အခုထိကို လီးက ပြနမြကသွေးဘူးဗွ ဟီးဟီး။

…………………………………………………………………………………………………………………..

အခန်း ( ၃ )

” ကဲ … သမီးလေး ပြောပါဦး ”

အိမရြှေ့ခန်းက ခုံတန်းလွားပေါမြှာပဲ ထိုငခြိုင်းပြီး အမကေ မေးနတောဗွ။

” အဟင့် ဟင့ျ … အီးဟီးးး … ဟင့ျ ဟင့ျ ”

ဘာမှမပြောသေးဘူး ဝမ်းနည်းပြီး ငိုပါလရေောဗြာ။

” ဟိတ် … ငါနဲ့ ဘာမှမဆိုငတ်ာ … အဘတို့ကို ပြောပြလိုကြဦး ”

ကြုပလြည်း အဘတို့ အထငမြလှဲအောင် ရှင်းပြခိုင်းရသေးတာဗွို့။

” ဟုတ် … ဟုတ် … အဟင့ျ ရှှတ် ”

အရေးထဲ နှပခြွီးက ညှဈလိုကသ်ေးဗွာ။ ကြုပန်ဲ့ ဘာမှမဆိုငကြှောင်း ရှင်းပြရှာပါတယ်။ ဆံပငလြေး သပတ်ငလြိုကတ်ော့ ဝိုးးး … ချောလိုကတ်ဲ့ မိန်းမဗွ။ ပါးလေးက ဖောင်းတော့ နဖူးကဉွြးသလို ဖြစ်နတော၊ မကြဝြန်းနကကြှီးတွရယ်ေ နှာတနစြင်းစင်းလေးရယ် နှုတခြမ်းထူထူလေးနဲ့ အတောလြှသဗွ။

” ဒီက အဈကိုနဲ့ … ဘာမှမဆိုငပြါဘူး အဒေါန်ဲ့ ဦးလေးရယ် ”

” ဪ ”

” ဟေ ”

အမနေဲ့ အဘက မယုံသေးသလို ကြုပကြိုကြည့်လြိုကြ မှစမ်းကြညကြို ကြည့်လြိုကဗြွ။ တကယတ်ော့ မှစမ်းကြညကြ မှို့ငယလြေး တဈမှို့ကပါ။ မိဘနှစ်ပါးဆုံးတော့ အဒေါဖြစ်သူနဲ့ အတူနဖြစ်ေကြတာ။ အဒေါြ့ယောင်ျကြားက မဟားဒယားကြံလို့ သနပခြါးတုံးနဲ့ ပစ်ပေါကပြှီး ထွကပြှေးလာတာတဲ့ဗွို့။ အဝေးပြေး လမ်းမပေါရြောကတ်ော့ ကုနပြဈစည်းတငတ်ဲ့ ကားတဈစီးတွေ့တာနဲ့ တားပြီး လိုကခြဲ့တာဗွ။ ကြုပတ်ို့ရှာအနီး လမ်းမကြီးပေါြ ကားက ရပသ်ှားပြီး ကားသမားတွကေ တဈခါ မဟားဒယား ထပကြှံတော့ လယကြှင်းထဲ ဆင်းပြေးလာတာပေါ့။

” ဪ … ကြှတကြွှတ် ”

အမကေ မကြမြှောငလြေးကြုတရြင်း စုပသ်ပပြှီး သနားတဲ့အကြည့်လြေးနဲ့ ကြည့်န်တောဗွ။ အပေါအြင်ျကြီရော ထမီရော ဆှဲခွှတခြံခဲ့ရတာ နောကဆြုံး ဘယာစီယာ ဆှဲအခွှတမြှာ ရုန်းကနပြှီး လယကြှင်းထဲပြေးရင်း မီးရောငမြှငလြိုကရြတာတဲ့။ မီးရောငရြှိတဲ့ဆီ အားကိုတကြီး ပြေးလာပြီးမှ လူနှစ်ယောကကြို ဗှုံးကနဲ့ တွေ့မိတာ ပြောတယ်။

” ဟမ် … ဒါ ဒါဆို … နငကြ … ဖိုးအေးတို့ ပြောတဲ့ ကိုယတ်ုံးလုံး သရဲမ ဆိုတာလား ”

” ဟဲ့ … မောငခြှိမ့ြ … သဒေါင်းစားလေး … သူခငမြွာ ဒုကျခရောကလြို့ ပြေးလာရတာလေ ”

” အင်းပါ … အမရေ ”

ကြုပကြ မေးတုန်း အမကေ ဝငဆြဲတာနဲ့ ထပမြမေးပဲ ဆကန်ားထောငလြိုကတ်ာပဲ။

” ဒီလိုပါ … အဈကိုရယ် … ကမွ ဝမ်းသာအားရ ပြေးပြီး အကူညီတောင်းမလို့ပါ … အနားရောကတ်ော့ ကမွ ခန်ဓာကိုယမြှာ အဝတစြားပါမလာမှန်း တွေးမိပြီး ရှကတ်ာနဲ့ မကြန်ှာ လကဝြါးနဲ့အုပပြှီး ငိုမိတာပါ … သူတို့က … သရဲ သရဲ အောလြို့ … ကမွက ရှင်းပြချင်တ်ာနဲ့ ရှေ့အတိုး သံချောင်းခေါကလြို့ ထွကပြှေးပြီး အပငကြှီးတဈပငန်ောကမြှာ ပုန်းနတောပါ ”

ကပြလြည်း အခုမှ သဘော ပေါကသ်ှားတာဗွို့။ မှစမ်းကြညကြ အကူညီတောင်းဖို့ အကပ် ဟိုနှစ်ကောငကြ သံချောင်းခေါကတ်ော့ တဈရှာလုံး အိပရြေးပကြရြောပေါ့။

” ဪ … ည ၂ ခကြတ်ီး လောကကြ … တဈရှာလုံး ဆူညံနတော ဒါကြောင့ကြို ”

” ဟုတပြါတယ် အဒေါရြယ် … လူအုပကြှီး ရှဲသှားတော့ ဒီက အဈကိုနဲ့ လူနှစ်ယောကပြဲ ကနွခြဲ့တာပါ ”

” ဟေ ”

အမေ့ကို ပြနဖြှရင်ေး ထပပြှောတဲ့ စကားကြောင့ြ ကြုပလြည်း အံ့သှနမေိတာဗွို့။ ကြုပရြယ် အောငကြှီးရယ် မောငတ်ိုးရယ် လူရှင်းမှ ပြနကြှတာကိုးဗွ။

” ငါတို့ ဒီဘကပြှနလြာတော့ နငရြှိတယပြေါ့ ”

” ဟုတ် … အပငကြှယကြ ထွကပြှီး အဈကိုတို့နောကကြ လိုကခြဲ့တာပါ။ လူက ရှင်းနတေော့ ဘယသ်ူမှ ကမွကို သတိမထားမိကြတာပါ ”

” အင်း … ဒါနဲ့ ငါ့သမီးက … အဒေါတ်ို့ ခွံဝင်းထဲ ဘယလြိုရောကတ်ာလဲ ”

အမကေ မနနေိုငတ်ာနဲ့ ဝငမြေးတော့တာပဲ။

” ဒီက အဈကိုတို့နောကြ ကပလြိုကရြင်း ဟင်းခကြတ်ဲ့နားက ကင်းတဲနောကြ ခဏပုန်းနရတောပါ … အဝတစြားက မပါ ခွငကြကိုကြ မခံနိုငတ်ဲ့အဆုံး တခွားဆကသ်ှားမလို့ပါ … အဲ့ဒီအခွိန် ဒီက အဈကိုက အိမပြှနမြယ် ပြောနတော ကြားတာနဲ့ နောကကြ ကပလြိုကလြာတာပါပဲ ”

” အင် … နင် … အဲဒါဆို ငါ့ကို ဘာလို့ အသံမပေးတာလဲ ”

” ရှင် ”

” ဟဲ့ … မောငခြှိမ့ြ … သူကိုယပြေါမြှာ အဝတစြားမှ မပါတာ … နင့အြသံပေးလိုကရြင် … ဟင်းဟင်း … ငါ မပြောလိုကခြငွဘြူးနောြ ”

အမကေ ကြုပကြို ဆဲတော့ မှစမ်းကြညကြ ခိကနဲ့ ရယလြိုကသ်ေးဗွာ။

” ဒါနဲ့ … သမီးလေးက … နောကဖြေး ဘာလို့ရောကတ်ာလဲ … အဒေါကြ ဘာသဘောမှ မပါပါဘူး ဒီတိုင်းမေးတာပါ ”

” ဒီလိုပါ အဒေါရြယ် … ဒီက အဈကို အိမထြဲဝငပြှီး ခဏအကြာမှ သမီးက ဝငလြာလိုကတ်ာ … သမီး တံခါးပေါကကြို ဖြင့တ်ော့ ဖြင့မြရတော့ပါဘူး ”

” အေး … အဲ့ဒါ ငါဝငပြှီး အိမတ်ံခါးမကြီး ပြနပြိတထြားခဲ့တာလေ ”

ဒီအခါ အမကေ ကြုပဖြကြ လှည့ကြှည့ပြှီး ပြုံးပြနတောဗွ။ သူ့သားရဲ့ စေ့စပသ်ချောမှု့ကို အသိမှတပြှု့တဲ ပုံစံလေးပေါ့။ ဒါပမယေ့ြ မှစမ်းကြည် နောကပြှောတဲ့ စကားကြောင့ြ အဖကေ နပနထြကငွြးတော့တာဗွ။ ကြုပဖြှင့ြ ခုံရှညပြေါထြိုငရြင်း မှကြေီးပေါြ စိုကကြသွှားရတာ။

” သမီးလည်း ဖြင့မြရတော့ အိမထြဲ ချောင်းကြညလြိုကတ်ာ ဒီအဈကိုက … အိပခြန်းကို အပြငကြ ချောင်းနတောရှင့ြ၊ ဘာရှိလဲ မသိဘူး ခခြြ ခခြြ … ဒါနဲ့ နောကဖြေး လှမ်းထားတဲ့ အဝတစြားလေးများ တွေ့ရင် ယူဝတခြငွလြို့ လာခဲ့တာပါ ”

” ဟာ … ငါလိုးမသား … ဝှီး … ဖြောင်း ”

” အား … ဘုတ် … အှပ် … အမလေးဗြ ”

ဘေးနားက အဘက ကြုပဇြကပျိုး ထအုပတ်ာလဗွော။ အဘနဲ့အမေ လိုးနတောကို ကြုပကြ ချောင်းမှန်းသိသှားတာဗွို့။ ကြုပ် မှကြေီးပေါကြနေ အမေ့လှမ်းကြည့်တ်ော့ အမလည်ေး မကြန်ှာပကြပြှီး စကားဝိုင်းကို ဖကြလြိုကတ်ော့တယ်။

” ကဲ … မိုးလည်း လင်းပြီး … သမီးလေး ခဏနားဦး … ခဏနေ ထမင်းတညပြှီး ထမင်းစားကြတာပေါ့ … ပြီးမှ ဆကပြှောရအောင် ”

” ဟုတ် … အဒေါျ ”

မှစမ်းကြညကြ ပြနပြှောတာတောင် ဂရုမစိုကတ်ော့ပဲ ကြုပကြို မကြစြောင်းထိုးပြီး မီးဖိုချောငဘြကြ ဝငသ်ှားတာဗွို့။ အဘက ကြုပဇြကပျိုး ရိုကပြှီး သူတို့အိပခြန်းထဲ ပြနဝြငသ်ှားတာပါ။ မှစမ်းကြညကြ အမလည်ေးသှားရော ခုံရှညပြေါထြိုငလြကြကြနေ စားပြဲခုံပေါြ လကတ်ငပြှီး အိပသ်ှားတော့တာ။ ကြုပလြည်း အခုထိ တရေးမှ မအိပရြသေးတော့ မကြလြုံးက စင်းလာပြီဗွို့။

ကြုပအြိပခြန်းထဲ ကုတငပြေါြ ခေါင်းခတွာနဲ့ တုံးကနဲ့ အိပပြွောသ်ှားတာပါပဲ။ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်တေုန်း တံခါးခေါကသ်ံကြောင့ြ ပြနန်ိုးလာခဲ့တာ။ နိုးတာနဲ့ ခေါင်းရင်းဘကြ စားပြဲခုံ အသေးလေးပေါကြ ဆေးပေါ့လိပ် အတိုကို မီးညှိပြီး အားရပါးရ ရှိုကရြင်း မီးခိုးငှေ့တွေ မှုတထြုတလြိုကတ်ယ်။

” ဟဲ့ … မောငခြှိမ့ြ … မထသေးဘူးလား … ထမင်းလာစား ပြီးမှ အိပ် ”

” ဟုတ် … အမေ … လာပြီဗြို့ ”

အိမရြှေ့ရောကရြော ကြပပြဈပေါမြှာ စားပြဲခုံ အဝိုင်းလေး ခင်းပြီး အဘနဲ့ မှစမ်းကြညကြ စားနကြပြေီဗွ။ မကြန်ှာ အမှနသ်ဈပြီး ကြုပလြည်း ထမင်းဝိုင်း ဝငကြှိတလြိုကတ်ာပေါ့။ ဘဲဥ အခဉွခြကြလြေးဗွ ကောင်းလိုကတ်ာ ငရုပသ်ီးထောင်းလေးနဲ့ မှိနသ်ဗွို့။

အဘနဲ့အမကေ ပုံမှနပြါပဲ။ မှစမ်းကြညကြ ဟနကြိုမဆောငန်ိုငရြှာတာ။ ထမင်း ပလုပပြလောင်း စားလိုကြ အမငှေဲ့ပေးတဲ့ ရနှေေးလေး မှုတသ်ောကလြိုကန်ဲ့ပေါ့။ ခဏအကြာမှ ထမင်းဝိုင်းသိမ်းပြီး အဘက ကြမ်းအဈဖြင့ြ ကြမ်းယာ ၅ ယာလောကြ ယာပြီး ရှာထဲ ထွကသ်ှားလရေဲ့။ အမကေ မှစမ်းကြညကြို ရချိုးခိုင်းနတောဗွို့။ ဟုတပြဗွာ အခုမှ မိန်းမခွှေးနံ့ ခဉွစြူးစူးလေး ရနမေိတာ။ ရကနေကြ မီးဖိုချောင် အရှေ့ဘကြ အခု ထမင်းစားနတေဲ့ ကြပပြဈရဲ့ တောငဘြကမြှာဗွ။ ရပေုံးကို ကြိုးနဲ့ ငငခြွိုးရတာပါ။

အမနေဲ့မှစမ်းကြည် အိမထြဲဝငသ်ှားပြီး ခဏနတေော့ မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ ရငလြွားလေးနဲ့ ပြနထြှကလြာပါလရေော။ ပုခုံးကယွကြယွြ ရငသ်ားထွားထွားနဲ့ ဖငကြှီးက လမ်းလွှောကတ်ော့ ရမ်းခါနတောဗွို့။ ကြုပကြို မကြလြုံးလေးဆှကြညေ့ရြင်း ရကနေဘြကြ လွှောကသ်ှားနတော ကြုပရြဲ့ညာဘကြ မကြစြောင်းထိုး အနထေားလေးဗွ။

မနကခြင်း နရေောငခြှညလြေးက ခပစြူးစူးလေးမို့ မှစမ်းကြညရြဲ့ ထမီအောကကြ ခန်ဓာကိုယ် ကောကကြှောင်းလေးတွေ ခပရြေးရေး မှငန်ရတေယ်။ မကြာပါဘူး ရလေောင်းခွိုးတော့ ထမီက ကိုယလြုံးလေးကို ကပသ်ှားတာပေါ့။ တကယကြိုဗွာ နရေောငအြောကမြှာ လှပကြော့ရှင်းတဲ့ ခန်ဓာကိုယလြေးက အထင်းသားဗွာ။ ဆပပြှာတိုကတ်ော့ ကြုပဘြကကြို တခကြလြှည့ကြှည့သ်ေးတာ။

ဘယရြမလည်း သူကြည့်တ်ာနဲ့ ကြုပကြ ရနှေေးပန်းကနကြို ယူပြီး မှုတသ်ောကန်လေိုကတ်ာ။ အသာလေး ပြနခြိုးကြည့်တ်ော့ ကြုပကြို ကြောပေးပြီး သူ့ပေါငကြှားထဲ လကသ်ှင်းပြတန်တောဗွို့။ ထမီအပေါစြကို ညာဘကလြကန်ဲ့ ဆှဲဟရင်း ဘယလြကန်ဲ့ နို့အုံတွပေါ ပြတသ်ပဆြေးကြောနတော။ ပြီးမှ တပြမ်းပြမ်းနဲ့ ရငငေပြှီး ခွိုးတော့တာ။

ကြုပဘြေးက ဖြတပြှီး အိမထြဲဝငတ်ော့ သူ့နောကပျိုင်းအလှကြောင့ြ လီးက တင်းကနဲ့ တခကြြ ဖြစ်မိသေးတယ်။ ကြုပ် ဆေးပေါ့လိပလြေး မီးညှိပြနရြှိုကန်ရင်ေး ခဏကြာတော့ အမနေဲ့ အိမထြဲက ပြနထြှကလြာတာဗွို့။ အမေ့အဝတစြားတွေ ဝတထြားပမယေ့ြ မှစမ်းကြညရြဲ့ နုပျိုတဲ့အလှက ပြောကမြသှားပါဘူး။ အမကေ ထန်းလကြပြန်းကနလြေး ခပြေးရင်း စကားစပြောတာဗွို့။

” ကဲ … သမီးလေ … အိမပြှနခြငွလြား … အဒေါတ်ို့ လိုကပျို့ပေးမယ် ”

” ဟင့အြင် … မပြနဘြူး မပြနဘြူး အဒေါြ ”

ခုဏက ကြညလြငန်တေဲ့ မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး သှေးရောငမြဲ့သှားသလို ဖြေးဆှတသ်ှားတာဗွ။

” အဒေါကြ … သမီးကို … တငကြွှေးနိုငပြါတယ် … ဒါပမယေ့ြ သမီး အုပထြိန်းသူတွေ လိုကရြှာနရင်ေ ”

” ရှာလည်း သမီး ပြနမြလိုကန်ိုငဘြူး အဒေါြ … အဟင့ြ ဟင့ြ … သမီးကို ပြနမြပို့ပါနဲ့ အဒေါရြယ် … သမီး ရှဈကြီးခိုးပါရဲ့နောြ ”

မှစမ်းကြညကြ လကအြုပလြေး ခွီပြီး အမေ့ကို တောင်းပနန်တောဗွ။ ကြုပတ်ောင် ကြည့်ရြင်း သနားနမေိတာ။

” ဟူးးးးး … အေးပါ သမီးလေး ဖြည်းဖြည်း စဉျးစားပါကြယ် ”

” စဉြးစားစရာ မလိုဘူး အဒေါြ … သမီး ဦးလေးကြောကြို ရငမြဆိုငခြငွလြို့ပါ ”

” ဦးလေးကြောကြ သမီး အဒေါခြငပြှန်းလား ”

” ဟုတ် အဒေါြ … မရိုသစကေား … တဖြည်းဖြည်း သမီးကို … အနိုငကြငွ့ြ ရင်း …… ဟို ဟို …… သမီး မိန်းမကိုယကြိုပါ လကြတ်ာ အဒေါရြယ် … ပြီးတော့ … သူ့ သူ့ …… အဟင့ြ ဟင့ြ ”

အမေ့ကိုပြောရင်း ကြုပဆြီအကြည့်ြ မကြလြုံးချင်ြးဆုံတော့ မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာပြီး အသံတွေ တိမဝြငကြုနတ်ာဗွ။

……………………………………………….

