အောစာအုပ်

ဦးသာလှရဲ့ကွက်ကျော်

ဦးသာလှရဲ့ကြကကြွောြ
ရေးသားသူ – ?????

လှနခြဲ့သော ၂ နှစ်ခန့ကြ ဦးသာလှမိန်းမ မအုံးရှင် သားအိမကြငဆြာရောဂါ နှင့ြ ကြယလြှနခြဲ့သည်။ မအုံးရှင် မကြယလြှနခြငကြပင် ဦးသာလှတို့နှင့တ်ဆကတ်ည်း ရှိနသေော မှကြကေကြိုဝယယ်ူ၍ ၂ ခန်း ၃ ခန်း မှစေိုကအြိမတ်ဈလုံးဆောကပြေးကာ မရငမြေ ကို နထေိုငစြသည်ေ။ ခွံက ပတဈေရာပတလြညကြယွဝြန်းသဖြင့ြ ထိုခွံထဲတွင် သနပခြါးပငမြွား စိုကပြွိုးထား၏။

မရငမြကေ စိုကပြွိုးရေးဝါသနာပါသည်။ ဆယတ်န်း အောငပြှီးလည်းဖြစ်၏။ မထေုနန်ို့စားနှားမ သုံးကောငလြည်းရှိသည်။ ထို့ကြောင့ြ သူတို့ တူဝရီးမှာ ဤရှာတွင် စီးပြားရေးချောငလြညသ်ူများဖြစ်ကြ၏။ အမွှောအြမှင် ရှိသူများ ဖြစ်ကြ၍ အဝီစိတွင်းတူးကာ စိုကပြွိုးရေးကို တိုးခွဲ့ကာလုပကြိုငကြှသည်။

အနှစ် ၂၀ ကြောကြှာပြီဖြစ်၍ မရငမြသည်ေ ဤရှာသူလုံးလုံး ဖြစ်နပေါပြီ….။ ရှာ၏သာရေး နာရေးလှုမှုရေးကိဈစရပမြွားတွင် ရှေ့တန်းမှပါဝင်၍ တကတ်ကကြှှကြှ လုပဆြောငသ်ည်။ မရငမြကေ ဦးဆောင်၍ အမွိုးသမီးဝတအြသင်းဖြဲ့ကာ အဖိတ် ဥပုသထြှကန်ေ့တိုင်း ရှာလညဓြမျမာရုံတွင် ဝတတ်ကကြှ၏။ စုစုပေါင်း အမွိုးသမီးကြီးငယ် ၅၀ ကြောခြန့ရြှိ၏။

“….အဈမ….ပြနရြောကပြှီလား…”

“…..အေး…..ရောကန်တောကြာပလား…”

“….ဟုတကြဲ့….”

ဘကြညကြ ရနှေေးကြမ်းသောကရြင်း ခရမ်းခဉွသ်ီးများ အပြည့အြမောကြ ထည့ထြားသော ထန်းခေါကတ်ောင်းတဈလုံးကို ခေါင်းပေါရြှကြ၍ ဝငလြာသော မရငမြကေို နှုတဆြကလြိုကရြာ မရငမြကလေည်း အလိုကသ်င့ြ ပြနန်ှုတဆြကလြိုကြ၏။

မရငမြကေ လှကေားတကခြုံပေါတ်ှင် ခရမ်းခဉွသ်ီးတောင်းကို ခမွည့ဟြနဖြှင့ြ ဒူးနှင့ခြါးကိုညှတ်၍ လကန်ှဈဖကဖြှင့ပြင့မြပြီး အောကသ်ို့ခလွိုကသ်ည်။ထမီတိုတိုဝတထြားသဖြင့ြ တင်းရင်းစိုပြသေော ခွသလေုံးသားများ၏ သနစြှမ်းမှု မို့မောကသ်ောရငသ်ားအစုံ ဝိုကကြားသော ပုံသဏျဍာနရြှိသည့ြ ကားကား စွင့စြှင့ြ ငှါးငှါးဖြင့ဖြှင့ြ ရှိလှန်းလှသည့ြ ပြည့ဖြှိုးတင်းအိသော တငသ်ားဆိုငထြှားထွားများ ထိုသို့ ထိုသို့သော အလှနအြခွိုးစားကနွသည့ြ ဣတ်ထိယအင်ျဂါရပမြွားကို အရောငလြကသ်ောမကြလြုံးတို့ဖြင့ြ ဖတွကြနဲ ကြည့်လြိုကမြိ၏။

မရငမြကေ ဆံထုံးကို ဖြညခြရွင်း ခေါင်းခုပုဆိုးဖြင့ြ ယပခြတသ်လိုလုပကြာ အမောဖြနသေည်ေ။ ပြည့ဖြှိုးတုတခြိုငသ်ော ပေါငတ်ံကြီးတွကေ ထမီကို ထွင်းဖောကြ၍ အလှပြနသညေ့န်ှယ် ပေါပြေါလြှငလြှငရြှိလှသည်။

ဘကြညမြိန်းမ တငအြိလည်း လှပါသည်။ အဖုအထဈအမို့အမောကြ အင်ျဂါရပမြွားနှင့ပြှည့စြုံပြီး စွဲမကစြရာ ကောင်းလှပါသည်။ တငအြိက မရငမြလေောကြ တော့ ဒေါငမြကောင်း…. သညတ်ော့ ရှှဘေိုမင်းကြိုကလြုံးကြီးပေါကလြှစတိုငတ်ော့ မဟုတ်။

အဲ တငအြိက မရငမြထကေသ်ာတာက အရှယဂြုဏြ… ငယဂြုဏြ… တငအြိ အသကကြ အခုမှ ၃၀ ထဲ ဝငရြုံရှိသေး၏။

ခကသ်ညကြ ကြားဆိုသောသတ်တဝါသည် ကိုယ့မြိန်းမမညမြွှ ချောမောလှပပြီး စွဲမကစြရာ အင်ျဂါရပတ်ှနှငေ့ပြှည့စြုံပါစေ နေ့ရှိသရှေ့ ညရှိသရှေ့ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပေါင်းသင်းဆကဆြံလာသည့အြခါ ရိုးအီသှားတတပြါသည်။ အတွင်းသိ အစင်းသိ ကြာကြာပေါင်းလာသောအခါ တဈခွိနကြခစွခြငန်ှဈသကစြှဲမကြ စရာဟု ထငခြဲ့သောအရာတွကေ အပြဈအသှငဆြောငလြာပြီး အငတ်ငတ်င် ညီးတီးတီး ဖြစ်လာတတ်၏။ ထို့ကြောင့ြ အာရုံကိုအပြောင်းအလဲဖြစ်စရန်ေ ယခုလို တောင့တ်ောင့ြ ဖြောင့ဖြှောင့ြ လုံးကြီးပေါကလြှ မိန်းမများကို ကိလသောရမျမကလြှှမ်းသော အကြည့်တ်ို့ဖြင့ြ ငမ်းငမ်းတကကြှည့မြိခွင်းဖြစ်ပါသည်။

စောစောက အဘဦးသာလှပြောခဲ့သော ကာမရောဂါဝမ်းတွင်းနာက ဘကြညကြို စွဲကပလြိုကတ်ော့၏။ လီးရိပလြီးငှေ့မသမ်းသော အဖုတကြှီးကို စိတဖြှင့ြ မှန်းဆကာ ရာဂစိတန်ယပြယကြို ကယွသ်လောကကြယွအြောင် ဖြန့ကြကြလြိုကသ်ည်။ လွှပတ်ပြကြ အကဲခတရြုံဖြင့ြ ဦးသာလှက ဘကြည်၏ မနောနှင့ြ သဘောကို ရိပမြိလိုကသ်ည်။ ဘကြညလြိုလူစားသည် ကိလသောအာရုံနှင့ြ ဖမ်းစားခွင်းခံရလွှင် ပတဝြန်းကငွကြို မေ့တတပြှီး အသိတရားဖြင့ြ ပြနလြညထြိန်းခွုပ် နိုငစြှမ်းမရှိခွင်းဟု ဦးသာလှစိတထြဲက မှတသ်ားလိုကြ၏။

မရငမြကေ အမောဖြပြေီး ထမင်းဟင်းခကြပြှုတရြန် မီးဖိုခန်းပေါြ တကသ်ှား၏။ လှုပလြီ လှုပလြဲ့ နိမ့ခြွီမှင့ခြွီ အဆီခဲတွစေုခဲထားသည့ြ တငဆြုံထွားထွား ကြီးက သူ့စိတကြို မှူဆှယကြလိသှားသညဟြု ထငမြှတလြိုကမြိ၏။ သညတ်ော့မှ သူ့လာရင်းကိဈစကို သတိရတော့၏။ ဦးသာလှက ပြုံးတုံ့တုံ့ မကြန်ှာထားနှင့ြ……………..

