အောစာအုပ်

အိမ်မက်မဟုတ်သော

အိမမြကမြဟုတသ်ော
ရေးသားသူ – ?????

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကြောြ တို့နတေဲ့တိုကခြန်းတွဲကို ညားခါစလငမြယား နှစ်ယောကရြောကလြာသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် အခန်းနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုငဖြစ်ပြီး ထွန်းကြောြ နဲ့က ကပရြပအြခန်း ဖြစ်သည်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် သညလြူပျို လူလှတ် တဈကောငကြှှကဖြစ်ပြီး မိန်းမကိဈစ အတောရြှုပသ်ည်…။ ဝငင်ှကေောင်းလတေော့ တဈခါတရံ သူ့အခန်းမှာပဲ ဖာသညမြတွေ ခေါခြေါပြှီး ဖာခလွေ့ရှိသည်…။ ထွန်းကြောကြတော့ မိန်းမရှိပြီး ကလေး နှစ်ယောကြ အဖေ ဖြစ်လတေော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြောကြ မရှုပန်ိုင်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် သူနဲ့ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အခန်းကို ရောကလြာတဲ့ လငမြယားကို သချောလေ့လာနသည်ေ…။ ယောကြွားဖြစ်သူက ကုမျပဏီတဈခုမှာ အလုပလြုပပြှီး မိန်းမဖြစ်သူက မူလတန်းပြ ကြောင်း ဆရာမတဈဦး ဖြစ်သည်…။ အသကအြားဖြင့ြ လငမြယားနှစ်ယောကစြလုံး ၂၃ နှစ် ၂၄ နှစ်မွှပင် ရှိဦးမည်…။ ယောကြွား နာမညကြ အောငသ်ီဟ ဖြစ်ပြီး မိန်းမ နာမညကြ ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖြစ်သည်…။

အောငသ်ီဟသည် တညတ်ညကြှညကြှည် နတတ်ေ ပြီး ယောကြွားပီသသလို ဖြိုးဖြိုးဝေ ဟာလည်းရုပရြညခြွောမောလှပတဲ့ မိန်းကလေးတဈဦးပင် ဖြစ်သည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝကေို စတွေ့ကတည်းက စိတဝြငစြားနသည်ေ…။

ဖြိုးဖြိုးဝေ သည် ဆံပငရြှညရြှည် အရပမြှင့မြှင့န်ဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ အသားအရကေို ပိုငဆြိုငထြားပြီး ခန်ဓာကိုယအြခွိုးအစား လှပသည်…။ လုံးဝန်းသော ရှှရငေန်ှဈမှှာမှာ ရငပြှငကြယွကြယွတ်ှင် မို့မောကြ နပြေီး တငပြါးမှာ စွင့ထြှားပြီး ဘေးကို ပြန့်ကားနသည်ေ…။ သေးသှယသ်ော ခါးကြောင့ြ ဖြိုးဖြိုးဝရေဲ့ ရငသ်ားနဲ့ တငပြါး အလှက ပို၍ ပေါလြှငစြသည်ေ…။ ထိုကဲ့သို့ လှပတောင့တ်င်းတဲ့ ဖြိုးဖြိုးဝကေို လိုးခွင့ရြဖို့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နည်းမွိုးစုံစဉြးစားသည်…။

နှစ်ပတလြောကကြှာတော့ အောငသ်ီဟ နဲ့အတူ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငရြယ် ထွန်းကြောရြယ် သုံးယောကသ်ား အထုပကြိုယစြီကိုငပြှီး ရောကလြာသည်…။

” မိန်းမရေ…မိန်းမ…”

” လာပြီ ကိုရေ…ဪ…ဧည့သ်ညတ်ှလည်ေးပါလာတာပဲ… လာပါရှင့ြ… လာပါ…”

” မိန်းမ…ဒါ…ကိုသန်းကြိုငတ်ဲ့ ကိုတို့နဲ့ မကြန်ှငခြငွြးဆိုင် အခန်းမှာ နတော… သူက ကိုထွန်းကြောတ်ဲ့ ကိုတို့ ခေါင်းရင်း အခန်းမှာ နတယ်ေ… ဒါက ကြှနတ်ော့ြ မိန်းမ ဖြိုးဖြိုးဝတေဲ့… မင်ျဂလာဆောငပြှီးတာ တဈလလောကပြဲ ရှိသေးတယ်… မိန်းမရေ… ဒီနေ့ အဈကိုတို့နဲ့ မိတဖြစ်ဆှဖြစ်ေ ဒီနေ့ အရကသ်ောကကြှမလို့…”

” ရပါတယ် ကိုရယ်…ဖြိုး…နားလညပြါတယ်… ကိုတို့စားဖို့…ဖြိုး…တဈခုခု သှားစီစဉလြိုကြဦးမယန်ောြ… အဈကိုတို့ ခဏနောြ ဖြိုး… စားစရာ သှားစီစဉလြိုကြဦးမယ်…”

” အားနာစရာကြီး ညီမရယ်… အဈကိုတို့မှာ စားစရာပါ ဝယလြာပါတယ်…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ထိုငရြာမှ မီးဖိုချောငဘြကြ ထထွကသ်ှားတော့ နိမ့တ်ုံမှင့တ်ုံ ဖြစ်နတေဲ့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖငကြှီးတွကေို ကြည့်ရြင်း ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လီးတောငလြာသည်…။ အတွင်းခံပါလို့သာ တောသ်ေးသည်…။ အတွင်းခံသာမပါရင် အောငသ်ီဟ ရိပမြိသှားနိုငသ်ည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ မီးဖိုထဲ ဝငသ်ှားပြီး ခဏကြာတော့….