အခန်း ( ၄ )

” ကမွ … ရှငအြပေါြ ဝတ်တရား မကြသလေိုပဲ … ကိုစိုးကြောရြယ် … ပြှတ် … ပြှတဈြ ”

မှို့ငယလြေးတဈမှို့ရဲ့ ရပကြှကင်ယလြေးတဈခု ပဉွထြောငအြိမလြေး၏ အိပခြန်းအတွင်းမှ စကားသံလေး ထွကပြေါန်သည်ေ။ ဒေါစြမ်းကြညတ်ဈယောကြ အသကြ ၅၀ ကြောကြွောတ်ှင် သှေးဆုံးကာ လိငစြိတမြွား နည်းပါးလာပြီး လငဖြစ်သူ ဦးစိုးကြောြ၏ ကမဆန်ဒလေးများအား မဖြည့ဆြီးနိုငတ်ော့ပေ။ အခုလည်း ဦးစိုးကြောမြှာ ရာဂစိတထြကြှကာ အားကြိုးမာနတ်ကြ လိုးနစဉြေ သူမစောကဖြုတအြတွင်းမှ မခံမရပန်ိုငအြောင် နာကငွန်သဖြေင့ြ တောင်းပနရြင်း လီးစုပပြေးနမေိ၏။

” ရှီးးး … ထိပကြလေး ဖိစုပ် … အစမ်းရာ ”

ဦးစိုးကြောမြှာ ကုတငပြေါြ ဒူးထောကလြကြြ အနအထေားဖြင့ြ သူ၏လီးအား လေးဖကထြောကလြေး စုပပြေးနသေော ဇနီးဖြစ်သူအား စကားပြနပြှောနသည်ေ။ ညာဘကဘြကလြကဖြှင့ြ လီးတဝကလြောကြ ဆုပကြိုငထြားရင်း ဂွင်းထုနကော ဒေါစြမ်းကြညပြါးစပထြဲ ဒဈဖူးအား မှုပထြားလိုကြ၏။ လိုးရင်း မပြီးမှှောကသ်ေးသည့ြ ကာမစည်းစိမအြား ပြီးမှောကရြန် ကြိုးစားနရသေည်။

တဖြည်းဖြည်း လီးထိပမြှ ကငွတ်ကလြာသဖြင့ြ ခပသ်ှကသ်ှကထြုကာ လရညထြှကကြာနီး လီးကိုငထြားသော လကအြား လှတလြိုကတ်ော့၏။ ဇနီးဖြစ်သူ ဒေါစြမ်းကြည်၏ ခေါင်းလေးအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ထိန်းကာ လီးတဝကလြောကြ အထုတအြသှင်း လုပန်လေိုကသ်ည်။ ပါးစပလြေးအား လိုးရင်း ခဏအကြာ ခါးတခကြတ်ုနသ်ှားကာ လရညမြွား ပန်းထည့လြိုကတ်ော့၏။

” အ …… အားးးးးးး … ပြီးပြီ …… အစမ်း …… ရှီးးးးးးးး …… ရပြီ ရပြီ ”

ဒေါစြမ်းကြညမြှာ ပါးစပထြဲဝငလြာသမွှ လရညပြူပူများအား တဂွတဂြှတ် မွိုခရွင်း လီးထိပအြား နောကဆြုံးအကြိမ် ခပပြှင်းပြင်း တခကြဆြှဲစုပပြေးလိုကသ်ည်။ လီးအား ပါစပမြှ ထုတကြာ ထထိုငရြင်း လငဖြစ်သူမွာကန်ှာအား ကြည့်န်ရင်ေး မကြရြညလြေး ဝေ့တကလြာသည်။

” ရှင် … အားရရဲ့လား … ကိုစိုးကြောျ ”

” ရပါတယ် … အစမ်းရယ် ”

ဇနီးဖြစ်သူ ကိုယလြုံးအား ဖကရြင်း ပါးပြငလြေးအား နမ်းရှိုကန်မေိသည်။ ထိုစဉြ အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းမှ စကားသံလေး ထွကပြေါလြာ၏။

” ဒေါလြေးကြည် … သမီး ပြနလြာပြီနောြ ”

” အေးအေး … သမီး … ညစာ ငါးကြောရြှိတယ် … စားခါနီး ခဉွရြညဟြင်းလေး ပြနန်ှေးလိုကြ ”

တူမဖြစ်သူ မှစမ်းကြညအြား စကားပြနပြှောရင်း လငတ်ောမြောင် နဖူးအား တခကြန်မ်းကာ အိပယ်ာပေါလြှဲရင်း မှေးနလေိုကသ်ည်။

” ဟုတ် … ဒေါလြေး ”

မှစမ်းကြညမြှာ အလုပကြ ပြနလြာရင်း အဒေါဖြစ်သူ အခန်းရှေ့အရောကြ မကြလြုံးလေး ဆှကြညေ့ကြာ ခွဖြဖြေနင်းပြီး သူမအိပခြန်းရှိရာ လွှောကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ အိပခြန်းတံခါးအား ဖြင့ကြာ သူမ အလုပသ်ှား အလုပပြှန် လှယသ်ော အိတလြေးအား ကုတငခြေါင်းရင်း ညာဘကြ မှနတ်ငခြုံပေါတ်ငကြာ အိပယ်ာပေါြ လှဲခအွနားယူလိုကြ၏။

မှစမ်းကြညမြှာ နယဘြကတ်ှင် မိဘနှစ်ပါးဆုံးကာ ခိုကိုးရာမဲ့နခွေိန် မိခင်၏ ညီမဖြစ်သူ ဒေါစြမ်းကြညမြှ ခေါယ်ူခဲ့သဖြင့ြ ဒီအိမသ်ို့ ရောကရြှိလာသည်။ မိဘနှစ်ပါး ပိုငဆြိုငသ်ော မှဝေိုင်းလေးအား ရောင်းခပြှီး ဘဏတ်ဈခုတွင် အပန်ှံထားကာ အဒေါဖြစ်သူအိမတ်ှင် ခိုကပန်ရင်ေး တဝမ်းတခါးအတွကြ စတိုးဆိုငတ်ဈခုတွင် အရောင်းစာရေးမအဖြစ် ဝငရြောကလြုပကြိုငန်သည်ေ။ ၃ နှစ်ကြောထြိ အေးခမွြးခဲ့ပမယေ့ြ ဒီနှစ်ထဲ အဒေါဖြစ်သူယောင်ျကြား၏ အပြုအမူများကြောင့ြ စိတအြနှောကယ်ှကြ ဖြစ်နရေ၏။

ဦးစိုးကြောမြှာ ဇနီးသညန်ှင့ြ အိမထြောငရြေးသုခ မပြည့စြုံတော့သဖြင့ြ တဖြည်းဖြည်း အိမတ်ှငလြာရောကန်ထေိုငသ်ော ဇနီးဖြစ်သူ၏ တူမတောစြပသ်ူ မှစမ်းကြညအြပေါတ်ှင် စိတကြစားနမေိသည်။ ဦးစိုးကြောမြှာ စကရြုံလုပသ်ား တဈဦးဖြစ်ကာ အသကြ ၅၀ ကြောလြာသည့တ်ိုင် ကနွြးမာရေးကောင်းသဖြင့ြ လိငစြိတထြကြှနတေုန်းပင်။

အသားဖြူဖြူ ရုပရြညသ်န့သ်န့ဖြှင့ြ ဗိုကအြနည်းငယထြှကန်ရေုံမှအပ ကြည့်ကြောင်းသော ယောင်ျကြားတဈဦးဖြစ်၏။ ပုံမှနအြားဖြင့ြ ရာဂစိတ် မကြီးမားပမယေ့ြ မိန်းမဖြစ်သူ သှေးဆုံးခွိန် ပုံမှန် မလိုးရတော့သဖြင့ြ တဖြည်းဖြည်း မသိမသာ ရမျမကစြိတမြွား ပြင်းထနန်တေော့သည်။ ညပိုင်း ထမင်းအတူစားပြီးခွိန် အိမရြှေ့ဧည့ခြန်း၌ တီဗှီထိုငကြှည့န်စဉြေ ၁၀ နာရီခွဲလောကြ၌ ဒေါစြမ်းကြညမြှာ အကြောတကသ်ဖြင့ြ အိပယ်ာဝငရြနပြှောပြီး ထထွကသ်ှားသည်။

” ကိုစိုးကြောြ … ရှငတ်ို့ ဆကကြှည့ခြငွြ ကြည့်န်ောြ၊ ကမွ ဇကကြှောတွတကေလြာလို့ အိပတ်ော့မယ် ”

” အေးအေး … အစမ်း … ဒါလေးပြီးမှ ငါလာခဲ့မယ် ”

ဒေါစြမ်းကြည် ထွကသ်ှားသဖြင့ြ ဧည့ခြန်းတွင်း ဦးစိုးကြောန်ှင့ြ မှစမ်းကြညတ်ို့ နှစ်ဦးသား ကနွရြဈခဲ့သည်။ မှစမ်းကြညမြှာ တီဗှီမှလာသော ဇတလြမ်းအား စိတဝြငစြားနတေော့၏။ မင်းသမီလေး၏ မိခငဖြခငအြား ရနသ်ူများက သတဖြှတန်စဉြေ မင်းသမီးလေးက တောထဲတောငထြဲ ထွကပြှေးနသေော အခန်းမို့ ဇတရြှိန် မှင့န်သည်ေ။

ဒေါစြမ်းကြည် ထွကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဦးစိုးကြောမြှာ သူ၏ ဘယဖြကခြှမ်း ခုံပုအဝိုင်းလေးပေါြ ထိုငကြှည့န်သေော မှစမ်းကြညအြား ခိုးကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဘေးတိုကအြနထေားမို ခုံပုလေးပေါြ ပေါငတ်နလြေးကြေးပြီး ထိုငန်သေော မှစမ်းကြည်၏ ဘေးကားထွကန်သေော ဖငကြှီးအား မှငန်ရေ၏။

” အားးး … ကြှတကြွှတ် … သမီး မှစမ်းကြည် ”

” ရှင် … လေးလေးကြောျ ”

တီဗှီဇာတလြမ်းအား စိတဝြငစြားနစဉြေ ဦးစိုးကြောြ ခေါလြိုကသ်ဖြင့ြ မှစမ်းကြညမြှာ ပြနထြူးရင်း လှည့ကြှညလြိုကသ်ည်။

” လေးကြောလြည်း ပေါငတ်ှေ ခွသလေုံးတွေ တင်းနတော ခဏနှိပပြေးပါဦး ”

” ဟုတကြဲ့ ”

မှစမ်းကြညမြှာ ဒေါစြမ်းကြညန်ှင့ြ ဦးစိုးကြောအြပေါြ မိဘသဖြယ် သဘောထားသူမို့ ခကြခြငွြး နှိပပြေးရန် ထရပလြိုကသ်ည်။

” သမီး ခုံလေး ဒီဘကရြှေ့လိုကြ … ဇာတလြမ်းကလည်း ကောင်းနတေော့ ကြည့်ရြင်း နှိပပြေါ့ ”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ဦးစိုးကြောမြှာ မှစမ်းကြညဘြကြ ခုံလှည့ထြိုငလြိုကသ်ည်။ မှစမ်းကြညကြလည်း ခုံပုလေးအား ရှေ့ကာ ဦးစိုးကြောန်ှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှည့ထြိုငလြိုကြ၏။ တီဗှီရှေ့ ခွေ ၅ လှမ်း အကြာလောကြ ကန့လြန့အြနထေားဖြင့ြ ဦးစိုးကြောမြှာ ကြောမှီပါသော စီတီခုံပေါထြိုငန်လကြြေ မှစမ်းကြညမြှာ ဦးစိုးကြောရြှေ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားဖြင့ြ ခုံပုလေးပေါြ ထိုငကြာ ခွသလေုံးမှ စနှိပပြေးနသည်ေ။

တီဗှီအား ဘေးတိုကလြှည့ကြှည့လြိုကြ နှိပလြိုကဖြှင့ြ တီဗှီဇာတလြမ်းကလည်း ဇတရြှိနတ်ကတ်ော့၏။ မင်းသမီးလေးနောကြ လူသတသ်မားများက တောထဲခွရောခံ လိုကန်ကြသေည်။ မင်းသမီးခွထေောကတ်ှင် ဆူးခကမြွား ခွဈမိသဖြင့ြ သှေးချင်ြးချင်ြးနီရဲလာကာ လမ်းဆကလြွှောကဖြို့ အတောအြားယူနရေ၏။

” သမီး … ခွသလေုံးက ရပြီ … ပေါငလြေးတွေ နှိပပြါဦး … ကောင်းလိုကတ်ာ ”

မှစမ်းကြညမြှာ ဦးစိုးကြောြ စကားကြောင့ြ တီဗှီမှ အကြည့်ရြှေ့ကာ ဒူးအထကန်ားမှ ပေါငထြိပထြိ စနှိပပြေးလိုကပြှနသ်ည်။ ဇာတလြမ်းကလည်း ကောင်းနသဖြေင့ြ တီဗှီကြည့်ရြင်း နှိပပြေးနရော ဦးစိုးကြောြ ပေါငတ်နန်ှဈဖကမြှ ဆကကြနဲ တုနသ်ှားသညကြို ခံစားမိလိုကသ်ည်။ သူမမကြလြုံးလေး ဦးစိုးကြောြ ပေါငတ်နဆြီ အကြည့်ရြှေ့မိရာ…

” အိုရျ ”

မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာကာ စိတထြဲ ကတုနကြရငလြေး ဖြစ်သှားမိ၏။ ဦးစိုးကြောြ ပေါငကြှားရှိ လီးတနကြှီးမှာ ပုဆိုးအတွင်းမှ ထောငထြှကန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။ လကကြလေးနှစ်ဖကမြှာ တုနရြငလြာပြီး ဦးစိုးကြောမြကြန်ှာအား မော့ကြညလြိုကြ၏။

……………………………………

အခန်း ( ၅ )

ဦးစိုးကြောမြှာ တီဗှီဘကြ မကြန်ှာလှည့ကြာ ခပတ်ညတ်ည် ကြည့်န်ေ၏။ မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ သူမမကြစြိရှေ့ ဦးစိုးကြောပြုဆိုးတွင်းမှ ထောငထြှကန်သေော လီးအား ပြနကြှည့ရြင်း ရငတ်ဒုံးဒုံး ခုနန်မေိသည်။ ခစွသ်ူရည်းစား မထာဘူး၍ ဘယယ်ောင်ျကြားနှင့မြှ ဒီလို နီးနီးကပကြပလြည်း မနဘေူးခွေ။

