အောစာအုပ်

ခယ်မလေး

နမင်ေး တောငကြှီးသို့ ပြနသ်ှားဖို့ ပြငဆြငန်သည်ေ။ခစွရြတဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို ခွဲရပြန်ဦးမည်။ သူ တောငကြှီးတွင် ချောကလြကြောလြောကပြှီ တာဝနကြနွတော။ အစိုးရဌာနကြီးတဈခုတွင် အရာရှိတဈဦးဖြစ်ပြီး တောငကြှီးမှို့နားတွင် စီမံကိန်းတဈခု၌ တာဝနခြံအဖြစ် စလှေှတခြှင်းခံရသည်။ ဝနထြမ်းတဈဦးမို့ ငှင်းဆိုခွင့မြရှိပဲ ကရွာတာဝနထြမ်းဆောငရြသည်။

ဇနီးနှင့သ်မီးကို ထားခဲ့ရပမယေ့ြ အိမထြောငကြသွည့အြခွိနမြှစပြီး သမီး သုံးနှစ်ကြောလြာသညအြထိ အကြာကြီး မခွဲဖူးသောကြောင့ြ ရောကစြ ရကမြွားတွင် သတိရလှမ်းမိသည်။ သမီးကလဲ ခွဲစမရှိ ဇနီးကလဲ မခွဲဖူးသောကြောင့ြ ညတိုင်း ဖုန်းပြောရင်း အလှမ်းပြရသေည်။ ချောကလြကြောတ်ော့ ရုံးခွုပမြှ အရေးကြီး ကိဈစတဈခုနှင့ြ သူ့ကိုခေါလြို့ လာရင်းနဲ့ နှစ်ပတကြွောကြှာအောင် နလေိုကရြသည်။

ချောကလြလောကြ ဝေးနရတေဲ့ ဇနီးသညန်ဲ့ သမီးကိုလဲ အတိုးခွ အလှမ်းပြရသေည်။ ကိဈစများပြီးလို့ ပြနလြှှတတ်ော့ ပြနရြဦးမည်။ သူလဲဟိုမှာ နရောအတညတ်ကြ ဖြစ်ပြီမို့ ဇနီးသညန်ဲ့ သမီးတို့ လာလညဖြို့လဲ ခေါထြားသည်။ ဒီတဈခါ ပြနရြမညမြှာ သူတဈဦးတည်း မဟုတတ်ော့။ သူ့မိန်းမရဲ့ ညီမဝမ်းကြဲ သူ့ခယမြပါ ပါသည်။

ခယမြက ဘူမိဗဒဘောသာရပဖြှင့ြ မာစတာတန်းတကန်ပြေီး စာတမ်းပြုစုရနအြတွကြ တောငကြှီးသို့ သှားရမည် ပြောသည်။ သူလဲ တောငကြှီးဖကတ်ှငတ်ာဝနကြနွသညေမြို့ သူပြနရြောကတ်ော့ သူ့အိမတ်ှင် သူ့ကို စောင့န်သည်ေ။ သူပြနလြွှငတ်ဈခါတည်း လိုကမြညမြို့ပင်။

ခယမြဆိုပမယေ့ြ သူနှင့လြဲ အတောရြင်းနှီးသည်။ ပြောမနာ ဆိုမနာတွပင်ေ။ သူ့ကို အဈကိုတဈယောကလြို သဘောထားပြီး သူကလဲ ညီမတဈယောကလြိုပင်။ သူရှိလို့လဲ ခယမြရဲ့ မိဘတွကေ စိတခြစွှာနသည်ေ။

ကားပေါရြောကတ်ော့ ခယမြက အင်ျကြီလကတ်ိုအပါးနှင့ြ ထမိနစြကပအြပြော့သား ဝတထြားလို့ သူက

”ဟဲ့ တုံတုံ နငအြနှေးထည် မပါဘူးလား။ ပါရင် ယူထား ဟိုဖကရြောကရြင် အေးတယ်”

”အာ ကိုမင်းကလဲ အေးတာကြိုကတ်ယ် အအေးခံနိုငပြါ့။ အေးဆေးပါ ဟင်းဟင်း”

”အေးနောြ တကယအြေးလို့ပြောတာ။ အေးလာခါမှ စောငင်ှါးပါ အနှေးထညင်ှါးပါဆို မငှါးဘူး။ လကသ်ီးပဲရမယ်”

”အမလေး သိပါ့ သိပါ့ တုံတုံကိုကြ လကသ်ီးပေါ့။ဟင်းမပြောချင်ဘြူး သူ့မိန်းမပဲ စတနောရှိတာ သိပြီးသားနောြ”

ခယမြနာမညကြ နှင်းခယွရြီ ။ အိမန်ာမည် အိတုံ ဖြစ်နတော ဘာကြောင့မြှန်းတော့ မသိ။ ကားထွကလြာတော့ နှစ်ယောကသ်ား စကားနိုင် လုလာကြသည်။သှားခါနီး မိန်းမက ကားပေါမြှာ ရနမြဖြစ်သှားနဲ့ဦးနောြ မှာလိုကပြမယေ့ြ နှစ်ယောကသ်ား စကားနိုငလြုလာကြသည်။ မောလာတော့ အိတုံက အိပတ်ော့မညပြှောပြီး စိတကြောကသ်လိုလုပကြာ ဟိုဖကလြှည့ပြှီး မကြလြုံးပိတကြာ နားကြပတ်ပပြှီး သီချင်ြးနားထောငန်သည်ေ။ သူလဲ ကြောပိုးအိတထြဲမှ အနှေးထည် အထူထုတကြာ ဝတထြားလိုကပြှီး မကြလြုံးမှိတကြာ နားလိုကသ်ည်။

တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ညကလဲနကလြာ တောငကြှီးဖကတ်ကလြာပြီမို့ အအေးက ပိုပိုလာသည်။ အိတုံလဲ ခမွြးသထကြ ခမွြးလာသညထြင့ြ။ သူလဲမသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ အိပန်လေိုကသ်ည်။ နောကဆြုံး မခံနိုငတ်ော့လို့ ထငသ်ည်

”ကိုမင်း အရမ်းအေးတယ်။ အနှေးထည် အပိုပါသေးလား”

”မပါတော့ဘူး။ ညည်းပဲပြောတော့ အအေးကြိုကတ်ယဆြို။ နလေေ”

”ကိုမင်းနောြ ဒီမှာ အရမ်းခမွြးနပြေီ ဟင့ြ ဟင့ြ သူများကို မစောင့ရြှောကဘြူး။ အဈကိုဖြစ်ပြီး ဘာမှလဲ မလုပပြေးဘူး။ ငိုလိုကမြှာနောြ”

”ဟားဟား မငိုနဲ့ ပြိတ်တာမကြရြည် မှမကေစွနေဲ့။ ကဲရော့ရော့ ခွုံထား”

သူလဲ အနှေးထညခြွှတပြေးလိုကကြာ ခွုံပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကားပေါကြ စောငကြို ထပခြှုံပေးလိုကသ်ည်။

”ကိုမင်းကော မအေးဘူးလား”

”ဟဲ့ လူပဲအေးတာပေါ့ ရပါတယ် ငါက ယောကြျားလေးပဲ”

”အဲ့လိုမလုပပြါနဲ့ အနှေးထညကြှီးက အကြီးကြီးကို နှစ်ယောကခြှုံလို့ ရပါတယ်။ တူတူခွုံမယ်”

ပြောရင်း သူ့ကိုပါ ခွုံပေးလိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား အိပလြိုကကြှသည်။ ညကလဲ ပိုနကလြာလေ အအေးက ပိုလာလမေို့ အနှေးထညန်ှင့ြ စောငကြို သူကဆှဲလိုကြ ကိုယ့ဖြကကြ လှတသ်ှားလိုကြ ကိုယကြဆှဲလိုကြ သူ့ဖကကြ လှတသ်ှားလိုကန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။

ထိုအခွိနတ်ှင် ကားကလဲ ဘာကြောင့မြှန်းမသိ ရပသ်ှားသည်။ တောတ်ောကြှာသညထြိ မထွကသ်ေးတာမို့ သူလဲကားအောကသ်ို့ ဆင်းကာ စနည်းနာလိုကတ်ော့ ကုနတ်ငကြားတဈစီး ပကြကြာ လမ်းပေါတ်ှင် ကန့လြန့ခြံနသညေမြို့ ဟိုဖကဒြီဖကြ ကားများရပန်ရခွေင်း ဖြစ်သည်။ သူလဲ အရမ်းအေးလာတာမို့ ကားပေါသ်ို့ ပြနတ်ကလြာသည်။ ကားပေါရြှိ လူတွကတေော့ အိပပြွောန်ကြသေည်။ သူလဲ သူ့ခုံရှိရာ နောကဖြကသ်ို့သှားပြီး သူ့ခုံတွင် ဝငထြိုငလြိုကတ်ော့

”ကိုမင်း ဘာဖြစ်လို့ ကားရပတ်ာလဲ”

”ကားတဈစီး ပကြန်လေို့ လမ်းပေါြ ကန့လြန့ခြံနတောလေ”

”အောျ ကြာမှာလား”

”မသိဘူး။ ဘာလို့လဲ အပေါ့သှားချင်လြို့လား”

”အင်းဟုတတ်ယ်။ ကိုမင်း အဖောခြဏလိုကပြေး”

သူလဲ ကားအောကသ်ို့ ပြနဆြင်းလာရသည်။ အမှောငတ်ဈနရောတွင် အပေါ့သှားပြီးနောကြ ကားပေါသ်ို့ ပြနတ်ကလြာလိုကသ်ည်။ ကားပေါရြောကတ်ော့ အနှေးထညန်ှင့ြ စောငကြို အသည်းအသန် ပြနခြှုံရင်း

”အိပလြို့လဲမရဘူး သူကခညွြးဆှဲဆှဲနတေော့ ဒီဖကကြ လှတလြှတသ်ှားတာနဲ့ ပြနပြှန် ဆှဲနရတေယဟြင်း”

”အောြ သူကပြောရတယရြှိသေး အိတုံရယ်။ ညည်းကခညွြး ဆှဲနတောလေ”

”အေးတာကိုးလို့”

တကယလြဲ အေးလာသညမြှာ အမှနပြင်။ ဒါကြောင့သ်ူလဲ

”ကဲ အိတုံ အရမ်းအေးလာတော့ မတကန်ိုငတ်ော့ဘူး။ တို့တွကေ မောငန်ှမတွပေဲ။ ဘယလြိုမှ မထငန်ဲ့။”

ပြောပြီး အိတုံကို လှမ်းဖကလြိုကရြင်း သူ့ဖကဆြှဲလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ ရုတတ်ရကြ လန့သ်ှားပမယေ့ြ ငှင်းတော့ မငှင်းပေ။ အသားချင်ြး ထိကပထြားတာ ကြာလာတော့ လူငှေ့နဲ့ နှေးလာသည်။

”ကဲ နှေးလာပြီမလား”

”ဟုတ်”

တဈကားလုံးမှာ အိပမြပြောတ်ာ သူတို့နှစ်ယောကပြင်။ စကားပြောနလေိုကကြှသည်။ ကားကလဲ တောတ်ောန်ဲ့ မထွကန်ိုငသ်ေး။ စကားပြောနရင်ေးနဲ့

”ကိုမင်းတို့တော့ မပြောချင်ဘြူးနောြ ဟင်း”

”ဟ ဘာလဲဟ ဘလိုင်းကြီး”

”ဟုတတ်ယလြေ။ မနေ့ညက ဟင်း ကဲလိုကတ်ာလှနရြော။ ဧည့သ်ညရြှိတာတောငမြှ။ မမကလဲ အေးလှအေးလှနဲ့ မထငရြဘူး။ ဖြစ်နလေိုကကြှတာ။ ရှကလြဲ မရှကဘြူး”

”ဟမ် ညည်းတွေ့တယပြေါ့”

”တွေ့တာပေါ့ အခန်းတံခါးတောင် မပိတန်ိုငပြဲ မှှနန်လေိုကကြှတာ။ အသံက အပြငကြတောင် ကြားရတယ်”

”ဟောဗွာ ကိုယ့လြင် ကိုယ့မြယားပဲအေ ညည်းတွေ့တော့ ပညာရတာပေါ့ဟာ ဟ”

”ဘာပညာရတာလဲ ။အိတုံတို့က သိပြီးသား”

တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ပြောရင်း နမင်ေး စိတတ်ှကဖေောကပြှနလြာသည်။ ခယမြက ပေါငတ်ဈဝကပျိုငပြှီးသားဆိုတဲ့ ခပည်ံ့ညံ့ယောကြြားတွေ ယူဆတွကေိုသူ လကမြခံပေ။ သူလဲ ဘယခြယမြကိုမှ စိတန်ှင့တ်ောင် မပစ်မှားဖူး။ ညီမတွလေို သဘောထားသည်။ ခုလို ဖကထြားပြီး မနေ့ညက အကြောင်းကိုပြောနတေော့ သူ့စိတတ်ှကေ ဖောကပြှနလြာသည်။

မနေ့ညက သူ့မိန်းမနဲ့ ပြနခြါနီးမို့ အတိုးခကြာ လုပဖြစ်ကြသည်။ မိန်းမကလဲ သူ့စိတတ်ိုင်းကြ နပေေးကာ လုပကြှသည်။ လုပန်ရငေန်ဲ့ သူ့စိတထြဲတွင် တဈစုံတယောကြ ကြည့်န်သည်ေ ခံစားမိသောလြည်း မထငမြိပေ။ ခုတော့ မိမိခယမြက ညကအကြောင်းကို ပြောမှ သူမမှန်း သိလိုကရြသည်။

အိတုံတွငလြဲ ခစွသ်ူရှိမှန်း သိသည်။ သူ့ခစွသ်ူက စငကြာပူတွင် အလုပသ်ှားလုပန်တော တဈနှစ်ခန့ရြှိပြီ။ပြနလြာရင် ယူမယလြို့လဲ ပြောထားသည်။ အိတုံက အချောအလှ စာရင်းထဲ မပါပမယေ့ြ ခတ်လေူငယပြီပီ ပြငတ်ကဆြငတ်ကသ်ညမြို့ ကြည့်ကြောင်းသည်။အရပကြ မပုမရှညန်ှင့ြ တငတ်ှရငေတ်ှကေ သူ့နရောနှင့သ်ူ အခွိုးကသွည်။ အဝတအြစား ဝတသ်ည့အြခါတိုင်း ကိုယလြုံးပေါအြောင် အကပအြပြော့တွဝတေတ်ကတ်ာမို့ ကြည့်ကြောင်းသည်။

သူ့ စကားသံ တိတန်တောမို့ အိတုံ က သူ့ကိုမော့ကြည့်လြာသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အကြည့်ခြငွြး ဆုံသှားကာ အတနကြှာကြည့်န်ရင်ေးနှင့ြ အိတုံ့မကြလြုံးထဲမှ အရိပအြယောငတ်ခွို့ကိုတွေ့လိုကရြသလို ထငမြိလိုကသ်ည်။ သူလဲ အိတုံ ခေါင်းကိုကိုငကြာ နှုတခြမ်းကို ငုံ့ကာ စုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ခပတ်င်းတင်း ဖကလြိုကရြင်း ပါးစပထြဲသို့ လွှာထိုးထည့လြိုကရြင်း မှှနသေည်ေ။

အစက အိတုံလဲ ကြောငသ်ှားပြီး ရုန်းမလို လုပန်ရင်ေးနဲ့ သူ့ဖကကြို မှီခလွာသည်။ သူလဲ အခွအနေကေောင်းပြီမို့ လကတ်ှကေ အင်ျကြီပေါကြနေ ရငသ်ားတွကေို ပြတသ်ပ် ကိုငတ်ှယလြိုကသ်ည်။ တုံတုံလဲ မငှင်းပေ။ သူပြုသမွှ ငှိမခြံနသညေမြို့ သူလဲ အင်ျကြီ အောကကြို လကလြွှိုဝငကြာ ဘရာအောကကြ နို့တွကေို ကိုငလြိုကရြင်း နို့သီးခေါင်းတွကေို ခွပေေးလိုကသ်ည်။ နှစ်ယောကသ်ား အသကရြှူသံများ ပြင်းလာသည်။

ထိုခွိနတ်ှင် ကားစကန်ှိုးသံနှင့်အတူ ကားမောင်းထွကန်သညေမြို့ နှစ်ယောကသ်ား နှုတခြမ်းချင်ြးခွာလိုကပြှီး ကိုယရြှိနသ်တလြိုကသ်ည်။ ကားတွင်းမှ လူများကလဲ အိပမြောကြနတောမို့ သူလဲ နို့တွကေို ခွနလေေိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ သူဖကကြို မှီနရင်ေး လှိုကမြောနသည်ေ။ သူလဲအင်ျကြီကို လှနတ်ငလြိုကကြာ ဘရာကို အပေါသ်ို့ မလိုကပြှီး နို့တွကေို ငုံ့ကာ စို့လိုကသ်ည်။