” အဈကိုတို့ ခဏနောြ ကြှနတ်ော့ြ မိန်းမကို နည်းနည်း သှားကူလိုကြဦးမယ်…”

” ရတယ် ညီလေး…သှား…သှား… အဈကိုတို့ကိုအားနာမနနေဲ့…”

အောငသ်ီဟ ထထွကသ်ှားတော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် အင်ျကြီအိပကြပထြဲက စကျကူနဲ့ ထုပလြာတဲ့ အိပဆြေးမှုန့်ကို အောငသ်ီဟ သောကမြည့် အရကခြှကထြဲနဲ့ ဖြိုးဖြိုးဝေ အတွကြ အခွိုရည် ထည့ထြားတဲ့ ခွကထြဲကို မွှထည့လြိုကသ်ည်…။

” သန်းကြိုင် အဲဒါဘာလဲ…”

” အိပဆြေး…”

” ဘာလုပဖြို့လည်း…”

” ဟိုကောငမြလေးကို လိုးမလို့…”

” သန်းကြိုင် မင်းပြူနာ တကမြယန်ောြ…”

” မင်း…အသာနစမြေးပါ… မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်ေ… ငါပြီးရင် မင်းအလှည့လြာမယ်…”

” အေးပါကြာ…”

ခဏကြာတော့… အောငသ်ီဟ နဲ့ ဖြိုးဖြိုးဝတေို့ ပန်းကနလြေးတွေ ကိုငပြှီး ရောကလြာကြသည်…။

” ဒီကအဈကိုတို့လည်း ဖြိုး ရှိနလေို့ အားမနာပါနဲ့နောြ… လှတလြှတလြပလြပပြဲ သောကကြှပါ…”

” ကြေးဇူးပါ ညီမရယ်… ကဲရော့… ညီမအတွကြ အခွိုရည် ထည့ထြားတယ်…”

” ဟုတကြဲ့ရှင့ြ… ကြေးဇူးတငပြါတယ်…”

အောငသ်ီဟရယ် ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငရြယ် ထွန်းကြောရြယကြတော့ တဈခွကပြှီး တဈခွကြ သောကန်ေ၏…။ ဒါပမေဲ့… ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကြောကြ အနည်းငယသ်ာ သောကပြှီး အောငသ်ီဟ ကို အမှောကြ တိုကန်ကြသေည်…။

ဖြိုးဖြိုးဝလည်ေး ခွကထြဲက အခွိုရညကြို တဈခါတည်း အကုနသ်ောကလြိုကတ်ော့… ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြ နောကတ်ဈခွကြ ထပထြည့ပြေးသည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝလည်ေး အခွိုရညလြေး သောကလြိုကြ အမှည်းလေး နှိုကစြားလိုကန်ဲ့ ကြာလာတော့…. အိပဆြေးအရှိန် တကလြာပြီး အိပခြငွလြာသည်…။ အောငသ်ီဟလည်း အရကအြရှိနန်ဲ့ အိပဆြေးအရှိနရြောပြီး စားပြဲပေါြ မှောကသ်ှားသည်…။

မကြာပါဘူး… ဖြိုးဖြိုးဝလည်ေး အိပဆြေးအရှိန် တကလြာပြီး ဆိုဖာဆကတ်ီ ထိုငခြုံပေါမြှီရင်း အိပပြွောသ်ှားသည်…။

” ကဲ…ထွန်းကြောြ ရေ… မင်း…ဒီကောင့ကြို ခဏကြည့်ထြား… ငါ…သူ့ကို အိပခြန်းထဲ မသှားပြီး လိုးလိုကြဦးမယ်…”

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဖြိုးဖြိုးဝေ ခန်ဓာကိုယကြို ပြေ့ခွီပြီး အိပခြန်းထဲ ခေါသ်ှားသည်…။ အိပခြန်းထဲရောကတ်ော့ ကုတငပြေါမြှာ ပကလြကတ်ငပြှီး ဖြိုးဖြိုးဝေ ဘေးကနေ ဝငအြိပကြာ ဖကပြှီး Selfie ဆှဲလိုကသ်ည်…။ ပြီးတော့ ဖုန်းကို ကုတငဘြေးက စာရေးစားပြဲပေါတ်ငပြှီး Video Record လုပထြားလိုကသ်ည်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေ အပေါယ်ံ အင်ျကြီထုပသ်ီးတွကေို ဖြုတလြိုကသ်ည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ ရငဘြကြ ဟင်းလင်း ပြင့သ်ှားသည်…။ အနကရြောင် ဇာဘောလြီအောကမြှ ဖြူဝင်းတဲ့ ရငသ်ားစိုငတ်ှဟော ဘောလြီအပြငဘြကြ လွှံထွကန်သည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေ ကြောကုန်းအောကကြို လကလြွှိုကာ ဘောလြီခွိပတ်ှကေို ဖြုတပြှီး ဘောလြီကို ခွှတပြဈလိုကသ်ည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ အပေါပျိုင်း အဝတဗြလာ ဖြစ်သှားသည်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝရေဲ့ ဖြူဝင်းတဲ့ နို့အုံကို ကြည့်ပြှီး သဘောကနွသည်ေ…။ ဖြူဝင်းသော နို့အုံအလယကြ မနကြညွြးစေ့ခန့် နို့သီးခေါင်းလေးမှာ နီညိုရောင် သန်းနေ သည်…။ မိမိအရမ်း လိုးချင်န်သညေ့ြ မိန်းမတဈယောကရြဲ့ နို့ကို လကတ်ှေ့ ကိုငခြှင့ြ စို့ခွင့ြ ရနလပြေေီ..။ ဖြိုးဖြိုးဝရေဲ့ ဘယဘြကြ နို့ကို ဆုပန်ယရြင်း ညာဘကန်ို့ကို ကုန်းစို့လိုကသ်ည်…။

” ပြှတပြှှတ်…ပြတ်….”

