အောစာအုပ်

နှစ်ယောကျထဲ လုပျခင်ျတာ

သူ့နာမညကြ ဖြိုးကိုကို ။ ဒါပမယေ့ြ အသိမိတဆြှတွရေေော၊ လုပဖြောကြိုငဖြကတ်ှကရေော ဖြိုးလေး လို့ ခေါကြှတယ်။ အရပရြှညပြမယေ့ြ ပိနပြှီးသှယတ်ယ်။ အသားဖြူတော့။ ပိုးဟပဖြှူ လို့ ကြောင်းမှာတုန်းက နာမညပြှောင် ခေါကြှတယ်။ အလုပလြုပတ်ာက ဆောကလြုပရြေးလုပင်န်းသုံး ပစ်စည်းတွေ ရောင်းတဲ့ ကုမျပဏီ တဈခုမှာ ဂိုဒေါငစြာရင်းကိုငတ်ဲ့အလုပလြုပတ်ယ်။ ဂိုဒေါငမြှာ အလုပလြုပရြင်း ကိုရာဇာနဲ့ ခငခြဲ့တယ်။

ကိုရာဇာက အရပမြှင့ပြှီး အသားညိုတယ်။ အလေးတွေ ဘာတွေ မတော့ ကိုယလြုံးက ခပတ်ောင့တ်ောင့ပြဲ။ သူက ကုမျပဏီရဲ့ ရှယယ်ာဝင် တဈယောကြ။ ဖြိုးလေးနဲ့ ကိုရာဇာ စတွေ့ကတည်းက ခငခြငမြငမြင် မိတဆြှတွေေ ဖြစ်သှားတယ်။ ကိုရာဇာမှာ ကောငမြလေး တဈယောကရြှိတယ်။ နဒီ တဲ့။ နာမညန်ဲ့ လိုကအြောင် လူကလည်း လှတယ်။ ချောတယ် သှကတ်ယ်။ ကိုယလြုံး ကိုယပြေါကကြလဲ ကိုရာဇာနဲ့ လိုကတ်ယ်။ တောင့တ်ောင့တ်င်းတင်းပဲ။ ကိုရာဇာနဲ့ အတူရုံးကို တဈခါတလေ လိုကလြာတယ်။

ဖြိုးလေးကတော့ ကိုရာဇာနဲ့ တွဲသှားတဲ့ နဒီ့ရဲ့ နောကပျိုင်းတောင့တ်ောင့ကြို ကြည့်ရြင်း သကပြှင်းခနခန ခနွရတေယ်။ ဒီအိုးကြီးသာ ဖြိုလိုကရြလို့ကတော့ အိနမှောပဲ ဆိုတဲ့အတွေးနဲ့ပေါ့။ စိတကြူးထဲမှာ နဒီ့ကို လေးဘကထြောကခြိုင်းပြီး အိုးကြီးကို ဖြိုနတေဲ့ပုံ ခဏခဏ စိတကြူးနမေိတယ်။

တဈရကတ်ော့ ကိုရာဇာက ဖြိုးလေးကို ညနကြရေင် ဘီယာ သောကရြအောင် ဆိုပြီး ခွိန်းတယ်။ ဘီယာဆိုငမြှာ သောကကြှရင်း အရှိနန်ည်းနည်းတကလြာတော့ ကိုရာဇာက ဖြိုးလေးကို မေးတယ်။ သူ့ရည်းစား နဒီကို ဘယလြိုမှငလြဲ။ စွဲဆောငမြှုရှိသလား၊ ရုပဆြိုးသလားတဲ့။ ဖြိုးလေး ဖြရခေကသ်ှားတယ်။ စွဲဆောငမြှုရှိတယလြို့ ဖြရငေလြဲ၊ နဒီ့ကို သူကြိုကန်တော ကိုရာဇာ သိသှားဦးမယ်။ ရုပဆြိုးတယလြို့ ပြောရအောငလြဲ နဒီ လို မိန်းမကို ဘယသ်ူကမှ ရုပဆြိုးတယ် ပြောမှာ မဟုတဘြူး။ ဒါနဲ့ပဲ

“နဒီက လှပါတယ်။ သူ့ကို ရတာ ကိုရာဇာ ကံကောင်းတာပေါ့”

လို့ မယုတမြလှန် ဖြလေိုကတ်ယ်။ ကိုရာဇာက ခေါင်းကို တဈခကြည်ိတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ဒီနေ့ နဒီ့ မှေးနေ့ဖြစ်တဲ့အကြောင်း ပြောတယ်။ နောကပြှီး နဒီ့ မှေးနေ့အတွကြ အမှတတ်ရ တဈခုလောကြ လုပပြေးချင်တ်ယတ်ဲ့။ သူများနဲ့ မတူ ထူးထူး ခွားခွား လုပပြေးချင်တ်ာတဲ့။