သိစိတကြ ထပြေးချင်မြိပမယေ့ြ မသိစိတကြ ဦးစိုးကြောြ ပေါငကြှားထဲ ကြည့်န်မေိသည်။ အာရုံပြောင်းကာ တီဗှီဘကလြှည့ကြှည့ရြင်း နှိပပြေးနစဉြေ သူမ ညာဘကလြကလြေးအား တစုံတဈခုက ထိလိုကြ မထိလိုကြ ခံစားသိရှိလိုကရြပြန်၏။ ခေါင်းလေးလှည့ကြာ ငုံ့ထားပြီး မကြလြှှာပင့ကြှည့ရြာ ဦးစိုးကြောြ၏ ညာဘကလြကမြှာ လီးတနအြား ပုဆိုးအပြငမြှ အုပကြိုငပြှတသ်ပန်သဖြေင့ြ လီးထိပဒြဈဖူးမှာ ဘေးသို့ရမ်းမိခွိန် သူမလကလြေးအား ထိကပလြာသညကြို မှငန်ရသေည်။

အတွေ့အကြုံမရှိပမယေ့ြ သူမအသကရြှယအြရ ယောင်ျကြားတဈယောကြ ဂွင်းထုနသညေကြို နားလညသ်ိမှငန်ေ၏။ ခွှေးလေးများစို့ကာ လကကြလေးနှစ်ဖကကြ ဒူးဆဈအထကန်ားတွငသ်ာ နှိပပြေးရဲတော့သည်။ ပေါငရြင်းဘကန်ှိပပြေးလငွြ သူမလကအြား လီးထိပမြှ လာလာထိသဖြင့ြ စိတလြှုပရြှားကာ ထိတလြန့န်မေိ၏။ ဦးစိုးကြောမြှာ ခပတ်ညတ်ညပြင် တီဗှီဘကမြကြန်ှာမူထားပြီး မှစမ်းကြညအြား ဂွင်းထုပြနတေော့သည်။

” လေး လေး ကြောျ … ရ ပြီ လား … သ မီး သှား အိပ် တော့ မ လို့ ”

မကြန်ှာလေး ရဲပဒေါင်းခတန်ကော အသံတုနတ်ုနလြေးဖြင့ြ မေးနရှော၏။

” ခဏလေးပါ … သမီးရယ် … အ အားးးးး … ပြီးတော့မှာပါ ”

ဦးစိုးကြောမြှာ မှစမ်းကြည် မကြန်ှာလေးအား ကြည့်ရြင်း ပြနဖြှလေိုကသ်ည်။

” ရှင် ”

” ဪ … ဇာတကြားလေး … ပြီးတော့မှာ … သမီးရဲ့ ”

စကားပြောရင်း ဦးစိုးကြောတ်ဈယောကြ ညာဘကလြကကြ မှနလြာတော့၏။ ခဏအကြာ ခေါင်းမော့တကသ်ှားရင်း ခုံ၏နောကကြှောအား မှီပြီး ပါးစပမြှ တရှီးရှီး ညည်းရင်း လရညမြွားအား ပုဆိုးအတွင်း၌ပင် ပန်းထုတလြိုကသ်ည်။ မှစမ်းကြညမြှာ ဦးစိုးကြောြ ဇကလြနသ်ှားသညန်ှင့ြ သူမ အိပခြန်းတွင်း ထပြေးလာခဲ့၏။ အိပခြန်းထဲအရောကြ တံခါးအား ပြနစြိကာ ကြောဖြင့ြ နောကပြှနမြှီရင်း စိတလြှုပရြှားနသညေကြို သကသ်ာရန် အသကြ ပုံမှနလြေး ရှူနမေိသည်။

အိပယ်ာပေါလြှဲခရွာ သူမ မကြလြုံးထဲ ဦးစိုးကြောြ မကြန်ှာကြီးပေါလြာကာ ပါးစပမြှ တရှီးရှီး ညည်းတွားနသညေကြို မှငယ်ောငန်မေိသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ယောင်ျကြားတဈယောကြ အာသာဖြချင်ြေးကို အနီးကပ် မှငလြိုကရြသဖြင့ြ အတောန်ှင့ြ အိပမြရတော့ပေ။ အိပယ်ာပေါြ လူးလိမ့ရြင်း မိုးအတောခြွုပမြှ မနကအြလုပသ်ှားရန် တွေးရင်း ကြိတမြှိတအြိပပြဈလိုကရြ၏။

အဲ့ဒီနောကပျိုင်း ဦးစိုးကြောမြှာ အနည်းငယ် ရဲတင်းလာသညကြို သိရှိ လာမိသည်။ အဒေါဖြစ်သူ အလဈတွင် ဖငသ်ားကြီးများအား မတောတ်ဆ ပုံစံဖြင့ြ ကိုငတ်ှယ် ပြတသ်ပလြာ၏။ အလုပန်ားရကမြွားတွင် သူမ အိပန်စဉြေ အိပခြန်းတံခါးကြားလေးမှ ချောင်းကြည့်ရြင်း ဂွင်းထုတတသ်ညကြိုလည်း ရိပမြိလာရသည်။

အိပခြန်းတံခါးဝမှ လူရိပပြွောကသ်ှားသညန်ှင့ြ ထကြည့်လြငွြ တခါးအပြငဘြကမြကြန်ှာပြငအြား လရညဖြှူဖြူများ ပန်းထုတထြားသညကြို တွေ့နမေိ၏။ မှတမြှတရြရ သူမ အလုပလြုပန်သေော ဆိုငပျိုငရြှင် သူဋျဌေးမှေးနေ့တွင် အကြှေးအမှေးများဖြင့ြ အိမသ်ုံးပစ်စည်းများ မဲဖောကပြေးကာ နေ့တဈပိုင် အလုပပြိတပြေးသဖြင့ြ အိမပြှနလြာစဉြ သူမ အိပခြန်းတံခါးလေး ဟနလကြြေ…

” အားးးး …… ရှီးးးးးးးးး …… ကောင်းလိုကတ်ာ …… သမီးရာ ”

ညည်းသံလေး ကြားမိသဖြင့ြ သူမခွလှမြေးများ တုန့ကြနဲ့ ရပသ်ှားမိသည်။ စိတထြဲ မသင်ျကာသဖြင့ြ ဟနသေော တံခါးကြားမှ အိပခြန်းထဲ ချောင်းကြညရြာ မနကကြ သူမ အလုပသ်ှားစဉြ မလွှောပြဲ ထားခဲ့မိသော အတွင်းခံလေးအား ဦးစိုးကြောမြှ နှာခေါင်းဝတေ့ရှုရင်း ဂွင်းတိုကန်သညေကြို မှငလြိုကရြ၏။

” ဟင် ”

စိတထြဲ ရုတတ်ရကြ တရှိန်းရှိန်းလေး ဖြစ်လာကာ မကြန်ှာလေး အို့တို့အမ်းတန်း ဖြစ်နရသေည်။ မနေ့က တဈနလေုံး နေ့ရောညပါ ဝတထြားသဖြင့ြ သေးနံ့ စောကခြွီးနံ့များ စွဲနသညေမြှာ အသအချောပင်။ သူမ စောကဖြုတန်ှင့ြ အမြဲထိကပန်သေော ဘောင်းဘီဂွလေးအား သချောရှေးပြီး နမ်းရှိုကန်သဖြေင့ြ စောကပြတလြေးဆီမှ ဆဈကနဲ့ ဖောမြပြတတတ်ဲ့ ခံစားမှုလေး ဖြစ်ပေါန်ေ၏။

အိမရြှေ့တံခါးဆီသို ခွဖြဖြေနင်းပြီး ပြနလြွှောကကြာ အိမအြပြငဘြကတ်ှင် ခဏ ရှောငန်ရသေည်။ ခဏအကြာ အဒေါဖြစ်သူ အထုပလြေးဖြင့ြ အပြငမြှ ပြနလြာသညကြို မှငလြိုကရြတော့သည်။

” ဟဲ့ … သမီး … မှစမ်းကြည် … အလုပကြ စောလှခညွလြား ”

” ဟုတ် ဒေါလြေး … ဒီနေ့ သူဋျဌေးမှေးနမေို့ … အုံးနို့ခေါကဆြှဲ ကြှေးပြီး … ပစ်စည်းတွေ မဲဖောကပြေးတာ … ဒီမှာ သမီး စတီးခွိုင့ြ ပေါကလြာတာ ”

” အဟေး … အံကပြဲ … သမီးရေ … အိမကြ စတီးခွိုင့တ်ှကေ … ဟောင်းကုနပြှီ ”

စကားတပြောပြောဖြင့ြ အိမထြဲဝငလြာရာ ဦးစိုးကြောမြှာ ဧည့ခြန်းထဲ၌ ခပတ်ညတ်ညဖြှင့ြ သတင်းစာ ဖတန်သညေကြို မှငလြိုကရြသည်။

” ရော့ … ကိုစိုးကြောြ … ရှငဝြယခြိုင်းတဲ့ မုန့ဟြင်းခါး ရပါပြီတောြ … ဟိုဖကြ လမ်းထိပ် သှားဝယရြတာ မောတာရှင် ”

အခုမှ မှစမ်းကြည် သဘောပေါကလြိုကမြိသည်။ ဦးစိုးကြောမြှာ အဒေါဖြစ်သူအား မုန့ဟြင်းခါးဝယခြိုင်းပြီး သူမအိပခြန်းထဲဝငကြာ အတွင်းခံအား နမ်းရင်း ဂွင်းထုနတေော့၏။ အိပခြန်းထဲ ပြနရြောကစြဉြ အဝတဟြောင်းထည့်သော ခွင်းတောင်းအရှညလြေးထဲမှ အောကထြဲထိ ထိုးထည့ထြားသော အတွင်းခံလေးအား တွေ့လိုကရြတော့သည်။ အပေါမြှ အဝတဟြောင်းများ ဖယကြာ ယူကြည့်စြဉြ သူမ လကခြွောင်းလေးအား ခပပြစွပြစွြ အရညမြွား ကပန်ေ၏။

” ဟာ ”

မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ ရုတတ်ရကြ မကြလြုံးလေးပြူးလာကာ အတွင်းခံလေးအား ခပဖြှဖြ နမ်းကြည့်မြိသည်။ သူမသေးနံ့လေးနှင့အြတူ ခပည်ှီညှီ အနံ့လေးက စူးကနဲ့ နှာခေါင်းဝ တိုးဝငလြာတော့သည်။ ဦးစိုးကြောမြှာ ဂွင်းထုပြီး ထွကလြာသည့ြ လရညမြွားအား သူမ အတွင်းခံလေးထဲ ပန်းထုတပြဈခဲ့လေ၏။

လရညမြွား ပကပေသ်ှားသော လကခြွောင်းလေးအာ တခွားအဝတဟြောင်းတထညန်ှင့ြ ယူသုတကြာ အတွင်းခံလေးအား အဝတခြှင်းထဲ ပြနထြည့လြိုကတ်ော့သည်။ နောကပျိုင်း အိမအြဝငအြထွကြ တံခါးပေါကြ ဆုံမိလငွြ ဦးစိုးကြောမြှာ သူမ လကမြောင်းသားလေးအား ပုဆိုးအတွင်းမှ လီးဖြင့ထြိမိစရန်ေ တိုးကပထြှကတ်ပသ်ည်။ မီးဖိုချောငထြဲ ခကြပြှုတန်လငွြေ မယောငမြလညန်ှင့ြ ရောကလြာကာ သူမဖငသ်ားကြီးများအာ လီးဖြင့ြ ထောကထြားတတသ်ည်။ ပါးပါးနပန်ပန်ှင့ြ ရှောငထြှကတ်တသ်ဖြင့ြ ဦးစိုးကြောမြှာ ရှေ့မဆကရြဲပဲ ဖြစ်နရေ၏။ သူမ ဖငအြား လီးဖြင့ြ ထိကပသ်ညန်ှင့ြ အဒေါဖြစ်သူအား…

” ဒေါလြေးရေ … ငံပြာရည် ကုနပြှီလား … ကြောငအြိမထြဲ မတွေ့တော့လို့ ”

တဈမွိုးမဟုတ် တဈမွိုး အဒေါဖြစ်သူအား အောဟြဈမေးလငွြ ဦးစိုးကြောမြှာ ရှေ့မဆကရြဲပဲ လှည့ထြှကသ်ှားရ၏။ အဒေါဖြစ်သူအား တိုငတ်န်းလငွလြည်း သူမကြောင့ြ အဒေါတ်ို့ အိမထြောငရြေး ပကြစြီးမညကြို မလိုလားပေ။ သို့သောြ ဝဋကြှှေးလို့ ပြောရမလား အတိတဘြဝက အကုသိုလကြံတွေ အကြိုးပေးခွိနလြား မသိဘူး မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ ဘဝတဈခွိုး ပြောင်းလဲသည့န်ေ့ ကရွောကလြာတော့၏။

အလုပန်ားရကြ တနေ့ … ညနစော ခကြပြှုတပြှီးစီးကာ ရမေိုးခွိုးပြီးအိပခြန်းတွင်း ဝထျထုစာအုပလြေး ဖတန်စဉြေ အိပပြွောသ်ှားရသည်။ နေ့လညကြတည်းက အဒေါဖြစ်သူမှာ ဆေးခန်းသှားရာ ပြနမြလာသေးပေ။ တဖြည်းဖြည်း နလေုံးကြီးပြောကကြှယကြာ အမှောငထြုက စိုးမိုးလာ၏။ နှစ်နှစ်ခွိုကခြွိုကြ အိပပြွောန်စဉြေ သူမပေါငကြှားလေးထဲ ခပန်ှေးနှေး အရာလေးက ထိတွေ့နသညေကြို ပထမဆုံး ခံစားသိရှိလာရသည်။

ထိုအထိအတွေ့လေးက ဘယဘြကပြေါငရြင်းထိ တကလြာကာ ဆီးခုံးလေးအား ဝိုကြ၍ ညာဘကပြေါငသ်ားလေးပေါြ ပြနဆြင်းသှားပြနသ်ည်။ ညာဘကဒြူးခေါင်း အထကန်ားတွငရြပကြာ ပြနတ်ကလြာပြီး ဆီးခုံးနရောလေး ခဏနားပြီး ဘယဘြကဒြူးဒေါင်း အထကန်ားထိ ပြနရြောကလြာခဲ့၏။

သူမ ဘဝတွင် တခါမှ မခံစားဖူးသော ခံစားမှုအသဈလေးမို့ ဘဝငခြိုကန်မေိသည်။ ဖောမြပြနိုငသ်ော ဝဒနောလေးအား ခံစားနရင်ေး ရုတတ်ရကြ သူမ စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းလေးထဲ ထိုအထိတွေ့လေး ကရွောကလြာသဖြင့ြ ဖကြကြနဲ့ မကြလြုံးဖြင့ကြာ ခါးအောကပျိုင်းသို့ ကြည့်လြိုကမြိ၏။

” ဟင် … လေး လေး … လေးလေးကြောြ … ဒါ ဘာလုပတ်ာလဲ ”

………………………………………………

အခန်း ( ၆ )

သူမပေါငကြှားလေးထဲမှ ဦးစိုးကြောအြား အံ့သှထိတလြန့ကြာ မေးလိုကတ်ော့၏။

” ခဏလေးပါ … သမီးရယ် … လေးကြောြ မနနေိုငလြို့ပါ ”

” အို့ … မသင့တ်ောပြါဘူး … မလုပပြါနဲ့ … လေးလေးကြောရြယ် ”

ဦးစိုးကြောမြှာ စကရြုံမှ ည ၇ နာရီလောကြ ပြနလြာစဉြ မိန်းမဖြစ်သူ ဒေါစြမ်းကြညအြား မတွေ့ရပေ။ မနကကြ ဆေးခန်းသှားရကဟြု ပြောသှားသညကြို အမှတရြလိုကြ၏။ အင်ျကြီခွှတကြာ ရချိုးဖို့ ဆုံးဖြတလြိုကသ်ည်။ တဘကကြလေး ပုခုံးပေါတ်ငကြာ အိပခြန်းမှ ထွကရြင်း ရကနေရြှိရာအသှား အမှတတ်မဲ့ မကြလြုံးက မှစမ်းကြည် အိပခြန်းဘကြ ရောကသ်ှားမိသည်။

ခွလှမြေးများက အလိုအလွောကြ မှစမ်းကြညအြိပခြန်းဘကြ လွှောကလြိုကတ်ော့၏။ အိပခြန်းတံခါးကြားလေးထဲမှ ချောင်းကြည့်ရြာ ပကလြကအြနအထေားဖြင့ြ အိပပြွောန်သေော မှစမ်းကြညအြား တွေ့မှငရြသည်။ တံခါးအသာတွန်းကြညရြာ အလှယတ်ကူ ပြင့သ်ှားသဖြင့ြ အိပခြန်းထဲ ခွသေံလုံအောင် ခပဖြှဖြနင်းကာ ကုတငန်ားထိ တိုးကပလြာခဲ့၏။

လညဟြိုကအြင်ျကြီအောကန်ားစမှာ နို့အုံအောကန်ားထိ ရောကရြှိနပြေီး ဗိုကသ်ားဖြေးဖြေးပေါမြှ ခကြကြလေးမှာ စူထွကန်သည်ေ။ ခါးအောကြ ထမီအစိမ်းနုလေးမှာ အပေါအြထကဆြငလြေး ပြလွေော့နကော စောကမြှှေးအုံ ပါးပါးလေးက ဆီးခုံးပေါြ တွန့လြိမကြောကကြှေးနပြန်ေ၏။

