အောစာအုပ်

Daddy’s Candy (အပိုင်း ၃ ဇာတ်သိမ်း)

Daddy’s Candy (အပိုင်း ၃ ဇာတသ်ိမ်း)
ရေးသားသူ – Lonemaypyo (Wattpad)

မိုးတွေ တဖြဲဖြဲရှာနတောကို ခစွလြှန်းတင် အဓိပျပါယမြဲ့စွာ ငေးမောကြည့်န်သည်ေ။ အပြငကြို ငေးနပမေယေ့ြ စိတကြတော့ သူ မှငတ်ှေ့ခဲ့ရသည့ြ မှငကြှင်းဆီ။ လှုပခြါရမ်းနသေော ဖြူဝင်းသည့ြ သကျကရာဇန်ို့လေးတွေ….၊ မကြစြိကို စုံမှိတထြားရင်း ပါးစပလြေးဟကာ အောည်ည်းနပေုံ…၊ သူမရဲ့ ပန်းပြင့ဝြတရြညကြို အားရပါးရ သောကသ်ုံးနသညေ့ြ ဦး…။ အား…. သူ ဆကမြတွေးချင်တ်ော့ သူ့ခန်ဓာကိုယတ်ဈခုလုံးက သှေးတွေ ဆူပြကမြတတ်။ လငမြယားဖြစ်နမှပေဲ ဒီကိဈစတွကေ အဆန်းတကြယလြည်း မဟုတ်။

ဒါပမယေ့ြ သကျကရာဇကြို ဒီလိုပုံစံနဲ့ မှငရြတာ သူအရမ်းကို နာကငွမြိသည်။ သကျကရာဇအြပေါမြှာ ရှိနသငေ့သ်ောလူသည် ဦး မဖြစ်သင့ဟြု ကိုယ့်ကိုယကြို အဆငအြခွငမြဲ့စွာ လိမည်ာမိသည်။ ဒါဆို သကျကရာဇအြပေါမြှာ ရှိနသငေ့တ်ာ ဘယသ်ူလဲ.. သူလား….. အား… ဘာတွဖြစ်ေနတောလဲ… မတွေးသင့မြှန်းသိပမယေ့ြ ဘယလြိုမှ ဖြောကဖြကြပြဈမရ။ ပူပူနှေးနှေး လတတ်လော မှငကြှင်းကို ဘယလြိုမှ မဖြောကန်ိုင်။

အောကကြ တင်းမာနပြေီဖြစ်သော သူ့လိငတ်ံကို ဘောင်းဘီပေါကြနေ ပြတသ်ပရြင်း သကျကရာဇမြကြန်ှာကို မှငယ်ောငန်သည်ေ။ မတတန်ိုငတ်ော့ ထုပစ်မှရတော့မည်။ ဖြူဝင်းနသေော ကိုယလြုံးသေးသေးလေး… စို့ချင်စြဖြယ် နို့လုံးဖြေးဖြေးလေး…. သူ့အပေါဝြယ် အုပမြိုးနသေော သကျကရာဇြ ဆံနှယလြေးတွေ….

“အာ့…အာ့..သကျကရာဇရြယ်… ပိုးဟပဖြှူလေးရယ်… ကောင်းတယ်.. အား.. ကြမ်းကြမ်းဆောင့ကြှာ”

“အင်း… အဲ့လိုလေးနပေေး…. အား…. မောင် ပြီးတော့မယ် သကျကရာဇရြယ်… အား… မောင် ပြီးပြီ… သကျကရာဇရြယ်… ခစွတ်ယကြှာ… ခစွတ်ယ်”

အရညဖြှူဖြူများ ကြမ်းပြငပြေါကြို လှင့စြဉသ်ှားကာမှ ခစွလြှန်းတင် အသိစိတတ်ို့ ပြနဝြငလြာရသည်။ ဘယလြောကတ်ောင် ရူးမိုကမြိမှန်းမသိ။ သူ့ကိုယသ်ူ မောငလြို့တောင် နာမစြားသုံးမိသညအြထိ။ သကျကရာဇမြကြန်ှာကို ပြနမြှငယ်ောငရြင်း အားနာစိတတ်ို့နဲ့အတူ သိလိုကတ်ာက သူဟာ Bisexual သမားတဈယောကပြါလား။

“ကိုယ့ကြို…ခွင့လြှှတပြါ သကျကရာဇရြယ်”

……………………………….

ဒီရကပျိုင်း ခစွလြှန်းတငတ်ဈယောကြ အိမကြိုကပသ်ညမြရှိသညကြို နမေိုးစွေ သတိထားမိသည်။ သူနဲ့လည်း မကြန်ှာချင်ြးမဆိုင်။ အပြငထြှကရြသည့ြ အလုပကြိုသာ ဖိလုပန်သည်ေ။ ဒီကောင် ဘာဖြစ်နတောပါလိမ့ြ။ ငယစြဉကြတည်းက ခစွလြှန်းတငကြို စောင့ရြှောကထြားခဲ့တာကြောင့ြ တကယ့တ်ူ‌ညီရင်းခွာလေးတဈယောကလြို သူ သံယောဇဉရြှိသည်။ ခစွသ်ည်။ ယုံကြညသ်ည်။ ဒါပမယေ့ြ အခုတလော အခွိုးတွေ ပြောင်းနသေော ခစွလြှန်းတငကြို နမေိုးစွေ သိပမြကြညခြငွတ်ော့။

“ဒေါကျ…ဒေါကျ…ဒေါကျ”

“ဝငခြဲ့ပါ”

အခန်းတွင်းကို ဝငလြိုကတ်ာနဲ့ စူးရှသည့ြ အရကန်ံ့တို့က ထောင်းခနဲ။ စားထားသည့ြ မုန့တ်ှကလေည်း ဟိုတဈစဒီတဈစ ပြန့ကြွဲနသလေို… အဝတတ်ှကလေည်း တောငလြိုပုံနပြေီ။ ဒီကြားထဲ လိုကကြာကြီးကို ပိတထြားသေးတာမို့ အခန်းထဲ အလင်းရောငကြ ကောင်းကောင်းမဝင်။

နမေိုးစွေ အံ့ဩသှားရသည်။ သူနဲ့နခေဲ့တဲ့အခွိနတ်ှမှော ခစွလြှန်းတငကြို ဒီလောကထြိ စုတပြှတသ်တအြောင် နတောမွိုး မကြုံဖူးပါ။ လူကိုလည်း ကြည့်ြဦး… ညှင်းသိုးသိုးနဲ့ မုတဆြိတမြရိတ် ဘာမရိတ် ဖြစ်သလိုနနပေေုံများ။ ထိုငခြုံပေါမြှာ ဆောင့ကြှောင့ထြိုငပြှီး ကီးဘုတန်ှိပန်ပေုံက မွောကအြိုကြီးတဈကောငအြလား။ နမေိုးစွေ စိုးရိမသ်ှားမိသည်။

“လှန်း…မင်းဘာ‌တွလေုပန်တောလဲ”

“ဟမ်…ဘာလို့လဲ”

“မင်း ဒီလောကစြုတခြွာနတော ငါမမှငဖြူးပါဘူး… မင်းမှာ ဘာအဆငမြပြဖြစ်ေနလေို့လဲ… ငါ့ကိုပြောလို့ရသားနဲ့”

“ဟကြ…မရပါဘူး.. ကြုပလြိုချင်တ်ာ ခငဗြွား မပေးနိုငပြါဘူး”

“ပြောစမ်းပါ…ငါ မလုပပြေးနိုငတ်ဲ့အရာဆိုတာ ရှိလို့လား.. မင်း ငယင်ယကြတည်းက ပူဆာတာမှနသ်မွှ ငါမလုပပြေးတာ ဘာရှိလို့လဲ”

ခစွလြှန်းတင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငန်ရောကနေ ခွထေောကတ်ှကေို ဖြညခြလွိုကသ်ည်။ နမေိုးစွကေို အေးစကသ်ော မကြလြုံးအစုံနဲ့ စိုကကြှည့တ်ော့ နမေိုးစွေ စိတထြဲ အနည်းငယ် ကြောကကြသွှားမိသည်။

“သကျကရာဇကြို ကြုပကြို ပေးနိုငမြလား”

တဈလုံးချင်ြး ပီပီသသ ထွကလြာသည့ြ စကားလုံးဖြစ်သောင်ှား နမေိုးစွနေားထဲ အသံတွေ ဝဝေါးသှားသလို ခံစားလိုကရြတာမို့ ထပမြေးမိသည်။

“လှန်း..မင်း…မင်း ဘာပြောတာ”

“ဟာ့..ဟာ့”

မဟတဟ ရယသ်ံတိုးတိုးနဲ့အတူ ခစွလြှန်းတင် သဘောကစွှာ ရယမြိသည်။ မစသင့သ်ော မီးပြားကို သူသှားထိုးဆှမိပြီမှန်း နားလညပြမယေ့ြ သူ နောကမြဆုတခြငွတ်ော့။ ဒီနရောမှာပဲ အတိအလင်း တဈခါတည်း ပြောလိုကတ်ာ ကောင်းပါသည်။

“သကျကရာဇခြိုငကြို ကြုပ် လိုချင်တ်ယ် ဦးနမေိုးစွေ… ခငဗြွား ပေးမှာလား”

ခွပကြနဲ အသံနှင့အြတူ ကုလားထိုငပြေါကြနေ လုံးကနဲ ကသွှားသော ခစွလြှန်းတင်။ စီးကနွသေော သှေးတွကေို လွှာနှင့သ်ိမ်းလကြရြင်း မထီထငသ်လို သူ့ကို ပြုံးပြီးကြည့်န်ပေုံက တကယကြို သတပြဈချင်စြရာ ကောင်းနသည်ေ။ တဆတဆြတ် တုနန်သေော လကတ်ို့ကို ခစွလြှန်းတင် မမှငအြောင် အနောကသ်ို့ ကြယဝြှကရြင်း စကားလုံးတို့ကို ဖြည်းညှင်းစွာ ပြောလိုကသ်ည်။

“သကျကရာဇကြ ငါ့မိန်းမ… ငါကိုယတ်ိုင် ခေါပြှီး ယူထားတဲ့ မိန်းမဆိုတာ မင်းသိရဲ့သားနဲ့… ဘယလြိုလုပ် ဒီလိုအတွေးတွေ စကားတွေ မင်းဆီက ထွကလြာရတာလဲကြာ”

“ခငဗြွား မိန်းမမှန်း ကြုပသ်ိပသ်ိတာပေါ့… ကြုပ် သူ့ကို ခစွမြိသှားလို့… ခစွတ်ယ် ပြောတာလေ… ခငဗြွား မပေးနိုငဘြူး မဟုတလြား… ဟကြ.. ခငဗြွားပေးဖို့လည်း မလိုပါဘူး… ကြုပန်ည်းကြုပဟြနန်ဲ့ သကျကရာဇြ အခစွကြို ရအောငယ်ူမှာ”

နမေိုးစွေ ခစွလြှန်းတငရြဲ့ စကားတွကေို မကြားဝံ့တော့။ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း ပတဝြန်းကငွန်ှင့ြ သှဖေီနသေော စကားလုံးတွေ။ သူ့စကားဆို တဈခွန်းဆိုတဈခွန်း နာခံတတသ်ော ကောငလြေးက ဘယရြောကသ်ှားတာလဲ။

“လှန်း…မင်း… ငါ့ကြေးဇူးကို ဒီနည်းနဲ့ ဆပလြိုကတ်ာပေါ့လေ”

“သှားစမ်းပါ… ခငဗြွား ကြေးဇူးတွကေ ကြုပလြုပပြေးခဲ့တဲ့ အလုပတ်ှနေဲ့တင် ကြပြေီးသား.. ကြေးဇူးဆိုတဲ့ စကားလုံးနဲ့တော့ ကြုပကြို လာမနှယန်ဲ့”

“မင်း…ငါ့အိမကြ အခုခကြခြငွြးဆင်းသှား”

ခစွလြှန်းတင် စောင့န်သညေကြလည်း ဒီစကားလုံး။ နမေိုးစွကေိုယတ်ိုင် သူ့ကိုနှငခြတွာပဲ ဖြစ်စချင်ေသ်ည်။ တကယလြည်း ဒီအိမမြှာ မနချင်ေတ်ော့။ ကြေးဇူးရှငဖြစ်သူရဲ့ အရိပမြှာနပြေီး မိန်းမဖြစ်သူကိုပါ ပြဈမှားနမေိသော ကိုယ့ကြိုယကြိုလည်း စိတမြလုံချင်ြ။ သူ့အရိပကြနေ ခွဲထွကပြှီး သူ့ကို ပြတပြှတသ်ားသား ရငဆြိုငလြိုကတ်ာကပဲ ပို၍ကောင်းမည်။ သူ သကျကရာဇကြို ပိုငဆြိုငခြငွသ်ည်။ သကျကရာဇသ်ည် သူ့အတွကသ်ာ ဖြစ်ရမညဟြု တွေးမိတိုင်း သှေးတို့ ဆူပြကလြာစမှဲ။ ရူးသှပမြိသော သူ့စိတရြိုင်းတို့ကိုလည်း သူ မထိန်းနိုင်။ တဈခွိနကြ အခစွဆြုံးဖြစ်ခဲ့သူနဲ့ စဈခင်းရမညဆြိုလည်း သူ မကြောကရြှံ့တော့။ သူ့စိတမြှာ သကျကရာဇသ်ညသ်ာ ပထမ။

……………………………………….

ခွံထဲဆင်းပြီး ဘုရားပန်းခူးဦးမညဟြု တွေးကာ သကျကရာဇြ ခွံထဲကို ဆင်းလာခဲ့လိုကသ်ည်။ အခုတလော ခစွလြှန်းတငဆြိုတဲ့ လူကို မတွေ့ရတာကြောင့ြ စိတထြဲ ကြနပေန်မေိသည်။ သကျကရာဇမြှာ သူ့ကို ကြည့်မြရဘူးဆိုတာထကြ ကြောကရြှံ့စိတကြ ပိုမညထြငပြါသည်။ လူပုံက ချောပုံချောခန့ရြှိသောင်ှား သကျကရာဇကြို ကြည့်သ်ည့ြ အကြည့်တ်ှကေ စူးရှတောကပြှောငလြှန်းလှသည်။ သူ့ရှေ့ဆို သကျကရာဇြ မဖြတရြဲ။ အဲ့ဒီ အကြည့်စြူးစူးကြီးတွကေို ကြောကသ်ည်။

အတွေးတွမှေ မဆုံးသေး… သူ့အပေါြ ရိပမြိုးလာသော အရိပတ်ဈခု။ ခစွလြှန်းတင်… ထိုလူ။ မုတဆြိတကြငွစြှယတ်ှနေဲ့မို့ ရုတတ်ရကြ မမှတမြိသောလြည်း နောကမြှ ရုပကြို ဖမ်းမိသှားသည်။ ဘာရူပြဦးမလို့ပါလိမ့ြ။ ဘေးနားပုံခထွားသော ပန်းခကတ်ှကေို ပြေ့ယူရင်း သကျကရာဇြ အိမထြဲသို့ ဝငဖြို့ပြငသ်ည်။

တကိုယလြုံး ကစွကြစွပြါအောင် အဖကခြံလိုကရြတာမို့ သကျကရာဇြ လန့ပြှီး ပန်းခကတ်ှကေို မှကြေီးပေါြ ပစ်ခမွိသည်။ သကျကရာဇြ လညတ်ိုငတ်ဈလွှောကကြို သူ့နူတခြမ်းမှေးတို့နဲ့ ပြတတ်ိုကရြင်း လညပြင်းကို ခပဖြှဖြလေး နမ်းသည်။ သကျကရာဇခြါးကို ဖကထြားသည့ြ သူ့လကတ်ှကေ ပြုတတ်ူပမာ။

“ခစွလြှန်းတင်…ရှင်…လှှတ်…လူယုတမြာ”

“ဦးရေ..ဦး…အု”