“ကိုဖြိုးလေးကို ကနွောြ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပဲ ပြောမယဗြွာ။ ခငဗြွား နဒီ့ကို စိတဝြငစြားနတော သိတယ်။ သူ့ကို ခငဗြွား ခခွငွန်တော ခငဗြွား မကြလြုံးထဲမှာ ပေါန်တယ်ေ။ နဒီကလဲ ကနွောြ မဟုတတ်ဲ့ သူတဈယောကယ်ောကန်ဲ့ အိပခြငွတ်ဲ့ ဆန်ဒရှိတယ်။ ကနွောကြလည်း ခွင့ပြှုချင်ပြါတယ်။ ခငဗြွား အနနေဲ့ ကနွော့ကြို ထူးဆန်း တယထြငန်မှောပဲ။ ဒါမထူးဆန်းပါဘူး။ လူတောတ်ောမြွားများမှာ ဒီဆန်ဒရှိပါတယ်။ ယဉကြွေးမှု ဓလေ့ ထုံးစံတွေ ကြောင့သ်ာ ထုတမြပြောရဲကြတာ။ နဒီကလည်း ပြောတယ် သူ ဖြိုးလေးကို စိတဝြငစြားတယ်။ တဈညလောကြ အတူနဖေူးချင်တ်ယတ်ဲ့”

ကနွောြ အရမ်းအံ့သှသှားလို့ ဘာပြောရမှန်း မသိတော့ဘူး။ ကနွောြ စိတကြူးထဲမှာ ခနွတေဲ့ မိန်းမက ကနွောန်ဲ့ အိပခြငွတ်ဲ့ အကြောင်းကို သူ့ဘဲဖြစ်သူက ပြောပြနတောလေ။ အထဈထဈ အငေါ့ငေါ့နဲ့ပဲ

“နဒီ့မှာ အဲ့လို ဆန်ဒ ရှိတယဆြို ကနွောြ ကူညီ…”

ဖြိုးလေး စကားမဆုံးခငမြှာပဲ ကိုရာဇာက ဖကြပြှောလိုကတ်ယ်။

“ကနွောြ စကားဆုံးအောင် ပြောဦးမယ်။ ခငဗြွားနဲ့ သူနဲ့ နှစ်ယောကထြဲ လုပခြငွတ်ာ လုပဆြိုပြီး ကနွောကြ လှတပြေးထားမှာတော့ မဟုတဘြူး။ ကနွောလြဲ လုပခြငွတ်ာ ရှိတယ်။ နဒီကလဲ ကနွောြ တဈခွားယောကြွားလေး တဈယောကကြို လုပန်တောမွိုးကို မှငဖြူးချင်တ်ယတ်ဲ့။ အဲ့တော့ နဒီ့ကို ဘာမှ မလုပခြင် ခငဗြွား ကြုပကြို အရင် ပြုစုပေးရမယ်။ မိန်းမတဈယောကကြ ယောကြွားတဈယောကကြို လုပပြေးသလိုမွိုး ခငဗြွား ကြုပကြို အရငလြုပပြေးရမယ်။ ခငဗြွားကိုတော့ ကနွောကြ ဘာမှ လုပပြေးမှာ မဟုတဘြူး။ ကနွော့ကြို ပြုစုပြီးတော့မှ နဒီ့ကို ခငဗြွားကြိုကသ်လိုလုပ်။ ကဲ ဘယလြိုလဲ စိတဝြငစြားသေးလား”

ကိုရာဇာ ပြောတာကို ဖြိုးလေး ရှညရြှညဝြေးဝေး စဉြးစားစရာမလိုဘူး။ ဘီယာ သောကထြားတဲ့ အရှိနကြလဲ တကန်ပြေီ။ နဒီ့ကို ဖြုတရြမယဆြိုရင် တခွားဘာလုပရြလုပမြယ်။ ဖြိုးလေး လကခြံလိုကတ်ယ်။

ကိုရာဇာက သူ့ကို တိုကခြန်းတဈခုရဲ့လိပစြာ ပေးတယ်။ နောကြ နာရီဝကန်ရင်ေ လာခဲ့ဖို့မှာပြီး သူအရင် ပြနသ်ှားတယ်။ ခွိန်းထားတဲ့အခွိနထြကြ ၁၅ မိနဈလောကြ စောပြီး ဖြိုးလေး ရောကသ်ှားတယ်။ အခန်းထဲ ဝငသ်ှားတော့ ကုတငအြကြီးကြီး တဈလုံးတွေ့တယ်။ တခွားဘယသ်ူမှ မရှိဘူး။ အဝတအြစားတွေ အားလုံးခွှတထြားလို့ ကိုရာဇာက တခွားအခန်းကနေ လှမ်းပြောလိုကတ်ဲ့ အသံကြားလိုကရြတယ်။ လူကိုတော့ မတွေ့သေးဘူး။

