အောစာအုပ်

ကတုံးပေါ် ထိပ်ကွက်

ကတုံးပေါြ ထိပကြှကြ
ရေးသားသူ – ခမွြးမှေ့သာဇံ မောငမြောငန်ှံ

“ မင်းအရင် ဖိုကလြေ…ဆောကြှီးက တမငလြာပေးတာကြ …”

ဈေးညစောင့ြ ဒရဝမကြှီး ဦးကြောကခြဲ မှာ အသကြ (၄၀) ကြောခြန့န်ှင့ြ သနမြာဖြတလြတသ်ူ ဖြစ်သည်။ မအေးမှင့ြ မှာ ဦးကြောကခြဲ၏ မထိတထိ ကိုငတ်ှယမြှု ပြောဆိုမှုများကြောင့ြ ခံချင်ကြှောင်း အရိပအြယောငမြွား ပြခဲ့သညဟြု ဦးကြောကခြဲ က ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့ြ အောငခြိုငကြ မအေးမှင့ကြို ယနေ့ည ခွိန်း၍ ခေါထြားရန် ဦးကြောကခြဲကို ခိုင်းခဲ့ခွင်း ဖြစ်သည်။ အောငခြိုင် ဆိုတာက မအေးမှင့ြ ဈေးရောင်းနသေော အမှတ် (၄) ဈေးမှ ဈေးတာဝနခြံ ဖြစ်သည်။

မအေးမှင့သ်ည် အမှတ် (၄) ဈေးတွင် လမ်းဘေး ပြံကဈွေးသည် တယောကဖြစ်ပြီး နရောတောတ်ောမြွားများကို အရင်ဦးကာ အခွားဈေးသညမြွားကိုလည်း ငှားစားနသေူ ဖြစ်သည်။ အသကြ (၃၅) နှစ်ခန့ြ လုံးကြီးပေါကလြှ ဖြစ်ပြီး သူမ၏ ဖငကြှီးမှာလည်း သားသမီး မရဘဲ လငသ်ခေဲ့သဖြင့ြ ဖြိုမည့သ်ူ မရှိဘဲ ကြီးချင်တ်ိုင်းကြီးနသည်ေ။ အသကအြရှယကြှောင့ြ ဝမ်းဗိုကြ နည်းနည်းစူနတောက လှဲလို့ သူမ၏ ကိုယလြုံးကိုယပြေါကကြ လိုးချင်စြရာ ကောင်းလှသည်။ တခါတရံ အောငခြိုငကြ မကြန်ှာပေါကြ ဆိုးဆိုးနှင့ြ မအေးမှင့ြ ခထွားသော ဈေးသညမြွားအား

“ ခငဗြွားတို့ ဆိုငခြင်းထားတာ လမ်းဘေး ရောကန်ပြေီ…ဆှဲပြီး သိမ်းလိုကရြမလား… ဒီနရောမှာ မရောင်းချင်တ်ော့ဘူးလား …”

ဟူ၍ အောဟြဈ ပြောဆိုလိုကလြွှင် မအေးမှင့ကြ ထလာပြီး

“ ဟဲ့…ဟဲ့….ဟုတသ်ားပဲ…နငတ်ို့ကလည်း…လှနတ်ာကိုး…ခွင့လြှှတပြါ..ဆရာလေးရယ် …”

စသဖြင့ြ အောငခြိုငအြနားလာ၍ ဟိုလွှောကြ သညလြွှောကန်ှင့ြ သူမ၏ နို့ကြီးတွနေဲ့ အောငခြိုင် ကို မတောသ်လို ထိသလိုမွိုးနှင့ြ ပြတဆြှဲ၍ သှားကာ ပြောတတသ်ည်။

မနကကြတော့ ဦးကြောကခြဲ တဈယောကြ မနကဈြေးထွကန်သေော မအေးမှင့ြ၏ ရှေ့သို့ ဖြတလြွှောကြ၍ မကြရြိပပြှကာ ခေါလြိုကသ်ည်။ မအေးမှင့ကြ ဈေးရောင်းနရောမှ အသာထ၍ ခပလြှမ်းလှမ်းမှ ဦးကြောကခြဲ နောကသ်ို့ လွှောကြ၍ လိုကသ်ှားသည်။ ဈေးတန်း အဆုံးတွင် ဦးကြောကခြဲက ရပစြောင့န်သည်ေ။

“ ဘာတုန်း ကိုကြောကခြဲ ရဲ့ …”

“ နင့ကြို သတင်းထူး ပြောမလို့ …”

“ ပြောလေ …”

ဦးကြောကခြဲက သူမ တကိုယလြုံးကို စားတော့ ဝါးတော့ မတကြ ကြည့်န်သညေကြို ဂရုမစိုကအြား၊ သိချင်ဇြော နှင့ြ မေးသည်။

“ လကုနလြောကကြှရင် လမ်းဟိုဖကြ အကြေ့ကို ဈေးသညတ်ှေ ထပပြှီး နရောခမွယ် …”

“ ဟယ်..တကယလြား..ဟင် …”

မအေးမှင့ြ ထခုနမြတတ် ဝမ်းသာသှားသည်။

“ တကယပြေါ့..ဈေးတာဝနခြံတောင် ဇယားကြကတ်ှေ ဆှဲနပြေီ …”

“ ဒီ…ဒီလိုဆိုရင် ကမွအတွကလြည်း လေးငါးကြကလြောကြ လုပပြေးထားပါလား ဟင် …”

“ လေးငါးကြကြ မဟုတဘြူး…ရသလောကြ လုပပြေးမယ်…ညကြရင်..ဘယသ်ူမှ မသိအောင် ဈေးရုံးကို လာခဲ့..(၁၀) နာရီလောကြ လာခဲ့..အောငခြိုငန်ဲ့ ကြုပ် ..နှစ်ယောကပြဲ ရှိမယ် …”

“ အင်း…အင်း…လာခဲ့မယ် …”

“ အေး..ဒါဆို..သှားတော့ …”

ဤသို့ဖြင့ြ မအေးမှင့ြ တယောကြ ည (၁၀) နာရီလောကတ်ှင် ဈေးရုံးထဲသို့ ရောကလြာခဲ့ရလသည်ေ။ ထို့ကြောင့ြ ဦးကြောကခြဲက အောငခြိုငကြို တွန်းလှှတသ်ည်။

“ ခင်…ခငဗြွား..အရငဖြိုကဗြွာ…ကြုပမြရဲဘူး..ဟီး…ဟီး …”

“ ဒါကြောင့ြ…နင် ငတင်တန်တော..ကဲ…ငါ..သှားမယ် …”

ဦးကြောကခြဲက နောကခြန်းသို့ ဝငသ်ှားသည်။ အောငခြိုငကြ ရှေ့ခန်းနှင့ြ နောကဖြကကြန့ြ၍ ကာထားသော ဘီရီုနှစ်လုံးကြားမှ နောကဖြကသ်ို့ အကဲခတကြှည့သ်ည်။ (၆၀) ဝပအြား မီးလုံးတလုံးက ဈေးရုံးတွင် တညလုံး ထွန်းထားသဖြင့ြ မှငကြှင်းက ကြညလြငန်သည်ေ။

“ အလုပ် ဖြစ်မယန်ောြ…မအေးမှင့ြ…ဟဲ..ဟဲ …”

