အောစာအုပ်

အသက်ရှည်ဆေး

ရေးသားသူ – အမညမြသိ

“မရဘူး၊ မရဘူး၊ ထပမြထုတပြေးနိုငတ်ော့ဘူး။ အခု နငကြှိုယူထားတာ နှစ်လစာတောငရြှိပြီ။ ပြောလိုကြ နင့အြမကေို မရတော့ဘူးလို့၊ လကုနမြှ ထပပြေးနိုငမြယ်၊ အခု လကုနဘြို့ ၂ ပတတ်ောင် လိုသေးတယ်၊ မပေးနိုငဘြူး”

မကြန်ှာငယလြေးဖြင့ြ ကြုပမြိန်းမပြောသမွှ နားထောငန်သေော ခငဝြိုင်းက ဘာမှပြနမြပြောဘဲ ခေါင်းသာ အသာညိတပြှသည်။ ခငဝြိုင်းတို့ မိသားစု အားလုံး အလုပလြုပကြှသောလြည်း ဘယတ်ော့မှ လောကင်သည် မရှိ။ အခုလည်း သူ့အမကေ သူ့လခ တဈလစာ ထပကြှိုထုတခြိုင်းသညဟြု ခငဝြိုင်းကတောင်းသဖြင့ြ ကြုပမြိန်းမက မပေးနိုငဘြူး ငှင်းနခွင်ေးဖြစ်သည်။

ကြုပသ်ိသလောကြ ခငဝြိုင်းတို့မိသားစုမှာ ဖခငကြ ဆိုကကြားနင်းစားသောလြည်း အရကသ်မား။ သူရှာသည့င်ှကေ သူ့အရကဖြိုးဖြင့တ်ောင် မလောကခြငွြ။ မိခငကြတော့ ခေါင်းရှကဗြပြထြိုး ဈေးသည် ဆိုပမေဲ့ ဝငင်ှကေ ဟုတတ်ိပတတ်ိ မရှိ။ ရောင်းမကုနသ်ည့ြ ပစ်စည်းပုပလြို့ ပစ်ရသညန်ှင့ြ တခါတခါ အရင်းပငရြှူံးသည်။ ခငဝြိုင်းက ကြုပအြိမကြ အိမအြကူ။ အိမအြကူ ဆိုပမေဲ့ မနကလြာ ညပြန်၊ ကြုပတ်ို့ကလငမြယား နှစ်ယောကထြဲဆိုတော့ ညအိပည်နေ လူပိုခေါမြထားချင်တ်ော့ အိမမြှာ မပေးအိပ်။ ခငဝြိုင်း နသညေ့ြ နရောကလည်း ကြုပအြိမန်ဲ့ သိပမြဝေးဆိုတော့ သူ့အတွကြ သှားရလာရ အဆငပြှတယေလြေ။ ဒါနဲ့ဘဲ မနကဆြို ၆ နာရီလောကြ ခငဝြိုင်း အိမရြောကလြာ၊ ရှိသမွှ အိမအြလုပတ်ှေ ကြုပမြိန်းမခိုင်းသမွှ လုပ်၊ ညနေ ၆ နာရီလောကဆြို ပြနရြော။ အဲ မနကစြာ ညစာကတော့ ကြုပအြိမကြ စားသှားပေါ့။

ခငဝြိုင်း ကြုပတ်ို့အိမမြှာ အိမအြကူလာလုပသ်ညမြှာ ၂ နှစ်ကြောြ ၃ နှစ်နီးပါးပငရြှိပြီ။ ရောကခြါစက အပျိုဖောဝြငစြ မဲမဲသဲသဲ၊ အသားအရေ ချောကကြပကြပ် ဖြစ်နသေောလြည်း ယခုတော့ စိုစိုပြပြေေ ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးဖြင့ြ လှသှေးကြှယသ်ည့ြ အပျိုပေါကကြလေးပင် ဖြစ်နလပြေေီ။

“ဟဲ့ ခငဝြိုင်း”

“ရှင် ဘဘကြီး ဘာခိုင်းစရာရှိလို့လဲ”

“လာစမ်းပါဦး နင့ကြို ငါမေးစရာရှိလို့”

ခငဝြိုင်းက ကြုပအြနား ခပရြို့ရို့လာရပတ်ော့

“ဟဲ့ ဟိုတနေ့က နငလြခကြိုထုတခြငွလြို့ ပြောနသေံကြားလို့၊ အဲဒါ နင် အောကဆြိုကအြလုပလြေး ဘာလေး ရရင် လုပမြလား”

ကြုပအြမေးကြောင့ြ ခငဝြိုင်း စိတဝြငစြားသှားဟနဖြှင့ြ

“ဘာအလုပလြဲ ဘဘကြီး”

“အေး ငါလည်း စဉြးစားနတော၊ နင့ကြို ပြောသင့ြ မပြောသင့ြ၊ တောကြှာကြရင် နငကြ ငါ့ကို တမွိုးထငမြှာလည်း စိုးရသေးတယဟြ။ အလုပကြ လူသိခံလို့ မဖြစ်ဘူး။ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် လုပရြမှာ။ ကုနကြုနပြှောရင် နင့မြိဘတွတေောင် ပြောလို့မဖြစ်ဘူး”

“ဘယမြှာသှားလုပရြမှာမို့လဲ ဘဘကြီး”

“ဘယမြှာမှ မသှားရပါဘူး၊ ငါ့အိမမြှာပါဘဲ။ ဒါပမေဲ့ နင် နှုတလြုံမှ ဖြစ်မယန်ောြ။ နင် လုပန်ိုငမြယဆြို နငလြုပ်၊ မလုပန်ိုငဘြူးဆိုလည်း ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောရဘူး။ နငကြတိပေးမယဆြိုမှ ငါ အလုပအြကြောင်း ပြောပြမယ်။ နင့ကြို ငါ အတင်းအကြပ် မခိုင်းဘူး။ နင့ဖြာသာ နငစြဉြးစား ပြီးမှ လုပမြယ် မလုပဘြူး ငါ့ကိုပြော”

Random Image
“အခုပြောရမှာလား”

“အခုပြောစရာ မလိုပါဘူး။ လုပမြလုပကြတော့ နငစြဉြးစားပြီးမှ ပြောပေါ့။ အလုပအြကြောင်းကိုတော့ ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါဘူးလို့ ကတိပေးမှ ငါပြောလို့ ရမယ်”

“ဟုတ်၊ ဟုတကြဲ့ ဘဘကြီး သမီး ဘယသ်ူ့ကိုမှ မပြောပါဘူး”

“အေး၊ ပြီးရော၊ နင့ကြတိ နငတ်ညပြါစေ။ ကတိမတညတ်ဲ့ သူကတော့ ဘယတ်ော့မှ မကြီးပြားဘူးဘဲ။ အဲဒါ နငမြှဲမှဲမှတထြား”

“ဟုတ်၊ သမီးသိပါတယ် ဘဘကြီး”

“ဒီလိုဟာ နငလြည်းကြားဖူးမှာပေါ့၊ တရုတပြှညမြှာ အခု ခတ်စေားနတောလေ၊ အပျိုစဈစဈ ငယင်ယခြွောချောလေးတွကေို ရောင်းစားတဲ့ ကိဈစ”

“ဟင် သမီးကို ရောင်းစားမလို့မလား ဘဘကြီး”

ခငဝြိုင်းက အထိတတ်လန့ဖြှင့ြ ဖြတပြှောတော့

“အာ နငကြလည်း မရောင်းစားပါဘူးဟ။ ငါ့စကားကို ဆုံးအောင် နားထောငပြါဦး။ ဘာဖြစ်လို့ ရောင်းစားတယဆြိုတာ ပြောမလို့”

“ဟုတ်”

“အေး ဘာလို့ရောင်းလဲဆိုတော့ ငါတို့လို အသကကြှီးတဲ့ အဘိုးကြီးတွအတွေကြ အသကရြှညဆြေးတဲ့ဟ”

“အမ်”

“မအမန်ဲ့ မိခငဝြိုင်း။ ငါလည်း အစကမသိဘူး။ နောကတ်ော့ သသခွေောခွာ ဂဃနဏ ငါစုံစမ်းကြည့်တ်ော့မှ အဲဒါတကယဖြစ်နတော။ ကဲဟာ နင့ကြို ရှင်းရှင်းဘဲပြောမယ်။ အဲဒီအဖိုးကြီးတွကေ ဝယပြှီး အဲဒီ ခပခြွောချောလှလှ အပျိုစဈစဈ ကောငမြလေးတွကေို တကိုယလြုံးခွှတပြှီး တနေ့ နာရီဝကလြောကြ ကြည့်တ်ယပြေါ့။ နမ်းတာ ပြုတာတွေ လုပတ်ာပေါ့။ သူတို့နဲ့ ပရောပရီ နတယေပြေါ့။ အဖိုးကြီးတွဆေိုတော့လည်း လငလြို မယားလို မဆကဆြံနိုငဘြူးပေါ့။ သဘောကတော့ကြာ အဖိုးကြီးတွကေ သူတို့ရဲ့စိတကြို နုပျိုအောင် အပျိုစဈစဈ ကောငမြလေးနဲ့ အဲ့လိုနပြေီး အသကရြှညအြောင် လုပတ်ဲ့သဘောပေါ့။ ဟဲ ခငဝြိုင်း ငါပြောတာ နငန်ားလညလြား”

“ဟုတ် အဲဒါ သမီးက . . သမီးက ဘာလုပ်”

“အေး အဲ့ဒါ ငါပြောချင်တ်ာ။ ငါလည်း အဲ့ဒီဆေးနည်းကို စမ်းကြည့်ခြငွတ်ာ။ အဲ့ဒါ နငန်ဲ့ ငါနဲ့ကြားမှာ နားလညမြှုသဘောနဲ့ . . . ဟင်း .. အာ … ပြောရမှာလည်း ခကြ . .။ ဒီလိုဟာ နင့ကြို ငါ့ အသကရြှညဆြေးအဖြစ် အသုံးပြုမယဟြာ။ နငကြ အပျိုစဈစဈလေးလည်း ဖြစ်။ ဟဲ့ ဒါနဲ့ နငကြ အခုထိ အပျိုစဈစဈလေးဘဲမို့လား၊ ငါ့ကို မှနမြှနပြှော”

“အာ ဘဘကြီးကလည်း”

ကောငမြလေးက ရှကတ်ာလားမသိ၊ လသေံတိုးတိုးလေး

“ဟဲ့ အဲဒါက အရေးကြီးတယ်၊ ငါတို့စိတထြဲမှာ အပျိုစဈစဈလေး ဖြစ်နမှေ အစွမ်းထကတ်ယတ်ဲ့။ ကဲပြော ငါ့ကို နငရြှကန်စရော မလိုဘူး”

“အင်း”

ခငဝြိုင်းက သူအပျိုစဈကြောင်း ခေါင်းတခကြည်ိတလြို့ အသံတိုးတိုးလေးဖြင့ြ ဝနခြံတော့မှ

“ငါလည်း ထငပြါတယ်၊ နင့်အကြောင်း ငါသိနတောဘဲ၊ ငါက စိတခြရွအောင် မေးတာပါ။ အဲ့ဒါဟာ ငါကလည်း အဲဒီဆေးနည်းကို စမ်းချင်တ်ယ်၊ ငါ့မိန်းမလည်း မသိစချင်ေဘြူး။ ဘယသ်ူမှလည်း မသိစချင်ေဘြူး။ နငကြလည်း သုံးစရာ ငှအမှေဲလိုနတေော့ အတောပြေါ့။ နငလြည်း နေ့တိုင်းလုပစြရာ မလိုပါဘူး။ အခုလို ငါ့မိန်းမ အပြငသ်ှားနတေဲ့ အခွိနလြောကြ ငါအရှေ့မှာ စောစောက ငါပြောသလိုပေါ့၊ နငလြည်း အပျိုရည် မပကြဘြူး၊ အဲဒါမွိုးပေါ့။ နငစြဉြးစားကြည့်လြေ၊ လုပမြယဆြိုပြော”

“ဘဘကြီးကလည်း ရှကစြရာကြီး”

“အေး ငါလည်းသိတယ်၊ အစကတော့ နငရြောရှကြ ငါရောရှကပြေါ့ဟ။ ငါထငတ်ယ် နောကတ်ော့ သူ့ဖာသာသူ အဆငပြှသှေားမယ် ထငတ်ာဘဲ။ အဓိက ကတော့ ဘယသ်ူမှ မသိဘို့ လိုတယဟြ။ သိရင် နငလြည်း မကောင်းဘူး၊ ငါလည်း မကောင်းဘူး။ အဲ့ဒါ နငစြဉြးစား။ ကဲ ရော့ အခုလောလောဆယ် နငသ်ုံးဘို့ ၂ ထောငယ်ူသှားလိုကြ။ နငလြုပမြယဆြို တခါတခါ ၅ ထောငဖြစ်ဖြစ် တဈသောင်းဖြစ်ဖြစ် ငါပေးမယ်။ ဟုတပြှီလား။ တဈလ ၃ – ၄ ခါလောကဆြို နငလြည်း ၂ သောင်း ၃ သောင်းလောကြ အောကဆြိုကရြတာပေါ့”

ခငဝြိုင်းက ကြုပလြှမ်းပေးတဲ့ တဈထောငတ်န် ၂ ရှကကြို လှမ်းမယူသေးဘဲ ကြုပကြို လှမ်းကြည့်တ်ယ်။

“ယူသှား၊ ဒါက ငါ စတနောနဲ့ သကသ်ကပြေးတာ၊ နင် လုပမြလုပကြ နောကမြှပြော”

ကြုပကြ အတင်းယူသှားလို့ ပြောတော့မှ ခငဝြိုင်းက လှမ်းယူတယ်။

“ကဲကဲ နငလြည်း လုပစြရာရှိတာ သှားလုပတ်ော့၊ ပိုကဆြံကို သသခွေောခွာလည်း သိမ်းဦး၊ တောကြှာ ငါ့မိန်းမ ပြနလြာလို့ တွေ့သှားရင် မေးနေဦးမယ်”

နောကြ ၂ ရကလြောကကြှာတော့ ခငဝြိုင်းကို ကြုပအြတွကြ ထမင်းပြဲ ပြငပြေးနတေုန်း ကြုပကြ တိုးတိုးလေး ကပမြေးလိုကတ်ယ်။ ကြုပကြ မနကစြာကို ၁၀ နာရီလောကြ စားတတတ်ာ။ ကြုပမြိန်းမက အဲ့ဒီအခွိန် ဘုရားခန်းထဲ ဘုရားရှိခိုးလို့ ကောင်းတုန်း။ အဲ သူထမင်းစားခွိန် ၁၂ နာရီလောကကြှတော့ ကြုပကြ ကောဖြီလေး မုန့်လေး ထပစြားပေါ့၊

“ဟဲ့ ဘယလြိုလဲ ခငဝြိုင်း၊ ငါပြောတာ လုပမြလား”

“မသိဘူး ဘဘကြီး၊ သမီးဘာလုပရြမလဲ မသိဘူး”

ကြည့်ရြတာ ခငဝြိုင်းလည်း ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နပေုံဘဲ။ သူ့ စိတထြဲ ပိုကဆြံလည်း လိုချင်တ်ယ်၊ ကြောကလြည်းကြောကြ၊ ရှကလြည်းရှကတ်ဲ့ သဘော။ ကြုပလြည်း ဘာမှမပြောတော့၊ ထမင်းကိုဘဲ ခပဖြှေးဖြေးစားရင်း

“ကဲ ဒီလိုလုပဟြာ၊ ငါတို့ စမ်းကြည့်ရြင် မကောင်းဘူးလား၊ နင် လုပန်ိုငရြငလြုပ်၊ မလုပန်ိုငလြည်း မလုပန်ဲ့၊ ငါလည်း စမ်းတာစမ်းရတယ်၊ ဘယလြိုဖြစ်မလဲ မသိဘူး၊ နငလြည်း မသိဘူး။ စဉြးစားနတော ကြာတယ်။ စမ်းကြည့်မြယ်။ ကဲ သဘောတူလား”

“ဘဘကြီးကလည်း အတင်းဘဲ”

“ဟဲ့ ငါက အတင်းမဟုတဘြူး။ နငလြည်း ပိုကဆြံလိုတယ်၊ ငါလည်း စမ်းကြည့်ခြငွတ်ယ်၊ ကဲ နငမြလုပခြငွလြဲ ပြီးရော၊ တောကြှာ ငါကဘဲ နင့ကြို အတင်းလုပသ်လိုလို ဘာလိုလို လသေံလာမပစ်နဲ့၊ ငါလည်း သူများ သဘောမတူတဲ့အလုပ် မလုပဘြူး”

“အာ ဘဘကြီးကလည်း သမီးက အဲ့လို သဘောနဲ့ ပြောတာ မဟုတပြါဘူး”

“ဟဲ့ အဲ့ဒီသဘောမဟုတ် ဘာသဘောလဲ၊ အဲဒါပေါ့ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းကို မရှိဘူး၊ လုပရြင် လုပမြယ်၊ မလုပရြင် မလုပဘြူး၊ အေး လုပရြငလြည်း စိတပြါလကပြါနဲ့ လုပမြှ၊ နားလညလြား။ စိတပြါလကပြါ ဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာ၊ အာ ဒါတွငေါမပြောချင်ဘြူး၊ နင် စိတပြါလကပြါ မရှိလဲ နောကြ ငါမလုပရြုံဘဲ”

“အင်းပါ အင်းပါ၊ ဘဘကြီးကလည်း သမီး ဒီလောကြ ဒုံးမဝေးပါဘူး၊ သမီးကကြောကတ်ာ၊ အဲဒါပြောတာ”

“ကြောကရြအောင် ငါက သှေးစုပဖြုတကြောငတ်ှလေို နင့ဂြုတသ်ှေး ဖောကစြုပမြှာမို့လို့လား၊ တခါတည်း မပြောလိုကခြငွဘြူး”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလည်း၊ သမီးက ဘာမှအတွေ့အကြုံမှ ရှိတာမှ မဟုတတ်ာ၊ အဲဒါ ကြောကတ်ာပေါ့”

“အေး ငါကလည်း နင် အတွေ့အကြုံမရှိလို့ ဒါမွိုးလုပတ်ာ၊ အတွေ့အကြုံရှိပြီးသားဆို ဘာလုပမြလဲ၊ ဒါကို အခါတဈရာလောကြ ရှိနပြေီ ပြောနရတော၊ နင် အတွေ့အကြုံရှိတာ မရှိတာ ငါပြောနတော မဟုတဘြူး၊ နငလြုပမြလား မလုပဘြူးလား ဒါကိုမေးနတော”

“အင်းပါ အင်းပါ၊ ဘဘကြီးကလဲ၊ ဒါဘဲနောျ သမီးကို မုန့်ဘိုး ကောင်းကောင်းပေး ခစ် ခစ် ခစ်”

“အေး ဒါတော့ မပူနဲ့၊ ငါမှာ အပေါဆုံးက ခွတလေုံးမှေး ပြီးရင် ပိုကဆြံဘဲ၊ နငတ်ို့ခတ်ေ ခွာတိတတ်ှရေဲ့ စကားလေ၊ ဟား ဟား ဟား ဟား”

“ခစ် ခစ် မိုကတ်ယ်၊ ဘဘကြီးက ခတ်မှေီတယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

သူကဘဲ ငှလေိုတာလား၊ ကြုပကြဘဲ အဆှယကြောင်းတာလား၊ ဒီလိုနဲ့ဘဲ ခငဝြိုင်း ကြုပကြမ်းလှမ်းတဲ့ အလုပကြို လကခြံလိုကရြော။

“ဟဲ့ ခငဝြိုင်း”