အောခြေါဖြို့ ပြငသ်ောင်ှား ပိတဆြို့ထားသော လကကြှောင့ြ အသံက လညခြွောင်းမှာတင် ပြောကသ်ှားရသည်။ ခစွလြှန်းတင် သကျကရာဇကြို သူ့ရှေ့သို့ ဆှဲလှည့လြိုကရြင်း ပိတထြားသော လကကြို ပြနခြှာလိုကသ်ည်။

“ဦီး….အှန့ျ”

မထငမြှတစြှာ ဆှဲစုပန်မ်းလိုကသ်ော အနမ်းတွကြေောင့ြ သကျကရာဇြ ပိုတိုးလို့ ရုန်းကနမြိသည်။

“တဈခါအောရြင်… တဈခါ အနမ်းခံရမယမြှတ်”

သကျကရာဇြ မအောရြဲတော့ပါ။ ‌စိတတ်ိုလှန်းစွာ သူ့မကြန်ှာကို မော့ကြည့်တ်ော့ ပြုံးပြီးကြည့်န်တောကို တွေ့ရသည်။

“တောကြ…လူယုတမြာ”

“ဪ..ဟောြ… ဒေါသကလည်း ကြီးလိုကတ်ာ… ကိုယမြယုတမြာရသေးပါဘူး”

“ရှင်…ကြှနမြကို အခုလှှတ်”

“ဟငအြင်း…ခဏလေးပါ… မင်းကို ခဏလေးပဲ ဖကခြှင့ပြေးပါ”

အရူးတဈယောကလြို သူ့ကိုယလြေးကို တင်းကပြစြှာ ဖကထြားသော ခစွလြှန်းတငကြှောင့ြ သကျကရာဇြ အသကရြှူတောငမြဝချင်ြ။ သူ့နူတခြမ်းတွကေ အငှိမမြနေ။ လညတ်ိုင်ာဘယည်ာတဈလွှောကြ နှုတခြမ်းတွနေဲ့ စုပန်ပြနေတ်ော့ သကျကရာဇြ ငိုမိပြီ။ ဦးသာ ရောကလြာရင် ကောင်းမှာပဲ။ ဒီမှငကြှင်းကို ဦးကို မမှငစြချင်ေပြမယေ့ြ တဈယောကယ်ောကြ ဒီနားကို ရောကလြာရင် ကောင်းမှာပဲ။

“အဟင့ျ..အဟင့ျ..ဟင့ျ..ဟင့ျ”

ရှိုကသ်ံတို့ တဈစွန်းတဈစ ကြားရခွိန် ခစွလြှန်းတင် စိတကြို ပြနထြိန်းထားလိုကသ်ည်။ ဖကတ်ှယထြားသော သူ့လကတ်ို့ကို သကျကရာဇဆြီကနေ ပြနရြုပရြင်း နောကဆြုတလြိုကသ်ည်။

“မကြာခင်…မင်းနဲ့ ပြနတ်ှေ့ရဦးမှာပဲ.. ငါ မလောပါဘူး… အဲ့ဒီအခွိနကြှရင် မင်းက ငါ့အပိုင် ဖြစ်လာတော့မှာပါ သကျကရာဇရြာ”

ခစွလြှန်းတင် ထွကသ်ှားပြီးနောကမြှ သကျကရာဇြ ဒူးတွခွညှေတေကြာ ပုံရကသ်ား လဲကမွိသည်။ တုနရြငန်သေော ရငဘြတအြစုံကို လကန်ဲ့ အသာဖိပြီး အသကကြို ဝအောငရြှူရသည်။ သူ ဘာတွပြေောသှားတာလဲ။ သကျကရာဇြ နားမလည်… သူ့အပိုငဖြစ်ရမယဆြိုတာတွရေော….. ဘာတွလေဲ ဘာဖြစ်ကုနတ်ာလဲ။

……………………………………….

ဦးကောင်းဇောြ ဆုံးသှားပြီဆိုတဲ့ သတင်း ကြားပြီးတဲ့နောကမြှာ နမေိုးစွေ ဝမ်းသာရမညလြား မပြောတတ်။ ရနသ်ူတောကြှီးဆုံးသည့ြ သတင်း ကြားရပမယေ့ြ ခစွလြှန်းတင် ကိဈစနဲ့ပတသ်ကပြှီး ခေါင်းရူပန်တောမို့ စိတထြဲသိပမြထူးသလို ခံစားရသည်။ အသုဘကိဈစအ၀၀ လုပပြေးရင်း အပူရုပပြေါကအြောင် ဟနဆြောငန်ပေေးလိုကသ်ည်။ သတမြေးစာအရ အမှခွေဲတော့ သကျကရာဇအြတွကြ ဘာမဟုတသ်ည့ြ Showroom တဈခန်းသာ။ ဒါတွေ မမကမြောပါဘူး၊ သကျကရာဇကြို သူသာ လိုလေးသေးမရှိ စောင့ရြှောကပြါမညဟြုပြောရင်း ရှေ့နေ့ကြီးရှေ့မှာပင် သကျကရာဇလြကကြိုဆှဲကာ ထွကလြာခဲ့သည်။ စရိုကန်ိမ့ကြလွှန်းသည့ြ သူတို့မိသားစုနှင့ြ သကျကရာဇကြိုလည်း ဘာမှမပတသ်ကစြချင်ေတ်ော့။ သကျကရာဇကြို သူသာ ပြောရြှှငအြောငထြားမည်။ သူရှိနသရှေေ့လည်း ဘယသ်ူမှ အနိုငမြကငွ့စြရေ။ သကျကရာဇသ်ညလြည်း သူ့ကိုသာ ခစွရြမည်။ သူတဈဦးတည်း အပိုငသ်ာ ဖြစ်ရမည်။

“ဦး…ဦး”

“ဟင်…သကျက..ဘာလဲ ဘဘေီ ဗိုကဆြာလို့လား… Daddy ဘာလုပပြေးရမလဲ”

“မဟုတပြါဘူး..ဦးရဲ့… သကျကရာဇခြေါန်တော ကြာနပြေီ… ဦး… အလုပမြှာ ပငပြန်းလို့လားဟင်”

သူ့မကြန်ှာကိုကြည့်ကြာ စိတပြူစွာမေးလာသော သကျကရာဇကြို သဘောကစွှာ ပြုံးမိသည်။

“မပငပြန်းပါဘူး.. ဘဘေီလေးက ကိုယ့အြနားမှာ ရှိနတောပဲလေ”

“သှား…စကားကတတပြှီ”

“မဟုတရြပါဘူးဗွာ… Daddy မှာ ဘဘေီနဲ့တွေ့မှ အခစွဆြိုတာကို ခံစားတတလြာတာ… ဒီလို ကိုယ့ကြို ခံစားတတအြောင် သငပြေးခဲ့တာကိုလည်း အရမ်းကြေးဇူးတငတ်ယ်… မဟုတရြင်… ကိုယ်… ကိုယ် တဈယောကထြဲ အထီးကနွန်ရေဦးမှာ…”

သကျကရာဇပြေါငပြေါြ ခေါင်းအုံးရင်း ကလေးဆိုးလေးလို မှီနှဲ့တိုးဝငလြာသော နမေိုးစွေ၊ သကျကရာဇန်ားလညစြှာ သူ့ဆံပငလြေးတွကေို ဖြဖြပြတသ်ပပြေးမိသည်။ ဖဖရေေဲ့ ရှေ့နကြေီး ပေးခဲ့သော သကျကရာဇအြတွကြ စာအရ အားလုံးကို သကျကရာဇြ နားလညခြဲ့ရပြီ။ ဦးကလည်း ဖဖရေေဲ့ သားကောင် မိသားစုဝငတ်ှထေဲက တဈယောကြ ဖြစ်မှာပေါ့လေ။ ဦးကို သကျကရာဇြ ခွင့လြှှတပြါတယ်… သကျကရာဇသ်ာ လူမှားပြီး ရောကမြလာခဲ့ရင် ဦးနဲ့လည်း ဆုံတွေ့ခွင့ရြမှာ မဟုတသ်လို ဒီလိုခစွခြှင်းတွကေိုလည်း ခံစားခဲ့ရမှာ မဟုတ်။

“ကိုယလြေ…သကျကရာဇဖြဖအေပေေါြ အငှိုးတွေ ထားခဲ့မိတယ် သကျကရာဇရြယ်”

“ဒါတွေ အားလုံး သကျကရာဇြ သိပြီးပါပြီး ဦးရယ်… ဖဖလေည်ေး သူ့မိုကပြှဈနဲ့သူ ခံခဲ့ပြီးပါပြီ.. ဦး အရမ်းပငပြန်းနတယ်ေ… ဘာမှမတွေးနဲ့နောြ.. သကျကရာဇရြှိတယ် သိလား… ဦး… ဘေးနားမှာ သကျကရာဇြ အခွိနတ်ိုင်း ရှိနမယေန်ောြ.. ဦး”

မကြရြညတ်ှေ စီးကလွာသညကြို သကျကရာဇြ အသာအယာသုတပြေးရင်း နမေိုးစွေ နဖူးလေးကို ညငသ်ာစွာ နမ်းရှိုကမြိသည်။ ဦးဘေးနား အမြဲတမ်း အတူတူ နသှေားချင်ပြါသည်။ ဘာအနှောင့အြယှကြ အတားအဆီးမှလည်း အဖြစ်မခံနိုငပြါ။ ဦးကို သကျကရာဇြ သိပခြစွပြါသည်။

…………………………

သဈရှကတ်ှေ တဈရှကပြှီးတဈရှကြ ကြှကလွောတာကြည့်ရြင်း သကျကရာဇြ ပြုံးနမေိသည်။ ဆောင်းဦးကုနလြို့ နှပေေါကခြဲ့ပြီ။ ပတဝြန်းကငွကြ အရာရာအားလုံးဟာ သာသာယာယာ…။ ဒီနေ့လည်း မနေ့ကလိုပဲ သာယာနေဦးမှာပါ။

အိပရြာပေါကြနေ ခွလေေးဖော့ကာ အသာဆင်းပြီး မီးဖိုခန်းထဲ ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဦးကို ကိုယတ်ိုင် ခကြပြှုတကြွှေးချင်တ်ာကြောင့ြ မနကမြနကဆြို အစောကြီးထကာ ဘယသ်ူမှမသိအောင် ခကြန်ကြေ။ ဦးမသိအောင် ခကြရြတာမို့ စောစောထမှ တောကြာကမွည်။

“ဟိတ်”

“အမေ့…ဦး”

“မနကအြစောကြီးဆို အိပရြာထဲ မတွေ့ပါဘူးလို့ အောကမြေ့နတော လကစြသတတ်ော့ ဒီရောကန်တောကိုး”

“သကျကရာဇကြ ဦးကို ကိုယတ်ိုငခြကြကြွှေးချင်လြို့ပါ… ဦး သကျကရာဇကြို မဆူပါနဲ့နောြ”

“မဆူပါဘူး ဘဘေီရဲ့… ကိုယကြ ဘဘေီလေး ပငပြန်းမှာစိုးလို့ တမငမြခကြခြိုင်းတာ.. ဘဘေီလေး ခကြခြငွရြငလြည်း ဝငခြကြလြေ.. အရမ်းပငပြန်းတာမွိုးတော့ မလုပရြဘူးနောြ… ကနွတ်ာ မိပုကိုပဲ ခကြခြိုင်းလိုကြ.. ကြားလား”

“ဟုတကြဲ့..ဦး”

သကျကရာဇကြ ခွင့ပြှုခကြရြပြီမို့ ပြောရြှှငသ်ှားသည်။ ရနှေေးအိုးထဲ ရထညေ့ပြှီး မီးဖိုပေါတ်ငကြာ ရနှေေးအဆူကို ထိုငစြောင့န်စဉြေ နောကမြှ ခါးကို သိုင်းဖကလြိုကသ်ော လကန်ှေးနှေးကြောင့ြ ပြုံးမိသည်။

“အင်း…ဦး…ပြနမြအိပတ်ော့ဘူးလား”

“ဟငအြင်း… သကျကရာဇလြုပန်တောကို ကြည့်ခြငွတ်ယ်… ကိုယ့မြိန်းမကာမနကစြောစော ထတာကို ကိုယကြ အိပရြာထဲ အိပန်လေို့ ဖြစ်ပါ့မလားလို့”

“ဘာမှမဖြစ်ပါဘူး ဦးရဲ့.. သှားပြနအြိပပြါ.. သကျကရာဇြ ကောဖြီဖြောပြှီးရင် လာနိုးလိုကမြယလြေ”

“ဟငအြင်း…မသှားချင်ဘြူးကြာ… အခုစားချင်တ်ာ”

“ဟှန်း…ဗိုကကြလည်း ဆာတတခြကြြ”

“အဲ့ဒါ ဆာတာ မဟုတဘြူး ကလေးရဲ့”

“ဟင် ဒါဆို ဘာကို… အာ ဦးနောျ”

“ဘဘေီလေးကို စားချင်တ်ာ…. ကိုယဆြာနတော ကြှေးမှာလား”

ကလေးဆိုးကြီးလို မှီနှဲ့ပြောရင်း သကျကရာဇြ ပခုံးသားလေးကို အင်ျကြီမှဆှဲဖောကြာ ဖြဖြလေး ကိုကသ်ည်။ ကြောပြငကြို လာထောကန်သေော မာမာအရာကြီးကြောင့ြ သကျကရာဇြ လန့သ်ှားသည်။

“အို….ဦး”

“ဘဘေီလေး….”

သကျကရာဇကြို သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငစြပြေီး ညအိပဝြတရြုံအောကကြ ထိုးထွကန်သေော မာမာအရာကြီးကို ကိုငတ်ှယပြှတသ်ပစြသည်ေ။

“အို…ဦး… မီးဖိုချောငထြဲမှာလေ”

“ဘာဖြစ်လဲကြာ.. မနကလြည်း စောသေးတာ… ဘယသ်ူမှ ရောကမြလာသေးပါဘူး”

နှုတခြမ်းတို့ကို ပြှတခြနဲ မှညအြောင် ဆှဲစုပရြင်း သကျကရာဇကြိုယလြုံးလေးကို ဘစငေပြေါြ နရောလှတသ်ို့ တငပြေးလိုကသ်ည်။ သူ့ညဝတအြင်ျကြီကို ဆှဲဖြညလြိုကတ်ော့ လိငတ်ံကြီးက မတခြနဲ ထောငထြှကလြာသည်။

“ကြည့်ပြါဦး…. ကိုယ့လြီးကြီး ဘယလြောကြ မာနလေဲ”

“ကိုငကြှည့ပြါဦး…ကလေးရဲ့”

သကျကရာဇြ မရဲတရဲ ထောငထြှကန်သေော သူ့ဟာကြီးကို ဆုပကြိုငကြှည့သ်ည်။ လုံးပတကြှီးမားပြီး ရှညကြလည်း ရှညသ်ေးတဲ့အပြင် အကြောကြီးများက စိမ်းမှနသည်ေ။ ထိပဖြူးလေးက အရခွေံလေးက အနည်းငယ် လနန်ကော နီနီဖူးဖူးလေးဖြစ်နပြေီး အကြဲကြောင်းလေးက အရညကြှညလြေးကို စို့နသည်ေ။ ဘယအြခွိနကြှည့ကြှည့ြ သကျကရာဇအြတွကတ်ော့ ရငခြုနခြငွစြရာ။ သကျကရာဇြ အသဲယားစွာ လကသ်ည်းလေးနဲ့ ဆိတကြှည့တ်ော့ နမေိုးစွဆေီက ခပတ်ိုးတိုးညဉြးသံ ထွကလြာသည်။ အထကအြောကြ ညငသ်ာစွာ ပြတတ်ိုကပြေးတော့ သူ့လကတ်ှကေ သကျကရာဇန်ို့လုံးတွကေို ပိုကြမ်းတမ်းစွာ ဆုတခြွသည်ေ။

“ဘဘေီလေး …. ကိုယမြရတော့ဘူး…. ဖြဲပေးကြာ”

ပေါငကြို အနည်းငယ် ကားပေးလိုကတ်ော့ ဆတကြနဲကို ဆောင့ထြိုးလိုကသ်ည်။

“အား…ဦး နာတယ်”