“ အို ..နရောတကြကြ ဘယလြောကဆြိုတာ ပြောပေါ့..ရှငတ်ို့အတွကြ ကသွလောကြ ပေးမယ် …”

မအေးမှင့ြ သည် ကိုကြောကခြဲကို မကြည့်ဘြဲ ပြောနသည်ေ။ သူမ၏ အသံက အတတ်ကတ်ကဖြှင့ြ မတုနအြောင် တမင် ထိန်းပြောနမှန်ေး သိသာလှ၏။

“ ဟာ ..ကြုပတ်ို့က ငှလေိုချင်တ်ာမှ မဟုတဘြဲ..ရှင်းရှင်း ပြောမယန်ောြ…ဟဲ..ဟဲ …”

“ ငှမလေိုချင်ရြင်..ဘာလိုချင်တ်ာလဲ..ရှင်းရှင်းပြောနောြ…ဟင်းဟင်း …”

“ ကြုပသ်ဘော မဟုတပြါဘူး…ဈေးတာဝနခြံ အောငခြိုငကြ ခငဗြွားကို စိတဝြငစြားနတော ဟဲ..ဟဲ …”

ဦးကြောကခြဲ အောငခြိုငကြို တညကြှကလြုပလြိုကလြပြေီ။

“ အလို..ဘယမြလဲ အောငခြိုင်…မလောကလြေး မလောကစြားနဲ့…ကမွ မှေးရင် ကမွသားလောကြ ရှိသေးတယ်..ဟင်း …”

အမှနတ်ော့ အောငခြိုငကြ အသကအြစိတပြင် မပြည့သ်ေးပါ။

“ အလုပ် မဖြစ်လည်း ..မတတန်ိုငဘြူးလေ…ကြုပကြ ..ကြားလူပါ …”

“ အင်း..ဟင်း…ရှငကြ ပြဲစားပေါ့လေ..ကဲပါ..ဖြစ်တယလြို့ ပြောလိုကစြမ်းပါ…လာပစေဦး …”

“ ဟဲ..ဟဲ…ကြုပကြိုလည်း စတနော ထားပါနောြ …”

“ ဪ…ရှငကြပါ ဖြစ်ချင်တ်ယပြေါ့…ဟုတလြား …”

“ မအေးမှင့ြ ရယ်…မင်းလောကြ လှတာကြီးကိုမှ မလုပခြငွြ..အဲ…မဖြစ်ချင်ဘြူးဆိုရင်..အဲဒီကောငဟြာ ပန်းသနလေေို့ပဲ ဖြစ်မှာပေါ့..ဟဲ…ဟဲ …”

“ ဒါပဲနောြ…ကမွက အရှကန်ဲ့ လူလုပတ်ာ..လူသိရှငကြှား ဖြစ်ကုနရြင် ရှင့တ်ို့ကို ထောငထြဲ အရောကပျို့မှာ …”

“ မအေးမှင့ြ ရယ် …ကြုပတ်ို့ဘကကြ ပေါကကြှားလို့ကတော့ တကြှန်းထိ ပို့ဗွာ…ကဲ …”

ဦးကြောကခြဲ က လွှငသ်ည်။ စကားဆုံးလွှင် မအေးမှင့ြ ထိုငန်သေော ကြပပြစွအြိပစြငလြေးပေါသ်ို့ ထိုငခြကြာ သူမ ပုခုံးကို ဖကသ်ည်။ ကနွလြကတ်ဖကကြ ဒူးထောငဖြငခြွ ထိုငန်သေော မအေးမှင့ြ၏ စောကဖြုတန်ရော တည့တ်ည့ြ အပေါသ်ို့ ထမီပေါမြှ နေ၍ တရှရှ ပြတလြိုကသ်ည်။

“ လကကြလည်း.. သရမ်းလိုကတ်ာ …”

မအေးမှင့ကြ ကတုံကရငကြှီး ပြောသည်။ ဦးကြောကခြဲ၏ လကကြို ဆှဲဖယပြှီး မကြန်ှာလှှဲကာ ပြငထြိုင်၏။

“ အလုပစြမယလြကြော..ဟဲ..ဟဲ …”

“ အို..နစမြေးပါဦး …”

မအေးမှင့ြ မတညမြငှိမ် ဖြစ်နဟန်ေ ရှိသည်။ တံတွေးကို မကြာခဏ မှိုခနွရင်ေး ဦးကြောကခြဲ၏ ဘေးမှ ရှှေ့ထိုငသ်ည်။

“ ကဲ..လှဲအိပလြိုကန်ောြ …”

ကိုကြောကခြဲက လသေံလေးနှင့ြ မအေးမှင့ကြို ပြတသ်ပခြွော့မှူနသည်ေ။ မအေးမှင့ြ အသားတွေ တုနန်သည်ေ။

“ ကမွ ပြောတာတော့ ..မှတထြားနောြ…ဟင်း …”

မအေးမှင့ြ က ကိုကြောကခြဲ၏ လကကြှီးကို ဆှဲယူပြီး ဘေးသို့ဖယကြာ မောဟိုကတ်ုနရြီစွာ ပြောလိုကြ၏။

“ အေးပါ…အမှင့ရြယ်…ဘယသ်ူမှ..မသိစရပေါဘူး…ကြုပ် အရမ်းတောငန်ပြေီ…အမှင့ရြဲ့ …”

“ အို..အဲဒါ ..ဘာလုပရြမှာလဲ…တောကြ …”

ကြည့်န်သေော အောငခြိုငမြှာ မရိုးမရှကြီး ဖြစ်လာသည်။

“ ကိုယမြနနေိုငဘြူး..အမှင့ရြယ် …”

“ ကြှတ်..ဒုကျခပါပဲ…ကမွလည်း ..ဘယလြိုပြောရမှန်း..မသိပါဘူးရှင်…ရှကန်တယ်ေ …”

“ မင်းလည်း ..အလိုးခံဖူးတာပဲကြယ်…ရှကစြရာ မှတလြို့…မင်းရှကရြင် ထမီသာ လှနပြှီး မကြစြေံသာ မှိတန်ေ …”

“ ဒုကျခပါပဲရှင်..ကြ..ကမွ တကယတ်မ်းကတွော့ မခံရဲဘူး..ကိုကြောကခြဲ ရဲ့..အာ…ဟို…အဲလို..မလုပန်ဲ့ …”

သှားပြီ။ မအေးမှင့ြ စကားမဆုံးမှီ ကိုကြောကခြဲက သူမကို ပုခုံးနှစ်ဖကြ ဖိတွန်းပြီး သူ့ကိုယလြုံးကြီးနှင့ြ ဖိခကြာ တကခြှလိုကလြသည်ေ။ ကိုကြောကခြဲ တွန်းလိုကသ်ော အရှိနကြှောင့ြ မအေးမှင့ြ မှာ ခွနှစ်ေဖကြ မိုးပေါထြောငသ်ှားပြီး ထမီကို ဆှဲလှနပြှီးသား ဖြစ်သှားသည်။ အိုး…ဟိုး…မအေးမှင့ြ စောကဖြုတမြဲမဲကြီးကို ချောင်းကြည့်န်သေော အောငခြိုင် အံ့သှတုနလြှုပသ်ှားသည်။