“ရှင် ဘဘကြီး”

“ငါ့ မိန်းမ သှားပလား”

“ဟုတ်၊ စောစောကဘဲ ထွကသ်ှားတယ် ဘဘကြီး၊ အရင် ကြိုနကြေ ကားဘဲ လာကြိုသှားတာ”

“ဒါဆို ငါတို့ အလုပစြမယ်၊ အိမရြှေ့သံဘာဂွာတံခါး သသခွေောခွာ ပိတပြှီး သော့ပါ ခတထြားလိုကြ”

“စောစောကဘဲ မမကြေေီး ထွကသ်ှားတုန်းက ခတထြားလိုကတ်ယ် ဘဘကြီး”

“လာ အပေါထြပသ်ှားမယ်၊ အောကထြပကြ မတောတ်ဆ ဧည့သ်ညလြာရင် တွေ့သှားမယ်”

“ဘဘကြီး”

“ဘာလဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘယလြိုကြီးလည်း မသိဘူး၊ တမွိုးကြီးဘဲ”

“ဘယန်ရော တမွိုးလဲဟ”

လှကေားပေါြ အတူတကလြာရင်း ပြောမိကြသည်။

“စိတထြဲကပြောတာ၊ ခစ် ခစ် ခစ်”

“ဟဲ ဟဲ လူရော တမြိုးမဖြစ်ဘူးလား”

“ဖြစ်သလိုလိုဘဲ ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ ရယဘြဲ ရယခြငွန်တယ်ေ၊ ဘဘကြီးကလည်း ကြံကြံဖနဖြန်”

“နငကြလည်း လူဆိုတာ ဒီလိုဘဲပေါ့ဟ၊ အသကရြှညအြောင် ကြံဖနန်ထေိုငရြတယဟြ၊ ရယမြနနေဲ့၊ လာ ငါ့ပေါငပြေါထြိုင်”

ခငဝြိုင်းက ကြုပပြေါငပြေါြ တစောင်းလေး ဝငထြိုငဘြို့ လုပတ်ော့

“နငကြလည်း မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ခွထိုငပြါဟ”

“ထမီကြီးနဲ့ တုတန်တောကို”

“ထမီဆှဲတငပြှီး ခွထိုငပြေါ့ဟ”

“အာ ဘဘကြီးကလည်း၊ သမီးတော့ ငရဲကြီးတော့မှာဘဲ”

“ငရဲက ဘယလြိုလာကြီးမှာလဲ ပြောပါဦး”

“ထမီကြီးနဲ့ ခွတော့ ကြီးမှာပေါ့”

“ဒါဆိုလည်း နင့ထြမီ ခွှတခြပြှီး ခွဟာ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလဲ”

ခငဝြိုင်းက ရယရြင်း ကြုပပြှောသလို သူ့ထမီကို ပေါငလြယလြောကထြိ ဆှဲမရင်း ဆိုဖာပေါထြိုငန်တေဲ့ ကြုပပြေါငပြေါြ ဝငထြိုငတ်ယ်။ သူ့ပေါငကြတော့ ဝင်းသား။

“လာ ရှေ့တိုး”

ကြုပကြ သူ့ခါးနှစ်ဘကကြို ကိုငရြင်း ကြုပပြေါငရြင်းနားရောကအြောင် ဆှဲလိုကတ်ော့ သူကအလိုကသ်တိဘဲ တိုးလာတယ်။ ကြုပကြ ခငဝြိုင်းကို သချောကြည့်ပြှီး

“နငကြ လှလာတယဟြ၊ အရငကြနဲ့ကို မတူတော့ဘူး”

“ဘဘကြီး ထငလြို့ပါ”

“ထငတ်ာမဟုတဘြူး၊ သိနတော၊ အသားအရညကြလည်း အိနတောဘဲ”

ကြုပလြကကြ ခငဝြိုင်းခန်တာကိုယအြနှံ့ ပြတကြစားရင်း ပြောတော့

“ဘဘကြီးနောြ လုပမြပြောနဲ့”

“မပြောပါဘူးဟ၊ တကယဘြဲ နင့အြသားက ထိလို့ကောင်း ကိုငလြို့ကောင်း”

ပါးစပကြလည်း သူ့ကို ခွီးမှှန်းခန်းဖြင့ရြင်း ခငဝြိုင်း ဝတထြားတဲ့ အင်ျကြီကို ရငပြှင့သ်ှားအောင် ကြယသ်ီးဖြုတလြိုကတ်ယ်။ အတွင်းက ခပဝြါဝါ ခါးရှညဘြောလြီပေါလြာတော့

“နငကြလည်း ဘရာစီယာလေး ဘာလေး ဝတပြါဟ”

“ရှိမှ မရှိတာ”

“ဒီနေ့ ပိုကဆြံရရင် သှားဝယ်”

“သမီးပိုကဆြံနဲ့ မဝယပြါဘူး”

“ဟား ဟား ငါ ဘရာစီယာဘိုးရော စစပပျိုငဒြါဘိုးရော ထပပြေးမယဟြာ၊ သှားဝယ်”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“ဖြုတပြေးစမ်းပါဦးဟ၊ နင့ြ နောကကြ ဂွိတကြ ငါ ဖြုတလြို့ မရဘူး”

ဘယန်ှဈခုနှစ်ထဲက ဘောလြီလည်း မသိ၊ ဂွိတကြ တောတ်ောဖြှုတမြရ၊ ကြုပပြှောတော့ ခငဝြိုင်းက ပုခုံးသိုင်း ကြိုးကို ဖြုတခြလွို့ အင်ျကြီတွင်းကနေ လကလြွှိုထုတပြှီး ပတထြားတဲ့ ဘောလြီကို ဂွိတကြို ရှေ့ဘကြ ဆှဲလှည့လြိုကတ်ယ်၊ နို့အစုံက ဘောလြီအုံထဲက လှတပြှီး ပေါလြာတယ်။ ပြီးတော့ တဖြတဖြှတဖြှင့ြ ဂွိတတ်ှကေို ဖြုတလြိုကတ်ယ်။ ကြုပ် စိုကကြှည့န်တေော့

“သမီးရှကလြာပြီနောြ”

ပြောရင်း သူ့မကြန်ှာ သူ့လကဖြှင့ြ အုပလြိုကသ်ည်။

“ဟား ဟား ဟား ဟား နင့န်ို့က တကယ့ြ အပျိုနို့ စဈစဈလေးဘဲ လုံးပြီးဝန်းနတောဘဲ”

“အပျိုနို့ဘဲဟာ”

“အေးပါ၊ ငါကလည်း အပျိုနို့လေးဘဲလို့ ပြောတာပါ၊ အပျိုနို့စဈတာ နို့သီးခေါင်းတောင် မထွကသ်ေးဘူ”

ကြုပကြ ပြောလည်းပြော အတွင်းထဲ နဈဝငန်တေဲ့ နို့သီးခေါင်းကို လကည်ိုးနဲ့ အသာပြတလြိုကတ်ယ်

“အိ ယားတယ် ဘဘကြီး”

ခငဝြိုင်းကိုယကြ တွန့ကြနဲ ဖြစ်သှားပြီး ကြုပလြကကြို လာကိုငတ်ယ်။

“လူယားတာလား စိတယ်ားတာလား”

“လူ ခစ် ခစ် ခစ်”

“စိတရြော”

“သိဘူး”

“ဟား ဟား ဟား ဟား”

ပြောရင်းဆိုရင်း သူ့ကိုယပြေါကြ ကြယသ်ီးပြုတန်သညေ့ြ အင်ျကြီရော ဘောလြီပါတပျိုငထြဲ ဆှဲခွှတလြိုကသ်ည်။

“အဲဒါမှ တကယ် အသကရြှညဆြေးဟ၊ အပျိုနို့ စဈစဈလေးကို တဝကြည့်တ်ာ အသကရြှညတ်ယတ်ဲ့”

“သမီးတော့ မယုံပါဘူး”

“ငါတော့ ယုံတယ်၊ အခု နင့န်ို့ကို ငါကြည့်န်တော ငါ့စိတထြဲမှာ ကြညန်ူးပြီး လူက နှစ် ၂၀ လောကြ ငယသ်ှားသလိုဘဲ”

“ဟုတလြို့လား ဘဘကြီးကလည်း လွှောကပြှောနေ”

“နငကြ အဘိုးကြီးမှ မဟုတတ်ာ ဘယသ်ိမလဲ၊ နငလြည်း ငါကြည့်တ်ာ စိတန်ဲ့ ကြညန်ူးနမှေ အစွမ်းက ပိုထကတ်ာ၊ ငါကြည့်တ်ာ နငသ်ဘောကလွား”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလည်း ဘာတွေ လာမေးနလေဲ မသိဘူး”

“ဟဲ့ အဲဒါ အရေးကြီးတယဟြ၊ နို့ကြည့်တ်ိုင်း အသကရြှညတ်ယဆြို ငါ အင်ျကြီအရောင်းဆိုငကြ မိန်းမအရုပဝြယပြှီး အိမမြှာထားထားမှာပေါ့။ ငါကလည်း နင့န်ို့ကို ကြိုကလြို့ကြည့်ြ။ နငကြလည်း ငါကြည့်တ်ာ ကြိုကန်မှေ စိတ် စိတခြငွြး ဓါတကြူးပြီး အသကရြှညရြော”

“မယုံပါဘူး၊ လွှကြပြေောတာ၊ သမီး သဘောကြ မကြ ဘဘကြီး မသိနိုငပြါဘူး”

“သိတာပေါ့ဟ၊ နငသ်ဘောကရွင် အလိုလို အထဲဝငန်တေဲ့ နို့သီးလေး ပြူထွကလြာတာ၊ ငါ သသခွေောခွာ အဲဒီ အသကရြှညန်ည်းကို လေ့လာထားတာ နငလြိမလြို့ မရဘူး”

“ဘဘကြီးကလည်း သူ့ဖာသာ အထဲဝငန်တော ဆှဲထုတမြှ ထွကမြှာပေါ့၊ သဘောကတွာနဲ့ မထွကပြါဘူး”

“ကဲ ငါပြောတာ မှနမြမှန် စမ်းမယ်၊ နင် ငါ့ကို ကြည့်န်ေ၊ ငါက နင့န်ို့ကို ကြည့်မြယ်။ နင့ြ စိတထြဲမှာ ငါက နင့န်ို့ကို ကြည့်န်တော နငသ်ဘောကနွတယေပြေါ့၊ ဥပမာဟာ နင့ရြည်းစားက နင့န်ို့ကို ကြည့်န်တယ်ေ သဘောထားလိုကြ”

“သမီးက ရည်းစားမှ မရှိတာ”

“မရှိလဲ နငကြှိုကတ်ဲ့ကောင် တကောငကြောငကြို ရည်းစားလို့ သဘောထားလိုကဟြာ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

“ငါကလည်း ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်း စိတထြဲက အရမ်းကြိုကလြာပြီး လကန်ဲ့လာထိမယ်၊ နင့န်ို့သီးကို ငါဆှဲ မထုတဘြူးနောြ၊ နင့န်ို့ကို ထိရင်းထိရင်း နငလြည်း စိတထြဲက ယားလာမယ်၊ သဘောကလွာမယဆြို အလိုလို နို့သီးလေးက ထွကလြာရော၊ စောစောက ငါထိကြည့်တ်ော့ နငယ်ားတယဆြို”

“ဒါက လာထိတော့ ယားတာပေါ့”

“အေး ယားတာက သပသ်ပ်၊ စိတကြသဘောကပြှီး ဖြစ်လာတာက သပသ်ပ်၊ စိတကြ သဘောကလွာမှ နို့သီးက ထွကမြှာ၊ ကဲ စမယ်၊ ခပတ်ညတ်ညန်ေ၊ ပြုံးဖြဲ မနနေဲ့”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကလည်း ရယရြတယ် ခစ် ခစ်”

“ရယရြတယ် လုပမြနနေဲ့၊ ဒီနေ့ကတော့ နင့န်ို့သီးထွကလြာရင် ပြီးပြီ၊ နောကတ်ခေါကမြှ နောကတ်ဆင့ြ”

“နောကတ်ဆင့ကြ ဘာလဲ”

“နောကတ်ဆင့ကြ ခနထားဦး၊ အခုအဆင့ကြိုဘဲ အရငအြောငမြှငအြောင် လုပရြမယ်၊ ကဲ စမယ်၊ နင့ြ ရငကြို နဲနဲကော့လိုကြ၊ အဲဒါမှ ကြည့်လြို့ပိုကောင်း”

ကြုပကြ သူ့ခါးကို ဆှဲကိုငရြင်း ကြုပဘြကဆြှဲလို့ ရငကြိုကော့ခိုင်းတော့

“အင်း၊ အင့ျ”

ခငဝြိုင်းက သူ့အလုပကြိုသူ ပီပီပြငပြှငလြုပတ်ာလား၊ ဘာလားတော့ မသိ စတနော ဘလဗှဖြင့ြ အင့ကြနဲ အသံတောင် ထွကပြှီး ရငကြို ကော့ပေးသည်။ မကြန်ှာကတော့ မခွိုမခဉွြ။ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် သူက စတနောရှိတော့ ကြုပအြတွကြ လုပရြကိုငရြ ပိုအဆငပြှသည်ေ။ ပြီးတော့ ကောငမြလေးက သိပတ်ော့ မတုံး။ နဲနဲလေး နားမလညတ်ာကလှဲပြီး ပြောရင် သဘောပေါကလြှယသ်ည်။ ကလနမြဆနလြည်း မလုပ်။ အစကတော့ အပျိုစဈလေးဆိုတော့ အဆငမြှ ပြပေါ့မလား တွေးမိသောလြည်း လကတ်ှေ့မှာ ဒီလောကြ မခကြ။ ပြီးတော့ ခငဝြိုင်းက ကြုပကြို ရှကကြိုးရှကကြန်း သိပမြဖြစ်။ ဒီအခကြကြ ကြုပအြတွကြ ပိုအဆငပြှနသေလေို ဖြစ်နသည်ေ။

ခငဝြိုင်း နို့အုံက ကော့လိုကတ်ော့ ယောငယ်ောငလြေး ခပြသ်ှားသောလြည်း ကြည့်လြို့ကောင်းနသေေးသည်။ ခါးကို ကိုငထြားသည့ြ ကြုပလြကကြ တဖြေးဖြေးနှင့ြ တကိုယလြုံးကို ဖြဖြလေး ပြတပြေးနသည်ေ။ မကြာခင် အလိုလို နှစ်ယောကသ်ား အသံတိတကြာ အသကရြှူသံ တဖြေးဖြေးကယွလြာသလိုလို ဖြစ်လာသည်။

ကြုပဓြါတကြ တဖြေးဖြေးနှင့ြ ခငဝြိုင်းဆီ ကူးသှားတာလားမသိ၊ တဖြေးဖြေးနှင့ြ ကြုပလြကခြွောင်းတွကေ ခငဝြိုင်း နို့သီးနရောလေးကို ဖြဖြလေးပြတပြေးနရင်ေး အထဲဝငန်သညေ့ြ နို့သီးခေါင်းလေးက ကြှတကလြာသည်။ ခငဝြိုင်းကို ကြည့်မြိတော့ မကြစြိမှေးကာ ပါးစပကြို အသာလေးဟပြီး ပါးစပန်ှင့ြ အသကရြှူနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ကြည့်ရြတာ အပျိုရိုင်းကလေး အထိအတွေ့မှာ စိတပြါနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ ကြုပကြလည်း ခငဝြိုင်း အရသာခံစားနမှန်ေး သိသညန်ှင့ြ လုပလြကစြကို မရပဘြဲ ခငဝြိုင်းနို့သီးကို အသာအယာ ဆကပြှတပြေးနမေိသည်။

နှစ်ယောကသ်ား သာယာမှုအောကမြှာ ဘယလြောကကြှာကြာ နဈမှောသှားသည် မသိ၊ ရုတတ်ရကြ ဖြတကြနဲ လန့န်ိုးသှားသလို ဖြစ်ကာ နှစ်ယောကစြလုံး တပျိုငတ်ည်း အသိက ခကြခြှင်း ဝငလြာသည်။ ဝငလြာသညန်ှင့ြ

“ကဲ ငါမပြောဘူးလား၊ အလိုလို နင့န်ို့သီးခေါင်း ထွကလြာပြီ တွေ့လား၊ ငါ မဆှဲထုတဘြူးနောြ”

ခငဝြိုင်းက သူ့ကိုယသ်ူ ငုံ့ကြည့်ပြှီး “အယ်” ကနဲ အသံထွကကြာ သူ့မကြန်ှာကို ကြုပရြငခြှငန်ှင့ြ အပထြားလိုကတ်ော့သည်။ ပြီးတော့ တိုးတိုးလေး

“ရှကစြရာကြီး”

ကြုပကြ သူ့ကို ခပဖြှဖြ ပြနဖြကရြင်း

“အဲဒါမှ ငါ့အသကရြှညဆြေး အောငမြှငတ်ာဟ၊ နင် ငါကြည့်တ်ာ ဓါတကြူးပြီး ထွကလြာတာ မဟုတလြား”

“ဘဘကြီးနောြ လာမပြောနဲ့ သမီးရှကတ်ယ်”

“ဟား ဟား ဟား ဟား အေးပါ အေးပါ၊ ကဲ ကဲ ရော့ရော့ နင့ကြို ပိုကဆြံတဈသောင်း ငါပေးမယ်၊ ရော့ဟာ တဈသောင်းငါးထောင် ယူလိုကြ၊ ပိုပေးလိုကမြယ်၊ အဲဒါ နင် ဘရာစီယာရော စစပပျိုငဒြါ ပါဝယ်”

“ဟေး ဒါမှ ဘဘကြီး”

“ပိုကဆြံကို သချောသိမ်းဦး၊ တောကြှာ နင့အြမတွေေ့ပြီး ဘယကြရလဲ ဘာညာ မေးနမယ်ေ”

“သမီး သိပါတယ်။ ဖြကထြားမှာ”

ခငဝြိုင်းကြောင့ြ မတောငတ်ာကြာတဲ့ ကြုပလြီးတောင် ပြနတ်ောငသ်ှားတယ်။ ဒါပမေဲ့ ကြာကြာတော့ မတောင်။ ခငဝြိုင်းလည်း ကြုပန်ားက ခွာသှားရော တောငန်တေဲ့လီးလည်း ပြနကြသွှားရော။ ဒါပမေဲ့ မဆိုး။ ခငဝြိုင်းကောင်းမှုနဲ့ ကြုပသ်ှေးသားတွလည်ေး ပြနလြညန်ိုးကြားလာတယ် ပြောရမယ်။ ဘယလြောကထြိတောင် နိုးကြားသှားလဲ ဆိုတော့ အဲ့ဒီညက မမကစြဖူး တခါမှတောင် ပြနမြစဉြးစားဖူးခဲ့တဲ့ ကြောင်းတုန်းက ရည်းစားနဲ့ ခွိန်းတွေ့တဲ့ အကြောင်း အိပမြကတ်ောငပြှနမြကပြှီး မထွကစြဖူး သုတရြညတ်ောင် ထွကလြို့။