“ဆောရီး ဘဘေီလေးရယ် Daddy လောသှားတယ်… ဖြ ဖြ”

ထိုးသှင်းမှုကို ခဏရပလြိုကရြင်း သကျကရာဇြ ပိုကောင်းလာစရန်ေ နို့လေးတွကေို ဘယပြှနည်ာပြန် စို့ပေးသည်။ ပြီးနောကြ နှုတခြမ်းသားလေးတွကေိုပါ နူးညံ့စွာ ဆှဲစုပပြေးသည်။ သကျကရာဇြ ကောင်း‌နပြေီဆိုမှ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး အသှင်းအထုတ် လုပတ်ော့သည်။ သကျကရာဇြ သူ့အဖုတန်ှုတခြမ်းသား အတွင်းတလွှောကြ အသှင်းအထုတ် လုပန်သေော နမေိုးစွေ လိငတ်ံချောင်းကြီးကို မရဲတရဲ ငုံ့ကြည့်သ်ည်။ အသှင်းအထုတ် လုပလြတေိုင်း ကပပြါသှားသော အခစွရြညရြှှဲရှှဲများနှင့အြတူ အဖုတန်ှုတခြမ်းသားက လိပတ်ကသ်ှားသညကြို အသည်းယားစဖြယ် တွေ့မှငရြသည်။

နမေိုးစွေ သကျကရာဇကြိုယလြုံးလေးကို ကစွကြစွပြါအောငဖြကကြာ အကြမ်းအရမ်း ဆောင့တ်ော့သည်။ သကျကရာဇြ လညပြင်းသား ဂုတသ်ားတို့ကလည်း နမေိုးစွေ လကခြကြကြှောင့ြ နီရဲကာ သှားရာများထင်းနသည်ေ။ အသားချင်ြး တဖတဖြတရြိုကခြတသ်ံ စွဲမကဖြှယရြာ ညည်းညူသံတို့က စိတလြှတကြိုယလြှတ် ပြုမူနကြသေော သူတို့နှစ်ယောကကြို ပို၍ထနစြသည်ေ။ နမေိုးစွေ ကြမ်းသလောကြ သကျကရာဇြ တဖြည်းဖြည်း ခံနိုငရြညရြှိလာသည်။ ပေါငတ်ံတို့ကို ပိုမိုကားပေးရင်း နမေိုးစွေ ဆောင့ခြကြမြှနသ်မွှကို လူးကာလှန့ကြာ ကော့ခံပေးသည်။

“ကောင်းလား…ဘဘေီလေး.. Daddy လိုးတာ ကောင်းရဲ့လား”

“ကောင်းတယ် Daddy …အား… သကျကရာဇကြို အကြမ်းလိုးပေးပါ”

“ကြိုကတ်ယကြှာ..ဘဘေီက ခံတာ အရမ်းတောတ်ာပဲ…. နောကရြော ဒီလိုခံပေးမှာလား”

“ဟုတ်…ဟုတ်.. Daddy ”

“ရော့ကြာ…အင့ျ..အင့ျ”

“အှန့ျ…အ… Daddy ကြမ်းကြမ်းလေး”

ဘစငေပြေါြ လကန်ောကပြဈကာ သကျကရာဇြ ခေါင်းလေးမော့လို့ ညီးညူမိသည်။ အတွင်းထဲမှာ အီဆိမ့န်အေောငကြောင်းသော ခံစားမှုတို့နဲ့အတူ အဆကမြပြတ် ဆောင့ထြိုး‌နသေော အချောင်းကြီးကလည်း ပူနှေးကာ ပြည့ပြှည့ကြပြကြပြကြှီး ခံစားနရတောမို့ သကျကရာဇြ တဈခုခုကို လှှတထြုတပြဈချင်လြာသည်။

“ဘဘေီလေး… ပြီးတော့မှာ မဟုတလြား.. Daddy အားကုနဆြောင့ပြေးမယ်… အပြည့အြဝခံစားပြီး လှှင့ထြုတပြဈလိုကြ”

သကျကရာဇြ ခေါင်းမညိတန်ိုင်..၊ ပိုမို ပြင်းထနလြာသော သူ့ထိုးသှင်းမှုတွကြေား ကိုယလြေးက အရုပတ်ဈရုပကြဲ့သို့ လှုပခြါနသည်ေ။

“အား… Daddy ..အ့..အ့… အား ခစွတ်ယ် အရမ်းခစွတ်ယ်… ခစွတ်ယ် Daddy ”

“Daddy လည်း အရမ်းခစွတ်ယ် ဘဘေီ.. အား… Fuck ya… What a nice pussy.. အိုး ကလေးရယ်”

အဖုတလြေးထဲ နှေးကနဲ နှေးကနဲ ဖြစ်သှားသော ခံစားခကြန်ှင့အြတူ စီးကလွာသော အရညဖြှူဖြူများ။ သကျကရာဇြ မောပန်းစွာ နမေိုးစွကေိုယကြို မှီတွဲရင်း အမောဖြရသေည်။ တဒုတဒြုတခြုနန်သေော အသကရြှူသံများက ကယွလြောငစြှာ။ တဈဦးကိုတဈဦး တင်းကပြစြှာ ဖကထြားရင်း ခဏလောကြ ဒီအတိုင်းလေး ငှိမင်ှိမန်မေိကြသည်။ အတနကြှာတော့မှ ကိုယခြငွြးခွာကာ နမေိုးစွေ သူ့လိငတ်ံကို သကျကရာဇြ အဖုတလြေးထဲမှ ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ မာနဖြီနသေော သူ့ကောငင်ယလြေးက အခုတော့ မောပန်းလို့ အိပမြောကနွပြေီ။ သကျကရာဇကြို ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူ့ကို ရီဝစွော ကြည့်န်တော တွေ့ရသည်။ ဖြဲထားသည့ြ ပေါငန်ှဈဖကကြို ကားထားတုန်း ဖြစ်တာကြောင့ြ ဟစိဟစိ ဖြစ်နသညေ့ြ အဖုတလြေးမှာ အရညလြေးတွေ အိုငန်သည်ေ။

နမေိုးစွေ ဒူးထောကခြလွိုကကြာ သကျကရာဇအြဖုတမြှာ ကပန်သညေ့ြ အရညတ်ှကေို ဖြည်းညှင်းစွာ လကြပြေးလိုကသ်ည်။

“အို… Daddy မလုပန်ဲ့”

သကျကရာဇကြိုယလြေး တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားကာ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ နမေိုးစွေ ဦးခေါင်းကို တွန်းထုတသ်ောင်ှား မရပါ။ တပြတပြှတ် လကြန်သညေ့အြသံကို နားရှကလြှန်းစွာ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငပြမယေ့ြ ကြငန်ာသော သူ့အပြုအစုတွကြေောင့ြ သကျကရာဇြ သူ့ကိုမကြည့်ပြဲလည်း မနနေိုငပြါ။ အရညတ်ှအေားလုံး ကုနစြငအြောင် လကြပြေးပြီး သကျကရာဇကြို ကြငန်ာစွာ ပြုံးပြသည်။

“ဘဘေီလေး…. Daddy ကြောင့ျ အရမ်းနာသှားလားဟင်”

“ဟငအြင်း.. မနာပါဘူး ဦးရဲ့”

“Daddy ကိုရော ခစွလြား”

“ခစွတ်ယ်…အရမ်းပဲ”

နမေိုးစွေ သကျကရာဇကြို ထပမြံနမ်းရန် ပြငလြိုကစြဉြ စီကနဲ မှညလြာသော ရနှေေးအိုးအသံနှင့ြ မီးဖိုထဲဝငလြာသော မပုအသံကြောင့ြ သကျကရာဇရြဲ့ အလန့တ်ကြား တွန်းထုတခြှင်းကို ခံလိုကရြသည်။

“ဟင် အဈကိုလေးနဲ့ အဈမလေးနဲ့ ဘာလုပန်ကြေ… အဲ့”

“ဘာဖြစ်ရမှာလဲ… လေ့ကငွ့ခြန်း လုပန်တောလေ မမှငဘြူးလား”

ညဝတအြင်ျကြီအပေါရြုံ ဖရိုဖရဲနှင့ြ အိပထြမတင် လုပန်သေော နမေိုးစွနှငေ့ြ မီးဖိုထဲ မဝငစြဖူး သကျကရာဇတ်ို့ကို မှငလြိုကရြတာမို့ မပုမှာ အံ့ဩမိသှားသညမြှာ အမှနပြင်။

“ဟုတတ်ယ်…မပု.. ဟို သကျကရာဇလြည်း ရဆောလို့ … ဟီး”

ထူးဆန်းပါ့ ဟိုတဈယောကကြ သူ့ရဲ့ဂငွြ အကောင်းစားအခန်းကြီးအစား မီးဖိုချောငမြှာ လေ့ကငွ့ခြန်းလုပသ်ညတ်ဲ့။ နောကတ်ဈယောကကြလည်း မီးဖိုထဲမှာမှ တကူးတက ရဝငေသ်ောကသ်တဲ့။ ဒီလငမြယားတွေ ထူးဆန်းခကြြ။

မပုက ခေါင်းကုတ် ဖငကြုတန်ဲ့ လှည့ထြှကသ်ှားမှ နမေိုးစွနေဲ့ သကျကရာဇတ်ို့နှစ်ယောကြ သကပြှင်းခနွိုငကြှသည်။ ပြုံးစိစိနဲ့ တဈယောကမြကြန်ှာ တဈယောကကြှည့ရြင်း နမေိုးစွေ သကျကရာဇြ နဖူးလေးကို မနာအောင် လကသ်ီးနဲ့ ခပဖြှဖြလေး ထုလိုကပြါသည်။

………………………………………

ခစွလြှန်းတင် ဒီမှို့လေးကို ရောကလြာတာ ၄ လတောင် ပြည့တ်ော့မည်။ နရေေးထိုငရြေး လုပင်န်းကိဈစတွကအေစ အရငကြ အခွိတအြဆကန်ဲ့ ညှိနှိုင်းတိုငပြငရြသညမြို့ ဒီလောကတ်ော့ အခွိနယ်ူရသည်။ အလုပတ်ှမွေားနတောမို့ သကျကရာဇအြကြောင်းကို မစဉြးစားဖြစ်ပမယေ့ြ အခုအနားယူခွိနမြှာတော့ သကျကရာဇအြကြောင်းက သူ့ခေါင်းထဲဝငလြာသည်။

ဘဝမှာ မိန်းမသားတဈဦးကို ပထမဆုံး စရငခြုနမြိခွင်း။ ထိုမိန်းမမှာလည်း ပိုငဆြိုငသ်ူရှိပြီးသား။ တဈခွိနကြ အရင်းနှီးဆုံးဖြစ်ခဲ့သည့ြ နမေိုးစွရေဲ့ ခစွလြှစွာသော ဇနီးမယား။ ခစွလြှန်းတင် အလိုလိုနရင်ေး ပူလောငလြာမိသည်။ သကျကရာဇကြို သူ့အနားရှိစချင်ေစြိတတ်ို့က တားမရတော့။ သူ အမှနဆြုံး အကောငအြထညဖြောရြမည်။ ဒါပမယေ့လြည်း နမေိုးစွကေို ဘယလြိုမှ လွှော့တွကလြို့မရတာကို သူ့လကအြောကမြှာ လုပခြဲ့ဖူးတာမို့ သိပြီးသား။

ပိုမိုရှညလြွားနပြေီဖြစ်သော ဆံပငသ်ားတို့ကို ခပဖြှဖြပြတရြင်း ခစွလြှန်းတင် ခနဲ့ပြုံး ပြုံးမိသည်။ သကျကရာဇကြို အပိုငရြဖို့ သူကြိုးစားတော့မည်။

………………………………………

မနကခြင်းစောစောကတည်းက အလုပကြိဈစဆိုကာ နမေိုးစွေ ထွကသ်ှားသညမြို့ သကျကရာဇြ ပငွြးနရသေည်။ အိမကြှီးရှငသ်ခငမ် ဖြစ်တာကြောင့လြည်း ဘာအလုပတ်ဈခုမှ မကူခိုင်းတာကြောင့ြ သကျကရာဇြ ပိုပငွြးမိသည်။ အိမအြပေါထြပ် ဝရနတ်ာလကရြန်းမှာ မှေးတငကြာ ပငွြးတွဲ့စွာနဲ့ ခွံအပြငဘြကကြလမ်းကို ဘာရယမြဟုတ် မကြစြိကစားမိသည်။ အုတခြုံလေးပေါမြှာ ထိုငကြာ အမောဖြနသေညေ့ြ အသကြ ၇၀ အရှယ် အဘှားအိုတဈဦး။ ဘေးမှာတော့ ဘောလုံးတွေ ထည့ထြားသည့ြ ခွင်းကလေး။ ကြည့်ရြတာ ဘောလုံးတွေ လိုကရြောင်းနပေုံရသည်။ နပေူပူမှာ ဒီအသကအြရှယကြှီးနဲ့ ဈေးလိုကရြောင်းနသညေ့ြ အဘှားအိုကိုကြည့်ကြာ သကျကရာဇြ သနားမိသှားသည်။

“အင်း…ဘာပဲဖြစ်ဖြစ်… တတန်ိုငသ်လောကလြေး အားပေးမှပဲလေ”

အတွေးတို့နဲ့အတူ ခွံထဲကိုဆင်းလာတော့ တံခါးမှာ စောင့ကြှပန်ကြသေည့ြ အစောင့တ်ို့က တားသည်။

“မမလေး…. ဆရာက မမလေးကို သူမပါပဲ ခွံပြငတ်ောင် မထွကန်ဲ့လို့ မှာထားပါတယ် ခငဗြွ”

“အို… ဒီထိပလြေးပဲ ထွကမြှာပါ… ဟိုမှာလေ ဘောလုံးတွေ ဝယခြငွလြို့”

အဘှားအိုထိုငန်သညေ့ဘြကြ မေးငေါ့ပြတော့ အစောင့ကြ ခေါင်းညိတသ်ည်။

“မမလေး လိုချင်ရြင် ကြှနတ်ောြ သှားဝယပြေးပါ့မယ်”

“အို..မလိုပါဘူး သကျကရာဇကြ ကိုယတ်ိုင် ထွကဝြယခြငွတ်ာ… ခွံနဲ့လည်း ဘယလြောကမြှဝေးတာ မဟုတဘြူး”

အကြိမကြှိမ် နားပူအောငပြှောတော့ အစောင့တ်ှကလေည်း နောကဆြုံးတော့ အပြငထြှကခြှင့ြ ပေးလိုကရြသည်။ သကျကရာဇကြို မကြစြိအောကကြတော့ အ‌ပြောကမြခံ။

“အဘှား…. ဘောလုံးလေးတွေ ဘယလြိုရောင်းတာလဲဟင်”

“တဈလုံး ၃ ထောငပြါ ကလေးရယ်… ဘယန်ှဈလုံးယူမှာလဲ”

အဘှားအိုက တကိုယလြုံး ညဈစုတပြရနေပေမေယေ့ြ စူးရှတဲ့ သူ့အကြည့်တ်ှကေ သကျကရာဇကြိုယပြေါြ ပြေးလှှားနသည်ေ။

“အင်း အဘှားမှာ ဒီအလုံးလေးတွပေဲ ပါတာ မဟုတလြား… သကျကရာဇြ အကုနလြုံး ယူမယလြေ”

“အို…အများကြီးကို ကလေးမက ဘာလုပဖြို့လဲ အိမမြှာ ကလေးတွရှေိလို့လား… ရှိမှဝယပြါကြယ်”

“ရပါတယ် အဘှားရဲ့ စောစောရောင်းကုနတ်ော့ စောစောနားရတာပေါ့”

“အေးပါကြယ်…ဟုတပြါပြီ..သာဓုပါ ကလေးမလေးရယ်”

“အဲ့..ဘောလုံး လိမ့ထြှကကြုနပြှီ”

“နေ နေ အဘှား… သကျကရာဇြ ကောကပြေးမယ်”

လမ်းစောင်းတဈဘကစြီ လှိမ့ဆြင်းသှားသော ဘောလုံးတွကေို ကောကဖြို့ သကျကရာဇြ ဟိုဘကလြမ်းကို ကူးလိုကသ်ည်။ ဘောလုံးက တောတ်ောဝြေးဝေး လှိမ့သ်ှားသညမြို့ မနည်းလိုကဖြမ်း ကောကရြသည်။ တံခါးနားစောင့န်သညေ့ြ အစောင့န်ှဈယောကကြလည်း သကျကရာဇကြို သတိမထားမိဘဲ သူတို့ဘာသာ ထွရောလေးပါး ပြောရင်း ရယမြောနကြသေည်။

အဲ့ဒီအခွိနခြဏလေးမှာပဲ သကျကရာဇကြိုယလြေးဟာ လွှပတ်ပြကြ ရောကလြာသော ကားထဲကလူတွရေဲ့ ဆှဲခေါခြှင်းကို ခံလိုကရြပြီး ရုန်းကနမြှုကင်းမဲ့စွာနဲ့ ကားပေါကြို ပါသှားတော့သည်။

………………………………..