” အင့ျ…ဟင်း…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပမြှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည်…။ အိပယ်ာက နိုးသှားခွင်းတော့ မဟုတ်… အိမမြကယ်ောငယ်ောင် ဖြစ်နသည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေ နို့ကို စို့နရင်ေး ပါးစပထြဲ တံတွေးများလာသည့အြတွကြ ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပကြို ပါးစပခြငွြး တေ့လိုကတ်ော့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပလြေး ဟလာသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပထြဲ တံတွေးများ ထွေးခလွိုကသ်ည်…။ ပြီးတော့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပကြို ပါးစပခြငွြး တေ့ပြီး အငမ်းမရ နမ်းလတေော့သည်…။

ဖြိုးဖြိုးဝဆေီမှ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာပြီး တဈခကြတ်ဈခကြြ ခါးလေး ကော့ကော့လာသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ပါးစပခြှင်း နမ်းရင်း ဖြိုးဖြိုးဝရေဲ့ ထမိနစြကို ဆှဲဖြညပြှီး ထမိနအြောကကြို လကလြွှိုသှင်းလိုကသ်ည်…။ ပငတ်ီအပေါမြှ စောကဖြုတန်ရောကို စမ်းကြည့်လြိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနသည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင်းလည်း စောကစြိနရောကို စမ်းပြီး လကခြလယန်ဲ့ ဖိပြတလြိုကတ်ော့…

”အား…ကိုရယ်….အား…ယားတယ်…အ…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ အသံကြားတော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် စိတတ်ှေ ပိုပြီးထလာသည်…။ ကုတငပြေါကြ ဆင်းပြီး ဖြိုးဖြိုးဝေ ခန်ဓာကိုယကြို ကုတငပြေါြ ကန့်လန့်ဖြတထြားပြီး ထမိနန်ဲ့ အနီရောင် ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ ခန်ဓာကိုယမြှာ အဝတဗြလာ ဖြစ်သှားသည်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း သူ့ရှေ့က သူအရမ်း လိုးချင်န်တေဲ့ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ရဆေေးငါးကြီးကို လိုးရတော့မှာမလို့ လီးက အပြတကြို မာတောငန်သည်ေ…။ စောကဖြုတမြှှေးများ ရှင်းထားသည့ြ အတွကကြှောင့ြ စောကဖြုတဖြောင်းဖောင်းကြီးက အထင်းသား တွေ့မှငန်ရသေည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဖြိုးဖြိုးဝေ ပေါငကြို ဆှဲကားကာ စောကဖြုတကြို ဖြဲကြည့်လြိုကတ်ော့… စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသားတွမှော ပြဲလနမြနသေေးပဲ အနည်းငယ် နီညိုရောင်း သန်းနသည်ေ….။ စောကဖြုတ် အတွင်းသားတွကတေော့… ဖရဲသီးစိပလြို ရဲမှည့န်ပြေီး… စောကစြိမှာ ပြူးထွကန်သည်ေ…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို ကိုငပြှီး ကုတငအြဖြားထိ ဖငရြောကလြာအောင် ဆှဲလိုကသ်ည်…။ ပြီးတော့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ခွထေောကန်ှဈချောင်းကို အပေါထြောငပြှီး နရောဝငယ်ူလိုကသ်ည်…။ ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကို ဖြိုးဖြိုးဝေ စောကဖြုတ် ဖောင်းဖောင်းလေးမှာ တေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးထည့န်သည်ေ…။ အောငသ်ီဟ လီးမှာ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လီးလောကြ မတုတတ်ာက တဈကြောင်း… အလိုးခံဖူးသည့ြ အရအတွေကြ နည်းသညကြ တဈကြောင်းကြောင့ြ ဖြိုးဖြိုးဝေ စောကဖြုတမြှာ စီးပိုင် ကြပထြုပန်သည်ေ….။

” အ…အာ့…ကိုရယ်… ကို့ဟာကြီးက ဒီနေ့ ကြီးလိုကတ်ာ အရမ်းပဲ… ဖြိုး…ကြိုကတ်ယ်… အ…အ…”

” ဗွှတ်….ဗွှတ်…ဗွှတ်…”

” အ့…ကိုရယ်… အရမ်းကောင်းတယ်…. အ…အ…အီး…ရှီး….”

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝကေို ကြာကြာ မလိုးနိုင်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပမြှ ထွကလြာသည့ြ စကားကြောင့ြ သူ့စိတတ်ှေ အရမ်းထလာပြီး ခဏအတွင်းမှာ ပြီးချင်လြာသည်…။

” ဗွှတ်…ဗွှတ်…ဘှတ်…ဗွိ….ဗွိ…. ဘှတ်…ဗလှတ်…”

” အ့…အ့…ကိုရယ်…အ့…ကောင်းတယ် ဆောင့ျ…ဆောင့ျ… အ့…အီး…အိုး..ရှီး…”

” ဗွှတ်…ဗွှတ်…ဘှတ်….ဗစြျ…ဗစြျ….ဗစြျ…”

” အ့…အ့…အား…”

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ပြီးချင်န်တေဲ့ စိတကြို ထိန်းထားတဲ့ကြားက မနနေိုငပြဲ ဖြိုးဖြိုးဝေ စောကဖြုတထြဲကို သုတရြညတ်ှေ ဒလဟော ပန်းထည့လြိုကတ်ော့သည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝလည်ေး ပူနှေးနှေး ခံစားရပြီး ငှိမကြသွှားသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လီးမှာ တဈခွီ ပြီးသှားသောလြည်း ပြော့ခွမသှေားသေးပဲ မာတောငန်သည်ေ…။ နောကတ်ဈခွီ ထပဆြှဲဖို့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ခန်ဓာကိုယ် အပေါပျိုင်းကို ကုတငပြေါြ မှောကလြွှကထြားပြီး ဗိုကအြောကကြို ခေါင်းအုံးတွေ ခုလိုကသ်ည်…။