ကြုပမြိန်းမကလည်း အိမမြှာ ၂ ရကလြောကြ ငှိမန်တေော့ ကြုပအြဖို့ အသကရြှညဆြေး ထပမြှီဝဲဘို့ အခွိနစြောင့န်ရသေေးတယ်။ သူကလည်း ၂ ရကခြှား ၃ ရကခြှားလောကတ်ခါ သူ့သူငယခြငွြး တဈစုနဲ့ အပငွြးပြေ မာကြောကြ သှားကစားတတတ်ယ်။ ကြေးကတော့ မများပါဘူး။ အရှုံးအနိုင် ၃ – ၄ သောင်းလောကပြေါ့။ ဒါကလည်း သူ့အတွကြ အသကရြှညဆြေး တဈမွိုးလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ဒါကတော့ သူ့ဝါသနာ၊ ကြုုပကြတော့ ဒါမွိုးတွေ ဝါသနာတော့ မပါဘူး၊ ကြုပဝြါသနာပါတာက မိန်းမ ကိဈစ။ အခုအသကအြရှယထြိ ကြုပကြ မိန်းမနဲ့ ပတသ်ကရြင် နာမညပြကြမြရှိဘဲ နခေဲ့ပမေဲ့ ကြုပအြရငကြ တိုးတိုးတိတတ်ိတ် ရှုတထြားတာ နဲမှမနဲဘဲ။ ပြောရရင် ကြုပကြ အဲဒီကိဈစမှာ ပါရမီဘဲ ထူးနလေို့လားတော့ မသိ၊ ကြုပရြှုတသ်မွှ ကြီးကြီးကယွကြယွြ ပြသနာကို မတကခြဲ့ဖူးဘူး။ ကုနကြုနပြှောရရင် ကြုပရြှုတခြဲ့တဲ့အလုပ် ကြုပမြိန်းမတောင် မသိခဲ့ဘူး။ ဒါကြောင့လြည်း ကြုပကြို လူရိုးလူကောင်းကြီး လို့ဘဲ သဘောထားပြီး အပျိုပေါကြ အိမအြကူမလေးနဲ့ နှစ်ယောကထြဲထားပြီး သူ့အသကရြှညဆြေး သူသှားရှာနတောပေါ့၊

ကြုပအြကငွ့ကြလည်း သူများသားသမီးကို လိမလြညလြှည့စြားပြီး မရှုတတ်တဘြူးဗွ။ ကြုပ် အခွအနေေ အမှနကြို ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောပြီး နှစ်ဦးသဘောတူ နားလညမြှုနဲ့ဘဲ ဆကဆြံခဲ့တာ။ ကံကြုံလို့ ဆုံခဲ့တဲ့ သဘောပေါ့။ အခွိနတ်နရြင် သူ့လမ်းသူသှား ကိုယ့လြမ်းကိုယသ်ှား ကြရမယဆြိုတာကို သိသိကြီးနဲ့ အမှားလမ်းကြောင်းထဲ ဇွတတ်ိုးခဲ့တဲ့ အဖြစ်မွိုးခညွြး ကြုပဖြနတ်ီးခဲ့တာ။ ပြီးတော့ ကြုပကြလည်း သူများသားသမီးကို အလကား စားရတယ် ဆိုတဲ့ တကိုယကြောင်းစိတန်ဲ့ မစားခဲ့ပါဘူး။ တကယ့ကြို စတနောအပြည့န်ဲ့ ကြုပလြည်း တတန်ိုငတ်ဲ့ဘကကြ သူတို့ကို ပြနကြူညီခဲ့တာ ဆိုတော့ လမ်းခွဲသှားလဲးည်း တခွို့အမွိုးသမီးတွဆေို ကြုပကြို ကြေးဇူးတောင် တငလြို့။ ပြောရင် ကြှားတယ် ထငမြယ်။ ကြုပန်ဲ့ဖြစ်ခဲ့ပြီး ကြုပကြူညီလို့ အခုခွိနမြှာ ကိုယပျိုငအြလုပန်ဲ့ တကယ့ကြို ခမွြးခမွြးသာသာဖြစ်နပြေီး အပျိုကြီး နာမညခြံထားတဲ့ အသကြ ၅ ထိပစြီးအရှယ် ၃ – ၄ ယောကလြောကြ ရှိတယဆြို ခငဗြွားတို့ ယုံမှာ မဟုတဘြူး။ ကြုပအြသကတ်ောငမြှ အခု အသကကြ ၆ ထိပစြီး ဖြစ်နပြေီဆိုတော့ သူတို့က ဒီအရှယရြောကပြှီပေါ့။ သူတို့က ကြုပအြတွကဆြို အခွိနမြရှေး ကြေးဇူးပြနဆြပဘြို့ အဆငသ်င့ရြှိတယ် ဆိုတာ အခုထိ ကြုပကြိုတွေ့ရင် ပြောတုန်း။

အခုလည်း ခငဝြိုင်းနဲ့ကိဈစက ကြုပ် ပငွြးလို့ ဆပဆြော့တဲ့ ကိဈစ။ ဆပဆြော့တယ် ဆိုပမေဲ့ အနကြောတော့ ကောငမြလေးကို ကြုပမြကြစြိထဲ သဘောကလွာတာလည်း ပါတယ်။ သူ့ကို ကူညီချင်တ်ာလည်း ပါတယပြေါ့။ ကြုပအြသကအြရှယန်ဲ့ ဆကဈြကိဈစက အဓိက အရေးမကြီးပမေဲ့ သာယာမှုကိုတော့ ကြုပဝြါသနာအရ လိုချင်သ်ေးတဲ့ သဘော။ နောကပြှီး ကြုပကြ ဒီ ၃ နှစ်လောကအြတွင်းမှာ လုပင်န်းတွေ အကုနန်ီးနီးလောကြ ရပလြိုကပြှီး အငှိမ်းစား ယူလိုကတ်ာကြောင့ြ တနေ့တနေ့ ပငွြးနတောကလည်း ပါတာပေါ့။ လူကပငွြးနတောနဲ့ ခငဝြိုင်းရဲ့ ဘဝ အခွအနေရယ်ေ၊ တနေ့တခွား စိုပြလောတဲ့ သူ့အလှရယ်၊ ကြုပဝြါသနာရယ် ပေါင်းစပပြှီး ကောငမြလေးကို လူတလုံး သူတလုံး ဖြစ်အောင် ကူညီဘို့ ဆုံးဖြတလြိုကတ်ာပါဘဲ။ ကူညီတယ် ဆိုပမေဲ့ ကြုပရြဲ့ ဝသီကိုက လူတဈယောကကြို အလကား မကူညီတတဘြူးဗွ။ အတ်တဆနတ်ယ် ပြောချင်ပြှော၊ အကငွ့ယ်ုတတ်ယ် ပြောချင်ပြှော၊ ကြုပကြ လူတမွိုး၊ လူတယောကအြပေါြ ဘာအကြိုးမှ မမွှောကြိုးဘဲ စတနော ထားတာမွိုး ကြုပမြလုပတ်တဘြူး။ ကြုပရြဲ့သဘောက ငါ မင်းအပေါြ စတနောရှိတယ်၊ မင်းလည်း ငါ့အပေါြ စတနော ပြနရြှိ၊ တတန်ိုငတ်ဲ့ဘကကြ စတနောပြနထြားတာမွိုးကိုလို ချင်တ်ာ။ ကြုပအြပေါြ စတနော ပြနမြရှိလို့ကတော့ တခါစားပေါ့။ ကြုပကြ ပြနလြှည့မြကြည့်တ်ော့တဲ့ လူစား။

ခငဝြိုင်းနဲ့ ဇတလြမ်း ပြနဆြကရြရင် ပထမတဈရကြ အခွအနေအရေတော့ သူလည်း ကြုပအြပေါြ စတနောထားတယဆြိုတာ တွေ့လိုကရြတယဗြွ။ အပျိုစငလြေးဖြစ်တဲ့အပြင် ဗဟုသုတကလည်း မရှိတော့ ဒီကိဈစကို နားမလညသ်လို ဖြစ်နပမေေဲ့ ကြုပလြုပရြပကြို မညင်းမဆနဘြဲ စတနော ပြနထြားတာ ကြုပဆြီကရမဲ့ ငှကြေောင့သ်ကသ်ကလြို့တော့ ပြောလို့ မရဘူးဗွ။ ခငဝြိုင်းက ငှလေိုချင်တ်ယဆြိုတာ မှနပြမေဲ့ သူ့ရဲ့အမူအယာနဲ့ အပြောအဆိုက သူ့ခန်တာကိုယကြို ရောင်းစားနတေဲ့ သဘောမွိုး မရှိဘူးဆိုတာ ကြုပရြိပမြိတယ်။ ဘာကြောင့လြဲဆိုတော့ ကြုပရြဲ့ လုပရြပကြို သူကောင်းကောင်း သာယာသှားတယ် ဆိုတာ ကြုပသ်ိလိုကတ်ာမို့ဘဲ။ အထိအတွေ့ကြောင့ြ သာယာတယ် ဆိုပမေဲ့ လူတဈယောကအြပေါကြို မနှစ်သကရြင် ဘယလြောကအြထိအတွေ့ကောင်းကောင်း သာယာမှုက ဘယဖြစ်လာမလဲ၊ ရှံရှာပြီး အောဂြလီ ဆနန်မှောပေါ့။ ခငဝြိုင်း ကြုပ် အထိအတွေ့ကို သာယာတယ် ဆိုကတည်းက ကြုပ် အပေါြ သူစတနော ရှိတယဆြိုတာ ပေါလြှငန်တောဘဲ။

ပိုပြီး သချောသှားတဲ့ အခကြကြ နောကတ်ဈနေ့မှာ သူ ကြုပကြို ဆကဆြံတဲ့ပုံစံ ပြောင်းလာတာ သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ အရငလြို ခပတ်န်းတန်း မဟုတတ်ော့ဘဲ ပိုပြီးရင်းရင်းနှီးနှီး နလောသလိုဘဲ။ ကြုပ် မိန်းမရှေ့မှာတော့ မဟုတဘြူးဗွ။ ကြုပစြကားပြောကြည့်ရြင် သိတယ်။

“ခငဝြိုင်း”

“ရှင် ဘဘကြီး”

“ငါပြောတဲ့ ဘရာစီယာ ဝယပြှီးပလား”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဝယပြှီးလို့ အခုတောင် ဝတထြားသေး”

“ဘယတ်ုန်းက ဝယလြိုကလြဲ”

“မနေ့က အိမအြပြန် ဝငဝြယလြိုကတ်ာလေ၊ ၃ ထညဝြယလြိုကတ်ယ်”

“ဟုတလြား ပြစမ်း”

“အှန့ြ အခု မပြပါဘူးနောြ၊ ဘဘကြီးကလည်း မမကြေေီးလည်း မလဈဘဲနဲ့”

“လဈပါတယဟြ၊ သူအပေါမြှာ ဘုရားရှိခိုးနတေဲ့ဟာ၊ နင် မဝယရြသေးပါဘူး၊ ငါ့ကိုလာပြောနေ”

ခငဝြိုင်းက ထမင်းစားခန်းထဲကနေ အပြငကြို ဟိုကြည့်ဒြီကြည့်န်ဲ့ ချောင်းကြည့်ပြှီး ကြုပဘြကလြှည့လြို့ ရုတတ်ရကြ သူ့အင်ျကြီကို ဆှဲပင့ပြှတယ်၊

“ကဲ တွေ့ပြီလား၊ တခါထဲ လူကို မယုံသလို ဘာလိုလိုနဲ့၊ ဟှန့ျ”

“ဟား ဟား ဟား ဟား၊ ယုံပါတယဟြ၊ ငါက ကြည့်ခြငွလြို့ တမငပြှောတာ”

“ဟှန့ျ၊ ဘဘကြီးကတော့”

“အောြ ခငဝြိုင်း”

“ရှင့ျ”

“နင် ရချိုးရင် ဆပပြှာမှှေးနဲ့ သချောခွိုး သိလား”

“ဟင် ဘာလို့လဲ ဘဘကြီး၊ သမီးကိုယကြ နံနလေို့လား”

“ဟဲ ဟဲ၊ နံနရင်ေ ငါ့ အသကရြှညဆြေးက မစွမ်းမှာ စိုးလို့ဟ”

“သမီးသိပါတယ် ဘဘကြီးလဲ၊ အကုနလြွှောကပြှောနတောဘဲ ရှကစြရာကြီး”

ပြောပြောဆိုဆို ခငဝြိုင်း ကြုပအြနားက ပြေးပါလရေော။ ကြုပ် အိမရြှေ့ဧည့ခြန်းမှာ ထိုငရြင်း တီဗီက ခနွန်ယတ်ှေ ဟိုပြောင်းဒီပြောင်း ပြောင်းရင်း မိန်းမနဲ့ ဘာညာ စကားပြောနတေုန်း အပြငကြ တီ တီ နဲ့ ဟှန်းသံကြားတော့ ကြုပမြိန်းမဆီမှ

“ဟဲ့ ခငဝြိုင်း တံခါးလာပိတထြားတော့ ငါသှားတော့မယ်”

လို့ အသံထွကလြာတယ်။ အိမရြှေ့မှာ နှစ်ယောကအြတူတူ ဟိုဟိုဒီဒီပြောရင်း ကားလာကြိုတော့ ကြုပထြပိတရြငရြရဲ့သားနဲ့ နောကဖြေးက ခငဝြိုင်းကို လှမ်းအောခြိုင်းတယ်။ ဒီလိုဘဲ ကြုပမြိန်းမက ယောကြြားကို သေးသေးမှှားမှှား မခိုင်းတတ်၊ သူများကို ခိုင်းတာ အကငွ့ကြ ဖြစ်နပြေီ။ ဒါကြောင့ြ သူ့ လကတ်ို လကတ်ောင်း ခိုင်းဘို့ အိမမြှာ အိမအြကူ မရှိလို့ မဖြစ်။

“ရှင် လာပြီ လာပြီ မမကြေေီး”

ဆိုပြီး နောကဖြေးက ခငဝြိုင်း အပြေးထွကလြာသည်။ ပြီးတော့ အပြငထြှကသ်ှားတဲ့ ကြုပမြိန်းမကို တံခါးပေါကကြ စောင့ကြှည့ပြှီး ကြုပမြိန်းမကို လာကြိုသည့ြ ကား ထွကသ်ှားတော့မှ သံဘာဂွာတံခါးကို ပိတလြို့ သော့ကိုခတလြိုကသ်ည်။ ကြုပမြှာက ကားရှိပမေဲ့ အခု အသကကြှီးလာတော့ သိပမြမောင်းတော့။ ဒရိုငဘြာလည်း မခေါခြငွြ။ မိန်းမကတော့ အရငထြဲက မမောင်း။

“အရငကြှိုနတေဲ့ကားဘဲလား”

“ဟုတ် ဘဘကြီး”

“ကဲ နင့အြဒေါြ သှားပြီဆိုတော့ ငါ့အသကရြှညဆြေး စမယ်”

ကြုပပြှောလိုကတ်ော့ သူသိတယဆြိုတဲ့ သဘောနဲ့ ကြုပကြိုကြည့်ရြင်း ရယတ်ယ်။

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ ခနလေးနောြ ဘဘကြီး၊ သမီး အဝတတ်ှေ အဝတလြွှောစြကထြဲ ထည့န်တော၊ ခလုတဖြှင့ရြဦးမယ်”

“အင်း ပြီးရင် အပေါလြိုကခြဲ့”

“ဟုတ်”

ပြောပြောဆိုဆို နောကဖြေးဘကြ ပြေးပြီးဝငသ်ှားတဲ့ ခငဝြိုင်းကိုကြည့်ပြှီး ကောငမြလေး ကြုပအြပေါြ စတနောရှိတယဆြိုတာ ပိုသချောသှားတယ်။ စတနောသာမရှိလို့ကတော့ ရသမွှ အခွိနဆြှဲပြီး ပကပေကြပန်ဲ့ နနမှေောဆိုတာ အတွေ့အကြုံ များတဲ့ ကြုပ် ကောင်းကောင်းသိနတယေလြေ။ အပေါထြပ် ကြုပ် ထိုငန်ကြေ ဆိုဖာပေါထြိုငပြှီး မကြာဘူး ခငဝြိုင်း လှကေားဝမှာ ပေါလြာတယ်၊ မကြန်ှာက ပြုံးစိစိနဲ့။ ကြုပန်ဲ့တွေ့ရတာ ပြောန်တောလား၊ ကြုပဆြေးက သူ့အတွကြ ရယစြရာ ဖြစ်နတောလားတော့ မသိ၊ ဘာဘဲဖြစ်ဖြစ် စူပုတန်တောထကစြာရငတ်ော့ အများကြီး ကောင်းတာပေါ့။

“လာခဲ့”

ကြုပပြေါငကြို လကန်ဲ့ ပုတပြှရင်း ခေါလြိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်းက သူ့ထမီကို ဆှဲမပြီး အရငတ်ခေါကကြလိုဘဲ ကြုပပြေါငပြေါြ ခွလိုကတ်ယ်၊ လူက ပြုံးစိစိနဲ့ အသံထွကြ မရယရြုံတမယ်။ ကြုပလြည်း သူ့ကို ကြည့်ပြှီး အပြောဓြါတ် ကူးသှားလား မသိ တဟားဟား ရယတ်ော့ သူကလည်း တခစ်ခစ်နဲ့ အသံထွကရြယတ်ယ်။ ပြီးတော့

“ဘဘကြီးနောျ”

“နငကြ ပြုံးစိစိလုပန်တောကိုး ငါ ရယမြှာပေါ့”

ပါးစပကြပြောပမေဲ့ လကကြ ထုံးစံအတိုင်း သူ့ အင်ျကြီကို ရငဖြှင့ပြှီး ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်။ ကြုပခြွှတတ်ော့ အလိုကသ်င့န်ပေေးတယ်၊ ကြုပဆြေးက ဘာလဲ သူသိနတေဲ့ သဘော။ ခငဝြိုင်းက ဘရာစီယာလေးနဲ့၊

“နငကြ ဘရာစီယာလေးနဲ့မှ ကြည့်ကြောင်းတာဟ၊ နင့ဘြောလြီ အဟောင်းကြီးနဲ့ ကြည့်ရြတာ စိတပြိနလြှန်းလို့”

ပြောလည်းပြော သူ့နို့အုံကို ဘရာစီယာ အပေါကြ အုပကြိုငလြိုကတ်ယ်။ ကိုငရြင်း အောကကြနေ နို့အုံကို ကြှလာအောင် အပေါကြို တွန်းတငရြင် ဖောင်းတကလြာတဲ့ ရငသ်ားကို ကြည့်တ်ော့ အုံက တောတ်ောတ်ကသ်ား။ ကြည့်ရြင်းနဲ့ ရုတတ်ရကြ ငုံ့နမ်းလိုကတ်ော့

“အို့၊ ဘဘကြီး”

ခငဝြိုင်းက လန့ပြှီး ရုတတ်ရကြ အသံထွကလြာတယ်။ ကြုပ် သူ့ရငခြှငမြှာ အပထြားတဲ့ မကြန်ှာကို ရုတတ်ရကြ မခွာဘဲ အတင်းတိုးပြီး ခပကြှာကြာလေး တဝကြီး နမ်းလိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ခေါင်းကို ခွာလို့ သူ့ကို ပြုံးကြည့်ပြှီး

“အဲဒါမှ တကယ့ျ အပျိုနံ့စဈစဈ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ တကယလြား၊ တောသ်ေးတာပေါ့”

“ဘာတောသ်ေးတာလဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးက နံတယလြို့သာ ပြောရင် သမီးတော့ ရှကတ်ာနဲ့ သပြေီ”

“ဟား ဟား ဟား ဟား၊ လာဦး ထပန်မ်းဦးမယ်၊ အပျိုနံ့ကို”

စောစောကလို နို့အုံကို တွန်းတငလြို့ မကြန်ှာထပအြပရြင်း ဟိုရမ်းဒီရမ်း ရမ်းပေးလိုကတ်ော့

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်၊ နှုတခြမ်းမှေးကလည်း စူးလိုကတ်ာ ယားတယ် ခစ် ခစ် ခစ် ခစ်”