“…………အေး…….. ငါ့တူမ အပျိုကြီးကလည်း ကာမရောဂါကို ထကြှတိုးပြားစတေဲ့ ဗိုင်းရပစ်ြပိုးကြီးနောြ…. အဟဲ…. ဟဲ…. ဟဲ…”

ဦးသာလှ စကားကြောင့ြ ဘကြညမြကြန်ှာမှာ အနည်းငယ် ရှကရြိပသ်မ်းသှားပြီး တဟီးဟီးနှင့ြ ရယပြှလိုကသ်ည်။

“…..အဘ….ကြုပ်….ဟို…ဟို…”

ဘကြညစြကားမဆုံးသေးခငမြှာပင် ဦးသာလှ လကကြာပြလိုကရြင်း ………..

“…နနေေ….မောငဘြကြည်… အဘ…သိတယ်…”

“….မင်းငှေ…..လိုချင်လြို့မဟုတလြား…”

“…..ဟုတကြဲ့……..အဘ…”

ဘကြညစြိတထြဲ အံ့သှသှားတာအမှန်။သူ့အကြံကို ဦးသာလှဘယလြိုသိနသလေဲ.. ဘကြည်၏ စိတအြခွအနေကေို ဦးသာလှက ရိပမြိလိုကသ်ဖြင့ြ……….

“…..မအံ့သှနဲ့မောင်…..မင်းရောကလြာတဲ့ အခွိနကြို ငါက အင်ျဂဝိဇျဇာနည်းနဲ့တွကကြှည့လြို့ သိပြီးသား….. မင်းမှာငှလေိုနတယ်ေ… ဒီတဈခေါကြ အရောင်းအဝယ် ကိဈစမှာ မင်း အရှုံးကြီးရှုံးခဲ့တယ်…… တခွားနရောမှာ ရစရာမမှငတ်ော့ င့ါဆီရောကလြာတယ်… ကဲ… ဟုတတ်ယ်…မဟုတလြား….”

ဘကြညတ်ဈယောကြ ဟုတကြဲ့ ဟုပငမြပြောနိုငတ်ော့ဘဲ ပါးစပဟြောင်းလောင်း ကြီးဖြင့ြ ဦးသာလှကို ပြူးပြူးကြီးကြည့်လြွှကြ ကြောငအြမ်းအမ်းကြီးဖြစ်သှားသည်။ ပြီးတော့မှ ခေါင်းကို ခပသ်ှကသ်ှကင်ှိမ့ကြာ

“…..ဟုတ်….ဟုတကြဲ့…အဘ….”

ဘကြည် ဦးသာလှကို ယခငကြထကပျို၍ အထငကြှီးလေးစားသှား၏။ ဓာတတ်ှေ ပရမတတ်ှကေိုလည်း လူပြိန်းလူနတွနေားလညအြောင် ရှင်းပြတတ်…. လောကီဂမျဘီရပညာရပတ်ှကလေည်းတတ်…..အလှန် အံ့သှစရာကောင်းတဲ့ ဦးသာလှ ပါတကား………

ဦးသာလှကို အထငကြှီးလေးစားစိတဖြှင့ကြှည့န်စဉေမြှာပင် ဦးသာလှ တဈယောကြ သူ့တဈထပတ်ိုကပြုလေးထဲသို့ ဝငရြောကပြွောကကြှယသ်ှားပါ တော့သည်။ မရငမြတဈေယောကြ ထွကမြွားလာလမလေားဟု မီးဖိုခန်းဘကဆြီ အကြည့်ရြောကသ်ှားသည်။

“….ရော့…မောငရြင် လိုချင်တ်ာ ၂ သိန်းခွဲမဟုတလြား…”

မီးဖိုခန်းဘကဆြီငေးနစဉြေ နောကကြှောဘကဆြီက ပေါလြာသော ဦးသာလှ စကားသံနှင့အြတူ နှစ်သိန်းခွဲထောငတ်နအြထုပကြ သူ့ပေါငပြေါဖြုတကြနဲကလွာ၏။

“……အော…ငှပမောဏပါသိနတေဲ့ ဦးသာလှပါလား…”

ဘကြည် ကြပပြစွပြေါကြ ဆင်းလိုကပြှီး ဦးသာလှခွရင်ေးတွင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငကြာ ဦးသုံးကြိမကြနတ်ော့လိုကတ်ော့၏။

“…အေး…အေး….ဒီတခေါကြ အဆငပြှပေါစကြော…”

ဘကြည် ငှထေုပကြို ကောကကြိုငလြိုကပြှီး ဦးသာလှကို နှုတဆြကကြာ ထွကလြာခဲ့သည်။

အကယ်၍သာ ဘကြညတ်ဈယောကြ ဤကိဈစရပတ်ှကေို အင်ျဂဝိဇျဇာ ဗဒငေန်ည်းဖြင့ြ သိရသညမြဟုတဘြဲ သူ့မိန်းမ တငအြိကိုယတ်ိုင် ဖြင့ပြှောထား၍ သိနသည်ေ ဆိုလွှင်……….

အဖိတန်ေ့ည ဝတတ်ကစြဉကြ တငအြိတဈယောကဝြတအြဖြဲ့ထဲ မပါဘဲ ဦးသာလှထံ ရောကန်ခေဲ့သညဆြိုလွှင်………………

ထိုနေ့ည သှေးသားဆန်ဒနှီးနှောဖလှယပြှဲကြီးအဆငပြှခွေောမှေ့စွာ ပြီးဆုံးသှားပြီးနောကြ ဦးသာလှရငခြှငထြဲမှာ ဦးသာလှ၏ အပြေ့အဖကကြို ခံယူထားစဉြ ငှကြေေးကိဈစပြောခဲ့သညဆြိုလွှင်……………..

ထိုနေ့ည ပြနခြါနီးတွင် ဦးသာလှက……

“………၂ သိန်းခွဲဟုတလြား…. အေး.. အေး…. သနဘြကခြါ ညီးယောကြာြးကို ငါ့ဆီ လှှတလြိုကြ….”

ဟု မှာကြားလိုကသ်ညဆြိုလွှင်…… ဘကြညတ်ဈယောကြ ဦးသာလှထံမှ အလှယတ်ကူ ငှေ ၂ သိန်းခွဲခွေးယူရရှိခဲ့သည့အြတွကြ အခုလို ပြောရြှှငန်ိုငမြညလြော……….