”ကိုမင်း သူများတွေ တွေ့လိမ့မြယကြှာ ဟင်း”

”အကုနအြိပန်ပေါပြီ။ တို့နားမှာလဲ လူမှမရှိတာ”

သူတို့နားက ခုံတွမှော လူမရှိပေ။ သူတို့က နောကဖြကန်ားကသွည့အြပြင် လူတွကလေဲ သိပမြပါတာမို့ လှတလြပန်သည်ေ။ သူလဲ နို့တွကေို တလုံးပြီးတလုံး ပြောင်းစို့နရင်ေး လကတ်ှကေ ထမိနစြကပ် အကြဲကြောင်းကနေ လွှိုဝငလြိုကရြင်း အိတုံရဲ့ ပိပိကို စမ်းလိုကသ်ည်။ ပငတ်ီမှာ အရညမြွားနဲ့ ရှှဲနသည်ေ။

အိတုံလဲ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားရင်း ပေါငကြို စေ့လိုကသ်ည်။သူလဲ အသာဖြဲလိုကကြာ ပငတ်ီပေါမြှနေ ပိပိကို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ ပေါငကြ ကားသှားလိုကြ စုသှားလိုကန်ှင့ြ အသကရြှူသံက ပိုပြင်းလာသည်။ သူ့ခေါင်းကို အတင်းဖကထြားသည်။ သူလဲ နို့တွစေို့တာကို ရပကြာ အိတုံနှုတခြမ်းကို နမ်းလိုကတ်ော့ အငမ်းမရ ပြနန်မ်းလိုကသ်ည်။

သူလဲ ပငတ်ီကို အသာဆှဲခလွိုကရြာ အလိုကသ်င့ြ တငပြါးကို မပေးလာသည်။ ပငတ်ီကို ပေါငအြောကန်ားထိ လိပခြလွိုကပြှီး ပိပိကို စမ်းလိုကတ်ော့ ပေါငကြိုအသာ ကားပေးလာသည်။ သူလဲ အစေ့ကို အသာ ကလိလိုကတ်ော့

”ရှီး ကိုမင်းရယ် ”

သူ့ကို အတင်းဖကထြားသည်။ သူလဲ အစေ့ကို အဆကမြပြတ် ကလိနတေော့ ဖငကြှီးက ယမ်းခါနသည်ေ။ သူလဲ အိတုံ့နားကိုကပကြာ

”အိတုံ လီးစုပဖြူးလား”

”အင်း”

”ကို့ ကို စုပပြေးကြာ”

ပြောလိုကတ်ော့ အိတုံလဲ လူကို ပြတင်းပေါကဖြကအြသာတိုးလိုကရြင်း ကိုယကြို သူ့ဖကင်ိုကခြလွိုကသ်ည်။ တစောင်းအနအထေားနှင့ြ ခွထေောကန်ှဈဖကကြို ခုံပေါတ်ငထြားကာ တဈဖကကြ ထောငထြားရင်း သူအစေ့ကို ကလိနတောကို ခံရင်း သူ့ဘောင်းဘီ ကြယသ်ီးကိုဖြုတ် ဇဈကို ဆှဲခကြာ အတွင်းခံထဲမှ လီးကို ထုတလြိုကသ်ည်။

ခတ်လေူငယမြို့ ဒါတွကေို မှငတ်ှေ့ဖူးနလေို့ ရိုးနတောပဲလား သူ့ဘဲနဲ့ အကြိမပြေါင်းများစွာ လုပဖြူးနကြမေို့လားမသိ ကြှမ်းကငွစြှာ လုပတ်ကသ်ည်။ လီးကိုပါးစပထြဲ အသာထည့လြိုကရြင်း ရှေ့တိုး နောကဆြုတလြုပလြိုကြ လီးထိပကြို လွှာနဲ့ ကလိလိုကြ စုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။ သူလဲ လကတ်ဖကကြ အစေ့ကို ကလိရင်း တဈဖကကြ အဖုတထြဲသို့ ကလိုင်းနသည်ေ။ သူက ကလိလေ ဖီးလတ်ကပြှီး စုပလြေ သူကလဲဖီလ်းတကလြေ အဖုတန်ဲ့အစေ့ကို ကလိလနှငေ့ြ နှစ်ယောကသ်ား အပျိုငကြောင်းနသည်ေ။ သူလဲ

”အိတုံ ကို လုပခြငွတ်ယ် အဆငပြှမလေား”

”ကားပေါမြှာ မလှတလြပဘြူး ကိုမင်းရယ် ဟိုရောကမြှ လုပလြနေောြ”

”အဲ့ဒါဆိုရင် မနကကြွ ကိုယတ်ို့ တည်းခိုခန်းတဈခုသှားကြမယ် အိုကလေား”

ခေါင်းညိမ့ပြှလသည်ေ။ သူကလိနရင်ေးနဲ့ အိတုံ့ရဲ့ တငပြါးက ယမ်းခါလာသည်။ ပိပိအတွင်းထဲက လကည်ှိုးကို စုပလြာသည်။ သူလဲ ဆကတ်ိုကဖြိကာ ကလိလိုကတ်ော့ ဖငကြ ရမ်းသထကြ ယမ်းလာပြီး နောကကြို ကော့ကော့ပေးနရင်ေ ပါးစပကြလဲ တအဈအဈနဲ့။ အတနကြှာတော့ ဟင့ဟြင့န်ှင့ြ အသံနဲ့အတူ ပြီးသှားသညထြငသ်ည်။

သူလဲ ပြီးပြီလားမေးရာ ခေါင်းညိမ့ပြှလသည်ေ။ သူလဲ အဖုတထြဲမှ လကကြို ထုတလြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ စလင်းဘတ် အိတထြဲမှ တဈရှူးကို ယူကာ သူ့လကတ်ှကေို သုတပြေးလိုကရြင်း သူ့ပိပိကိုလဲ သုတန်သည်ေ။ သန့စြငပြှီးနောကြ ပငတ်ီကို သချောပြနဝြတကြာ အဝတတ်ှကေို နသေားတကြ ပြငဆြငပြှီးသူ့ကို

”ကိုမင်း မပြီးသေးဘူးလား”

”အင်း ဘယပြှီးဦးမလဲ ”

”ဘာလုပပြေးရမလဲ”

”စုပပြေးချင်သ်ေးလား”

”ရပါတယ်”

ပြောရင်း သူ့လီးကို စုပပြေးလိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူလဲ ပြီးချင်လြာတာမို့ ဖယခြိုင်းလိုကသ်ည်။ သူမလဲ ပါးစပထြဲမှထုတကြာ လကန်ဲ့ အသာထုပေးလိုကတ်ော့ သူလဲ သုတရြညမြွားထွကသ်ှားသည်။ သူမကပဲ အရညတ်ှကေို တဈရှူးနဲ့ သုတပြေးလိုကသ်ည်။ သန့ရြှင်းပြီးနောကြ သူ့ကိုဖကကြာ အနှေးထည် စောငတ်ို့ခွုံရင်း အိပခြငွပြှီပြောကာ အိပလြိုကသ်ည်။ သူလဲ သူမကို ဖကထြားရင်းတဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိပပြွောသ်ှားသည်။

မနကမြိုးလင်းတော့ တောငကြှီးရောကတ်ာနှင့ြ သူတို့နှစ်ယောကြ ဟိုတယတ်ဈခုသို့ သှားကြသည်။ဟိုတယတ်ှင် အခန်းတဈခန်းယူကာ အခန်းထဲရောကမြှ မကြန်ှာသဈ သှားတိုကကြာ မနကစြာ စားလိုကကြှသည်။ သူလဲမိန်းမဆီ ဖုန်းဆကကြာ ရောကကြှောင်းပြောသလို အိတုံကလဲ သူ့မိဘတွဆေီဖုန်းဆကန်သည်ေ။ မနကစြာ စားပြီး အခန်းထဲပြနလြာလိုကကြှသည်။

အခန်းထဲရောကတ်ော့ ညတုန်းက အရှိနန်ှင့ြ နှစ်ယောကသ်ား ကဲဖို့ပြငဆြငလြိုကသ်ည်။ အိတုံကို ကုတငပြေါြ လှဲခလွိုကပြှီး အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကသ်ည်။ သူလဲ အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကရြာ နှစ်ယောကသ်ား ဗလာကငွြးသှားကြသည်။ သူလဲ အကြမ်းပနကြနလြုံး သာသာရှိသော အိတုံရဲ့နို့လေးတွကေိုစို့ရင်း တကိုယလြုံးကို လကန်ဲ့လိုကကြာ ပြတသ်ပန်လေိုကသ်ည်။ နို့တွကေို စို့လိုကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေို ကိုကလြိုကန်ဲ့ လုပန်သည်ေ။

လကကြ တကိုယလြုံးပြတသ်ပရြင်း ပေါငကြှားထဲသို့ဝငကြာ အစေ့ကို ကလိလိုကရြာ အိတုံ ဖငကြ မှောကတ်ကလြာပြီး ပါးစပမြှ ညည်းသံနဲ့အတူ သူ့လကတ်ှကေို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငလြာသည်။ သူလဲ အစေ့ကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေး ဖိခွလေိုကြ မထိတထိ လုပလြိုကန်ဲ့ ကလိနသည်ေ။ ပိပိလေးထဲမှ အရညမြွားက အဝတွငရြှှဲကာနသည်ေ။ ဖြူရှှဲဆိုသည့အြတိုင်း ခယမြလေးမှာ အသားဖြူသူမို့ အရညရြှှမ်းသညလြား မသိ။

သူလဲ နို့စိုနရောမှ ထကာ ပေါငန်ှဈဖကကြို လကန်ဲ့ မလိုကပြှီး လကခြလယကြ အဖုတထြဲသို့ ထည့လြိုကရြင်း ကလိလိုကရြာ ပါးစပကြ ဗလုံးပထွေး အသံနဲ့အတူ ဖငကြ မှောကတ်ကလြာသည်။ စအို ညိုညိုလေးက အဖြင့ခြံဖူးခွင်း မရှိသေးပေ။ အရညတ်ှကေ ပိပိမှတဆင့ြ စီးကလွာကာ စအိုတွင် ရှှဲနသည်ေ။

သူလဲ ပေါငကြို မထားသောလကကြို လှှတလြိုကရြာ အလိုကသ်င့ပြေါငကြ ထောငထြားသည်။ လကတ်ဈဖကကြ ပိပိကို ကလိုင်းရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကရြဲ့ လကည်ှိုးက စအိုဝကို အသာ ကုပည်ဈလိုကရြာ စအိုဝတွန့ခြနဲ့ ဖြစ်သှားပြီးဖငကြ ရမ်းသှားသည်။ သူလဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ဆကကြလိနလေိုကသ်ည်။

”အ့ ကိုမင်း လုပတ်ော့ကြာ တုံမနတတေတ်ော့ဘူး”

”အိတုံ ခံချင်န်ပြေီလား”

”အင်း”

”မကြားရဘူး ပြနပြှော”

”ခံချင်န်ပြေီ ကိုမင်းရယ် ဟင့ြ အဟင့ြ”

”အဲ့ဒါဆို ကို့ကို စုပပြေးပါဦး”

အိတုံလဲ လှဲနရောမှအသာထကာ သူ့လီးကို ကိုငကြာ ပါးစပထြဲအသာထည့လြိုကရြင်း စုပပြေးနသည်ေ။ နှေးထွေးတဲ့ အာငှေ့ စုပခြကြတ်ှကြေောင့ြ သူ့လီးက သနမြာသထကြ သနမြာလာသည်။ သူလဲ အိတုံပါးစပထြဲမှ လီးကို အသာထုတကြာ အိတုံကို ပကလြကလြှဲလိုကကြာ ပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကကြာ အဖုတဝြတွင် လီးကိုတေ့လိုကရြာ

”ကိုမင်း ဖြေးဖြေးနောြ။ ကိုမင်း ဟာကြီးက အကြီးကြီး တုံ့ဟာလေး ကြဲသှားလိမ့မြယ်”

စိုးရိမစြှာ သတိပေးလသည်ေ။ ဟုတတ်ော့လဲ ဟုတသ်ည်။ သူ့လီးက ဆေးမထိုး ဆေးမစားပဲ တောတ်ောကြှီးသည်။ သူလူပျိုပေါကြ ဘဝနှင့ြ လူပျိုဘဝက သူငယခြငွြးများနှင့ြ လီးကြီးအောင် လစေုပခြှကန်ှင့ြ ဆှဲဖူးသည်။ အလုပဝြငတ်ော့ နရောစုံ လွှောကသ်ှားရသဖြင့ြ လူစုံနှင့တ်ှေ့ကာ ဆေးနည်းကောင်းများကို တွေ့ပြီး သဘာဝ ဆေးကောင်းများနှင့ြ ကြီးလာရသညလြို့ ပြောလို့ရမည်။

သူနဲ့လုပဖြူးသည့ြ မိန်းကလေးတိုင်း သူ့ကို စွဲလန်းသှားတကတ်ာများသည်။ ဒါကိုတော့ လူပျိုဘဝမှာဂုဏယ်ူမိပမယေ့ြ အိမထြောငကြသွည့ြ နောကပျိုင်း မိန်းကလေးတွနှငေ့ြ ကင်းအောင် ရှောငသ်ည်။အိမထြောငရြေး အထိခိုကြ မခံနိုငသ်ောကြောင့ကြော မိန်းမအပေါြ သဈစာစောင့သ်ိတာလဲပါမည်။

သူလူပျိုဘဝက လီးတွငဂြေါလြီ ထည့ဖြူးသည်။ ဖားကန့ဘြကတ်ှင် တာဝနကြတွုန်းက သူနဲ့အရမ်းခငသ်ည့ြ လူတဈယောကကြ သူ့ကိုထည့ပြေးတာပင်။ ထည့ပြေးသည့လြူက ဆရာကသွည် ပြောရမလားပင်။ ဂေါလြီကို အရှငထြည့ပြေးထားသည်။ မလိုချင်သ်ည့အြခါ ဖြုတထြားလို့ရသညပြင်။ သူတခါမှမတွေ့ဖူးလို့ အတောပြင် အံ့သှမိသည်။ ကြောကကြလေးတွကေို သချောသှေးပြီး သူ့ကို ငါးလုံးထည့ပြေးသည်။ အန်တရာယ် မဖြစ်စရပေါလို့လဲ အာမခံလို့သူထည့ခြှင်း ဖြစ်သည်။ တကယလြဲ ဘာမှမဖြစ်ပေ။

သူ ဖြုတခြငွသ်ည့အြခါ ဖြုတထြားပြီး သူထည့ခြငွသ်ည့အြခါ ထည့ထြားလို့ရတာမို့ အတောသ်ဘောကသွည်။ အိမထြောငကြသွည့ြ အခါမှာတော့ သူလုံးဝ မထည့တ်ော့ပဲ ဖြုတသ်ိမ်းထားလိုကသ်ည်။
ခုလဲ အိတုံ ခမွာ သူ့လီးကို လန့န်သည်ေ။ သူလဲ အဖုတဝြကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး အထဲကို ထည့လြိုကရြာ အဖုတကြ တင်းခနဲ့ ဖြစ်သှားပြီး

”အာ့ အ့ ရှီး ဖြေးဖြေး ကိုမင်း နာတယ်”

”ညှဈမထားနဲ့ လျှော့ထားလေ”

သူလဲ အစေ့ကို အသာကလိလိုကရြင်း နို့ကိုကုန်းစို့လိုကသ်ည်။ အဖုတကြ ညှဈထားရာမှ ပြနလြွှော့သှားတော့ သူတခါ ထည့လြိုကပြှနသ်ည်။ အစေ့ကို ကလိလိုကြ ထည့လြိုကန်ှင့ြ စိတရြှညစြှာ ထည့လြိုကရြင်း လီးက တချောင်းလုံး အဖုတထြဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။ အိတုံရဲ့ အဖုတကြ အပျိုလဲ ဖြစ်ပြန် ရည်းစားနဲ့ သိပမြတွေ့ရတာလဲပါ ဝေးနတောလဲ ပါတာမို့ ကြပန်သည်ေ။ သူ့လီးတဈချောင်းလုံးကို ညှဈထားတာမို့ ကောင်းလှသည်။ အိတုံရဲ့ မကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲကာ မကြရြညတ်ောင် ဝဲနပမေယေ့ြ အရသာတော့ ရှိနသညေထြငသ်ည်။ မကြလြုံးတွကေ မှိန်းကာ အံကြိတထြားသည်။