မအေးမှင့မြှာ အသားဖြူသောလြည်း စောကဖြုတ် နှုတခြမ်းသား ထူထူအမ်းအမ်းကြီးများက ခပည်ိုညို ဖြစ်နသည်ေ။ ဖားခုံညင်းကြီး ဒေါဖောင်းနသကေဲ့သို့ ထကြှနသည်ေ။ မအေးမှင့ကြ လကအြစုံဖြင့ြ ထမီကို ဆှဲကာ ဆီးစပအြထိ အတင်းဆှဲဖုံးနပြေီး တဟင်းဟင်းဖြင့ြ ညည်းတွားစ ပြုသည်။

ကိုကြောကခြဲက သူ၏ပုဆိုးကို ခေါင်းပေါမြှ ကြောြ၍ ခွှတလြိုကသ်ည်။ ကိုကြောကခြဲ၏ ပစ်စည်းကလည်း မနည်းမနောပင်။ ဒဈတုံးတုံး လုံးလုံးကြီးက အမဲသားတုံးကြီးလို၊ အတနကြှီးက ကိုင်းခရမ်းသီးကြီး အလား နီရဲပြောငတ်ကန်သေော ကိုကြောကခြဲ၏ လီးကြီးကို မအေးမှင့ကြ တခကြကြှည့လြိုကကြာ သူမ၏ နှုတခြမ်းနှစ်လှှာကို ပူးကပ်၍ ပါးစပအြတွင်းသို့ သှင်းပြီး အားတင်းဟနဖြှင့ြ မကြမြှောင် ကြုတထြားရှာသည်။

မီးလုံးအလင်းရောငဖြှင့ြ ဝင်းလတန်သေော လီးထိပကြှီးက မအေးမှင့ကြို ရငခြုနမြောပန်း ချောကခြှားစပြနေသ်ည်။

“ ဝင်..ဝငပြှီလား…ဟင်..ရှင့ဟြာကြီးက…ဟို …”

“ ကြာ..လီးနဲ့စောကပြတ် မတောဘြူးဆိုတာ ရှိမလား …”

နှစ်ယောကစြလုံး မောဟိုကသ်ံများဖြင့ြ ပြောနကြသေည်။ ချောင်းကြည့်န်သေော အောငခြိုငကြိုယတ်ိုငလြည်း ရငထြဲလှိုကြ၍ မောကာ အာခေါငတ်ှေ ချောကသ်ှေ့လာသည်။ မကြာခဏ တံတွေး မှိုခရွင်း တောငန်သေော လီးကြီးကို လကတ်ဖကဖြှင့ြ ဆုပကြိုငကြာ မနနေိုင် မထိုငန်ိုင် ဖြစ်နရသေည်။

“ ပြှတ်…ဖြတ်..ပြှတ် …”

“ အား…အီး…ဝငသ်ှားပြီရှင့ြ….အရမ်းမဖိနဲ့လေ…အို …”

“ အာ့…ကြှတ်…ကြှတ်….ကောင်းလိုကတ်ာ အမှင့ရြယ် …”

မအေးမှင့ြ၏ လကမြွားက ကိုကြောကခြဲ၏ ပုခုံးနှစ်ဖကကြို ထိန်းကိုငရြင်း မကြစြေ့ကို တင်းတင်းပိတထြားပြီး လညပြင်းကို စောင်းကာ မကြန်ှာကို တဖကသ်ို့ လှည့ထြားသည်။ သူမ၏ နှုတခြမ်းကိုလည်း လွှာဖြင့ြ မကြာခဏ လွှကန်သည်ေ။

“ ပြှတ်…ပြှတ်….စွပ်..စွတ်….ဖြတ် …”

“ ဟင်း..အှန့ျ…အ…ဟင့ျ….အင့ျ …”

ကိုကြောကခြဲက တအား ဖိဆောင့လြိုးနသည်ေ။ ဆောင့ခြကြတ်ိုင်း မအေးမှင့ြ၏ ခွနှစ်ေချောင်းက ကားကနဲ ကားကနဲ ဘေးသို့ ပြဲပြဲ ထွကသ်ှားသည်။ ပြင်းထနသ်ော ဆောင့ခြကြမြွားကြောင့ြ မအေးမှင့ြ၏ ကိုယလြုံးကို ခေါင်းရင်းဖကသ်ို့ တွန်း၍ တွန်း၍ တငန်သလေို ဖြစ်နသည်ေ။

မအေးမှင့ြ၏ ခေါင်းမှ ဘီးဖြင့ြ ပတထြားသော ဆံပငမြွား ပြကကြေုနသ်ည်။

“ ပြှတ်..ပြှတ်….စွတ်…စွတ်…ပြှတ် …”

“ အ..အ….ဖြေး…ဖြေး …”

ကိုကြောကခြဲက မလွှော့ပါ။ အရှိနတ်ကန်ပြေီ ဖြစ်၍ ဆောင့မြှဲတိုင်း ဆောင့လြိုးသည်။

“ ကော့ …ကော့ပေးလေ..အမှင့ရြဲ့ …”

“ ဒီ..ဒီမှာ..ကော့နတောပဲ..အ…အ …”

မောသည့ြ ပုံဖြင့ြ ကိုကြောကခြဲ ခဏအရှိနကြို လွှော့ခလွိုကသ်ည်။

“ မ..မရပန်ဲ့…လုပ်…အမလေး..လုပပြါလို့ ဆိုနေ…အ …”

“ ပြှတ်…စွပ်…ပြှတ် …”

“ အမလေး..အဈကိုရဲ့ …”

မအေးမှင့ြ လကန်ှဈဖကကြ ကိုကြောကခြဲကို တအားဖကကြာ မကြန်ှာက ရှုံ့မဲ့သှားသည်။ ကားထားသော သူမ၏ ပေါငန်ှဈလုံးကလည်း ပေါငကြှားထဲမှ ကိုကြောကခြဲ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို ဖတကြနဲ ဖတကြနဲ ရိုကကြာ ဖငကြှီးမှာ ကော့တကသ်ှားသည်။

“ ကဲဟာ…ကဲ..ကဲ …”

“ ဖြတ်..ပြှတ်…ဗွှတ် …”

“ အာ့…ဟ…အီး …”

ကိုကြောကခြဲ တကိုယလြုံး တွန့လြိမကြာ မအေးမှင့ြ၏ ဗိုကပြေါြ ဝမ်းလွားမှောကြ၍ ကသွှားတော့သည်။ ချောင်းကြည့်န်သေော အောငခြိုငမြှာ သူ့လကဖြှင့ြ ဆုပထြားသော လီးချောင်းကြီးသည် သှေးတဒိတဒြိတ် ခုန်၍ ဥကြီးနှစ်လုံးက အောင့န်ကော ကသိကအောင့ြ ဖြစ်နရတေော့သည်။

……………………………………………………

“ ကဲ..ထပါဦး….ဒီမှာ…မှန်းနပြေီ …”

မအေးမှင့ြ၏ ကိုယပြေါတ်ှင် မှောကလြွှကကြှီး ဖြစ်နသေော ကိုကြောကခြဲ ကြုံး၍ထသည်။ ပြီးတော့ စောကပြတကြှီးထဲတွင် တန်းလန်းကြီး ဖြစ်နသေော သူ့လီးကြီးကို ဆှဲဖြုတလြိုကသ်ည်။

“ ပြှတ် …”

စောကဖြုတထြဲမှ လီးကြှတသ်ှားတော့ မအေးမှင့ကြလည်း သူမ တံထောငဆြဈနှစ်ဖကကြို အားပြု၍ ထထိုငလြိုကသ်ည်။