ဦးသာလှကိုလည်း အထငကြှီးလေးစားနိုငပြါဦးမညလြော…. သို့သောြ နှစ်ယောကလြုံးပြုံးနကြေ၏။

သို့သောြ……….အဓိပျပါယခြှင်းကာ မတူပါလေ…….။

အဖိတန်ေ့ည…………။

ထိုအဖိတန်ေ့ညကို ဦးသာလှမမေ့ပါ…… ဒီနေ့ည တငအြိလာမည်…. ရငမြကေ အကြိုးအကြောင်းအစုံအလငကြို ဦးသာလှအား ပြောပြထားပြီးဖြစ်၏။ မရငမြနှငေ့ြ တငအြိတို့ ညှိနှိုင်းကြသောစကားထဲတွင် ငှေ ၂ သိန်းခွဲရမည်… ဦးသာလှ၏သှေးသား ဆန်ဒကို လိုကလြွောဖြည့ဆြည်းပေးရမည်။ အများသူငါမရိပမြိစရန်ေ ယောကြာြးကို ငှယေူလှှတရြမည်။ မညသ်ူမှ မရိပမြိနိုငသ်ည့ြ အဖိတန်ေ့ညကို ရှေးရမည်။ အတိုးငှေ ၁၅ ကပြဆြိုလွှင် ၁၀ ကပြန်ှုန်းခံစားခွင့ပြေးမည်။

သို့သောြ ယောကြာြးကို ငှပေို့ခိုင်းစဉြ ၁၅ ကပြန်ှုန်းနှင့ပြေးအပခြိုင်းရမည်။ ၁၀ ကပြန်ှုန်းခံစားခွင့ကြို ဝတတ်ကသ်ည့ည်မှ ကိုယတ်ိုငသ်ှားယူရမည်။ မရငမြေ ဘကကြ တငပြှသော အခကြအြလကမြွားကို တငအြိကိုယတ်ိုငကြ ကြနပေပြှီးဖြစ်၍ ထိုအဖိတန်ေ့ညက တငအြိတဈယောကြ ဝတတ်ကဓြမျမာရုံတွငရြောကရြှိကြောင်း လကမြှတထြိုး၍ အသာလဈထွကခြဲ့သည်။ ဝတတ်ကခြေါင်းဆောငကြ မရငမြမေို့ ပြဲပြီးမီးသေ အငှိမဖြစ်၏။

ဝတတ်ကခြွိန် တဈနာရီ အသဈသငကြှားပို့ခသွညကြ ၂ နာရီခွဲ…. ဤအခွိနအြတွင်း (၁၀)မိနဈစော၍ပြနရြောကစြရမေညဟြု မရငမြကေ အသအချော မှာ လိုကပြှီးဖြစ်၏။ တပါတရြဈ….. ယောဂီထမီအင်ျကြီလေးနှင့ြ တငအြိတဈယောကြ တသှေးတမှေးလှလို့နပေါသည်။

အခုတပါတ် ကုနရြှုံးလာသည့အြတွကြ ယောကြြားကစိတည်ဈသညဟြု ဆိုကာ အရကခြညွ့တ်ှန်းသောကန်ေ၏။ မရငမြဆေီကရအောင် ပြောကြည့်ပြါမညဟြု ခွှေးသိပရြင်း အရကကြိုလွော့သောကခြိုင်းထားရ၏။ ဒါတောင် ဝတတ်ကလြာခါနီး ရမအြကြီးတဈလုံးဝယပြေးခဲ့ရသေးသည်။ တငအြိကလည်း သူ့အကြံနှင့သ်ူမို့ ကြနပေစြှာပင် အကြှေးဝယပြေးခဲ့ပါသည်။

မရငမြေ အစီအစဉအြတိုင်း တိုကန်ောကဖြေးပေါကကြ ဝငရြမညဖြစ်သည်။

“….ဒေါကျ…ဒေါကျ….ဒေါကျ..ဒေါကျ….”

မရငမြေ သငပြှထားသည့အြတိုင်း တံခါးခေါကအြခကြပြေးလိုကသ်ည်။ မကြာခင် တံခါးပြင့လြာ၏။ တံခါးဝတွင် ဦးသာလှက ဘောင်းဘီပြပြ… စွပကြယွအြင်ျကြီ လကပြှတန်ှင့ြ မားမားကြီး ရပန်လသေည်ေ။ ဦးသာလှ၏ တောင့တ်င်းကြံ့ခိုငသ်ော ကိုယန်ဟနေထြားကိုကြည့်ြ၍ တငအြိ ရငတ်ှလှေိုကဖြိုလှုပခြတသ်ှား၏။

လူကြီးက အသကြ ၅၀ ကြောြ ၆၀ အတွင်းဆိုသောလြည်း ကနွြးမာ သနစြှမ်းလှသည်။ ရငအြုပကြားကား လကမြောင်းကြှကသ်ားကြီးတွကေ ထဈဖုတုတ် ခိုငလြှသည်။ ထို့အတူ ပေါငတ်ံ ခွသလေုံး ကြှကသ်ားကြီးတွကေ တင်းရင်းဖုထဈ သနမြာလှသည်။

ဦးသာလှက တငအြိ ဝငသ်ာအောင် ဘေးသို့ဖယပြေးလိုကပြှီး…..

“….ဝင်…ဝင်…..တူမကြီး….အထဲကို…”

တငအြိက ကိုယကြိုရို့၍ အတွင်းသို့ဝငလြိုကြ၏။ ဦးသာလှက တံခါးမင်းတုန်း ခကြကြို ထိုးပိတလြိုကသ်ည်။ အခုသူတို့ရောကန်သေောအခန်းမှာ ထမင်းစားခန်း ဖြစ်၏။ ၂ ခန်း ပတလြညကြယွဝြန်းပြီး မတတ်ပရြပခြကြပြှုတရြသော မီးဖို စားစရာ များကို သိုလှောငထြားသည့ြ ကြောငအြိမ် ၃ လုံးရှိ၏။

ထမင်းစားစရာနရောမှာ ၂ ပခွေဲကြောကြွောခြန့မြှင့ပြှီး သဈမာရှာထိုးသား များခင်းထားသည်။ ထိုအပေါတ်ှင် စားပြဲခုံဝိုင်းတဈလုံးခထွားပြီး ဝီစကီအကြီးတဈလုံး … ကြကကြှောြ…. ဝကအြူချောင်းကြောြ… ငှကပြွောသ်ီး ဖီးကြမ်းတဈဖီး… ဝီစကီပုလင်းက အပြည့မြဟုတတ်ော့…. ထိုအထဲတွင် ကာမစွမ်းအားကို တိုးပြားစသေော ဖြံသိုစိမထြား၏။

“….ကဲ…အပေါတ်ကလြေ…တူမကြီးရဲ့…. အေးအေးဆေးဆေးပေါ့နောြ..သှား…. ဟိုမှာ စားစရာတွရှေိတယ်….. စားနှင့ြ…”

တငအြိက မတတ်ပကြှီးရပန်ေ၍ ဦးသာလှက ပြောလိုကသ်ည်။ လာကထဲက ကိုယ့ဆြုံးဖြတခြကြန်ှင့ကြိုယမြို့ အရှကတ်ှသေိကျခာတွေ ကငွ့ဝြတတ်ှေ အကုနခြဝါ ခထွားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

ကိုယ့မြဓောရှိလွှင်….သူ့မဓောလည်းရှိရမညပြင်……………….