ဖြိုးဖြိုးဝေ ပုံစံမှာ ကုတငပြေါမြှာ ခန်ဓာကိုယ် အပေါပျိုင်းရှိပြီး ခွထေောကန်ှဈချောင်းမှာ အောကကြို တွဲလောင်းကနွသညေ့ြ အတွကြ ကုန်းနသလေို ဖြစ်နသည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဖြိုးဖြိုးဝေ ပေါငန်ှဈဖကကြို ဖြဲကားပြီး နောကကြို ပြူထွကန်တေဲ့ စောကဖြုတဝြကို တေ့ကာ လိုးလိုကပြှနသ်ည်…။ ခဏကြာတော့ ထွန်းကြောြ အိပခြန်းထဲ ဝငလြာပြီး…

” ဟှောင့ျ…သန်းကြိုင်… မပြီးသေးဘူးလား…”

” တဈခြီ ပြီးပြီဟ…. ဒါဒုတိယအခြီ…ဒါပြီး မင်းလိုးရမှာပါကြ…”

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကြောြ တို့နှစ်ယောကြ ဖြိုးဖြိုးဝကေို တဈယောကန်ှဈခွီဆီ လိုးခဲ့ပြီး နောကန်ေ့တွလည်ေး ဖနလြို့ရအောင် ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ ဓာတပြုံရိုကယ်ူပြီး ဖြိုးဖြိုးဝကေို အဝတအြစားတွေ ပြနဝြတပြေးကာ ဧည့ခြန်းထဲက ဆိုဖာဆကတ်ီခုံ ပေါမြှာ ပုံမပကြြ ပြနထြားပြီး အိမပြှနသ်ှားကြတယ်…။

မနကြ ၇ နာရီ ထိုးလောကမြှာ ဖြိုးဖြိုးဝေ နိုးလာသည်…။ မကြလြုံး ဖြင့ကြှည့တ်ော့ ယောကြွားဖြစ်သူကလည်း စားပြဲပေါြ မှောကအြိပန်သည်ေ…။ ညက အကြောင်းတွေ ပြနစြဉြးစားကြည့်တ်ော့ ဘာမှစဉြးစားမရ…။ ညက အိမမြကမြကတ်ဲ့ ကိဈစတဈခု သာ မကြစြိထဲ ပြနမြှငယ်ောငန်မေိသည်…။ ညက အိပမြကထြဲမှာ သူမကို လိုးပေးနတော ”ကို” မဟုတပြဲ ကိုသန်းကြိုငကြှီးပါလား ဆိုပြီး ရှကပြှုံးပြုံး မိလသည်ေ….။

————————————-

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကြောင်းဆင်းတော့ အိမကြို ၃:၃၀ လောကြ ပြနရြောကလြာသည်…။ အခန်းတံခါး သော့ဖြင့န်တေုန်း သူမ ပြနအြလာကို စောင့န်တေဲ့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း သူ့အခန်းထဲက ထွကလြာသည်…။

” မင််ဂလာပါ ဆရာမလေး…”

” ဟုတကြဲ့…မင်ျဂလာပါရှင့ြ… မနေ့ညက အဈကိုတို့ ပြနသ်ှားတာတောင်… ဖြိုး…မသိလိုကဘြူး။ အဲဒီအတွကြ… ဖြိုး…တောင်းပနပြါတယန်ောြ…”

” ရပါတယ်… အောြ..ဒါနဲ့… ညီမ.. ဒီကောငမြလေးကိုသိလား…”

ဆိုပြီး ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖုန်းထဲက ပုံကိုပြလိုကသ်ည်…။ ပုံမှာ မိန်းကလေး တဈယောကကြ ကုတငစြောင်းတွင် ကြောမှီထားပြီး အဝတဗြလာဖြင့ြ ယောကြွားတဈယောကလြီးကို ပါးစပထြဲ ထည့ထြားသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြလည်း တဈပုံပြီး တဈပုံ ပြလာတော့မှ ထိုမိန်းကလေးမှာ မိမိဖြစ်နမှန်ေး သိရပြီး ဖြိုးဖြိုးဝေ ခေါင်းတဈခုလုံး ခွာခွာလညသ်ှားသည်…။

မနေ့ညက အိမမြကလြို့ ထငထြားခဲ့တဲ့ အဖြစ်အပကြကြ အမှနတ်ကယ် ဖြစ်နသည်ေ…။ နောကပြှီးတော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် တဈယောကတ်ည်းမဟုတ် ထွန်းကြောြ လိုးတာပါ ခံလိုကရြသေးသည်…။

” ဒီပုံနဲ့ ဗှီဒီယိုဖိုငကြို လိုင်းပေါြ တငရြမလားလို့…”

” မ…မလုပပြါနဲ့ရှင်…ဖကြပြေးပါနောြ… ဖြိုး… တောင်းပနပြါတယ်….”