”အိတုံ ရလား ထုတလြိုကရြမလား”

”ရတယ် ကိုမင်း။ မထုတန်ဲ့ တုံ ခံနိုငတ်ယ်”

အံ့သှဖို့တော့ ကောင်းသည်။ မိန်းကလေးတွမွေား အရသာရှိရင် နာလဲ ကြိတမြှိတကြာ ခံသည့အြမွိုးလားမသိ။ သူလဲ လီးကို အသာပြနထြုတလြိုကရြင်း တဈဝကလြောကြ ရောကတ်ော့ အသာထည့လြိုကပြှနသ်ည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့န်ရင်ေးနဲ့ အခကြသ်ုံးဆယလြောကတ်ှင် အဖုတထြဲမှ အရညမြွား ထွကလြာပြနသ်ည်။ သှင်းထုတကြ ပိုချောမှေ့လာတာမို့ အိတုံလဲ ခံနိုငလြာသည် ထငသ်ည်။ ဆောင့ခြိုင်းရာ သူလဲ ပေါငန်ှဈဖကကြို လကတ်ံတောကြ ခွကထြဲထည့ကြာ ကိုယကြို ငိုကလြိုကရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုကသ်ည်။

အိတုံရဲ့ ပါးစပမြှ တအ့အ့ တအိအိနှင့ြ အလိုကသ်င့ြ အောကကြနေ ခံပေးနသည်ေ။ သူလဲ အိတုံ ခံနိုငလြာပြီမို့ မညှာတော့ပဲ ဆကတ်ိုကကြို ဆောင့လြိုကသ်ည်။ ဆောင့န်ရင်ေးနဲ့ အိတုံမှာ တခွီပြီးသှားရသည်။ သူ့ကို အတင်းကုပဖြကကြာ ထားသည်။ သူလဲ ဆောင့တ်ာကို ရပထြားရင်း နို့တွကေို ညှဈလိုကြ နှုတခြမ်းကို နမ်းလိုကြ လုပပြေးလိုကသ်ည်။

အတနကြှာတော့ အိတုံကို ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ပိပိထဲမှ လီးကိုထုတလြိုကရြာ အရညမြွားက စီးကလွာတာမို့ အိတုံလဲ အတွင်းခံကို ယူကာသုတလြိုကရြင်း လေးဖကကြုန်းပေးလိုကသ်ည်။ သူလဲ လိုချင်သ်ည့ပြုံကို ပြငလြိုကရြင်း တငပြါးတွကေို ညှဈလိုကသ်ည်။ ဖငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲလိုကရြာ စအိုညိုတိုတိုလေးကိုမှငတ်ော့ သူ စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်သှားသည်။

သူဖငလြုပရြတာကို ကြိုကသ်ည်။ သူလုပဖြူးခဲ့တဲ့မိန်းကလေးတိုင်းကို ဖငခြတွကသ်ည်။ ခုလဲ သူအိတုံကို တနေ့ဖငကြို လုပမြညဟြု တေးထားရင်း လီးကို ပိပိဝတွင် အသာတေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထည့လြိုကသ်ည်။ အိတုံ ခေါင်းကြီးမော့သှားရင်း တကြှတကြွှတန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။ သူလဲ ဖြည်းဖြည်းခွင်း ခါးကို ကိုငကြာဆောင့န်သည်ေ။ ဆောင့န်ရင်ေးနှင့ြ စအိုပေါသ်ို့ တံတွေးထွေးခလွိုကရြင်း ဖငဝြကိုလကမြနဲ့ ကုတလြိုကြ ခွဈလိုကြ ကလိနသည်ေ။ စအိုဝက ရှုံ့လိုကြ ပြင့လြိုကန်ှင့ြ ဖြစ်နသည်ေ။

”ဟင့ြ ကိုမင်း ဘာလို့ ဖငကြို ကလိနတောလဲ ယားတယ်”

သူလဲ ဘာမှမပြောပဲ ဖငဝြကို လကမြနဲ့ ထောကကြာ အသာ ဖိထည့လြိုကသ်ည်။ လကမြက အသာဖငထြဲသို့ ဝငသ်ှားတော့ အိတုံ ပါးစပမြှ နာတယဟြု ပြောပမယေ့ြ တအားတော့ မငှင်းပေ။ သူလဲ လကမြကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထုတလြိုကြ ထည့လြိုကြ လုပရြင်း အဖုတထြဲမှ လီးကို ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ အင့ခြနဲ့ အင့ခြနဲ ညည်းရင်း ဖငကြိုနောကသ်ို့ အတင်းပစ်ထားသည်။ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့စြချင်ေသ်ည့ြ သဘောမို့ သူလဲ ခပကြှမ်းကြမ်း ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။

ဆောင့ခြကြပြေါင်း ကြာလာတာနှင့အြမွှ အိတုံလဲ နောကတ်ကြိမ် ပြီးချင်လြာသလို သူလဲ ပြီးချင်လြာတာမို့ ခါးကို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်း ညှဈကိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။

”အား ကိုမင်း ကောင်းတယ် ဆောင့ဆြောင့ြ တုံ ပြီးချင်လြာပြနပြှီ။ ဆောင့ဆြောင့ြ ဟင့ြ အင့ြ အင့ြ ”

သူလဲ ဆောကရြင်းနဲ့ အဖုတထြဲမှ လီးက တောင့တ်ကလြာပြီး သုတရြညတ်ှကေ အဖုတထြဲသို့ ပန်းထည့လြိုကသ်လို အိတုံလဲ ပြီးသှားရသည်။ နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူပြီးသှားသညမြို့ အရမ်းကိုကောင်းတဲ့ ခံစားမှုကို ရလိုကသ်ည်။ အိတုံ ပါးစပမြှလဲ တရစပ် ညည်းနသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကသ်ားနှင့ြ ကုတငပြေါသ်ို့ လဲကသွှားကာ မှိန်းနလေိုကသ်ည်။ အတနကြှာတော့မှ အိတုံက သူ့ကို ဖယခြိုင်းလိုကသ်ည်။

သူလဲ အိတုံကိုယပြေါမြှ အသာထကာ လီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ အဖုတကြို အသာပိတကြာ အတွင်းခံယူရင်း ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ သူလဲ စားပြဲပေါမြှ တဈရှူးကိုယူကာ လီးကိုသုတလြိုကပြှီး အမှိုကပြုံးထဲ ထည့လြိုကသ်ည်။

အတနကြှာတော့ အိတုံလဲ ရချိုးခန်းထဲမှ တဘတကြိုပတကြာ ကုတငပြေါသ်ို့ တကလြာပြီး သူ့ကို ဖကထြားလိုကသ်ည်။ သူလဲ အိတုံကို ကိုလုပတ်ာကောင်းလား မေးရာ ရှကဝြဲဝဲနှင့ြ ခေါင်းကို ငှိမ့ပြှလသည်ေ။ သူလဲ အိတုံကို သူ့ဘဲနဲ့အကြောင်းမေးတော့ ပြောပြသည်။ နှစ်ယောကသ်ား စကားပြောရင်းနဲ့ အိပခြငွလြာတာမို့ အိပပြွောသ်ှားကြသည်။

အိပရြာမှနိုးတော့ ဆယ့န်ှဈနာရီ ကြောပြှီ။ ရချိုးအဝတအြစားလဲကာ နေ့လညစြာ စားပြီး အိတုံကို တောငကြှီးတကျကသိုလမြှ ဘူမိဗဒေ ဌာနသို့ လိုကပျို့ကာ ဆရာတွနှငေ့ြ သှားတွေ့သည်။ စာတမ်းပြုစုဖို့အတွကြ အကူအညီတောင်းရသည်။ သူလဲ အိတုံကို ညနမှေ လာခေါမြယပြှောပြီး သူ့ဆိုဒထြဲရှိရာသို့ပြနသ်ှားကာ သတင်းပို့စရာရှိတာပို့ လုပစြရာရှိတာတွလေုပကြာ ညနလေေးနာရီထိုးတော့ ကားယူကာ ကြောင်းသို့ သှားပြီး အိတုံကို သှားခေါရြသည်။

ဆရာမတွရေဲ့ အကူအညီနှင့ြ အိတုံအတွကြ နစရောအဆောငကြို ငှါးရသည်။ သနဘြကခြါမှပြောင်းတော့မညဟြုပြောပြီး နှုတဆြကကြာ ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာကြသည်။ ဟိုတယရြောကတ်ော့ ကဲကြပြနသ်ည်။နှစ်ယောကသ်ား ခုမှညားသည့ြ လငမြယားလိုပင်။

အိတုံရဲ့ ကိုယကြှပ် အင်ျကြီအဝါကိုခွှတကြာ ဘရာအဖြုကိုပါ တခါတည်းခွှတရြင်း နို့တွကေို စို့လိုကသ်ည်။ နို့တွကေို တလုံးပြီးတလုံးလအားရအောငစြို့ပြီး စကပအြနီကို ခွှတလြိုကရြာ ပငတ်ီအသားရောငလြေးသာ ကနွတ်ော့သည်။ ပငတ်ီဂွဆုံတွင် အရညမြွားဖြင့ြ ကြကန်သည်ေ။ သူလဲ ပငတ်ီပေါကြနေ အဖုတကြို အသာပြတလြိုကရြင်း သူ့အဝတတ်ှကေိုခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အိတုံပါးစပထြဲသို့ လီးကိုထည့ပြေးလိုကရြာ အိတုံကလဲ အလိုကသ်ိစွာ လှပေေးသည်။

သူလဲ ပငတ်ီကို အသာလိပကြာ ခွှတလြိုကရြင်းအဖုတမြှှေးတွကေို ဆှလိုကြ အစေ့ကို ကလိလိုကလြုပန်သည်ေ။ အတောကြှာတော့ အိတုံလဲ ပါးစပထြဲမှလီးကို ထုတကြာ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး အိတုံကို အပေါကြ နခေိုင်းလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ သူ့အပေါကြနခွကော လီးကိုလကန်ဲ့ကိုငပြှီး အဖုတဝြတွငတ်ေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။ လီးက အဖုတထြဲသို့ တရဈချင်ြး ဝငသ်ှားသည်။

အိတုံမှာ အဆုံးထိမထည့ရြဲပဲ တဈဝကလြောကတ်ှငပြှနကြှှလိုကြ ပြနထြိုငလြိုကြ လုပန်သည်ေ။ အခကြန်ှဈဆယလြောကတ်ှင် အဝငခြွောလာပြီး အရညတ်ှေ ရှှဲလာတာမို့ အံကိုကြိတကြာ အဆုံးထိ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

”အာ့ ကြှတကြွှတ်”

မကြန်ှာမှာ ရှုံမဲ့သှားရင်း သူ့ရငဘြတကြို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားရင်း ငှိမန်သည်ေ။ သူလဲ နို့တွကေို လကန်ဲ့အသာအုပကြာ နယပြေးလိုကသ်ည်။ခဏကြာတော့ သူမလဲ ဖြည်းဖြည်းဆောင့လြိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခံနိုငလြာသညမြို့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုကသ်ည်။ သူလဲ အောကကြနေ နို့တွကေို ဆိတလြိုကြ စို့လိုကြ ညှဈလိုကြ လုပပြေးရင်း ကော့ကောပေးလိုကရြာ သားအိမန်ှင့ြ သှားသှားထောကမြိသည် ထငသ်ည်။ မကြန်ှာ ရှုံ့မဲ့သှားသည်။

”အင့ြ အင့ြ ကောင်းတယ် ကိုမင်းရယ် ဟင့ဟြင့ြ”

”ကြိုကလြား အိတုံ ကို့နဲ့ လိုးရတာ ကောင်းလား”

”အင်းကောင်းတယ် ကြိုကတ်ယ် ကိုမင်းနဲ့ လုပရြတာ အရမ်းကောင်းတယ် ဟင့ြ ဟင့ြ ”

တဖြည်းဖြည်းနှင့ြ ကောင်းလာပြီမို့ အားနဲ့အငန်ဲ့ကို ဆောင့န်လသေည်ေ။ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ကြာလာသညန်ှင့အြမွှ အိတုံပြီးတော့မညမြို့ သူလဲ ပကလြကအြနအထေားမှ အသာထာကာ အိတုံနို့ကိုစို့ရင်း တငပြါးတွကေို ဖြစ်ညှဈလိုကသ်ည်။ စအိုဝကို လကည်ှိုးနဲ့ ကလိရင်း အသာ ဖိထည့လြိုကသ်ည်။ လကည်ှိုးကို တောင့ထြားတာမို့ အပေါကြဆောင့ခြလွိုကရြာ လကတ်ဈဆဈခန့ြ ဝငသ်ှားသည်။

”အာ့ ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲ နာတယကြှာ ”

အရမ်းကြီးလဲ မငှင်းဆနတ်ာမို့ သူလဲ သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပန်လေိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ အပေါကြနေ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ တဖြည်းဖြည်းစိတလြာသည်။ ပါးစပကြလဲ တအင်းအင်းနဲ့ မှညရြင်းအားနဲ့ကို ဆောင့န်သည်ေ။ သူလဲ နို့ကို အားနဲ့စို့ရင်း စအိုထဲက လကည်ှိုးတချောင်းလုံး ဝငန်သညေကြို ထုတလြိုကြ ထည့လြိုကြ ခပသ်ှကသ်ှကြ လုပန်သည်ေ။ အိတုံလဲ အဖုတထြဲက လီးကို တရစပ် ညှဈလာရင်း စအိုထဲက လကကြိုလဲ ညှဈလာသည်။

”အာ့ ပြီးပြီး ကိုမင်း တုံတုံ ပြီးပြီဟား ရှီး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ဟား”

အားရပါးရ ဆောင့ရြင်းနဲ့ သူ့အပေါကြို အရုပကြှိုးပြတ် ပျိုကလွာသည်။ မာရသှန် အပြေးသမား တဈယောကလြိုပင် မောဟိုကကြာနပြေီးပါးစပမြှလဲ ညည်းနသည်ေ။ လကတ်ှကေ သူ့ကို တင်းကြပစြှာ ဖကထြားသည်။ သူလဲ အိတုံကြောပြငကြို အသာပြတသ်ပပြေးပြီး နှစ်သိမ့လြိုကသ်ည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမောပြောလောကခြါမှ

”အိတုံ ကိုမင်း မပြီးသေးဘူး”

”ဟင် တကယလြား ဟင့ြ သူက အားကို ကြီးလှန်းပါတယ် တကယတ်ည်း”

”ကိုမင်းကို ကုန်းပေး”

အိတုံလဲ သူခိုင်းသည့အြတိုင်း သူ့အပေါကြနေ အသာထလိုကတ်ော့ အဖုတထြဲမှ လီးက ကြှတသ်ှားပြီး အရညတ်ှကေ အောကသ်ို့ကလွာသည်။ သူမလဲ ထမိနတ်ထညကြို ယူကာ သုတလြိုကပြှီး ကုတငပြေါတ်ှင် အသာကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ သူ့ဘဲနှင့ြ လုပန်ကြမေို့ ထငသ်ည် အခွိုးတကရွှိသည်။ သူသိပပြှငပြေးစရာမလို။ သူလဲ ကုတငပြေါမြှာ သူ့ကိုဖငပြေးပြီးကုန်းနတေဲ့ ခယမြကို မှငလြိုကရြတော့ စိတထြဲတွင် တမွိုးဖြစ်သှားကာ အိတုံ ဖငကြို ဖြန်းခနဲ့ ရိုကလြိုကသ်ည်။

”အ့ ဘာလုပတ်ာလဲ ကိုမင်း နာတယ်”

သူလဲ ဘာမှမပြော။ ခပဆြကဆြကြ ရိုကလြိုကပြှနသ်ည်။ လေးငါးခကြြ ဆကတ်ိုကြ ရိုကလြိုကတ်ော့ ဖြူဝင်းသော တငပြါးနှစ်ဖကကြ လကြးငါးချောင်းရာကြီး နီရဲနသည်ေ။ မကြရြညတ်ှလေဲ ဝဲကာ ငိုမဲ့မဲ့ ဖြစ်နသည်ေ။

”နာလို့လား”

”နာတာပေါ့ ကိုမင်းကလဲ အရမ်းရိုကတ်ာပဲ သူ့အသား မဟုတတ်ိုင်း”

”အိတုံဖငလြေးက လှလို့ ရိုကမြိတာ။ ဖငပြေါကလြေးကလဲ ခစွစြရာလေး လုပခြငွစြရာကြာ”