ဖြိုးလေး အဝတအြစားတွေ အားလုံးကို ခွှတပြှီး ကြမ်းပေါမြှာ ပုံထားလိုကတ်ယ်။ ကိုယတ်ဈခါမှ မရောကဘြူးတဲ့ တစိမ်းနရောမှာ အဝတအြစားမပါပဲ ရပန်ရတော စိတမြသကသ်ာဘူး။ ဒီကိုလာတော့ နဒီ့ကို ဖြုတရြမယဆြိုတဲ့ အတွေးနဲ့ ပေါငကြှားက ခေါင်းထောငန်ပမေယေ့ြ အခုကြတော့ ခပပြွော့ပြော့အြနအထေားနဲ့ တွဲလောင်းဖြစ်နပြေီ။ တံခါးပြင့ပြှီး ကိုရာဇာဝငလြာတယ်။ ကိုယတ်ုံးလုံးပဲ အဝတအြစား တဈခုမှ မပါဘူး။

ဖြိုးလေး ကိုရာ့ဇာ ကိုယလြုံးကို ကြည့်မြိတယ်။ ရငအြုပကြားကား၊ ပခုံးကယွကြယွန်ဲ့။ လကမြောင်းတွကလေဲ ကြှကသ်ားတွနေဲ့ ဖုထဈနတယ်ေ။ ကိုရာဇာ့ပေါငကြှားက ဒုတကြလဲ မတထြနန်တောပဲ။ ကိုရာဇာက ဖြိုးလေးကို သူ့နားလာပြီး ဒူးထောကဖြို့ ပြောတယ်။ ဖြိုးလေး လွှောကသ်ှားပြီး ကိုရာဇာ့ရှေ့မှာ ဒူးထောကန်လေိုကတ်ယ်။

ကိုရာဇာ့ဒုတကြ ဖြိုးလေး မကြန်ှာနဲ့ တတန်းထဲ ဖြစ်သှားတယ်။ ရှေ့တဈလကမြလောကသ်ာ တိုးရင် မကြန်ှာကို ဒုတန်ဲ့ ထောကမြိပြီ။ ဖြိုးလေး ဘာလုပရြမှန်း မသိဖြစ်နတယ်ေ။ ဒါမွိုး တဈခါမှလဲ မကြုံဖူးဘူး။ ကိုရာဇာ့ကို ကြည့်လြိုကတ်ော့ ဘာမှ မပြောပမယေ့ြ စိတမြရှညတ်ဲ့ပုံ တွေ့လိုကရြတယ်။ ဒါနဲ့ပဲ ဖြိုးလေး ကိုရာဇာ့ဒုတကြို ကိုငပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထုပေးတယ်။ လကထြဲမှာ ပူးနှေးနှေး ဒုတကြှီး ကိုငလြိုကရြတော့ ပြနမြလှှတခြငွတ်ော့ဘူး။ ယောကြွားချင်ြး တခွားလူ ဒုတကြို အခုမှ ပထမဆုံး ကိုငဘြူးတာ။ မလှှတခြငွလြောကအြောင် ကိုငလြို့ကောင်းတယ်။

“ပါးစပထြဲ ထည့စြုပ်”

ကိုရာဇာက ပြောလိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေး ပါးစပထြဲ ကိုရာဇာ့လီးက ဘယလြိုဝငသ်ှားမှန်း မသိလိုကဘြူး။ စိတထြဲကလဲ ဇဝဇဝေါနဲ့ ဘာလုပလြို့ လုပန်မေိမှန်း မသိဘူး။ ခေါင်းက ရှေ့တိုးနောကဆြုတ် လုပပြေးနမေိပြီ။ လီးကို အဖြားထိ ဆှဲထုတပြှီး လီးထိပကြို လွှာနဲ့ ထိုးကြည့်လြိုကတ်ယ်။ အရသာက အရမ်းမဆိုးပါဘူး။ နှုတခြမ်းနှစ်ခုကြား ဒဈဖြားကို ငုံးထားရင်းနဲ့ လွှာက ဒဈပတပြတလြညကြို ယကပြေးလိုကတ်ယ်။

ကိုရာဇာ့ဒုတကြှီးက မာသညထြကြ မာလာပြီ။ ပါးစပထြဲမှာ လီးတဈချောင်းဝငန်တောက စိတတ်ော့ မသကသ်ာဘူး။ ဖြိုးလေး မလုပခြငွလြဲ၊ ကိုရာဇာက တောင်းဆိုထားတာဆိုတော့ ငှင်းမရဘူး။သူကိုယတ်ိုငလြဲ လကခြံခဲ့တာလေ။

အဲ့ဒီ့အခွိနမြှာပဲ နဒီ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာတာကို မှငလြိုကတ်ယ်။ ကိုယပြေါမြှာ အဝတမြဆိုလို့ တဈခုမှ မကပဘြူး။ ဖြိုးလေးပါးစပထြဲ ကိုရာဇာ့ဒုတကြှီး ဝငန်ရင်ေး နဒီ့ကို လှမ်းကြည့်လြိုကတ်ယ်။ နဒီက သူတို့ နှစ်ယောကြ ရှိတဲ့နားကို တဈလှမ်းခွင်းလွှောကလြာတယ်။ နို့အုံကြီးက လမ်းလွှောကတ်ိုင်း တုနတ်ုနသ်ှားတယ်။ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ မာတောငန်တောပဲ။