“ ရဆေေးချင်တ်ယ်…ဘယန်ားမှာ ဆေးရမလဲ …”

မအေးမှင့ြ ခပတ်ိုးတိုး မေးသည်။

“ ဒီအပေါကကြနေ နောကကြို ထွကလြိုကြ…ရစညေရြှိတယ်…ဘေးက ကြောကပြှားပေါမြှာ..ထိုငဆြေး …”

“ ဟင်…အကာအကြယလြည်း..မရှိဘဲနဲ့ …”

“ မှောငန်တောပဲ…တဈေးလုံး ဘယသ်ူမှ မရှိတာ …”

ကိုကြောကခြဲ၏ အသံက မောသံပါနေ၏။ မအေးမှင့ြ ထွကသ်ှားပြီး ခဏတွင် ရသေံကြားရသည်။ ကိုကြောကခြဲ ထိုငရြာမှ ထ၍ ပုဆိုးကို ကောကစြှပကြာ ဝတန်စဉြေ မအေးမှင့ြ ပြနဝြငလြာသည်။

“ ကြုပလြည်း..နောကထြှကလြိုကြဦးမယ် …”

ပြောပြီး ကိုကြောကခြဲ နောကသ်ို့ ထွကသ်ှားသည်။ ခဏအကြာ ကိုကြောကခြဲ ပြနဝြငလြာတော့ မအေးမှင့ကြ ခေါင်းဖြီး၍ ဆံပငကြို ဘီးဖြင့ြ ပြနပြတန်သည်ေ။

“ ကိုကြောကခြဲ..ကမွ ..ပြနလြို့ရပြီလား …”

“ အောငခြိုင်..လာဦးမယလြေ …”

“ ဟင်…ရှငတ်ို့က ..ကမွကို ဖာများ မှတန်လေို့လား …”

“ စောစောကထဲက ပြောထားတာပဲ..မအေးမှင့ရြာ..နငလြည်း သဘောတူထားတာပဲ …”

“ ဒါတော့ ဒါပေါ့..နောကန်ေ့မှ မရဘူးလား …”

“ ပြောထားပြီးသား ဟာကို …”

“ တခါထဲ နှစ်ယောကလြုပတ်ာ ခံဖို့ ကမွ..စိတမြသန့ဘြူး…ကမွက..မိန်းမကောင်းရှင့ြ …”

“ နင် ဆိုငန်ရော..ဘယန်ှဈခု..ယူမယဆြိုတာ …သူ့ကို ပြောရမှာ …”

“ ကဲလေ ..မတကန်ိုငဘြူး..လှှတတ်ာ လှှတလြိုကတ်ော့..ပြီးတော့..ရှငကြ တခွားမှာ သှားနနေောြ …”

“ အေးပါဟ..ငါ ဟိုဘကြ ဈေးထိပကြ ဆိုငခြုံမှာ သှားထိုငန်မှောပါ …”

“ ဒါဆိုလည်း..ပြီးရော…ရှငတ်ို့ဖကကြ ဂတိတညပြါစေ …”

“ စိတခြစွမ်းပါ..မအေးမှင့ရြာ …”

ပြောပြီးသညန်ှင့ြ ကိုကြောကခြဲက အပြငသ်ို့ ထွကသ်ှားတော့သည်။ ကိုကြောကခြဲ အပြငသ်ို့ ရောကသ်ှားသညန်ှင့ြ မအေးမှင့ကြ အင်ျကြီတွကေို ခွှတလြိုကပြှီး ထမီ ရငလြွားလိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ ကြောလညသ်ာသာ ဆံပငကြို ဖြခပြှေီး ဖီးနသည်ေ။

အပြငရြောကသ်ှားသော ကိုကြောကခြဲနှင့ြ အောငခြိုငတ်ို့ မကြန်ှာချင်ြး ဆိုငမြိသည်။

“ ဘယလြိုလဲ..ကိုကြောကခြဲ …”

“ ကောင်းတာတော့ ..မပြောနဲ့တော့ကြာ…မင်းဝငတ်ော့လေ..ဟဲ..ဟဲ …”

အောငခြိုငကြ ကိုကြောကခြဲကို ခေါင်းငှိမ့ပြှပြီး အထဲသို့ လှမ်းဝငသ်ည်။ ကိုကြောကခြဲက ဈေးရုံးလေး အပြငဖြကသ်ို့ လှမ်းထွကသ်ှားသည်။

………………………………………………………

အောငခြိုင် အထဲရောကတ်ော့ ထမီရငလြွားဖြင့ြ ဆံပငမြွား ဖြခထွေားသော မအေးမှင့ြ တယောကြ ကြပပြဈစွန်းတွင် ထိုငန်ပြေီး သူ့ကို လှမ်းပြုံးပြသည်။

“ ဆရာလေး..ကမွအတွကြ..ဆိုငန်ရောက ဘယန်ှဈကြကြ ရမှာလဲ …”

“ ဘယန်ှဈကြကြ..လိုချင်လြို့လဲ …”

အောငခြိုငကြ မအေးမှင့ြ၏ ဘေးတွငကြပလြွှကြ ဝငထြိုငလြိုကပြှီး မေးလိုကသ်ည်။

“ ကမွကတော့..ရသလောကြ ယူမှာပဲ …”

“ (၁၀) ကြကလြောကဆြို တောရြောပေါ့ …”

“ ရပါတယ်…ထိပဖြကကြ စပေးနောြ …”

ပြောလိုကရြင်း ဆိုငတ်ကြကကြို တနေ့နှစ်ရာဖြင့ြ တရကကြို ငှနှစ်ေထောငထြပဝြငတ်ော့မညကြို မအေးမှင့ြ တွေးမိလိုကသ်ည်။ မအေးမှင့သ်ည် သူမနှင့ြ ကပ်၍ ထိုငန်သေော အောငခြိုငဖြကသ်ို့ လှည့လြိုကသ်ည်။

“ ဒီမှာ ဆရာလေးရဲ့…ကမ် ..မလှဘူးလားဟင် …”

ပြောလည်းပြော ရငလြွားထားသော ထမီကို ဖြခလွေိုကရြာ အိတွဲခွင်း မရှိ၊ ဖောင်းတင်း ဆူဖြိုးလှသည့ြ နို့ဖြေးဖြေးကြီး နှစ်လုံးမှာ ထွကပြေါလြာသည်။ အောငခြိုင် မကြလြုံး အရောငလြကသ်ှားသည်။

“ လှလို့လည်း ..ကြုပကြ စိတဝြငစြားတာပေါ့ …”

“ ကဲပါ..အဝတတ်ှေ ခွှတပြါဦး …”

အောငခြိုင် တထပတ်ည်း ဝတထြားသော ရှပအြင်ျကြီကို ခွှတလြိုကသ်ညန်ှင့ြ မအေးမှင့ကြ အောငခြိုငကြို သိုင်း၍ ဖကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့ အောငခြိုင်၏ နို့တဖကတ်ှင် ပါးစပကြပ်၍ အားဖြင့ြ တအား စုပပြေးသည်။ အောငခြိုင်၏ တကိုယလြုံး ဖြိုးဖြိုးဖငွြးဖငွြး ဖြစ်သှားသည်။ နောကထြပ် ကနွန်သေော နို့တဖကကြို ဖိကပ်၍ စုပပြေးရင်း မအေးမှင့ြ၏ လကတ်ဖကကြ အောငခြိုင်၏ ပုဆိုး ခါးပုံစကို ဖြုတခြပြှီး ပေါငကြှားသို့ လကကြိုနှိုကလြိုကရြာ လီးချောင်းကြီးနှင့ြ သူမလကြ ထိမိသညန်ှင့ြ လူပျိုလေး၏ လီးဆိုသော အသိဖြင့ြ သူမတကိုယလြုံး ဖနွြးကနဲ ကြကသ်ီးထသှားသည်။