”အာ ကိုမင်းနောြ မညဈပတန်ဲ့ ဖငတ်ော့ မလုပန်ဲ့တော့ တခါမှ မခံဘူးဘူး”

သူလဲ ဖငကြိုရိုကရြင်း

”မလုပပြါဘူး နောကမြှ”

ပြောရင်း အိတုံနောကဖြကတ်ှင် အသာဝငလြိုကရြင်း ဖငကြို ဖြဲကာ စအိုကို တံတွေးထွေးလိုကရြင်း လီးကိုအဖုတဝြကိုတေ့ကာ ခပဖြှည်းဖြည်းချင်ြးသှင်းလိုကသ်ည်။

”ဟ့ အာ့ အာ့ ကိုမင်းရယ် ”

သူလဲ ဖငကြို ဖနွြးခနဲ ရိုကလြိုကရြင်း မေးလိုကရြာ အိတုံက

”မနာပါဘူး တမွိုးဖြစ်သှားလို့ ဖငကြို အရမ်းရိုကတ်ာပဲကြာ။ ဖငကြ ပုတတ်ော့မယ် ဟင့ြ”

သူလဲ လိးကိုအဆုံး ထိထည့လြိုကပြှီး တဈဝကခြန့ပြှနထြုတကြာ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ထြည့လြိုကပြှနသ်ည်။ အိတုံက တခါအောတ်ိုင်း သူဖငကြို တဈခကြရြိုကကြာ မေးသည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ ဖငရြိုကခြံရတာကို နှစ်ခွိုကလြာသည် ထငသ်ည်။ နာသညဟြု မပြောတော့ပဲ ရမကသ်ံက ပါလာသည်။

သူလိုချင်သ်ညကြလဲ ဒါပင်။ သူ တခါတလကရွေင် အဲလိုခပကြှမ်းကြမ်း ဆကဆြံချင်သ်ည်။ သူ့မိန်းမကတွော့မရပေ။သူလဲ သူ့မိန်းမကြ မလုပခြငွြ မလုပရြကတ်ာလဲ ပါသည်။ ကိုယခြစွလြို့ ယူထားတာကိုး။ ခယမြကတွော့ သူစိတထြဲက ရှိတဲ့အတိုင်းကို လုပလြိုကသ်ည်။ ခယမြဆိုတဲ့ အသိကလဲ ပါနသည်ေ။ သူအိတုံ ဖငကြိုရိုကလြိုကြ ဆောင့လြိုကြ စအိုကို ကလိလိုကန်ဲ့ အိတုံလဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာပြနသ်ည်။ ဖငရြိုကခြံရတာကို နှစ်ခွိုကလြာသည်။

ခပကြှမ်းကြမ်း တဈခါရိုကခြံရတိုင်း စိတကြ ဆဈခနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်သှားပြီး စွဲလန်းလာသည်။ စအိုကလဲ တဈစို့စို့နဲ့ အရသာတမွိုး ပေးလာသည်။ ကိုမင်းကလဲ တရစပဆြောင့လြိုကြ ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့လြိုကရြိုကလြိုကြ လုပန်လေေ သူမအတွကြ အရသာပေးလဖြစ်ေနသည်ေ။ သူ့ဘဲနှင့တ်ုန်းက အဲ့လိုမခံစားဘူးခွေ။ သူ့ရည်းစားလဲ လူငယတ်ယောကပြမေို့ နည်းပေါင်းစုံ သူနှင့လြုပဖြူးပမယေ့ြ ကိုမင်းလောကြ အရသာ မပေးစွမ်းနိုင်။ တဈခုခု လိုနသလေို။ ခုကိုမင်းနဲ့ တွေ့မှ သူမ လိုအပန်တောကို ရလိုကသ်လိုပင်။ သူမလဲ မရှကတ်ော့ပေ။ ပါးစပကြနေ ခပကြှမ်းကြမ်းကို ဆောင့ခြိုင်းလိုကသ်ည်။

နမင်ေးလဲ ပြီးချင်လြာပြီမို့ အိတုံကို အထဲမှာ ပြီးရမလားမေးရာ ခေါင်းညိမ့တ်ာမို့ သူလဲ ဖငန်ှဈဖကကြို ခပဆြကဆြကြ လေးငါးခကြရြိုကကြာ ဖငကြိုခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငဖြှဲလိုကရြင် နောကကြနေ ခပကြှမ်းကြမ်းကို ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။ သူ့ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ အိတုံခမွာ လှိုင်းထနန်တေဲ့ကြားက လှငယေလြိုပင် လှူးလှန့န်သည်ေ။ သရီးစတပကြေ ဆံပငတ်ှကေ ဝဲခါနရင်ေး ပါးစပကြလဲ တအားအားနဲ့အောန်သည်ေ။

ဆောင့ခြကြတ်ှေ ကြာလာသညန်ှင့ြ အမွှ သူရော အိတုံပါ ပြီးချင်လြာသည်။ သူလဲ ခပကြှမ်းကြမ်းမနားတမ်း ဆောင့ခြလွိုကရြာ အိတုံပြီးသှားသည်။ခပကြှမ်းကြမ်း ပြီးသှားသညထြငသ်ည်။ လကတ်ှကေ မှေ့ရာခင်းကို တင်းနအေောင် ခွမှရေင်း ပါးစပကြ အားခနဲ အားခနဲ့အောန်ကော သူ့လီးကို ဖြစ်ညှဈနသည်ေ။ သူလဲ လီးကိုတဆုံးထုတကြာ တဆုံးဆောင့ထြည့ြ လေးငါးခကြြ လုပလြိုကရြင်း သုတရြညတ်ှကေ အဖုတထြဲသို့ အရှိနထြိုးဝငသ်ှားကာ ပြီးသှားသည်။

နှစ်ယောကသ်ား ဘေးတိုကြ လှဲခလွိုကရြင်း အမောဖြရင်ေး အိတုံနို့တွကေို ခပတ်င်းတင်း ဆုပကြိုငထြားသည်။ အိတုံလဲ သူ့ကို နောကပြှန် သိုင်းဖကရြင်း သူ့မကြန်ှာကို နမ်းလိုကသ်ည်။ အတောလြေးကြာတော့ အိတုံက သူ့ကို အသာဖယကြာ အိမသ်ာထဲ ဝငသ်ှားသည်။သူလဲ နောကကြနေ လိုကဝြငသ်ှားရာ

”ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲ လို့ ဒီမှာ သန့်ရှင်းရေး လုပမြလို့”

”ကိုလဲ လုပမြယ်”

ပြောကာ ရပန်ေးကိုယူပြီး အိတုံကို ဆေးပေးလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ သူ့လီးကိုဆေးပေးသည်။ ဆေးနရင်ေ

”ဟင့ျ သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီး ဒါကြောင့ျ မမ စွဲနတောနမှော”

ပြောရင်းစသည်။ သူလဲ ညည်းရော မကြိုကဘြူးလားမေးရာ မကြိုကပြါဘူး ပြောပြီး ရီနသည်ေ။ နှစ်ယောကသ်ား ရချိုးခန်းထဲမှာ ရအတေူ ခွိုးလိုကသ်ည်။ ရချိုးပြီး အဝတလြဲကာ အပြငသ်ို့ ထွကကြာ စားသောကြ လညပြတပြှီး ညကိုးနာရီကြောတ်ော့ ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာကြသည်။ ဟိုတယရြောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား လိုးကြပြနသ်ည်။ အပေးအယူမွှသညမြို့ လုပရြတာကောင်းသည်။ လုပပြှီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား အိပပြွောသ်ှားကြသည်။

မနကအြိပရြာက နိုးတော့ လင်းဆှဲလေးပြောကာ လုပကြှပြနသ်ည်။ ပြီးတော့ ရချိုးအဝတလြဲကာ အိတုံကို ကြောင်းလိုကပျို့ပြီး သူလဲ အလုပထြဲ ပြနသ်ှားလိုကသ်ည်။ ညနကြေ အိတုံကိုခေါကြာ ဟိုတယသ်ို့ပြနလြာ လုပကြှသည်။ နောကရြကြ မနကတ်ော့ အိတုံ အဝတအြစားအိတတ်ှယေူကာ အဆောငသ်ို့လိုကပျို့ပေးပြီး သူလဲ အလုပထြဲသို့ ပြနလြာလိုကသ်ည်။

ညဖကတ်ှင် နှစ်ယောကသ်ား လိုင်းပေါမြှာ စကားပြောဖြစ်သည်။ သူလဲ မိန်းမနဲ့ သမီးဆီ ဖုန်းဆကလြိုကြ အိတုံနဲ့ ခကြလြိုကြ လုပန်ရသေည်။အလုပကြိုလဲ မလဈဟင်းရအောင် ဂရုစိုကရြသည်။တဈပတကြို နှစ်ခါတော့ အိတုံနဲ့ လုပဖြစ်ကြသည်။လုပသ်ည့အြခါတိုင်း ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကဆြံသည်။အိတုံကလဲ နောကပျိုင်း ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောဆိုတကလြာသည်။ ခပကြှမ်းကြမ်း လုပရြတာကိုသဘောကကြှောင်း ပြောတာမို့ သူ့အတွကြ အကြိုကပြင်။

အိတုံရောကပြှီး တဈလခွဲ ကြောကြွောလြောကတ်ှင် ကိုမင်း မိန်းမနဲ့ သမီးက ကိုမင်းဆီ အလညလြာတာမို့ သူတို့နှစ်ယောကြ ပုံမှနတ်ိုင်း ဆကဆြံရသည်။ မိန်းမနဲ့ သမီးက ဆယ့င်ါးရကလြောကန်သည်ေ။ နသညေ့ြ ကာလတဈလွှောကြ သူ့အတွကြ သုခဘုံလေးပင်။ သမီးရဲ့ တွကတ်ီးတွကတ်ာ အသံလေးတွကေ သူ့အတွကြ အားဖြစ်စသလေို မိန်းမရဲ့ ပြုစုကြငန်ာမှုတွကေ သူ့အတွကြ ခွနအြားတိုးပြားရသည်။

ပြနခြါနီး ညမှာတော့ လငမြယား နှစ်ယောကသ်ား အတိုးခကြာ လုပဖြစ်ကြသည်။ သူမိန်းမကို နောကပြေါကတ်ောင်းတာ တောတ်ောန်ဲ့ မပေးပေ။နောကပျိုင်း သူ မရမက တောင်းလှန်းလို့ ပေးသည်။သူလုပခြှင့ရြပမယေ့ြ နောကရြကမြှာ နာလို့ သူ့ကိုအပြဈပေးသည့ြ အနနေဲ့ တဈလလောကြ မပေးတော့။ မိန်းမက ခပကြှမ်းကြမ်း ဆကဆြံရတာကိုမနှစ်သကြ။ အရှကကြ ကြီးသည်။ နောကပျိုင်းတွငမြှ ကိုတုံးလုံခွှတန်ဲ့ သူလုပခြှင့ရြသည်။

အိမထြောငကြကြာစက ဘယလြိုမှ စည်းရုံးလို့မရ။ သူ့ကို ခစွလြှန်းလို့သာ လိုကလြွောခဲ့ပမယေ့ြ အရှကကြ သည်းသည်။ စလို့မရ။ သူ့လီးကို တောတ်ောန်ဲ့ စုပခြိုင်းလို့မရ။ သူစိတရြှညရြှညန်ဲ့ သငပြှပေးတာကြောင့ြ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူလိုချင်တ်ဲ့ အနအထေား ရောကလြာရသည်။ နောကပျိုင်းတွင် အပေးအယူ မွှလာသည်။ နောကပြေါကကြို တခါပေးပြီးကတည်းက တောတ်ောန်ဲ့ မပေးတော့။ သူစိတပြါလှန်းမက ပါမှသာ ပေးသည်။

ဘာပဲပြောပြော ကိုမင်းက သူ့မိန်းမကို အတောခြစွသ်ည်။ သူ့မိန်းမကလဲ သူ့ကို အရမ်းခစွကြာ သဈစာရှိသည်။ သူတို့ အိမထြောငသ်ကြ ချောကန်ှဈကြောအြတွင်း စကားအကြီးအကယွြ မများဘူး။မိန်းမက သူ့ကို အစစအရာရာ အားကိုး ယုံကြညသ်ည်။ သူတို့ အိမထြောငရြေးမှာ အိမဆြည်းလည်းလေး သမီးကလေး ဝငလြာတော့ ပိုတောငဆြိုးသည်။ သမီးက သူ့ကို အရမ်းခစွသ်လို ခွှဲလဲ ခွှဲတာမို့ သူလဲ သမီးအတွကြ ဘာပူဆာဆာပင်။

သမီးက နောကန်ှဈဆို ကြောင်းတကရြတော့မည်။မိန်းမနဲ့ သမီး ပြနသ်ှားတော့ သူ့ရငထြဲ ဟာတာတာ ဖြစ်ကနွခြဲ့သည်။ မိန်းမကလဲ ကားထွကကြာနီးတော့ မကြရြညအြဝဲသား။ သမီးကလဲ တူတူပင်။ ကားဂိတသ်ို့ အိတုံပါ သူ့အဈမကို လိုကပျို့လသည်ေ။ကားက ထွကသ်ှားတော့ အိတုံကို အဆောငလြိုကပျို့ပေးလိုကသ်ည်။

နောကတ်ပတကြတွော့ အိတုံနဲ့ ပြနခြွိန်းတွေ့ကာ လုပဖြစ်ကြပြနသ်ည်။ အိတုံလဲ ပလှပေေးတာ အတော့ကို ကြှမ်းကငွလြာသည်။ သူတခါတလေ အိတုံပါးစပထြဲမှာ ပြီးတကသ်ည်။ သူလဲ အိတုံကို လကန်ဲ့ပြီးအောင် လုပပြေးတကသ်ည်။ နောကပြေါကကြိုတော့ မလုပသ်ေး။ အိတုံကလဲ ကြောကန်တောပါမည်။ ကြောကမြည့သ်ာ ကြောကတ်ာ သူ အိတုံရဲ့ စအိုကို ခွဲ့ခွဲ့ပေးတာ လကန်ှဈချောင်းက အသားလေးဝငသ်ည်။

သူတို့နှစ်ယောကြ ဆကဆြံရေးက လငမြယားတွထကေပြင် ပြင့လြင်းသည်။ တခါတလေ အိတုံကို ကိုယ့ဟြာကိုယ် ပြတခြိုင်းပြီး သူကရှေ့ကနေ ဂွင်းထုသည်။ အိတုံကလဲ ပြောပါသည်။ သူနဲ့ကမွှ ဘာဖြစ်မှန်းကို မသိ အရှကကြို မရှိတော့ဘူးဟု။ သူတို့လငမြယား လုပတ်ုန်းက သူချောင်းကြည့်ြ ကတည်းက သူ့ကို စိတဝြငစြားသှားမိသညလြို့ပြောသည်။ သူ့ဘဲလီးက သူ့လောကမြကြီး သူ့လိုလဲ ခပကြှာကြာ မလုပန်ိုငကြှောင်း ပြောသည်။

တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ စာတမ်းပြုစုတာ ပြီးကာ ပြနရြတော့မည်။ ပြနခြါနီးရကတ်ှင် ဟိုတယတ်ှင် ညလုံးပေါကကြို လိုးကြသည်။ နည်းမွိုးစုံးအောငကြို လုပသ်ည်။ အိတုံက သူ့ရဲ့ sex slave ဖြစ်မှန်းမသိ ဖြစ်နသည်ေ။ သူခိုင်းသမွှ အကုနလြုပသ်ည်။ သူမရဲ့ ရည်းစားကလဲ ပြနလြာခါနီးပြီ။ ပြနရြောကရြင် ယူကြတော့မည် ပြောသည်။ မယူခင် တဈခါလောကတ်ှေ့ချင်တ်ယဟြု သူ့ကိုပြောသည်။ သူကလဲ အခွိနရြရင် လာတွေ့မယ် အဲ့ကရွင် ဖငပြါခမွယပြှောတော့ သူမက လကသ်င့ခြံသည်။

နောကရြကမြှာ သူအိတုံကို ရနကြုန် ကားပေါသ်ို့ တငပြေးလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ ပြနသ်ှားရော သူလဲ ငတသ်ှားသည် ပြောရမည်။ အလုပကြိုသာ အာရုံစိုကကြာ လုပန်သည်ေ။ ညဖကတ်ှင် မိန်းမနဲ့ သမီးနဲ့ ဖုန်းပြော video call နဲ့ပြောလိုကြ အိတုံနဲ့ ခကြလြိုကြ အခွိနဖြှုန်းနရသေည်။