ကိုရာဇာနဲ့ ဘေးချင်ြးယှဉရြပပြှီး လိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေးက ကြမ်းပေါဒြူးထောကထြိုငန်ရင်ေး ကိုရာဇာဒုတကြှီးကို ပါးစပထြဲ ငုံထားပေးရင်း နဒီ့ အဖုတကြို ကြည့်န်မေိတယ်။ ဖြိုးလေး စိတတ်ှေ နဒီ့အဖုတကြိုမှငရြတော့ ထကြှလာပြီး ပါးစပထြဲဒုတကြှီး ငုံထားရင်းမှ တံတွေး မွိုခမွိတယ်။ အဖုတကြ အမှှေးအမွှင် တဈပငမြှ မရှိဘူး။ ပန်းနုရောငရြဲနပြေီး၊ ဖောင်းကားနတောပဲ။

ဖြိုးလေး ခေါင်းက ကိုရာဇာ့ ဒုတကြို အထကအြောင် စုနဆြနရြင်း လှုပရြှားနတယ်ေ။ ကိုရာဇာ့ဒုတကြလဲ အစွမ်းကို မာထနန်ပြေီ။ ကိုရာဇာက ဖြိုးလေး ခေါင်းကို ကိုငပြှီး ပါးစပထြဲ ဒုတကြို ဝငန်ိုငသ်မွှဝငအြောင် လိုးသှင်းနတယ်ေ။ ဖြိုးလေးက ပါးစပကြို ဟနိုငသ်မွှဟပေးပြီး ဝငန်ိုငအြောင် ကြိုးစားပေးတယ်။ ပါးစပပြေါကန်ဲ့ ဒုတလြုံးပတကြ အပြည့ဖြစ်နပြေီး ဖြိုးလေး တဈခကြတ်ဈခကြြ ပျို့တကလြာတယ်။ ဒါပမယေ့ြ မအနအြောင် ကြိုးစားထိန်းနတယ်ေ။

ကိုရာဇာ့ကို မှုတပြေးနရင်ေး ဖြိုးလေး မကြစြိက နဒီ့ကို တဈခွိနလြုံးကြည့်န်တယ်ေ။ ဖြိုးလေး ဒုတကြလဲ အတွေ့အကြုံ အသဈကြောင့ြ အရမ်းကို ထနမြတန်ပြေီ။ နဒီက မတတ်ပရြပန်ရောကနေ ကြမ်းပေါမြှာ ဒူးထောကန်တေဲ့ ဖြိုးလေး နောကကြို လွှောကသ်ှားတယ်။ နဒီ့လကထြဲမှာ အရာဝတ်ထု သေးသေးလေး တဈခု ကိုငထြားတာ တွေ့လိုကတ်ယ်။ ဘာလဲတော့ သသခွေောခွာ မမှငရြဘူး။ ဖြိုးလေး နောကကြွောကနေ သိုင်းဖကလြိုကတ်ယ်။

အဝတမြပါတဲ့ နဒီ့ကိုယခြန်ဓာက ချောမှေ့အိစကပြှီး နှေးထွေးနတယ်ေ။ နို့နှစ်လုံးက ဖြိုးလေး ကြောပေါမြှာ ဖိကပသ်ှားတယ်။ နဒီက ဖြိုးလေးနောကကြ သိုင်းပြီး ဖြိုးလေး ဒုတကြို ဘယဘြကလြကန်ဲ့ ဆုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ လကန်ဲ့ တဈခကြြ နှစ်ခကြလြောကြ ထုပေးတယ်။ နီဒီ့ညာဘကလြကကြ ဖြိုးလေးရဲ့ ဖငပြေါကဝြကို လာထိပြီး ဖြဖြလေး ပြတပြေးနတယ်ေ။ ပြီးတော့ လကသ်န်းရဲ့ လကတ်ဈဆဈလောကကြို ဖငပြေါကထြဲ ထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။

လကသ်န်းက သေးတာကြောင့ြ ဖြိုးလေး အရမ်းမနာဘူး။ နဒီက ဖြိုးလေး ဒုတကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြေး ထုပေးရင်း ဘောတွကေို ပြတသ်ပပြေးနတယ်ေ။ ဖြိုးလေး ပါးစပထြဲမှာ ကိုရာဇာ့ဒုတကြ ဝငထြှကပြှီး၊ နဒီ့လကြ တဈဖကကြ ဖြိုးလေး ဒုတကြို ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း၊ ကနွလြကတ်ဈဖကကြ ဖြိုးလေး ဖငပြေါကကြို ကလိပေးနတေော့ ဖြိုးလေး ပြီးချင်လြာတယ်။ စကျကန့ပျိုင်းအတွင်း ဖြိုးလေး ပန်းထုတမြိတော့မယ်။ အဲ့ဒီ့အခွိနမြှာပဲ နဒီက ရပလြိုကတ်ယ်။