ဦးစိုးကြောမြှာ ကုတငစြောင်းတွင် တငပြလှဲဝငထြိုင်းရင်း ထမီအပေါစြလေးအား ပေါငလြယထြိ ဆှဲခပြဈသည်။ ပေါငတ်နဖြှေးဖြေးလေးအလယတ်ှင် စောကပြတန်ီတာရဲလေးမှာ ဘေးနှုတခြမ်းသားများ ပြဲလှနမြနပေဲ ခပစြိစိလေးရှိနသညေကြို မှငလြိုကရြတော့၏။ လကတ်ဖကကြ ပုဆိုးအပြငမြှ လီးအား အုပကြိုငရြင်း စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား ကြည့်ကြာ ဂွင်းထုနလေိုကသ်ည်။ စောကပြတလြေးအား စူးစိုကကြှည့ရြင်း လကြပြေးချင်သ်ော စိတမြွား ထကြှလာသဖြင့ြ ဂွင်းထုနသညေကြို ရပကြာ ထမီအား အောကထြိဆှဲကြည့်လြိုကြ၏။

သို့သောြ ထမီအောကခြှမ်းမှာ မှစမ်းကြည်၏ ဖငသ်ားကြီးများက ဖိထားသဖြင့ြ ဆကဆြှဲမရတော့ပေ။ ဦးစိုးကြောမြှာ ရမျမကစြိတမြွား တောကလြောငန်သဖြေင့ြ ထမီအောကန်ားစအား ခါးပေါဆြှဲတငပြဈပြနသ်ည်။ သူလကြပြေးချင်သ်ော စောကပြတန်ီတာရဲလေးအား စိုကကြှည့ရြင်း မထိရကသ်လိုဖြင့ြ ပေါငသ်ားများအား လွှာဖြင့ြ အရငပြတလြကြပြေးနလေိုကြ၏။

ပေါငတ်ံများအားလကြရြင်း ပေါငထြိပန်ားရောကတ်ိုင်း စောကပြတန်ံ့ ညှီညှီလေးက နှာခေါင်းထဲဝငရြောကလြာရာ နောငဆြုံး စောကပြတအြကကြှဲကြောင်းလေးအာ လွှာထိပဖြှင့ြ ထိုးခွဲမိတော့သည်။ အဖုတလြေးစလကြတ်ာနှင့ြ မှစမ်းကြည် အိပယ်ာနိုးလာကာ တောင်းပနန်တေော့၏။

မှစမ်းကြညမြှာ ဦးစိုးကြောခြေါင်းအား လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ တွန်းရင်း ပေါငတ်နလြေးနှစ်ဖကအြား စိထားလိုကသ်ည်။ အဖုတဘြေးနှုတခြမ်းသားလေးမှာ ပေါငခြှံတွင်း မှုပကြာ အစိလေးက ခုံးထနသညေကြို မှငန်ရပြေန်၏။ ဦးစိုးကြောမြှာ သူ့မကြန်ှာအား တွန်းထားသော မှစမ်းကြညလြကန်ှဈဖကအြား ဖမ်းဆုပကြိုငရြင်း ပေါငကြှားထိပလြေးထဲ မကြန်ှာပြနအြပလြိုကသ်ည်။ လွှာဖြားလေးဖြင့ြ စောကစြိနီတာရဲလေးအား ရသလောကြ ဖိထိုးလကြပြဈလိုကြ၏။ မှစမ်းကြညမြှာ လကကြလေးနှစ်ဖကအြား ဖမ်းခွုပခြံရရင်း သူမစောကစြိလေးအား မထိတထိလေး အလကြန်ရပြေန်၏။

” အဟင့ျ ဟင့ျ … ငရဲငအုံတွေ … ကြီး ကုန် …… ပါ့ မယ် …… အ …… အားးး …… လေး လေး ကြောျ ရယ် ”

ငိုသံလေးဖြင့ြ တောင်းပနန်စဉြေ ခုံးထနသေော စောကစြိလေးအား ဆှဲစုပခြံရသဖြင့ြ ပေါငတ်နလြေးများ တဇပဇြပတ်ုနကြာ ဖြဲပေးမိသလို ဖြစ်သှားရသည်။ ဦးစိုးကြောမြှာ ပေါငလြေး အနည်းငယကြားလာသညန်ှင့ြ ဖောင်းကြှလာသော စောကပြတန်ှုတခြမ်းသား အလယတ်ည့တ်ည့ြ အတွငသ်ားများအား လွှာဖြင့ထြိုးခွဲကာ အပေါပြင့လြကြပြေးလိုကတ်ော့၏။ လွှာဖြားထိပလြေးက အဖုတအြကကြှဲကြောင်းအတိုင်း အပေါသ်ိုတကလြာစဉြ အလိုကကြမ်းဆိုးမသိသော သူမစောကစြိလေးက ခေါင်းထောငကြှည့န်ရော လွှာထိပဖြှင့ြ အကောခြံလိုကရြသည်။

” အ … အမေ့ ”

ခါးလေးကော့ကာ ဖငသ်ားကြီးများ မှောကတ်ကသ်ှားရင်း ပထမဆုံးအကြိမ် စောကရြညမြွား ထောငပြန်းနတေော့၏။ ဒူးလေးကြေးရင်း ဖြဖြေားထောကကြာ အလိုအလွောကြ ကာမအရသာသဈလေး ခံစားနရရှောသည်။ ဦးစိုးကြောမြှာ ဇနီးဖြစ်သူဒေါစြမ်းကြညအြား အိမထြောငစြကကြတည်းက လကြပြေးနကြမေို့ စောကရြညမြွား ပန်းထွကလြာသညန်ှင့ြ တပျိုငတ်ည်း တုံ့ဆိုင်းမနပေဲ စောကခြေါင်းဝလေးအား ပါးစပဖြှင့ြ တေ့ကာ အပျိုစငတ်ဈယောကရြဲ့ စောကရြညမြွားအား တဂွတဂြှတဖြှင့ြ စုပယ်ူမွိုခပြဈလိုကြ၏။

မှစမ်းကြညမြှာ တခါမှမခံစားဖူးသော ကာမစည်းစိမလြေးထဲ ခတ်ေတခဏ မိန်းမောသှားရသည်။ အိပယ်ာပြငထြကြ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ခွဖြေားလေးထောကကြာ ပေါငသ်ားဖြေးဖြေးလေးနှစ်ဖကကြ တဇပဇြပ် တုနန်ရေ၏။ သူမစောကခြေါင်းလေးထဲ လွှာနှေးနှေးလေးက အတွင်းသားများအား ထိုးမှှစေုပယ်ူနသဖြေင့ြ သူမစောကဖြုတန်ီတာရဲလေးနှင့ြ ဦးစိုးကြောပြါးစပ် လှတထြှကသ်ှားမှာ စိုးရိမမြိပြနသ်ည်။

စောကရြညမြွားကုနစြငအြောင် ပန်းထုတပြှီးမှ ဖငသ်ားကြီးနှစ်ခွမ်းအား အိပယ်ာပေါြ ဖြည်းဖြည်းပြနခြရွင်း ရငဘြတလြေး နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကဖြှင့ြ အသကမြွှင်းရှူကာ မကြလြုံးလေး မှိတထြားလိုကတ်ော့၏။ သိစိတကြ ငှင်းဆနသ်ောလြည်း မသိစိတကြ ကာမစည်းစိမ်းလေးအား လကခြံယူလိုကရြသည်။

ခဏအကြာတွင် သူမ နှုတခြမ်းဖူးဖူးအား အသားစိုငတ်ဈခုက ထိကပပြှတသ်ပန်ရော ခပပြှင်းပြင်း အနံ့စူးစူးလေး နှာခေါင်းဝထဲ တိုးဝငလြာသည်။ မှိတထြားသော မကြလြုံးအား ဖြင့လြိုကစြဉြ သူမဦးခေါင် ဘယဖြကခြှမ်းမှ ဦးစိုးကြောသ်ည် ဒူးထောကလြကြအြနထေားဖြင့ြ လီးအရင်းမှကိုငကြာ ပါးစပထြဲ ဒဈဖူးအား ထိုးထည့န်ေ၏။ ဦးစိုးကြောမြှာ အလုပကြ ပြနလြာခွိနဖြစ်ရာ လီးကြီးက အောကသ်ိုးသိုး ခွှေးနံ့များ ထွကပြေါန်သည်ေ။

” ဝေါ့ … မ လုပ် … ဖလှပ် … အု ဝု … ”

လခွီးနံ့ ခပပြှင်းပြင်းကြောင့ြ ပျို့တကလြာပြီး ခေါင်းလေး ညာဖကလြှဲစဉြ ဦးစိုးကြောမြှာ သူမခေါင်းလေးအား ဘယဖြကပြှနလြှည့ဆြှဲလိုကြ၏။ တဆကတ်ည်း ပျို့အနခြငွသ်ဖြင့ြ ဟနသေော နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးထဲ ဒူးဖူးနီညိုကြီးအား ဖိသှင်းလိုကတ်ော့သည်။ ရုတတ်ရကြ ပါးစပထြဲ လီးတနကြှီးဝငလြာရာ မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ အောလြည်းမအောန်ိုင် ရုန်းလည်းမရုန်းနိုငရြှာပဲ မကြလြုံးလေး ပြူးနရသေည်။

ဦးစိုးကြောမြှာ အတွေ့အကြုံရှိသော အိမထြောငသ်ညမြို့ ဒဈဖူးမှုတသ်ှားသညန်ှင့ြ ပါးစပန်ဲ့ဆီးခုံး ကပသ်ှားအောင် လီးအရင်းထိ ဖိကပပြဈတော့၏။ မှစမ်းကြညမြှာ အာဂေါငထြိ ဖိထောကထြားသော ဒဈကြီးကြောင့ြ လညပြင်းကြှကသ်ားများလွော့ကာ အသကလြုရှူနရပြေနသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်း လညပြငကြှောများထောငကြာ နဖူးကြောများကြုံ့လာရင်း မကြရြညမြွား စီးကလွာရသည်။

မကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲအမ်းတကလြာမှ ဦးစိုးကြောမြှာ မှစမ်းကြညပြါးစပအြတွင်းမှ လီးအား ဆှဲထုပပြေးလိုကသ်ည်။ လီးကြှတထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ ချောင်း တဟှတဟြှတဆြိုးကာ နှုတခြမ်းထောင့မြှ သှားရညအြကြိအခွှဲများ စီးကလွာတော့၏။

နှုတခြမ်းဒေါင့လြေးအား ဘယဘြကလြကခြုံလေးနှင့ြ သုတန်စဉြေ ဦးစိုးကြောြ၏ လီးထိပကြှီးမှ သူမပါးစပန်ား ဒုတိယအကြိမ် ရောကရြှိလာပြနသ်ည်။ မကြန်ှာလေးအား လှဲလိုကစြဉြ ကုတငခြေါင်းရင်းညာဘကြ ကပလြကြရြှိ မှနတ်ငခြုံပေါမြှ သနပခြါးလကသ်ှေးတုံးအား မှငလြိုကရြသည်။ ညာဘကလြကဖြှင့ြ ဆှဲယူကာ ပကလြကအြနထေားဖြင့ြ ဒူးထောကခြါးညှတလြာသော ဦးစိုးကြောမြကြန်ာအား လှဲရိုကပြဈလိုကြ၏။

” ဝှီးးး … ခွပ် … အားးးးးးးးးးး ”

ဦးစိုးကြောတ်ဈယောကြ မကြန်ှာတဝိုကြ သှေးချင်ြးချင်ြးနီရဲစီးကလွာရင်း မကြန်ှာအား လကန်ှဈဖကဖြှင့အြုပကြာ စူးစူးဝါးဝါး အောဟြဈခွိန် မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ အိပခြန်းတွင်းမှ ပြေးထွကလြာခဲ့၏။ ရပကြှကလြမ်းမကြီးအတိုင်း ကြောကရြှံ့ထိတလြန့စြှာ ပြေးလာရာ လမ်းထိပအြရောကြ ကားမီးရောင် မှငလြိုကရြသည်။

ထွထွထေေူးထူး စဉြးစားမနပေဲ ကားတားကာ တကလြိုကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။ ကားရှေ့ခန်းတွင်းမှ လိုကလြာရာ ကားဒရိုငဘြာက လမ်းကြုံလိုကမြည့မြှို့အား မေးမှနသ်ေး၏။ နီးစပသ်ော မှို့တဈမှို့အား ခပလြှယလြှယပြှောကာ ဦးစိုးကြောအြကြောင်း စဉြးစားနမေိသည်။

တဖြည်းဖြည်း မှို့ပြငသ်ို့ရောကလြာရာ လမ်းဘေးသဈပငကြှီးများ ရိပကြနဲ့ ရိပကြနဲ့ ကနွရြဈခဲ့ပြီး ခပလြှမ်းလှမ်းမှ မီးရောငမြှိနမြှိနလြေးများနှင့ြ လူနအေိမမြွား ကြို့တို့ကြဲတဲလေး မှငန်ရေ၏။ ည ၁ နာရီခွဲကြောကြွောတ်ှင် သူမလိုကပြါလာသော ကုနတ်ငကြားကြီးမှာ လမ်းဘေး ထိုးရပသ်ှားတော့သည်။

ကားဒရိုငဘြာဆင်းသှားပြီး မကြာမီ ကားနောကခြန်းမှ လိုကပြါလာသော စပယယ်ာနှင့အြတူ ကားနားပြနရြောကလြာကာ သူမအား ကားပေါမြှ အတင်းဆှဲခကြာ လမ်းဘေး ခွုံတောထဲ အဓမျမကငွ့ရြန် ကြိုးစားကြတော့၏။ သူမ အဝတအြစားများ ခွှတပြှီးခွိန် ရုန်းကနတ်ှန်းထိုးရင် လယကြှင်းတွထေဲ ရောကရြာပေါကရြာ ပြေးခဲ့ရာမှ မီးရောငလြှမ်းမှငရြသဖြင့ြ အကူညီတောင်းရန် ကပလြာခဲ့သည်။

…………………………………………………………

” အဲ့ဒါပဲ အဒေါရြယ် သမီး ပြနမြသှားချင်တ်ော့ပါဘူး … အဟင့ြ ဟင့ြ ”

” ဪ … သမီးကလည်း ကိုယ့ကြိုအနိုငကြငွ့လြို့ ကာကြယတ်ာလေ … အဒေါြ သမီးတို့ မှို့ထိ … လိုကရြှင်းပေးမယ် … မငိုရဘူး … တိတတ်ိတ် ”

” သမီး … ဦးစိုးကြောကြို ရိုကမြိခဲ့လို့ ခံရမယ့ြ ပစ်ဒဏြ မကြောကပြါဘူး … ဒေါလြေးစမ်းကြညတ်ို့ အိမထြောငရြေး သမီးကြောင့ြ မပျိုကြဲစချင်ေတ်ာပါ ”

မှစမ်းကြညလြည်း ပြောပြီး အမေ့ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုးငိုနတောဗွို့။ ကြုပရြှေ့မှာတောင် မရှကမြရှံ့နဲ့ အဖြစ်မှနပြှောပြနတော အိမပြှနရြမှာ ကြောကန်ပေုံပါ။ အတောြ သနားစရာ အကောင်းသားဗွာ။ ကံဆိုးပြီဆို အကုသိုလကြ အတုံးလိုကြ အတဈလိုကြ ဝငတ်ာပဲ။

” မောငခြှိမ့ြ … ဟွောင့ြ … မောငခြှိမ့ြ ”

ကြုပလြည်း မှစမ်းကြညရြဲ့ ငိုနတေဲ့မကြလြေး ငေးကြည့်န်တေုန်း ခွံဝကနေ ကြုပန်ာမည် အောရြင်း အိမဘြကြ ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်ြ လုပန်တေဲ့ အောငကြှီးကို တွေ့လိုကရြတာ။

” ငါ … ဒီမှာ … အောငကြှီး ရ ”

ကြုပအြသံကြားမှ ခွံဝငထြဲ ဝငလြာတာဗွ။ ကြုပဘြေးနား ဝငထြိုငပြှီး ရနှေေးငှဲ့ရင်း…

” ဟွောင့ြ … ညက … ကိုယတ်ုံးလုံး သရဲမ … အဲ … အရူးမ … မဟုတ် … ဟိုကြာ … ကောငမြလေး မင်းတို့အိမ် ရောကန်တောဆို … အဲ တာ …… ”

အောငကြှီးက ငှဲ့ပြီးတဲ့ ရနှေေး မှုတသ်ောကရြင်း အမေ့ရငခြှငထြဲ ငိုနတေဲ့ မှစမ်းကြညကြို သတိထားမိသှားတာဗွ။ စကားပြောရင်း ရပသ်ှားပြီး သဒေါင်းဇားက မှစမ်းကြည် ဖငကြှီးကို မသိမသာလေး ခိုးကြည့်န်တောဗွို့။ ကြပပြစွပြေါြ ဒူးတုတ် တငပြလှဲလေးထိုငရြင်း အမေ့ရငခြှငထြဲ ခေါင်းတိုးထားပမယေ့ြ အိကားနတေဲ့ ဖငသ်ားစိုငကြှီးတွကေ ကြုပတ်ို့ ထိုငတ်ဲ့ဘကြ ပြူးနတောလဗွော။