လူပျိုလီး ဆိုပမယေ့ြ အထငတ်ော့ မသေးရဲ။ ကိုကြောကခြဲ လီး နီးနီးရှိသည်။ သူကတောင် နည်းနည်းပို၍ ရှညခြငွသ်ေးသည်။ မအေးမှင့ြ၏ မကြန်ှာက အောငခြိုင်၏ ရငဘြတမြှ ခွါသှားသည်။ အောငခြိုင်၏ လကန်ှဈဖကကြ မအေးမှင့ြ၏ ဆူဖြိုးလှသော နို့နှစ်လုံးကို လှမ်း၍ စုံကိုငကြာ ဆုပန်ယသ်ည်။ မအေးမှင့ြ လကကြတော့ အောငခြိုင်၏ လီးချောင်းကြီးကို ကိုင်၍ ဆုပပြေးနသည်ေ။

အောငခြိုငသ်ည် စောစောကတည်းက မအေးမှင့န်ှင့ြ ကိုကြောကခြဲတို့ လိုးတာကို ကြည့်ကြာ အလှနပြင် ကာမဆန်ဒများ ပြင်းပြနခေဲ့ရသူ ဖြစ်သဖြင့ြ ယခုလို အနအထေားမွိုးတွင် ပိုပြီး မနနေိုင် မထိုငန်ိုင် ဖြစ်၍ လာခဲ့ရသည်။

“ လုပတ်ော့မယ် ..အဈမ..ရာ …”

“ မောငလြေး သဘောပဲလေ..ကဲ..မောငလြေးကို အဈမ လုပပြေးပါ့မယ်..လှဲလိုကလြေ …”

ကြပပြှဈစောင်းတွင် ထိုငန်ရောမှ အောငခြိုငသ်ည် ပုဆိုးကို ခွထေောကန်ှဈဖကဖြှင့ြ နင်း၍ ခွှတပြဈလိုကပြှီး ကြပပြှဈအလယသ်ို့ ဖငရြှှေ့ထိုငကြာ ပကလြကလြှန်၍ လှဲခလွိုကသ်ည်။ အောငခြိုင်၏ ရှင်းသန့န်သေော လူပျိုလီးကြီးကို မအေးမှင့သ်ည် မကမြောစွာဖြင့ြ ကြည့်ရြင်း ကြပပြှဈစောင်းတွင် ထိုငန်ရောမှ မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ ပြီးလွှင် ရငလြွားထားသော သူမ၏ ထမီကို ကြင်းလုံး ခွှတခြလွိုကသ်ည်။ ဖြူဖြူဖြေးဖြေး ရဆေေးငါးကြီးသဖြယ် မကမြောစရာ မအေးမှင့ြ၏ ကိုယလြုံးတီးကြီးကို မမှိတမြသုန် ကြည့်ရြင်း အောငခြိုင်၏ လီးချောင်းကြီးက တင်းကနဲ တင်းကနဲ ဖြစ်လာသလို အောငခြိုင်၏ မကြလြုံးများလည်း အရောငထြှကလြာသည်။

မအေးမှင့သ်ည် ကိုယလြုံးတီးဖြင့ြ အောငခြိုငကြှည့န်တောကို ကြပပြှဈပေါသ်ို့ လှမ်း၍ တကလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ အောငခြိုင် လှဲနရောဘေးတွင် ဒူးထောကထြိုငခြလွိုကပြှီး သူမ၏ လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ အောငခြိုင်၏ မိုးမွှောန်သေော လီးကြီးကို ညှပကြာ ခပဖြှဖြလေး အထကအြောကြ စုနဆြနပြှတသ်ည်။ အောငခြိုင်၏ ဆီးခုံ တဝိုကသ်ာမက ပေါငတ်ှင်းသားများပါ ကြကသ်ီးလေးများ ထသှားရသည်။ ပြီးတော့မှ မအေးမှင့ကြ အောငခြိုင်၏ လီးကြီးကို လကတ်ဖကန်ှင့ကြိုငပြှီး လီးချောင်းတည့တ်ည့သ်ို့ ခပကြုန်းကုန်း ခွ၍ တကလြိုကသ်ည်။ နောကြ လီးထိပကြို စောကပြတဝြတွင် တေ့ပြီး တဖြေးဖြေး ထိုငခြသွည်။

“ ဟင်း …”

လီးတဆုံး ဝငသ်ှားသညန်ှင့ြ မအေးမှင့သ်ည် သကပြှင်းခကြာ မကြလြုံးနှစ်လုံးကို ဖြတကြနဲ ပြန်၍ ဖြင့လြိုကသ်ည်။

“ ဟင်း…ဟင်း..ကြီးလိုကြ သနလြိုကတ်ဲ့ ဟာကြီး ..ဟင်း…အားရလိုကတ်ာ …”

မပီမသ ထဈထဈငေါ့ငေါ့ဖြင့ြ ညည်းသည်။ အပျိုမဟုတသ်ောလြည်း လငသ်တော ကြာပြီ ဖြစ်သည့အြပြင် ကလေးကလည်း မမှေးရသေးတော့ အောငခြိုငမြှာ စီးကြပသ်ော စောကခြေါင်း၏ အတွေ့ကြောင့ြ အရသာ ထူးနရသေည်။ လီးတဆုံး ဝငထြားပမယေ့ြ ဖငကြို ပြနမြကြှသေးဘဲ မအေးမှင့သ်ည် စောကပြတဝြနှင့ြ လီးအရင်းဆီးခုံကို ဖိကပကြာ လှည့ပြေးသည်။

“ အားပါး..ကောင်းလိုကတ်ာ ..အဈမရာ …”

“ အဟင်း..ဟင်း …”

မအေးမှင့ကြ ကြနပေစြှာ ပြုံး၍ အောငခြိုင်၏ လကန်ှဈဖကကြို ဆှဲယူကာ သူမ၏ နို့နှစ်လုံးပေါသ်ို့ တငပြေးသည်။ အောငခြိုငကြ မအေးမှင့ြ၏ ဆူဖြိုးလှသော နို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို စိတတ်ိုင်းကြ ဖစွည်ှဈဆုပန်ယရြုံမွှမက ခပထြှားထွား နို့သီးခေါင်းတွကေိုပါ လကည်ှိုးလကမ် ထိပတ်ို့ဖြင့ြ ပြတလြှည့ပြေးသည်။

မအေးမှင့သ်ည် သူမ၏ ဖငကြှီးကို ဖြေးဖြေးလေး ပြနကြှှလိုကပြှီး တဖနပြှန်၍ ဖိခကြာ တခကြခြငွြး မှနမြှနဆြောင့ြ၍ လိုးသည်။

“ ပြှတ်…ပြှတ်…စွပ်..ပြှတ်…ဟင်း..ဟင်း …”

ခဏနလွှင်ေ အောငခြိုင်၏ စင်းထားသော ခွထေောကဘြေး တဖကတ်ခကြသ်ို့ သူမ၏ လကန်ှဈဖကကြို နောကပြှနထြောကကြာ ကော့၍ လိုးသည်။