” ဖကြပြေးစချင်ေရြင်… အဈကို့ ဆန်ဒတွကေို ဖြည့စြည်းပေးရမယ်…”

” ရှင်…”

” ဘယလြိုလဲ…သဘောတူလား…”

” မလုပပြါနဲ့ အဈကိုရယ်… ဖြိုး….ကို့…အပေါမြှာ သဈစာမဖောကပြါရစနေဲ့…”

” ကြာပါတယ်…အခုပဲ လိုင်းပေါတ်ငလြိုကတ်ော့မယ်…”

” မ…မတငပြါနဲ့… ဖြိုး…လကခြံပါတယ်…”

” Ok ဒါဆို တံခါးဖြင့လြိုကြ ဧည့ခြန်းထဲမှာပဲ လိုးမယ်…”

ပုံနဲ့ ဗှီဒီယိုဖိုငကြို လိုင်းပေါတ်ော့ ဖြိုးဖြိုးဝေ အနနေဲ့ မတငစြလေို…။ ပုံနဲ့ ဗှီဒီယိုဖိုငသ်ာ အောငသ်ီဟ တွေ့သှားရင် ဖြိုးဖြိုးဝကေို ဘယန်ည်းနဲ့မှ ခွင့လြှှတမြညမြဟုတ်…။ နောကပြှီး နှစ်ဖကအြသိုင်းအဝိုင်းလည်း အရှကရြမှာကို ဖြိုးဖြိုးဝေ မလိုလားသော ကြောင့ြ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြို လကခြံလိုကသ်ည်…။ စိတထြဲမှာတော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြို မကြမနေပ် ဖြစ်နသည်ေ။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငသ်ည် ဖြိုးဖြိုးဝကေို ဖကထြားပြီး မကြရြညစြိုနတေဲ့ ပါးလေးကို ပြတသ်ပကြာ နှုတခြမ်းဖူးဖူးလေးကို လွှာဖြားနဲ့ ကလိလိုကသ်ည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ ရငတ်ှေ တဒိန်းဒိန်း ခုနန်သည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ပြုသမွှ နုရတော့မည်…။

” ဖတ်…”

” ကောငမ် ဘာလုပန်တောလဲ… ငါ့ကို ပြနန်မ်းလေ…”

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးကို ဖတခြနဲ ရိုကပြှီး သူ့ပါးစပကြို ပြနန်မ်းခိုင်းသည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ နှုတခြမ်းအစုံ မပြင့တ်ပြင့လြေး ဟလာတော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် အငမ်းမရ နမ်းလတေော့သည်…။

” ပြှတပြှှတ်…ပြတ်…ပြှတပြှှတ်…”

” အှင်း….အှင်း….အှင့ျ….”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြို တင်းတင်းဖကထြားသည်…။ အသိစိတကြ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြို မုန်းနပမေေဲ့ မသိစိတထြဲမှာတော့ ကြနပေသ်လိုလို ဖြစ်လာပြီး… ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြို ပြနန်မ်းမိလသည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဖြိုးဖြိုးဝရေဲ့ အဖြူရောင် ရငဖြုံးအင်ျကြီကို ဆောင့ဆြှဲလိုကတ်ော့… နှိပစြိတွေ ပြုတပြှီး ရငဘြတဟြောင်းလောင်း ပြင့သ်ှားသည်။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း အသားရောင် ဘောလြီ အင်ျကြီအောကကြနေ လကန်ဲ့ နှိုကကြာ ဖြိုးဖြိုးဝရေဲ့ စူဖြိုးမို့မောကန်တေဲ့ ဘယဘြကန်ို့အုံကို နှိပခြွလေိုကသ်ည်…။

” အှင်း…အှင်း…အှင်း…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ တဈယောကြ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငရြဲ့ ကာမကြနယ်ကမြှာ မရုန်းနိုငအြောင် ပိတမြိနသည်ေ…။ စောကဖြုတတ်ဈခုလုံး အရညတ်ှေ စိမ့ထြှကကြာ စိုရှှဲနပြေီး ယားကြိကြိ ဖြစ်နသည်ေ…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ အလိုးခံချင်န်ပြေီဆိုတာ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် သိသည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ မကြန်ှာမှာ ကာမသှေး နိုးကြှလာပြီး နီရဲနသည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ပို၍ သချောအောင် ဖြိုးဖြိုးဝေ ထမိနအြစိမ်းကို ခွှတပြှီး ပငတ်ီကို စမ်းကြည့်တ်ော့ အရညတ်ှေ စိုရှှဲနသည်ေ…။

” ကောငမ် အလိုးခံချင်န်ပြေီမလား…”

“…….”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ပြနမြဖြေ…. အဖြပေေးရမှာလည်း ပါးစပကြ ပြောမထွကြ…။

”မမေးပဲ ကြှနမြကို တကလြိုးလိုကပြါတော့လား…” လို့ စိတထြဲမှ ပြောနမေိတယ်…။

” ဖြောင်း…”

” အား…”

” ကောငမ်… ငါမေးနတော မဖြဘေူး… အလိုးခံချင်ပြှီလား…”

” ဟုတ်…”

” ဖြောင်း…”

” အ့….”

” ဘာဟုတလြည်း… ကြှနမြကို လိုးပေးပါတော့လို့ပြော…”

” ဟုတ်… ကြှနမြကို လိုးပေးပါတော့… ကြှနမ် အရမ်းခံချင်န်ပြေီ…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ အသားအနာမခံလိုတော့၍ မပြောဝံ့ပမေဲ့ အရဲစွန့်ကာ ပြောလိုကသ်ည်…။

” ကောငမ်… တောတ်ောရြှနေ… လာ.. ငါ့လီးကို အရငစြုပပြေး… ငါ့လီး တောငလြာမှ လိုးပေးမယ်…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ စိတည်ဈသှားသည်…။ တဈခါမှ မလုပဖြူးတဲ့ အလုပကြို လုပခြိုင်းနသည်ေ…။ ကိုနဲ့ လိုးတုန်းကတောင် ကို့လီးကို စုပမြပေးခဲ့ဘူး…။ အခုလို သူစိမ်းယောကြွား တဈယောကရြဲ့ လီးကို မဖြစ်မနေ စုပပြေးရတော့မယဆြိုတော့ ရှကန်မေိသည်…။