……………………………………………

အခန်း ( ၇ )

” မင်းကို ဘယသ်ူပြောတာလဲ … အောငကြှီးရ … ဟုတတ်ယ် … သရဲလည်းမဟုတဖြူး အရူးလည်းမဟုတဖြူး … လူကောင်းပါကြာ ‘

” မင်း … အဘ … ရှာထဲ လညပြှောနတောလေ ”

” ဟမ် ”

မကြာဘူးဗွို့ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ ရောကလြာကြတာ အိမကြို လူစညန်ရေောပဲ။ တဈယောကပြှီးတဈယောကြ မေးကြမှန်းကြနဲ့ ဆူညံနတော။ အဘက ရှာထဲ လညပြှီး မောင်းထုနတောဗွို့။ ညနပေိုင်းလောကမြှ လူရှင်းသှားတော့တာ။ မအဘေေး မောငတ်ိုးဆို ၃ ခေါကရြှိပြီ အိမပြှနသ်ှားလိုကြ ပြနလြာလိုကန်ဲ့ ရမေိုးခွိုးပြီး နောငဆြုံးတခေါကလြာတော့ အမေ့ဖို့ ငါးချောကတ်ှေ ယူလာသေးတာဗွ။

မှစမ်းကြညရြောကလြာပြီးမှ အိမလြည်း လကဆြောငပြဈစည်းတွေ ဟိုကလာပို့ ဒီကလာပို့နဲ့ အရီးဖို့ အရီးဖို့သာ ပြောနတော မကြလြုံးတွကေ မှစမ်းကြည် ကိုယပြေါမြှာပဲ။ မှစမ်းကြညကြ ဘာသာရေးလည်း ကိုင်းရှိုင်းတယဗြွို့၊ စကားပြောလည်း ယဉကြွေးတော့ အမကေ သမီး သမီးနဲ့ ပါးစပကြကို မခတွော့တာ။ ကြုပတ်ောင် မနာလို ဖြစ်မိတယဗြွာ။

ထမင်းဟင်းခကြလြည်း အမေ့ကို ဘေးကနေ ကူလုပပြေးတာဗွ။ ဒီနေ့မနကပျိုင်း မှစမ်းကြညခြကြတ်ဲ့ ခရမ်းခဉွသ်ီးခကြရြယ် မောငတ်ိုးပေးထားတဲ့ ငါးချောကကြိုဖုတပြှီး ဆီလေးစမ်းထားတာရယ် ကြုပအြကြိုကပြဲဗွာ။ မှစမ်းကြညခြကြတ်ာလည်း အစပအြဟတတ်ည့သ်ဗွို့။ အမကေ ငရုတသ်ီးလေး ထောင်းပေးတော့ ဘာပြောကောင်းမလဲ၊ အဝတီးပစ်တာပေါ့။ မနကစြာ စားအပြီး ထန်းလကြခြဲလေးကိုကလြိုကြ ရနှေေးဂမွြးလေး သောကလြိုကန်ဲ့ အခွိုတည်းနတေုန်း…

” ဟေးးးး … မယစြိန် … ရှိလား ဟေ့ ”

ဟော … အဖေ့အဈကို ဦးကြီးပေါ ဗွို့ … လကထြဲ အထုပတ်ဈထုပန်ဲ့ ခွံဝကနေ လှမ်းအောရြင်း ဝငလြာနတော။ အဖေ့အဈကိုဆိုပမယေ့ြ အဖနေဲ့ တခွားဆီပါ။ ဗိုကပြူပြီး နဖူးနည်းနည်း ပြောငတ်ယဗြွ။ လူက ခပဝြဝ ဆိုပမယေ့ြ လမ်းလွှောကရြင် သှကတ်ယဗြွို့၊ ပြောရင်းဆိုရင်း ကြုပတ်ို့နား ရောကလြာပါပြီ။

” ရှိပါ့ … ကိုပေါရယ် … ဘာတွလေဲ … လကထြဲက အထုပကြ ”

အနားရောကလြာတဲ့ ဦးကြီးပေါကို အမကေ ပြုံးပြီး မေးနတောဗွ။

” ဝကလြကတ်ှေ လာရောင်းလို့ … ဝယထြားလိုကတ်ာ … အခုရကြ ထမင်းစားမကောင်းတာနဲ့ နင့လြာခကြခြိုင်းတာဟ ”

ဦးကြီးပေါက ကြပပြစွပြေါဝြငထြိုငရြင်း မှစမ်းကြညကြို မကြလြုံးဝေ့ကြညလြိုကသ်ေးတာ။ ပြီးမှ ထန်းလကြခြဲ တဈခဲ ပါးစပထြဲ ထည့ဝြါးနတောဗွ။ သူ့ပုဂျဂိုလ် ကြီးနဲ့ ဝငထြိုငတ်ော့ သူထိုငတ်ဲ့နရော ကြပပြစွပြေါခြင်းထားတဲ့ ဝါးကြမ်းပြားတွကေ တကြှိကြှိနဲ့ အိကသွှားရောပဲ။ လကထြဲက ဝကလြကတ်ှေ ထည့ထြားတဲ့ အထုပကြို အမေ့ဘေးနာ ခထွားလိုကတ်ယ်။

” အင်းပါ … ကိုပေါရယ် ကမွ ခကြပြေးပါ့မယ် … ညနကြေ လာစားလေ ”

” အေး … နောကတ်ဈခုက … နငတ်ို့အိမ် ရောကန်တယ်ေ ဆိုတာ … ဒီကလေးမလား ”

” ဟုတ် … ဦးကြီး ”

ဒီတခါတော့ မှစမ်းကြညကြ ဝငဖြှလေိုကတ်ာဗွ။

” အေးအေး … ငါ့ တူမရေ … ဦးကြီးနဲ့ သူတို့က အမွိုးတွေ ဆိုတော့ လာမေးကြည့်ရြတာ … စပစြုတယလြည်း မထငန်ဲ့ … တူမကြီး မိဘတွကရေော ”

” အဖနေဲ့ အမကေ မရှိတော့ပါဘူး … ဦးကြီးရယ် ”

” လောလောဆည် ကမွပဲ ခေါထြားလိုကတ်ာ ကိုပေါ … သမီးလေးကလည်း အိမမြပြနရြဲရှာဘူးလေ … ပြီးမှ အကြိုးအကြောင်း ရှင်းပြပါ့မယ် … သချောပြီဆိုမှ သူကြီးကို အသိပေးလိုကမြယလြေ ”

ဦးကြီးပေါနဲ့ မှစမ်းကြညတ်ို့ ပြောတုန်း အမကေ ပြနဝြငပြှောလိုကတ်ာပါ။

” သူကြီးပြောဖို့ … ငါတာဝန် ယူပါတယဟြာ … ကလေးမလေး အုပထြိန်းသူတွကေ … လူပြောကတ်ိုငလြား ဘာလား ဆိုတာ စုံစမ်းဦး၊ တောကြှာ ကူညီရာကနေ ဒုကျခရောကန်ေဦးမယ် ”

ဟုတတ်ယဗြွို့ ဦးကြီးပေါက သူကြီးတော့ နိုငသ်ဗွ။ ရှာအပိုင်းလေးပိုင်းလုံး သူကြီးပြီးရင် ဦးကြီးပေါကို ရှိန်းကြတယ်။ ဦးကြီးကလည်း ငယင်ယကြတည်းက လကယ်ဉတ်ယဗြွ။ ထဈကနဲ့ ရိုကပြှီးသားပဲ။ သူကြီးတောင် ဦးကြီးနဲ့ ထိပတ်ိုကမြတွေ့ရဲဘူးဗွို့။ သာရေး နာရေး ကိဈစတွဆေို ဦးကြီးကို အလွှော့ပေးနရတော။

မနှစ်က မှတမြှတရြရ နာရေးခရွင် ရှာလယလြမ်းမကြီးက မခရွဘူး အမိန့ထြုတတ်ာ ကြုပတ်ို့တောငပျိုင်းက လူသတေော့ သူကြီးအိမရြှေ့ကဖြတပြှီး ဦးကြီးပေါ ကိုယတ်ိုင် အလောင်းကို ထမ်းခတွာဗွ။ သူကြီး တောကတ်ခေါကခြေါကန်ဲ့ ပြောလည်းမပြောရဲရှာဘူး။ နောကပျိုင်းကြ ရှာလယလြမ်းမကြီးကို ပြနအြသုံးပြုဖို့ ကြငှောတော့တာပဲ။

ဦးကြီးပေါ ပြနသ်ှားတာနဲ့ အမနေဲ့ မှစမ်းကြညလြည်း အိမထြဲဝငသ်ှားကြတယ်။ ကြုပလြည်း ခဏမှေးချင်တ်ာနဲ့ ကြပပြစွလြေးပေါြ မှေးနလေိုကတ်ာ။ နားထဲ တခွပခြှပန်ဲ့ အသံကြားတဲ့ဆီ ခေါင်းထောငကြှည့တ်ော့ ရကနေန်ားမှာ မှစမ်းကြညကြ ဦးကြီးပေါ ခကြခြိုင်းတဲ့ ဝကလြကတ်ှကေို ဓါးနဲ့ခုတထြဈနတောဗွို့။ အမကေ မှစမ်းကြညဘြေးနား ဝကလြကတ်ှကေို ရပြေောငအြောင် ဆေးပေးနတော။ ကြုပလြည်း အမှငမြတောတ်ာနဲ့ အိပန်ရောကထပြီး အမတေို့နား လွှောကသ်ှားလိုကတ်ာ။

” ဟော … ကာလနဂါးလေး … နိုးလာတာလား ”

” ကမွ … ဝကလြကတ်ှခေုတတ်ာ … အသံဆူလို့နဲ့ တူပါရဲ့ အဒေါရြယ် ”

ကြုပအြမေ့နောကန်ား ရပလြိုကတ်ာနဲ့ နှစ်ယောကစြလုံးက ဝိုင်းစနတောဗွို့။

” မဟုတပြါဘူးဟာ … အမေ ကနွောြ ဘာကူလုပပြေးရမလဲ ”

” ကိုမောငခြှိမ့ကြ လိမျမာတယန်ောြ … အဒေါြ ”

” အမလေး … ငါသမီးလေး ရောကလြာမှ အိမကြပတ်ာပါတောြ … အရငဆြို ရှာရိုးကိုးပေါကြ လွှောကသ်ှားနတော ”

” အိုရြ … အဒေါကြလည်း ဘာဆိုငလြို့ ”

မှစမ်းကြည် မကြန်ှာလေး ရဲတကလြာတာဗွ။ အမကေ တခိခိ ရယရြင်း ဇလုံကြီးထဲက ဝကလြကတ်ှကေို ရနေဲ့ ပြောငစြငန်အေောင် ဆေးပြီး မှစမ်းကြညကြို ပေးနတော။ မှစမ်းကြညကြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငအြနထေားနဲ့ အမပေေးတဲ့ ဝကလြကတ်ှကေို စဉ့န်ီတုံးပေါတ်ငပြှီး ဓါးနဲ့ အနတေောြ အတုံးလေးတွဖြစ်ေအောင် ခုတထြဈနတောပေါ့။

ဘယလြကန်ဲ့ ထိန်းကိုငပြှီး ညာလကန်ဲ့ခုတတ်ိုင်း နို့အုံလေးတွေ တုနတ်ုနသ်ှားတယဗြွ။ ကြုပကြ အမေ့နောကကြွောရပန်တေော့ မှစမ်းကြညန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားလေး ဖြစ်နတောပါ။ အမေ့အင်ျကြီရငဖြုံးတွေ ဝတထြားပမယေ့ြ အမကေ နည်းနည်းဝတော့ မှစမ်းကြညန်ဲ့ကြ အင်ျကြီတွကေ ချောငန်တောဗွို့။

လညဟြိုကန်တေော့ နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေးပါ အပေါစြီးက မှငန်ရသေေးတာ ဘောလြီကလည်း ချောငန်တောလဗွော။ ဝကလြကြ နောကဆြုံးတဈချောင်းခုတတ်ော့ ထိုငခြုံအပြားပေါထြိုငရြင်း ဒူးခေါင်းလေးကို နည်းနည်းထပဖြှဲပြီး ကကြနွနလေး ခုတန်တောဗွ။ ထမီအောကန်ားစက ဒူးအထကြ လိပတ်ငထြားတော့ ပေါငအြတွင်းသား ဖြေးဖြေးလေးတွကေ အရင်းထိ မှငလြိုကရြတာ။ အောကခြံဘောင်းဘီမပါတော့ စောကမြှှေးအုံမဲမဲလေးက အတိုင်းသားပဲဗွာ။

မှစမ်းကြညကြ ဝကလြကခြုတန်တေော့ သူ့ကိုယသ်ူ သတိမထားမိတာဗွို့။ ကြုပကြ ကြည့်ရြင်း လီးတောငန်ရတောပဲ။ အောကကြ ထိုငန်တေဲ့ အမေ မော့ကြည့်တ်ော့ ကြုပလြီးက ထောငထြှကန်ပေါရော။

” ဟဲ့ … မောငခြှိမ့ြ … မီးဖိုထဲ မီးသှားမှေးထား ”

ကြုပလြည်း အမေ့အသံကြားမှ အောကင်ုံ့ကြည့်တ်ော့ အမကေ ကြုပဟြာကြီးကို မကြလြုံးပြူးကြည့်န်တောဗွ။ ခကြခြငွြး အိမထြဲဝငပြှီး မီးဖိုချောငထြဲ မီးမှှေးပေးလိုကရြတယ်။ ခဏနတေော့ အမကေ ဇလုံကြီးထဲ ခုတထြဈထားတဲ့ ဝကလြကတ်ှေ ထည့ပြှီး ကိုငဝြငလြာတာဗွ။ ဇလုံကို မီးဖိုရှေ့ဝငထြိုငရြင်း ဇလုံကို ခအွပြီး…

” မအဘေေး … မောငခြှိမ့ြ … သတိထားနနေောြ … ငါ သိပမြပြောချင်ဘြူး … ဟှန်း ”

” ဟမ် … ဘာကိုလဲ … အမရေ ”

” ဒါကိုလေ … သဒေါင်းဇားလေး ”

” အ … ဟုတ် ဟုတ် ဟုတပြါ အမရေ … လှတပြါ … အမလေးးး ”

အမကေ ပြောပြောဆိုဆို သူ့ဘေးရပန်တေဲ့ ကြုပပြေါငကြှားထဲ လကန်ဲ့စမ်းပြီး ညှဈတာဗွ။ လီးကထောငန်တေော့ ချောထြှကပြှီး အောကကြ လဥနှစ်လုံးကို ညှဈမိတာဗွို့။ ကြုပဖြှင့ြ ရယလြညရြယခြငွြ လဥတွကလေည်း ညှဈခံရတော့ အောင့န်တောပဲ။ အမကေ ပြုံးဖြီးကြီးလုပပြှီး ခပတ်င်းတင်း ညှဈနတောဗွာ၊ မီးဖိုချောငအြပြငကြ မှစမ်းကြညခြှသေံကြားမှ လှတပြေးတာ။ လူကို အီစောင့သ်ှားတာဗွ။ မှစမ်းကြညကြ ရဖလေားလေး ကိုငပြှီး ဝငလြာရင်း ကြုပကြို လှမ်းမေးနတောဗွို့။

” ကိုမောငခြှိမ့ြ … ကုန်းကုန်းကြကြနဲ့ ဘာဖြစ်နတောလဲ ”

” ဘာမှ မဟုတဘြူး သမီးရေ … ဝကလြကထြဲ သရကသ်ီးချောကလြေး ရောခကြမြလားလို့ … အဒေါကြ စမ်းကြည့်လြိုကတ်ာ … ခိခိ ”

” ဟောတောြ … အဒေါကြ အအီပြလေေးဆိုလို့ … သမီးက … ဧည့သ်ညတ်ှပေေးထားတဲ့ မရမ်းသီးချောကလြေးတွေ … ရဆေေးယူလာခဲ့ပြီ ”

မှစမ်းကြညကြ အူကြောငကြှောငန်ဲ့ သူ့ကိုငထြားတဲ့ ရဖလေားထဲက မရမ်းသီးချောကလြေးတွေ ပြနတောဗွ။ အမကေ တခိခိနဲ့ သဘောတွေ ကနွတောဗွာ။ ကြုပကြ အခုထိ လဥတွေ အောင့န်တေုန်းပဲ။

” မရမ်းသီးလည်း ကောင်းပါတယ် သမီးရယ် ပေးပေး … အဒေါခြကြပြှမယ် ”

” အံမယ် … အဒေါကြ … သမီးကို မှို့သူဆိုပြီး အထငသ်ေးနတော … သမီးခကြမြယ် … တဈအိမလြုံး ရှာလညသ်ှားစရမေယ် ”