ဒီလိုနဲ့ နောကပျိုင်းတွင် သူလဲ အလုပတ်ှကရှေုပ် အိတုံကလဲ သူ့ရည်းစား ပြနရြောကလြာပြီး မင်ျဂလာဆောငရြနအြတွကြ အလုပတ်ှကေ ရှုပန်သဖြေင့ြ အဆကအြသှယ် ပြတသ်ှားရသည်။ တောင်းသောနေ့တွင် မိန်းမက သှားလိုကသ်ေးသညလြို့ပြောသည်။ နောကန်ှဈလလောကကြှရင် မင်ျဂလာရကြ သတမြှတထြားသညဟြု ပြောသည်။

သူ့စိတထြဲတွင် နှမှောသလိုတော့ ဖြစ်သှားမိပမယေ့ြ သူနဲ့မှ သကဆြိုငမြှု မရှိတာ။ အတူ ရှိနတေုန်းက အားရအောင် လုပခြဲ့ရပြီးပြီမို့ ကြနပေသ်င့သ်ညလြို့ သူ့ဟာသူ ပြောရသည်။ သူအိတုံနဲ့ အတူရှိနစဉေကြ အိတုံဖငကြို မလုပလြိုကရြတာကိုတော့ မကြမနေပ် ဖြစ်မိသား။ ဒါလဲ သူ့ညံ့ဖငွြးမှု မဟုတလြား။ ခုမှလှတတ်ဲ့ငါး ကြီးမနချင်ေတ်ော့တာမို့ အလုပကြိုသာ အာရုံစိုကကြာ လုပန်လေိုကသ်ည်။

ဒီလိုနဲ့ သူလဲ ပြနပြှောင်းရခါနီးပြီ။ သူ့ရဲ့အလုပတ်ှကလေဲ ပြီးသှားပြီမို့ ရုံးခွုပကြ ပြနခြေါတ်ော့မည်။မိန်းမနဲ့ သမီးကလဲ သူပြနလြာခါနီးပြီမို့ အရမ်းပြောန်သလေို သူလဲ ပြောမြိသည်။ သူ့ဆရာသမားကတော့ ပြောသည်။ အလုပကြို ပြနခြါနီးပြီဆိုပြီး ပြီးပြီရော မလုပဖြို့နဲ့ အရငတ်ိုင်း ကြိုးစားလုပဖြို့ လူကြီးတွကေ ရာထူးတိုးပေးဖို့ လုပန်သညေဆြိုခွင်းကြောင့ြ အပြောပြေါြ အပြောဆြင့ရြပြနသ်ည်။

ဒီလိုနဲ့ သူပြနပြှောင်းရခါနီး ရကန်ှဈဆယခြန့ြ အလိုလောကမြှာ အိတုံက သူ့ဆီ ဖုန်းဆကလြာသည်။နောကလြဆိုရင် သူမင်ျဂလာဆောငရြတော့မှာမို့ သူနဲ့တွေ့ချင်မြိကြောင်း ပြောသည်။ သူလဲ တွေ့ချင်မြိသေးသား။ ပြီးတော့ သူလဲ အလုပကြိဈစနှင့ြ ရနကြုနသ်ို့ တဈပတခြန့ြ သှားရဦးမညမြို့ အဆငပြှသည်ေ။

ဒါကြောင့သ်ူက အိတုံကို ရည်းစားမရှိဘူးလား မေးရာ သူ့ကောငလြေးက အလုပန်ဲ့ စငကြာပူသို့ သှားကြောင်း၊ နောကလြဆန်းမှ ပြနလြာမှာဖြစ်ကြောင်းပြောသည်။ ဒါနဲ့သူလဲ သူလာနိုငမြည့ရြကကြို ပြောကာ အဆငပြှနေိုငလြားမေးရာ အိတုံက အိုကတယ်ေ ပြောတာနဲ့ သူတို့တွေ့နိုငမြယ့ရြကကြို ညှိကာခွိန်းလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ သူလဲအိတုံကို ဒီတဈခါတွေ့ရင် နောကပြေါကကြို လုပခြငွတ်ယလြို့ ပြောထားလိုကသ်ည်။

ဒီလိုနဲ့ သူလဲ ရနကြုနတ်ှင် လုပရြမည့ြ ကိဈစများအတွကြ ယူစရာရှိတဲ့ စာရှကစြာတမ်း မှတတ်မ်းများကိုယူကာ ရုံးက ကားနှင့ပြင် ရနကြုနသ်ို့ တဈယောကတ်ည်း ဆင်းလာခဲ့လိုကသ်ည်။ ရနကြုနရြောကတ်ော့ ကုမျပဏီက စီစဉပြေးထားသည့ြ ဟိုတယမြှာပင် တည်းလိုကသ်ည်။ နောကရြကတ်ှင် သူ့အလုပကြိဈစများအတွကြ လုပစြရာရှိတာတွလေုပ် တွေ့စရာရှိသည့ြ လူများနှင့ြ တွေ့လိုကသ်ည်။

အလုပကြိဈစက ထငထြားသညထြကြ ပိုပြီး အဆငပြှခွေောမှေ့သည်။ ညဖကြ ဟိုတယ် ပြနရြောကတ်ော့ သူ့ဆရာသမားဆီကို ဖုန်းဆကကြာ အစီရငခြံလိုကသ်ည်။ ဆရာသမားက မနကကြရွင် တရားဝငသ်တင်းပို့ရနန်ှင့ြ လူကြီးဆီ တိုကရြိုကြ ဖုန်းဆကကြာ အရငသ်တင်းပို့ဖို့ ပြောတာနဲ့ လူကြီးဆီကို ဖုန်းဆကြ သတင်း ပို့ရသည်။ နောကရြကတ်ှင် ရုံးကို တရားဝငကြှေးနန်းပို့ကာ မပြီးပြတသ်ေးတာကို ဆကလြုပရြပြနသ်ည်။

နေ့လည် သုံးနာရီလောကတ်ှင် အရေးတကြီး လုပစြရာကိဈစများ ပြီးပြတသ်ှားပြီ။ကနွတ်ဲ့အလုပကြတော့ မလုပလြဲရ လုပလြဲရ အလုပတ်ှမေို့ အေးဆေးဖြစ်ကာ နားလို့ရပြီ။ သူကုမျပဏီကိုတော့ နောကသ်ုံးရကန်ရင်ေ ပြနမြယလြို့ ပြောထားသည်။ ပြီးသူအိတုံဆီသို့ ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ မနကဖြှနတ်ှေ့ရအောငဟြု။ အိတုံကလဲ အိုကဟေု ပြောသည်။သူလဲ ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာကာ ခဏနားကာ ရချိုးအဝတလြဲကာ ဘုရားသို့ သှားကာ ဘုရားရှိခိုးလိုကသ်ည်။ ညနစောကိုတော့ ကုမျပဏီက လိုကကြွှေးသည်။ ပြီး KTV သို့ ခရီးဆကကြှပြနသ်ည်။

ညဆယ့န်ှဈကြောမြှ ပြနလြာကာ အိပလြိုကသ်ည်။မနကြ ချောကန်ာရီကြောတ်ော့ အိတုံက သူ့ဆီဖုန်းဆကသ်ည်။ သူရချိုးပြီးရင် ဆူးလသေို့ ထွကလြာကာ ဆူးလမှော စောင့န်မယ်ေ လာခေါပြေးဖို့ပြောသည်။ သူလဲ အိုကလေို့ပြောပြီး အိပရြာမှထကာ မကြန်ှာသဈရချိုး အဝတလြဲကာ မနကစြာ စားရင်း စောင့န်လေိုကသ်ည်။

ခုနှစ်နာရီကြောတ်ော့ အိတုံက ဖုန်းဆကကြာ သူရောကတ်ော့မညဟြု ပြောသည်။ သူလဲ ကားယူကာ ဆူးလဖကေသ်ို့ ထွကလြာလိုကသ်ည်။ ဆူးလရေောကတ်ော့ အဝါဖြော့ဖြော့ အပြော့စား ဝမ်းဆကအြကြပဝြတထြားကာ လှနသေော အိတုံကို တွေ့လိုကရြသည်။ သူလဲ အိတုံကိုလှမ်းခေါလြိုကကြာ ကားပေါရြောကတ်ော့

”အိတုံ ဘာစားပြီးပြီလဲ”

”ဘာမှ မစားရသေးဘူး ရချိုးပြီးတာနဲ့ တန်းထွကလြာတာ”

”အဆောငကြို ဘယလြိုပြောခဲ့လဲ”

”ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။ သူငယခြငွြးတွဆေီ သှားမလို့ ဆိုပြီး ပြောခဲ့တယ်”

သူလဲ ဘာမှ ဆကမြမေးတော့ပဲ မနကစြာစားရနဆြိုငတ်ဈဆိုငသ်ို့ မောင်းသှားလိုကသ်ည်။ ဆိုငရြောကတ်ော့ ကားကိုပါကငထြိုးကာ သော့ပိတပြှီးနှစ်ယောကသ်ား ဆိုငထြဲသို့ ဝငလြာလိုကသ်ည်။ ဆိုငထြဲရောကတ်ော့ ချောငကြကြ နရောတွင် ထိုငလြိုကပြှီး အိတုံအတွကြ မနကစြာကို မှာပေးလိုကသ်ည်။ သူကစားပြီးပြီမို့ ဆေးလိပပြဲ သောကန်လေိုကသ်ည်။ စားနရင်ေးနဲ့ အိတုံကို သူ့ကောငလြေးအကြောင်း မေးနသည်ေ။

အိတုံက သူ့ကောငလြေးက နိုငင်ံခွားဖကစြပ် ကုမျပဏီတဈခုတွင် အလုပလြုပန်သညေဟြုပြောသည်။ လစာကောင်းသညလြို့ ပြောသည်။ သူလဲ အဲ့ကုမျပဏီတွင် အလုပဝြငဖြစ်မညဟြု ပြောသည်။ သူတို့တာမှဖကေတ်ှင် တိုကခြန်းတဈခုငှါးပြီး ယူပြီးသည့န်ောကတ်ှင် နမညေလြို့ပြောသည်။စကားပြောရင်းနဲ့ စားလို့ပြီးသောအခါတွင် ပိုကဆြံရှင်းကာ ပြနထြှကလြာကြသည်။

သူ့အရှေ့က သှားနသေော အိတုံကို ကြည့်ရြင်းနဲ့ ထမိနစြကပ် အကြပအြောကကြ လှုပခြါနသေောတငသ်ားလုံးလုံး ကစွကြစွလြေးတွကေို မှငတ်ော့ သူ့စိတကြ ထနလြာရသည်။ မင်ျဂလာ မဆောငခြင် ခယမြရဲ့ ဖငကြို လုပရြတော့မညမြို့ သူ့အောကကြ ညီလေးက ထလာရသည်။ ကားပေါရြောကတ်ော့ ဟိုတယဆြီကို တန်းမောင်းလာသည်။ ကားလမ်းတွကေ ကြပန်တောမို့ သတိထား မောင်းရသည်။

ဟိုတယရြောကတ်ော့ သူ့အခန်းဆီကို တန်းသှားလိုကသ်ည်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ အခန်းတံခါးလော့ခကြာ ရခေဲသတ်ေတာထဲက အအေးဘူးထုတကြာ အိတုံကိုပေးတော့ မသောကခြငွတ်ော့ဘူး ပြောတာနဲ့ ပြနထြည့ထြားလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ ပါလာတဲ့အိတကြို စားပြဲပေါတ်ှင် တငလြိုကပြှီး ကုတငပြေါတ်ှငထြိုငကြာ သူ့ကိုကြည့်န်သည်ေ။ သူလဲ ကုလားထိုငပြေါတ်ှင် ထိုငကြာ အိတုံကို

”အိတုံ ကို့ကို သတိမရဘူးလား မှနမြှနပြှောနောြ”

”ရတယ်။ ကိုမင်းကို သတိရလို့ တွေ့ချင်တ်ယ် ပြောတာပေါ့ ကိုမင်းကလဲ။ နောကဆြို ဒီလို တွေ့ရတော့မှာမှ မဟုတတ်ာ”

”အဲလိုဆိုရင် ခုတွေ့တဲ့အခွိန် ခပကြှမ်းကြမ်းလေး လုပကြှမယလြေ။ အိတုံရဲ့ နောပပြေါကကြို ကိုလုပမြယန်ောြ ဒီတဈခါတော့ မငှင်းနဲ့တော့။ ငှင်းလဲ ကိုကတော့ ရအောငလြုပမြှာ ဟဲဟဲ”

”ကိုမင်း သဘောပါဆိုမှ ကိုမင်းကလဲ။ ဒါပဲနောြ အရမ်းကြီးနာအောင် မလုပန်ဲ့။ အိတုံ ကြောကတ်ယ်”
”ဟုတပြါပြီဗွာ”

ပြောရင်း သူအိတုံဆီကို ထသှားကာ အိတုံကို ထခိုင်းလိုကပြှီး ဖကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အိတုံရဲ့ ဖငတ်ှကေို ပြတသ်ပရြင်း ဖြစ်ညှဈလိုကြ ပငတ်ီကြိုးကို ဆှဲလိုကလြုပန်ရင်ေး

”ကို အိတုံကို ကုန်းခိုင်းပြီး ဖငကြိုဖြဲပြီး နောကပြေါကကြို အားရပါးရ လိုးချင်န်တော”

”ဟင့ြ ကိုမင်းကလဲ နားရှကစြရာကြီးကြာ”

”ဘာရှကစြရာရှိလဲ ကိုတို့ နှစ်ယောကပြဲရှိတာ။နောကဆြို ဒီလိုမွိုး ကြုံရဖို့ဆိုတာ မလှယတ်ော့ဘူး”

”ဟုတပြါတယ်။ အဲ့ဒါကြောင့ြ အိတုံက ကိုမင်းအကြိုကကြို လိုကလြွောမယလြို့ ပြောတာပေါ့”

”ကဲ အိတုံ ကို့လီးကို စုပပြေးစမ်းကြာ”

အိတုံလဲ သူ့အင်ျကြီကိုခွှတ် စွပကြယွပြါ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပြီးသူ့ပုဆိုးကို ခွှတကြာ အတွင်းခံကို ပါခွှတလြိုကရြာ သူ့ရဲ့ အောငမြှငလြှတဲ့ လီးကြီးက အနှောငအြဖြဲ့ မှ လှတသ်ှားသလို ငေါကကြနဲ့ ဖြစ်သှားသည်။

”အမလေး ကြောကစြရာကြီး သူ့ဟာကြီးက ဘယခြွိနကြတည်းက ငတန်လေဲ မသိဘူး။ ဟင့ြ စားရတဲ့ကလေး ငတတ်ယဆြိုတာ ခိခိ”

ပြောရင်းနဲ့ အိတုံပါးစပကြို ဟကာ လီးကို ငုံလိုကသ်ည်။ လီးထိပကြို လွှာလေးနဲ့ တို့ကာ လကြလြိုကြ လီးတဈခုလုံးကို ပါစပထြဲထိ ထည့လြိုကြ စုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။ သူလဲ အိတုံ ဆံပငကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်း စုကိုငကြာ ခါးကို ကော့ကော့ပေးလိုကသ်ည်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ ကုတငစြှန်းပေါကြို ခေါင်းကိုတငကြာ အိတုံနှုတခြမ်းကို စူထားခိုင်းကာ လီးနဲ့ ပါးစပကြို လိုးလိုကသ်ည်။

အိတုံကလဲ သှားတွနေဲ့ မခွဈမိအောင် လုပပြေးသည်။ ခဏကြာတော့ လီးကို ပါးစပထြဲမှ ထုတလြိုကကြာ အိတုံ အင်ျကြီ ကို ခွှတလြိုကပြှီး ထမိနစြကပကြိုပါ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ဘရာ အနီလေးနဲ့ ပငတ်ီအနီလေးသာ ကနွတ်ော့သည်။ ပငတ်ီက စိုကာ ကြကန်သည်ေ။

”ဟ ဘယတ်ုန်းက အရညတ်ှေ ထွကလြာတာလဲ အိတုံ”

”ကိုမင်း လီးကို စုပရြင်းနဲ့”

”ကြိုကလြား လီးစုပရြတာ”

”အင်း”