သူက ယားတယ် ပြောလေ ကြုပကြ ပိုလုပလြပေေါ့၊ ကြုပလြုပလြေ သူက ရယလြေ၊ ရယသ်ာရယန်ပမေေဲ့ ကြုပခြေါင်းကို မတွန်းထုတတ်ဲ့အပြင် ကြုပလြညပြင်းကို သိုင်းဖကလြို့။ ကြုပလြည်း သူ့ရငအြုံကို နမ်းရင်းနဲ့ ရုတတ်ရကြ သတိရပြီး

“ပြစမ်း ပြစမ်း နင့ြ နို့သီးခေါင်းလေး ထွကန်ပလေား”

ပြောပြောဆိုဆို ဘရာစီယာကို အပေါတ်ှန်းတငပြှီး ပေါလြာတဲ့ နို့အုံကို ကြည့်တ်ော့ နို့သီးခေါင်းလေး တဖကကြ တဝကလြောကြ ပြူထွကလြို့

“နဲနဲတောင် ထွကန်ပြေီ”

ပြောရင် နို့အုံနှစ်ဘကကြို လကန်ှဈဘကန်ှင့ြ ညှပကြိုငရြင်း လကမြနဲ့ နို့သီးခေါင်းပေါြ အသာအယာပြတပြေးလိုကတ်ော့

“အိ ဘဘကြီး”

“ယားလို့လား”

“ယားတယ်၊ တမြိုးဘဲ”

“ခံလို့ကောင်းတယ် မို့လား”

“ဘဘကြီးကလည်း ဘာတွမေေးနမှန်ေး မသိဘူး”

“မေးရတာပေါ့ဟ၊ နင့စြိတထြဲမှာ ဘာဖြစ်နတယ်ေ သိမှ ငါက ဆကလြုပလြို့ ရမှာပေါ့၊ တောကြှာ နင့စြိတထြဲ ဘာမှ ခံစားမှု မရှိရင် ငါ့ အသကရြှညဆြေးက ဘာစွမ်းတော့မလဲ၊ ငါ လုပတ်ာ အပိုဖြစ်နတောပေါ့”

“ဘဘကြီးကလည်း သမီး ပြောရမှာ ရှကတ်ဲ့ဟာ”

“ရှကမြနနေဲ့ ငါမေးတာသာ အမှနအြတိုင်းပြော”

“အာ ဘဘကြီးကလဲ”

“ခံလို့ ကောင်းလားဆို”

ခငဝြိုင်းက ခကြခြှင်းတော့ ပြနမြဖြေ၊ ခနလေးကြာတော့မှ အသံတိုးတိုးနှင့ြ

“အင်း”

အင်းဆိုတော့ ကြုပလြည်း ခပဖြှဖြလေး ဆကပြှတပြေးရင်း တဖြေးဖြေး နို့သီးက တင်းပြီး စူထွကလြာတယ်။

“နို့သီးလေးတောင် ထွကလြာပြီ၊ ငါ ဒီနေ့ နင့ြ နို့ရည် သောကမြလို့”

ကြုပပြှောလိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်း ရုတတ်ရကြ မကြလြုံးပြူးပြီ

“အို့ ဘဘကြီးကလည်း ကြံကြံဖနဖြန်၊ နို့ရည် မထွကပြါဘူး”

“နငကြ ဘာသိလို့လဲ၊ ဒီအတိုင်း ဘယထြှကမြလဲဟ၊ စုပသ်ောကမြှ ထွကတ်ာ၊ အပျိုနို့ရညဆြိုတာ တကယ့ြ အသကရြှညဆြေးဘဲဟ၊ အမြဲမထွကဘြူး၊ ငါ ဒီလို လုပလြို့ နင့စြိတထြဲ ခံလို့ကောင်းနရင်ေ တဖြေးဖြေးနဲ့ နို့အုံက တင်းလာပြီး ထွကရြော၊ အဲဒါကို စို့သောကရြတာ”

“ဟုတလြို့လား ဘဘကြီးကလဲ”

“ဟုတပြါတယဆြိုမှ နငမြကြားဖူးဘူးလား၊ အပျိုနို့ရည် အသကရြှည် ဆိုတာ”

ကြုပလြည်း ပါးစပကြထွကရြာ သူ့ကိုပြောရင်း၊ အခုလို သူ့ကို ပြောရတာကိုက ကြုပအြတွကြ အရသာ ရှိသလိုလို ဖြစ်နသည်ေ။

“မကြားဖူးပါဘူး”

“အခု ကြားဖူးပြီမို့လား၊ အပျိုနို့ရညကြ အခုလိုအခွိနမြှ ထွကတ်ာဟ၊ ငါလုပတ်ာ နငခြံလို့ကောင်းနရင်ေ နင့စြိတထြဲ အလိုလို နို့ရညထြှကခြငွစြိတပြေါလြာလိမ့မြယ်”

“ဘဘကြီးကလည်း ကြံကြံဖနဖြန်”

“ကဲ နငမြယုံရငကြှည့ြ၊ လာရှေ့တိုး၊ ငါ နင့န်ို့ကို ငုံထားမယ်၊ နင် အရသာခံနေ၊ တဖြေးဖြေးနဲ့ နင့စြိတထြဲမှာ နို့ရညထြှကခြငွစြိတပြေါလြာလိမ့မြယ်၊ အဲလိုဖြစ်လာရင် ငါ့ကို အခကြပြေးလိုကြ”

“ဘယလြိုပေးရမလဲ”

“စို့တော့လို့ ပြောပေါ့”

“အာ ဘဘကြီးကလည်း ရှကစြရာကြီး”

“ကဲ ကဲ ရှကရြငလြည်း ငါ့ကို လကန်ဲ့ ၂ ခကြြ ၃ ခကြလြောကြ ပုတပြှီး အခကြပြေးလိုကြ၊ အဲဒါဆို ငါစို့လိုကမြယ်”

“ဟုတလြား မဟုတလြားလဲ မသိပါဘူး”

“ဟုတဟြုတ် မဟုတဟြုတဟြာ၊ နင့စြိတထြဲ နို့ထွကလြာပြီထငရြင် အခကြသ်ာပေးလိုကြ၊ ကဲ လာစမ်းပါ၊ ရှေ့တိုး”

ခငဝြိုင်းက တကယန်ားမလညတ်ာလား၊ ကြုပ် အညာကို တမငခြံနတောလားတော့ မသိ၊ ကြုပပြှောသမွှ အဟုတကြှီး မှတလြို့။ ခငဝြိုင်းကို ကြုပပြေါငရြင်းနားထိ ကပအြောင် ဆှဲယူလိုကသ်ည်။ သူ့ကိုယကြ ပေါ့ပေါ့လေး အလိုကသ်င့ြ ကြုပန်ားကပလြာသည်။ ကြုပလြည်း ပြောနရင်ေး နို့သီးခေါင်းကို လကခြွောင်းနဲ့ ဖြဖြလေး ပြတကြစားနတေော့ သူ့နို့အုံကလည်း တင်းပြီး နို့သီးခေါင်းဆို မာထောငန်တော။ သူလည်း တဖြေးဖြေး ပါးစပန်ဲ့ အသကပြှင်းပြင်း ရှုနသလေို ဖြစ်လာတယ်၊ ကြုပ် သူ့နို့သီးတဖကကြို ပါးစပန်ဲ့ လှမ်းငုံလိုကတ်ယ်။

“အို့ ဘဘကြီး”

အသံတိုးတိုးထွကလြာပြီး ရငကြို ကော့ပေးသည်။ ခငဝြိုင်းလည်း ကြုပကြို အသကရြှညဆြေးတိုကခြငွန်မှန်ေး သိသာနသည်ေ။ တဖကကြ သူ့နို့ကို ငုံရင်း နို့သီးကို လွှာဖြားနဲ့ ကလိနသလေို၊ လကကြလည်း နောကန်ို့သီး တဖကကြို ဖြဖြလေး ပြတပြေးနသည်ေ။ သိပမြကြာ ခငဝြိုင်း တအင်းအင်း နဲ့ ဖီးတကလြာပြီး ကြုပလြညကြို သိုင်းဖကထြားတဲ့ လကန်ှင့ြ တဖြတဖြှတပြုတရြင်း ကော့လာသည်။ အဲဒီတော့ ကြုပလြည်း နို့သီးကို ခပပြှင်းပြင်းလေး စို့ပေးလိုကတ်ယ်။ ခပကြှာကြာလေး အားရပါးရစို့ပြီးတော့မှ နို့သီးကို လှှတပြှီး

“နင် နို့ရည် ထွကခြငွစြိတဖြစ်လို့ အခကြပြေးတာမို့လား”

“အင်း၊ ရှကစြရာကြီး ဘဘကြီးရာ၊ တကယရြော ထွကရြဲ့လား”

“ထွကတ်ာပေါ့။ ခွိုနတောဘဲ”

“မဟုတဘြဲနဲ့”

“မဟုတဘြဲ ငါကပြောမလား၊ ခန နားဦးမယ်၊ နောကတ်ဖကကြနွသ်ေးတယ်”

“ဟုတတ်ယန်မှော၊ တကယဘြဲ ထွကတ်ယထြငတ်ယ်၊ သမီးစိတထြဲမှာလည်း နို့ထွကသ်ှားသလိုဘဲ”

“ထွကပြါတယဆြို၊ ထွကလြို့ပေါ့ ငါတောင် အားပြည့သ်ှားတာ။ ဒီမှာ နငမြတွေ့ဘူးလား”

သူ့ တငပြါးနှစ်ဘကကြို ကိုငပြှီး ကြုပပြေါငကြှားက တင်းနသညေ့ြ အရာကို ကြုပကြိုခွထားတဲ့ သူ့ပေါငကြှားနှင့ြ ထိပြီး သတိထားမိသှားအောင် လုပပြှတော့

“အဲတောျ အဲဒါ ဘဘကြီး ဟိုဟာ ဖြစ်လာတာမို့လား”

“အေးလေ အသကရြှညဆြေးက စွမ်းတော့ ငါတောင် လူပျိုစိတ် ဖြစ်လာတာ”

“အဲဒါဆိုရငတ်ော့ သမီးတော့ ဒုကျခပါဘဲ”

“ဘာဒုက်ခလဲ”

“တောကြှာ ဘဘကြီးက ဟိုဒင်းလုပရြင် သမီးဒုကျခရောကမြှာပေါ့”

“နငကြလည်း ငါ့ ဆေးက အပျိုစဈဘို့ လိုသေးတယဟြ၊ အခုဟာက ဆေးစွမ်းတဲ့အကြောင်း နင့ကြိုပြတာ၊ နငကြ ဘာတွေ လွှောကတ်ှေးနတောလဲ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် သမီးက လန့သ်ှားလို့”

“လန့မြနနေဲ့ နငပြှောတဲ့ ဟိုဒင်းက ဟိုဟာ အကြာကြီး ဖြစ်နမှရေတာ၊ အခုကြည့်ြ ဟိုဟာတောင် မဖြစ်တော့ဘူး၊ တွေ့လား”

ဟိုပြောဒီပြောနှင့ြ နဲနဲလေး ပြနပြွော့သှားတာမို့ သူသတိထားမိအောင် ထပပြှတော့

“နဲနဲတော့ ဖြစ်နသေေးတယမြို့လား”

“အေး နဲနဲတော့ ကနွတ်ာပေါ့ဟ၊ ကဲ နောကန်ို့တဖကကြ နို့ရညသ်ောကြဦးမယ်၊ ကဲ နဲနဲကြှဦး ငါ့ စိုလို့မှီအောင်”

ကြုပပြှောတော့ ခငဝြိုင်းက သူ့ဒူးနှစ်ဘကကြို ဆိုဖာပေါြ အားပြုထောကကြာ သူ့နို့ ကြုပပြါးစပန်ှင့ြ မှီအောင် ကြှပေးသည်။ ပြောလို့ပြောတာမဟုတ်၊ ကြုပ် လူအရှေးမှနသ်ား၊ ခငဝြိုင်းက အကင်းလည်း ပါးသလို၊ စတနောလည်း ရှိတယ်။ နောကထြပ် ၂ ကြိမလြောကြ ကြုပ် နို့ရညဘြဲ မှနမြှန် စို့ပေးလိုကတ်ယ်။ အဆင့မြတကသ်ေး၊ ကြာတော့ ခငဝြိုင်းလည်း ကြုပအြပြောကို မရှကတ်ော့တဲ့အပြင် လုပရြကိုငရြတာလည်း ပိုအဆငပြှလောတယ်။ သူ့ဆီက ကြုပန်ို့စို့တာ ခံလို့ကောင်းတယဆြိုတဲ့ အကြောင်းလည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းဘဲ ဝနခြံလာတယ်။ ပြီးတော့ သူ့ဆေးကြောင့ြ ကြုပ် ဟိုဟာ ဖြစ်မဖြစ် စမ်းတတလြာတယ်။

စမ်းတယဆြိုတာက လကန်ဲ့ကိုငပြှီး စမ်းတာမဟုတတ်ော့ အောကပျိုင်းက အဝတဝြတထြားပမေဲ့ ကြုပ် ပေါငကြှားနဲ့ သူ့ပေါငကြှားလည်း ရင်းနှီးလာတယ်။ ပြောရရင် ခငဝြိုင်းလည်း ကြုပကြို အသကရြှညဆြေး ကြှေးနတယ်ေ ဆိုပမေဲ့ ကြုပရြဲ့အထိအတွေ့ကို ကြိုကန်တယေဆြိုတာကိုတော့ ကြုပကြောင်းကောင်းသိတယ်။ သူလည်း သှေးသားနဲ့ လူဆိုတော့ အထိအတွေ့ကို ဘယလြှနဆြနန်ိုငပြါ့မလဲ၊ ပြီးတော့ ကြုပကြ သူ ပစ်ပစ်ခါခါ လုပလြို့ရတဲ့ ပုံမွိုးလည်း မဟုတ်။ ကြုပဘြကကြွုပယ်ကပြှီး ပြောရင် ဘာမှမသိတဲ့ အရိုင်းလေး ခငဝြိုင်း ကြုပလြို အဘိုးကြီးကို ခစွန်ပြေီလို့တောင် ဆိုလို့ရတယ်။

ဒီနေ့တော့ ထုံးစံအတိုင်း နို့ရညကြောင်းကောင်းသောကပြှီး၊ အနားယူမှိန်းနရင်ေး နောကတ်ဆင့တ်ကဘြို့ စကားလိုကတ်ယ်။

“ခငဝြိုင်း”

“ဟင်”

“ငါပြောမလို့၊ နင့ကြို ပြောရမှာ အားလည်းနာတယ်၊ ဒါပမေဲ့ မပြောရငလြည်း မဖြစ်ပြနဘြူးဟ”

“ဘာလဲဟင် ဘဘကြီး၊ ခငဝြိုင်းကို ပိုကဆြံပေးတာ များနလေို့လား”

“အာ နငကြလည်း ပိုကဆြံကိဈစ မဟုတပြါဘူးဟ၊ ပိုကဆြံက အရေးမကြီးဘူး၊ ငါပေးနိငလြို့ ပေးတာ၊ ငါပြောမှာက အသကရြှညဆြေးကိဈစ”

“အသကရြှညဆြေးက ဘာဖြစ်လို့လဲ၊ မစွမ်းတော့လို့လား”

“အာ နငကြလည်း ပြောလိုကရြင် သောကတ်လှဲ၊ စွမ်းတာပေါ့၊ အရငကြထကတ်ောင် ဟိုဟာဖြစ်တဲ့အခွိန် ကြာလာတဲ့ဟာ၊ ဒီမှာ အခုထိ ဖြစ်နတေုန်း၊ နငသ်တိမထားမိဘူးလား”

ခငဝြိုင်း မသိဘဲ နမှောမဟုတ်၊ သူ ခွထားတာ အားပြည့န်တေဲ့ ကြုပဟြာပေါြ ကကြနွန။ ဟိုတခေါကထြဲက သူ ကြုပဟြာပေါြ ကကြနွန ခွတတလြာတယ်။

“ဒါဆိုဘာလဲ ဘဘကြီး၊ ပြောပါ သမီးကို အားမနာပါနဲ့”

“နငလြည်းသိမှာပေါ့၊ အသကရြှညဆြေးက နင့တ်ကိုယလြုံး ခွှတပြှီး ကြည့်တ်ာလည်း ပါတယလြဟော”

“အယ့ျ . . .”

ခငဝြိုင်းက ရှကတ်ာလား ဘာလားတော့ မသိ၊ အယ့ြ ကနဲ ဖြစ်ပမေဲ့ သိပပြှီး ရှကယ်ောငမြပြ။

“ဟုတတ်ယဟြ၊ အမှနကြ နင့တ်ကိုယလြုံး ခွှတရြမှာ ငါက အားနာနပြေီး ပြောမထွကလြို့၊ ဒါပမေဲ့ဟာ မပြောရငလြည်း မရဘူး၊ အခု ဆေးကစွမ်းနတေော့ သူ့နည်းအတိုင်းလုပမြှ အစွမ်းက ပိုထကမြှာမို့လို့ အားနာနာနဲ့ဘဲ ပြောရတာ”

ခငဝြိုင်းက ဘာမှပြနမြပြောဘဲ ကြုပရြငခြှငထြဲ သူ့မကြန်ှာအပလြိုကတ်ယ်၊ ကြုပကြလည်း သူ့ကြောကို ခပဖြှဖြလေး ပြတပြေးနမေိတယ်။ ခနကြာမှ တိုးတိုးလေး

“တောကြှာ ဘဘကြီး သမီးကို ရှံသှားရင် ဘယလြိုလုပမြလဲ”

သူ့ပြောပုံက မခွှတတ်ာမဟုတ်၊ သူ့ဟာ ကြုပမြှငပြှီး ရှံမှာတဲ့၊ ကြုပကြှုံခဲ့တဲ့ မိန်းမတွေ တဈယောကမြှ ဒီလိုမပြောဘူး။

“အပျိုစဈစဈလေးဟာက ရှံစရာ မရှိပါဘူးဟ”

“သမီးကတော့ ဘဘကြီး ရှံမှာဘဲ ကြောကတ်ာ”

“ကဲဟာ ငါရှံမရှံ ခွှတကြှည့မြှဘဲ သိမှာဘဲ၊ ကဲ လာ ဒီမှာအိပခြလွိုကြ”

ကြုပကြိုခွထိုငန်တေဲ့ ခငဝြိုင်းကို အသာပြေ့ပြီး ဆိုဖာပေါြ လှဲခလွိုကတ်ယ်။ ကြုပဆြိုဖာက ရှညလြည်းရှည်၊ ကယွလြည်းကယွြ၊ ၃ ယောကလြောကကြောင်းကောင်းထိုငလြို့ရတဲ့ loveseat ဆိုတော့ ခငဝြိုင်း ကောင်းကောင်းလှဲခလွို့ရသည်။ ခငဝြိုင်းက အလိုကသ်င့လြှဲခရွင်း သူ့မကြန်ှာကို သူ လကဝြါးနဲ့ အုပလြိုကတ်ယ်။ ကြုပကြ သူ့နောကမြှာ ထိုငလြကြြ။

“ကနတ်ော့နောြ ကနတ်ော့ ဘဘကြီး၊ သမီး ရှုးတွေ ထွကကြထွားလား မသိဘူး”

ရုတတ်ရကြ သူဘာပြောလဲ ကြုပသ်ဘောမပေါကြ။

“ဘာလဲဟ၊ ဘာရှုးထွကကြတွာလဲ”

“ဟို ဟိုလေ စောစောက ဘဘကြီး နို့ရညသ်ောကတ်ာ သမီး ရှုးတွေ ထွကကြလွား မသိ၊ အဲဒါ ညဈပတပြှီး ဘဘကြီး ရှံမှာစိုးလို့၊ ရနေဲ့ အရငသ်ှားဆေးလိုကရြမလား”