“ ပြှတ်..စွတ်…ပြှတ် …”

“ အ..ကြှတ်..ကြှတ်…ဟင်းဟင်း …”

စောကပြတကြှီးထဲ လီးကြီး ဝငလြိုကထြှကလြိုကြ ဖြစ်နပေုံကို အောငခြိုငကြ မှငတ်ှေ့နရသေဖြင့ြ ကာမအရသာ ပို၍ တွေ့နသည်ေ။ မအေးမှင့ြ၏ ဆောင့ခြကြအြတိုင်း အောငခြိုငကြလည်း သူ၏ ခါးကို ကော့၍ လီးကြီးကို အောကမြှပင့ကြာ ပြနဆြောင့လြိုးပေးသည်။ တဖြေးဖြေး ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ပြင်းထန်၍ လာသည်။

“ ပြှတ်…ဘှတ်…ပြှတ်…စွတ် …”

“ အား..ကြှတ်…အ..အ…အဟင်း …”

နှစ်ယောကစြလုံး အသကရြှူသံတွကေ ပြင်းထန်၍ လာသည်။ မအေးမှင့ကြ သူမ နောကပြှနထြောကထြားသော လကကြို ရှေ့ဖကြ အောငခြိုင်၏ ပုခုံးဘေး တဖကတ်ခကြသ်ို့ ပြောင်းထောကလြိုကသ်ည်။ ပြီးတော့မှ သူမ၏ ဆောင့ခြကြကြို အရှိနမြှှင့လြိုကသ်ည်။ မအေးမှင့ြ၏ ကိုယမြှာ ရှေ့သို့ ငိုကထြားသဖြင့ြ သူ၏ မကြန်ှာရှေ့တွင် ဆောင့ခြကြအြတိုင်း လှုပရြှားနသေော နို့နှစ်လုံးအား အောငခြိုငကြ ဖမ်း၍ ကိုငကြာ ဖစွည်ှဈနပြနေသ်ည်။ မအေးမှင့မြှာ ဝတကြွတမြေးကြေ လုပန်သည်ေ မဟုတ်။ တကယ့ကြို စိတပြါလကပြါဖြင့ြ လိုးနခွင်ေး ဖြစ်သည်။

အသကကြှီးကြီး ယောင်ျကြားများက ငယင်ယရြှယရြှယ် ကောငမြလေးများကို သဘောကတွကသ်လို အသကကြှီးသော မိန်းမများကလည်း ငယင်ယရြှယရြှယ် ကောငလြေးများကို သဘောကတွကကြှပသည်ေ။ လငမြရှိသော မအေးမှင့မြှာ စိတကြူးဖြင့သ်ာ ဖြသေိပခြဲ့ရ၍ နေ့စဉတ်ှေ့မှငန်ရသေော ရုပရြညသ်နားကမား ကိုယလြုံးတောင့တ်ောင့ဖြှင့ြ အောငခြိုငကြိုလည်း မအေးမှင့ကြ စိတကြူးယဉခြဲ့ရတာ မနည်းခဲ့ပါ။ အခုတော့ လူပျိုလေးကို လကတ်ှေ့ လိုးနရခွေပြေီ။ အောငခြိုငမြှာလည်း အပြောသ်ဘောဖြင့သ်ာ လုပဇြာတခြင်း၍ မအေးမှင့ကြို ကြံခဲ့သည် ဖြစ်သောလြည်း နဖူးတွေ့ဒူးတွေ့ လိုးကြပြီဆိုတော့ မအေးမှင့ကြို စွဲမကမြိသည်။

အချောဆုံး အလှဆုံး ဆိုတာ မရှိ။ မိန်းမတွေ အားလုံးဟာ သူ့အလှနှင့သ်ူ လှနကြသေည် ဆိုတာကို အောငခြိုင် လကခြံသှားသည်။ သူ့ထကြ အသကကြှီး၍ ခန်ဓာကိုယ် နည်းနည်း ဆူဖြိုးတာက လှဲ၍ မအေးမှင့ြ အလှမှာ မခလှပေါ။ အခုလို ဝတလြဈစလဈ ဖြစ်နပြနေတ်ော့ အောငခြိုငမြှာ သူ့မကြလြုံး မှိတပြဈရနကြိုပင် ဝနလြေးနမေိသည်။

“ စွပ်…ပြှတ်..စွပ် …”

“ အင်း..ဟင်း…ဟင်း …”

ဆောင့လြိုးရင်း မောလာပုံ ရပမယေ့ြ မအေးမှင့ြ၏ ဆောင့ခြကြအြရှိနကြ လွော့၍မသှား။ အောငခြိုင်၏ ပုခုံးဘေး တဖကတ်ခကြတ်ှင် ဆန့ြ၍ ထောကထြားသော သူမ၏ လကန်ှဈဖကကြို ကြေး၍ တံတောငဖြှင့ပြှငကြာ ထောကလြိုကသ်ည်။ ထိုအခါ ကိုယလြုံးနှစ်ခုက ပူးကပသ်ှားပြီး မအေးမှင့ြ၏ နို့ကြီးတွမှော အောငခြိုင်၏ မကြန်ှာပေါသ်ို့ ကလွာသည်။ အိထွေးနသေော မအေးမှင့ြ၏ ကိုယလြုံးကြီးကို လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ဖကလြိုကပြှီး အောငခြိုငကြ ပါးစပရြှေ့ ရောကလြာသော သူမ၏ နိုနှစ်လုံးကို ဘယပြှနည်ာပြန် စို့သည်။ မအေးမှင့ြ ခံစားရခကပြုံဖြင့ြ မကြန်ှာလေးမော့၊ မကြလြုံးနှစ်လုံး မှိတကြာ ဖငကြှှပြီး ဆောင့လြိုးပေး၏။

“ ပြှတ်…ပြှတ်…စွတ် …”

“ ဟင်း…ဟင်း..ဟင်းဟင်း …”

ဖငကြှီးကို သာမနသ်ာကြှခွင်း မဟုတဘြဲ လီးကြီး အဖြားဆုံးထိ စောကပြတဝြကို ရောကအြောငကြှှပြီး ဖငကြှီးကို ပြနဖြိခကြာ အားပါးတရ ဆောင့လြိုးနေ၏။

“ ပြှတ်…စွပ်…ပြှတ် …”

“ ဟင်း…ဟင်း…ကောင်း….ရဲ့….လား…မောင်….မောင်…လေး …”

မောနသညေ့ကြှားမှ အထဈထဈ အငေါ့ငေ့ါ မေးသည်။

“ ကောင်းတယ် …အဈမရာ…သိပကြောင်းတာပဲ …”

“ ဟင်း…ဟင်း …”

အောငခြိုင် နို့စို့ရင်းက စိတကြ နို့ဆီသို့ ရောကကြာ မေ့သှားရာ အခုမှ သတိရသဖြင့ြ မအေးမှင့ြ၏ ဆောင့ခြကြအြတိုင်း လီးကြီးကို ပြနပြင့ြ၍ ဆောင့ပြေးသည်။

“ ပြှတ်….ဖြတ်…ပြှတ် …”

“ အဈမရော…ကောင်းရဲ့လား …”

“ ကောင်း..ကောင်းတယ်…ဟင်းဟင်း …”