ပြီးတော့ ကိုယရြချင်တ်ဲ့ငှကေ နည်းနည်းနောနော မဟုတ်…. ဖာထွကခြံလငွတ်ောင် ရမညမြဟုတ်…… ပြီးတော့ ကိုယကြအပျိုမှမဟုတဘြဲ….ကလေးနှစ်ယောကအြမေ …အအို….ပြီးတော့ စောကဖြုတကြလဲ ဖြတဖြှတကြွအေောင် လီးအလိုးခံထားရတဲ့ စောကဖြုတ်… ဒီတော့ ဘာဆန်းတာမှတလြို့…ပြီးတော့ တငအြိက ချောသည်… လှသည်….တောသူဆိုပမငေ့ြ ရှေးအတိတကြုသိုလကြောင်းပုံရ၏။…. ဒီတော့ ခပရြဲရဲ ခပဟြော့ဟော့ပင် ဆကဆြံလိုကသ်ည်။ အပေးကောင်း အပြုအစုကောင်းခဲ့ရင် ၂ သိန်းခွဲငှေ အလကားတောင် ရချင်ရြနေဦးမည်……။

“…..အဟဈ…အဈ…ခစ်…အဟင့ြ…ဟင့ြ….ယား…ယား…တယလြို့…”

အနရအေထိုငရြ ခကလြောကအြောင် ယားသည့အြတွကြ တငအြိတဈကိုယလြုံး ကော့တကသ်ှားရှာသည်။ သညတ်ော့ နို့အုံကြီးက ပိုမို၍စူတင်းထွကလြာသည်။

ဦးသာလှက နို့တဈလုံးကို တပြှတပြှှတစြုပပြေးလွှကကြပင် တငအြိ ဘောင်းဘီကို ဆှဲခွှတသ်ည်။ ပေါငတ်ံကြီးတွကထွေား… တငဆြုံကြီးတွကေ ဖြံ့ထွား စွင့ကြားလှန်းနသညေ့အြတွကြ ဘောင်းဘီက တောတ်ောန်ှင့ြ မကြှတဘြဲဖြစ်နသည်ေ။

“….ဟှန်း…..ခိုးချင်တ်ာလဲပြာလို့…လကန်ှေးတာလဲ ခွာလို့…”

ဦးသာလှတဈယောကြ အရှယန်ှင့မြလိုကအြောင် တဏှာရမျမကတ်ှေ မှှနထြူနပေုံကို အမှငကြပကြပရြှိလှစွာ ဆူဆူဆောင့ဆြောင့လြေးမှညတ်ှနရြင်း…. ကူခွှတပြေးလိုကြ ၏။ တငအြိ အပြုအမူလေးက ဦးသာလှကို ကြညန်ူးစွဲမကသ်ှားစေ၏။

ဘောင်းဘီတိုကြှတသ်ှားသောအခါ ဖြူဝင်းထွားအိနတေဲ့ ပေါငတ်ံနှစ်သှယ် ကြားက တငအြိ စောကဖြုတဖြေါင်းဖေါင်းကြီးကို ဘှားကနဲမှငလြိုကရြ၏။ တငအြိက ပိုမှငရြအောင် ပေါငန်ှဈခွမ်းကို မသိမသာဖြဲပေးလိုကသ်ည်။ စောကဖြုတကြှီးက ပေါငအြဟတွင် သိသိသာသာပြဲဟသှားပြီး အတွင်းသားနီနီနုနုတွကေိုပါ မှငလြိုကရြ၏။

စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသားတွကေ အညိုရောငသ်မ်းနပြေီး ထူထူပြပြဖြစ် နေ၏။ သူ့အရောငန်ှင့သ်ူ ပိုင်းခွားထားသော စောကဖြုတကြှီးမှာ အလှန့အြလှနကြှည့ြ ကောင်းနေ၏။ ဝင်းဝါမို့မောကန်သေော ဆီးခုံ။ နကပြှောငမြဲမှောငန်သညေ့ြ စောကမြှှေး အညိုရောငသ်မ်းနသညေ့ြ စောကဖြုတန်ှုတခြမ်းသား… ပြဲဟနသေော အတွင်းသား နီနီ…ကြည့်ရြင်းကြည့်ရြင်းက……ဦးသာလှလီးကြီးမှာ ထွားသထကထြှား… တောငသ်ထကတ်ောင်….မာသထကမြာ…. ထနသ်ထကထြနလြာပါ၏။

ဘောင်းဘီတိုကြားမှ တိုးတိုးထွကန်သေော လီးကြီးကို တငအြိက လကဖြဝါးလေးနှင့ြ ခပဖြှဖြပုတရြင်း…………..

“….ဟှန့ျ….ကဲ…..ကဲ….လှန်းတယ်…”

နှာခေါင်းလှလှလေးတွန့ရြှုံ့ရင်း ပြော၏။ တငအြိက ဦးသာလှနှင့ြ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် ဆောင့ကြှောင့ထြိုငလြိုကပြှီး……………

“….ကဲ….အသအချော….ထိုငစြမ်းပါ….တကထဲ….”

ဦးသာလှတဈယောကြ လကရြှိအသကထြကြ ၅ ပုံ ၁ ပုံခန့င်ယသ်ှားသလားထငရြ အောင် နုပျိုသှား၏။စိတထြဲမှာလဲ ပြောရြှှငမြှူးကြှသှားသည်။ တငအြိ မလာခငကြပင် သောကထြားနှင့သ်ော အရကအြရှိနကြလည်း တကန်ပြေီဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့ြ ကြမ်းပေါြ ဖငခြထွိုငပြှီး ခွဆင်ေးလွှကြ ပေါငကြို နဲနဲကားထား

လိုကသ်ည်။

“…….ကဲ…..ဘောင်းဘီခြှတ်……”

တငအြိက ဘောင်းဘီတိုကို ကိုယတ်ိုငခြွှတပြေး၏။ဆောင့ကြှောင့ထြိုင် အနအထေားမို့ ခန်ဓာကိုယအြလှည့အြပြောင်းလှုပရြှားလိုကတ်ိုင်း စောကဖြုတကြှီးက ပုံစံအမွိုးမွိုးဖြင့ြ ဦးသာလှကို မှူဆှယလြွှကရြှိနပေါသည်။

ဦးသာလှက ဘောင်းဘီအခွှတရြလှယအြောင် သူ့လကန်ှဈဖကကြို ကြမ်းပေါထြောကပြှီး ကိုယကြိုကြှမှှောကပြေးလိုကသ်ည်။ ဖုထဈမို့မောကသ်ော ရငအြုပလြကမြောင်းကြှကသ်ားကြီးတွကေ တင်းအဈကြှတကလြာသည်။

ဘောင်းဘီကြှတထြှကသ်ှားသညန်ှင့ြ ဦးသာလှလီးတနကြှီးမှာ မတကြနဲ ထောငတ်ကသ်ှား၏။ အညိုရောငသ်မ်းနသေော လီးကြီးကို ဘှားကနဲ မှငလြိုကရြသောအခါ တငအြိ အံ့သှမှငသ်ကသ်ှား၏။ မအံ့သှလို့လည်းမဖြစ်…. သူ့လီးတနကြှီးက မှင်းလီးတနကြှီးလောကန်ီးနီးရှိသည်။ သူ့စောကဖြုတကြိုပင်… လကန်ှင့ယ်ောငရြမ်း၍ အုပမြိလိုကသ်ည်။ အရှညရြှဈလကမ် ကြောကြွောခြန့ရြှိသော လီးတုတကြှီးမှာ အကြောတွပြေိုင်းပျိုင်းထလွှကြ အရပြေားတွကေ ကြကပြေါငကြှင်း တုတတ်ုတတ်ှေ အထပထြပစြှပထြားသလို အရဈအရဈထနသည်ေ။

တဈသကန်ှင့တ်ကိုယ် မတွေ့ဖူးမမှငဖြူးသေးသော လီးကြီးဖြစ်သည်။ တငအြိလည်းခသေူတော့ မဟုတပြါ။ ဘကြညန်ှင့မြညားခငကြပင် ယခငရြည်းစား ဟောင်း နှစ်ယောကြ၏အလိုးကိုခံခဲ့ဖူးသည်။ ထိုလီးမွိုးသည် ယောကြာြးလူစဉမြှီရုံသာ ရှိသည်။ ခံလို့လည်း ကောင်းခဲ့ပါသည်။ အခု ဦးသာလှလီးကြီးက သူမတခါမှ မမှငဖြူးသေးသော ကြောကခြမန်းလိလိ
လီးကြီးဖြစ်နပေါတော့သည်။