ဪ အခုမှ သဘောပေါကတ်ယ်၊ ကြုပစြောစောက သူ့နို့ရညသ်ောကတ်ော့ ဖီးလာပြီး အောကကြ အရညကြှည် လိုကထြားတာကို သူရှုးထွကတ်ယ် ထငန်တောထငပြါရဲ့။ အဲဒါကြုပကြို ပြောချင်လြို့ ရှကရြှကန်ဲ့ မကြန်ှာကို အုပပြှီး ပြောတာကိုး၊ ခငဝြိုင်း တကယ့ကြို ဘာမှမသိပါလား၊ ဒီခတ်ကြေီးမှာ သူ့လိုလူမွိုး ရှိသေးတာ အံ့ပါရဲ့။

“နပေါဦး၊ ငါကြည့်ြဦးမယ်၊ နင့ထြမီကြီး ဆှဲတငလြိုကြ၊ တောကြှာ နင့ထြမီကိုငပြှီး ငါဘုန်းနိမ့န်ေဦးမယ်”

ကြုပဘြေးမှာ ဒူးနှစ်ဘကထြောငပြှီး ပကလြကလြဲနတောမို့ ပေါငရြင်းလောကထြိ လနတ်ကန်တေဲ့ ထမီကို ကြုပ် မဆှဲခွှတခြငွတ်ာကြောင့ြ သူ့ကို ပြောလိုကတ်ော့ မကြန်ှာကို အုပထြားတဲ့ လကကြိုဖယလြို့ သူ့ထမီကို လုံးလိုကရြင်း ဗိုကပြေါြ ဆှဲတငလြိုကတ်ယ်။ အောကကြတော့ အသဈနီးပါး တောကပြှောငန်တေဲ့ အသားရောင် အတွင်းခံဘောင်းဘီလေး၊ အဖြားကြီးစတိုင် ပြယောင်းယောင်း အတွင်းခံဘောင်းဘီတော့ မဟုတ်၊ ခတ်ဆေနဆြန် တင်းတင်းကြပကြှပ် ပေါငရြင်းပြတပြှတန်ဲ့ ဂွကြားကိုသိုင်းအုပထြားတဲ့ အတွင်းခံဘောင်းဘီ။ ခငဝြိုင်းက ဝယတ်တသ်ားဘဲ။

ဒူးနှစ်ဘကကြို ထောငပြှီး စေ့ထားတာမို့ ဂွကြားကို ကောင်းကောင်းမတွေ့။ ကြုပကြ အခွိနဆြိုင်းမနဘေဲ သူ့ဒူးနှစ်ဘကကြို ဆှဲကားလိုကတ်ော့ သူက အလိုကသ်င့ြ ကားပေးရင်း ကြုပကြို ကြည့်န်တော သတိထားမိလိုကတ်ယ်။ ကြုပစြိတထြင် ခငဝြိုင်း စိတထြဲမှာ ရှကတ်ာထကြ သူ့ဟာကို ကြုပမြှငပြှီး ရှံသှားမှာ ပိုကြောကန်ပေုံရတယ်။

ခငဝြိုင်းပြောသလိုဘဲ အတွင်းခံဘောင်းဘီ ဂွကြားမှာတော့ စိုပြီး ကြကန်တော တွေ့လိုကတ်ယ်။ ခငဝြိုင်း စောစောက ကြုပန်ို့စို့တာ အရသာတွေ့ပြီး အောကကြ အရညကြှညတ်ှေ ဆင်းထားတာဘဲဖြစ်မယ်။ အဲဒါကို သူ့စိတထြဲ ရှုးတွေ ထွကကြတွယ် ထငန်ပေုံဘဲ။ သူ့ကို ဒါတွသေိအောင် သူ့ကို ပြောပြတဲ့သူ ရှိပုံမရ။ ခငဝြိုင်းက ကြုပကြိုကြည့်န်တောမို့ သူ့ကို ပြနကြှည့ရြင်း

“ကြည့်ရြတာ နင့ထြှကကြထွားတာ သေးတွေ မဟုတပြါဘူးဟ။ အဲ့ဒါ နင့ကြိုယကြထွကတ်ဲ့ အသကရြှညဆြေးဘဲဖြစ်မယ်။ ခပခြွှဲခွှဲလေး ဖြစ်နတော မို့လား။ နေဦး ငါကိုငကြှည့ြဦးမယ်”

ပြောပြောဆိုဆို သူ့ပေါငကြှားက စိုနတေဲ့အကြကကြို ကြုပလြကန်ဲ့ထိပြီး ပြတကြှည့လြိုကတ်ယ်။ သချောတာပေါ့၊ အရညကြှညတ်ှေ ထွကထြားတာ။

“အို့ အို့ ဘဘကြီး”

“ဟုတတ်ယဟြ၊ သေးမဟုတဘြူး၊ ခွှဲနတော၊ အဲဒါမှ အသကရြှညဆြေး၊ နင် အဲ့လိုထွကတ်ာ ကောင်းတယ်”

“နေဦး ဘောင်းဘီခွှတပြှီး နင့ဟြာ သချောကြည့်ြဦးမယ်”

ဆိုပြီး ကြုပလြည်း ဘုန်းနိမ့မြှာ မကြောကတ်ော့ဘဲ သူ့ဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ော့တာပါဘဲ။ ကြှတသ်ှားတဲ့ ဘောင်းဘီကို ကြမ်းပေါြ ပစ်ခရွင်း ခငဝြိုင်းပေါငကြှားကို သချောကြည့်မြိတယ်။ ဘာမှပြုပြုပြငပြှင် မလုပထြားတဲ့ ခငဝြိုင်းပေါငကြှားက သဘာဝအတိုင်း၊ အမှေးတွကေ ဆီးခုံရော သူ့မိန်းမကိုယတ်ဝိုကရြော ပေါကန်ပမေေဲ့ မဲမဲသဲသဲထူထူအုပအြုပကြှီးတော့ မဟုတ်၊ ခပပြါးပါးလွှလွှလေးလည်း မဟုတ်၊ အမှေးအောကကြ အတွင်းသားကို မှငသ်ာတယဆြိုရုံလောကြ အနတေောလြေး၊ သူ့ဟာက မိန်းမသဘာဝ အတိုင်း ခပည်ိုညိုလေး ဖြစ်နပမေေဲ့ ရုပဆြိုးပန်းဆိုး မဲသဲနတောတော့ မဟုတ်၊ သူ့အသားအရည်၊ သူ့ပုံနဲ့ သူ့ပစ်စည်းက ကြည့်ရြတာ အခွိုးကပြှီး ကြုပကြို ရှံလောကအြောင် မဖြစ်။

“နင့ဟြာက ရှံစရာ မကောင်းပါဘူးဟ၊ ခစွစြရာတောင် ကောင်းသေး”

ကြုပပြှောလိုကမြှ သူစိတပြူနတော ပြောကသ်ှားသလို မကြန်ှာက ကြညလြငသ်ှားသလို ဖြစ်သှားပမေဲ့ မိန်းမသဘာဝကိုတော့ နဲနဲပြသေးတယ်။

“ဘဘကြီးနောြ မဟုတတ်ာ မပြောနဲ့”

“ဟ ငါက ဘာမဟုတတ်ာ ပြောလို့လဲ၊ ခစွစြရာကောင်းလို့ ကောင်းတယ် ပြောတာဘဲ၊ ဒါရှံစရာရှိလို့လား၊ ကဲကြည့်ြ”

ကြုပကြ သကသ်ပြတေဲ့အနနေဲ့ သူ့ပေါငကြှားကို အုပကြိုငလြို့ ခပဖြှဖြလေးပြတလြိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်း အို့ အို့ အို့ အို့ နဲ့၊ မရပဘြဲ ဆကပြှတပြေးလိုကတ်ော့ ကော့လိုကြ ကြလိုကြ ဖြစ်လာပြီး

“အို့ အို့ အို့ အို့ ဘဘကြီး၊ ဟို့ဈ ဟို့ဈ ”

သူဖီးလတ်ကလြာရင် ဖြစ်နကြအေတိုင်း ပါးစပန်ဲ့ အသကရြှူသလို တရှီးရှီး။ အခွအနေကတေော့ ကြုပ် ခငဝြိုင်းကို ဆှဲစားချင်ြ စားလို့ရနပြေီဆိုတာ သိပမေဲ့ ကြုပမြစားသေး။ ကြုပအြနနေဲ့ ဆှဲစားလိုကတ်ာထကြ သူ့ကို အခုလို ကလိလို့ သာယာပြီး လီးတောငန်ရတောကိုဘဲ ပိုကြိုကန်တယ်ေ။ ကြုပအြသကအြရှယအြနနေဲ့ ဆှဲစားလိုကလြို့ အရညထြှကပြှီး ပြီးသှားတဲ့ အရသာထကြ အခုလို ကလိပြီး ခငဝြိုင်း ဖီးလတ်ကန်တောကို ကြည့်ရြတာက ပိုအရသာရှိနတယ်ေ။ လုပမြယဆြိုရငလြည်း တခွီထကြ ပိုမနိုငဘြူးဆိုတာကို ကြုပကြိုယကြွုပလြည်း သိတယ်။

ငယင်ယကြဆို ဘာပြောကောင်းမလဲ၊ ဂွငထြဲ တခကြဝြငလြာတာနဲ့ အိပယ်ာပေါြ ရောကပြှီး တခွီပြီးတခွီ ဆောပြှီပေါ့။ အခုတော့ အသကကြှီးလာပြီဆိုတော့ ငယင်ယကြစိတမြွိုး အဲ့လောကြ မပြင်းတော့။ ပြီးတော့ ကြုပကြလည်း ဇာတလြမ်းစကတည်းက သာယာမှုကိုဘဲ ဦးစားပေးပြီး အသကရြှညဆြေးသာ မှီဝဲမယ် ဟိုဒင်းကတော့ မပါဘူးဆိုပြီး လသေံပစ်ထားတော့ ဆှဲစားဘို့ကိဈစကို သိပြဦးစားမပေးမိဘူး။

အခု တကိုယလြုံး ခွှတပြှီးနောကပျိုင်း ကြုပကြ သူ့ကို မရှံဘူးလို့ ယုံသှားလို့လားတော့ မသိ၊ ခငဝြိုင်းက ကြုပကြို ရှကတ်ာ ပြုတာ မရှိတော့သလိုဘဲ၊ သူ့ပုံစံက ကြုပဘြာလုပလြုပ် အဆငသ်င့ြ။ တခါတခါ ကြုပဝြသီအတိုင်း မလုပခြင် ပါးစပကြ ဘာဘာညာညာ ပြောနပမေေဲ့ ကြုပစြကား ခငဝြိုင်း တကယယ်ုံတာလား၊ သူခန်တာကိုယ် ကြုပကြို ရောင်းထားလို့ ကြုပဘြာလုပလြုပ် ခံနတောလားတော့ မသိ။ အကြန့ကြို မတကတ်ော့ဘူး၊ ကြုပပြှောသလို နပေေးတာဘဲ။ ကြုပပြေးတဲ့ အထိအတွေ့ကို ခငဝြိုင်းကြိုကန်တယ်ေ ဆိုတာကိုတော့ ကြုပအြသအချော သိတယ်။ သူက ပိုကဆြံလည်းရတယ်၊ သာယာမှုလည်းရတယ် ဆိုတဲ့သဘော တွကခြငွတ်ှကမြှာပေါ့။ သူ့ဖာသာ ဘယလြိုတွကတ်ှကြ ကြုပအြတွကကြတော့ သူကြိုကဘြို့က အရေးအကြီးဆုံးဘဲ၊ ကိုယ့ကြိုယကြို ငါမအိုသေးဘူးလို့ ကြှေးကြောလြို့ရတဲ့ သဘောပေါ့။

ခငဗြွားတို့ သိမှာပေါ့။ မိန်းကလေးဆိုတာ တဈလတခါ ဓမျမတာတော့ လာတာပါဘဲ။ တွကကြှည့လြိုကရြင် ခငဝြိုင်းနဲ့ စ ဈေးတည့ပြှီး ကလိနတော အခုဆို ၃ ပတလြောကရြှိရောပေါ့။ တဈပတကြို ၂ ကြိမ် ၃ ကြိမလြောကြ အကြမ်းဖဉွြးနဲ့တွကရြင် ၇ ကြိမ် ၈ ကြိမလြောကြ ခငဝြိုင်းနဲ့ ဆုံပြီးပြီလို့ ပြောလို့ရတာပေါ့။ ကြုပလြည်း အတိအကြ မမှတမြိသလို သူ့ကို ဘယလြောကပျိုကဆြံပေးပြီးပြီလဲ ဆိုတာလည်း မသိတော့ပါဘူး။

“ဘဘကြီး၊ ဒီနေ့တော့ ထမီ မခွှတတ်ော့ဘူးနောြ”

“ဘာလို့လဲဟ”

“ဟိုလေ သမီး ရာသီသှေးလာနတော၊ အဲဒါမကောင်းဘူး”

“အောြ အေးဟ၊ ဒါဆို မခွှတန်ဲ့”

“ဒါဆို ဒီနေ့ ဘာမှမလုပတ်ော့ဘူးလား ဘဘကြီး”

ကြုပအြတွေ့အကြုံအရတော့ မိန်းမတွဟော ရာသီလာရင် ပိုစိတထြတယ် ဆိုဘဲ၊ ဒီလိုနေ့မွိုးမှ ပိုကလိလို့ကောင်းပြီး ခိုင်းတိုင်း အောငမြှငတ်ာ။ ဒါကြောင့ြ

“ဟ ဘာလို့ ဘာမှမလုပရြမှာလဲ၊ နို့ရညသ်ောကလြို့ ရနတေဲ့ဟာ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် မသိဘူးလေ၊ ဘဘကြီးက ဘာမှ မလုပတ်ော့ဘူးလားလို့”

“အမယ် ငါ့ကိုလာပြောနသေေးတယ်၊ နငကြလည်း နို့စို ခံချင်န်တေဲ့ဟာကို”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးနောျ”

“အတောဘြဲ ငါတောင် နင့ကြို မေးမလို့၊ အဲဒါ ဘယန်ေ့လာမလဲ ဆိုတာ၊ အခုတော့ လာတာနဲ့ အတောဘြဲ”

“ဘာလဲဟင် ဘဘကြီး ဘာကိုပြောတာလဲ”

“အောြ မိန်းမတွေ အဲဒါလာပြီး ရပသ်ှားရင် သှေးသဈ သားသဈ ပြနဖြစ်တယလြေ၊ နငသ်ိလား”

“အင်း”

“အေး သှေးသဈသားသဈ ပြနဖြစ်ပြီး ထွကလြာတဲ့ အရညကြိုသောကရြင် အသကရြှညဆြေးအတွကြ စွမ်းတယဟြ”

“ဘယကြထွကတ်ာလဲ”

“နငကြလည်း နငအြောကကြ ထွကထြှကန်တေဲ့ အရညလြေ”

“အယ် . . အဲဒါကို ဘဘကြီးက . . .”

ခငဝြိုင်းက သဘောပေါကသ်ှားပြီး အံ့သှသလို ဖြစ်သှားကာ စကားတဝကတ်ပကြန်ဲ့ ရပပြှီး ကြုပကြို မကြလြုံးဝိုင်းကလေးနဲ့ ကြည့်တ်ယ်။

“အေး၊ လုပရြမှာဘဲဟ ခငဝြိုင်းရ၊ မတတန်ိုငဘြူး၊ စပြီးတဲ့နောကတ်ော့ ဟိုဟိုဒီဒီ ရှောငန်လေို့တော့ မဖြစ်ဘူး”

“အာ ဘဘကြီးကလဲ”

“မအာနဲ့ နငကြ အဲဒီနရော သသခွေောခွာ သန့သ်န့ပြှန့ပြှန့ထြားတော့၊ အိမသ်ာတွေ ဘာတွဝငေပြှီးလည်း ဆပပြှာနဲ့ သသခွေောခွာဆေး၊ ခန ခန ဆေးဟာ၊ ကြားလား”

“အာ မတောတ်ရောကြှီး၊ မလုပလြို့ မရဘူးလား ဘဘကြီး”

“ဟ ငါက ပိုတောင် မလုပခြငွသ်ေး၊ နငစြဉြးစားကြည့်လြေ၊ နင့ပြေါငကြှားထဲက ထွကတ်ဲ့အရည် ငါယကပြှီး သောကရြမဲ့ ကိဈစ၊ ငါကိုယင်ါတောင် မနဲ အားမှေးရမှာ”

“အိ . . တောတ်ော့ တောတ်ော့ ဘဘကြီး မပြောနဲ့တော့ ရှကစြရာကြီး”

ခငဝြိုင်း ဒီတခါ တကယရြှကသ်ှားတယထြငတ်ယ်၊ ကြုပ် လကမြောင်းကို သူ့လကန်ဲ့ တွန်းတွန်းပြီး ပြောတယ်။

“အေး ငါလည်းမပြောချင်ဘြူး၊ နငသ်ာ အခုအခွိနကြစပြီး သသခွေောခွာ ဆေးကြောပြီး သန့န်အေောင် ထားတော့၊ ကြားလား”

“အာ”

“ကြားလားဆို”

“အင်း၊ ဒါပမေဲ့ . . .”