“တောကြ… မင်းတို့ ဘာအသုံးကလွဲ… သကျကရာဇတ်ဈယောကကြိုတောင် သချောမကြည့်ထြားနိုငဘြူး.. အတနတ်န် မှာထားရဲ့နဲ့ကြာ…”

“Boss ကြှနတ်ောတ်ို့ မှားပါတယ်…. ကြှနတ်ောတ်ို့ကို အပြဈပေးပါ”

မကြထြောင့ကြှီးနီကာ ခေါကတ်ုံ့ခေါကပြှန် လွှောကန်သညေ့ြ နမေိုးစွေ။ စိတတ်ိုလှန်း စိတပြူလှန်းတာကြောင့ြ ဝတထြားသည့ြ ကုတကြို တရကြမ်း ဆှဲခွာရင်း ဆိုဖာပေါြ ဘုန်းကနဲ ထိုငခြလွိုကပြှီး စဉြးစားနမေိသည်။ ဒီကိဈစ ဘယသ်ူလုပတ်ာ ဖြစ်နိုငမြလဲ။ သူ့အပေါြ ကလနကြဆနလြုပရြဲတာ ဘယသ်ူဖြစ်မလဲ။ သကျကရာဇကြို အပိုငစြီးပြီး သူ့ကို ဒုကျခပေးချင်တ်ာ ဘယသ်ူဖြစ်မလဲ။ ခေါင်းထဲ လကကြနဲ ရောကလြာသော အတွေးတဈစ။

“တောကြ…ခစွလြှန်းတငပြဲ ဖြစ်ရမယ်… မင်းတို့တွေ အခု အဲ့ကောင် ဘယရြောကန်တယေဆြိုတာ ရှာကြည့်စြမ်း.. ဘယန်ရောပဲဖြစ်ဖြစ် မိုးမှဆေုံးအောင် လိုကရြှာမယ်… တောကြ”

သခငစြိတဆြိုးပြီဆိုတော့ လကအြောကင်ယသ်ားတွမှော နစရောမရှိတော့။ မကြန်ှာအပကြပြကြဖြှင့ြ ခေါင်းငုံ့ကာ အသီးသီး ထွကသ်ှားကြသည်။ နမေိုးစွေ ရငအြစုံက ဖားဖိုကြီးလို နိမ့လြိုကမြှင့လြိုကြ ဖြစ်ကာ စိတတ်ှကလေည်း လှုပရြှားနသည်ေ။ သကျကရာဇအြတွကြ စိတပြူနမေိသည်။ ဘယလြောကကြှောကန်ရှောမလဲ။ သူ့အပြဈတွပေါ။ သူသာ ကြပကြှပမြတမြတရြှိရင် သကျကရာဇြ အခုလိုဖြစ်မှာမဟုတ်။ မဖြစ်ခွေ။ ခစွလြှန်းတင် တညန်ရောကို အမှနဆြုံး သိရမှဖြစ်မည်။ သကျကရာဇကြို တဈခုခုလုပလြိုကမြှာကို ပိုစိတပြူမိသည်။ ခစွလြှန်းတငဆြိုသည့ကြောငကြ စည်းစောင့ခြငွသ်ူမဟုတ်။ တွေးရင်း တွေးရင်း ဒေါသက ထွကလြာရသည်။

“တောကျ…..”

မေးကြောကြီးတွေ ထောငထြလာအောင် အံကိုတင်းတင်းကြိတရြင်း တောကခြေါကလြိုကသ်ံက ဧည့ခြန်းတဈခုလုံးကို ဟိန်းထွကသ်ှားစသည်ေ။

…………………………………..

သကျကရာဇြ အိပမြကမြကန်တော ဖြစ်မည်။ အိပမြကထြဲမှာ ခစွလြှန်းတငကြ သူ့ကို ဖမ်းခေါသ်ှားသညတ်ဲ့။ ကူကယရြာမဲ့စွာ ငိုရှိုကရြင်း ဦးကို တမ်းတမ်းတတ အောခြေါသ်ောလြည်း ခစွလြှန်းတငရြဲ့ အနမ်းတွအေောကမြှာ မလှတမြှောကန်ိုငခြဲ့။ မှတသ်ိပစြှာ နမ်းနသေော အနမ်းတွကြေားမှာ သကျကရာဇကြိုယလြေးဟာ မွော့မွော့လေးသာကနွပြှီး တကိုယလြုံးကလည်း တုနရြီမောဟိုကလြို့နသည်ေ။ သကျကရာဇြ အရမ်းမောနပြေီ။ ဦးရယ်….. ဦး ဘယမြှာလဲဟင်…. သကျကရာဇကြို လာကယပြါဦး။

ပိတမြှောငန်သေော မကြလြုံးအစုံကို အားယူဖြင့ရြင်း ကိုယပြေါအြုပမြိုးကာ လှုပလြှုပရြှရှ ဖြစ်နသေော အရာကို သချောစွာ ကြည့်မြိသည်။

“အား….ရှင် ဘာလုပတ်ာလဲ.. ရှင်.. ရှင်.. ကြှနမြကိုယပြေါကြ ဖယပြေး”

အိပမြကမြကန်တော မဟုတ်။ တကယ့အြပြငမြှာ ဖြစ်နတောကြီး။ သကျကရာဇြ ကြောကရြှံ့စွာ ကုန်းရုန်းထတော့ ခစွလြှန်းတင် သကျကရာဇကြိုယပြေါကြို တကကြာ ရုန်းကနန်သေော လကတ်ို့ကို သူ့လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ဖိကပပြှီး ခန်ဓာကိုယကြို အောကသ်ို့ဖိခပြဈသည်။ နာကငွလြှန်းတာကြောင့ြ ရှုံ့မဲ့သှားသော သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးကို အနီးကပ် ငုံ့ကြည့်ကြာ သဘောကစွှာ ရယသ်ည်။

“ရှင်..လူယုတမြာ… ကြှနမြကိုယပြေါကြ အခုခကြခြငွြး ဆင်းပေး”

ခစွလြှန်းတင် မကြမနေပဖြစ်နသေော သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးကို အသည်းယားစွာ လကန်ှဈဖကန်ှင့ြ ဖိညှဈပစ်သည်။ တကယ့ြ အရိုးခံအလှလေး။ ရှင်းသန့န်သေော မကြန်ှာလေးမှာ ပန်းသှေးရောင် ကာလာလေးပြေးနကော မဆိုးဘဲ နဂိုပန်းသှေးရောငပြှေးနသေော နှုတခြမ်းပါးပါးလေး။ တကယ့န်မ်းပစ်ချင်စြရာလေး။ သူ့ကို မကြမနေပ် ကြည့်န်ပေုံက ကြားသဈမလေး မာနဖြီနသညေ့အြလား။

လှတန်သညေ့ြ လကတ်ဈဖကန်ှင့ြ သူ့ကိုယကြို တဘုန်းဘုန်းထုတော့ ခစွလြှန်းတင် စိတမြရှညစြှာ သကျကရာဇအြင်ျကြီကို ဆှဲဖြဲပစ်လိုကသ်ည်။ အသားရောင် ဖြေးဖြေးလေးက ဝင်းခနဲ ပေါလြာတာမို့ သကျကရာဇြ ကမန်းကတန်း လကတ်ို့နှင့ြ ကာမိသည်။

“ခစွလြှန်းတင်…ရှင် ဘာဖြစ်ချင်န်တောလဲ”

အဖြားခတလြာသော တုနယ်ငသ်ံတိုးတိုးလေးက မကြဝြန်းမှာ မကြရြည်ဥတို့ကို စွတစြိုစသည်ေ။

“ရောြ…ကိုယပြှောခဲ့ပြီးသားပဲ… ကိုယမြင်းကို ပိုငဆြိုငခြငွတ်ယလြို့”

ခစွလြှန်းတင် သကျကရာဇကြို ငုံ့နမ်းရန် ပြငလြိုကစြဉြ တိမ်းရှောငလြိုကတ်ာကြောင့ြ လညပြင်းသားလေးကိုသာ နမ်းမိသှားသည်။ လညပြင်းသားလေးကို နှုတခြမ်းနဲ့ ပြင်းထနစြှာ ဆှဲစုပရြင်း ခစွလြှန်းတင် အရသာခံနသည်ေ။

“ဟငအြင်း….ဟင့ြ…မလုပပြါနဲ့…. သကျကရာဇြ တောင်းပနပြါတယ်…. သကျကရာဇကြို ဦးဆီပြနပျို့ပေးပါ….. ဦး…. ဦးရေ”

လညပြင်းမှာ စုပန်မ်းမှုက ရပသ်ှားပမယေ့ြ ခန်ဓာကိုယကြို ပြင်းထနစြှာ ဆှဲခါပြီး နံရံမှာ ဖိကပတ်ာ ခံလိုကရြသည်။ လညပြင်းကို သနမြာသော သူ့လကတ်ို့နဲ့ ဖိညှဈထားတာကြောင့ြ သကျကရာဇြ မကြလြုံးတို့ ပြာဝလောရသည်။

“တောကြ….ငါ့ရှေ့မှာ တခွားယောင်ျကြားနာမည် မတမိစနေဲ့ သကျကရာဇခြိုင်”

ခစွလြှန်းတင် လကတ်ို့ကို ရုတလြိုကတ်ာနဲ့ သကျကရာဇကြိုယလြေး အရုပကြှိုးပြတ် မှေ့ရာပေါကြသွှားရသည်။ ပါးပြငပြေါကြလွာသော မကြရြညတ်ို့ကို မသုတဘြဲ မှေ့ရာထကြ မကြန်ှာအပကြာ အသံထွကြ ငိုမိသည်။ ဘယဘြဝက ဝဍကြှှေးတွလည်ေး မသိပါ။ ပြနပြေးဆှဲခံရ၊ အဓျဓမ အနိုငကြငွ့ခြံရ။

ခစွလြှန်းတင် သကျကရာဇဘြေးနား ရောကသ်ှားကာ ခန်ဓာကိုယကြို ဆှဲထူလိုကသ်ည်။ ပြနလြညရြုန်းကနလြာသော လကတ်ို့ကို ဖမ်းခွုပရြင်း တကိုယလြုံးကို ကစွကြစွပြါအောင် ရငခြှငထြဲ ပြေ့ဖကထြားမိသည်။ ပါးစပကြနလည်ေး တတွတတ်ှတန်ဲ့ ပြောမိသည်။

“မောင်… သကျကရာဇကြို နာကငွအြောင် မလုပခြငွပြါဘူး သကျကရာဇရြယ်… မောင့စြကား နားထောငစြမ်းပါ…. မောငလြေ သကျကရာဇကြို သိပခြစွတ်ယ်… အရမ်းခစွတ်ယ် သိလား”

“ဟင့အြင်း…ဟင့ြ… ဟင့အြင်း… လှှတ်… ရှင် အခုလှှတ်”

တကိုယလြုံး အရိုးများ ကြိုးကြမတေတ်။ ညှဈထားသော အားရှိနကြ ပြင်းတာမို့ သကျကရာဇမြှာ မလူးသာမလှန့သ်ာ။ သူ တဈခုခု လုပလြိုကမြှာကိုလည်း ကြောကသ်ည်။ ဒီလောကအြထိ စိတရြူးပေါကမြယလြို့လည်း မထငထြားခဲ့။ အခုခွိနမြှာ ဦးကိုသာ သတိရမိသည်။ ဦးသာရှိရင်………။

ပါးပြငထြကကြ မကြရြညတ်ှကေို ညငသ်ာစွာ ပြတပြေးနသေော ခစွလြှန်းတင်… မုန်းသည်၊ ရှံသည်။

“အအေးပတသ်ှားလိမ့မြယ်… ရော့ ဒါလေး ခွုံထားလိုကြ”

သကျကရာဇြ အမှငကြပစြှာ ခွုံထညကြို ကုတငအြောကြ ပစ်ခလွိုကသ်ည်။ ခစွလြှန်းတင် မကြလြုံးတွကေ ပိုမိုအေးစကလြာပြီး သကျကရာဇြ ပုခုံးသားတွကေို မထိတထိ တို့ဖြကိုငတ်ှယကြာ အားကုန် ကိုကခြပြဈလိုကသ်ည်။

“အား…အ…အ”

အသည်းခိုကအြောင် နာကငွမြှုကြောင့ြ သကျကရာဇတ်ကိုယလြုံး တဆတဆြတ် တုနသ်ှားသည်။ အဝတမြဲ့နသေော အပေါရြငဘြတကြို လကတ်ဈဖကကြ ဖိထိန်းရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကကြ မှေ့ရာစကို အားပြုဆုပကြိုငကြာ နာကငွမြှုကို တောင့ခြံမိသည်။ ခစွလြှန်းတင် မကြန်ှာက သကျကရာဇန်ားကပကြာ

“မောင် ဂရုစိုကပြေးနတောကို မငှင်းဆနခြငွန်ဲ့… မဟုတရြင် ဒီထကပျိုနာသှားလိမ့မြယ်”

“ထွီ”

“ဟာ….တောကျ…မင်း”

နီရဲသှားသည့ြ သူ့မကြန်ှာကို သကျကရာဇြ ရှံရှာစွာကြည့်ရြင်း

“ရှငကြ… ကြှနမြကို ခစွတ်ယ်.. ရှငကြ ကြှနမြကို ကြငန်ာမယ် ဟုတလြား… ဟကြ… ကြှနမြယောကြွား နမေိုးစွလေောကြ ရှင် ကြှနမြကို ခစွန်ိုငမြတဲ့လား… ကြငန်ာနိုငမြတဲ့လား… ခစွလြှန်းတင်”

အသည်းတို့ကို ဆူးခွှှနဖြှင့ြ ထိုးသလို နာကငွစြသညေ့ြ စကားလုံးများ……

“ရှင် ကြှနမြကို ဖမ်းလာတာ ဦးသိရင် ဦးက ဒီတိုင်းနမှောတဲ့လား… ကြိနသ်ပေေါကြ ကြှနမြကို လိုကရြှာပြီး ရှင့ကြို အရခွေံနှှာပစ်မှာ စောင့ကြှည့န်လေိုကြ”

“ငါ…မင်းကိုခစွတ်ယ် သကျကရာဇြ”

“ရှင် ရူးနလေား… ကြှနမ် ရှင့ကြိုမခစွဘြူး… မုန်းတယ်… ဦးက ကြှနမြကို သချောပေါကြ လာကယမြှာ”

“မင်း သိပခြစွလြှတဲ့လူက အကြှပန်ေးတဈပြင့ကြို အိပကြပထြဲထည့သ်ိမ်းပြီး အမှတတ်နိုး နမ်းရှိုကလြိမ့မြယလြို့ မင်းထငလြား”

သကျကရာဇြ တုနယ်ငကြာ ခစွလြှန်းတငမြကြန်ှာကို အလန့တ်ကြား မော့ကြည့်မြိသည်။ ခန်ဓာကိုယကြို ကုတငထြောင့စြှန်းဆီ တဖြည်းဖြည်းရှေ့ရင်း ကြောကရြှံ့မှုကြောင့ြ မကြရြညတ်ို့က အလငွမြပြတ်။