ကိုရာဇာက ဖြိုးလေးကို ကုတငစြောင်းမှာ လေးဘကထြောကန်ဖေို့ ပြောတယ်။ ကုတငကြ သုံးပလေောကပြဲ မှင့တ်ယ်။ ဖြိုးလေး လေးဘကထြောကပြေးရတဲ့ အနအထေားက ကြမ်းပေါမြှာ ဒူးထောကပြှီး ကုတငပြေါကြို ရငဘြတကြနေ ကိုယခြန်ဓာ အထကပျိုင်းတငထြားရတဲ့ပုံစံ၊ ဖငကြ ကုတငစြောင်းမှာ ထောငန်တယ်ေ။ နဒီကတော့ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး ဖြိုးလေး မကြန်ှာ နားမှာ ခွထေောကကြားထိုငန်တယ်ေ။ ဖြိုးလေးမကြန်ှာက နဒီပေါငကြှားမှာ ရောကန်ပြေီး အဖုတန်ဲ့ လကမ် နည်းနည်းလောကပြဲ ကြာတော့တယ်။

သင်းပြံတဲ့ ရနံလေးကို ရလိုကတ်ော့ ပါးစပထြဲက သှားရတွတေေောင် ယိုလာတယ်။ ဒါကိုသာ ယကပြေးလိုကရြရငတ်ော့ အိနမှောပဲ ဆိုတဲ့ အတွေးနဲ့။ ကိုရာဇာက ချောစီဘူး ယူပြီး ဖြိုးလေး ဖငပြေါကဝြကို လောင်းပေးလိုကတ်ယ်။ အောကကြို စီးကလွာတော့ သူ့လီးကြီး ထိုးခံပြီး၊ လီးပေါကြိုပါ ဆီတွေ ပစတေယ်ေ။ လီးထိပကြ ဖငဝြကို တဈခကြတ်ဈခကြြ ထောကမြိသှားတော့ ဖြိုးလေး တဈယောကြ၊ အသည်းတွယေားပြီး အံကြိတန်ရတေယ်။

ခဏကြာတော့ လီးချောင်းကြီးက ဖြိုးလေးဖငဝြကိုတေ့ပြီး အထဲကို ဖိဝငလြာတယ်။ ဘာမှ မဝငဘြူးတဲ့ဖငဆြိုတော့ ကြပန်တောပေါ့။ ခံစားခကြကြတော့ ပူထူနတောပဲ။ ဖြိုးလေး နာလို့ ရှေ့ကိုတိုးပြီး ရှောငတ်ယ်။ ကုတငစြောင်းက ရငဘြတကြို ထောကန်တေော့ ရှေ့ဆကတ်ိုးလို့မရတော့ဘဲ အနောကကြ ဝငလြာတဲ့လီးဒဏကြို အံကြိတရြင်းသာ ခံနရတေယ်။ လီးချောင်းကြီး တဈဖြည်းဖြည်းဝယလြာတော့ သူ့တဈကိုယလြုံးပူထူသှားတာပဲ။ ဒူးတွလေဲ ညှတကြခွငွန်ပြေီ။

နဒီက ဖြိုးလေး ပခုံးကို ကိုငပြှီးတော့ ခဏနေ နာတော့မှာ မဟုတဘြူး။ ကောင်းသှားမှာပါလို့ အားပေးတယ်။ ဖြိုးလေးလဲ ခေါင်းညိတပြှလိုကတ်ယ်။ ကိုရာဇာက နောကတ်ဈခကြြ ဖိသှင်းတော့။ ဖြိုးလေး ပါးစပဟြပြီး အခနဲ၊ အသံအဈအဈနဲ့ အောမြိလိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေး ပါးစပဟြတာနဲ့ တပျိုငန်ကြ နဒီက ဖြိုးလေး နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို သူ့နှုတခြမ်းတွနေဲ့ ဖိကပလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူမရဲ့ ပူနှေးနတေဲ့လွှာကို ဖြိုးလေး ပါးစပထြဲ ဝငန်ိုငသ်လောကြ ဝငအြောင် သှင်းပြီး ၃၆၀ လှည့ပြတမြှှလေိုကပြှီး ကလောထြုတလြိုကတ်ယ်။