ဒဈဖူးကြီးက တင်းပြောငန်သေော ခရမ်းခဉွသ်ီးကြီးပမာ နီညိုရောင် သမ်းနသည်ေ။ ဦးသာလှက သူ့လီးကြီးကိုကြည့်ြ၍ ကြောငတ်ကတ်ကဖြစ်နသေော တငအြိလကကြိုဆှဲယူ၍ သူ့လီးကြီးကို ကိုငစြလေိုကသ်ည်။

တငအြိက မှှတကေောငကြိုကိုငရြသလို မဝံ့မရဲလေးကိုငကြှည့လြိုကသ်ည်။ သံမဏိချောင်းကဲ့သို့ မာတင်းသောအတွေ့ကို နှေးနှေးရှိန်းရှိန်းကြီး ခံစားလိုကရြ၏။

တငအြိအနဖြငေ့ြ ယခုသှေးသားဆန်ဒဖလှယပြှဲတွင် လုံးဝအညံ့ခံ၍ မဖြစ်ပါ။ ဦးသာလှကြနပေလြွှင် ကြနပေသ်လောကြ သူ့အဖို့အခွင့အြရေးတွေ ရလာနိုင်၏။ ဦးသာလှသဘောကနွှဈခွိုကစြမညေ့ြ အလုပမြွိုးကို ကြားဖူးသလောကြ လုပန်ိုငသ်လောကြ အစွမ်းကုနလြုပပြေးမညဟြု ဆုံးဖြတထြားပြီးဖြစ်၏။ သူမခွေးရမည့ြ ငှတွကေေ နည်းနည်းနောနောမဟုတ်။ ကုနကြ အကြီးအကယွရြှုံးခဲ့သည့အြတွကြ ရှင်းရမည့င်ှတွကေေ မရှင်းနိုငလြွှင် သူ့ယောကြာြးထောငကြပြှီး ဘဝပါပကြမြည်။ ဘဝပကြမြည့အြရေးနှင့ယ်ှဉလြိုကလြွှင် သူ့စောကဖြုတကြို ဦးသာလှထံ ထိုးအပရြသည့အြလုပကြ ဘာမှမပြာပလောကသ်ည့ြ အလုပမြဟုတ်။

သညကြှားထဲ အပြုအစုကောင်းလွှင် ဦးသာလှ၏ပေးကမ်းရကရြောမည့ြ အခွင့အြရေးတွကေ တသီကြီး။ မရငမြကေ ပြောပြထား၍ အတွင်းရေးကို သိထားနှင့ြ ပြီးဖြစ်၏။

တကယအြားဖြင့ြ မရငမြသညေပြင် တူမ၊မှေးစားသမီးဆိုသောလြည်း ဦးသာလှ၏လူမသိသူမသိမယားသာဖြစ်နေ၏။ သို့သောြ…. အဖိုးကြီးက ပီမှ… ပိုငမြှ သူသဘောကမွှ သားကောငကြို ကိုငလြေ့ရှိသည်။ ပြူနာကြီးငယ် မပေါပြေါကစြေ ရန် လုံခွုံစိတခြရွအောင် အကြကခြစွီစဉပြှီးမှ သူ့ဆန်ဒကို အကောငအြထညဖြေါခြှင်း ဖြစ်သည်။

ပထမဆုံးတကကြှကအြဖြစ် တငအြိက ဦးသာလှ၏ ပေါငကြှားအတွင်းသို့ ဒူးတုတထြိုငခြလွိုကပြှီး လေးဖကထြောကကြုန်းကာ လီးကြီးကို ခပတ်င်းတင်းဆုတ် ကိုငလြွှကြ ပါးစပဖြှင့ြ ငုံခဲစုပယ်ူလိုကသ်ည်။ လီးကြီးက တုတလြှန်းသဖြင့ြ အကုနလြုံး သိမ်းကြုံးမငုံနိုငဘြဲ တဝကတ်ပကြသ်ာ ငုံခဲထားနိုငသ်ည်။ ပူနှေးစိုစွတသ်ော အာငှေ့နှင့ကြှမ်းရှသောလွှာအတွေ့က အရေးပါသောကာမအကြောအစုံကို စုပယ်ူမိ လိုကသ်ောအခါ ဦးသာလှတဈယောကြ ကော့တကသ်ှားပြီး အီးကနဲ ကောင်းကောင်း ညီးညီးလိုကသ်ည်။

ဦးသာလှတဈယောကြ တငအြိအပေါအြမှတတ်ှေ ပေးလိုကသ်ည်။ တငအြိအပြုအမူက သူသဘောကနွှဈခွိုကသ်ော အပြုအမူတွဖြစ်ေနေ၏။ ကလေးနှစ်ယောကထြှကပြှီးသား စောကဖြုတမြို့ သူ့လီးဒဏကြို ကောင်းကောင်းကြီး ခံနိုငမြညဟြုလည်း ယုံကြညလြိုကသ်ည်။

“….ကဲ….ကဲ….တူမကြီး ခဏရပလြိုကြဦး….လေးလေး….မင်းကို သဘောကသွှားပြီး…အေး..အေး….ဆေး..ဆေးပေါ့နောြ….”

ဦးသာလှစကားကြောင့ြ တငအြိတဈယောကြ ဦးသာလှလီးကြီးကို လွှာဖြင့ဝြိုကပြတ် ၍ လွှကပြေးနရောမှ ခတ်ေတရပလြိုကပြှီး ဒူးတုတလြွှကြ ကနှဲ့ကလွ ထိုငန်သည်ေ။

ဦးသာလှက တငအြိကိုယကြာယအလှများကို တဝကြီးကြည့်ရြှုခံစားရင်း ဝီစကီတပန်းကနင်ှဲ့သောကလြိုကသ်ည်။ ပုဂံပြနအြခွ တငအြိက အဆငသ်င့ပြင် ဝကအြူချောင်းနှစ်ချောင်းပါးစပထြဲခွံ့ပေးလိုကြ၏။ ဦးသာလှ တဈယောကြ အကြနပေကြှီးကြနပေန်စဉြေ ငှကပြွောသီးတဈလုံးကို အခွံနှာ၍ ပါးစပန်ားထိုးပေး လာသည်။ ဦးသာလှက တဝကကြွောကြွောကြို ကိုကယ်ူစားလိုကသ်ည်။ ဤမွှဆိုလွှင် တငအြိသဘောထားကို အတောအြတနရြိပမြိသှားပြီ။ တငအြိနှင့ြ လကတ်ှဲလို့ ကောင်းကောင်းကြီးရနိုငကြှောင်း သဘောပေါကလြိုကသ်ည်။

“…ကဲ…တူမကြီး…ဦးလေးရဲ့ ပစ်စည်းကြီးကို ကြနပေရြဲ့လား…”

“…အဟင်း..ဟင်း…ကြကသ်ီးတောငထြတယ်…”

“…ကဲ..ထ….အပေါကြ ခွထိုငပြှီး…ကိုယ့ဖြာသာကို အဆုံးထိဝငအြောငသ်ှင်းကြည့်ြ … ဦးက မဆငမြခွင် လုပမြိရင် နာသှားမှာစိုးလို့….”