” ကောငမ်… ဘာလဲ အသားနာချင်တ်ာလား… ငါ…ပါးကို ဖြတရြိုကလြိုကရြ….”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကြောကကြှောကန်ဲ့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ရှေ့တွင် ဒူးထောကြ ထိုငလြိုကသ်ည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ပုဆိုးကို ခွှတခြလွိုကတ်ော့… ထောငမြတန်တေဲ့ လီးကြီးက ဘှားခနဲ ပေါလြာသည်…။ လီးကြီးမှာ တုတတ်ုတရြှညရြှညန်ဲ့ မဲပြောင် ကာ အကြောဖြိုင်းဖြိုင်း ထနသည်ေ…။ မကြာခင် အခွိနမြှာ ဒီလီးကြီးနဲ့ အလိုးခံရတော့မယလြို့ တွေးမိရင်း ရငထြဲ လှိုကဖြိုလာသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် သူ့လီးကြီးကို ကိုငပြှီး ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပတ်ှင် လာတေ့သည်…။

” ကောငမ်… ဘာစဉြးစားနတောလဲ… ငါ့လီးကို စုပပြေးစမ်း…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပလြေး ဟလိုကတ်ော့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် သူ့လီးကြီးကို ကိုငပြှီး ထိုးထည့သ်ည်…။ ပါးစပထြဲ လီးတဈဝကလြောကြ ဝငလြာတော့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ခေါင်းက ဆံအုပကြို ဖြုတပြှီး ဆံပငတ်ှကေို အပေါစြုစည်းကာ စောကဖြုတကြို လိုးသလို ပါးစပကြို လိုးနသည်ေ…။

” အှင့ျ…အှင့ျ…အှင့ျ…”

” ပြှတ်…ပြှတ်…ဗြှတ်…”

” အိုး…ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… ကောငမ်… လီးစုပပြေးတာ ကြှမ်းသားပဲ…”

အခွိနအြတောကြှာအောင် လီးစုပခြိုင်းပြီးနောကြ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငကြ ဖြိုးဖြိုးဝကေို ဆိုဖာဆကတ်ီ ထိုငခြုံပေါတ်ှင် ဒူးထောကကြုန်းခိုင်းသည်…။

” ကောငမ်…ကုန်းပေးစမ်း…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ပြောသလို ကုန်းပေးလိုကသ်ည်…။ ခါးကိုကော့ကာ ကုန်းပေးရသည့အြတွကြ စောကဖြုတမြှာ ပြူးထွကန်သည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဘယဘြကလြကကြို ဖြိုးဖြိုးဝေ ခါးကိုကိုငပြှီး ညာဘကလြကန်ဲ့ သူ့လီး ကြီးကို ဆုပကြိုငကြာ စောကဖြုတဝြကိုတေ့ပြီး လီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ညအြထိ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုးသှင်းလိုကသ်ည်…။ တုတတ်ုတရြှညရြှည် လီးကြီးနဲ့ အထိုးခံရလို့ ဖြိုးဖြိုးဝေ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည်…။

” ဗွဈ…ဗွဈ…ဗွဈ….ဗွှတ်…”

” အ့…အမေ့…အ့…အ့…အား…”

” ကောငမ် ဘယလြိုနလေဲ…ကြိုကလြား…”

” ကြိုကတ်ယ်…”

“ကလင်…လင်…လင်….”

စားပြဲပေါမြှ ဖုန်းဝငလြာသည်…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုငလြည်း ဘယသ်ူ့ဆီက ဖုန်းလည်းဆိုတာ ကြည့်လြိုကတ်ော့ အောငသ်ီဟဆီက ဖုန်းဖြစ်နသည်ေ…။

” ကောငမ်… နင့ယ်ောကြွားဆီက ဖုန်းလာတယ် ကိုငလြိုကြ…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖုန်းကို ကောကကြိုငလြိုကသ်ညန်ှင့ြ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နောကကြနေ အသာလိုးနသည်ေ…။

” ဟဲလို…”

” ဖြိုး… အိမပြှနရြောကပြှီလား…”

” ဟုတ်…ရောကပြှီ…ကို…”

” ကို… အခု အလုပကြိဈစနဲ့ နယဘြကြ သှားနတော… ည အိမပြှန် မအိပဖြစ်ဘူး… ဖြိုး… တဈယောကတ်ည်း အိပရြဲလား…”

” ဖြိုး…အိပရြဲပါတယ်…အ့…”

” ဖြိုး… မကြောကန်ဲ့နောြ… ကို…. ကိုသန်းကြိုငတ်ို့ ကိုထွန်းကြောတ်ို့ဆီကို ဖုန်းဆကပြှီး ပြောလိုကပြါ့မယ်…”

” အင်းပါ… ကို… ဒါဆို… ဖြိုး…ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ်… အှင့ြ…”

” ဖြိုး… ဘာဖြစ်နတောလဲ… ဖြားနတောလား…”

” ဖြိုး… မဖြားပါဘူး… ဒီနေ့…အ… ပငပြန်းနလေို့… အ့…ဒါဆိုဒါပဲနောြ…”

” Ok…ဖြိုး…ဖြိုး…ကို…အရမ်းခစွတ်ယ်…”

ဖြိုးဖြိုးဝမှော ယောကြွားနဲ့ ဖုန်းပြောရင်း အလိုးခံရသညမြို့ တအင့အြင့ြ ဖြစ်နသည်ေ…။ ဖုန်းပြောရင်း ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လိုးတဲ့ဆီ အာရုံရောကန်ပမေေဲ့ ယောကြွားသိမှာ ကြောကြ၍ ကြိတခြံနရသေည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ ဖုန်းခသွှားတော့ ကုလားဒိန် သန်းကြိုငလြည်း ဖြိုးဖြိုးဝကေို နှားသိုးကြိုးပကြြ လိုးပါတော့သည်…။

” ဗွှတ်…ဗွှတ်…ဘှတ်…ဗွဈ….”