မှစမ်းကြညကြ ပြောရင်း အမေ့ကို ထခိုင်းလိုကတ်ယ်။ မှစမ်းကြည် လကစြှမ်းပြပြီဗွို့။ ပထမဆုံး မီးဖိုပေါကြ အိုးထဲ ခုတထြဈထားတဲ့ ဝကလြကတ်ုံးတွေ အရငထြည့်ပစ်လိုကတ်ယ်။ ဆီပူထိုးတယ် ပြောတယဗြွ။ ရနည်ေးနည်း ထပထြည့ပြှီးမှ သူ့ဘယဘြကခြှမ်း မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ကြူပကြို မော့ကြည့်န်တော။

” ဒါက … ခေါရြလေို့ ခေါတ်ာ … ကိုမောငခြှိမ့ြ … သချောကြည့်န်ောြ ”

ကြုပကြှည့န်တေုန်း ဝကလြကထြဲက တရှူးရှူးနဲ့ ရတွေေ ထွကလြာတာဗွို့။ ဝကလြကအြသားထဲက ရကေို ထုတပြဈတဲ့သဘော။ ရခမြေးသလောကရြှိမှ မှစမ်းကြညဆြီက အသံထွကပြေါလြာတာ။

” အဲ့ဒီရတွေေ ကုနအြောင် ထုတပြှီးခကြမြှ ဝကသ်ားက ပိုအရသာရှိတာ … ကိုမောငခြှိမ့ရြဲ့ ”

အမကေ မှစမ်းကြည် ညာဖကကြနေ မတတ်ပရြပရြင်း ပြုံးနတောဗွ။ ကြုပလြှမ်းကြည့်တ်ော့ ခေါင်းလေး ဆကကြနဲ့ ညိတပြှနတော။ မှစမ်းကြညပြှောတာ ထောကခြံတဲ့သဘောပါ။ ပထမရခန်ေးတာနဲ့ အမကေ ဘေးကနေ မှစမ်းကြညယ်ူလာတဲ့ ရဖလေားထဲက မရမ်းသီးချောကတ်ှေ ရညှဈေပြီး ထည့်ပေးနတောဗွို့။ ပြီးမှ မှစမ်းကြညကြ ဒုတိယရေ ထပဖြှည့ထြည့တ်ာ။ ကနွတ်ဲ့ အဆာပလာတွေ ထည့တ်ာက အမခကြေတ်ာနဲ့ အတူတူပါပဲဗွာ။

ဒုတိယရလည်ေး ခန်းရော ဝကလြကတ်ှကေ ကြည့်ရြုံနဲ့ နူးအိနတော သိသာတယဗြွို့။ မှစမ်းကြညကြ တဆင့ခြငွြး သချောရှင်းပြနတော ကြုပကြ ဟင်းခကြတ်ဲ့ဆီ အာရုံသိပမြကပဘြူးဗွို့။ မီးဖိုရှေ့ထိုငခြုံပုလေးပေါြ အိကားတွဲကနွတေဲ့ မှစမ်းကြည် ဖငသ်ားကြီးတွပေဲ အာရုံရနတောဗွ။ မှစမ်းကြညကြတော့ ငုတတ်ုတထြိုငရြကလြေး ဝကလြကဟြင်း ကကြတ်ဲ့အထိ စောင့ကြှည့န်တော။

အမှတတ်မဲ့ အမေ့ဆီ အကြည့်ရြှေ့မိတော့ အမကေ ကြုပကြို မကြလြုံးကြီးပြူးပြပြီး ပေါငကြှားထဲ မကြစြပစ်ပြနတော။ ဟုတပြဗွာ ကြုပပြုဆိုးကြားက ခုံးခုံးကြီး အမှှောင်းလိုကထြနပြေီဗွို့။ ကြုပလြည်း မကြန်ှာဖြဲလေးနဲ့ အမဆေီပြနအြကြည့်ြ… အမကေ သူ့ညာဘကလြကကြို ဟလိုကစြိလိုကန်ဲ့ ညှဈပြနတော။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း လီးညှဈခံရမှာ ကြောကတ်ာနဲ့ မီးဖိုချောငထြဲက အသာလေး လဈခဲ့လိုကတ်ယ်။

မှစမ်းကြညခြကြတ်ဲ့ ဝကသ်ားနံ့လေးက နှာခေါင်းထဲ မှှေးကြိုငပြှီး ကပပြါလာတာဗွို့။ ညနပေိုင်း ဘကြီးပေါ ရောကလြာတော့ ခေါင်းမဖောတ်န်း စားတာ ထမင်း ၃ ပန်းကနလြောကြ ကြိတသ်ှားတာဗွ။ အဘ ပြနလြာမစားသေးတော့ ထမင်းနည်းနတေော့ နို့ဆီဘူးတဝကလြောကြ ထပတ်ညရြသေးတယ်။

” ဒီတခါ ပိုကောင်းနပေါလား မယစြိနရြ … မရမ်းသီးချောကလြေးတွရေော … အီလညမြအီဘူးဟေ့ … နူးအိနတောပဲ ”

” ကမွခကြတ်ာမဟုတဘြူး ကိုပေါရဲ့ …. ဟောဒီက … သမီးလေး ခကြတ်ာပါ ”

ထမင်းစားအပြီး မှစမ်းကြညကြ စားပြီးသားပန်းကနတ်ှေ သိမ်းတော့ ဘကြီးပေါတဈယောကြ မှစမ်းကြညကြို တဖြဖြ ခွီးကြူးနတောဗွို့။

……………………………………………….

အခန်း ( ၈ )

နောကရြကြ မနကပျိုင်း အမနေဲ့ မှစမ်းကြညတ်ို့ မှို့တကပြှီး မှစမ်းကြညအြတွကြ အဝတစြားဝယဖြို့ သှားကြလရေဲ့။

” မောငခြှိမ့ြ … ရှာထဲသှားရင် … အိမတ်ံခါးစိသှားနောြ ”

” ဟုတ် … အမေ ”

အမတေို့ထွကသ်ှားပြီး ခဏအကြာလေးပဲ…

” မောငခြှိမ့ရြေ … ဟွောင့ြ မောငခြှိမ့ြ ”

” ဟော … ကိုကြီး သာဂေါင် … ရေးကြီးသုတပြှာနဲ့ .… ကြုပဒြီမှာဗွို့ ”

” အရီးရော ”

” အမတေို့ မှို့တကကြှတယဗြွ … မှစမ်းကြညဖြို့ အဝတစြားဝယရြင်း အကြိုးအကြောင်းလေး စုံစမ်းမယ် ပြောနတော ”

” ဪ … နေ့လညကြှ … လူရှာပြီး … ငါ့တို့ရှာလာခဲ့ဦးကြာ ”

” အလုပသ်မား … မရှိဘူးလား ကိုကြီးသာဂေါငရြ ”

” အေးကြာ … မှပေဲ ဆှတဖြို့ လူက ရှာမရတော့တာဟေ့ … မိုးကလည်း ခတွော့မယ် ”

ကိုကြီးသာဂေါငကြ အမေ့ တူတောမြောငဗြွို့။ ကြုပတ်ို့နဲ့ တရှာကြောကြ ကြုပတ်ို့ရှာလောကတ်ော့ အိမခြှမမွေားပါဘူး။

” ဟုတ် … ရှာထဲ မေးကြည့်ပြှီး … လှတလြိုကပြါ့မယဗြွာ ”

” မင်းရော လိုကခြဲ့ကြ … ညက ကြှကတ်ှမေိထားတာ အတောဖြှိုးတာ မောငခြှိမ့ရြ … ထန်းရညလြေးနဲ့မှည်းကြာ … ငါဒီကပြန် ငရုပသ်ီးလေးနဲ့ ကြောထြားပေးမယ် … အပြနကြှ အရီးဖို့ ဆီတဈပုံးလောကြ ယူသှားကြာ ”

” ဟုတ် ”

ကိုကြီး သာဂေါင် ပြနသ်ှားတော့ ကြုပလြည်း အိမတ်ံခါးစိပြီး ရှာအနောကပျိုင်းထိ လွှောကခြဲ့လိုကတ်ယ်။

” ဟေးးး မောငခြှိမ့ြ … မင်းလည်း ခုမှ မှငရြတော့တယ် … မှို့က မိန်းကလေး ရောကကြတည်းက မမှငရြတော့တာ ”

” မဟုတပြါဘူး ဦးလေးသာဝရာ … အမေ့ကို အလုပတ်ှေ ကူနတောပါဗွ … အခုလည်း မှပေဲနှုတဖြို့ လူလိုကရြှာနတော … ဘယသ်ူတွေ အားလဲ မသိဘူး ”

ဦးကြီးသာဝက သာမာနလြကလြုပလြကစြား ဆိုပမယေ့ြ ဟိုစပစြပ် ဒီစပစြပန်ဲ့ ရှာအနောကဘြကခြှမ်းမှာ အတောန်ှံ့စပတ်ယဗြွ။

” သန်းမှတို့ အုပစြု ခေါလြကြော … ဟိုတလောကတောင် အလုပပြါးလို့ … တောထဲ မွှဈသှားခွိုးကြသေးတာ ”

” ဟာ … ကြေးဇူးပဲ … ဦးလေးသာဝ … ခုပဲ သှားပြောလိုကမြယ် … ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ ရှာဘကြ သှားလုပရြမှာဗွို့ ”

” သှားသှား … မောငခြှိမ့ြ … ရှာထဲက မဝငန်ဲ့ … ဒေါအြေးသန်းအိမကြ ခွေးညိုမ သားကပြှီး လိုကဆြှဲနတော … အနောကဘြကကြ ပတဝြငလြိုကြ …. ဒီခွိန် သန်းမှ ရှိတယကြှ ”

ဦးလေးသာဝ နှုတဆြကပြှီး ကြုပလြည်း ရှာအနောကဘြကကြ ပတပြှီး မသန်းမှ အိမဘြကြ ဝငလြာခဲ့တာ။ မသန်းမှက ခပပြွောပြွောန်ဲ့ စကားပြောလည်း ကောင်းသဗွို့။ ရှာထဲ အလုပအြကိုငမြရှိတဲ့ မိန်းမတွကေ မသန်းမှ ပြီးရာ ပြီးရတာဗွ။ မသန်းမှက အလုပရြတာနဲ့ အကုနခြေါပြှီး အလုပပြေးတာပေါ့။

မသန်းမှ အလုပလြုပသ်လောကြ သူ့ယောင်ျကြား ဖိုးလုံးက ဇိမဗြွို့။ ဘာအလုပမြှကို မလုပတ်ာ။ ဖိုးလုံးက ကြုပတ်ို့နဲ့ရှယတ်ူ မသန်းမှထကြ ငယတ်ယ်။ ပြောရင်း မသန်းမှ အိမရြှေ့ရောကပြါပြီ မသန်းမှအိမကြ ရှာအနောကပျိုင်း လယကြှင်း အစပမြှာဗွ။ သူ့နောကကြှောက လယကြှင်းပဲရှိတာ၊ မှဝေိုင်းလေးကို ဝါးလုံးတိုငတ်ှေ ဆူးခကတ်ှနေဲ့ ကာထားပြီး အိမလြေးက စည်းရိုးအစပန်ားလေး ကပဆြောကထြားတာပါ။

အိမကြ ပေ ၃၀ ပတလြည် မှစေိုကအြိမလြေးပါ။ အိမရြဲ့ မှောကဘြကကြ အိမသ်ာဗွို့။ တောငဘြကကြ ဆှယလြေးခပြှီး မီးဖိုချောငလြေး လုပထြားတာပါ။ အိမတ်ံခါးပဲ ရှိတာ ခွံဝင်းတံခါးက ဖြစ်သလို ဆူးခကတ်ှေ ဝါးလုံးနဲ့ တွဲပြီး လကန်ဲ့ ရှှေ့ဖြင့ြ ရှှေ့ပိတပြေါ့ဗွာ။ ကြုပရြောကတ်ော့ ခွံဝင်းတံခါးလေး ပိတန်လေို့ ဘေးအသာလှဲပြီး လူတကိုယစြာ ဝငပြေါကလြေး ဟပြီး ဝငခြဲ့လိုကတ်ာ။

မီးဖိုချောငဘြကကြ မီးခိုးအူနလေို့ လူရှိတာ သချောပြီဗွ။ ကြုပတ်ို့ရှာက မီးကို အထူးဂရုစိုကြ သုံးကြတာဗွို့။ လူမရှိပဲ မီးမဖိုကြဘူးဗွ။ အိမလြေးနားအရောကြ ညည်းသံကြားမိလို့ ကြုပလြည်း ခွဖြဖြေနင်းရင်း အထဲ လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ာ။ အားပါးပါးးး မှငကြှင်းက ရှယဗြွို့။ အိမလြေးရဲ့ တောငဘြကခြှမ်း ဝါးကြပပြစွလြေးပေါမြှာ မသန်းမွှက ပကလြကအြနထေားနဲ့ ပေါငလြေးနှစ်ချောင်း ထောငပြှီး ဒူးကြေးပေးထားတာ သူ့ယောင်ျကြားဖိုးလုံးက ပေါငကြှားထဲ ခေါင်းအပထြားတာ ကုန်းလကြကြလေးဗွ။

မသန်းမှ ပေါငကြှားထဲ ဖိုးလုံးခေါင်း ရမ်းတာနဲ့ ရငဘြတကြှီး ကော့တကပြှီး တအီးအီး ညည်းနတောဗွ။ ဖိုးလုံးခေါင်းကို ဖမ်းကိုငရြင်း ဖငကြှီးက ကော့ထိုးနသေေးတာ။ ထမီက ဗိုကပြေါမြှာဗွ။ ကြည့်န်ရင်ေး ဖိုးလုံးက ထမီဆှဲခတွော့ ဖငကြှီးကို အလိုကသ်င့ြ ကြှပေးနတောဗွို့။ ထမိနခြွှတလြိုကတ်ော့ ဖငကြှီးက ဖြေးနတောပဲ။ ပေါငတ်နကြှီးတွကေ အတုတကြှီးတွေ။ ဖိုးလုံးက ပိနတ်ော့ ဖိုးလုံးခေါင်းနဲ့ကိုယလြုံး ရှေ့ခွမ်းလေးက မသန်းမှ ပေါငကြှားထဲ ပြောကန်ရေောပဲ။

” အားဟား … ကြှတ် … ကောင်းလိုကတ်ာ ဖိုးလုံးရာ … နင် ဒါတွေ ဘယကြတတလြာတာတုန်း ”

” ကိုသံချောင်းတို့ လငမြယားလည်း လိုးခါနီး လကြကြှ စုပကြှပဲ … မမသန်းရဲ့ … ကောင်းတယမြလား ”

” သံချောင်းက မယား ၂ ယောကန်ဲ့နောြ သတိထားပေါင်း … သူ့အကငွ့တ်ှေ ကူးနမယ်ေ ”

” သိပါတယ် မမသန်းရာ … ကြုပကြ မမသန်းမှ မမသန်းပါ … ဒီလောကလြှတဲ့ ကိုယလြုံးကြီး လိုးမဝပါဘူးဗွာ ”

” အေးနောြ နငဇြယားရှုပလြို့ကတော့ … ငါ့ အကြောင်းသိတယမြလား … မအလေိုးလေး … အ … အ … စောကစြိကို စုပန်တောလား … ရှီးးးးးးး ”

ဖိုးလုံးက စကားပြောလိုကြ စောကဖြုတလြကြလြိုကန်ဲ့ အစိကို ဆှဲစုပလြိုကပြုံဗွ။ မသန်းမှ ဖငကြှီး မှောကတ်ကသ်ှားပြီး ဖိုးလုံးခေါင်းကို ဖမ်းဆှဲထားတာ။ သူ့စောကပြတန်ဲ့ ဖိုးလုံးပါးစပ် လှတသ်ှားမှာ စိုးရိမန်ပေုံပဲဗွို့။

” မရှုပပြါဘူး မမသန်းရယ် … ဟောဒီစောကဖြုတကြှီးက … ကြုပအြကြိုကဗြွ … ကိုသံချောင်းကတောင် ပြောနသေေးတာ ”

” သံချောင်းက … ဘာပြောတာလဲ ”

” မမသန်းလို … ကိုယလြုံးလှလှကြီးဆို … တနကေုန် လကြပြေးချင်တ်ာတဲ့ ”

” ဟမ် … သံချောင်းကလား … အေးလေ ဟုတမြှာပေါ့ သူ့မယားနှစ်ယောကကြ ပိနကြပန်တော … ငါ့လို စိုစိုပြညပြှညမြှ မဟုတတ်ာ ”

မသန်းမှက ဖိုးလုံးစကားကြားတာနဲ့ ဘဝငခြိုကန်တောဗွ။ နို့ကြီးတွေ သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ပင့ပြှီး ညှဈကြည့်န်သေေးတာ။

” မမသန်းက … ကိုသံချောင်းလကြမြယလြည်း ပြောရော … စောကရြညတ်ှတေောင် ရှှဲလာပါလား ”

ဖိုးလုံးက အဖုတလြကြရြင်း ခေါင်းလေးထောငမြေးနတောဗွ။

” အောကမြယ် … ခုထိ ငါ့စောကပြတထြဲ … နင့လြီးတဈချောင်းပဲ ဝငဖြူးတာ … မအလေိုးလေး … ဟှန့ြ … ငါ့စောကပြတမြွား သူလကြခြငွတ်ိုင်း လကြလြို့ရမလား … စကားမများနဲ့ဟာ … စောကစြိလေး စုပပြေးဦး ”