တငအြိ စိတထြဲ ဦးသာလှကို လေးစားသှားသည်။ အမှနအြားဖြင့ြ တငအြိသည် ယခုအခွိနတ်ှင် သူ့လကခြုပထြဲကရသောဖြစ်၏။ ကြိုကသ်လိုလုပခြှင့ရြှိ၏။ သို့သောြ ဦးသာလှက မလုပပြါ……..သူ့ကောင်းကိုယကြောင်း ကာမကိဈစတွင် အပေးအယူမွှတစွာ ပြုမူလိုကပြါ၏။

တငအြိက မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး ဦးသာလှပုခုံးကိုကိုငကြာ တဖြည်းဖြည်း ထိုငလြိုကသ်ည်။ လီးကြီးနှင့စြောကဖြုတအြဝ တေ့ထောကမြိသောအခါ ဦးသာလှက တငအြိ ဖငဆြုံထွားထွားကြီးကို သူ့လကန်ှဈဖကဖြှင့ြ ပင့မြပေးထားလိုကြ၏။ တငအြိက ခွထိုငလြွှကကြပင် ဦးသာလှလီးတံတုတတ်ုတကြှီးကို သူ့လကန်ှင့အြကအွန ဆုတကြိုင် သူ့အဖုတဝြနှင့ြ အသအချော ခွိနလြိုကသ်ည်။ ထို့နောကြ တဖြည်းဖြည်း ဖိသှင်းလိုကြ၏။

“…..ဖြိ…ဖြိ…ဖြစ်…ပြှတ်….ဗွဈ….ဖြတ်….ဖြိဖြိ……ဖြစ်….ပြှတ်…”

လီးတံကြီးက တဖြည်းဖြည်းချင်ြးစောကခြေါင်းလမ်းကြောင်းအတွင်းသို့ နဈနဈ ဝငလြာသည်။ ကလေးမှေးဖူးသောမိန်းမမို့ ထိန်းခွုပခြွိနဆြရမည့အြထာကို မှန်းဆ တတသ်ူပီပီ ထိန်းလိုကသ်ှင်းလိုကြ ဖိလိုကန်ှင့ြ ကြှမ်းကငွစြှာ ပြုလုပန်သည်ေ။ သူ့သဘောနှင့သ်ူ စိတတ်ိုင်းကပြှုလုပန်သညေမြို့ ပြင်းပြင်းထနထြန် မနာကငွဘြဲ တင်းပြည့ကြပြပြှည့ကြာမအရသာထူးကြီးကို လီးကြီးကတဆင့ြ ခံစားနရသေည်။

ပါးစပကြလေးဟလိုကြ……….မကြန်ှာလေးရှုံ့မဲ့လိုကန်ှင့အြမွိုးမွိုး အဖုံဖုံဖြစ်နရှောသော တငအြိကိုကြည့်ြ၍ ဦးသာလှသဘောကနွပေါတော့သည်။ ငါးမိနဈခန့ကြှာသောအခါ လီးကြီးက အဆုံးထိနဈဝငရြန် လကန်ှဈလုံးလောကသ်ာ လိုတော့သည်။ နာကငွမြှာစိုး၍ ထိန်းသှင်းနသညေ့ကြှားက ခံချင်စြိတန်ှင့အြားမလို အားမရစိတရြောထွေးသှားကာ တငအြိ ကဆတကြနဲ ထိုငခြလွိုကသ်ည်။

“…..ဖရဈ…ဗွဈ….ဖစြျ….ဒုတ်…..ပြှတ်….”

“….အမေ့…အင့ျ….အ….အီး…အား…အ….”

လီးထိပကြှီးနှင့ြ သားအိမဝြမှာ တင်းကနဲ ဒုတကြနဲပြဈဆောင့သ်ှားရာ နာကောင်းအီဆိမ့သ်ော ကာမအရသာကြီးကို ပျိုငတ်ူခံစားလိုကရြသည်။ ခတ်ေတမွှ ငှိမန်ပြေီးနောကြ တငအြိက ဦးသာလှပုခုံးကို အားယူဖိထားရင်း ကိုယကြိုမှှောကကြှှ လိုကပြှနသ်ည်။ ဖိသှင်းစဉကြနှင့မြတူဘဲ အကြှတွင် အနည်းငယမြှနဆြန်၏။ တဖန် စောစောကလို တဖြည်းဖြည်းပြနဖြိသှင်းသည်။ စောကရြညကြှညတ်ှကေ စိုရှှဲအိုငထြှန်း နပြေီမို့ ပို၍ ပို၍ အဆငပြှခွေောမှေ့လာတော့သည်။

ဤနည်းအားဖြင့ြ အခကြြ ၂၀ ကြောခြန့ပြှုလုပပြှီးသောအခါ တငအြိ ရမျမကစြိတတ်ှကေ အပြင်းအထနထြကြှလာပါတော့သည်။

မှှောကကြှှ ပြနဖြိခဆွောင့ခြကြတ်ှကေ စိပစြိပလြာသည်။ မှနမြှနလြာသည်။ ထနထြနလြာသည်။ သနသ်နလြာသည်။

“…..ပြှတ်….ဖြတ်….ဖြတ်….ဘှပ်….”

“…..ပြှတ်….ဖြတ်….ဖြတ်….ဘှပ်…”

“….ပြှတ်….ဖြတ်….ဖြတ်….ဘှပ်…”

“….အမေ့…အား…အင့ျ….အင့ျ….အမေ့…..အီး…အင့ျ…ကြှတ်…ကြှတ်… အင့ျ… အ…အီး…ရှီး…ကြှတ်…ကြှတ်…အမေ့…အား…”

တငအြိတဈယောကြ ကာမဇောတွအထွေတအြထိပရြောကအြောင် တကကြှှ ပြင်းထနလြာသည်။ အထကသ်ို့ ကြှပြီးဆောင့တ်ိုင်းဆောင့တ်ိုင်း နို့အုံအိအိကြီးတွကေ ထကအြောကြ လှုပရြှားနတေော့သည်။

ဦးသာလှကမူ အထွအထေူးအားအငမြစိုကရြဘဲ တငအြိ ပြုမူသမွှကိုသာ ဇိမကြစွှာ ခံယူနပေါသည်။ သူ့ကိုယကြို အနည်းငယမြတလြိုကပြှီး ရမ်းခါနသေော တငအြိနို့အုံကြီးနှစ်လုံးကို သူ့လကအြစုံဖြင့ြ တင်းတင်းဆုတခြွပြတေဆြှ ပေးလိုကသ်ည်။ လွှို့ဝှကဆြန်းကယွသ်ော ကာမဓာတသ်တ်တိက နို့ကြီးနှစ်လုံးကို ဆုတခြွေ ပြတဆြှပေးလိုကသ်ညန်ှင့ြ တပျိုငန်ကြ……………..

“…..ဟီး…အီး…အမေ့….အမယလြေး…”

ချောကခြှားဖြယရြာ အသံနကကြှီးကို မှညတ်မ်းရင်း တငအြိတကိုယလြုံးလွှပစြဈ လိုကသ်လို တွန့လြိမကြော့တကသ်ှားသည်။ တဆကတ်ည်းပင် ကာမပန်းတိုငသ်ို့ ရောကရြှိကြောင်း သင်ျကတအေဖြစ် စောကရြပေူတွကေို ဗငွြးကနဲ ဗငွြးကနဲ ပန်းထုတ် လိုကတ်ော့ တငအြိတကိုယလြုံး ပြော့ခွညှေှတကြှသှားပြီး ဦးသာလှ ဘယဘြကပြုခုံး ပေါြ မကြန်ှာမှောကကြသွှားတော့သည်။ ဦးသာလှက တငအြိခါးသှယလြေးကို လှမ်းဖကလြိုကရြင်း ကြနပေအြားရစွာ မှေးနလေိုကသ်ည်။

တငအြိအမောအပန်းပြသညေအြထိ ခတ်ေတစောင့ဆြိုင်းနပြေီး ဦးသာလှ လကအြစုံက ချောမှတပြှည့တ်င်းသော တငသ်ားဆိုငထြှားထွားအိအိကြီးကို စုံခွီဆနခြွီပြတလြွှကြ ရှိပါတော့သည်။

အမောပြေ၍ထငသ်ည် တငအြိက ဦးသာလှပုခုံးပေါတ်ှငမြှောကအြပ် ထားသော မကြန်ှာကို ခွာလိုကပြှီး ကိုယကြိုမတလြိုကြ၏။ သူမမကြန်ှာလေးက နှမ်းနယန်ဟနေရြှိသောလြည်း ကြနပေသ်ော ပီတိရိပတ်ှကေ ထငဟြပန်သည်ေ။ ကိုယအြလှုပတ်ှင် စောကဖြုတအြတွင်း နင့ကြနဲ လှိုကကြနဲ ထူပူသှား၏။

“……အမလေးတော့…..ဘုရား…..ဘုရား….”