” အား…အား..အီး….ရှီး…”

” ကောငမ်… ကောင်းလား…”

” အား… အရမ်းကောင်းတယ်… အာ… အား…”

“ကလင်…လင်…လင်… ”

“ဟဲလို…”

” ကိုသန်းကြိုင် ကြှနတ်ောြ အောငသ်ီဟပါ…”

” အေး… ညီလေးပြော…”

” ကြှနတ်ောြ အခု အလုပကြိဈစရှိလို့ နယဘြကြ သှားနတော… ဒီည ပြနမြလာဖြစ်လို့ အိမကြို ဂရုစိုကပြေးပါဦး…”

” အေးအေး.. ညီလေး… အဈကို ဂရုစိုကလြိုကပြါ့မယ်…”

” ကြေးဇူးတငပြါတယဗြွာ… ပြနလြာမှ ဘီယာတိုကမြယ်…”

” ရပါတယ် ညီလေးရာ…”

” ဒါနဲ့ ခငဗြွား အခု ဘာလုပန်တောလဲဗွ… ခုနက မိန်းကလေးတဈယောကြ အသံကြားမိသလားလို့…”

” ဟုတတ်ယ်.. ညီလေးရာ… ဒီနေ့ စိတထြနလေို့ ဖားသညမ် တဈယောကခြေါပြှီး ဆှဲနတော…”

” ဟား…ဟား… ခငဗြွားကတော့ လုပပြှီ….”

” ဘာလဲ မယုံဘူးလား… မယုံရင် အသံနားထောငကြှည့ြ….”

ဆိုပြီး ဖုန်းကို ဖြိုးဖြိုးဝေ မကြန်ှာနား ကပပြေးလိုကသ်ည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝေ လန့်သှားသည်…။ အသံမထွကအြောင် ပါးစပပြိတထြားပမေဲ့… ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဆောင့ခြကြကြ ပြင်းတော့ ညည်းသံသဲ့သဲ့ ထွကလြာသည်….။

” ဗွှတ်…ဗွဈ…ဘှတ်…ဗြှတ်….”

” အှင့ျ….အှင့ျ…”

” ကောငမ်… ပြောစမ်း… ငါလိုးတာ ကြိုကလြား…”

” …….. ”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ပြနမြဖြတေော့ နားနားကပပြှီး တိုးတိုးလေး ပြောလိုကသ်ည်…။

” ကောငမ်… မင်းယောကြွား မသိစချင်ေရြင် ငါမေးတာဖြေ…”

” အား… ကောင်းတယ်… အား…အီး…ရှီး…”

” ကောငမ်… ငါ့လီးကို ကြိုကလြား…”

” အား… ကြိုကတ်ယ်… အ့… အရမ်းကြိုကတ်ယ်…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ယောကြွားဖြစ်သူ မသိအောင် ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် မေးသမွှကို အသံပြောင်းကာ ဖြပေေးလိုကသ်ည်…။

” ရပါပြီဗွာ… ကဲ… ကိုသန်းကြိုင်… ကြှနတ်ောြ စိတခြမွယန်ောြ… ကိုထွန်းကြောကြိုလည်း ပြောလိုကပြါဦး….”

” Ok…ညီလေး…”

ခဏကြာတော့… ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဆောင့ခြကြတ်ှကေ မှနဆြနပြှီး ပြင်းထနလြာသည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝလည်ေး ကောင်းလှန်း၍ ခေါင်းကို ဘယည်ာ ရမ်းနရသေည်…။

” အင်း…အင်း… အင်း… အား… ရှီး… ငါလိုးမ စောကဖြုတလြိုးလို့ ကောင်းလိုကတ်ာ… ကြပန်တောပဲ…”

” ဗွှတ်…ဗွှတ်…ဘှတ်…ဗစြျ….ဗစြျ…”

” အား…အမေ့…အား…အီး…ရှီး….”

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လီးထိပမြှ သုတရြညမြွား ဒလဟောပန်းထွကလြာပြီး ဖြိုးဖြိုးဝေ စောကဖြုတထြဲ စီးဝငသ်ှားသည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝလည်ေး ပူခနဲ ခံစားရပြီး တဈကိုယလြုံးမှာရှိတဲ့ အကြောတွေ နိုးကြှလာပြီး မောပန်းနှမ်းနယန်သည်ေ…။ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လီးကို ဆှဲထုတလြိုကတ်ော့ ဖြိုးဖြိုးဝေ စောကဖြုတထြဲမှ သုတရြညမြွား လွှံထွကလြာသည်….။ နှစ်ယောကသ်ား ခဏနားပြီးနောကြ…

” ဟဲလို…”

” ဟှောင့ြ… ထွန်းကြောြ… မင်းအခု ဘယမြှာလဲ…”

” အိမမြှာ… ဘာလို့လဲ…”

” မင်း… အခု ဘာလုပန်လေဲ…”

” အိမစြောင့န်တော… မိန်းမက ရှာမှာရှိတဲ့ သူ့ဒေါကြှီး နမကေောင်းလို့ ကလေးတွပေါ ခေါပြှီး ရှာပြနသ်ှားတယ်… ဒါနဲ့.. မင်းက အခု ဘယမြှာလဲ…”

” မနေ့ညက မဟသေီလေး အိမမြှာ…”

” ဘာလုပန်တောလဲ…”

” မဟသေီလေးကို လိုးနတော…”

” တကယကြှီးလား…”