“အာ အကြန့မြတကန်ဲ့တော့၊ နင့အြလုပကြ သန့အြောငထြား၊ ငါလည်း လုပမြလား မလုပလြား မသိဘူး၊ တောကြှာ ငါ စိတပြေါကပြှီး ဝုန်းကနဲ ထလုပဖြစ်ရင် နင် အဆငသ်င့ဖြစ်နအေောင် အမြဲသန့န်ဘေို့ လိုတယဟြ၊ ညဈညဈပတပြတကြှီး ဖြစ်နရင်ေ ငါရှံ့တယ်၊ ကြားလား”

ခငဝြိုင်းက ဟင်းကနဲ သကပြှင်းခပြှီး ခေါင်းညှိမ့ပြှတယ်။ သူ့ ဟင်းကနဲခတွဲ့ သကပြှင်းက အင်း လို့ ကြုပကြှားလိုကသ်လိုဘဲ။

“ကဲ ဒါဆိုရင် နို့ရည် သောကတ်ော့မယ်၊ လာ ရှေ့တိုး”

ကြုပလြည်း ခငဝြိုင်းကို ပေါငပြေါဆြှဲတငလြို့ ထုံးစံအတိုင်း အပျိုနို့ရညသ်ောကဘြို့ လုပင်န်းစလိုကတ်ယ်။ ဒီလိုနဲ့ တဝတပြဲ နို့ရညသ်ောကပြှီး ခနနှပန်ရင်ေး

“ခငဝြိုင်း”

“အင်း၊ စို့ဦးမလို့လား”

“နပေါဦးး၊ နင့ကြို ပြောမလို့၊ အခုဆို ငါ့ဟာက အရငလြို မဟုတတ်ော့ဘူး သိလား၊ တောတ်ောစြှမ်းလာတယဟြ၊ အကြာကြီး မာနတော၊ နငသ်တိထားမိလား”

“အင်း”

“ဟဲ ဟဲ အဲလို မာနတေော့ ငါကကြှားချင်လြာတာ၊ နငကြိုငကြှည့ဟြာ”

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးက ပေးကိုငခြငွန်တောမို့လား”

ခငဝြိုင်းက ဒါမွိုးကြ အထာတော့ နပတ်ယ်။

“ဟား ဟား ဟား ဟား ငါကပေးကိုငခြငွန်မှန်ေး နငဘြယလြိုသိလဲ”

“သိတာပေါ့”

“သိရငလြည်း ကိုငဟြာ၊ ကိုငရြုံတင် မကဘူး စုပလြည်းစုပကြှည့ြ၊ နောကတ်ခါဆို နင့ဟြာကို ငါလုပမြှာဆိုတော့ နငကြ အရင်ဦးအောင် လုပဟြာ၊ ဒါမှ ငါလည်း လုပရြဲမယ်”

ဂွငကြ ဝငခြငွတ်ော့ အကြကကြ မိသှားတယ်။

“ခစ် ခစ် ခစ် ခစ် ဘဘကြီးကတော့ တကယဘြဲ”

“ကဲ ထ၊ ငါ့ပေါငကြှားထဲလာ”

ကြုပပြေါခြှထားတဲ့ ခငဝြိုင်းကို ဆှဲထူပြီး ကြုပကြ ဆိုဖာပေါြ ဘေးတိုကြ လကတ်န်းကိုမှီပြီး ထိုငလြိုကကြာ ခငဝြိုင်းကို ပေါငကြှားထဲ ဆှဲသှင်းလိုကတ်ယ်။ ခငဝြိုင်းက ကြုပပြေါငကြှားမှာ မှောကပြှီး နရောယူပြီးသညန်ှင့ြ လုံခညွကြို ဖြခပြေေးလိုကသ်ည်။

“ကြည့်ြ နင့ကြိုပြောနတောနဲ့ သိပတ်ောင် မမာတော့ဘူး၊ ကိုငပြှီး သသခွေောခွာ စုပဟြာ၊ ပြနမြာလာအောင်”

ပထမတော့ ခငဝြိုင်းက မကိုငရြဲ၊ သသခွေောခွာကြည့်န်ပြေီးမှ မဝံ့မရဲ ကိုငသ်ည်။ နောကတ်ော့ မဝံ့မရဲ သူ့နှုတခြမ်းနှင့ြ တေ့ကြည့်သ်ည်။ နောကြ မဝံ့မရဲဖြင့ြ ငုံကြည့်သ်ည်။ ကြုပ် ဘာမှမပြော၊ ခငဝြိုင်းဆံပငကြို သပပြေးရင်း သူလုပသ်မွှ မှိန်းခံနတော အရညပြါ ပန်းထွကတ်ယ်၊ တကယ်။

အဆင့ကြတော့ တောတ်ောတ်ကန်ပြေီဗွ။ ကြုပကြလည်း အခုမှ ခငဝြိုင်းကို စားချင်စြိတ် ပိုဖြစ်နတယ်ေ။ စားချင်စြိတကြဖြစ်နတေော့ ခငဝြိုင်းစကားနဲ့ဆို ကြုပဟြာက ဟိုဟာ ပိုဖြစ်နတောပေါ့။ ဟိုဟာဖြစ်တာမှ တောတ်ောန်ဲ့ကို ပြနမြကအွောင် ဖြစ်နတော။ ကြုပလြည်း ခငဝြိုင်း စစုပပြေးတဲ့ အခွိနကြစပြီး စားချင်န်တေော့တာ။ တခါတခါ သူ ကြုပကြို ခွထားတဲ့ အခွိနမြှာ ထိုးသှင်းလိုကရြငကြောင်းမလား လို့တောင် စဉြးစားမိတယ်။ ထိုးသှင်းချင်ရြငလြည်း လှယလြှယလြေး ဖြစ်နတေဲ့ဟာ၊ ကြုပပြေါငပြေါြ သူ့ပေါငကြှီး ဖြဲပြီး ခွထားတဲ့ဟာကို အသာလေးတေ့ပြီး ကော့ထိုးလိုကလြို့ကော့ ဘယပြှောကောင်းမလဲ။ ရှလှတဆြိုပြီး တန်းဝငလြောကတ်ယ်။ သူ့ဟာကလဲ အမြဲခွှဲကြိနတောကိုး။ အခုတောင် မကြာမကြာ အဝတေ့မိပြီး ဝငလြုလုဖြစ်သှားတဲ့ အကြိမကြ တောတ်ောမြွားနပြေီ။ လမ်းကြောင်း မနည်းလှှဲနရတေယ်။ တောကြှာ ဇွတကြနဲ ဝငသ်ှားရင် ဘဘကြီး ညာတယ် ဇာတလြမ်းဖြစ်လာတော့မယ်။ ဘဘကြီး ညာတယ် ဇာတလြမ်းထကြ မတောတ်ဆ ဗိုကကြှီးသှားမှ ပြသနာ။

ခငဝြိုင်းနဲ့ ကြုပကြှားမှာ အသကရြှညဆြေးမှီဝဲတဲ့ ကိဈစကတော့ အဆင့ကြုနန်ပြေီဗွ။ သူ့ဆီက ထွကတ်ဲ့ အသကရြှညဆြေး မှနသ်မွှ ကြုပသ်ောကန်တောကိုး။ သူ့ဆီက နောကဆြုံးအဆင့ြ အသကရြှညဆြေး ကိုတော့ မသောကခြငကြတည်းက အစပျိုးထားတာဆိုတော့ တကယအြခွင့အြရေးတာနဲ့ ဟတလြိုကတ်ာဘဲ။ စည်းရုံးနစရောတောင် မလိုတော့ဘူး။ နှစ်ယောကစြလုံးကလည်း လုပခြငွန်ပြေီလေ။ လုပခြငွန်ပေါတယဆြိုမှ ကြုပမြိန်းမကလည်း အဲဒီအပတကြ လူမစုံလို့ဆိုလား ၄ ရကလြောကြ မာကြောကဝြိုင်း မသှားတော့ ကြုပလြည်း လှိမ့ပြိတ် အောကအြီးနနရေတော။ လူက ယကခြငွန်ပြေီ။ ခငဝြိုင်းကိုတော့ လဈရင် လဈသလို ကြုပကြ အပြောနဲ့ နူးနတော။ ငါတော့ ဒီတခေါကြ နင့အြောကကြ အရညကြို သောကတ်ော့မယ်၊ ငါအရမ်းသောကခြငွန်တော၊ နင့ဟြာကို သချောဆေးထား ဘာညာပေါ့။ ကြုပသ်ိတာပေါ့၊ ကြုပအြပြောနဲ့တင် ခငဝြိုင်း အောကကြ အရညတ်စိုစို ဖြစ်နတယေဆြိုတာ၊ သူလည်း မိန်းမဘဲ၊ အကိုငခြံရတောင် ဒီလောကြ ဖီးတကန်တော အယကခြံရမယဆြို ဘယလြောကဖြီးတကမြလဲဆိုတာ သူတွကတ်တမြှာပေါ့။

အခွင့အြရေးရတာနဲ့ ဘာပြောကောင်းမလဲ ခငဝြိုင်း တကိုယလြုံး ဆှဲခွှတပြှီး ဆိုဖာပေါြ တွန်းလှဲလို့ ပေါငကြှားတဲ့ ခေါင်းအပလြိုကတ်ာဘဲ၊ ဘာစကားမှ ပြောမနတေော့ဘူး။ အဲ တဈခွန်းတော့ ပြောလိုကတ်ယ်၊ နင် အရညတ်ှေ ထွကလြာရင် ငါ့ကို အခကြပြေးဦးလို့၊ နို့ရညထြှကတ်ာလည်း သူအခကြပြေးနကြဆေိုတော့ သူ ဘာလုပရြမလဲ သူသိတယ်။ ကြုပတ်ကယ်တတ်ော့ ခငဝြိုင်းလည်း ဘာမှမပြောဘူး၊ ပေါငကြားပေးပြီးတော့ကို ခံတာ၊ အပလာတွေ တဈခုမှ မလုပဘြူး။ သူကိုယတ်ိုငကြလည်း ခံချင်လြွှကြ စကစြကယ်ို ဖြစ်နတောကိုး။

အဲဒီနေ့က ကြုပလြည်း ငတသ်မွှ အတိုးခသွောကလြိုကတ်ယ်။ ခငဗြွားတို့ စဉြးစားကြည့် ကြုပပြါးစပ် အဲ့ဒီအရညန်ဲ့ ကင်းကြာနတော နှစ်မနည်းတော့ဘူးလေ။ ကြုပအြဖြစ်ကို လှနတ်ယပြှောတဲ့သူကတော့ ကိုယခြငွြးစာစိတ် တောတ်ောကြင်းမဲ့တဲ့သူဘဲ ဖြစ်လိမ့မြယ်။ ခငဝြိုင်းကလည်း သူအရညထြှကကြှောင်း အခကြပြေးတာ ခနခန၊ ကြုပလြည်း မေးရိုးတွေ ညောင်းတဲ့အထိကို အပြတတ်ီးပစ်လိုကတ်ာ။ နောကမြှ အမောဖြပြေီး သူ့ကို အလှည့ပြေးလို့ ဇာတလြမ်းကို အဆုံးသတလြိုကရြတယ်။

ခငဝြိုင်းလည်း အခု ကြုပအြရညန်ဲ့ တောတ်ောရြင်းနှီးနပြေီ၊ ပထမတခါဘဲ အရညပြန်းတာ ဟိုပဒေီပေ ဖြစ်ဖူးတယ်။ နောကပျိုင်း အရညထြှကပြှီဆို သပသ်ပရြပရြပလြေး ခငဝြိုင်းပါးစပထြဲ ပြောကသ်ှာတာဘဲ။ ကြုပကြလည်း ပြောတယလြေ။ ငါ့အရညကြလည်း နင့အြတွကြ အားရှိပါတယဟြ ပေါ့။ သူကတော့ ကြုပပြှောသမွှ လကခြံတာပါဘဲ။ အခုတော့ ခငဝြိုင်းနဲ့ ကြုပကြ သူ့ဟာ ငါသောကြ၊ ငါ့ဟာ သူသောကြ ဖြစ်နပြေီ၊ အဲဒီလို ဖြစ်နမှတေော့ ကြုပ် ခငဝြိုင်းကို မစားချင်ဘြဲ နနေိုငတ်ော့မလား။ အခုလည်း နှစ်ယောကသ်ား အားဆေးတွေ သောကပြှီးလို့ ခငဝြိုင်းကို ဖကပြှီး မှိန်းနတေုန် စပစြုလိုကတ်ယ်။

“နင် ငါပေးတဲ့ပိုကဆြံတွေ စုထားတာ ဘယလြောကရြပြီလဲ”

“တသိန်းနဲ့ ချောကသ်ောင်းတောငရြှိပြီ ဘဘကြီး”

ဒါတောင် ကြုပကြ ၅ ထောငပြေးလိုကြ တဈသောင်းပေးလိုကန်ဲ့။ အခုနောကပျိုင်း အရညသ်ောကတ်ော့မှ တဈသောင်းလောကြ ပုံမှနပြေးဖြစ်တာ။

“ဟ အများကြီး ရနပြေီဘဲ”

“မများသေးဘူး ဘဘကြီးရ၊ သမီးလုပခြငွတ်ာနဲ့ မလောကသ်ေးဘူး”

“ကဲ ဒါဆို ပြောပါဦး၊ ဘာလုပခြငွလြဲဆိုတာ”

ကြုပလြည်း ခငဝြိုင်းက ဘာလုပခြငွလြဲ မေးကြည့်တ်ာပေါ့။ ဒီတော့ ခငဝြိုင်းက ပြောပြတယ်။ သူ့ အမကေို ဈေးထဲမှာ ဟင်းသီးဟင်းရှကြ ရောင်းတဲ့ ကုနစြိမ်းဆိုငလြေး ဖြင့ပြေးမလို့တဲ့။ အခုက ဈေးဘမ်းနဲ့ ရောင်းရတာဆိုတော့ နရော အတိအကလွဲ မရှိ၊ ဈေးထဲက ဆိုငကြဘဲ တဆင့ြ ပြနဝြယရြောင်းရတော့ အမှတလြည်း နည်းတဲ့အပြင် ရောင်းမကုနရြငလြည်း ရှုံးတာပေါ့။ ဒါကြောင့ြ ဈေးထဲမှာ နရောသတသ်တမြှတမြှတ် ဆိုငခြန်းလေးရရင် ပိုအဆငပြှမေဲ့ အကြောင်း၊ နောကပြှီး သူ့အဖကေ သူများဆီက ဆိုကကြားငှားနင်းရတော့ အုံနာခ ပေးရတာနဲ့ သူ အရကသ်ောကတ်ာနဲ့ ပိုကဆြံတောင် မကနွဘြူးပေါ့၊ အဲဒါ ကိုယပျိုငဆြိုကကြားဆို အုံနာခ ပေးရလည်း သကသ်ာမယ်၊ သူ့အဖေ မနင်းနိုငရြငလြည်း သူများကို ငှားစားလို့ရတယပြေါ့။ သူ့ အစီအစဉကြို ပြောပြတယ်။ ခငဝြိုင်းက တောသ်ားဘဲ၊ သူနိုငတ်ဲ့ဘကကြ အစီအစဉြ လုပတ်တတ်ယ်။ ဒီတော့ ကြုပကြလည်း ခငဝြိုင်းအပြောကို နားထောငပြှီး ကြုပတ်ှကကြိန်းနဲ့ကြုပ် ခပမြှနမြှနဘြဲ တွကခြကြလြိုကပြှီး သူ့ကိုပြောလိုကတ်ယ်။

“နငပြှောပုံဆို ၁၀ သိန်းလောကြ လိုမယဟြ၊ ဆိုကကြားက လိုငစြငန်ဲ့ဆို ၆ သိန်းလောကထြား၊ ဟင်းသီးဟင်းရှကြ ဆိုငခြန်းလေးက ၃ – ၄ သိန်းတော့ ရှိမယထြငတ်ယ်”

“ဟုတတ်ယ် ဘဘကြီး၊ တဈနှစ်လောကန်ရငေတ်ော့ ဘဘကြီးပေးတာ စုတာနဲ့ ပြည့မြယထြငတ်ယ်”

“အေး ဒီလိုလုပ်၊ ငါ ၁၀ သိန်းပေးမယဟြာ”

“အယ် တကယကြှီးလား၊ အခုပေးမလို့လား”

“အေးပေါ့ဟ၊ ငါ့အလိုကို အကုနလြိုကရြင် ပေးမယ်”

“ဘဘကြီးကလည်း အခုလည်း ဘဘကြီးအလို အကုနလြိုကန်တောဘဲ”

“အေးလေ ငါသိပါတယ်၊ ဒါပမေဲ့ ငါက အခု နငသ်ိတဲ့အတိုင်း လူငယလြေးလို ဖြစ်နပြေီဟ၊ ဒီတော့ ငါ နင့ကြို ဟိုဒင်းလည်း လုပခြငွလြို့”

“ဘဘကြီးကလဲ အဲဒါဆို သမီး ဒုကျခရောကမြယထြငတ်ယ်”

သူက ကြုပဘြာကိုပြောလဲဆိုတာ ခကြခြှင်းသိတယ်။ မသိဘဲနမလေား၊ ကြုပဟြာက သူ့ပေါငကြှားရဈနတောကိုး။

“မရောကအြောင် လုပရြမှာပေါ့ဟ၊ နင့ကြို ဗိုကမြကြီးနိုငအြောင် ဗိုကမြကြီးတဲ့ ဆေးထိုးပေးမယ်၊ ဒါဆို ငါဘယလြောကလြုပလြုပ် နင် ဗိုကလြည်းမကြီးဘူး၊ ဒုကျခလည်း မရောကတ်ော့ဘူး၊ ဘယလြိုလဲ”

သူက ဘာဒုကျခကို ပြောတာလည်း မသိ၊ ကြုပကြ ကြုပထြငတ်ဲ့ ဒုကျခကို ပြောလိုကတ်ယ်။ သူလည်း ခန တွဝသှေေားပြီး ပြနပြှောတယ်။

“တကယ် ဒုကျခမရောကရြငတ်ော့ ဘဘကြီး သဘော”

“ဒုကျခမရောကပြါဘူးဟ၊ အဲ ပိုကဆြံကတော့ နင့ကြို ၁၀ သိန်းကြီး အခုပေးလိုကလြို့တော့ မဖြစ်သေးဘူး၊ နင့ကြို လူတွကေ မေးကြမှာပေါ့၊ ဘယကြရလဲလို့၊ ကောကရြတယလြို့လည်း ပြောလို့မဖြစ်ဘူးဟ၊ ဒီလိုလုပ် ၁၀ သိန်းကို ထီဖြင့တ်ဲ့ အခါကြ နင့ကြို ၁၀ သိန်းဆုပေါကတ်ဲ့ ထီလကမြှတ် ငါပေးမယ်။ ဒါဆို နငကြ လူတွကေို ထီပေါကပြှီး ပိုကဆြံရတယပြှော မကောင်းဘူးလား၊ အခု ထီဖြင့ဘြို့ တဈလလောကဘြဲ လိုတော့တယ်၊ အဲဒါ နင် စောင့လြိုကြ”

“အယ် ဘဘကြီးက ထီပေါကတ်ဲ့နံပါတ် သိလို့လား”

“နငကြလည်း သိမလား၊ ထီဆိုငမြှာ ပေါကတ်ဲ့လကမြှတ် ဝယရြငရြတယ်၊ နငကြသာ ငါ့ဆီကရတာ မပြောဘဲ နင့ဖြာသာထိုးလို့ ပေါကတ်ယလြို့ဘဲ လူတိုင်းကိုပြော၊ အဲဒါ အရေးကြီးတယ်၊ နငန်ားလညလြား”

“ဘဘကြီး တကယပြေးမှာနောြ”

သူက ကြုပပြေးမယဆြိုတာ နားကြားများ လှဲသလား ဆိုပြီး ထပမြေးတယ်။

“နငကြလည်း ပေးပါမယဆြို၊ နင့ကြို ၁၀ သိန်း ပေါကတ်ဲ့ ထီလကမြှတပြေးမယ်၊ အခု ပိုကဆြံ တစိစိ မပေးတော့ဘူး”

“အင်း”

“ဒါဆို နင့ကြို ဆေးအရငသ်ှားထိုးပေးဦးမယ်၊ ကဲ ဒီနေ့ဘဲ သှားထိုးပေးမယ်”

“ဆေးက သမီး တသကလြုံး ဗိုကမြကြီးတော့ဘူးလား”

“တသကလြုံး မဟုတပြါဘူးဟ၊ ၆ လလောကတ်ော့ မကြီးတော့ဘူးပေါ့၊ ရပြီ ၆ လောကဆြို၊ နငလြည်း ပိုကဆြံရပြီး အဆငပြှရင်ေ ငါ့အလုပကြ ထွကမြှာဘဲ”

“မထွကပြါဘူး ဘဘကြီးကလဲ”

“ဘာမထွကဘြူးလဲ၊ ထွကပြှီး ဆိုငန်ဲ့ဘာနဲ့ ကြီးပြားအောငလြုပ်၊ နင် အဆငပြှတော ငါကြည့်ခြငွတ်ယ်၊ ငါက အခု နင့ကြို စတနောရှိလို့ သကသ်ကကြူညီတာ”

“သမီးကလည်း ဘဘကြီးကို စတနော ရှိပါတယန်ောြ၊ ပိုကဆြံရလို့ ပြောနတော မဟုတဘြူး၊ သမီး ပိုကဆြံရှိရင် ဘဘကြီးကို ပိုကဆြံပြနပြေးမှာ”

“အေးပါ၊ ငါသိပါတယ်၊ ကဲ ဆေးသှားမထိုးခင်၊ ငါ့ကို အားရှိအောင် လုပပြေးဦး၊ စောစောက နင် ငါ့အရညတ်ှေ သောကထြားတာ၊ အခု နင် ငါ့ကို ပြနတ်ိုကြဦး”

“နို့ရညလြား ဘဘကြီး”