မသန်းမှလည်း ပြောပြီးတာနဲ့ နို့တွခွနေတေေဲ့ သူ့လကန်ှဈဖကကြ ဖိုးလုံးခေါင်းကို လှမ်းကိုငပြှီး စောကပြတန်ဲ့ ဖိုးလုံးမကြန်ာကို ဆှဲကပပြဈတာ။ ခါးပင့ပြှီး စောကဖြုတန်ဲ့ နှစ်ခကြလြောကြ ကော့ထိုးတော့ ဖငသ်ားကြီးတွေ ခွကန်တောဗွို့။ စကားသံတွေ ခဏငှိမသ်ှားပြီးမှ မသန်းမှဆီက အသံခပတ်ိုးတိုးလေး ထွကပြေါလြာတာ။

” ဖိုးလုံး … လိုးတော့ဟာ … စောကပြတကြ ယားနပြေီဟာ ”

ဖိုးလုံးလည်း မသန်းမှ စကားအဆုံး ပုဆိုးစလှယသ်ိုင်းပြီး တဘှတဘြှတန်ဲ့ ဖိလိုးတော့တာပဲ။

” ဗစွြ …… အ …… ဘှတ် ဘှတ် … ရှီးးးး ……… အင်းဟင်း …… လိုးလိုး …… နာနာလေး … … ဆောင့လြိုးစမ်းပါ …… အ …… ဟုတတ်ယ် …… လိုးစမ်းဟာ ”

ဖိုးလုံးက လူသာသေးတာ လိုးခကြတ်ှကေ မီးပြင့မြတတဗြွို့။ ဝါးကြမ်းနဲ့ခင်းထားတဲ့ ကြပပြစွလြေး တကြှိကြှိနဲ့ အသားချင်ြးရိုကသ်ံတွရေော ဆူညံလာရောပဲ။ မသန်းမှ ပါးစပကြလည်း အသံပေါင်းစုံ အောပြှီး ညည်းနတေော့တာ။ ဖိုးလုံးလည်း နားလိုကလြိုးလိုကန်ဲ့ မသန်းမှ ကိုယလြုံးပေါြ မှောကခြလွိုကတ်ယ်။

မသန်းမှကလည်း အလိုကသ်င့ြ ဖကထြားရင်း ပေါငတ်နကြှီးတွေ ရသလောကြ ဖြဲပေးနတောဗွ။ မသန်းမှင့ြ ခွိုင်းအောက့ြ လကလြွှိုသှင်းပြီး မနားတမ်း ဆောင့လြိုးပစ်တာ။ မနားတမ်း ဖိလိုးရင်း မသန်းမှင့ဆြီက အားကနဲ့ ညည်းသံရှညကြှီးနဲ့အတူ ပေါငန်ှဈချောင်း မှောကတ်ကလြာပြီး ဖိုးလုံး ခါးပေါြ ခွိတတ်ငလြိုကတ်ယ်။

” အားး အားးးးးး … မရပန်ဲ့ … လိုးလိုးးး …… ကောင်း လိုကြ တာ ဖိုး လုံး ရာ …… ရှီးးးးးးးးး … အမလေးးး … မ ရ တော့ ဘူးးးး …… ထွကြ ထွကြ … ထွကြ ပြီ ဟာ …… ဟူးးးးးးးး …… အ အားးးးးးး ”

မသန်းမှင့လြည်း ဖိုးလုံး ကြောပြငကြှီး ကုတခြှဈရင်း စောကရြညတ်ှေ ထွကကြုနတ်ော့တာပဲ။ ဖိုးလုံးလည်း မသန်းမှင့ြ ညည်းသံကြောင့ြ တဖုံးဖုံး ပစ်လိုးရင်း နောကဆြုံးတခကြြ ဆောင့ပြှီး တအီးအီး ညည်းရင်း ငှိမသ်ှားတော့တာ။ ကြုပလြည်း ခွံဝင်းတံခါးနား ပြနလြွှောကသ်ှားပြီး ခဏအကြာမှ အသံလှမ်းပေး လိုကတ်ာ။

……………………………………………….

အခန်း ( ၉ )

” မသန်းမွင့ျ … မသန်းမွင့ျ ရှိလားဗြို့ ”

” ဘယသ်ူလဲ … ရှိတယရြှင့ြ ”

အသံနဲ့အတူ မသန်းမှင့ြ ထွကလြာတော့ ဖိုးလုံးက ရပေုံးလေးကိုငရြင်း နောကကြ ကပပြါလာတာ။

” ဪ … မောငခြှိမ့လြား … လာလေ အိမထြဲ … ဘာအကြောင်းရှိလို့လဲ … အရီးစိနကြ … အလုပခြိုင်းမလို့လား ”

” အမေ မဟုတဘြူးဗွ … ဟိုဘကရြှာက ကိုကြီးသာဂေါင် … မှပေဲခင်း နှုတခြငွလြို့ လူမရှိလို့ အဈမဆီ လာရှာတာ ”

ကြုပလြည်း စကားပြောရင်း မသန်းမှင့တ်ို့နား လွှောကသ်ှားလိုကတ်ော့ ဖိုးလုံးက နှုတဆြကန်ပေါရော။

” မောငခြှိမ့ြ အိမထြဲဝငကြှာ … ငါ ရသှေားခွိုးမလို့ ”

ဖိုးလုံးက ခွှတွနှေငေ့န်တောဗွို့၊ ရပေုံးကိုငပြှီး ထွကသ်ှားလရေဲ့။ ကြုပ် အိမထြဲဝငထြိုငတ်ော့ မသန်းမှင့ကြ မီးဖိုချောငဘြကဝြငရြင်း ရနှေေးခရားအိုးနဲ့ အကြမ်းပန်းကနလြေးယူ ပြနထြှကလြာတာ။ ထိုငစြရာ နရောကလည်း မရှိပါဘူး၊ ခုနလး သူတို့လိုးထားတဲ့ ကြပပြစွလြေးပေါြ ဝငထြိုငရြတာဗွ။

” ငါသိပါတယ် … မောငခြှိမ့ရြယ် … နင့အြဈကိုဝမ်းကြဲ ကိုသာဂေါငမြလား ”

” ဟုတ် … အဈမ ”

” ဒီနေ့လား ”

” ဒီနေ့ဗြ ”

မသန်းမှင့ြ ရနှေေးခရားခပြေးရင်း ကြုပဘြေး ဝငထြိုငတ်ော့ အင်ျကြီအတွင်းက ဘောလြီမပါဘူးဗွ။ နို့ကြီးတွေ တွဲနပြေီး နို့သီးခေါင်းက အင်ျကြီအပါးထဲ ခွှနထြှကန်တော။

” ခဏတော့စောင့ြ … ငါ ၅ ယောကလြောကြ စုပြီး ခေါခြဲ့မယ် ”

ကြုပဘြေးထိုငပြှီး စကားပြောရင်း သူ့ပေါငကြှားထဲက စောကဖြုတကြို တဗငွြးဗငွြး ကုတန်သေေးတာဗွာ။ ခိုးကြည့်ရြင်း ကြုပလြီးက တင်းကနဲ့ ဖြစ်လာသေးတယ်။ ခဏကြာတော့ သူခေါမြယလြူတွေ စဉြးစားပြီးဟနန်ဲ့ ထရပလြိုကတ်ာဗွို့။ အခန်းပြတင်းပေါကကြ လပြလေေေးတဈခကြြ ဝှေ့လာတော့ အနီးကပမြို့ မသန်းမှင့ပြေါငကြှားဆီက သေးနံ့လိုလို စောကရြညန်ံ့လိုလို ခပစြူးစူးလေး ကြုပန်ှာခေါင်းထဲ တိုးဝငလြာတော့တာပဲ။

မသန်းမှင့ြ ထွကသ်ှားတော့ ထမီနောကမြှာ စောကရြညကြှကကြှီး အထင်းသားဗွ။ ရနှေေးသောကလြိုကြ ဆေးပေါ့လိပဖြှာလိုကန်ဲ့ တောတ်ောလြေးကြာမှ မသန်းမှင့တ်ို့အုပစြု ရောကလြာကြတာ။ အားလုံး ၇ ယောကဗြွို့။ ထမင်းထုပလြေးတွကေိုယစြီနဲ့၊ ရှေ့ဆင့န်ောကဆြင့ပြဲ ဖိုးလုံးရောကလြာပြီး မသန်းမှင့ဖြို့ ထမင်းထုပပြေးနတော။ အကုနပြှီးတာနဲ့ ရှာပြငလြမ်းကပဲ ပတခြဲ့ကြတယ်။ ရှာထဲက သှားရင် ကြာနမှောစိုးလို့ပါ။

၄ မိုငလြောကြ လွှောကပြှီးမှ ကိုကြီးသာဂေါငတ်ို့ရှာထဲ ဝငလြာကြတာ။ ကိုကြီးသာဂေါငအြိမရြောကတ်ော့ သူ့မိန်းမက မသန်းမှင့တ်ို့အဖြဲ့ကို ယာခင်းဘကြ ခေါသ်ှားလရေဲ့။ ကြုပကြ ကိုကြီးသာဂေါင် အဆငသ်င့ြ လုပပြေးထားတဲ့ ပငကြရွည် ထန်းရည် အစဈနဲ့ ငရုပသ်ီးလေးထည့်ပြီး ရဲနအေောငကြှောထြားတဲ့ ကြှကကြှောလြေး မှည်းရင်း ဇိမယ်ူနတောပေါ့။

ရောကရြာပေါကရြာ စကားပြောရင်း ထန်းရည် အဝသောကပြဈလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ကိုကြီးသာဂေါင် အမေ့ဖို့ပေးတဲ့ ပဲဆီပုံးလေးကိုငရြင်း ကြုပရြှာ ပြနလြာခဲ့တာ။ ရှာရောကတ်ော့ အိမတ်ံခါးက ကြုပစြိထားတဲ့ အတိုင်းပဲ။ အဘလည်း ထမင်း ပြနမြစားသေးဘူး။ အမနေဲ့ မှစမ်းကြညလြည်း ပြနမြရောကသ်ေးဘူးဗွ။ ဆီးပုန်းတင်းလာလိုကြ သေးထပေါကလြိုကန်ဲ့ ဆေးပေါ့လိပ် မီးညှိရင်း အိမအြပေါထြပ် ကြုပအြိပခြန်းထဲ ဖြာနလေိုကတ်ယ်။ ခဏ မှေးရင်း အိပပြွောသ်ှားတာဗွို့။

……………………………………………

ဘယလြောကကြှာအောင် အိပပြွောသ်ှားလဲ မသိပါဘူး။ နှာခေါင်းထဲ သနပခြါးနံ့လေး ရလို့ မကြလြုံးဖြင့ကြှညမြိတာ။ ကြုပ် ကုတင် အလယလြောကြ တငပြလှဲဝငထြိုငန်တေဲ့ မှစမ်းကြညကြို တွေ့လိုကတ်ာဗွို့။ အမနေဲ့ မှို့က ပြနရြောကပြုံဗွ။ မကြန်ှာတော့ မကောင်းဘူး။ ဘာဖြစ်လာလဲ မသိ။

” ဟင် … မှစမ်းကြည် ပြနရြောကပြှီလား …. အမရေော ”

” အဒေါကြ … အောကမြှာ ကိုမောငခြှိမ့ြ … ကမွ လာနှုတဆြကတ်ာပါ ”

” ဟမ် … နငကြ ဘာဖြစ်လို့ ”

” ကမ် … ကမ် …… အဟင့ျ ဟင့ျ ဟင့ျ ”

” ပြောပါဟ … မငိုပါနဲ့ ”

ကြုပလြည်း ငိုနတေဲ့ မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး ကြည့်ပြှီး ထထိုငရြင်း ဖကထြားမိတာ။ မှစမ်းကြညကြ မရုန်းပါဘူး။ ကြုပမြကြန်ှာလေး ပြနပြှီး စိုကကြှည့န်တောဗွ။ မကြရြညတ်ှေ ကနွရင်ေး…

” ကမွ … မှို့ပြနန်ရတေော့မယ် … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် ”

” ဟာ ”

” ဟုတတ်ယ် … အာ့မို့ လာနှုတဆြကတ်ာပါ ”

ကြုပကြ မှစမ်းကြည် စကားအဆုံး ခပတ်င်းတင်း ပြေ့ဖကထြားလိုကတ်ယ်။ ပါးပြငလြေးနမ်းရင်း မှို့ကိုမပြနဖြို့ ပြောတုန်း မှစမ်းကြည် ညာဖကလြကကြ တငပြလျလငခြှထေိုငထြားတဲ့ ကြုပပြေါငကြှား ရောကလြာတာပေါ့။ ဝမ်းနည်းပြီး တသိမ့သ်ိမ့ြ ရှိုကင်ိုနတေော့ ကိုယလြုံးလေးလှုပန်ပြေီး မှစမ်းကြည် လကဖြမိုးလေးက ကြုပလြီးထိပကြို ထိလိုကြ မထိလိုကြ ဖြစ်နတောဗွို့။ တဖြည်းဖြည်း လီးက တင်းလာပြီး ဆန့ထြှကလြာတော့ မှစမ်းကြညလြကကြို သိသိသာသာလေး ထောကမြိနတော။

” ဒီမှာ နငကြှိုကသ်လောကန်ပေါဟာ … အမကလေည်း နင့ကြို သံယောဇဉဖြစ်နတောကို ”

” ကမွလည်း နချင်ေတ်ာပေါ့ … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် … ဒါပမယေ့ြ …… ”

” ဒါပမယေ့ြ … ဘာဖြစ်လဲဟ … ပြောပါ … ငါကူညီနိုငရြင် ကူညီမှာပါ ”

စကားပြောရင်း ကြုပလြည်း မှစမ်းကြည် နို့အုံတဖကပြေါြ လကလြှမ်းတငလြိုကတ်ယ်။ နို့အုံလေး ဖြဖြညှဈလိုကတ်ော့ ဆကကြနဲ့ တုနသ်ှားတာ ခဏလေးပါပဲ။ စကားမပြောတော့ပဲ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေး ဆှဲစုပတ်ော့ အလိုကသ်င့လြေး မကြန်ှာမော့ပေးရှာတယ်။ ကြုပလြကတ်ှေ နို့အုံလေးပေါကြ အောကဆြင်းပြီး မှစမ်းကြညပြေါငကြှားထဲရောကတ်ော့ စင်းနတေဲ့ မကြလြုံးလေး ခဏပြင့လြာပြီး တဈခကြကြှည့သ်ေးတယဗြွ။

စောကမြှှေးအုံကို ဖြဖြပြတရြင်း အောကထြဲ အုပကြိုငလြိုကတ်ော့ မှစမ်းကြညကြိုယလြုံးလေး ဆကကြနဲ တုနသ်ှားရင်း မကြလြုံးလေး ပြူးကြည့်န်တော။ သူ့ညာလကလြေးက မသိမသာနဲ့ ကြုပလြီးကို ထိကပလြာပြီဗွို့။ ကြုပလြည်း ထမီအပြငကြနပေဲ စောကဖြုတလြေးကို ကလိပေးနတောပေါ့။

ကြုပစြိတထြဲ ဖိုးလုံးက မသန်းမှကို လကြပြေးနတေဲ့ ပုံတွေ ဖကြကြနဲ့ ပေါလြာမိတယ်။ လကထြိပလြေးတွေ အရညစြို့လာနပြေီဗွ။ ထမီကိုဖောကပြှီး စောကရြညလြေးတွေ ထွကန်တောပါ။ ကြုပ် နမ်းနရောကနေ ခွာလိုကတ်ော့ မှစမ်းကြညရြဲ့ မကြလြုံးရှဲကြီးတွကေ ရီဝဝလေေေးနဲ့ စိုကကြှည့န်တောဗွ။

ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး တငပြလှဲထိုငန်တေဲ့ မှစမ်းကြညကြိုယလြုံးကို တည့ပြေးလိုကတ်ယ်။ သူ့ရှေ့ ကြမ်းပြငပြေါြ ဒူးထောကထြိုငရြင်း ထမီလှနတ်ုန်း မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး ရဲကနဲ ဖြစ်လာပြီး ထမီကို အောကပြှနဆြှဲခတွော့တာပဲ။ ကြုပ် ဘာလုပမြယဆြိုတာ ရိပမြိနတောပေါ့။ ခေါင်းလေးရမ်းပြပြီး ကုတငပြေါကြ ထရပရြင်း အိပခြန်းတံခါးဆီ ပြေးထွကသ်ှားတာဗွို့။