တငအြိစိတထြဲ တကယပြင် အမလေးတမိလိုကသ်ည်။ မတလို့ဖြစ်ရိုးလား….. ကိုယတ်ောဘြုရား၏လီးတံကြီးက သံမဏိတိုငကြှီးစိုကထြားသလို ခိုငခြိုငမြတမြတ် ကြီး ရှိနသေေး၏။ တငအြိသဘောထားကို ဦးသာလှကရိပမြိလိုကြ၍…..

“…..ဘာလဲ….အိလေးက…သဘောကနွတောလား…”

“….ဟင့ျ….အင်း….ဝေးသေး…”

ဦးသာလှနှုတဖြွားက အလိုလိုအခေါအြဝေါတ်ှေ ပြောင်းလဲသှား၏။ တငအြိကို

အိလေးတဲ့……………………

“….ဒါဆို…တောပြှီပေါ့…”

“…..ဟင့အြင်း…”

“….ဒါဆို….သဘောကတွယပြေါ့….”

“….ဟင့ျ….အင်း…”

ဦးသာလှက တငအြိအမူအယာကြောင့ြ အူယားပြီး စိတမြရှညဖြစ်ကာ တငအြိခါးလေးကို ကြုံး၍ဆှဲဖကပြဈလိုကသ်ည်။

“….အမေ့…..ရှီး….ကြှတ်…ကြှတ်….”

တင်းကြပတ်ောငမြတစြှာ မှုပဝြငန်သေောလီးတနတ်ုတတ်ုတကြှီးက ဦးသာလှခါးကို ဆှဲဖကလြိုကသ်ည့အြတွကြ စောကဖြုတကြှီးကို ကန့လြန့ဖြှတ် ဆှဲနှဲ့လိုကသ်လို ဖြစ်ကာ ပူကနဲ ဖငွြးကနဲ ဖြစ်သှားသောကြောင့ြ တငအြိနှုတကြ လှှတကြနဲ အောလြိုကမြိသည်။

“…..အဟင့ြ…ဟင့ြ…ဟင့ြ….ဟောဒီအကိုကြီးကို……သိပကြှမ်းတာပဲ…..ကဲ…. ကြမ်းအုံး………..ကြမ်းအုံး….”

တငအြိက ငိုသံနှဲ့နှဲ့လေးဖြင့ြ ဦးသာလှပုခုံးကို ခပဖြှဖြလေးထုပစ်လိုကသ်ည်။ အခစွဓြာတ်၏ ရဈပတန်ှောငဖြှဲ့မူကြောင့ြ တငအြိနှုတကြလည်း အလိုလို အခေါအြဝေါပြှောင်းသှား၏။ ကိုယ့အြဖအရှေယလြောကြ အသကကြှီးသူကို အကိုကြီးတဲ့…..အောြ…ကာမ….ကာမ….လူကိုရူးသှပစြပေါလား…….

“…….အိလေး….ကိုကြီးပုခုံးကို မှဲမှဲဖကထြားနောြ…”

“…..အင်းပါ….”

အင်းပါဟုသာပြောလိုကရြသည်။ ဦးသာလှဘာလုပမြညမြသိ၍ ရငတ်ဖိုဖိုနှင့ြ မွှောလြင့န်ရေ၏။ အတောထြူးဆန်းလှသည့ြ လူဆန်းကြီး ဦးသာလှပင်…..

ဦးသာလှက ခွဆင်ေးထိုငန်ရောမှ ဒူးနှစ်ချောင်းကို ကြေးပြီး သူ့ဖကဆြှဲယူ လိုကသ်ည်။ တငအြိကလည်း အနအထေားကနွရန် သူ့ခန်ဓာကိုယကြို ပြုပြငပြေး၏။ ဦးသာလှဘယလြကကြ ကြမ်းကိုအားနှင့ြ ဖိထောကရြင်း ညာလကကြ တငအြိခါးသှယလြေးကို ခပတ်င်းတင်းဖကကြာ…

“…..အသအချော…ဖကထြားနောြ…”

“….ဟုတကြဲ့ရှင့ြ….ကမွလင်…”

တငအြိနှုတကြ ထွကသ်ှားသော စကားလုံးမှာ များများစားစားမဟုတ်…. ရတွကေကြှည့လြွှင် ၆ လုံးမွှသာဖြစ်၏။ သို့သောြ ထို စိတ်တဇသဒျဒ ခေါြ ကာမရာဂ အားကောင်းလှစွာသော ထိုအသံ ၆ လုံးက ဦးသာလှကို အပိုငခြွီတုတထြားလိုကပြါပြီ ဦးသာလှကြောရိုးတလွှောကြ စိမ့သ်ှားသညအြထိ ထိုအပြော ထိုအသံ ထိုဟနပြနလြေးက တငအြိမှ တငအြိဟု စွဲစွဲလန်းလန်းဖြစ်သှားစပေါသည်။

နုပျိုသနစြှမ်းသော အငအြားသဈတွေ ဝငရြောကလြာ၏။ ထို့ကြောင့ြ ရှှငလြန်းတကကြှှစွာ အားမာနသ်ှင်းလွှကြ “…ဟိတ်…” ဟူသော အသံနှင့အြတူ ဖပြကြနဲ မတတ်ပထြရပလြိုကသ်ည်။ အားမာနပြါသော ထိုရငခြေါင်းသံကြီးက တငအြိကိုပါ လန့ဖြနွ့သ်ှားစေ ပါသည်။ ပြီးမှ ပြုံးမိ၏။

တငအြိတဈယောကြ စောကဖြုတကြှီးပါပြုံးဖြီးလာသည့အြလား တသိမ့သ်ိမ့တ်ငှိမ့င်ှိမ့ဝြဒနောလှိုင်းတွရေိုကခြတသ်ှားသည်။

ဦးသာလှက မတတ်ပရြပပြှီးသညန်ှင့ြ တငအြိဒူးကောကကြှေးအတွင်းသို့ လကန်ှဈဖကလြွှိုသှင်းကာ ဖငဆြုံကြီးအောကမြှ ပင့မြထားလိုကသ်ည်။အလားတူ တငအြိလကန်ှဈဖကကြလည်း ဦးသာလှ၏လညပြငကြှီးကို ခွိတဖြကထြားလိုကြ၏။ သူ့ယောကြာြး ဘကြညသ်ညပြင် ဦးသာလှလို လုပန်ိုငမြညမြဟုတ်။ ဤအခကြကြ ဦးသာလှ၏အားအငဗြလသတ်တိမှာ အရှယန်ှင့မြမွှအောင် ကြီးမားသနစြှမ်းကြောင်း ပြသနေ၏။

တခွီတမောင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြီးဆုံးသှားသောလြည်း သှေးသား ဆူဖြိုး ကာမဓာတအြားတွေ အဆကမြပြတတ်ိုးပြားလွှကရြှိနသေော တငအြိမှာ ကိလသော ရာဂစိတတ်ှေ တဖနန်ိုးကြှလာပြန်၏။ စောကဖြုတကြှီးတဈခုလုံး စူဖေါင်းကြှတကလြာပြီး ရှစိထိုးကာ တလှုပလြှုပ် တရှရှနှင့ဖြစ်လာ၏။ ခံချင်စြိတတ်ှကေ ဒီရအလေား တိုးပြားလာပြနသ်ည်။