“နို့ရည် မသောကတ်ော့ဘူး၊ အခွိနမြရှိဘူး၊ အပြငသ်ှားရဦးမယ်၊ လာ ထ၊ ငါ့ကို ခွပြီးဘဲ တိုကြ”

ခငဝြိုင်းက ထရပလြို့ ဆိုဖာပေါြ လှဲအိပလြိုကတ်ဲ့ ကြုပမြကြန်ှာပေါြ ခွလိုကတ်ယ်။ အဲ့လောကြ စတနောရှိတဲ့ ခငဝြိုင်းကိုမှ ကြုပ် စတနော ပြနမြထားရင် ကြုပတ်ောတ်ောြ အသုံးမကတွဲ့ကောင် ဖြစ်သှားမှာပေါ့။ နောကြ ခငဝြိုင်းကို ခေါလြို့ ကြုပ် အသုံးခနွကြေ ဆေးခန်းမှာ ဆေးသှားထိုးပေးလိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ အပြငသ်ှားတာ မိန်းမသိလို့ မေးရင် ဘဲကငစြားချင်လြို့ ခငဝြိုင်းကို ခေါပြှီး အပြငသ်ှားဝယတ်ယလြို့ ပြောလို့ရအောင် ဘဲကငပြါ ဝယပြှီး ပြနလြာခဲ့တယ်။ ဟုတတ်ယ် အိမအြကူကို တဈယောကထြဲ အိမမြှာမထားရလို့ မိန်းမက အမိန့ထြုတထြားတာ။

“နင့န်ို့သီးကလည်း မစို့ရသေးဘူး စူထွကန်ပြေီ၊ နင် ဆှဲဆှဲထုတန်တောလား”

ထုံးစံအတိုင်း ကြုပအြသကရြှညဆြေး မှီဝဲဘို့ အခွိနရြောကလြို့ ခငဝြိုင်း အင်ျကြီကို ခွှတလြိုကတ်ာနဲ့ နို့သီးက အရငလြိုမဟုတ်၊ ပြူနတောကို သတိထားမိပြီး မေးလိုကတ်ယ်။ ကြုပသ်တိထားမိတာတော့ ကြာပြီ၊ အခုမှ မေးဖြစ်တယ်။ ကြုပစြိတထြင် ကောငမြလေးက တဈယောကထြဲ စိတထြပြီး ကိုယ့ဖြာသာ ဆှဲထုတန်တယ်ေ ထငလြို့။

“အာ ဘဘကြီးကလည်း သမီး မဆှဲထုတပြါဘူး”

သူက သူ့အတွင်းခံဘောင်းဘီကို သူ့ဖာသာ ခွှတခြရွင်း ကြုပကြို ပြနဖြှတယ်ေ။

“ဒါဆို ငါစို့တာများလို့ အလိုလို စူထွကန်တောဖြစ်မယ်”

ကြုပလြည်း ဝတထြားတဲ့ စပို့ရှပကြို ဆှဲခွှတ်၊ လုံခညွကြို ခွှတခြပြှီး ဆိုဖာပေါြ ထိုငခြလွိုကတ်ယ်။

“ဟုတမြှာပေါ့။ ဘဘကြီက အရမ်းကြီးစို့တာကိုး”

ကြုပထြိုငခြလွိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်းက ကိုယလြုံးတီးနှင့ြ ကိုယပြေါြ ခွလာတယ်။

“ဟ နင့န်ို့က ဒီလောကခြွိုတာ၊ စို့မှာပေါ့၊ ဪ ဒါနဲ့ ငါမလုပတ်ဲ့အခွိနဆြို နင် ခံချင်စြိတ် မဖြစ်ဘူးလား”

“အိုး ဘဘကြီးကလည်း အကုနလြွှောကမြေးနတောဘဲ”

“မေးတာပေါ့ဟ၊ ငါသိချင်တ်ာ၊ ပြောစမ်းပါ ခံချင်စြိတ် မဖြစ်ဘူးလား”

“ဖြစ်တာပေါ့”

“ဖြစ်တော့ ဘာလုပလြဲ”

“ဒီအတိုင်းဘဲ နပေေါ့၊ ဘဘကြီးမှ မရှိတဲ့ဟာ”

ပြောရင်း အသင့စြူထွကန်တေဲ့ နို့သီးကို လှမ်းငုံလိုကတ်ယ်။ ခငဝြိုင်းက ကြုပခြေါင်းကို ဖကပြှီး ခံတယ်။ ကြုပလြကကြ ခန်တာကိုယန်ှဈခုကြား တိုးဝငပြှီး နို့တဖကကြို လှမ်းကိုငတ်ယ်။ တဖကပြှီးတဖကြ စို့ပေးလိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်း တဖြေးဖြေး အသကရြှူသံပြင်းလာတယ်။ နို့သာမဟုတ် သူ့ကို ဆှဲမပြီး ဗိုကသ်ားလောကအြထိကို မကြန်ှာအပပြှီး အပျိုနံ့ ရှူမိသည်။ ခငဝြိုင်းကိုယကြ အမှှေးအနံ့သာ မသုံးပမေဲ့ ကြုပဘြဲ ထငလြို့လား မသိ ခပသ်င်းသင်း ရှုလို့ကောင်းသည့ြ အနံ့ရှိသည်။ ခငဝြိုင်းက ဆိုဖာပေါြ ဒူးထောကကြာ ကြှပေးရင်း ကြုပ် အလိုလိုကသ်ည်။ မှီသလောကြ ဗိုကသ်ားလောကထြိ နမ်းရင်း လကကြ ပေါငကြှားကို ကိုငကြှည့တ်ော့ အရညစြိုနလပြေေီ။ အကြဲကြောင်းလေး အတိုင်း ဖြဖြလေး ပြတကြစားကြည့်တ်ော့ ခငဝြိုင်း ကော့လာပြီး ကြုပပြုခုံးကို ခပတ်င်းတင်း လာညှဈသည်။

ခငဝြိုင်းကိုယကြို အထကအြောကြ လွှောကန်မ်းရင်း ကြုပကြိုယကြို ဆိုဖာပေါြ လှဲခလွိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်း ပေါငကြှားက အလိုကတ်သိ ကြုပမြကြန်ှာပေါရြောကလြာတယ်။ ကြုပကြ အကြဲကို အသာဖြဲလို့ အတွင်းသားကို လကခြွောင်းနဲ့ ဖြဖြလေး ပြတကြစားရင်း

“ခငဝြိုင်း”

“အင်း”

ခငဝြိုင်းလသေံက ဖီးလအြပြည့ြ

“ငါတို့ ဒီနေ့ ဟိုဒင်းလုပကြှမယ်”

“အခု လုပမြလို့လား”

“ဟငအြင်း ဒါအရငလြုပြဦးမယ်”

“ဟိုဒင်းဆို နာမလား မသိဘူးနောျ”

“နငကြ အပျိုစဈစဈလေး ဆိုတော့ နဲနဲတော့ နာမယထြငတ်ယ်”

“အရမ်းနာမှာတော့ ကြောကတ်ယ်”

“အရမ်းနာမှာစိုးရင် နင့ဖြာသာ ဖြေးဖြေးသှင်းလို့ရတာဘဲ”

“သမီးက ဘယလြိုလုပ်”

“ဒီလိုဘဲပေါ့၊ အခု ဒါအရငလြုပမြယ်”

ကြုပ် ခငဝြိုင်းခါးကို ထိန်းပြီး ပါးစပပြေါြ ဆှဲခလွိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်းက အလိုကတ်သိ ကြုပပြါးစပန်ဲ့ တေ့ပေးတယ်။ အရသာရှိခကြကြတော့ ကြုပတ်ောတ်ောန်ဲ့ မရပမြိ။ ခငဝြိုင်းလည်း တရှီးရှီးနဲ့ အသကရြှူပြင်းခကြြ၊ ခငဝြိုင်းက သုံးခါလောကြ အခကြပြေးပြီးတော့မှ မေးရိုးတွေ ညောင်းပြီး ကြုပပြါးစပ် သူ့ပေါငကြှားက ကြာသှားတယ်။ ကြုုပပြါးစပ် သူ့ပေါငကြှားက ကြာသှားတာနဲ့ ခငဝြိုင်းက အလိုကတ်သိ ကြုပကြို ခွလွှကြ ဒူးထောကြ လကထြောကပြှီး သူ့ကိုယကြို အောကအြောကဘြကြ လေးဘကထြောကသ်ှားလို့ ကြုပပြေါငကြှားထဲမှောကပြှီး ကြုပဟြာကို အသာကိုငရြင်း ပါးစပန်ဲ့ ငုံလိုကတ်ယ်။ ကြုပအြလှည့ပြှီးရင် သူ့အလှည့ဘြဲဆိုတာ သူသိနတယ်ေ၊ ပြောဘို့မလိုတော့။

ခငဝြိုင်းက ကြုပဟြာကို စုပပြေးပမေဲ့ ကြှမ်းကြှမ်းကငွကြငွြ မကစားတတ်၊ ကြုပလြည်း မသင်၊ သူတတတ်ာက ကိုငမြယ် ငုံမယ်၊ ပြီးတော့ ညငည်ငသ်ာသာလေး စုပမြယ်၊ ဒါလောကဘြဲ။ ဒီလောကလြေးတင် ကြုပ် တောတ်ောြ ဖီးလလြာနပြေီ၊ ကြုပလြည်း သူစုပန်တော မှိန်းခံနရင်ေ အမောဖြနတေယ်ေ။ တောတ်ောကြှာကြာလေး ဇိမခြံပြီးတော့မှ

“လာ”

ကြုပဟြာကို ကိုငထြားတဲ့ သူ့လကကြို ဆှဲခေါလြိုကတ်ော့ ခငဝြိုင်းက လေးဘကကြုန်းထပြီး ကြုပကြို ခွရင်း စောစောကလို လေးဘကထြောကြ လာတယ်၊ ကြုပလြည်း လှဲနရောက ဆိုဖာလကတ်န်းကို မှီထိုငလြိုကတ်ယ်။ သူ့ပေါငကြှား ကြုပဟြာပေါရြောကလြာတော့

“လုပတ်ော့မယဟြာ”

ပြောရင်း ကြုပဟြာကို သူ့ပေါငကြှားကဟာနှင့ြ ထိပြီး တေ့လိုကတ်ယ်။ ပြီးတော့ ကြုပဟြာကို ကြုပကြိုငပြှီး သူ့ အကြဲကြောင်းကြားမှာ လေးငါးခကြလြောကြ ပြတဆြှဲလိုကပြှီးမှ အပေါကဝြ သသခွေောခွာတေ့ရင်း

“နာမှာစိုးရင် နငဖြာသာ နင် ဖြေးဖြေးလေး သှင်းလေ”

“ဘယလြိုမွိုးလဲ ဘဘကြီး”

“ဒီလို အသာလေး ဖိခလြိုကျ”

လကတ်ဖကကြ ခငဝြိုင်းတငပြါးကို အသာဖိရင်းပြောတော့ ခငဝြိုင်းက ကြုပပြှောသလို အသာလေး ဖိခလွိုကတ်ယ်၊ ကြုပထြိပဖြူးလောကြ မှုတဝြငသ်ှားတယ် ထငတ်ာဘဲ။

“နာလား”

“ဟငအြင်း”

“ဒါဆို ဖြေးဖြေး ဖြေးဖြေးနဲ့ အဆုံးထိ ဖိသှင်း”

ခငဝြိုင်းအသကရြှုသံ ပြင်းနသလေိုဘဲ။ သူ တဖြေးဖြေး ဖိခတွယ်။

“အ အ”

“နာလို့လား”

“အင်း နာတယ်”

အပျိုအမှေးပါး နရောမှာ တဈနပြေီထငတ်ယ်၊ အမှေးပါးကို ထိုးခွဲလိုကမြှ အဆုံးထိရာကမြယဆြိုတာ ကြုပသ်ိနတယ်ေ၊ တကယကြတော့ အနာခံပြီး ထိုးခလွိုကရြင် တဈခကြဘြဲ နာမယ်၊ ကြုပကြူမှ ဖြစ်တော့မယ် ဆိုတာ ကြုပန်ားလညလြိုကတ်ယ်၊ သူ့သှင်းတာသာ စောင့န်မယေဆြို ကြုပအြရညသ်ာထွကသ်ှားမယ် အဆုံးထိဝငဘြို့မမှင်။

“နာရင် နင့န်ို့ကို ငါစို့ပေးမယ်၊ နို့စို့နရင်ေ နာတာ ပြောကတ်ယဟြ၊ နင် နာတာပြောကသ်ှားတာနဲ့ ဖိခလွိုကြ”

“သမီး မလုပရြဲဘူး”

“လုပပြါဟ၊ ရဲရဲလုပ်၊ ငါနို့စို့နတေုန်း နငဖြိခလွိုကြ၊ အခုတောင် တဝကလြောကဝြငန်ပြေီ”

ကြုုပသ်ူ့တငပြါးကို ထိန်းကိုငရြင်း နို့သီးတဖကကြို လှမ်းစို့လိုကတ်ယ်၊ အောကကြလည်း တဝကလြောကြ ဝငန်တောကို နဲနဲပြနဆြှဲထုတလြို့ သူ့တငပြါးကို အသာပြနဖြိထည့လြိုကတ်ယ်။ နောကြ အသာပြနဆြှဲထုတလြိုကြ ပြနထြည့လြိုကန်ဲ့ ဝငသ်လောကလြေးကို ပုံမှနလြေး ကစားပေးနတယ်ေ။ ခငဝြိုင်း တဖြေးဖြေး စည်းခကြန်ားလညလြာပြီး အရှိနရြလာတယ်၊ တခကြမြှာတော့ ကြုပ် သူ့တငပြါးကို ရုတတ်ရကြ အားနဲ့ ဖိခလွိုကတ်ယ်။

“အ”

အသံတခကြထြှကလြာပြီး ကြုပဟြာ အဆုံးထိ ရောကသ်ှားတယ်။ ကြုပကြ ကော့ပြီး ပိုဝငအြောင် အတင်းကပပြေးလိုကတ်ော့

“အ အ နာတယ်”

အကငွ့မြဖြစ်သေးတော့ မရသေး။ ကြုပလြည်း အသာမှိန်းပြီး သူ့ကြောကို ဖြဖြလေး ပြတပြေးလို့ နို့တဖကြ ပြောင်းစို့ပေးလိုကတ်ယ်။ ကြုပ် မိန်းမနဲ့ မဆကဆြံတာ ဘယလြောကကြှာပြီလဲ မသိ၊ အခု ဝငန်တော အရသာရှိလိုကတ်ဲ့ ဖြစ်ခွင်း၊ ခငဝြိုင်းကတော့ ပြောမနနေဲ့တော့၊ သူ့ခန်တာကိုယ် ကြုပကြိုယပြေါြ ပြော့ခွနတေော။

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

“အ အ ရှီး ရှီး အ အ အ ရှီး ရှီး”

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

“အ အ အ ရှီး ရှီး ရှီး အ အ ရှီး ရှီး”

နှေးနှေးတခါ မှနမြှနတ်လှည့ြ စည်းခကြမြှနမြှန် ထွကပြေါန်သညေ့ြ အသံက ဘာသံမှန်း သိသာနသည်ေ။ ခငဝြိုင်း ကြုပဟြာနှင့ြ ယဉပြါးသှားသည့ြ အခွိနကြစပြီး ငယစြိတပြှနကြှှလာတယ်။ အခု ဒီတခေါကကြတော့ ခငဝြိုင်းကို ကြုပကြုတငပြေါြ ကန့လြန့ဖြှတတ်ငလြို့ သူ့ခွထေောကြ နှစ်ဘကကြို ထောငပြှီး ပေါငရြင်းကို ကိုငကြာ အားရပါးရ ဆောင့န်ခွင်ေးဖြစ်သည်။ ခငဝြိုင်းက ကုတငပြေါမြှာ လကန်ှဈဘကကြားပြီး အိပယ်ာခင်းကို အတင်းဆုပကြာ တ အ အ တ ရှီး ရှီး ဖြင့ြ ကြုပ် ဆောင့သ်မွှ မအောင့န်ိုငပြဲ အသံထွကန်ခွင်ေး ဖြစ်သည်။ အသကကြှီးလာလို့ အနားယူပြီးသည့ြ နောကပျိုင်း ၂ နှစ်နီးပါးလောကြ ဟိုစိတပြွောကသ်လိုလို ရှိခဲ့ပမေဲ့ ယခု အကငွ့ရြလာတော့ ငယသ်ှေးပြနကြှှနသလေို ဖြစ်နသည်ေ။ မာနသညေ့ကြောငကြလည်း တောရြုံပြနမြကတွော့။ အခုလို မတတ်တဆြောရြသညမြှာ လူမပငပြန်း။ ဆောင့သ်ှင်းလိုကသ်ည့အြရှိနကြ ဆီးခုံနှင့ြ ရိုကပြှီး ပြနကြနထြှကလြာသညမြို့ သူ့အရှိနန်ဲ့သူ မပငမြပန်း ကြာကြာဆောင့န်ိုငခြှင်း ဖြစ်သည်။

မပငပြန်းဟု ဆိုသောလြည်း ကြာတော့ လူက အလိုလိုမောလာသည်။ ဒီပုံစံနှင့ြ လုပရြသညကြို လေးဘကထြောကြ ပုံစံထကြ ပိုသဘောကသွည်။ ကြုပဆြောင့သ်ည့ဒြဏကြှောင့ြ အလူးအလိမ့ြ ဖြစ်နသညေ့ြ တဖကလြူ၏ မကြန်ှာနှင့ြ ခန်တာကိုယကြိုကြည့်ပြှီး လုပရြသညကြို ကြုပကြှိုကသ်ည်။ အားရပါးရ မရပမြနား အကြိမပြေါင်း မှောကမြှားစွာ ဆကတ်ိုငဆြောင့အြပြီးမှာတော့ ခငဝြိုင်းလည်း အသံမထွကန်ိုငတ်ော့ အိပယ်ာခင်းကိုတောင် မဆုပထြားနိုငပြဲ ပြော့ကသွှားသည်။ ဒီတော့မှ ကြုပလြည်း ဆောင့ခြကြကြို ခနရပကြာ

“ဖူး မောလိုကတ်ာ၊ နင့ကြို လုပရြတာ ငါအသကတ်ောင် ထွကတ်ော့မယ်”

ခငဝြိုင်း ဘာမှမပြောနိုငသ်ေး၊ ကြုပရြပလြိုကမြှ သူ အသကလြုရှူနရသေည်။ ကြုပလြည်း အဆုံးထိ သှင်းထားရင်း တဖူးဖူးဖြင့ြ အသကပြှင်းပြင်းရှူကာ အမောဖြနရေသေည်။ နှစ်ယောကသ်ား ကိုယစြီ အသကပြှင်းပြင်းရှူကာ အမောဖြပြေီးတော့မှ

“ကောင်းလိုကတ်ာ ခငဝြိုင်းရယ်၊ အီဆိမ့န်တောဘဲ၊ နငရြော ခံလို့ကောင်းတယ် မို့လား”

“သတေော့မယ် ဘဘကြီးရာ၊ အဲလောကကြှီးဆိုတော့ သမီးသမှော”

“မသပေါဘူးဟ၊ ဒီလောကကြောင်းတဲ့ဟာ”

“ကောင်းပမေဲ့ မခံနိုငဘြူး ဘဘကြီးရ၊ အကောင်းလှနပြှီး သမှော၊ အခု ဘာတွဖြစ်ေနပြေီလဲ မသိဘူး။ အတွင်းမှာလည်း တစဈစဈနဲ့ လူလည်း ဘာမှန်းမသိတော့ဘူး”

“အာ ဒါက အစမို့ပါ၊ အကငွ့ရြသှားရင် ကြာကြာထောင်းလေ ကောင်းလေ ဖြစ်သှားမှာဟ၊ ကဲ လုပြဦးမယ်၊ အမောပြပြေီး၊ ငါလည်း အခုမှ ငယစြိတထြပြီး ကြမ်းချင်န်တော၊ နငလြည်း အရသာရှိရှိခံ၊ အဲဒါမှ နှစ်ယောကစြလုံး ကောင်းမယ်”

ပြောလည်းပြော၊ သှင်းထားတဲ့ ကြုပဟြာက အရှိနစြယူသလို တဖြေးဖြေး ထုတလြိုကသ်ှင်းလိုကြ စကစားလိုကသ်ည်။

“ဘဘကြီးကို သမီးကြောကလြာပြီ”

“နငကြလည်း ငါ့လို အဖိုးကြီးတောင် ကြောကရြင် ဘယလြို ယောကြြားယူမလဲဟ”

“ဘဘကြီးကလည်း သမီး ယောကျြားမယူတော့ပါဘူး”

“ဟ ဘာလို့ မယူရမှာလဲ၊ အခွိနတ်န် ယူရမှာပေါ့ဟ၊ ဒါပမေဲ့ နငယ်ူရင် အားကိုးရတဲ့ ယောကြြားဘဲယူ၊ ကြားလား၊ ဒီတဈခုဘဲ လုပတ်တပြှီး ဘာမှ စောကသ်ုံးမကရွငတ်ော့ ယူလည်း အလကားဘဲ”

“မယူပါဘူးဆို”

“အေးပါ၊ ငါက နငယ်ူရင် တကယအြားကိုးရမဲ့ ယောကြြားကို ယူဘို့ ပြောတာ”

ကြုပ် စကားနဲ ရနစြဲ စကားဖြတလြိုကပြှီး စောစောက အရှိနယ်ူထားတာကို အရှိနမြှှင့လြိုကတ်ယ်။ တဖြေးဖြေး အရှိနမြှင့လြာပြီး

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

“အ အ ရှီး ရှီး အ အ အ ရှီး ရှီး သပြေီ သပြေီ”

“ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ် ဖတ်”

“အ အ အ ရှီး ရှီး ရှီး အ အ ရှီး ရှီး လုပ် လုပ် ဘဘကြီးရေ သမီးကို သအေောငသ်ာလုပတ်ော့”

“မကောင်းလို့လားဟ ဟော ဟဲ ဟော ဟဲ”

“ကောင်းလှန်းလို့ မခံနိုငတ်ော့ဘူး အား အား ရှီး ရှီး ရှီး ရှီး သပြေီ သပြေီ အား အား . . .”