ဖြိုးလေး ဝမ်းဗိုကထြဲက အတွင်းကလီစာတွေ ပါသှားပြီလား ထငရြလောကအြောင် ခံစားလိုကရြတယ်။ ဒီလို ပြင်းပြမှတသ်ိပတ်ဲ့ အနမ်းမွိုး တဈခါမှာ မနမ်းဖူးဘူး။ ပြောရမယဆြိုရင် နဒီနဲ့ ဖြိုးလေး နမ်းတာ မဟုတဘြူး။ နဒီက နမ်းပြီး ဖြိုးလေးက အနမ်းခံရတာ။ ဖြိုးလေးကတော့ အခံဘကကြခညွြးပဲ။ ဖငခြံရင်းနဲ့ မိန်းကလေးတဈယောကကြ ရမကပြှင်းပြင်းနမ်းတာကို ခံနရတေယ်။ နဒီနမ်းနတေဲ့အခွိန် ကိုရာဇာ့ နောကကြသှင်းတာကလဲ ပိုမှနပြှီး ကြမ်းလာတယ်။

သူ့စောြ တခွားယောကြွားနဲ့ နမ်းနတော တွေ့တော့ မနာလိုလို့လား၊ ဒါမှမဟုတ် စိတတ်ှေ ပိုထနလြာလို့လား မသိဘူး။နဒီက နမ်းတာကိုရပလြိုကပြှီး၊ လေးဘကထြောကန်တေဲ့ ဖြိုးလေး ရှေ့မှာ ပေါငဖြှဲထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေး ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲပြီး သူမ ပေါငကြှောင်းထဲ ဖြိုးလေး မကြန်ှာကို သှင်းလိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေးလဲ အလိုကတ်သိပဲ ပါးစပရြှေ့ရောကလြာတဲ့ ပူစီဖောင်းဖောင်းလေးကို လွှာနဲ့ သပတ်ငလြိုကတ်ယ်။ အိနတောပဲ။ အရသာက ပြင်းတယ်။ ငံကြိကြိပဲ။ တဈခကြယ်ကပြှီးတော့ နောကထြပ် ဆကယ်ကခြငွလြာတယ်။

ဖြိုးလေး အဖုတအြတွင်းသားတွကေို ထိနိုငသ်လောကြ ထိအောင် ထိုးသှင်းကလောလြိုကတ်ယ်။ နဒီတဈယောကြ အသကရြှုသံတွေ ပြင်းထနလြာတယ်။ ဖြိုးလေး ဆံပငတ်ှကေို ကစွကြစွပြါအောင် ဆုပပြှီး သူမ အဖုတန်ဲ့ ဖြိုးလေး မကြန်ှာ နရော အနှံ့ကို တကပြှတန်တယ်ေ။ ဖြိုးလေးရဲ့ပါး၊ နဖူး၊ မေးစေ့၊ နှာခေါင်း ဘာမှ မကနွြ အောင် အဖုတရြညတ်ှေ စိုရှဲပြောငလြကသ်ှားတယ်။

နောကကြ ကိုရာဇာက တဆုံးကို ဆောင့န်တယ်ေ။ ဥနှလုံးက ဖြိုးလေး ဖငကြှားကို တဈဖြောင်းဖြောင်းနဲ့ ရိုကမြိနတယ်ေ။ ဖြိုးလေး ဒုတကြ အရမ်းမာထနန်ပြေီ။ တခါမှ ဒီလောကြ ထနတ်ာမွိုးမကြုံဖူးသေးဘူး။ နဒီ့ကို ခခွငွန်ပြေီ။ သူမအဖုတကြို ကြှံဝငသ်ှားအောင် ခခွငွစြိတ် ပေါကန်ပြေီ။ အဲ့ဒီ့အခွိနမြှာပဲ ကိုရာဇက ဖြိုးလေး ဖငထြဲကို သုတတ်ှေ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဒုတကြှီးကို ဖြိုးလေးဖငထြဲကနေ တဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆှဲထုတလြိုကတ်ယ်။

ကိုရာဇာ ပါးစပကြနေ တရှီးရှီး အောရြင်းနဲ့ ဖြိုးလေး ခါးကို လှှတပြေးလိုကတ်ော့ ဖြိုးလေး မတတ်ပရြပလြိုကတ်ယ်။ နဒီက ဖြိုးလေးကို ကြည့်ပြှီး ပြုံးနတယ်ေ။ ဖြိုးလေး ဘာကို လိုချင်န်လေဲ ဆိုတာ သိနတေဲ့ ပုံလေးနဲ့။ ဖြိုးလေး နဒီ့ပခုံးကို တွန်းပြီး ကုတငပြေါမြှာ ကြောခင်း အိပစြတယ်ေ။ ပကလြကလြှနန်တေဲ့ နဒီ့ပေါငကြှားမှာ နရောဝငယ်ူလိုကတ်ာနဲ့ တပျိုငန်ကြ နဒီက သူမ ဒူးကောကဝြတ် နှစ်ခုကို လကန်ဲ့သိုင်းယှကပြှီး ဖငကြို မိုးမွှောအြောင် ပင့တ်ငပြေးလိုကတ်ယ်။