မအေးမှင့ြ၏ လိုးဆောင့ခြကြမြွားက ပြင်းထနရြုံမွှမက အတောကြှီးလည်း သှကလြာသည်။ မအေးမှင့ြ တခကြဆြောင့လြိုကတ်ိုင်း ဟင်းကနဲ ဟင်းကနဲ ဖြစ်၍နသည်ေ။ စောကပြတထြဲမှ ထွကကြလွာသော စောကရြညမြွားမှာလည်း အောငခြိုင်၏ ဆီးခုံ တခုလုံး စိုရှှဲ၍ လမှှေးများပင် တပငန်ှင့တ်ပင် ကပ်၍ ရှှဲနဈနခွပြေေီ။

“ ပြှတ်….စွပ်….ပြှတ်…အား….ပါ…ဟင်း…..အ…မ…ပြီးချင်ပြှီ…..အဟင်း…ဟင်း… ပြှတ်…ဘှတ်… ဟင်း.. အင်း… အီး…ကြှတ်…. ကြှတ်…..ဟာ… အဈမ….အ..အား….အူး…ဟင်း …”

မအေးမှင့ြ၏ ဖငကြှီးက ရမ်းခါ၍ ကိုယလြုံးက အောငခြိုင်၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ပုံလကြသ်ား ကသွှားခွိနမြှာပင် အောကကြ အောငခြိုင်၏ ခါးကြီးမှာလည်း ကော့၍ တကသ်ှားလတေော့သည်။

……………………………………………………………………….

“ အားမရသေးဘူး..အဈမရာ …”

“ အင်း..အခုတော့ မဆကပြါနဲ့တော့..မောငလြေးရာ …”

“ ညဉ့န်ကန်ရင်ေ ကြှနတ်ောြ စကဘြီးနဲ့ လိုကပျို့ ပေးပါ့မယ် …”

“ မင်းက စကဘြီးနဲ့ လိုကပျို့တော့ တယောကယ်ောကကြ မှငသ်ှားရင် အထာပေါကသ်ှားမှာပေါ့ …”

“ ဒါဆိုရင် …”

“ အမက ညဉ့န်ကမြှာ စိုးလို့ မဟုတပြါဘူး…တခါထဲ နှစ်ယောကလြုပတ်ာ ခံထားရလို့ …ရှေ့မဆကန်ိုငတ်ော့လို့ပါ …”

“ ကြှနတ်ောမြှ အားမရသေးတာ …”

“ နောကန်ေ့မှ ဆကပြေါ့ကြာ …”

“ မနကဖြန် အဈမ ဒီကို..လာမယပြေါ့ …”

“ ဒီလို…လုပပြါလား..မင်း..အဈမအိမကြို သိတာပဲ…လာခဲ့ပေါ့ …”

“ ဘေးအိမတ်ှကေ ရှိသေးတယ်..နောကပြှီး အဈမတူမ သီတာနဲ့ ..သူ့ကလေးကလည်း..ရှိသေးတယ်..အဈမပဲ…ဒီကို..လာပါလား …”

“ အဈမ ..နေ့တိုင်း..လာလို့မကောင်းဘူး…နောကပြှီး..ဒီမှာက ဈေးဆိုတော့ ညဘကြ လူမရှိဘူး..လူမရှိတဲ့ နရော..အဈမ လာလာနတော တွေ့သှားရင် မကောင်းဘူး …”

“ ခကတ်ာပဲ..အဈမရာ …”

“ မခကပြါဘူး..မောငလြေးရာ…အဈမပြောတာကိုသာ သချောနားထောင်..အဈမဆီလာရင်…အိမရြှေ့လမ်းက မလာနဲ့…နောကဖြကလြမ်းကနေ..လာ…အဈမတို့ အိမန်ောကကြ …မှကြကေလြပကြှီး…လူသူကြည့်ပြှီး..မှကြကေလြပကြှီးကို ဖြတပြှီး…လာခဲ့…အဈမအိမ်..နောကဖြကတ်ံခါးကို စေ့ရုံစေ့ထားမယ်…ပြီးတော့..သီတာနဲ့ သူ့ကလေးက အိမရြှေ့ခန်းမှာ အိပတ်ာ..အဈမက အခန်းထဲမှာ..အိပတ်ာ…မင်း..လာရင် ည (၁၁) နာရီလောကမြှလာ..အဲဒီ အခွိနဆြို သူတို့သားအမိ ..အိပမြောကနွတကေတ်ယ် …”

“ ကောင်းပြီ..အဈမ …”

“ ဪ…နောကတ်ခု ရှိသေးတယ်..အိမထြဲရောကလြို့ မီးဖိုကို ကြောလြိုကရြင် အဈမအခန်းပဲ…တန်းပြီးသာ ဝငလြာခဲ့…ပြီးတော့ ခွငထြောငထြဲ ဝငပြှီး..မင်းလုပစြရာ ရှိတာသာ လုပ်…စကားမပြောနဲ့ …”

“ ဘာဖြစ်လို့တုန်း …”

“ အဈမအိမန်ဲ့ ခေါင်းရင်းအိမကြ ကပန်တော…ခေါင်းရင်းအိမကြ စကားသံကြားသှားရင် မကောင်းဘူးလေ….ပြီးတော့..အဈမတို့ အိမမြှာ ယောင်ျကြားသားမရှိတာ ..တရပကြှကလြုံးသိတယ်..သီတာကလည်း မုဆိုးမ ပဲလေ …”

“ အင်း..ကြှနတ်ောြ မနကဖြနည် လာခဲ့မယ်…အဈမ…စောင့န်နေောြ …”

“ စိတခြွ..အဆငသ်င့ြ..စောင့န်မယ်ေ …”

“ ခကတ်ာက စကဘြီး ယူလို့မရဘူး…ခွလငွေပြဲ…လွှောကရြမှာပဲ …”

“ ဘာဝေးတာ မှတလြို့..မောငလြေးရာ…ဒါနဲ့ မင်း..စကဘြီးကြီးက ဟောင်းလှပြီ…ဆိုငကြယလြေး ဘာလေး ဝယမြစီးနိုငဘြူးလား …”

“ အဈမကလည်း မစီးနိုငဘြဲ နမလေားဗွ…ဒါပမယေ့ြ…ကြှနတ်ောကြ ဝနထြမ်းဆိုတော့ သိုသိုသိပသ်ိပ် နနရေတော …”

“ မသိပါဘူးတောြ..မင်းက …ဈေးကောကလြောကတ်ောင် ရှိုးမထုတလြို့ ပြောရတာ …”

“ ကြှနတ်ောကြ ဈေးတာဝနခြံပဲ…မရှိဘဲ နပေါ့မလား..ဝနထြမ်းဖြစ်နလေို့…ငှရတော လူသိမှာစိုးလို့..ကုတန်ရတော…ဈေးကောကကြ လလေံဆှဲထားတဲ့သူ ဆိုတော့..အပြင် အရပသ်ားလေ..လှတလြပတ်ာပေါ့ …”

“ ကဲပါ..မင်းသာ ..ဆကဆြကလြာ..အဈမ..စောင့န်မယ်ေ …”

“ စိတခြွ…ကြှနတ်ောလြည်း မနကဖြှနမြှ အဈမကို ..အားရပါးရ ..လုပရြတော့မှာ …”

“ ဟှန်း..သူတောတ်ောကြဲ …”

“ ရှှတ် …”

“ အို …”