“ဟကြ.. ဘာလဲ.. ယုံကြညခြကြမြရှိတော့ဘူး မဟုတလြား… မင်းက ငါ့လကထြဲက ပန်းတဈပြင့ြ ဖြစ်နပြေီ သကျကရာဇခြိုင်… ငါ ခွှချင်ေရြင် အလှယလြေးပါ… ဒါပမယေ့ြ မင်းကိုယတ်ိုင် အလိုလို ကြှဆင်ေးပေးမယဆြိုရင် ပိုကြနပေမြိမှာ”

“ဒီကနေ ထွကပြှေးဖို့လည်း မစဉြးစားလိုကန်ဲ့.. တောကောငတ်ှမှေ အများကြီး.. မောင့လြိုတော့ ကြငန်ာမှာ မဟုတဘြူးနောြ”

ရိသဲ့သဲ့ပြောရင်း အခန်းထဲကနေ ခစွလြှန်းတင် လှည့ထြှကလြာခဲ့သည်။ နာကငွန်သေော ရငဘြတကြို ဖုံးအုပဖြို့အတွကြ သူ ကောင်းကောင်း အနားယူရဦးမယ် မဟုတပြါလား။ အခစွန်ဲ့စဈမှာ မတရားတာမရှိ အဆိုစကားအတိုင်း ဆိုပမယေ့လြည်း နာကငွရြတာကိုတော့ ဘယတ်ရားက လာဖြသေိမ့ပြေးနိုငမြလဲ။

သကျကရာဇကြို တရုတပြှညန်ယစြပကြို ခေါသ်ှားမည်။ ဟိုမှာ တရားဝင် လကထြပယ်ူဖို့ကအစ သူ စီစဉထြားပြီသား။ နမေိုးစွနေဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငယ်ှဉဖြို့ သတ်တိမကြောငသ်ောလြည်း… နမေိုးစွနှငေ့ယ်ှဉလြွှင် သူသာ အားနည်းနသေေးတာမို့ ထိပတ်ိုကတ်ှေ့မယ့ြ ကိဈစကိုတော့ သူ ရှောငပြါသည်။ အဓိကက သကျကရာဇြ သူ့လကထြဲရောကဖြို့။ သူ့မိန်းမဖြစ်ဖို့သာလငွြ ဦးစားပေး ပထမ။ သကျကရာဇြ ပြနခြစွသ်ည် မခစွသ်ညထြကြ သကျကရာဇြ သူ့ဘေးရှိနဖေို့ပဲ လိုသည်။ အမုန်းတွကေို ခံယူရင်း… သကျကရာဇကြို သူ့ဘေးနားထားထားမည်။ သူခစွဖြို့မှ မလိုတာပဲလေ။ ကိုယကြသာ အခစွတ်ှေ ပေးချင်သ်ူ။

…………………………………….

ခရီးတဈလွှောကြ သကျကရာဇကြို သူတို့ ဘာတွတေိုကထြားသညမြသိ။ တကိုယလြုံးနုံးလနွကော လူက အိပပြဲအိပခြငွန်သည်ေ။ ကြှေးသမွှ မစားသောလြည်း ရသော အားပြုပြီး သောကရြသညမြို့ ရထေဲမှာလည်း တဈခုခု ထည့ထြားကောင်း ထည့ထြားနိုငသ်ည်။ ပေးသမွှ အစားအစာတွေ သှနပြဈပမယေ့ြ တကယတ်ော့ သကျကရာဇြ အရမ်းဆာနပြေီ။ ခေါင်းကလည်း ခွာခွာလညအြောင် မူးနောကန်ပြေီမို့ မကြလြုံးတောင် မဖြင့ခြငွတ်ော့။ လူကလည်း ပူလောငန်တောမို့ အင်ျကြီတို့ကို သူ့ဘာသာ သတိမထားပဲ ခွှတမြိသည်။ အားတင်းထားတဲ့ မကြလြုံးတို့ဟာ ခဏမှာတော့ တစတစပိတကြကြာ အမှောငထြုဆီ ဦးတညသ်ှားသည်။

နှေးထွေးတဲ့ အထိအတွေ့က ရငဘြတတ်ဈလွှောကြ စုနခြညွဆြနခြညွမြို့ မကြလြုံးက အားယူပြီး ဖြင့ကြှည့မြိသည်။ သူ့အပေါပျိုင်းတဈလွှောကြ ဘာဆိုဘာမှ မရှိတော့သလို တင်းရင်းသည့ြ ရငသ်ားနှစ်မှှာကို အားရစွာ စို့နသေော ခစွလြှန်းတင်။

“ဟငအြင်း…မလုပန်ဲ့..ရပလြိုကပြါ”

စကားသံတို့က လညခြွောင်းထဲက ထွကမြလာ။ ခန်ဓာကိုယကြလည်း လကခြွောင်းလေးတဈချောင်း ရှေ့ဖို့ရာပင် အနိုငန်ိုင်။ ခစွလြှန်းတင် ကြနပေစြှာ သကျကရာဇန်ို့သီးလေးတွကေို ခပဖြှဖြလေး ကိုကပြဈသည်။ သူလိုချင်န်ခေဲ့တာ ကြာပြီ‌လေ။ နယစြပဘြကကြိုရောကလြို့ စိတခြရွမှ အပိုငသ်ိမ်းဖို့ ကြံရှယမြိပမယေ့ြ ဆေးမှိန်းမှိန်းကာ ‌ဝတလြဈစားလဈ ဖြစ်နသေော သကျကရာဇကြို မှငရြခွိနမြှာ သူ့စိတတ်ို့ မထိန်းထားနိုငခြဲ့ပါ။ ဖြူဝင်းနသေော နို့အုံလေးထကမြှာ နီညိုရောင် နို့သီးခေါင်းလေးက ပနံတင့စြှာ။

ခစွလြှန်းတင် မနနေိုငတ်ော့။ ပါးစပအြပြည့ြ နို့လုံးလေးကို ဆှဲကာဆှဲကာ စုပတ်ော့ သကျကရာဇြ ညည်းရပြီ။ နို့တဈလုံးစုပန်ခွေိန် နောကတ်ဈလုံးကို လကဖြဝါးဖြင့ြ အသာအယာ ဖိညှဈပေးပြီး အလှည့ကြွ ပြောင်းစို့ပစ်သည်။ ရှညလြွားသော ဂါဝနရြှညကြို အောကသ်ို့ ပိုမိုဆှဲခလွိုကတ်ော့ အနကရြောငပြငတ်ီလေး ပေါလြာသည်။ သကျကရာဇြ တကိုယလြုံးကို မကမြောစွာကြည့်ရြင်း ခစွလြှန်းတငအြောကကြ အကောငကြှီးက ပိုမိုဖောင်းကြှလာရသည်။

ပငတ်ီလေးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ဆှဲခွှတလြိုကပြှီး တဖြည်းဖြည်း ပေါလြာသော သကျကရာဇအြဖုတလြေးကို ရငခြုနစြှာ ခစွလြှန်းတင် စိုကကြှည့မြိသည်။ မိန်းမသားတဈဦး၏ လိငအြင်ျဂါကို ပထမဆုံးအကြိမ် မှငဖြူးခွင်းမို့ စိတလြှုပရြှားလာကာ လညခြွောင်းတွတေောင် ချောကကြပလြာပြီး ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်မေိသည်။ ရတေံခွနစြီးကနွသေော တောငတ်န်းတဈခုလို ရှိုကကြှီးဖိုငယ် အသှယသ်ှယမြှာ ရငဖြိုစရာကောင်းနပေါပြီဆိုမှ မှဈဖြားခံရာ ရပဝြန်းလေးကလည်း ပို၍ကို စိတလြှုပရြှားစပေါသည်။ ဖောင်းမို့နသေော အသားစိုငန်ှဈလှှာကြား မဟတဟလေး စိစိလေးပေါန်သေော အများတကာခေါကြှသော စောကစြိဆိုသည့အြရာ။ အမှှေးလေးက နုနုလေးကိုမှ စီစီရီရီ နူးနူးညံ့ညံ့လေး။

တံတွေးတဈခကြြ မွိုခလွိုကပြှီး ထိုဖောင်းဖောင်းအိအိ အရာလေးကို လကန်ှင့ြ တဈခကြတ်ို့လိုကသ်ည်။ နူးညံ့သော အထိအတွေ့။ တကယ် လကတ်ှေ့ မှငတ်ှေ့ ကိုငတ်ှယရြတော့ စိတတ်ှလှေုပရြှားပြီး ဘာစလုပရြမှန်းမသိ။ အပေါဘြကပြှနသ်ှားပြီး သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးကို ငုံ့ကြည့်တ်ော့ နှုတခြမ်းလေး မဟတဟနဲ့ သူ့ကိုအားယူပြီး စကားလှမ်းပြောနဟန်ေ။ မကြရြညစြတို့ ရဈဝဲပြီး အသနားခံနသညေ့ြ သူ့ပုံလေးက ခစွလြှန်းတင် ရငကြို နာကငွစြမေိသည်။

ခစွလြှန်းတင် ခေါင်းခါရမ်းလိုကသ်ည်။ မဖြစ် အလွှော့ပေးလိုကလြို့ မဖြစ်။ သူသာ အလွှော့‌ပေးလိုကရြင် သကျကရာဇကြ သူ့အပိုင် ဘယတ်ော့မှ ဖြစ်တော့မှာ မဟုတမြှန်း ခစွလြှန်းတင် သိသည်။ သူ့ကို မခစွမြနှစ်သကပြါသော မိန်းမတဈယောကကြို ဒီလိုအကြမ်းဖကမြှပဲ သူလိုချင်တ်ဲ့အတိုင်း ဖြစ်လာမညထြငသ်ည်။ အရှကကြှီးတဲ့ သကျကရာဇစြိတကြို သူသိသည်။ သူနဲ့သာ ညှိစွန်းခဲ့လိုကရြင် သကျကရာဇြ နမေိုးစွဆေီ ပြနသ်ှားတော့မှာ မဟုတတ်ော့။

သကျကရာဇကြို အပိုငရြဖို့ ခစွလြှန်းတင် မကောင်းသည့ြ ညဏန်ီညဏန်ကတ်ှေ ထုတသ်ုံးရလည်း မမှုပါ။ လူဆိုးကြီးလို့ပဲမှငမြှင် အနားမှာ သကျကရာဇရြှိနဖေို့က အဓိက။ ကိုယ့ကြိုမခစွသ်ည့ြ လူကိုမှ တဘဝလုံးပုံအောပြီး ခစွခြငွမြိသည့ြ ကိုယ့စြိတကြိုလည်း ခစွလြှန်းတင် နားလညပြှီးသားမို့ သူပြနခြစွဖြို့က အဓိကမဟုတပြါ။ အမုန်းခံ ဘဝနှင့သ်ာ သကျကရာဇအြမုန်းတွကေို သဲ့ယူရင်း သူ့အနားမှာပဲ သကျကရာဇကြို ထားတော့မည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သကျကရာဇြ အဖုတဖြောင်းဖောင်းလေးဆီ သူ့မကြန်ှာ နရောယူမိခိုကြ ဘယကြနပေေါလြာမှန်း မသိသည့ြ ပါးပြငကြို ရှပပြှေးသှားသော ကညွဆြနတ်ဈတောင့ြ။ ရငထြိတစြှာ ဘေးဘီဝဲယာကို လှည့ကြှည့ခြိုကြ ရိုငဖြယတ်ဈလကကြို ပုခုံးပေါကြနခကြော မီးဝင်းဝင်းတောကန်သေော မကြလြုံးအစုံနှင့ြ သူရှိရာ တဈလှမ်းချင်ြး လွှောကလြာသော နမေိုးစွေ။

ခစွလြှန်းတင် တကိုယလြုံး အေးစကတ်ောင့တ်င်းကာ ခါးကြားက သနတေကြို ဆှဲထုတဖြို့အပြင် လကဖြဝါးပေါြ နောကထြပရြှပပြှေးသှားသော ကညွဆြနတ်ဈတောင့ြ။ အေးစကစြကြ မကြန်ှာထားနှင့ြ ခစွလြှန်းတင် နမေိုးစွကေို ပြနစြိုကကြှည့လြိုကသ်ည်။ ယောင်ျကြားသားနှစ်ဦးရဲ့ အကြည့်ခြငွြးလှနဆြှဲနမှေုက ပတဝြန်းကငွကြို ပိုမိုအေးစကစြသည်ေ။

ကြပပြစွပြေါြ ပကလြကကြလေး အဝတအြစားမဲ့နသေော သကျကရာဇကြိုကြည့်ကြာ နမေိုးစွေ ယောင်ျကြားတနမြဲ့ ငိုချင်လြာမိသည်။ အားငယန်သေော မကြဝြန်းကလေးတွနေဲ့ တုနရြီနသေော နှုတခြမ်းအစုံက သူ့ရငကြို တူနှင့ြ အထပထြပအြခါခါ ထုနသလေို။

“မင်း….မင်း သကျကရာဇကြို……”

စကားလုံးတွေ ရှေ့မဆကရြဲတော့။

“အဟင်း….ဟုတတ်ယ်… စားဖူးပြီးသား အပငကြ အသီးတွကေ သိပခြွိုတယဆြိုတာ အခုတော့ ကြုပလြကတ်ှေ့ပဲ”

နှုတခြမ်းပေါြ လကည်ှိုးတင် လွှာသပကြာ ဆံပငကြို ဆတခြနဲ ဝဲခါရင်း တမင် ဟနပြါပါ လုပပြှလိုကသ်ည်။ နမေိုးစွေ ရငဘြတကြှီးတဈခုလုံး ဆုတဖြှဲခံလိုကရြသလို….. စီကနဲမှညလြာသော နားထဲက အသံတွေ။ သကျကရာဇရြဲ့ မကြန်ှာညှိးညှိုးလေး။ ခွခေေါကကြခွငွန်သေော ဒူးတို့ကို ရိုငဖြယန်ဲ့ အားပြုရင်း ကိုယကြို ပြနလြညတ်ည့မြတလြိုကသ်ည်။

“အဟကြ…. ကြုပကြို သတပြဈတော့မှာလား ဟုတလြား…”

စကားမဆုံးလိုကြ။ မှညဟြိန်းသှားသော သနတေသ်ံနဲ့အတူ ယိုငကြသွှားသော ခစွလြှန်းတင် ကိုယခြန်ဓာ။ ပခုံးစွန်းနားဆီက ပူခနဲ ခံစားလိုကရြပြီး စီးကလွာသော သှေးစကမြွား။ သူ အရှုံးပေးလိုကရြဝောာ့မှာလား။

သကျကရာဇဆြီ ပြေးသှားသော နမေိုးစွခွလှေမြေးတွကေို လှမ်းတားချင်ပြမယေ့လြည်း သူ့ကိုယသ်ူ ပြနထြူဖို့ရာ အနိုငန်ိုင်။ ဟငအြင်း…. သကျကရာဇကြို ခေါမြသှားပါနဲ့။ သကျကရာဇကြို သူ့ကိုပြနပြေးပါ။

“ကလေးလေး”

“ဦး”

ဦးကိုမှငတ်ော့ သကျကရာဇမြကြဝြန်းမှ မကြရြညတ်ှေ တာကြိုးရပြီ။ အားကိုးတကြီး နမေိုးစွကေို လှမ်းဖကရြင်း ရှိုကကြှီးတငင် ငိုမိသည်။ ဘာလို့ အခုမှ ရောကလြာရတာလဲလို့ မေးချင်ပြမယေ့ြ စကားလုံးတွကေ မထွကလြာ။

“Daddy နောကကြသွှားတယ် ကလေးလေးရယ်… ကိုယ့ကြိုခွင့လြှှတပြါ… Daddy တောင်းပနပြါတယ်”

တကိုယလြုံး တုနရြီနသေော ခစွရြသူကိုယလြုံးလေးကို တင်းကပြစြှာ ထွေးပြေ့ရင်း နမေိုးစွေ တောင်းပနစြကားတို့ကို အထပထြပ် ပြောနမေိသည်။

“ဟာ Boss…နောကမြှာ”