သူလဲ ဘရာကိုခွှတကြာ နို့တွကေို စို့လိုကသ်ည်။ အိတုံလကကြို ကိုငကြာ သူ့အဖုတပြေါြ တငပြေးလိုကရြာ အိတုံလဲ ပငတ်ီပေါကြနေ အဖုတကြို ပြတလြိုကအြစေ့ကို ခွလေိုကလြုပန်သည်ေ။ ခဏနတေော့ အိတုံပါးစပကြ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖြစ်လာပြီး ပေါငကြ စုလိုကကြားလိုကြ ဖြစ်လာသည်။ သူလဲ နို့စို့နရောမှအသာထကာ ပကတ်ီကို ခွှတလြိုကသ်ည်။ ပေါငန်ှဈချောင်းကို မှှောကကြာ အိတုံလကတ်ှနေဲ့ ခွိတခြိုင်းပြီး အဖုတကြို ဖြဲခိုင်းလိုကသ်ည်။ အဖုတဝြမှာ အရညတ်ှနေဲ့ စိုနသည်ေ။

သူလဲ အစေ့ကိုလကန်ဲ့ ကလောလြိုကပြှီး ကလိလိုကရြာ အိတုံ ပါးစပမြှ အဖြားတကသ်လို ညည်းရင်းဖငကြ မှှောကတ်ကသ်ှားသည်။ ကနွလြကတ်ဖကကြ အဖုတထြဲသို့ ထည့ကြာ ထုတလြိုကထြည့လြိုကလြုပန်သည်ေ။ အရညတ်ှကေ ရှှဲလာတာမို့ လကတ်ဈချောင်းကနေ နှစ်ချောင်း နှစ်ချောင်းကနေ သုံးချောင်းပူးကာ သှင်းထုတလြုပန်သည်ေ။ အစေ့ကိုလဲ ကလိနသည်ေ။ အရညတ်ှကေ အဖုတကြနတဆေင့ဖြငဝြသို့ စီးကလွာသည်။

အဖုတထြဲမှ လကကြို ထုတကြာ စအိုဝကို လကခြလယန်ဲ့ ဖိကာထည့လြိုကသ်ည်။ အရညတ်ှကလေဲ ရှှဲနတောမို့ လကခြလယကြ ချောကနဲဝငသ်ှားသည်။ ခပသ်ှကသ်ှကြ ကစားပေးလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ တကိုယလြုံး တုနကြာ ပါးစပမြှလဲ ညည်းနသည်ေ။ သူလကတ်ဈချောင်းကနေ ထုတကြာ ဖငဝြကို တံတွေး ထွေးခလွိုကရြင်း လကန်ှဈချောင်းပူးကာ ဖိထည့လြိုကသ်ည်။ နည်းနည်းကြပန်သည်ေ။ သူအစေ့ကို ခပန်ာနာဖိခွကော ဆှလိုကပြှနတ်ော့ ဖငဝြက ပြင့သ်ှားတာမို့ လကန်ှဈချောင်းက တဈဝကထြိဝငသ်ှားသည်။ သူတံတွေ ထပထြှေးလိုကပြှနသ်ည်။

”အာ့ ကိုမင်း ဖြည်းဖြည်းနောြ ဖငကြ နာတယ် ဟင့ြ”

သူလဲ တဈဝကလြောကကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ သှင်းလိုကြ ထုတလြိုကြ လုပန်ရင်ေး အစေ့ကို ကလိနသည်ေ။ အိတုံလဲ အဖုတကြို ဖြဲထားရင်း လကတ်ဈဖကကြ နို့ကိုခွနသေည်ေ။ မကြလြုံးတွကေ မှိတကြာ ပါးစပကြ အဆကမြပြတ် အောည်ည်းနသည်ေ။သူလဲ လကန်ှဈချောင်းကို အဆုံးထိဝငအြောငဖြိထည့လြိုကတ်ော့ ဖငကြ ညှဈထားပြနတ်ာမို့ အစေ့ကို ကလိလိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ဖငထြဲက လကန်ှဈချောင်းကို လကသ်င့ခြံလာတာမို့ သှင်းထုတကြ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချောလာသည်။

”ကိုမင်း လုပပြေးတော့ကြာ အိတုံကို လုပပြေးတော့ မရတော့ဘူး အိတုံခံချင်န်ပြေီ”

သူလဲ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ကလိနလေိုကသ်ည်။ ဖငဝြကို တံတွေး ထပထြှေးလိုကရြင်း အဖုတကြ အရညကြို လကမြှာသုတကြာ လကန်ှဈချောင်းကနေ သုံးချောင်းစုကာ ဖငဝြကို ဖိထည့လြိုကတ်ော့

”အား နာတယ် နာတယ် ကိုမင်း အရမ်းနာတယ် အားရှီး”

”ဖငဝြကို မရှုံထားနဲ့ ဖြင့ထြား လကကြ ဖငကြို ဖြဲပေးထား”

အိတုံ လကတ်ှကေ စအိုကို ဖြဲထားလိုကရြင်း ဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။ သူလဲ စားပြဲပေါမြှ ကြနဒြုံးကို ဖောကကြာ လကသ်ုံးချောင်းမှာ စွပလြိုကပြှီး ကြနဒြုံးက အရညတ်ှကေို ဖငဝြကို သုတလြိုကြ အဖုတကြအရညတ်ှကေို ဖငဝြမှာ လိမ်းလိုကသ်ည်။ ဖငဝြက အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲသှားပြီး သူလဲ ဖငဝြကို ဖိကာထည့လြိုကပြှနသ်ည်။ အရညတ်ှနေဲ့မို့ ဖငထြဲသို့ တဈထဈချင်ြး ဝငသ်ှားသည်။ အိတုံ မကြန်ှာက ရှုံ့မဲ့နရင်ေး အံကိုကြိတကြာ ခံနသည်ေ။

လကသ်ုံးချောင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တဈဝကလြောကြ ဝငသ်ှားသည်။ သူလဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြုတကြာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြည့လြိုကသ်ည်။လကတ်ဈဖကကြလဲ အစေ့ကို ခွပေေးနသည်ေ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ ဖငဇြိမခြံတကလြာပြီထငသ်ည်။ ဖငကြို အလိုကသ်င့ြ ဖြင့ပြေးတကလြာသည်။

”ကိုမင်း အိတုံကို လိုးပေးပါတော့ ခံချင်န်ပြေီ”

”ကောင်းလား”

”ကောင်းတယ် အရမ်းကောင်းတယ်”

”ဘယကြ ကောင်းတာလဲ ခုက”

”အစေ့ကလဲ ကောင်းတယ်။ ဖငထြဲကလဲ အရမ်းကောင်းတယ်”

”ဖငလြိုးတာ ခံမှာ မှတလြား”

”အင်း ခံမယ် ဖငကြိုလဲ လိုးပေးပါ။ အဖုတထြဲကိုလဲ လိုးပေးပါတော့ ကိုမင်းရယ် အိတုန် အရမ်းခံချင်န်ပြေီ”

သူလဲ မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး အိတုံကို ဆှဲထူလိုကကြာ

”ကဲ အိတုံ အပေါကြနေ ဆောင့ပြေး”

သူပကလြကြ လှနလြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ သူ့အပေါသ်ို့ခွမညလြုပတ်ော့

”ကိုယ့ကြို ကြောပေးလိုကြ”

အိတုံလဲ သူ့ကိုကြောပေးကာ ပေါငကြို ကားလိုကပြှီး သူ့လီးကိုကိုငကြာ အဖုတဝြတွငတ်ေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

”ဟ ကြှတကြွှတ် ကြီးလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ် အထဲမှာ ပြည့ကြပြသ်ှားတာပဲ”

”ကြိုကလြား အဲလိုကြီးတာ”

”အင်းကြိုကတ်ယ် ဟာ့ အ့ အ့ အင့အြင့ြ”

”ဗစွြ ဗစွြ ဗှတဗြှတ်”

အိတုံအပေါကြနေ ဆောင့ပြေးရင်း ပါးစပကြလဲ အသံစုံ မှညန်သည်ေ။ အခန်းထဲမှာ အသံမွိုးစုံမှညန်သည်ေ။ သူလဲအောကကြနေ အိတုံခါးကို ကိုငကြာ အလိုကသ်င့ြ ဆောင့ပြေးနသည်ေ။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ အိတုံကို သူ့ဖကလြှည့ခြိုင်းလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ လီးတပရြကန်ဲ့ လှည့လြာသည်။ မကြန်ှာကတော့ ရှုံ့မဲ့နသည်ေ။ ပြီးတော့ ဆကဆြောင့န်သည်ေ။ သူလဲ အိတုံနို့တွကေိုခွပေေးလိုကသ်ည်။

အိတုံကို သူ့အပေါသ်ို့ ဆှဲမှောကလြိုကကြာ နို့တွကေိုစို့ရင်း အောကကြနေ ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ လကကြ ဖငထြဲကို နှိုကန်လေိုကသ်ည်။ ဆောင့ခြကြတ်ှကြောလာတော့ အိတုံ ပြီးချင်လြာသည်။ သူလဲ ဆောင့တ်ာကို ရပလြိုကတ်ော့ အိတုံအားမလို အားမရ ဖြစ်ကာ အပေါကြနေ ဆောင့လြိုကရြာ သူလဲ အိတုံကို ဖကကြာ အိတုံကို လှဲခလွိုကပြှီး အဖုတထြဲက လီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။

”ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲလို့ ပြီးတော့မယ့ဟြာကိုကြာ ဟင့ြ ”

သူလဲ ဘာမှမပြောပဲ အိတုံပေါငန်ှဈဖကကြို ပုခုံးပေါတ်ငလြိုကပြှီး အဖုတဝြကို လီးတေ့ကာ အားကုနဆြောင့ခြလွိုကရြာ အိတုံ အားခနဲ အောသ်ှားရသည်။ထို့နောကြ မနားတမ်းဆကတ်ိုကြ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။ အိတုံခမွာ အောည်ည်းသံနဲ့အတူ ပြီးသှားသည်။ အပြီးကြီး ပြီးတာမို့ထငသ်ည် သူ့လီးကိုအားကုနည်ှဈထားရင်း သူ့ကိုသှေးရူးသှေးတန်းနဲ့ အတင်းဖကထြားသည်။ ပါးစပကြလဲ ဘာတွပြေောနမှန်ေးမသိ။ သူလဲ အလိုကသ်င့ြ ငှိမန်လေိုကသ်ည်။တောတ်ောလြေးကြာတော့ အိတုံ ကုတငပြေါသ်ို့ ပြနကြသွှားသည်။

”ကောင်းလားအိတုံ”

”ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ်။ ဒီလို မခံစားရတာကြာပြီ။ လူကိုနှုံးသှားတာပဲ။ ကိုမင်းက အရမ်းလုပတ်ကတ်ာပဲ”

”ဟိတ် ဇိမခြံမနနေဲ့ဦး။ ကိုယမြပြီးသေးဘူး ဖငခြွဦးမှာ အမောပြရင်ေ ထတော့”

”ဟင့ြ သူ့စိတကြှီးပဲ။ ဒါပဲနောြ အရမ်းကြီး နာအောင် မလုပန်ဲ့။ သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့ သူများဖငကြှဲသှားမှ ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်း ဖြစ်နမယ်ေ”

”စိတခြပြါ။ မကြဲစရဘေူး။ တောကြှာမှ ဖငပြဲခပြေးပါ ဖြစ်နမယ်ေ ဟဲဟဲ”

သူလဲ အိတုံအဖုတထြဲမှ လီးကို ထုတလြိုကရြာ အဖုတထြဲမှ အရညတ်ှကေ စီးကလွာသည်။ အိတုံကို ကုတငပြေါမြှ ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ ဖငကြို ထောငပြှီး ကိုယကြို ဝပထြားခိုင်းလိုကသ်ည်။ အဖုတထြဲက အရညတ်ှနေဲ့ ဖငဝြကို သုတလြိုကသ်ည်။ ဖငန်ှဈဖကကြို လကန်ဲ့တခကြခြှင်း ခပဆြကဆြကြ ရိုကလြိုကရြာ အိတုံပါးစပကြ တအားအားနဲ့ ညည်းနသည်ေ။ သူ့ရိုကခြကြတ်ှကြေောင့ြ ဖြူသော တငပြါးတွကေ နီရဲလာသည်။ အိတုံကို ဖငဖြှဲခိုင်းလိုကသ်ည်။ ပြီး ဖငဝြကို လီးထိပန်ဲ့ အသာဖိထောကလြိုကရြင်း

”ဖငဝြကို ရှုံမထားနဲ့ အလိုကသ်င့ြ ဖြင့ထြား”

အိတုံလဲ ဖငဝြကို လွော့လိုကရြာ သူလဲ လီးကို အသာဖိထည့လြိုကသ်ည်။ ခုန ဆှထားတဲ့ အရှိနကြှောင့ရြော အရညတ်ှကေ ရှှဲနတောမို့ လီးထိပတ်ဈခုလုံးက လွှောခနဲ ဝငသ်ှားသည်။

”အာ့ ကြှတကြွှတ် ”

”နာလို့လား”

”မနာဘူး ရတယ် ကိုမင်း ထည့ပြါ”

အိတုံရဲ့ ဇကလဲမသေး နာနာကငွကြငွကြို ကြိုကန်ှဈသကသ်ူမို့ပင်။ အဲ့လို ဖြစ်အောငလြဲ ကိုမင်းအစဖောပြေးခဲ့တာပင်။ ကိုမင်းလဲ လီးကို ထပထြည့လြိုကသ်ည်။ ဖြေးဖြေးချင်ြး နှဲ့နှဲ့သှင်းလာရာ လီးတဈဝကကြွောကြွောြ ဝငလြာတော့ ဖငဝြက တင်းခနဲရှုံသှားသည်။

”အ့ ကိုမင်း ဖြည်းဖြည်း အရမ်းနာလို့ ဟင့ဟြင့ြ ကြှတ် ကြှတ်”

သူလဲ အသာရပကြာ အစေ့ကို ကုန်းပြီး ကလိလိုကသ်ည်။ လီးကို ဖြည်းညှင်းစွာ ထုတလြိုကသ်ည်။

”အ့ ဟ ဟကြှတကြွှတ်”

သူဒဈနားထိလောကြ ထုတလြိုကပြှီး ရပထြားလိုကသ်ည်။ အိတုံရဲ့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ သူ့လီးကိုတင်းကပြစြှာ ညှဈထားသည်။ သူလဲ ကြောပြငကြိုပြတလြိုကပြှီး အစေ့ကို ကလိပေးလိုကသ်ည်။ ခဏကြာတော့ စအိုညှဈအားက တဖြည်းဖြည်းလွော့လာတော့ သူဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနထြည့လြိုကပြှနသ်ည်။ လီးတဈဝကလြောကြ သှင်းလိုကထြုတလြိုကြ လုပန်လေိုကသ်ည်။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ လီးကြီးကို လကခြံလာသည်။ အဝငအြထွကကြ ချောမှေ့လာသည်။

အိတုံလဲ နာကငွသ်ည့ဖြကမြှ ကောင်းမှနခြှင်းကို ခံစားလာရသည်။ နာနာကငွကြငွြ ညည်းနသညေ့အြသံက ပြောင်းလာကာ လိုချင်တ်ကမြကသ်ည့အြသံကို ပြောင်းလာသည်။ ဖငကြို ဖြဲပေးထားတဲ့လကတ်ှကေ ခပတ်င်းတင်း ဖြစ်လာသည်။ ဖငကြ နောကကြို မသိမသာ ဆောင့ပြေးလာလသည်ေ။

ကိုမင်းလဲ ဖငဝြကို တံတွေးထွေးခလွိုကပြှီး လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ထပထြည့လြိုကပြှနသ်ည်။ ခုနကလောကြ မနာတော့သညမြို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လီးကအဆုံးထိ ဝငသ်ှားကာ ဖငန်ဲ့ ဆီးခုံ ပူးကပသ်ှားသည်။

”အိတုံ ဖငခြံရတာ ကောင်းလား”

”ခုနက အရမ်းနာတယ်။ ခုမနာတော့ဘူး။ တဈမွိုးပဲ။ ခံနိုငလြာတော့ နာတာကိုက အရသာလေး။ ကောင်းတယ်”

ကိုမင်းလဲ လီးကို တဈဆုံးထည့်လိုကရြာ

”ဟ့အာ့အာ့ ဖြည်းဖြည်း ကိုမင်း နာတယ်”

ဖငထြဲကို တဈရဈချင်ြးချော့ကာ လီးတဈဆုံးထည့လြိုကသ်ည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး တဈဆုံးထုတ် တဆုံးထည့ကြာ အစေ့ကိုလဲ ကလိနတောမို့ အဖုတထြဲကအရညတ်ှကလေဲ စီးကကြာနသည်ေ။

”ကိုမင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ဆောင့ပြေးကြည့်လြေ။ အိတုံ ခံနိုငလြာပြီ အရမ်းကြီး မဆောင့န်ဲ့ဦး”