ရဲပြီး ဖောင်းနတေဲ့ အဖုတန်ှဈလှှာကြားကို ဖြိုးလေးက သူ့ဒုတကြို တေ့ပြီး ဖိသှင်းလိုကတ်ယ်။ နဒီတဈယောကြ အသံထွကမြလာပဲ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာ ဟသှားတယ်။ ဖြိုးလေးက ခခွငွစြောနဲ့ တဈချောင်းလုံး ထိုးသှင်းလိုကတ်ာကိုး။ ဖြိုးလေးကလဲ ညှာတာဖို့ အစီအစဉမြရှိဘူး။ ဖြိုးလေး ဖငကြှားက ဟစိစိနဲ့ ကိုရာဇာ့ သုတတ်ှေ ပူနှေးစိုစွတန်ပြေီး ပူထူနတယ်ေ။ ဒီခံစားခကြကြ နဒီ့ကို အားကုနကြှုံးဆောင့ဖြို့ စေ့ဆောန်တယ်ေ။

သူ့ဖငခြံပြီးမှ ခခွှင့ရြတဲ့ စောြ ဆိုတော့ အဖုတကြွှံအောင် ကို ခမွယဆြိုတဲ့အတွေးပဲ ရှိတယ်။ ဖြိုးလေးက လပေေါဝြဲနတေဲ့ နဒီ့ခွနှစ်ေချောင်းကို သူ့လကမြောင်းတွနေဲ့ဖိပြီးမှ လကန်ှဈဖကကြို နဒီ့ပခုံးဘေးမှာ တဈဖကစြီ ထောကလြိုကတ်ယ်။ နဒီ့ဖငကြ မိုးမွှောပြှီး ဝငလြာတဲ့ လီးဒဏြ ခံပတေော့ ဆိုတဲ့ အခွအနေေ ဖြစ်သှးတယ်။ ဖြိုးလေးလီးကို တဈဆုံးထုတ် တဆုံးသှင်းနဲ့ နဒီ့ပေါငန်ဲ့ သူ့ပေါငတ်ှေ ဖြောင်းခနဲ ဖြောင်းခနဲ ရိုကမြိတဲ့ အထိကို ဆောင့ြ ပစ်တယ်။

နဒီကလဲ ဖြိုးလေး ပကပြကစြကစြကဆြောင့လြေ သူ့အတွကကြှိုကလြပေဲ။ ခေါင်းက ကုတင် ခေါင်းရင်းရှိနလေို့သာ ထွကမြသှားတယ်။ အဲ့ဒါသာ မရှိရင် နဒီ လှင့ထြှကသ်ှားလောကတ်ယ်။ ကိုရာဇာက သူ့စောကြို ဖြိုးလေး ခနွတော ကြည့်ရြင်း သူ့ဒုတကြို သူလကန်ဲ့ဆှနတယ်ေ။ နည်းနည်းမာလာတဲ့ အနအထေား ရောကတ်ော့၊ ကုတငပြေါတ်ကပြှီး၊ နဒီ့ မကြန်ှာဘေးနား ဒူးထောကြ ထိုငလြိုကတ်ယ်။

ပြီးတော့ လီးကို အရင်းကနကေိုငပြှီး၊ မကြလြှှာမှိတရြင်း အရသာတွေ တကန်တေဲ့ နဒီ့ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာပေါကြို ထိပဖြူးတငပြေးလိုကတ်ယ်။ နဒီက သူ့နှုတခြမ်းကို လာထိတဲ့ ပူနှေးနှေးအရာကြီးကြောင့ြ မကြစြိဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ော့ ကိုရာဇာ့ ကိုတွေ့တယ်။ ဘာမှ ပြောမနတေော့ပဲ၊ ဒဈကို ဆှဲငုံထားလိုကတ်ယ်။ ကိုရာဇက နဒီ့ရဲ့ ပါးစပထြဲ သူ့ရဲ့ လီးကို တဖြည်းဖြည်းထိုးသှင်းလိုကတ်ယ်။ အာသီးခေါင်းကို တဈခကြထြိသှားတော့ နဒီမကြလြုံးပြူးပြီး အဈခနဲ အသံ မှညပြွို့တကသ်ှားတယ်။

ကိုရာဇက နည်းနည်းလေး ပြနဆြှဲထုတလြိုကြ ပြနသ်ှင်းလိုကန်ဲ့ ပါးစပကြို လိုးတယ်။ ဖြိုးလေးကလဲ နဒီ လီးစုပန်တောကို ကြည့်ရြင်း ဖီးတကလြာပြီး၊ ခပကြှမ်းကြမ်းလေး စောင့သ်ှင်းလိုကတ်ယ်။ နဒီကတော့ အဖုတကြလဲ အရသာရှိ၊ ပါးစပကြလဲ အရသာအပြည့ရြနလရေေဲ့။ ဖြိုးလေးရဲ့ စောင့ခြကြတ်ှေ တဖြည်းဖြည်းကြမ်းလာပြီး၊ ပြီးခါနီးတော့ ကိုရာဇာက နဒီ့ပါးစပထြဲက သူ့လီးကို ထုတလြိုကတ်ယ်။ နဒီက ဖြိုးလေး ဂုတကြို ဆှဲပြီးတော့ သူနဲ့ နှုတခြမ်းခွင်းတေ့နမ်းလိုကတ်ယ်။