တပည့ဖြစ်သူရဲ့ ထိတလြန့တ်ကြား အောသ်ံနဲ့အတူ ကြားလိုကရြသော နှစ်ခကြဆြင့ြ သနတေသ်ံ။ အနောကကြို လှည့ကြှည့လြိုကတ်ော့ တပည့ဖြစ်သူလကထြဲမှ သနတေပြှောင်းဝ၌ ယမ်းခိုးတလူလူ။ ဘေးနားပုံလဲကနွသညေ့ြ ခစွလြှန်းတငထြံမှ ရယသ်ံခပအြကအြကြ ထွကလြာသညမြို့ နမေိုးစွေ မကြမြှောငကြုပမြိသှားသည်။

သကျကရာဇကြို အသာပြေ့ခွီရင်း ထမညအြလုပ် သူ့အင်ျကြီစကို ဆုပကြိုငလြာသော လကတ်ဈဖကကြှောင့ြ အသာငဲ့စောင်းကြည့်မြိသည်။ နာကငွစြှာ ညီးတွားရင်း ခစွလြှန်းတင် အသကရြှူသံက တဖြည်းဖြည်း ပြင်းရှလာသည်။ သနတေဒြဏရြာက ပခုံးစွန်းတဈခကြြ ရငဘြတတ်ဈခကြမြို့ သူ အသကတ်ောငရြှငပြါဦးမလား။ နမေိုးစွကရေော သူ့ကို အလှတပြေးမတဲ့လား။

မကြလြုံးထဲ ပုံရိပတ်ှေ ဝဝေါးလာပြီး သတိမလဈအောင် စိတကြိုထိန်းထားရသည်။ မှငကြှင်းထဲမှာ နမေိုးစွကေ သကျကရာဇကြိုခွီကာ ထွကသ်ှားဝောာ့မှာကို တွေ့နရသေောလြည်း ကိုယကြမရှေ့နိုင်။ နာကငွန်သေော ကိုယခြန်ဓာကို လဈလွူရူကာ အားယူပြီး ဆှဲမိဆှဲရာ ဆှဲလိုကမြိတာက နမေိုးစွရေဲ့ အင်ျကြီတဈစ။

“သကျကရာဇကြို ခငဗြွားခစွသ်ေးလို့လား… ဒီလိုကိဈစတွေ ဖြစ်ပြီးတောငမြှလေ”

နမေိုးစွေ မေးရိုးကြောများ တင်းကနဲ ဖြစ်သှားမိသည်။ သခေါနီးအခွိနမြှာ မေးစရာမေးခွန်း ဒီလောကရြှားသလား။

“သကျကရာဇကြ ငါပိုငတ်ဲ့ ငါ့မိန်းမ… သူ့ဘဝရဲ့ ဘယလြိုအမည်းစကြ အစွန်းအထင်းကိုမှ ငါက ကြောကန်မှော မဟုတဘြူး.. အဲ့ဒီ စွန်းနတေဲ့ အညဈအကြေးတွကေို ငါကပဲ ဖယရြှားပေးရမှာ… သူ့ဘာသာ ညိုးချင်ည်ိုး ကြှချင်ေကြှှပေါစေ.. ဂရုစိုကပြှီး ထိန်းသိမ်းစောင့ရြှောကပြေးရမှာက ငါ့တာဝနပြဲ… အမှင့ပြေါကြ ပန်းတဈပြင့ကြို ခူးယူခွှခနွေိုငလြို့ ဒီပန်းကို မင်းပိုငပြှီထငန်ရင်ေ သိပကြိုမှားသှားပြီ ခစွလြှန်းတင်”

ခစွလြှန်းတင် ခေါင်းငိုကစြိုကကြသွှားရသည်။ ရငဘြတကြှီးတဈခုလုံး တဈဆို့ကာ မကြရြညတ်ှေ ကလွာမိသည်။ သကျကရာဇကြို သူခစွသ်ောအခစွမြှာ နမေိုးစွနှငေ့ယ်ှဉရြင် ဘာမှမဟုတပြါလား။ သကျကရာဇကြို အညှှန့ခြွိုးနိုငရြင် နမေိုးစွေ နောကဆြုတသ်ှားလိမ့မြည် ထငခြဲ့သည်။ ဒါပမယေ့ြ နမေိုးစွေ သကျကရာဇအြပေါထြားသည့ြ အခစွကြ ဒီလောကထြိ နကရြှိုင်းလိမ့မြယလြို့ သူမတွေးမိခဲ့။ သူသာ…. သူသာ သကျကရာဇကြို ခစွတ်ယဆြိုပြီး အနိုငယ်ူခဲ့မိသူ… ရှကဖြှယကြောင်းသော လုပရြပတ်ှကေို ပြုမိခဲ့သူ။ ဒါတွကေ သူ့မိုကပြှဈသူ ပြနခြံရတာပါပဲ။ မခစွမြနှစ်သကသ်ောသူ၊ သူတပါးကြငသ်ူကိုမှ အတ်တစိတတ်ဈခုတည်းနှင့ြ လိုချင်တ်ပမြကမြိသူ သူ့အတွကြ မကောင်းတဲ့ ဇာတသ်ိမ်းပါပဲ။

အခစွဆြိုတာ နမေိုးစွအတွေကြ နူးညံ့သိမ့မြှေ့စွာ ခစွတ်တခြှင်း၊ တာဝနယ်ူတတခြှင်း၊ အကြှင်းမဲ့ ယုံကြညခြှင်းဆိုရင် သူ့အခစွကြရော ဘယလြိုပုံစံမွိုးလဲ။ သကျကရာဇကြို မကြရြညကြစွပြေီး စိတမြလုံခွုံမှု ရှကရြှံ့မှုကိုသာလငွြ သူက ပေးစခေဲ့သည်။ ပိုငဆြိုငရြရငဆြိုတဲ့ စိတတ်ဈခုတည်းနဲ့ သကျကရာဇဆြိုသော နူးညံ့သည့ြ ပန်းလေးအပေါြ အပူဟပစြခေဲ့သည့ြ သူ့အခစွမြွား။ သူ ဘယလြောကတ်ောင် အမှောငဖြုံးခဲ့တာပါလဲ။ ကြေးဇူးရှငကြိုတောင် သတပြဈဖို့အထိ စိတမြှာ ရှယခြဲ့မိသညကြ သကျကရာဇကြို ပိုငဆြိုငလြိုစိတ် တဈခုတည်းနဲ့သာ။

နမေိုးစွေ ရငခြှငမြှာ ဖြော့တော့စွာ မှီရင်း လဲလွောင်းနသေော သကျကရာဇကြိုကြည့်ရြင်း ခစွလြှန်းတင် နာကငွစြှာ ပြုံးမိသည်။ သကျကရာဇအြတွကြ သူဆိုတာ ဘယန်ရောမှ ဘောငမြဝငခြဲ့… ရှံမုန်းစရာ လူယုတမြာကြီးတဈဦးမွှသာ… သူကလည်း သကျကရာဇအြပေါြ စဉြးလဲခဲ့တာကိုး။

“ကြုပ်…. သကျကရာဇကြို သိပခြစွတ်ယ်… သိပခြစွလြို့ ပိုငဆြိုငဖြို့ ကြိုးစားခဲ့ရုံလေးပါ… ခငဗြွား စိတခြပြါ… သကျကရာဇကြို ကြုပ် ဘာမှတောင် မလုပရြသေးဘူး… ခငဗြွား အလာစောသှားတယ်… အဟကြ… အှန့ြ.. ဝေါ့”

သှေးစတွေ ပကြေံနသညေ့ြ နှုတခြမ်းကို လကခြုံနှင့သ်ုတရြင်း ခစွလြှန်းတင် မောပန်းစွာ စကားကို ခဏရပသ်ည်။

“ကြုပ် ကြုပ် မှားသှားပါတယ်… သကျကရာဇကြို ပြောပေးပါ… ကြုပကြို ခွင့လြှတပြါလို့…. အင့ြ”

ဆကကြနဲ ခေါင်းငိုကစြိုကကြကြာ ခစွလြှန်းတင် ငှိမကြသွှားသည်။ သူ စိတခြလွိုကပြါပြီ။ သကျကရာဇအြတွကြ အလုံခွုံဆုံး၊ အနှေးထွေးဆုံး ရငခြှငသ်ည် နမေိုးစွရငေခြှငသ်ာ။

ပန်းကလေးရေ….. ကိုယ့ရြဲ့အတ်တတွနေဲ့ မင်းကို ကိုယည်ိုးနှမ်းစခေဲ့မိတယ်။ ရကြညေခြမွြးမှ တဈပေါကတ်ောင် မရှာသှန်းပေးနိုငဘြဲ… အထကစြီးက ငုံ့ကြည့်န်တေဲ့ မိုးကောင်းကငကြှီးဟာ ငါပါလို့ ဟဈကြှေးမိခဲ့သမွှ… မင်းကို ပိုပိုပြီး‌ ချောကသ်ှေ့နာကငွြ‌ ကြောကရြှံ့စခေဲ့တာပါပဲ။ အခု… မင်းလုံခွုံပါပြီ ပန်းကလေးရေ။ ငါဆိုတာ မရှိတော့ပြီမို့…. ပန်းကလေး မင်း ရဲရဲဝံ့ဝံ့ လုံလုံခွုံခွုံ ပြင့လြန်းလိုကပြါတော့နောြ….. ကိုယ် သိပခြစွခြဲ့တယ်… သကျကရာဇခြိုင်။

……………………………..…

နမေိုးစွေ ရငထြဲ ဟာကနဲ။ ငှိမကြသွှားသော ခစွလြှန်းတငကြိုကြည့်ပြှီး ရငထြဲက ဆို့နဈလာသည်။ ရနသ်ူတဈယောကလြို ဆကဆြံခဲ့သောင်ှား ခစွလြှန်းတငဆြိုသညမြှာ သူကိုယတ်ိုင် စောင့ရြှောကခြဲ့သော သူ့ညီငယလြေးတဈယောကြ။ ပြောစကားနားထောငပြှီး အလုပလြုပရြာတွင် သသပေတ်ိကလွှန်းသူ။ သူ့ညာလကရြုံးသဖြယ် ဖြစ်ခဲ့သူ။ အခုတော့…….။

အံကိုတင်းတင်းကြိတပြှီး ခစွလြှန်းတငကြို ကြောခိုင်းကာ ထိုနရောမှ ထွကလြာခဲ့လိုကသ်ည်။

“Boss….. သူ့ကို ဘယလြိုလုပလြိုကရြမလဲ”

“သချော ကောင်းကောင်းမှနမြှန် သင်ျဂွိုဟပြေးလိုကပြါ… သူ အရငတ်ုန်းက ငါ့အတွကြ အလုပတ်ှအမွေားကြီး လုပပြေးခဲ့တာ ထောကပြှီးတော့ သူ့ကို ငှိမ်းငှိမ်းခမွြးခမွြးနဲ့ သှားခွင့ပြှုလိုကမြယ်”

……………………………

သကျကရာဇြ တကိုယလြုံးမှာ ဆူးခွဈရာတွကအေပြည့ြ… ခစွလြှန်းတငန်ဲ့ ဝေးရာပြေးရင်း တောထဲက ဆူးခွုံခကတ်ှကေ တကိုယလြုံးကို စုတပြှတသ်တစြသည်ေ။ နောကကြလိုကလြာသော ခွသေံတို့နှင့အြတူ တဖြည်းဖြည်း နီးကပလြာသော သနတေသ်ံများ။ သကျကရာဇြ လှတရြာကို အားကုနပြှေးရင်း တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အပငတ်ှရှင်ေးလင်းသော မှကြကေလြပကြယွကြှီးသို့ ရောကသ်ှားသည်။ ရှေ့ကို‌လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ နကရြှိုင်းသော ချောကကြမ်းပါးတဈခု။ သှားပြီ ပြေးစရာမှေ ကုနပြှီ။ ခစွလြှန်းတင် လကကြနေ လှတဖြို့လမ်းစ မမှငတ်ော့။ ပြီတီတီ မကြန်ှာထားနှင့ြ အနားကို တိုးကပလြာသော ခစွလြှန်းတင်….

“အို…ရှငမြလာနဲ့…သှား.. သှား… လူယုတမြာ ကြှနမြအနားမကပန်ဲ့”

“ဟင့အြင်း…မလာနဲ့… ကြှနမြခုနခြွ… အား”

နကရြှိုင်းသော ကမ်းပါးကြီးအောကြ ဝုန်းကနဲ ကဆွင်းသှားသလို အူကလီစာများ ပြုတထြှကကြုနမြတတ် အေးကနဲ ခံစားလိုကရြသော အခိုကအြတံ့။

“သကျက…ကလေးလေး Daddy ရှိတယလြေ… Daddy ရှိတယန်ောြ…. ဘာမှမဖြစ်တော့ဘူး သိလား… ကလေးလေးဘေးမှာ Daddy အမြဲတမ်းရှိနမယေန်ောြ”

အိပမြကမြကန်ပေါလားလို့ အသိစိတတ်ို့ ဝငပြှီးကာမှ သူ့ကို တင်းကပြစြှာ ပြေ့ဖကထြားသော နမေိုးစွကေို သကျကရာဇြ ကြောကရြှံ့စွာ ကစွကြစွပြါအောင် ပြနလြညဖြကထြားမိသည်။ အတနကြှာအောင် ငှိမသ်ကစြှာ သကျကရာဇကြွောပြငကြို တဖြဖြ ပြတသ်ပပြေးသည်။ သကျကရာဇန်ဖူးလေးကို အနမ်းဖြဖြပေးပြီး ခေါင်းလေးကို ညငသ်ာစွာ ပြတပြေးသည်။ ဦးထကြ လုံခွုံနှေးထွေးသော ရငခြှငဆြိုတာ သကျကရာဇဘြဝမှာ မရှိတော့။ သကျကရာဇရြဲ့ အားကိုးရာ၊ လုံခွုံရာ၊ နှေးထွေးရာ ရငခြှငရြှင် ဦး။

“ကလေးလေး…. ပြနအြိပလြိုကြဦးလနေောြ… အခုမှ ညအစောပဲ ရှိသေးတယ်…”

“ဟငအြင်း…ဦး… ဘာလဲ ဦးက သကျကရာဇဘြေးမှာ မရှိချင်လြို့လား”

ငိုမဲ့မဲ့မကြန်ှာဖြင့ြ ပြောလာတော့ နမေိုးစွေ ပြာပြာသလဲလဲ ဖြစ်ရပြီ။

“ဟာ…မဟုတပြါဘူး ‌Babyရယ်.. Baby နားမှာ Daddy အမြဲရှိနမှောပါ.. အခုက Baby ပငပြန်းနတောမို့ ပိုအားပြည့အြောင် အိပခြိုင်းတာပါ… Daddy ဘယမြှ မသှားဘူးနောြ စိတခြွ…. ကလေးလေးနားမှာပဲ နမှော”

နမေိုးစွေ သကျကရာဇလြကလြေးကို ညငသ်ာစွာ ဆုပကြိုငရြင်း စိုးရိမစြှာနဲ့ သကျကရာဇမြကြန်ှာလေးကို ကြည့်မြိသည်။ မတွေ့ရသော ၄ ရကအြတွင်း ပိနသ်ှားလိုကပြုံများ…. ဘယလြောကတ်ောင် ကြောကန်ခေဲ့ရှာမလဲ။

“ဟို ဟို လူကရော…”

“သူမရှိတော့ပါဘူး… အခုခွိနကြစပြီး သကျကနဲ့ ကိုယ့ကြှားမှာ ဘာအနှောင့အြယှကမြှ မရှိတော့ပါဘူး… ကလေးလေး စိတခြလွို့ရပါပြီ”

“ဟင်း….ဟုတ်”

တိုးလသွော သကပြှင်းခသွံနဲ့ ပြန်‌ထူးသံအဆုံးမှာ သကျကရာဇြ မကြခြှံတွေ တဖြည်းဖြည်း လေးလံလာသည်။ ဘေးနားမှာ ဦးရှိနပြေီမို့ စိတခြလွကခြွ အိပန်ိုငပြှီလေ။

…………………………………….