အောကကြ ဝငန်သညေ့ြ ကြုပဟြာကို ကြုပ် ငုံ့ကြည့်လြိုကတ်ော့ ပြတတ်ိုကမြှုများပြီး ခငဝြိုင်းဆီက ထွကတ်ဲ့ အရညကြ အဖြူရောငပြှောင်းကာ စေးကပန်ပြေီ၊ ကြုပလြည်း ဟောဟဲ လိုကပြှီး ဒူးတွတေောင် တုနလြို့ မတတ်တတ်ောင် ကောင်းကောင်းမရပန်ိုငတ်ော့၊ ကြာရင် သူခညွြးမဟုတ် ကြုပပြါ အသကထြှကပြှီး ကြောမြကောင်း ကြားမကောင်း ကုတငပြေါြ နှစ်လောင်းပျိုင် ဖြစ်သှားနိုငသ်ည်။ ကြုပဟြာလည်း ထောငမြတန်ပမေေဲ့ ထူပူပြီး ပြီးဘို့ အရိပအြရောငပြင် မပြသေး၊ ဒါကြောင့ြ ၃ – ၄ ခကြမြွှနောကဆြုံးပိတ် အားကုနအြပြီးသတလြေး ဆောင့ပြှီးမှ ဆှဲထုတလြိုကပြှီး ခငဝြိုင်းဘေး ကားယားကြီး ပစ်လှဲလိုကတ်ော့တယ်။

“ဖူး မောလိုကတ်ာ ခငဝြိုင်းရာ”

ခငဝြိုင်းဆီကတော့ ဘာသံမှ မထွကန်ိုငတ်ော့။

ခငဝြိုင်းတဈယောကြ ၁၀ သိန်းဆုပေါကပြှီး မကြာ၊ သူတို့လည်း လှည်းနဲ့ နှားနဲ့ ဆိုသလို ခငဝြိုင်း ရညမြှန်းခကြအြတိုင်း သူ့အမကေ ဈေးထဲမှာ နရောအတညအြကြ ကုနစြိမ်းဆိုငန်ှင့ြ သူ့အဖကလေည်း ကိုယပျိုငဆြိုကကြားနှင့ြ ဆိုတော့ သူ့မိဘက ခငဝြိုင်းကို အိမအြကူ လာမလုပခြိုင်းတော့။ သူက မထွကခြငွသ်ောလြည်း သူ့အမကေ မပေးလုပတ်ော့။ ဒါတောင် ကြုပမြိန်းမက လူစားရှာဘို့ အခွိနရြအောင် နငကြှိုယူသှားတဲ့ ၂ လစာ ဘိုးတော့ ကြအေောင် လုပသ်ှားဆိုလို့ အကြှေးကြအေောင် သူလုပသ်ှားသည်။ ဒီ ၂ လ မှာတော့ ကြုပလြည်း ငယစြိတန်ဲ့ ပုံစံမွိုးစုံသုံးပြီး သူ့ကို လုပဖြစ်သှားတယ်။ ခငဝြိုင်းက ကြုပလြုပသ်မွှ အကောင်းခညွြးဘဲ ဆိုသလို အကြိုကကြိုတွေ့ပြီး တခွားယောကြွား မယူတော့ဘူး ဆိုပြီး ခနခန ပြောတယ်။ အခုတော့ သူ့အမနေဲ့ အတူ ဈေးထဲမှာ။ ခငဝြိုင်းကတော့ ကြုပကြို ပြောပါတယ်၊ ဘဘကြီး သူ့ကို အခွိနမြရှေး ခေါပြါတဲ့။ ဘဘကြီး ကြေးဇူး သူတသကလြုံး မမေ့ဘူးတဲ့၊ တကယ့ကြို ရငထြဲက စကားတွနေဲ့ ကြုပရြငခြှငမြှာ မကြရြညတ်ှငတ်ှငကြပြှီး ပြောသှားတယ်။

ကြုပကြတော့ လူကြီးပီပီ သူ့ကို ဘဝတိုးတကအြောင် ကြိုးစားဘို့ နဲ့ နင့ဘြဝ တိုးတကပြှီး အဆငပြှရင်ေ ငါ ကူညီရကြိုး နပတ်ယပြေါ့။ ငါ့ကို ကြေးဇူး ပြနဆြပစြရာ မလိုဘူးလို့ဘဲ မှာလိုကပြါတယ်။ သူဒီလို ဖြစ်တော့ ကြုပရြငထြဲမှာလည်း မကောင်း၊ ခငဝြိုင်းတို့လို ရိုးသားတဲ့ သူတွကေ ကြုပအြတွကြ သူတို့ ပြနပြေးလိုကရြတဲ့ အရာကို ထည့မြတွကကြှ၊ ကြုပသ်ာ သူတို့ အဲလိုပြောလာရင် စိတထြဲက မကောင်း၊ ကြုပကြိုယကြွုပ် လူယုတမြာ တဈယောကလြို ခံစားလိုကရြတယ်။ နငတ်ို့ ငါ့ကို ကြေးဇူးပြနဆြပစြရာ မလိုဘူး ဆိုတာကိုဘဲ အတနတ်နပြှောရတယ်။

ကြုပလြည်း ဒီကိဈစနဲ့ ပတသ်ကပြှီး အတောလြေး နောငတ်ရသှားတယ်၊ ကြုပဘြကကြ ပိုကဆြံပေးလိုကပြမေဲ့ စတနော မသန့ဘြူးဆိုတာ ကြုပကြိုယကြွုပ် သိနတယ်ေ။ နှစ်ဦးနှစ်ဘကြ အပေးအယူလို့ သဘောထားပြီး လမ်းခွဲသှားရတာထကြ အခုလို ကြေးဇူးရှငကြှီးလို သဘောထားပြီး လုပသ်ှားတာက ကိုယ့လြိပပြှာ ကိုယမြသန့ပြဲ အပြဈရှိသလို ခံစားနရတေယ်။ ပြောရင် ကြုပဘြဝမှာ အခုလို ပုံစံမွိုးနဲ့ လမ်းခွဲသှားပြီး အပျိုကြီးဘဝနှင့ြ ကြုပကြို ကြေးဇူးတငမြဆုံး ဖြစ်နတော ၃ – ၄ လောကရြှိပြီ၊ ခငဝြိုင်းလည်း အခုလိုပုံစံလာမယဆြိုရငတ်ော့ ကြုပန်ှဈလိုကတ်ဲ့ သူတဈယောကြ ထပတ်ိုးပြီပေါ့။ ခငဝြိုင်းတဈယောကြ ကြုပကြိုမေ့ပြီး ဘဝသဈ စနိုငပြါစလေို့ ဆုတောင်းရုံကလှဲပြီး ကြုပဘြာမှ မတတန်ိုငတ်ော့။

ခငဝြိုင်း အလုပကြ ထွကသ်ှားပြီး ကြုပတ်ို့ဆီလည်း အိမအြကူက ရုတတ်ရကြ မမှဲ၊ ဟိုလူပြောင်း ဒီလူပြောင်းနဲ့ အခုနောကဆြုံး မမေိုး ဆိုသည့ြ ကောငမြလေးနှင့ြ အဆငပြှကော ကြုပအြိမရြောကန်သညေမြှာ ၆ လကြောလြောကြ ရှိလာသည်။ နတောကြာလာသညန်ှင့ြ ထုံးစံအတိုင်း ကြုပမြိန်းမ ပြောသံကြားလိုကရြသည်။

“ဟဲ့ မမေိုး၊ နင့န်ောကလ် လစာတဝကကြို ဟိုတဈပတကြဘဲ ကြိုယူထားတာမို့လား၊ အခု လိုပြနပြလား၊ မပေးနိုငသ်ေးဘူး၊ နောကတ်ဈပတ် လကုနမြှ ပေးမယ်၊ ဒါတောင် နင့်ကို ကြိုပေးထားတာနောြ”

မမေိုးက သူ့အမေ ဆေးဘိုးအတွကြ ငှလေိုလို့ ကြုပမြိန်းမဆီမှာ နောကလြစာတဝကြ ကြိုထုတသ်ညကြို ကြုပမြိန်းမက ပြောနခွင်ေးဖြစ်သည်။ သူတို့က နတောကြာလာသညန်ှင့ြ လစာက တဖြေးဖြေး ကြိုထုတလြာသည်။ မမေိုးက အမတဈေခု သမီးတဈခု၊ သူ့အမေ လူမမာကို လုပကြှှေးနရသေည်။ သူရသည့ြ လခက သူ့အမေ ဆေးဘိုးရယ် စားဘို့ရယန်ှင့ြ လောကင်ှသည် မရှိ၊ ဒါတောင် သူက ကြုပအြိမမြှာ စားလို့။ ကြုပတ်ို့ကလည်း သူ့အမေ မကနွြးမာတာ သိတော့ ပိုတဲ့ ထမင်းဟင်း သူ့ကိုပေးလိုကတ်ာက များတယ်။

မမေိုးပုံစံက ပြောရရင် ခငဝြိုင်းထကြ သာသည်။ အသားအရညကြအစ မမေိုးက ပိုဝင်းသည်။ ဟိုတနေ့က နေ့လညန်ေ့ခင်း ကြုပ် ကောဖြီသောကခြငွလြို့ မီးဖိုခန်းထဲ ဝငလြာတော့ မမေိုးကို ရချိုးခါနီး ထမီရငလြွှားနဲ့ တွေ့လိုကရြသည်။ နေ့လညဆြို မမေိုးက ကြုပမြိန်းမ ထမီနှင့ြ အတွင်းခံတွေ လွှောပြေးရင်း ကြုပအြိမမြှာဘဲ ရချိုးတတသ်ည်။ အိမမြှာ အဝတလြွှောစြကရြှိပမေဲ့ ကြုပမြိန်းမက သူ့ထမီနှင့ြ အတွင်းခံကို အဝတလြွှောစြကထြဲ ထည့မြလွှောခြိုင်း၊ အိမအြကူကိုဘဲ လွှောခြိုင်းသည်။ အဝတခြငွြးတူသောလြည်း အဝတလြွှောစြကကြ ကြုပအြင်ျကြီတွေ လွှောတ်ာမို့ တစကထြဲ အတူမလွှောခြငွတ်ာလည်း ပါသည်။

ဒါနဲ့ ကြုပလြည်း မမေိုးကို ငါ့အတွကြ ကောဖြီဖြောပြေးစမ်း ဆိုပြီး ခိုင်းလိုကတ်ော့ မမေိုးက ထမီရငလြွှားကြီးနဲ့ ကြုပအြတွကြ ကောဖြီဖြောပြေးသည်။ လှတန်သညေ့ြ အပေါပျိုင်း ပုဝါပင် မခွုံ၊ ကြုပလြည်း ထမီရငလြွှားနဲ့ မမေိုးကို ကကြနွန မကြစြိစားပြဲထိုငလြိုကသ်ည်။ လကမြောင်းအလယသ်ားလောကကြစပြီး လကဖြွားထိ နလေောငထြားသလို ခပည်ိုညို ဖြစ်နသေောလြည်း အဝတဖြုံးသည့ြ အပေါပျိုင်းတဈခုလုံး ပြည့ပြှည့ဖြှိုးဖြိုးနှင့ြ ဝင်းနသည်ေ။ ဟိုတကြကြ ဒီတကြကြ ရစေိုနသညေ့ြ ပြော့ပြော့ပြောင်းပြောင်းနှင့ြ ခပပြါးပါး ရလေဲထမီက သူ့ ခန်တာကိုယ် ကောကကြှောင်းကို ပကတိအတိုင်း ဖောပြှထားသလို ဖြစ်နသည်ေ။ စငပြေါကြ ကောဖြီမှုံ့ဘူးနှင့ြ သကြားဘူးကို လှမ်းယူတော့ ဖြူဝင်းပြီး ဖောင်းနသညေ့ြ ဂွိုင်းကလည်း အပြဈပြောစရာပငမြရှိ။ ဂွိုင်းကြားဖြူသည့ြ မိန်းကလေး အများစုက ပေါငကြှားလည်း ဖြူတတသ်ညကြို ကြုပ် အတွေ့အကြုံအရ သိနသည်ေ။ ကြုပအြိမရြောကလြာသည့ြ အိမအြကူတွထေဲ မမေိုးက အလှဆုံးလို့ ပြောလွှငပြင် ရသည်။

မမေိုးနှင့ြ ယှဉလြိုကလြွှင် ခငဝြိုင်း အလှကတောင် ခပမြှိနမြှိန် ဖြစ်သှားသည်။ အဲဒီနေ့ကတည်းက ကြုပ် မမေိုးကို စတနော ရှိနမှန်ေး ကြုပ် သိလိုကသ်ည်။ ဒီလိုနှင့ြ ကြုပမြိန်းမ ထုံးစံအတိုင်း အပြငထြှကသ်ည့န်ေ့ကြတော့

“ဟဲ့ မမေိုး”

“ရှင် ဘဘကြီး”

“လာပါဦးဟ၊ ဟိုတနေ့က နငင်ါ့မိန်းမကို ပြောနသေံကြားတယ်၊ နင့ြ အမအတွေကြ ဆေးဘိုးလိုတယဆြို”

“ဟုတကြဲ့ ဘဘကြီး၊ အမကေ အခုတလော ကနွြးမာရေး မကောင်းလို့”

“ကဲ ဒါဆိုလည်း ရော့ နှစ်ထောင်၊ နင့အြမေ ဆေးဘိုး၊ ငါပေးတယလြို့ နင့အြဒေါကြို သှားမပြောနဲ့၊ အဲဒါ နင့လြခနဲ့ မဆိုငဘြူး၊ ငါသကသ်ကြ နင့ကြို သနားလို့ပေးတာ”

ကြုပပြေးတဲ့ ငှကေို မမေိုးက ရုတတ်ရကြ လှမ်းမယူ၊ မယုံနိုငသ်လို ကြုပကြို ကြည့်န်သည်ေ။

“ယူပါဟ၊ ငါ စတနောနဲ့ ပေးတာ၊ ပြီးတော့ ငါ့ခွတလေုံး နဲနဲနှိပပြေး၊ အသကကြှီးလာလို့လား မသိဘူး၊ အခုတလော ဟိုကညောင်းလိုကြ ဒီကညောင်းလိုကန်ဲ့၊ ငါ့ကို နှိပပြေးလို့ မုန့်ဘိုးပေးတယဆြိုပြီး သဘောထားပြီးယူ၊ ရော့ ရော့”

ကြုပပြှောလိုကတ်ော့ မမေိုးက

“ဟို ဟိုလေ ဘဘကြီး၊ အမေ့ဆေးဘိုးက ၅ ထောငလြောကကြမွှာ၊ အဲဒါ”

“ကဲ ၅ ထောငဆြိုလည်း ၅ ထောငယ်ူ၊ ရော့၊ ငါ့ကိုသာ ကောင်းကောင်းနှိပပြေး”

“နှိပပြေးမယ် ဘဘကြီး၊ သမီး ကောင်းကောင်းနှိပတ်တတ်ယ်။ ပြီးတော့ အပူလည်းထုတပြေးမယ်”

ကြုပပြေးတဲ့ ပိုကဆြံကို မမေိုးက လှမ်းယူပြီး ရငဘြတကြှားထည့်ကာ လှမ်းပြောသည်။ ကောငမြလေးက ကြုပကြို စတနော ရှိတာလား၊ ငှရလေို့လား မသိ၊ ရိုးရိုးသားသား ပုံစံနှင့ြ ဒီလိုကြ သှကသ်ှကလြကလြကတ်ော့ ရှိသား၊ ကြုပ် ထငသ်လောကြ စည်းရုံးရတာ မခကြ။

“အေး ကောင်းတယ် ကောင်းတယ်၊ ငါလည်း အနှိပမြခံတာကြာပြီ၊ နငန်ှိပတ်ာ ဇိမန်ဲ့ခံလိုကြဦးမယ်”

“ဒါဆို ဘဘကြီး အိပယ်ာပေါမြှာဘဲ နှိပပြေးမယလြေ၊ ကောင်းကောင်းဇိမခြံပြီးတော့ တရေးအိပလြိုကပြေါ့”

“အေး ကောင်းတယ်၊ လာ၊ အောကမြှာ တံခါးသော့ခတထြားလား”

“ခတထြားတယ် ဘဘကြီး”

မမေိုးကို ကြည့်ရြင်း ဒီတခါတော့ ခငဝြိုင်းလို မဖြစ်အောငလြုပမြှ ဖြစ်မယလြို့ ကြုပစြဉြးစားလိုကသ်ည်။ စဉြးသာစဉြးစားရတယ်၊ ဘယလြိုလုပရြမှန်းမသိ။ ကြုပဆြိုတဲ့ ကောငကြလည်း အမှတသ်ည်းခွမရှေိ၊ ခွေးမှီးကောကြ ကညွတ်ောကစြှပ်။ စတနောက ခပမြွားများ၊ သူတို့ကလည်း ကြုပအြပေါဆြို စတနောကများ၊ ဘယဘြဝက ကုသိုလလြဲတော့ မသိ။

လူတိုင်း လူတိုင်း အသကရြှညဆြေး မှီဝဲနိုငကြှပါစေ………။

ပြီးပါပြီ။