ပြောရင်း မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ော မအေးမှင့အြား အောငခြိုငကြ လကတ်ဖကလြှမ်း၍ ဆှဲထားပြီး ရှှတကြနဲ တခကြန်မ်းလိုကလြတေော့သည်။

……………………………………………………………

အောငခြိုင် တယောကြ မအေးမှင့ြ တို့၏ နောကလြမ်းသို့ ရောကလြွှင် နာရီကြည့်လြိုကတ်ော့ ည (၁၁) နာရီနှင့ြ (၁၀) မိနဈ ရှိပြီဖြစ်သည်။ လူရိပလြူခွကေ သိပပြှီး ကြည့်စြရာမလို၊ လူခွတေိတ်၍ တံခါးပိတကြာ အိပကြုနကြှပြီ ဖြစ်သည်။ မအေးမှင့တ်ို့ အိမ်၏ နောကဖြကြ မှကြကေလြပကြို ဖြတ်၍ မအေးမှင့တ်ို့ အိမန်ောကဖြေးသို့ ခဉွြးကပလြိုကသ်ည်။ ဘာသံမှ မကြား၊ စိတခြသွှားပြီး အောငခြိုင် နောကဖြေး ရကပေဉွပြေါြ တကြ၍ တံခါးရှကကြို လကဖြှင့ြ အသာလေး တွန်းလိုကသ်ည်။ တံခါးက စေ့ထားသဖြင့ြ ဟ သှားသည်။ အောငခြိုင် ပြုံးလိုကသ်ည်။ မအေးမှင့ကြ သူမပြောထားသည့ြ အတိုင်း ကတိတညသ်ားပဲ ဟု တွေးရင်း မအေးမှင့ြ ကို တကယမြဟုတဘြဲ လမ်းဘေးဈေးသညမြွား ထပ်၍ ခမွည်၊ နရောပေးမညဟြု ပြောခဲ့ခွင်း အတွကြ အောငခြိုင်၏ စိတထြဲတွငပြင် စိတမြကောင်းသလို ဖြစ်၍ သှားရသည်။

အောငခြိုင် တံခါးကို တွန်းဖြင့ြ၍ အထဲသို့ ဝငလြိုကသ်ည်။ (၁၀) ပေ အိမလြေးဖြစ်၍ မီးဖိုခန်းက ကဉွြးကဉွြးလေး၊ ခွနှစ်ေလှမ်းစာမွှသာ ရှိသည်။ မီးဖိုခန်းကို ကြောခြဲ့ပြီးနောကြ အိမအြတွင်းပိုင်းသို့ မဝငသ်ေးဘဲ နားစွင့ြ၍ အကဲခတလြိုကသ်ည်။ ဘာသံမှ မကြားရ။ အိမထြဲတွင် မီးရောငလြည်း မရှိ။ လမိုကည်လည်း ဖြစ်သဖြင့ြ မှောငမြဲ၍ ဘာကိုမွှ မမှငရြပေ။

အောငခြိုင်၏ ရငတ်ှေ တဒိတဒြိတ် ခုနန်သညေ့အြပြင် ပုဆိုးအောကမြှ လီးကြီးကလည်း လိုးရတော့မည့ြ အရေး မွှောတ်ှေး၍ တောငမြတန်သည်ေ။ အောငခြိုင် အတွင်းပိုင်းသို့ အသာလေး လှမ်းဝငလြိုကသ်ည်။ မကြလြုံးက အမှောငထြဲတွင် ကငွ့သ်ားရလာလို့လား မသိ။ ရှေ့နားတွင် ခွငထြောင် တလုံး ထောငထြားကြောင်း ရိုးတိုးရိတတ်ိတ် မှငလြိုကရြသည်။

အောငခြိုငသ်ည် စိတစြော၍ ခွငထြောငရြှိရာသို့ သှားရန် ခွလှမြေးပြီးမှ ရပလြိုကပြှီး သူ၏ အင်ျကြီကို ခွှတကြာ ကြမ်းပြငပြေါသ်ို့ အသာလေး ခလွိုကသ်ည်။ ပြီးမှ အောငခြိုငသ်ည် ခွငထြောငဘြေးသို့ ခဉွြးကပလြိုကသ်ည်။ ခွငထြောငထြဲတွင် လူရှိနတောတော့ သချော၏။ အသကရြှူသံ ပြင်းပြင်းကို ကြားလိုကသ်ည်။ မအေးမှင့တ်ော့ စိတတ်ှေ လှုပရြှားပြီး အသကရြှူသံတွတေောင် ပြင်းနပြေီ ဟု တွေးမိပြီး အောငခြိုင် ပြုံးလိုကမြိသည်။ သူ၏ လီးကြီးကလည်း စောစောကထကပြင် ပို၍ သနမြာထွားကြိုင်းလာသည်။ ခွငထြောငဘြေးတွင် ရပလြွှကမြှ အောငခြိုငသ်ည် သူ၏ ပုဆိုးကို ကြင်းလုံးခွှတလြိုကသ်ည် ။ ပြီးလွှင် ခွထေောကဖြှင့ြ ကနကြာ ခွငထြောငဘြေးနှင့ြ ဝေးရာသို့ ရှေ့ထားလိုကသ်ည်။

ထို့နောကြ သူ့လကကြ ထောငမြတန်သေော လီးကြီးကို ဆုပ်၍ (၄) ကြိမ် (၅) ကြိမမြွှ ဂွင်းတိုကလြိုကပြှီး ထိုငလြိုကရြာမှ ခွငထြောငကြို မ၍ အထဲသို့ ဝငလြိုကရြာ မှှေးပြံ့သော သနပခြါးနံ့က အောငခြိုင့ြ ရငကြို အေးမှစွာ ဆီးကြိုလိုကသ်ည်။ အောငခြိုင် လကဖြှင့ြ စမ်းလိုကတ်ော့ အောကပျိုင်း ထဘီစကို စမ်းမိ၍ ဖြေးဖြေးလေး ဆှဲခွှတပြှီး ကြှတသ်ှားတော့ ခွငထြောင် အပြငသ်ို့ ထုတလြိုကသ်ည်။ အောငခြိုငကြ ဘေးမှနေ၍ သူမ၏ ကိုယပြေါသ်ို့ ဝမ်းလွားမှောကြ၍ ဖကလြိုကသ်ည်။

“ ဟာ …”

“ အို …”

လကန်ှိပဓြါတမြီး သုံးလကြ၏ အလင်းရောငကြ ဝင်းလကသ်ှားသည်။ မီးရောငဖြှင့ြ ကြည့်လြိုကတ်ော့ သူဖကထြားသညမြှာ မအေးမှင့ြ မဟုတဘြဲ သီတာ ဖြစ်နလတေေော့သည်။

အဆုံးတွငတ်ော့ ဈေးတာဝနခြံ အောငခြိုငတ်ဈယောကြ ကလေးတဈယောကြ အမေ မုဆိုးမ သီတာကို လကထြပ်၍ ယူလိုကရြပါတော့သတည်..။

{ မှနမြာပြညတ်ှင် တခွိနကြ လှနစြှာခတ်စေားခဲ့သော အပြာစာအုပလြေးများကို အလှမ်းပြေ ပြနလြညဖြတရြှုနိုငဖြို့ ရညရြှယပြှီး စာစီပေးလိုကပြါသည်။ (ဘကြီးစံ) }

ပြီးပါပြီ။