ထိုအဖြစ်အပကြမြွားဖြစ်ပြီး ၃ လအကြာ…

သကျကရာဇြ သံပရာရည် ထည့ထြားသည့ြ ဗန်းလေး ကိုငရြင်း ခွံကြီးထဲကို ဆင်းလာသည်။ ရခဏေ ကူးမယဆြိုသည့လြူက အခုထကထြိကို အိမပြေါပြှနတ်ကမြလာတာမို့ ကိုယတ်ိုငပြဲ ဆင်းလာခဲ့ရသည်။ ဟော.. တွေ့ပါပြီ။ အခုထိ ရကေူးလို့ မပြီးနိုငသ်ေး။ နမေိုးစွရေဲ့ ဝါသနာတွမွေားစွာတွထေဲမှာ ရကေူးတာက ပထမ။ ရကေူးကနကြ ခွံအရှညရြှိသမွှကိုမှ လူသှားလမ်းကနွရြုံ ကန့လြန့ဖြှတ် ဆောကထြားတာမို့ ကယွကြယွဝြန်းဝန်း ရှိတာထကကြို ပိုမိုသာလှနန်သည်ေ။ ရကေူးကန် ဒီဖကန်ဲ့ ဟိုဘကခြှမ်းက အတောလြှမ်းတာမို့ အောခြေါယ်ူရသည်။

“ဦးရေ…..တောတ်ော့လေ.. အအေးမိလိမ့မြယ် တကလြာခဲ့တော့”

“လာပြီ ‌Baby”

သကျကရာဇရြှိသည့ြ တဈဖကခြှမ်းကို ပြနကြူးလာပြီး အပေါမြတကသ်ေးပဲ ကနဘြောငပြေါြ ပခုံးမှေးတငကြာ သကျကရာဇကြို ပြုံးကြည့်န်သည်ေ။

“ကြည့်ြ ဘာပြုံးနတောလဲ… အပေါတ်ကလြာခဲ့ပါဆို”

မကြစြောင်းလှလှလေးထိုးပြီး ရှကကြိုးရှကကြန်းနဲ့ သံပုရာရညခြှကကြို နမေိုးစွထေံ ကမ်းပေးလိုကသ်ည်။

“ကိုယ့မြိန်းမလေးက ဒီနေ့ ပိုလှနသလေားလို့… အဟင်း”

“ကဲပါ မှှောကတ်ာ နောကမြှမှှောကြ… အခု ကနပြေါကြို တကခြဲ့ဦး… ရကေူးနတော အရမ်းကြာ‌ပြီ ဦးရဲ့”

သံပုရာရညကြို ကုနအြောငသ်ောကပြှီး ခွကကြို ဘောငပြေါတ်ငထြားလိုကသ်ည်။ ဒီနေ့ အလှကြီးလှနသေော သကျကရာဇကြို ကြည့်လြို့မဝနိုင် ဖြစ်နသည်ေ။ ဆံပငတ်ှရှညေလြာပြီမို့ ကစွဆြံမှီးနှစ်ဖကခြှဲကစွကြာ ပခုံးပေါခြထွားသည်။ စည်း၍မမှီသော ဆံနှယစြတွကေ နဖူးပြငထြကြ ဟိုတဈစ ဒီတဈစ။ အပြာနုရောင် ရှေ့ခွဲကြိုးစည်း အင်ျကြီလေးကို အပြလေးဝတထြားတာကြောင့ြ ရှေ့သို့ ကုန်းလိုကတ်ိုင်း မှငန်ရသေော နို့လုံးဖြေးဖြေးလေးများ။ နသောနလေို့လားမသိ သကျကရာဇြ တကိုယလြုံး မိုးကောင်းကငန်ှင့အြပျိုငကြို လင်းလကကြှညစြငန်သည်ေ။

နမေိုးစွေ ရငထြဲ ကလိကလိ ဖြစ်လာရသည်။ ဘေးနားက walkie talkie ကို လှမ်းယူကာ အစောင့တ်ှေ အကုနလြုံးကို ခွံပြငထြှကခြိုင်းလိုကသ်ည်။

“ဟင်..ဦး ဘာဖြစ်လို့လဲဟင်”

မကြလြုံးလေး ကလယကြလယန်ှင့ြ မသိနားမလညစြှာ သူ့ကိုကြည့်န်သေော ကလေးမကို အသည်းယားစွာ ခါးကနေ ပြေ့ခွီပြီး ရထေဲဆှဲခလွိုကသ်ည်။

“Baby ကို Daddy စားမလို့လေ”

“အာ…ဦးနောျ”

“ဘာ…ဦးလဲ… လငမြယားဖြစ်ပြီးတာပဲကြာပြီ.. Daddy လို့ ခေါပြါဆိုညမခေါဘြူး”

“သကျကရာဇမြှ နှုတမြရဲတာ ဦးရဲ့”

“ဒါဆို…ထနန်တေဲ့ အခွိနဆြိုရငတ်ော့ နှုတရြဲတယပြေါ့လေ… ဟုတလြား”

သကျကရာဇြ‌‌ခွထေောကတ်ှကေို သူ့ခါးမှာ တငပြလျလငခြွိတရြင်း ကိုယလြုံးသေးသေးလေးကို လကန်ဲ့ အသာမခွီထားလိုကသ်ည်။ သကျကရာဇမြကြန်ှာကို စေ့စေ့ကြည့်ကြာ မေးလိုကတ်ာကြောင့ြ သကျကရာဇမြကြန်ှာ မထားတတအြောငဖြစ်ကာ သူ့ရငခြှငထြဲ မကြန်ှာအပလြိုကမြိသည်။

“ဟေ့ဟေ့… ဘာခုမှ ရှကန်တောလဲ.. ကိုယန်ဲ့ဆို ရှကစြရာမလိုပါဘူး ကလေးရဲ့… သကျကရာဇရြဲ့ ဘယသ်ူမှမမှငရြတဲ့ တဈဘကခြှမ်းကို Daddy ကို ထုတပြှလို့ရပါတယ်… Daddy ကလည်း အဲ့လိုလေး ထနန်တောကို… သိပခြစွတ်ာ”

နားနားတိုးကပကြာ လသေံမွှ တိုးတိုးလေး ပြောလိုကသ်ောလြည်း သကျကရာဇရြငတ်ှေ အခုနမြှနန်ကော မကြန်ှာကို သူ့ရငခြှငထြဲမှ မထုတန်ိုငသ်ေး။

“ကဲ ဒီဘကကြို လှည့ပြါဦးကြာ”

“ဟင့အြင်း”

ရထေဲမှာ ကိုယလြုံးက တဈဝကမြွှ နဈနသညေ့အြပြင် ပြုတကြမွှာစိုးတာနဲ့ နမေိုးစွကေို အားရပါးရခွကာ ဖကထြားပြီး နမေိုးစွကလေည်း သကျကရာဇတ်ငသ်ား လုံးလုံးလေးတွကေို လကန်ဲ့ပြေ့ထားတာမို့ သကျကရာဇရြငထြဲ ဖိန်းတိန်းရှိန်းတိန်း ဖြစ်လာသည်။ ငုံ့ကာဖြကထြားသော မကြန်ှာလေးကို မရမက မော့စကော နမေိုးစွေ သကျကရာဇရြဲ့ တုနယ်ငန်သေော နှုတခြမ်းလေးကို ညငသ်ာစွာ စုပယ်ူပစ်လိုကသ်ည်။ နူးညံ့ပြီး အိစကြ‌မှှေးပြံ့နသေော နှုတခြမ်းသား အိအိလေးတွကေို တဈလှှာချင်ြး စုပယ်ူနမ်းရှိုကရြတာ အရသာရှိပါဘိ။ သှားလေးတွကေို လွှာကြီးနဲ့ ဖြဖြထိုးမှှတေော့ သကျကရာဇြ မနနေိုငစြှာ နှုတခြမ်းအစုံကို ဖြင့ဟြမိသည်။

ပြင့အြာသှားသော အာခံတွင်းကြား နမေိုးစွေ လွှာကြီးက မှှတဈေကောငပြမာ ရဈပတတ်ှန့လြိမပြှီး သကျကရာဇလြွှာလေးကို အတင်း တို့ငငဆြှဲယူတော့သည်။ ခံစားမှုတို့နဲ့ မိန်းမောနသေော သကျကရာဇမြှာလည်း အလိုကသ်င့ပြင် လွှာလေးကို တွန့ကြာတွန့ကြာ ပြနလြညဆြှဲငငသ်ည်။

နမေိုးစွေ လကတ်ို့က ဒီတိုင်းမနေ၊ နှုတခြမ်းချင်ြး ဂဟဆကေန်သေောလြည်း လကကြ သကျကရာဇြ အတွင်းသား နုနုလေးထဲကို ထိုးမှှနသေည်ေ။ ရတွနေေဲ့မို့ မှှရတော အားမရသောလြည်း တဈခကြတ်ဈခကြြ တွန့တ်ှန့သ်ှားသော သကျကရာဇကြှောင့ြ ကြနပေမြိသည်။ာအတနကြှာအောင် နှုတခြမ်းချင်ြး စုပန်မ်းနကြပြေီးမှ ပြနလြညခြှာမိကြသည်။ ငှရညေမြွှငရြောင် တံတွေးတန်းတွကေ သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းလေးဝယ် ပင့ကြူအိမလြို ယှကသ်န်းနသည်ေ။

တဈယောကကြိုတဈယောကြ ရီဝစွောကြည့်လြိုကရြင်း နမေိုးစွကေ သကျကရာဇအြင်ျကြီလေးကို အားကြီးနဲ့ ဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။ ပေါလြာသော ဖြူဖြူဝင်းဝင်း အသားစိုငမြွား။ အဓိကနရောကို ကြယဝြှကထြားသော ဘောလြီနှင့ြ ပငတ်ီလေးကို မကြမနေပကြှည့ရြင်း နမေိုးစွေ ဖြည်းညင်းစွာ ဖြုတသ်ည်။ အားလုံး အပြောငအြရှင်း ဖြစ်ပြီဆိုမှ တကိုယလြုံးကို တဈစိမ့စြိမ့ကြှည့ကြာ ဖြူလုံးနသေော နို့ကလေးနှစ်လုံးအနကြ တဈလုံးကို ပြှတကြနဲ မှညအြောငစြို့ကာ တဈလုံးကို လကဖြှင့ြ ဖမ်းဆုပဖြိညှဈပစ်သည်။

သကျကရာဇြ တကိုယလြုံး ကငွတ်ကသ်ှားရသည်။ နို့ပြတသ်ူပမာ အငမ်းမရစို့နသေော နမေိုးစွကေဲ့ ဦးခေါင်းကို ဆုပကြိုငရြင်း တအင်းအင်း ညဉြးညူမိသည်။ နို့အစို့ခံရသည့ြ အရသာက ဘာနဲ့မှမတူပါ။ တကိုယလြုံးမှာ ဖီးလအြလာဆုံးက နို့စို့ခံရတာ။

“အား…အား…ဦး…အင့ျ… Daddy”

“ပြှတဈြ…ပြဈ…ပြှတဈြပြှတဈြ”

“အင်း….စို့ပေး…အများကြီးစို့ပေး”

“Daddy က Baby လေးကို အများကြီး စို့ပေးရမှာလား…. ဟုတလြား… ဟင်”

“အင်း… Daddy ဟုတ်…စို့ပေးပါ… သကျကရာဇြ အရမ်းကြိုကတ်ယ်… စို့ပေးပါ”

ကလေးလေးလို ပူဆာနသညေ့ြ သကျကရာဇကြို နမေိုးစွေ ကြနပေစြှာ ကြည့်လြိုကရြင်း

“စို့ပေးမှာ… နို့လေးတွေ ရဲသှားတဲ့အထိ Daddy ကစို့ပေးမှာ…”

“ပြှတဈြ…ပြှဈ…ပြှတဈြ”

အောကင်ုံ့စို့နရတော အားမရတာမို့ သကျကရာဇကြို ကနဘြောငပြေါြ ခါးမှ အသာပြေ့ခွီတငပြေးလိုကသ်ည်။ တုံးလုံးလေးဖြစ်ကာ ရစေိုနသေော ခန်ဓာကိုယဝြင်းဝင်းလေးက ရသေူမလေးလို နရေောငအြောကြ ရှှန်းလဲ့တောကပြှောငန်သည်ေ။ ကြည့်ရြင်း ကြည့်ရြင်း ခစွမြဝအောငကြို ဖြစ်ရတာမို့ နမေိုးစွေ အသဲယားစွာ သကျကရာဇပြေါငန်ှဈဘကကြို လကန်ှင့ြ အသာဆှဲဖြဲလိုကသ်ည်။ တွေ့ရပါပြီ။ ရစေိုနသေော မကမြှနပြန်းပြင့လြှှာလေး။ ပန်းရောငသ်မ်းနသေော အပြငသ်ားနှစ်လှှာလေးက နီရဲနသေော မကမြှနစြိလေးကို ကာရံထားသည်။ အစိလေးက စိတလြှုပရြှားမှုကြောင့လြားမသိ ဟိစိဟစိ ဖြစ်နတောကို တွေ့ရသည်။ သူ ဘယန်ှဈကြိမ် ထိုးသှင်းထိုးသှင်း မအာသှားသည့ြ ပန်းငုံလေး။

“အား…လကြခြငွလြိုကတ်ာကြာ.. Baby စောကပြတလြေးက အရမ်းလှတာပဲ… Daddy ကို လိုးချင်လြာအောင် ခဏခဏ ဆှပေးနတော”

“Daddy နောျ”

နမေိုးစွေ စောကပြတအြုံလေးကို လကန်ဲ့ သာသာလေး ဖိပြတရြင်း အောကကြကောငကြှီးက တဒုတဒြုတန်ဲ့ သှေးတိုးလာတာကို ခံစားမိသည်။ Boxer အထဲကနေ ထိုးထောငထြှကန်သေော လီးကြီးကို မသိကြိုးကြှနဟြနပြှုကာ သကျကရာဇြ စောကပြတအြဝလေးဆီ ခေါင်းငုံ့ကာ ပြကကြနဲမှညအြောင် လကြလြိုကသ်ည်။

“အ…အင့ျ…. Daddy”

လွှာဖြားအဖုလေးတွကေ သကျကရာဇရြဲ့ာအတွင်းအာရုံကြောတွကေို ပိုမိုကောင်းစကော ပီတိကြောများ ထွန့ထြှန့်လူးမတတ် လူကို မိန်းမောစသည်ေ။ အတွင်းနှုတခြမ်းသား နှစ်ဖကကြို လကန်ဲ့ အသာဖြဲကာ လွှာအပြားလိုကြ အစိလေးကိုပါ ပင့ပြင့လြကြတ်ော့ သကျကရာဇြ ဘယလြိုမှမခံနိုငတ်ော့။

“Daddy….အား…ဟငအြင်း… သကျကရာဇြ မခံနိုငဘြူး”

နမေိုးစွေ ဘကြန်ရောမှ ရပပြှီး သကျကရာဇကြို မော့ကြည့်သ်ည်။

“ဘာလို့လဲ ကလေးရဲ့…. Daddy လုပပြေးတာ မကြိုကလြို့လား”

“မဟုတပြါဘူး… Daddy လုပပြေးတာ အရမ်းကောင်းလှန်းလို့ သကျကရာဇြ မခံနိုငတ်ာပါ”

နမေိုးစွေ ဆံပငလြေးတွကေိုာသကျကရာဇလြကန်ဲ့ အသာဖြရင်း တုနယ်ငမြောဟိုကစြှာ ဖြမေိသည်။ မှတမြှတန်ိုးနိုး ခစွပြေးပါသော နမေိုးစွကေိုလည်း ပိုလို့အားနာ ပိုလို့ခစွမြိပါသည်။ Boxer အောကကြနေ ဖုထွကန်သေော နမေိုးစွေ လိငတ်ံကြီးကို သကျကရာဇြ မရဲတရဲကြည့်ပြှီး

“Dad…. Daddy သကျကရာဇြ ဟို ဟိုလေ… သကျကရာဇြ လုပပြေးရမလားဟင်”

“ကလေးလေးက ဘာလုပပြေးချင်တ်ာလဲ ပြောပါဦး”

“ဟို…. Daddy’s ဟာ ကို လုပပြေးရမလားလို့”

“ဘာ Daddy ဟာလဲ.. မရှင်းဘူးကြာ”

ညဈကယွကြယွြ စနသေော နမေိုးစွကေို သကျကရာဇြ မကြစြောင်းလေးလှမ်းထိုးကာ…..