ကိုမင်းလဲ လီးကို တဈဝကလြောကထြုတကြာ ထည့လြိုကပြှနသ်ည်။ တဈဝကထြုတ် ပြနထြည့ကြို ခပဆြကဆြကြ လုပလြိုကရြာ

”အ အ အ ကြှတကြွှတ် ကိုမင်း အဟင့ဟြင့ြ ဘယလြိုကြီးလဲကြာ တမွိုးကြီးပဲ လုပလြုပ်”

ကိုမင်းလဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ လီးကို လကခြံလာပြီမို့ လီးတချောင်းလုံးထုတ် ပြနထြည့ကြို ခပသ်ှကသ်ှကြ လုပပြေးလိုကရြာ အိတုံ ပါးစပမြှ အောသ်ံ တမွိုးလေးကို ကြားနရသေည်။ကောင်းလို့ အောန်သညေမြို့ သူလဲ ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့ပြေးလိုကသ်ည်။

စအိုရဲ ကဉွြးကြပတ်ဲ့ ညှဈအားကြောင့ြ သူလဲ ပြီးချင်သ်လို ဖြစ်လာသည်။ လိုးရခဲတဲ့ ခယမြရဲ့ အပျိုစင် ဖငပြါကငလြေးကို အရငဆြုံး လုပခြှင့ရြတာမို့ ဒီလောကမြှနမြှနန်ဲ့ သူမပြီးချင်သ်ေးပေ။ ဒါကြောင့ြ သူစအိုထဲမှ လီးကိုဆှဲထုတလြိုကရြာ

”အာ ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲလို့ သူများကောင်းနတေဲ့ဟာကိုကြာ”

”ညောင်းလာလို့ကြာ။ နရောပြောင်းမလို့ ဒီလို ကုန်းကုန်းကြကြကြီးနဲ့ ဆောင့ရြတာ ညောင်းလာလို့”

ပြောရင်း သူကုတငအြောကကြို ဆင်းလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ မကြမနေပန်ဲ့ သူ့ကိုကြည့်န်တောမို့ အိတုံကိုကုတငစြပကြိုခေါကြာ ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ မကြမနေပန်ဲ့ မှေ့ရာပေါြ ဒူးထောကကြာ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။ သူလဲ ဖငန်ဲ့ လီးကို တဈတန်းတည်းဖြစ်အောင် ပြငလြိုကပြှီး ပေါငတ်ှကေို ခွဲကာ ပြငလြိုကသ်ည်။ ဖြူဝင်းတဲ့ ဖငကြို လကန်ဲ့ ခပဆြကဆြကြ ရိုကခြလွိုကရြင်း

”အိတုံ ဖငခြံရတာ ကောင်းလား”

”အာ့ စပတ်ယ် ကိုမင်းရဲ့ ဟင့ြ သူများ သားသမီးကို ဖငလြဲခသွေးတယ် ရိုကလြဲ ရိုကတ်ယ် မမနဲ့ တိုငမြယ် အဟင့ြ”

”မေးနတောဖြလေေ ဖငခြံရတာ ကောင်းလား”

”ကောင်းပါတယရြှင့ြ ဖငခြံလို့ ကောင်းပါတယ် သူလိုးတာ အရမ်းခံလို့ ကောင်းပါတယ် ကဲ ကြနပေပြှီလား ဟင်း”

သူဖငကြို ခပဆြကဆြကန်ဲ့ တဖနွြးဖနွြး ရိုကလြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရမကတ်ှကေ ထနလြာသည်။ နောကဆြုံး

”ကိုမင်း လိုးပေးတော့ကြာ ဖငကြို ။ အရမ်းခံချင်န်ပြေီလို့ ”

”ဖငကြိုဖြဲပေးဦး”

အိတုံလဲ ဖငကြိုဖြဲလိုကပြှနသ်ည်။ စအိုဝက ပြဲဟဟလေး ပေါလြာတော့ တံတွေး ထွေးခလွိုကရြင်း လီးနဲ့တေ့လိုကပြှီး ထည့လြိုကသ်ည်။ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးညှောင့လြိုးလေး လိုးနရင်ေးနဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ ဖြဲထားတဲ့ လကတ်ှကေို ဖယခြိုင်းလိုကပြှီး ဖငကြို ရိုကလြိုကြ လုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့န်ရောမှ ခပမြှနမြှန် ဆောင့ပြေးလိုကရြာ အိတုံလဲ အသည်းခိုကအြောင် ကောင်းလာသညမြို့ တအားအားနဲ့ အောရြင်း လိုးခိုင်းနသည်ေ။

သူလဲ ဆောင့ခြကြတ်ှေ ကြာလာသညန်ဲ့အမွှ ပြီးချင်လြာသည်။ ဒါကြောင့ြ အိတုံ တငပြါးနှစ်ဖကကြို အားနဲ့ ခပတ်င်းတင်း ညှဈကိုငလြိုကရြင်း အားကုနဆြောင့လြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ ပြီးချင်လြာသညမြို့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ လီးကို ဖြစ်ညှဈလာသည်။ သူလဲ မညှာတော့ပဲ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။ လီးတဈခုလုံးတောင့တ်င်းလာကာ တကိုယလြုံးမှ အကြောတွတင်ေးတောင့လြာပြီး သုတရြညတ်ှကေ ဖငထြဲကို တရှိနထြိုး ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။

အိတုံရဲ့ စအိုကလဲ လီးကို ဆကတ်ိုကြ ညှဈထားသည်။ သူလဲ ပြီးသှားပြီ။ နှစ်ယောကသ်ား ဖိုထိုးထားသလို မောဟိုကန်ကော တကိုယလြုံလဲ ခွှေးတွေ ရှဲနသည်ေ။ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ လဲကလွာသညမြို့ သူလဲ အလိုကသ်င့ြ အိတုံဘေးမှာ လှဲခလွိုကသ်ည်။ လီးကတော့ ဖငထြဲမှာ တပရြကန်ဲ့ပင်။ အိတုံနို့တွကေို ခပတ်င်းတင်း ညှဈကိုငရြင်း ကစားနလေိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ သူ့ကိုလှဲ့ကာ နမ်းလိုကသ်ည်။

”ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ်။ လူလဲ နှုံးသှားတာပဲ။ လူဆိုးကြီး။ သိပလြုပတ်ကတ်ာပဲ။ ဒါကြောင့ြ မမက အသည်းစွဲနတောနမယ်ေ ဟင်း”

”အိတုံကော မစွဲဘူးလား”

”စွဲတာပေါ့လို့ အဲ့ဒါကြောင့ြ မရှကန်ိုငပြဲ သူ့အလိုကိုလိုကပြှီး သူခေါတ်ဲ့နရော လိုကတ်ာပေါ့”

”အဲ့ဒါဆို ဒီနှစ်ရကလြုံး ကိုမင်း စိတကြှိုကြ လိုးမယ်။ ခံနိုငမြလား”

”ကိုမင်း သဘောပါဆို။ အဲ့ဒါကြောင့ြ ကိုမင်းဆီ လာတာပေါ့။ နောကဆြိုရင် တွေ့ရဖို့ လှယမြှ မလှယတ်ော့တာကို”

နှစ်ယောကသ်ား ပြောရင်းနဲ့ တင်းတင်းဖကထြားကြသည်။ တောတ်ောလြေးကြာတော့ အိတုံလဲ သူ့ကိုဖယခြိုင်းလိုကရြာ ဖငထြဲမှ လီးကို ထုတလြိုကတ်ော့

”ကြှတကြွှတ် နာတယ် ကိုမင်းရယ်”

သူ့လီးကိုကြည့်ပြှီး

”ဟင် သူ့ဟာကြီးက ဒီလောကြ လုပရြတာကို မလွော့သေးဘူး လှနကြိုလှနတ်ယ်”

ခစွစြဖြယ် မကြစြောင်းထိုးရင်း လီးကို ခပဖြှဖြလေးပုတကြာ ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။ သူလဲ နောကကြနေ လိုကဝြငသ်ှားရင်း

”ကိုယ့ကြိုလဲ ဆေးပေးကြာ”

”ကိုမင်းရေ ဖငကြ စပဖြှင်းဖြင်းနဲ့ ရထေိတိုင်း စပန်တယ်ေ။ အိမသ်ာတကရြင် ဒုကျခပဲဟင့ြ သူ့ကြောင့ြ”

လီးကိုရိုကလြိုကပြှီး ရဆေေးပေးလိုကသ်ည်။ ခပတ်င်းတင်းကိုငကြာ ဂွင်းတိုကသ်လို လုပပြေးနတောကြောင့ြ လီးက ပြနမြတလြာပြနရြာ

”အမလေး ကိုမင်းရယ် လှနကြိုလှနတ်ယ် ခုလေးတင် ပြီးတာကို ခု ပြနမြတလြာနိုငသ်ေးတယ်။ မနိုငဘြူးကြာ တကယပြဲ”

”မကြိုကဘြူးလား အဲ့ဟာကို”

”ကြိုကမြှကြိုကြ ခိခိ”

ပြောရင်း လီးကို ဆှနသည်ေ။ သူလဲ အိတုံကို ပါးစပဟြခိုင်းလိုကပြှီး စုပခြိုင်းလိုကရြာ အိတုံလဲ သူ့ကို စိတပြါလကပြါ စုပပြေးလိုကသ်ည်။ သူလဲ စိတကြ ပြနပြါလာကာ ခေါင်းကိုကိုငပြှီး လီးကို အဖုတအြမှတန်ဲ့ ညှောင့န်လေိုကသ်ည်။ ခဏနတေော့ အိတုံကို ဘိုထိုငကြိုကိုငကြာ ကုန်းခိုင်းလိုကပြှီး နောကကြနေ လိုးလိုကပြှနသ်ည်။ အိတုံလဲ စိတပြါလာပြနသ်ည့မြို့ နှစ်ယောကသ်ား စိတတ်ူကိုယတ်ူ လုပကြှပြနသ်ည်။ အိတုံကတော့ပြောသည်။ သူအဲ့လို ခဏလေးနဲ့ စိတပြါတာမွိုး မဖြစ်ဖုးခဲ့ သူနဲ့ကမွှသာ အဲ့လိုဖြစ်တာဟု။

နှစ်ယောကသ်ား ရချိုးခန်းထဲမှာ တဈခွီလုပပြှီး
တော့ ရချိုးလိုကကြှသည်။ ပြီးတော့ အဝတတ်ှဝတေကြာ အိပရြာပေါမြှာ အနားယူလိုကကြှရင်း အိပပြွောသ်ှားကြသည်။ အိပရြာကနိုးတော့ ဟိုတယရြီဆကရြှငကြို ဖုန်းဆကကြာ ထမင်းနဲ့ဟင်းကို လာပို့ခိုင်းလိုကပြှီး နေ့လညစြာ စားကြသည်။ စားပြီးတော့ တဈခါလုပကြှပြနသ်ည်။

ဒီတဈခါတော့ ဖငကြိုမလုပဖြစ်သေး နာနသေေးတာမို့။ လုပပြှီး တရေး နှပလြိုကကြှသည်။ ညနစေောင်းတော့ ရချိုးအဝတလြဲကာ နှစ်ယောကသ်ား အပြငထြှကလြညကြှသည်။ အပြငမြှာပဲ ညစာစားပြီးပြနလြာကြကာ တညလုံးနီးပါး လုပကြှသည်။ တဈခွီလုပလြိုကြ ခဏနားလိုကြ ဆှလိုကြ ပြနလြုပလြိုကန်ားလိုကြ။ စားလိုကသ်ောကလြိုကြ လုပလြိုကန်ဲ့ နှစ်ယောကသ်ား သုံးနာရီကြောမြှ အားဆေးသောကကြာ အိပကြှသည်။ ဖငကြို သုံးခွီဆကတ်ိုကြ လုပလြိုကသ်ည်။ အိတုံလဲ ဖငခြံရတာကို ဇိမတ်ှေ့လာသည်။

နောကရြကြ မနကန်ိုးတော့ အပြငမြှာ ခဏထွကကြာ စားလိုကကြှပြီး ဟိုတယ် ပြနလြာကာ လုပကြှသည်။ တနကေုန် အပြငမြထွကကြှပေ။ တနေ့လုံးနီးပါး အိတုံရဲ့ ဖငကြိုလိုးသည်။ အိတုံလဲ ဖငခြံရတာကို ကြိုကန်တောမို့ ဖငကြိုပဲ လုပခြိုင်းသည်။ နှစ်ယောကသ်ား အရှကဆြိုတာ မရှိကြတော့ပေ။ တနကေုနန်ီးပါး အဝတဆြိုလို့ ကိုယမြှာမကပတ်ော့။ အိတုံကို ရိုကကြာ လုပရြတာကိုသူလဲ သဘောကသွလို အိတုံကလဲ နှစ်သကတ်ာမို့ နှစ်ယောကသ်ား စိတတ်ူကိုယတ်ူလုပန်ကြသေည်။

ညနကြတေော့နားကာ အိပလြိုကကြှသည်။ ညရှဈနာရီကြောတ်ော့ နိုးလာကြပြီး ရချိုးအဝတလြဲကာ ဘုရားသို့ သှားကြသည်။ ဘုရားကအပြန် ညစာဝငစြားပြီး ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာကာ တညလုံး လုပကြှပြနသ်ည်။ မနကြ သုံးနာရီကြောမြှ အိပကြှသည်။ မနကရြှဈနာရီကြောတ်ော့ နိုးလာကြပြီး မကြန်ှာမသဈတော့ပဲ နှုတဆြကပြှဲအနနေဲ့ ဖငကြိုလိုးလိုကသ်ည်။

အိတုံလဲ နောကဘြယတ်ော့မှ ထပတ်ှေ့နိုငမြယ် မသိနိုငတ်ာမို့ စိတကြှိုကကြို ကဲနသည်ေ။ သူလဲ ထိန်းကာလုပတ်ာမို့ တောတ်ောကြှာသည်။ ပြီးသှားတော့ နှစ်ယောကသ်ား ခဏနားကာ ရချိုးခန်းထဲဝငကြာ ရအတေူ ခွိုးကြသည်။ ရချိုးရင်း အိတုံက ငိုနတောမို့ သူချော့ရသေးသည်။ အခါအခွင့သ်င့ရြင် တွေ့ကြမယလြို့လဲ ပြောဖြစ်ကြသည်။ အိတုံကတော့ သူ့ကို အစွဲကြီး စွဲနပြေီ။ သူလဲ ချော့မော့ကာ နှစ်သိမ့ရြသည်။ ရချိုးနရင်ေးနဲ့ နှစ်ယောကသ်ား လုပဖြစ်ကြပြနသ်ည်။ရချိုးပြီး အဝတလြဲကာ သူလဲ အိတုံကို သူ့အဆောငန်ားထိ လိုကပျို့လိုကသ်ည်။

နှစ်ရကလြုံး အကဲလှနကြှတာမို့ အိတုံရဲ့ မကြကြှင်းတွလေဲ ညိုကာ မကြန်ှာက တောတ်ောြ ချောငကြသွှားသလို လမ်းလွှောကရြငလြဲ ကြတတလေး ဖြစ်နသည်ေ။ ကားပေါကြ ဆင်းခါနီး သူ့ကိုအကြာကြီးနမ်းကာ နှုတဆြကသ်ည်။ အခွင့သ်ာခဲ့ရင် ခုလိုပြနဆြုံချင်တ်ယဟြုလဲ ပြောတော့ သူလဲ ခေါင်းငှိမ့ကြာ နှစ်သိမ့လြိုကသ်ည်။ အိတုံကားပေါကြ ဆင်းတော့ သူလဲ ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာကာ အားဆေးသောကကြာ အိပလြိုကသ်ည်။

နေ့လညကြမွှ နိုးလာပြီး ကုမျပဏီကို ဖုန်းဆကကြာ သူမနကဖြှန် ပြနမြညဟြု ပြောလိုကသ်ည်။ အဝတလြဲကာ သူလုပစြရာ ကနွတ်ာလေးတွကေို လိုကလြုပလြိုကသ်ည်။ ညနစေောင်းမှ ပြနလြာကာ ညနစောကို အစောကြီးစားကာ မိန်းမဆီဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ ဖုန်းဆကပြှီးတော့ အိတုံဆီ ဆကလြိုကရြာ အိတုံသူငယခြငွြးက နမကေောင်းလို့ ဆေးသောကပြှီး အိပန်တယေလြို့ပြောသည်။ သူလဲ အားဆေးသောကကြာ ကုတငပြေါမြှာလှဲပြီး အိတုံနဲ့ဖြစ်ခဲ့တာတွေ စမှုံပြနန်ရင်ေး အိပပြွောသ်ှားသည်။