” တကယပြေါ့ကြ… အခုတောင် တဈခွီ ပြီးသှားပြီ… ဟဲ… ဟဲ…”

” ဟှောင့ြ… မင်း… ပြူနာ တကမြယန်ောြ.. သူ့ယောကြွား ပြနလြာတော့မှာ…”

” သူ့ယောကြွား… ဒီနေ့ ပြနမြလာဘူးကြ… အဲဒါကြောင့ြ မင်းကို ဖုန်းဆကခြေါတ်ာ… သူ့အခန်း လာခဲ့လိုကြ…”

” အေး…အေး… အခုလာပြီ…”

” ကိုသန်းကြိုင်… ရှငဘြာလို့… ကိုထွန်းကြောကြို ခေါလြိုကတ်ာလဲ…”

” ကောငမ်… မင်းကို လိုးခိုင်းမလို့ ခေါလြိုကတ်ာ… မင်းမကြားဘူးလား… လာစမ်း… ငါ့လီးကို ပြနစြုပပြေးဦး…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကြောကကြှောကလြန့်လန့်နဲ့ ဆိုဖာဆကတ်ီခုံပေါမြှာ ပေါငကြားထိုငန်တေဲ့ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ပေါငကြှား ဝငထြိုငကြာ လီးစုပပြေးလိုကသ်ည်…။

” ပြှတပြှှတ်…ပြတပြှတ်…ပြှတပြှှတ်…”

” အား… ကောင်းလိုကတ်ာကြာ… စုပ်… စုပ်… လွှာနဲ့လည်း လကြပြေးဦး…”

” ပြှတ်….ပြှတ်…ပလပ်….ပလပ်…ပြှတ်…”

” ကြီ….ဂြောကျ…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် လီးကို စုပပြေးနတေုန်း ထွန်းကြောြ ရောကလြာသည်….။

” ဟာ… သန်းကြိုင်… ပိုငလြှခွီလား…”

” အေးကြာ… ပိုကဆြံပေးလိုးရတဲ့ ဖာသညမြတောင် သူလောကြ ခိုင်းမရဘူး… မင်းလည်း ငါ့ကို ဘီယာ တိုကရြမှာနောြ…”

” တိုကရြမှာပေါ့ကြ… ဟဲ… ဟဲ…”

” ကောငမ်… ထစမ်း… ဒီပေါမြှာ ခေါင်းအုံးပြီး ပကလြကလြနပြေးစမ်း…”

ဖြိုးဖြိုးဝေ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ပြောသလို ဆိုဖာဆကတ်ီခုံရဲ့ လကတ်န်းပေါတ်ှင် ခေါင်းမှီကာ ပကလြကလြှနပြှီး ဒူးထောငပြေါငကြား ပေးလိုကသ်ည်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် ဖြိုးဖြိုးဝေ ပေါငကြှားထဲ ဝငပြှီး စောကဖြုတ် အကကြှဲကြောင်းကို သူ့လီးကြီးဖြင့ြ ပြတသ်ပန်သည်ေ…။ ထွန်းကြောလြည်း အဝတအြစားတွေ ခွှတပြှီး ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပထြဲကို သူ့လီးကြီး ထိုးထည့လြိုကသ်ည်…။ ပါးစပထြဲ လီးတဈချောင်းလုံး ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ ဖြိုးဖြိုးဝေ ပါးစပကြို စောကဖြုတလြိုးသလို လိုးလတေော့သည်…။ ဖြိုးဖြိုးဝသည်ေ တဈခွိနတ်ည်းမှာ စောကဖြုတရြော ပါးစပပြါ အလိုးခံနရသေည်…။

” အှင့ျ…အှင့ျ….အှင်း…ပြှတ်….ပြှတ်…”

” ကောင်းလိုကတ်ဲ့ စောကဖြုတကြှာ… စီးပိုငန်တောပဲ… ဟဲ… ဟဲ… ဟဲ…”

” ပါးစပကြလည်း ကောင်းပါတယကြှ… ဒီကောငမ် ပါးစပပြေါကန်ဲ့ ငါ့လီးနဲ့ ကြကတ်ိပဲ… ဟား… ဟား…”

ဖြိုးဖြိုးဝမှော သောကြာနေ့ ညနေ ကြောင်းဆင်းလို့ တိုကခြန်းပြနရြောကြ ကတည်းက အလိုးခံနရတော စနနေေ့ မနကြ ၁၀:၀၀ နာရီလောကမြှ ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကြောတ်ို့ ပြနသ်ှားကြသည်…။

ကုလားဒိနသ်န်းကြိုင် နဲ့ ထွန်းကြောြ တို့နှစ်ယောကြ ဖြိုးဖြိုးဝကေို နရောအမွိုးမွိုးမှာ ပုံစံအမွိုးမွိုးနဲ့ လိုးထားသောကြောင့ြ ဖြိုးဖြိုးဝေ ပငပြန်းနှမ်းနယန်သည်ေ…။ စောကဖြုတ် အတွင်းသားတွေ စပပြူစပလြောင် ဖြစ်နရေုံသာမက ဖငပြါ အလိုးခံထားရသည်…။ ပထမဦးဆုံးအကြိမ် ဖငလြိုးခံရသညမြို့ ဖငပြေါကထြဲမှ အောင့သ်လိုလို ခံစားနရသေေးသည်…။

ကို ပြနလြာရင် သိသှားမှာ ကြောကလြို့ တဈခန်းလုံး သန့်ရှင်းရေးလုပပြှီး ရချိုးလိုကသ်ည်…။ အားလုံး ပြီးသှားတော့မှ ကုတငပြေါတ်ှင် အိပပြွောသ်ှားတော့သည်……။

ပြီးပါပြီ။