“Daddy’s လီးကြီးကို…..ရပြီလား”

“အဟား….မသိပါဘူး”

နမေိုးစွေ ကနဘြောငပြေါလြှမ်းတကကြာ Boxer ကို အသာခွှတပြှီး လှဲခလွိုကသ်ည်။ တဈခွံလုံး လူသူကင်းမဲ့နတောကြောင့ြ နှစ်ယောကသ်ား စိတရြှိလကရြှိ ဖြစ်ချင်တ်ိုင်း ဖြစ်လို့ရနသည်ေ။ သကျကရာဇြ ရငခြုနစြှာ နမေိုးစွကေို ကြည့်မြိသည်။ ကစွလြဈတောင့တ်င်းသော မာဆယတ်ှကြေားမှာ ရစကေတ်ို့ ကပည်ှိနပြေီး ကောင်းကငပြေါြ မကြန်ှာမူကာ အိပခြနွပေုံလေးက အပြဈကင်းစငမြှုရှိနသလေို တဈမွိုးလည်း ဆှဲဆောငမြှုရှိနပြနေသ်ည်။ ပေါငန်ှဈလုံးကြားက လိငတ်ံကြီးကတော့ ငေါကတ်ောကြ။

သကျကရာဇြ ရငခြုနစြှာ နမေိုးစွေ လိငတ်ံကို လကန်ဲ့ ဖြည်းညင်းစွာ ဆုပကြိုငရြင်း တို့ထိကစားမိသည်။ သှေးကြောမွှငကြှီးများ စိမ်းယှကန်ကော တို့ထိလိုကတ်ိုင်း ဆတကြနဲ တွန့တ်ှန့သ်ှားသော လိငတ်ံကြီးကို သကျကရာဇြ မကြစြိစုံမှိတပြှီး ပါးစပထြဲ ထည့စြုပလြိုကတ်ော့သည်။

“အိုး…..ကလေးရယ်”

ပူနှေးသော အာငှေ့အထိတွေ့နှင့ြ သကျကရာဇရြဲ့ လွှာဖြားလေး ကော့ကာကော့ကာ စုပယ်ူမှုကြောင့ြ နမေိုးစွေ တမ်းတမ်းတတကို ညဉြးညူမိသှားသည်။ သကျကရာဇကြတော့ နမေိုးစွေ နှစ်ခါမသငလြိုကရြ။ လီးကြီးကို ခွိုခဉွတ်ဈလုံးအလား မှိနရြယှကေရြေ စုပယ်ူနသည်ေ။ အောကကြ တွဲကနွသေော ဥနှစ်လုံးကို မှငမြိသောလြည်း အသည်းယားတာမို့ မစုပရြဲသေး။

နမေိုးစွေ လှဲနရောမှ အသာထပြီး သူ့လီးကို စုပပြေးနသေော သကျကရာဇပြါးပေါကြနွသညေ့ြ ဆံနှယလြေးတွကေို စုစည်းဆုပကြိုငကြာ အသာငေးကြည့်န်သည်ေ။ စုပလြို့မောရင် ခဏနားပြီး အသကရြှူလိုကြ ပြနစြုပလြိုကြ လုပန်သေော သကျကရာဇကြို သနားလာတာမို့ သူ့လီးဆီကနေ သကျကရာဇပြါးစပကြို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ ပလှတကြနဲ မှညသ်ံနှင့အြတူ တံတွေးရညတ်ှေ ရှှဲနသေော လီးကြီးက သကျကရာဇပြါးစပကြနေ ထွကသ်ှားသည်။

“ရပြီ… Baby… Daddy တောပြှီ… Baby လည်း မောနလေောကပြှီ”

“Daddy က ဝလို့လား”

“မဝလည်း ကိုယ့ကြလေးလေး ပါးတွညေောင်းကုနလြိမ့မြယ်… နပေါစေ… Daddy ပေါလြာတကြ”

“အမ်….အာ တကရြဲပါဘူး”

မိုးပေါထြောငတ်ကမြတကြ တင်းမာနသေော နမေိုးစွရေဲ့ လီးကြီးကိုကြည့်ရြင်း သကျကရာဇြ ခေါင်းကို တွငတ်ှငခြါရမ်းမိသည်။ ဒီလိုပုံစံနဲ့သာ အပေါကြနေ တကပြှီးထည့ရြင် တောတ်ော့ကြိုနာမှာ။

“လာပါ ကလေးရဲ့”

နောကတ်ော့ မတတသ်ာဘဲ သကျကရာဇြ ပေါငလြေးကိုကားပြီး နမေိုးစွကေိုယပြေါကြို ခွလိုကရြသည်။ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးဆီ စောကပြတလြေးကို အသာတေ့ပြီး ထိုငခြကြှည့သ်ည်။ မရ…. ပိုပြီးတော့တောင် နာကငွမြိတာမို့ မကြရြညဝြဲသှားမိသည်။

“မရဘူး Daddy နာတယ်…. အာ့”

“လာ..လာ..ကလေး”

နမေိုးစွေ အပေါကြ သကျကရာဇကြို ညငသ်ာစွာနဲ့ အောကသ်ို့ လှည့ခြလွိုကပြှီး အပေါကြ နရောယူလိုကသ်ည်။ တင်းမာနသေော လီးကြီးကို ဆုပကြိုငကြာ သကျကရာဇြ စောကပြတအြဝလေးဆီ တေ့ကာ တဈရဈချင်ြး ဖြေးဖြေး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်။

“နာရင်…. Daddy ကို ဖကထြားနောြ ဘဘေီလေး”

သကျကရာဇြ မကြစြိစုံမှိတကြာ ခေါင်းကို အသာညိတပြှရင်း တဖြည်းဖြည်း တိုးဝငလြာသော အချောင်းကြီးရဲ့ မာကြောမှုကို ခံစားနမေိသည်။

“အာ့…. Daddy”

သံချောင်းကြီးပမာ ကြီးမားတုတခြိုငသ်ော လီးကြီးကြောင့ြ နာကငွမြှုကို ပြင်းပြစွာ ခံစားလိုကရြပြီး သကျကရာဇြ နမေိုးစွေ ကြောပြငကြှီးကို တင်းကပြစြှာ ကုတတ်ှယ် ဖမ်းဆုပထြားလိုကသ်ည်။

“ခဏလေးပဲနောြ… Baby ခဏလေးပဲ…. ပြီးရင် Daddy ကောင်းအောင် လိုးပေးမယန်ောြ”

ပါးလေးကို ဖြဖြလေး မပြတန်မ်းပေးရင်း သကျကရာဇကြို ချော့မှူကာ နမေိုးစွေ အထဲကလီးကြီးကို အတွင်းထဲထိ တဈဆုံးရောကစြဖေို့ ခါးကို နှဲ့ကာနှဲ့ကာ ထည့သ်ည်။ အရညလြေးများ ပိုမိုလိုကစြရန်ေ သကျကရာဇန်ှုတခြမ်းလေးများကို ဖိကပပြှီး စုပန်မ်းသည်။ နို့သီးလေးများကို ခွလေိုကြ.. နှုတခြမ်းလေး စုပလြိုကြ လုပန်တေော့ သကျကရာဇဆြီက တွန်းထိုးမှု အနည်းငယလြွော့လာကာ သူ့အနမ်းတွကေို ပြနလြညတ်ုံ့ပြနလြာတော့သည်။ ခါးလေးကို အားမရစွာ ကော့ကော့ပေးမှုကြောင့ြ နမေိုးစွေ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး လိုးရပြီ။ သကျကရာဇပြေါငတ်ဈချောင်းကို ရငဘြတပြေါတ်ငကြာ တဈဖုန်းဖုန်းနဲ့ ဆောင့သ်ည်။ ပြီးမှ အနအထေားပြောင်းကာ သူ့ကိုယပြေါြ တကခြှစသည်ေ။

စစချင်ြးက သူ့ကိုယပြေါြ မတကရြဲသည့ြ သကျကရာဇကြ အခုတော့ ဆာလောငန်သညေ့ြ ကြားရဲမလေးလို… သူ အောကကြ ပငပြင့လြိုးစရာမလိုပဲ လီးကြီးပေါြ အားရပါးရ သကျကရာဇြ ထိုငဆြောင့သ်ည်။ နမေိုးစွေ ရီဝစွော သူ့ရှေ့က သကျကရာဇြ ရမျမကထြနန်သေော ပုံစံလေးကို တစိမ့စြိမ့ြ ကြည့်န်မေိသည်။ တဈခါဆောင့လြိုကတ်ိုင်း လှုပခြါသှားသော နို့လုံးလေးတွနေဲ့ ပြန့ကြွဲနသေော ဆံပငအြခွကေောကကြောကလြေးများ။ နှုတခြမ်းလေးဟကာ ညဉြးညူနပေုံက သူ ဘယတ်ော့မှ ရိုးသှားမှာ မဟုတသ်ည့ြ မှငကြှင်းကလေး။

“အား…အ့…အား ဟင့ျ ဟင့ျ Daddy”

“အင်း…ဘာလို့လဲ ကလေးရဲ့… မောနပြေီလား”

“ဟငအြင်း….ကောင်းတယ် daddy … အရမ်းကောင်းတယ်.. သကျကရာဇြ အရမ်းကြိုကတ်ယ်… Daddy ရဲ့ လီးကြီးကို အရမ်းကြိုကတ်ယ်”

“ကောင်းတယဆြို ပိုလိုးပေးမှာပေါ့ ကလေးရဲ့.. ရော့ကြာ…….. အင့အြင့ြ… Daddy လီးကြီးက ဟောဒီ့ Baby လေးအတွကပြဲ… ကားစမ်းကြာ.. ကားစမ်း… Daddy ဆောင့ပြှီးလိုးပေးမယ်… ကြိုကလြား… ဟင်.. ကြိုကလြား”

“အား…အှင့ြ…ကောင်းတယ် Daddy … ကြိုကတ်ယ်… ကြိုကတ်ယ်… အားနဲ့ ဆောင့ပြေးပါ”

“အား…ကောင်းလိုကတ်ာ ကလေးလေးရယ်… Daddy လရညတ်ှရေော သောကမြှာလားဟင်”

“ဟာ… Daddy နောျ”

“Daddy လီးတောင် စုပပြေးသေးတာပဲကြာ… သောကမြှာလားဟင် ကလေးလေး”

အောကကြလည်း အဆောင့မြပကြြ အပေါကြလည်း အခံမပကြစြပေဲ စကားတွေ ပြောရင်း လိုးရင်းပေါ့။

“ကိုယ့အြရညတ်ှေ သောကမြှာလားလို့ ကလေးလေး.. ဟင်”

“ဟုတ်….အာ့…သောကမြယ် Daddy သောကမြယ်… အာ့အာ့ အရမ်းကောင်းတယ်”

အတွင်းသားတွထေဲ ရှိသမွှ အကြောတွထေဲ သှေးတွေ ပြောင်းပြနစြီးဆင်းမတတ် အီဆိမ့န်အေောင် ခံစားရသော ကောင်းမှနသ်ည့ြ အရသာ။

“အား…ဟင်းဟင်း.. Daddy.. ကောင်းတယ်.. အား.. ကောင်းတယ်”

ကောင်းလှန်းတာကြောင့ြ သကျကရာဇြ ငိုခမွတတကြို ညဉြးညူမိသည်။ နမေိုးစွေ သကျကရာဇကြိုယလြုံးလေးကို ကစွကြစွပြါအောင် ဖကထြားကာ အောကကြနေ အားရပါးရ ကော့ညှောင့ပြေးသည်။

“လှှတခြပြဈလိုကြ Baby… Daddy ရှိတယန်ောြ.. Daddy လည်း ပြီးလိုကတ်ော့မယ်… ရော့ကြာ… အင့ြ… အား.. အ.. အား… Baby.. Baby ရယ်…. Baby စောကပြတလြေးက ကောင်းလိုကတ်ာ”

“Daddy .. Daddy ရယ်”

အားလုံး လှှတခြပြဈလိုကပြှီး နှစ်ယောကသ်ား ပကလြကကြလေး ပြော့ခွသှေားသည်။ အိပခြန်းထဲမှာ မဟုတဘြဲ အပြငမြှာ ရှင်းရှင်းလင်းလင်း လိုးရသညမြို့ ခံစားခကြကြ အရမ်းကောင်းနသညေ့အြပြင် ပို၍ စိတကြိုပေါ့ပါးစသည်ေ။

နမေိုးစွေ ခဏအမောဖြနရေောက သကျကရာဇကြို စောင်းငဲ့ကြည့်လြိုကသ်ည်။ ဟောဗွာ… အိပတ်ောငပြွောန်ပေါရောလား… တောတ်ောလြေး ကောင်းသှားသညဖြစ်မည်။ ကြနပေစြှာနဲ့ ပြုံးလိုကပြှီး သကျကရာဇကြိုယလြုံးလေးကို အောကကြနေ လွှိုသှင်းကာ နိုးမသှားအောင် ဖြဖြလေး ပင့ခြွီလိုကသ်ည်။

“အှန့ျ..အင်း.. Daddy”

“အာ… Baby နိုးသှားပြီလား… အိပအြိပ် Daddy အိပရြာပေါြ ခွီသှားပေးမယ်”

“ရတယ် သကျကရာဇြ မအိပတ်ော့ပါဘူး”

“ကစွြ….ငှိမင်ှိမန်ကြော”

အိမကြှီးထဲကို နမေိုးစွေ ခွလှမြေးကြဲကြီးတွနှငေ့ြ လှမ်းဝငရြင်း သကျကရာဇြ နဖူးပြငလြေးကို ငုံ့နမ်းသည်။

“Baby… Daddy ကို ကလေးလေး မှေးပေးပါလားဟင်”

“ဟင်….”

“ခစွစြရာကောင်းတဲ့ သားသားလေးဖြစ်ဖြစ် မီးမီးလေးပဲဖြစ်ဖြစ် မှေးပေးပါလားဟင်”

စူးရှသော နမေိုးစွေ အကြည့်တ်ှကေို ရငမြဆိုငန်ိုငစြှာ သကျကရာဇြ ရှကစြနိုးဖြင့ြ ခေါင်းငုံ့ခလွိုကသ်ည်။ နီမှန်းနသေော ပါးပြငလြေးကို ခစွမြှတန်ိုးစွာ နမေိုးစွေ ထပင်ုံ့နမ်းပြနသ်ည်။

“မှေးပေးမယ် မဟုတလြား… Daddy’s မိန်းမလေး”

“ဟုတ်”

တဈကမျဘာလုံး ပြီးပြည့စြုံသှားပါပြီ။ အခစွန်ဲ့ မစခဲ့ပမယေ့လြည်း အခစွန်ဲ့ အဆုံးသတခြဲ့ရတဲ့ ဇာတသ်ိမ်းလှလှလေး ဒီနရောမှာ အဆုံးသတလြို့ရပါပြီ။ တဈယောကသ်ောသူရဲ့ ဝိညာဉလြေးဟာဖြင့တ်ော့ ချောငမြှာ ထောင့ကြပပြှီးပဲ ငိုနမလေား။ သချောတာတော့ သူလည်း သကျကရာဇြ ပြောရြှှငန်တော မှငရြပြီမို့ ဘဝကူးကောင်းလောကပြါရဲ့လေ။

အခစွန်ဲ့စဈမှာ မတရားဘူးဆိုတဲ့ ဆိုရိုးစကားအတိုင်းသာ ကငွ့သ်ုံးရရင် အခွိနန်ဲ့အမွှ ကခွဲ့တဲ့ မကြရြညတ်ှနေဲ့တင် ကမျဘာကို ဆေးကြောပစ်လို့ ရလောကပြါရဲ့လေ။

ပြီးပါပြီ။