မနကြ ချောကန်ာရီကြောတ်ော့ သူနိုးလာသည်။ နိုးတာနဲ့ ရချိုးကာ သိမ်းစရာတွသေိမ်းပြီး မနကစြာ ထစားလိုကသ်ည်။ ပြနရြောကတ်ော့ ကုမျပဏီကို ဖုန်းဆကလြိုကရြာ ကုမျပဏီက လူတွရေောကလြာပြီး သူ့ကို လကဆြောငန်ဲ့ ပိုကဆြံလာပေးသည်။ သူလဲ လိုအပတ်ဲ့ စာရှကစြာတမ်းတွနေဲ့ လုပရြမညမြွားကို အသေးစိတ် ပြောပြလိုကသ်ည်။

ကိုးနာရီကြောတ်ော့ သူလဲ အဝတအြိတတ်ှလကေဆြောငပြဈစည်းတွကေို ကားပေါသ်ို့ တငကြာ ကုမျပဏီက လူတွကေို နှုတဆြကပြှီး အိတုံအဆောငသ်ို့ မောင်းလာလိုကသ်ည်။ အဆောငရြှေ့ရောကတ်ော့ ဖုန်းဆကလြိုကရြာ အိတုံက ထွကလြာသည်။မကြန်ှာက ချောငန်တေုန်းပင်။ ခပန်ှမ်းနှမ်း ဖြစ်နသည်ေ။ သူလဲ နှုတဆြကကြာ ပြနတ်ော့မည့အြကြောင်း ပြောလိုကပြှီး တောငကြှီးကို ပြနလြာလိုကသ်ည်။

တောငကြှီးကို ရောကတ်ော့ လှှဲစရာရှိတာ လုပစြရာရှိတာတွကေို လုပရြပြနသ်ည်။ သူပြနရြတော့မညမြို့ သူနဲ့ ခွိန်းမယ့သ်ူကို လှှဲရမည့ကြိဈစ စာရှကစြာတမ်းတွကေို အသေးစိတလြုပရြသည်။ ညဖကမြှာ မိန်းမဆီ ဖုန်းဆကြ။ ပြီးအိတုံနဲ့ လိုင်းပေါမြှာ စကားပြောရသည်။

ရုံးခွုပပြှနရြောကပြှီးသိပမြကြာခငမြှာ အိတုံကမင်ျဂလာဆောငတ်ာမို့ သူတို့မိသားစု သှားရသည်။သတို့သမီးဝတစြုံနဲ့ လှနတေဲ့ အိတုံကို ကြည့်ရြင်း သူ့စိတထြဲမှာ အိတုံနဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တာတွကေို တွေးရင်း သူ့ယောကြြားသာ သိရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ တွေးနမေိသည်။

”မောင် ဘာတွေ တွေးနတောလဲ။ ဖြူပြောတာ မကြားဖူးလား”

”ဟင် ဘာပြောလိုကတ်ာလဲ ဖြူ မောငအြသံတွေ ဆူနလေို့ မကြားလိုကဘြူး”

”အောြ အိတုံတို့ အတွဲက လိုကတ်ယလြို့။ သူတို့တွကေ တွဲလာတာလဲ ကြာပြီ။ သဈစာလဲရှိတယ်။ ကောငလြေးကလဲ အရမ်းခစွတ်ယ်။ အိတုံကလဲ အရမ်းခစွတ်ယလြို့။ ဖြူတို့ သူတို့အတွဲနဲ့ ဓာတပြုံ သှားရိုကရြအောင်”

သူလဲ လိုကသ်ှားရသည်။ အိတုံက သူ့အမွိုးသားနဲ့ မိတဆြကပြေးတော့ သူလဲ မကြန်ှာပူပူနဲ့ နှုတဆြကရြသည်။ ဓာတပြုံတွေ ရိုကကြှသည်။ ပြဲပြီးတော့ မပြနကြှသေး။ ရှှကြေိုးတားကြသေးတာနဲ့ ဘာနဲ့ ရှုပန်သည်ေ။ သူကတော့ ပြနခြငွန်သည်ေ။ မကြန်ှာပူလို့မို့။ အိတုံက သူ့အနားကပပြှောသေးသည်။ပိုကဆြံတော့ မပေးတော့ဘူး လူတကိုယလြုံးပေးထားတာမို့ဟု။ သူလန့သ်ှားကာ သူ့အမွိုးသားကိုလှည့ကြှည့တ်ော့ ဟိုက သူ့အာရုံနဲ့သူ။ သူ့သူငယခြငွြး မိန်းကလေးတွနေဲ့ ပြဲကနွသည်ေ။ သူတို့မိသားစုလဲ နှုတဆြကကြာ ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာလိုကသ်ည်။

ညဖကြ ဒငန်ာ သှားတော့လဲ ယောကြြားလေးဝိုင်းက သပသ်ပမြို့ သူတို့က အသောကဝြိုင်း။ မိန်းမကတော့ အရမ်းမူးအောင် မသောကခြိုင်း။ အပြန် ကားမောင်းရမှာမို့ပင်။ သူလဲ ကိုးနာရီကြောတ်ော့ ပြနလြာလိုကသ်ည်။ သမီးကို သိပလြိုကသ်ည်။ သမီး အိပသ်ှားတော့ သူလဲ မိန်းမနားကပကြာ နူးလိုကသ်ည်။

”ဟင့ြ မောငန်ောြ။ မဆိုးနဲ့။ သောကလြာပြီးရင် သူကဒါပဲ”

”သဲကလဲ မောငကြ ဆိုးတာ မဟုတလြူး။ ခစွတ်ာ မောင့မြိန်းမကို ခစွတ်ာ”

ပြောရင်း ဖြူ့နှုတခြမ်းတွကေို ညငသ်ာစွား စုပန်မ်းလိုကရြင်း နို့တွကေို ကိုငလြိုကသ်ည်။ ဖြူက သမီးကို လှည့ကြှည့လြိုကပြှီး

”မောင်း မီးနည်းနည်း မှိနလြိုကြ ပြီးရင် သမီးကို စောငခြှုံပေးလိုကြ။ အဲကြန်းကို အအေးပိုလိုကြ”

သူလဲ သမီးရှိရာ ကုတငကြိုသှားကာ စောငကြို အသာခွုံပေးလိုကပြှီး မီးကိူ မှိနလြိုကသ်ည်။ အဲကြန်းကို အအေးပိုလိုကကြာ ဖြူရှိရာ ကုတငကြိုလာကာ ကုတငပြေါရြောကတ်ော့ ဖြူက အဝတတ်ှခွှတေပြှီးသှားပြီ။ သူလဲ အင်ျကြီနဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကကြာ ဖြူက သူ့လီးကိုကိုငကြာ ခပဖြှဖြလေးထုပေးရင်းနဲ့ နှုတခြမ်းကိုဟကာ အာငှေ့ပေးလိုကသ်ည်။

သူလီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မာလာသည်။ ဖြူကလဲ ကြှမ်းကငွစြှာ လှပေေးနသည်ေ။ သူလဲ ကောင်းလာတာမို့ ဖြူးပါးစပထြဲက ခဏထုတကြာ ကုတငပြေါပြကလြကလြှနလြိုကပြှီး 69 ပုံစံနဲ့ ဖြူက သူ့လီးကိုစုပ် သူကလဲ ဖြူ့ပိပိကို အားရပါးရ ဘာဂွာပေးလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ဖြူကအပေါကြနေ ဆောင့ပြေးသည်။ ဖြူက နို့တွကေို ကိုကကြာ စို့ပေးရင် သဘောကတွာမို့ သူလဲ နို့တွကေို တလုံးပြီးတလုံ စို့ပေးလိုကသ်ည်။ ဖြူလဲ အပေါကြနေ စိတလြိုကမြနပြါကို ဆောင့န်သည်ေ။ ပါးစပကြလဲ

”မောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ အာ့ ရှီး အ့အ့ အ့”

ဖြူ့ကိုအသာထိန်းကာ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး ဖြူခွထေောကတ်ှကေို ပုခုံပေါတ်ငကြာ ရှေ့ကိုငိုကလြိုကတ်ော့ ဖြူ့တငပြါးတွကေ မှောကတ်ကလြာသည်။ သူလဲ ခွထေောကကြို ဆင်းခလွိုကပြှီး

”ဖြူ မောင့အြားရပါးရ ဆောင့မြယန်ောြ”

”အင်း မောင့သ်ဘော ဆောင့လြေ။ ဖြူ့ကို မညှာနဲ့မောင် ဖြူပြီးချင်ပြှီ”

သူလဲ မီးစိမ်းပြလိုကသ်ညမြို့ စိတကြှိုကကြို ဆောင့န်လေိုကသ်ည်။ အခကြင်ါးဆယကြွောတ်ော့ ဖြူတကိုယလြုံးတုနလြာကာ သူ့ကြောပြငကြို ကုပခြှဈလာပြီး သူ့လီးကို အဖုတထြဲကနေ ဆကတ်ိုကည်ှဈနသည်ေ။ ပြီးတော့ ဟင်းခနဲ သကပြှင်းခသွံနဲ့အတူ လကန်ှဈဖကကြ ကုတငပြေါသ်ို့ ဘုတကြနဲ့ ကသွှားပြီး

”မောငရြယ် အရမ်းကောင်းတာပဲကြာ။ မောငမြပြီးသေးဘူးမို့လား။ ဖြူဘယလြို နပေေးရမလဲ”

တခါတလကရွေငလြဲ ဖြူက အဲ့လိုပင်။ စိတပြါသည့အြခါများတွင် စိတလြိုလကရြ သူ့ခိုင်းသည့အြတိုင်းနပေေးတကသ်လို စိတမြပါသည့ြ အခါများတွငတ်ော့ ချော့ခိုင်းရသည်။ သူလဲ လီးကို အဖုတထြဲမှထုတကြာ ဖြူးကို ဒေါ့ဂီကုန်းခိုင်းလိုကပြှီး နောကကြနေ စိတလြှတကြိုယလြှတ် ဆောင့လြိုကသ်ည်။ ဖြူလဲ ညည်းသံတိုးတိုးလေးက သူ့ကိုအားပေးနသလေိုပင်။

ဖြူ့ရဲ့ ညည်းသံက သူများတွနေဲ့ မတူပေ။ သူ့နားထဲမှာ ခစွစြရာ အကောင်းဆုံဟု ထငသ်ည်။ သူကခစွတ်ာကိုး။ ဆောင့ခြကြပြေါင်း ကြာလာသညန်ှင့်အမွှ သူလဲ ပြီးချင်လြာသလို ဖြူလဲ နောကတ်ဈခါ ပြီးချင်လြာသည်။

”မောင် ဖြူပြီးချင်လြာပြီ။ မလွှော့နဲ့ ဆောင့ဆြောင့ြ တူတူ ပြီးရအောငကြှာ”

သူလဲ ဆကတ်ိုကြ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။ အဖုတထြဲမှာ နှေးခနဲ ဖြစ်သှားသလို သူလဲ သုတရြညတ်ှကေ ထွကသ်ှားသည်။ ဖြူလဲ နောကတ်ကြိမ် ပြီးသှားသည်။ နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကသ်ား မှိန်းနလေိုကသ်ည်။ ခဏကြာတော့

”မောငဖြယတ်ော့ကြာ။ ဖြူအိပခြငွပြှီ။”

ပြောပြီး သူ့ကိုဖယကြာ အိမသ်ာထဲဝငကြာ ရဆေေးသံ ကြားလိုကသ်ည်။ သူလဲ တဈရှူးယူကာ အင်ျကြီနဲ့ပုဆိုးကို ကောကဝြတလြိုကပြှီး မှိန်းလိုကသ်ည်။တောတ်ောလြေးကြာတော့ ဖြူလဲ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာကာ အဝတတ်ှဝတေပြှီး သူ့ကို ကနတ်ော့ကာ သူဘေးနားဝငကြာ လှဲလိုကပြှီး သူ့ကိုဖကကြာ အိပလြိုကသ်ည်။

သူနိုးလာတော့ အိမသ်ာတကခြငွလြာတာမို့ ဖုန်းကိုယူကာ အိမသ်ာထဲဝငပြှီး အိမသ်ာတကရြင်းနဲ့ လိုင့ဖြှင့သ်ုံးလိုကရြာ မကဆြေ့ခွတ်ှေ ဝငလြာသည်။ အိတုံဆီမှ

”ကိုမင်း အရမ်းသတိရတယကြှာ။ ကိုကို ကို့ခစွပြမယေ့ြ သူနဲ့လုပတ်ာ ကိုမင်းနဲ့လောကြ မကောင်းဘူး။အိတုံ မပြီးလိုကဘြူး။ သူက အရငပြှီးသှားပြီး မူးမူးနဲ့အိပပြွောသ်ှားပြီ။ အိတုံကတော့ အိပမြပြောလြို့ စာပို့လိုကတ်ာ။ ဒီစာလဲ နောကဆြုံးပို့တာ ဖြစ်မှာပါ။နောကဆြိုရင် အိမထြောငရြေး သာယာအောငလြို့ လုပရြမှာမို့ စာမပို့ဖြစ်ရငလြဲ ကိုမင်း နားလညမြယထြငပြါတယ်။ အခါအခွင့ြ သင့ရြငတ်ော့ ပြနတ်ှေ့ချင်ပြါသေးတယ်။ ကိုမင်းနဲ့ အတူ နခေဲ့တဲ့ အခွိနလြေးကို အမြဲ သတိရနတယေဆြိုတာတော့ ယုံထားပေးပါ။ ဒီစာကို ဖတပြှီးတာနဲ့ ဖကြလြိုကန်ောြ။ မမတွေ့သှားရင် ပြသနာ တကလြိမ့မြယ်။”

သူလဲ စာကိုဖတပြှီး ဖကြလြိုကသ်ည်။ သူတွေးလိုကမြိသည်။ အိတုံလိုခယမြမွိုးနဲ့ သူကြုံခဲ့ရပြီ။ ခယမြရဲ့ပေါငကြို တဈဝကပျိုငတ်ယဆြိုတဲ့ စကားကိုလကသ်င့မြခံပမယေ့ြ နောကခြယမြတွကေို သူ ညီမအရင်းလို စိတထြားနိုငပြါမညလြား တွေးကြည့်မြိသည်။

သူ ဖြူ့ရဲ့ ညီမတွကေို တစိယောကပြှီးတဈယောကြ စဉြးစားလိုကသ်ည်။ ဖြူက တဈဦးတည်း သမီးမို့ ဝမ်းကြဲ ညီမတွကေို တွေးလိုကရြာ နှယန်ီ အကြောင်းတွေးမိတော့ သူ့လီးက မတလြာသည်။ သူလဲ လန့ဖြနွ့ကြာ ဆကမြတွေးရဲတော့။

နှယန်ီဆိုတာ ဖြူ့ရဲ့ ညီမဝမ်းကြဲပင်။ ဖြူနဲ့ သိပမြကြန်ှာကြောမတည့ြ။ သူနဲ့ကတော့ လပေေးဖြောင့သ်ည်။ ကိုယလြုံးက ငါးရံ့ကိုယလြုံး။ ဖြူ့လိုပင်။ အသားက ဖြူ့လို မဖြူ။ နည်းနည်းညိုသည်။ ရည်းစားရှိသညလြို့ ကြားပမယေ့ြ မသချော။ ရှိတာတော့ရှိမည်။ မကြန်ှာကတော့ ခစွစြရာကောင်းသည်။ ပြောရရင် sex ဆနဆြန် နှုတခြမ်းနဲ့ ကိုယလြုံးက သူ့အကြိုကပြင်။

ဒါကြောင့ြ သူဆကမြတွေးတော့ပဲ ရပလြိုကရြင်း သကပြှင်းဖူးခနဲခကြာ အိမသ်ာထဲက ထွကလြာလိုကသ်ည်။ သမီးကုတငဆြီသှားလိုကပြှီး စောငကြို သချော ပြနခြှုံကာ အဲကြန်းကို အအေးလွှော့လိုကသ်ည်။ သမီးကို ခပဖြှဖြလေးနမ်းကာ မိမိကုတငပြေါတ်ကလြိုကပြှီး ဖြူ့ကို အသာနမ်းလိုကရြင်း စောငကြိုခွုံပေးလိုကကြာ သူလဲ အိပလြိုကသ်ည်။

အိပမြပြောပြေ။ မကြစြေ့ထဲမှာ တဝဲဝဲနဲ့ နှယန်ီ့ရဲ့ ပုံတွေ။ မလှယပြါလား ခယမြချောလေးရေ……။

ပြီးပါပြီ။

ခယမြလေး
ရေးသားသူ – ?????