ကြုပလြည်း ခကြခြငွြးထရပပြှီး ကပလြိုကသ်ှားတာ။ အိပခြန်းတံခါးနားအရောကြ မှစမ်းကြည် ခါးသေးလေးကို ဖမ်းဆှဲထားလိုကတ်ယ်။ သူ့လကန်ှဈဖကကြ တံခါးပေါကကြို ကိုငဆြှဲနတေော့ ခါးလေးကုန်းနတေဲ့ အနထေားလေး။ ကြုပရြဲ့ ရမျမကစြိတကြ မရတော့ဘူးဗွာ။ နောကကြနေ ဘယလြကကြ ခါးကိုဆှဲထားရင်း ထမီအောကန်ားစကို ညာလကန်ဲ့ ဆှဲလှနပြှီး ဒူထောကထြိုငခြလွိုကတ်ာ။ ဖြေးဥနတေဲ့ ဖငသ်ားစိုငကြှီး နှစ်ခွမ်းအောကကြ စောကပြတန်ီတာရဲလေးက ကြုပမြကြန်ှာရှေ့ ပေါလြာရောပဲ။ စောကမြှှေးပါးပါးလေး ဖုံးထားတဲ့ အဖုတကြ ကုတငပြေါြ ကြုပန်ိုကထြားတော့ ဘေးနှုတခြမ်းသားတွေ ဖောင်းကြှနပြေီး စောကခြေါင်းဝလေးက အရညကြှညလြေးတွေ အိုငန်တောဗွ။

ကြုပမြကြန်ှာက အလိုအလွောကြ မှစမ်းကြည် ဖငကြှားထဲ အပမြိရင်း စောကပြတန်ီတာရဲလေးကို လွှာအပြားလိုကြ ပငလြကြမြိတယ်။ မှစမ်းကြည် ဖငကြှီးကြုံ့သှားရင်း ရှေ့ကိုတိုးခွာနတောဗွ။ ပထမဆုံး စောကဖြုတလြေးဆီက အောကသ်ိုးသိုး နံ့လေး ကြုပန်ှာခေါင်းထဲတိုးဝငလြာတာ။ မှို့ပေါြ ကားနဲ့သှားတော့ တလမ်းလုံး စောကပြတခြွှေးနံ့လေး စွဲနတောနမှော။ ညှီစို့စို့ အနံ့လေးရှူနတေုန်း … အ … ကနဲ ခပတ်ိုးတိုးညည်းရင်း လကတ်ဈဖကကြ ကြုပခြေါင်းကို နောကပြှနတ်ှန်းထုတန်တောဗွို့။ သူ့လကလြေးကို ကြုပည်ာလကန်ဲ့ ပုတထြုတပြှီး ဒုတိယအကြိမ် စောကဖြုတအြကကြှဲကြောင်းလေးထဲ အထကအြောကြ ထိုးလကြပြဈလိုကတ်ယဗြွာ။ ဒီတဈကြိမတ်ော့ ကြုပ် တုံဆိုင်းမနတေော့ပါဘူး။ အကကြှဲကြောင်းထဲ လွှာဖြားနဲ့ ထိုးလကြရြင်း ထောငထြှကန်တေဲ့ အစိလေးကို မိမိရရလေး ဆှဲစုပပြဈတာ။

” အ … အမေ့ ”

ခပတ်ိုးတိုးညည်းသံလေးနဲ့ ပေါငလြေး မသိမသာ ကားပေးတယဗြွ။ မတတ်ပကြုန်းလကြလြေးမို့ အပေါဘြကြ စောကခြေါင်းဝလေးထဲ အိုငန်တေဲ့ စောကရြညကြှညလြေးက ပြကကြနဲ့ ကြုပန်ဖူးပေါြ ပန်းထုတန်တော။ နဖူးကတဆင့ြ ကြုပအြထကန်ှုတခြမ်းထိ စီးကလွာတဲ့ စောကရြညကြှညလြေးတွေ မွိုခပြဈလိုကတ်ယဗြွာ။ ပြီးမှ စောကပြတလြေးကို ပြနလြကြပြေးနတော။

တဖြည်းဖြည်း သိပမြရုန်းတော့ပဲ ခါးလေးကော့ပေးရင်း ကြုပလြကြပြေးတာကို ငှိမခြံနပြေီဗွို့။ စောကပြတဘြေးနှုတခြမ်းသားကြီးတွကလေည်း စောကရြညန်ဲ့ ကြုပတ်ံတွေးတွကြေောင့ြ ပြောငလြကပြှီး ဖောင်းကြှနတော ဖားဂုံညှင်းကြီး ကြနတောပဲ။ ပေါငသ်ားလေးတွေ တဇပဇြပတ်ုနရြင်း ကိုယလြုံးကို ဆန့ပြဈလိုကတ်ာ၊ ကြုပလြည်း မော့အကြည့်ြ မှစမ်းကြညကြ သူ့ခန်ဓာကိုယကြို ကြုပန်ဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် လှည့ပြဈလိုကပြှီ။

တံခါးပေါကဘြေးနား အိပခြန်းထရံကို ကြောမှီပြီး ကြုပကြို ငုံကြည့်ရြင်း ပေါငတ်နကြှီးတွေ ဖြဲရပပြေးနတော။ ထမီအပေါစြကို ဖြညပြှီး ခွရင်ေးပုံခလွိုကရြင်း မကြန်ှာလေး ရဲတွတန်လကြြေ သူ့ညာဘကလြကကြ ကြုပခြေါင်းကို ပေါငကြှားထဲ ဆှဲကပပြေးတော့တာပဲ။

အစိလေးဆှဲစုပတ်ာနဲ့ ခါးလေးကို ကော့ပေးရင်း ခေါင်းလေး မော့တကသ်ှားတာကြည့်ရြင်း ကြုပ် ကာမစိတတ်ှလည်ေး ထိန်းမရအောင် ထကြှနပေါပြီ။ အဖုတအြကကြှဲကြောင်းအတိုင်း ပင့လြကြလြိုကြ အစိလေး စုပပြေးလိုကန်ဲ့ မှစမ်းကြညလြည်း အသံထွကပြှီး ညည်းနတေော့တာဗွ။ အစိလေးဆှဲငုံရင်း သှားလေးနဲ့ ခပဆြကဆြကလြေး ဖိကိုကပြေးနတေုန်း သူ့လကလြေးတဈဖကကြ ကြုပဆြံပငတ်ှေ ကစွန်အေောင် စုကိုင်းရင်း ခါးလေးကော့ပြီး စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းလာတာဗွို့။

” အမလေးးးး …… အ အားးးးး …… ကန် တော့ ပါ ရဲ့ …… ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် …… မ မ မရ တော့ ဘူး ရှင် …… ထွကြ ထွကြ ထွကြ ကုန် ပါ ပြီ …… အားးးး ရှီးးးးးးးးး ”

စောကရြညကြော့ပန်းရင်း ကြုပခြေါင်းကို ဆှဲမပြီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနအထေားနဲ့ ကြုပကြို နမ်းနတောဗွာ။ ကြုပမြကြန်ှာပေါြ ရှှဲနှစ်နတေဲ့ သူ့စောကရြညတ်ှကေိုလည်း လွှာလေးနဲ့ ပြောငန်အေောင် လကြပြေးနတော။ အလိုကသ်င့ြ ပြနန်မ်းရင်း မှစမ်းကြညကြို ကုတငန်ား ပြနခြေါလြာလိုကတ်ယ်။

ကုတငန်ားအရောကြ ကြုပပြုဆိုးကို လကတ်ဈဖကန်ဲ့ ခွှတခြလွိုကတ်ော့ ပေါငကြှားက လီးက ထောငထြှကန်ပြေီး မှစမ်းကြည် ဆီးခုံးလေး ထောကမြိနတော။ ကုတငပြေါြ ပကလြကအြနထေားလေး လှဲခလွိုကတ်ော့ သူ့မကြန်ှာလေးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အုပထြားတာဗွ။ ကြုပလြည်း ဒူးထောငပြေါငကြားလေးဖြစ်နတေဲ့ သူ့ပေါငကြှားထဲ နရောယူလိုကတ်ာပေါ့။

” အိုရျ … အကြီးကြီးပဲ ”

မှစမ်းကြညရြဲ့အုပထြားတဲ့ လကကြလေးတဈဖကဖြယပြှီး သူ့ပေါငကြှားထဲ ဒူးထောကန်ရောယူထားတဲ့ ကြုပပြေါငကြှားကို ကြည့်ရြင်း ပြောနတောဗွ။ ကြုပလြီးကလည်း အကြောပျိုင်းပျိုင်းထရင်း တဇပဇြပ် တုနန်တောဗွို့။ ဖောင်းကားနတေဲ့ စောကပြတန်ီတာရဲလေးကို လီးထိပန်ဲ့ ၅ ခကြလြောကြ ပြတဆြှဲပေးတော့ လှန့ပြှီး အောန်သေေးတာ။

” အမလေးးး …… ဖြည်း ဖြည်း လုပ် နောြ …… ကိုမောငခြှိမ့ြ ”

ကြုပလြည်း ခေါင်းညိတပြှရင်း ဒဈဖူးကို စောကခြေါင်းလေးထဲ အရငမြှုတလြိုကတ်ာပဲ။ မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး ရုတတ်ရကြ မဲ့သှားတာဗွို့။ နဖူးကြောလေး ကြုံ့ရင်း ကြုပမြကြန်ှာကို စိုကကြှည့န်တော။ ခါးအားလေးနဲ့ ဖိခပြဈတော့ ခေါင်းလေးရမ်းပြီး စူးစူးဝါးဝါးကို အောဟြဈနတေော့တာပဲ။

” ဗစွြ …… အ …… ဖလှပ် …… အမလေး သပြေီ သပြေီ …… ကယကြှပါဦးရှင် …… အားးး အားးးး …… မ ရ လောကြ ဘူး … ကိုမောငခြှိမ့ရြယ် ”

” ဗှိ … ဘှတ် … ခဏ လေးပါ … မှစမ်းကြညရြဲ့ … ဗစွြ … စွကြ ”

” နာလိုကတ်ာ …… သပေါပြီရှင် …… ပြန် ပြန် ပြနထြုတပြေးပါ …… အမလေးးးး ကြှတကြွှတ် ”

ကြုပလြည်း မကြရြညလြေးဝိုင်းပြီး တောင်းပနန်တေဲ့ မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေးကြည့်ရြင်း ဆကမြသှင်းပဲ ရပထြားလိုကတ်ယ်။ လီးကို ဒဈဖြားလောကထြုတကြှည့တ်ော့ သှေးစသှေးနလေးတွေ ကပန်တောဗွ။ အပျိုးမှေးပေါကပြှီး နာလို့ အောရြှာတာနမှော။

သူ့ကိုယပြေါမြှောကခြရွင်း နှုတ်းခမ်းလေးဆှဲစုပပြှီး နို့အုံလေးကို ခွပေေးနတောပေ့ါ။ ခဏနတေော့မှ ဝငသ်လောကလြေးပဲ လီးကို အထုတအြသှင်း လုပပြေးလိုကတ်ယ်။ တဆကထြဲ အင်ျကြီကြယသ်ီးဖြုတပြှီး အောကကြ ဘောလြီကို ဆှဲခလွိုကတ်ော့ တင်းထုပန်တေဲ့ နို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်းနီတာရဲလေး ပေါလြာတာပဲ။ အမေ့ဘောလြီတွေ ဝတထြားတော့ ချောငခြွောငခြွိခွိလေးပဲ ပေါလြာတဲ့ နို့သီးခေါင်းလေးတွေ ဆှဲစုပပြေးတော့ ရငဘြတလြေး ကော့တကလြာပြီဗွ။ မကြလြုံးလေး စင်းပြီး အရသာခံနတောဗွို့။ ခဏကြာတော့မှ…

” ကိုမောငခြှိမ့ြ ”

” ဟမ် ”

” ဟိုလေ … ရှင့ြ ဟာ ကြီး … အဆုံးထိ ဝငပြှီလား ”

” နည်းနည်း ကနွသ်ေးတယ် … နငကြ အောန်လေို့ … ဆကမြသှင်းရသေးတာ ”

” ဖြည်းဖြည်း ခင်ျး … သှင်း ကြည့်ျ ပါ့ လား ”

” ဗစြျ …… ဗွိ …… ဗွိ …… ဟိုး ဟိုး … အမလေးးး … ခဏ ရပျဦး ”

” နာ လို့ လား ”

” ခုနလောကျ မနာတော့ပါဘူး … အတွင်းထဲ … တဈဆို့ကြီး ဖြစ်နလေို့ … ကြှတ် ကြှတ် ”

ခပဖြှည်းဖြည်း လိုးရင်း ဖိလိုးကြည့်တ်ော့ မှစမ်းကြညမြကြန်ှာလေး မဲ့နရေုံလေးပဲ။ တားတော့ မတားတော့ဘူးဗွ။ ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း လီးအဖြားထိထုတလြိုကြ အရင်းထိ ပြနလြိုးလိုကန်ဲ့ ချော့ပြီး လိုးပေးနရတော။ စောကခြေါင်းအတွင်းသားလေးတွကေ ညှဈထားသလို ဖြစ်နတေော့ လိုးရတာ စီးပိုငန်တောပဲဗွာ။ တဖြည်းဖြည်း လီးဒဏခြံနိုငသ်ှားပုံဗွ။ နှုတခြမ်းလေးဟပြီး အောကကြနေ မသိမသာလေး ပြနပြှနကြော့ထိုးနတောဗွို့။

” ကိုမောငခြှိမ့ြ ”

” ဟင် ”

” ရပြီ … လုပတ်ော့ … ကမွ ခံနိုငပြါပြီ ”

ပြောပြီး ရှကသ်ှားတဲ့ ပုံလေးနဲ့ ကြုပပြုခုံးကို ဆှဲဖကရြင်း သူ့ဘယဘြကပြါးနားလေး မကြန်ှာကို ဆှဲကပပြဈတာ။ ကြုပလြည်း မှစမ်းကြညဆြီက ခွင့ပြှုခကြရြတာနဲ့ ခွုပတ်ည်းထားတဲ့ စိတတ်ှေ လှတပြေးလိုကတ်ာ။ တအအနဲ့ အိပခြန်းထဲ ဆူညံနတောပဲဗွာ။

ဒီတခါ ကြုပရြဲ့ ထိထိမိမိ လိုးခကြတ်ှအေောကြ မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ သူ့စကားအတိုင်း ကြိတခြံနတောဗွို့။ အဝငအြထွကတ်ိုင်း မှစမ်းကြညရြဲ့ အဖုတအြတွင်းသားလေးတွကေ ညှဈပေးနသလေိုဗွ။ ကြုပလြည်း ဆီးခုံးချင်ြး ကပန်အေောင် ဆောင့ဆြောင့ြ လိုးနမေိတာ။ လီးအရညပြှားတလွှောကြ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားရင်း ကြုပ် ကြောပြငတ်ှကေို မှစမ်းကြည် ကုတခြှဈနတော နှစ်ကြိမရြှိပြီဗွာ။ စောကရြညတ်ှလည်ေး ကြုပကြုတငပြေါြ ရှှဲနှစ်ကုနရြောပဲ။

ကြုပလြီး အရင်းထိဝငသ်ှားတိုင်း မှစမ်းကြညခြေါင်းလေး မော့သှားတာလေးက ကြုပအြတွကြ အရသာဗွ။ တဖြည်းဖြည်း လီးတဈချောင်းလုံး ယားတကလြာပြီဗွို့။ လီအရညပြှားတလွှောကလြုံး တဆဈဆဈနဲ့ဗွာ။

လရညစြထွကတ်ာနဲ့ မှစမ်းကြည် ဖငကြှီး ကော့တကလြာပြီး ကြုပလြီးအဝငကြို ကော့ထိုးညှဈပေးနတော။ အကြောပေါင်းစုံ အီစိမ့န်အေောင် ခံစားရင်း လီးကို အပြငထြုတပြှီး နောကဆြုံးတဈခကြြ ဆောင့လြိုးပစ်မိတာဗွာ။ လီးထိပကြ ခံစားမှုအရသာ အသဈလေးနဲ့အတူ မှစမ်းကြညတ်ဈယောကြ ငယသ်ံပါအောင် အောန်တောဗွ။

” အားးး … အမလေးးးး …… သပေါပြီရှင် ”

နောကဆြုံးတဈခကြကြှ လီးထိပကြ စောကခြေါင်းဝက ကြှတထြှကလြာပြီး ပြနအြထည့ကြှ အောကကြ ဖငဝြထဲ ဝငသ်ှားတာဗွို့။ ကြုပလြည်း ဖငပြေါကထြဲက လီးကို ပြနအြထုတ် မှစမ်းကြညကြ လကန်ှကဖြကန်ဲ့ ကုတငဘြေး အားကုနတ်ှန်းထုတတ်ာ ကုတငအြောကြ ပြုတကြသွှားတာပဲဗွာ။

” ဝှီးးး … ဘုတ် …… အင့ျ ”

ကုတငပြေါကြ ပြုတကြမွှန်းသိတာနဲ့ ကုန်းအထ အခန်းဝမှ အမနေဲ့ မှစမ်းကြညကြ ကြုပကြို ကြည့်ပြှီး ရယန်ကြတောဗွို့။ အခုမှ မှိုက ပြနရြောကပြုံနဲ့ပါ။ ကြုပပြုဆိုးက ပေါငရြင်းလှနတ်ကန်ပြေီး ခပကြုန်းကုန်း ထိုငလြကြကြလေးဗွ။

ကြုပ် အိပမြကြ မကန်တောပါဗွာ ဟီးဟီးးး။

🏵️ မှစမ်းကြည် အပိုင်း (၂) ဇာတသ်ိမ်း ဆကဖြတရြန် ဒီကိုနှိပပြါ 🏵️