နဒီ့ပါစပကြ အရညတ်ှအေားလုံးကို ဖြိုးလေး စုပယ်ူပြီး၊ သူ့လရညတ်ှကေို နဒီ့အဖုတထြဲ ပန်းထုတပြဈလိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေး အားကုနစြောင့ပြှီး နဒီ့ ကိုယပြေါြ ပစ်ကြရင်း အမောဖြနတေယ်ေ။ ကိုရာဇာကတော့ သူရဲ့ တောငမြတန်တေဲ့ လီးကို ဆှရင်း ဖြိုးလေး နဲ့ နဒီ့ကို ကြည့်န်လရေေဲ့။ ခန အမောဖြပြေီးလောကခြွိနပြှီးတော့၊ ကိုရာဇာက နှစ်ယောကစြလုံးကို ခေါလြိုကတ်ယ်။ သူ့ရှေ့ကြမ်းပြငမြှာ ဖြိုးလေးနဲ့ နဒီကို ဒူးထောကထြိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။

ပြီးတော့ သူ့လီးကြီးကို ကော့ပေးပြီး စုပ် ဆိုပြီးတော့ ပြောလိုကတ်ယ်။ နှစ်ယောကသ်ား တုတကြှီးကို လွှောကန်ဲ့ ပျိုငတ်ူ ယကပြေးလိုကတ်ယ်။ ဖြိုးလေးက ညာဘကအြခွမ်းကို လွှာနဲ့ယကပြှီး၊ နဒီက ဘယဘြကအြခွမ်းကို ယကပြေးလိုကတ်ယ်။ ကိုရာဇ ကြောကော့သှားတယ်။ ဖြိုးလေးက ဥနှစ်လုံးကို ပါးစပန်ဲ့ ငုံတဲ့အခွိန် နဒီက တုတကြို ပါးစပထြဲသှင်းပြီး ပါးစပန်ဲ့ လိုးပေးလိုကတ်ယ်။ အာခေါငအြတွင်းသားတွနေဲ့ လီးထိပသ်ှားတိုကတ်ော့ ကိုရာဇာတုနတ်ကသ်ှားတယ်။ ပြီးတော့ ဖြိုးလေးနဲ့ နဒီ ပုံစံပြောင်းတယ်။

နဒီက ဥနှစ်လုံးကို စုပပြှီး ဖြိုးလေးက လီးချောင်းကို စုပပြေးတယ်။ လီးပေါမြှာ နဒီ့ရဲ့ လညခြွောင်းထဲက အရညတ်ှေ၊ တံတွေးစိုနတောကို စုပရြတာ တမူထူးခွားတဲ့ အရသာ ရတယ်။ ကိုရာဇာဒီထကပျို မထိန်းနိုငတ်ော့ နှစ်ယောကစြလုံးကို ပါးစပဟြထားဖို့ ပြောလိုကတ်ယ်။ ကိုရာဇာက သူ့လီးကို သူ့ဖာသူ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဂွင်းထုနတယ်ေ။ ခဏနတေော့ ကိုရာဇာက လရညတ်ှကေို နှစ်ယောကစြလုံးရဲ့ ပါးစပကြို တလှည့စြီ ပစွခြနဲ ပန်းထုတလြိုကတ်ယ်။

လရညတ်ှေ မကြန်ှာနဲ့ ပါးစပထြဲ ရောကလြာတော့ ဖြိုးလေး ဘာလုပရြမယမြှန်း မသိဘူး။ မွိုခရွမှာလား၊ ဒီအတိုင်းပဲ ထားရမလား ဝခွေဲမရဖြစ်နတယ်ေ။ အဲ့ဒီ့အခွိနမြှာပဲ နဒီက သူ့နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို ဖြိုးလေး မကြန်ှာနား တိုးလာပြီး နမ်းစုပလြိုကတ်ယ်။ နဒီ့စီက လရညတ်ှနေဲ့ ဖြိုးလေးစီက လရညတ်ှေ ရောသှားပြီး သူ့တို့ လညခြွောင်းထဲစီ အသီးသီး ဝငသ်ှားကုနပြှီး၊ မွိုခလွိုကရြတယ်။ ပြီးတော့ ၃ ယောကသ်ား ရချိုးခန်းထဲ ဝငပြှီး သန့ရြှင်းရေး လုပကြှတယ်။

အဲ့ဒီ့နောကပျိုင်း သူတို့ ၃ ယောကြ မကြာခဏ ဆုံပြီး အခစွပြှဲတွေ ဆငန်ှှဲရင်း အရသာ မွိုးစုံ စမ်းသပကြှပါတော့တယ်။

ပြီးပါပြီ။

နှစ်ယောကထြဲ လုပခြငွတ်ာ
ရေးသားသူ – ?????