သူ၏သနစြှမ်းမှုကို ပြသချင်ြ၍ စောကဖြုတအြတွင်းကြှကသ်ားတွဖြငေ့ြ ဦးသာလှလီးတနကြှီးကို ညှဈ၍ ညှဈ၍ပြလိုကသ်ည်။ ထိုအတွေ့က ဦးသာလှလီးထိပ် ကြီးတခုလုံး ကငွထြုံအီဆိမ့တ်ကသ်ှားစသည်ေ။ ဤကဲ့သို့ လေးငါးချောကခြါမှ အားထဲ့၍ညှဈပေးရာ လီးချောင်းတံကြီးတခုလုံး ယားကြှလာသည်။ လရတွေေ ထွကလြုနီးနီးထိ ကောင်းလာသည်။

သညအြတိုင်းငှိမခြံနလွှင်ေ သချောပေါကသ်ုတတ်ှထွကေကြုနတ်ော့မည်။ ထို့ကြောင့ြ ဦးသာလှက တနပြှနစြဈထိုးသည့အြနဖြငေ့ြ သူ့လီးကြီးကို အားထဲ့၍ တင်းခံလိုကသ်ည်။ ညှဈအားနှင့ြ ကနအြားအရှိနကြှီးမားစွာ တိုကဆြိုငသ်ှားသဖြင့ြ နှစ်ယောကလြုံး တုနခြါသှားကြသည်။

ဦးသာလှက တငအြိကို ပြေ့မလွှကကြပင် ကြမ်းပြငပြေါကြ ဆင်းလိုကြ၏။ ထို့နောကြ တိုကအြတွင်းခန်းထဲသို့ ဝငသ်ည်။ ထို့နောကြ သူ့အိပခြန်းတွင်းသို့ ဝငသ်ည်။ ထမင်းစားခန်းထဲမှ အိပခြန်းဆီထိလာရာ ခရီးတလွှောကတ်ှင် တငအြိ တဈယောကြ ရငတ်ှတသေိမ့သ်ိမ့ခြုံကာ တငှိမ့င်ှိမ့န်ှင့ြ လိုကပြါလာရင်း လီးအရသာ ကို ခံစားလာ၏။ တခါတခါ ဖငဆြုံကြီးကို ကြုံ့၍ကြုံ့၍ ပြတပြှတဆြောင့လြိုကသ်ည်။ တသကန်ှင့တ်ကိုယ် ဤမွှထူးဆန်းအံ့သှဖြယကြောင်းလှသော ဖြစ်ရပမြွိုးကို အိပမြကထြဲမှာပင် မကြုံဖူးခဲ့ပါ။

ထိုခရီးစဉအြတွင်း တငအြိတခွီတမောင်း ကောင်းကောင်းကြီးပြီးခဲ့ပြန်၏။ တငအြိ နှစ်ခွီတိုငတ်ိုငကြာမဆန်ဒပြီးဆုံးခဲ့သည့တ်ိုငအြောင် လူထူးလူဆန်း လူ့အံ့မခန်းကြီး ဖြစ်သော ဦးသာလှမှာ တခွီမှ မပြီးသေးပါ။

အိပခြန်းထဲရောကသ်ောအခါ အလှနသ်ားနားလှပသော မှေ့ယာကြီး အထကသ်ို့ တငအြိခန်ဓာကိုယကြို ညငသ်ာစွာ ပကလြကခြလွိုကသ်ည်။ လကန်ှဈဖကကြို ဘေးတဖကဆြီသို့ပြဈခလွှကြ မကြလြုံးစုံမှိတရြင်း တငအြိ တဈယောကြ မှန်းနရှောသည်။ သူ့ခွထေောကန်ှဈချောင်းကမူ ဦးသာလှခါးကို ခွိတထြားလွှကရြှိသည်။

အတောအြတနအြမောပြသှေားသောအခါ တငအြိခွထေောကန်ှဈချောင်း ကိုဆှဲမလိုကပြှီး ပေါငန်ှဈချောင်းကို ရငဘြတဆြီဖိတွန်းထားလိုကသ်ည်။ သချောအောင် ထပဖြိကြည့်လြိုကသ်ေး၏။ ထို့နောကြ သူ့လီးကြီးကို ဒဈအရင်းလောကြ ရောကသ်ညအြထိ ဆှဲနှုတသ်ည်။ ပြီးတော့ ခပကြှမ်းကြမ်း ပြနသ်ှင်းသည်။

“…..ဖြစ်….ဖြစ်….ဗစြျ….ဗစြျ….ဖြစ်…. ဘှတ်….. ဖြတ်….”

အဆုံးထိဝငရြန် လကန်ှဈလုံးအလို စောစောက အတိုင်းပြနန်ှုတသ်ည်။ စောကရြတွကေလေည်း အိုငရြှှဲဗှကထြနသလေို စောကဖြုတကြှီးကလည်း လီးတံကြီး ၏ဒဏကြို ကောင်းကောင်းကြီးခံနိုငန်ပြေီမို့ စီးစီးပိုငပျိုငတ်င်းတင်းကြပကြှပကြှီး အသှင်းအနှုတလြုပလြို့ရနေ၏။ ဦးသာလှက တငအြိရဲ့ ပေါငတ်ံဖြေးဖြေးတုတတ်ုတကြှီးအပေါြ အသအချောဖိထောကြ၍ ခပပြှင်းပြင်းခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့ဆြောင့လြိုးပါတော့သည်

“……ဖြစ်…ဖြတ်…ဖြပ်….အမေ့….အင့ျ….”

“…..ဖြစ်….ဖြတ်….ဖြပ်….အား….အီး….အင့ျ….”

“….ပြှတ်…ဒုတ်…ဒုတ်…ဗွဈ….ဖြတ်…ပြှတ်….ဖြစ်…ဖြတ်….”

“….ရှီး….ကြှတ်….ကြှတ်….အ…အီး…အင့ြ….အမေ့….ကြှတ်…ကြှတ်…အမယလြေး… အီး….အား…..အင့ြ….”

တငအြိတယောကြ ညီးညူလူးလှန့ရြင်း ဖငကြှီးကို ကော့ကောခံသည်။ ဦးသာလှ၏ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ ဂကြအြငဂြငွလြို အရှိနမြပြတဒြလစပမြှနဆြနလြာ၏။

တငအြိ စောကဖြုတအြတွင်းသားတွကေ ဦးသာလှ၏လီးတနကြှီးကို ညှဈညှဈဆှဲသည်။ သူတို့သခင် ဘုရငမြကို အပြင်းအထနတ်ိုကခြိုကန်သေော ရနသ်ူကို ပြနလြှနရြနတ်ုံ့သကဲ့သို့ အငန်ှင့အြားနှင့ြ ဆှဲဆှဲညှဈကြ၏။

ညှဈအားဒဏကြှောင့ြ ဦးသာလှဒဈထိပကြှီးတဈခုလုံး ထူပူကငွထြုံလာ၏။ အထူးသဖြင့ြ ဒဈအညှာရင်းရှိ အကြောမှှငကြှီးမှာ ပြတလြုမတတ် တင်းတောင့ြ လာသည်။ ကဉွသ်ော…….ယားသော….ဆိမ့သ်ော…. အီသော ဝဒနောအပူလှိုင်းတွေ က လချောင်းတံကြီးတလွှောကြ လှည့ပြတမြှှနှေောကန်ေ၏။

အခကြပြေါင်းတဈရာအရောကတ်ှင် တငအြိနှုတဖြွားက “အီးကနဲ” အသံနကကြှီးမှညဟြီးလွှကြ ကော့ထိုးတကသ်ှား၏။ ဦးသာလှလည်း အလားတူ ဝဒနောမွိုးကြီးခံစားကာ သုတရြပေူတွကေို ပျိုငတ်ူပန်းထုတလြိုကကြှသတည်း။

——————————————–

တငအြိက ဘကြညကြို အသအချော မှာလိုကြ၏။

“….တောြ….ဦးသာလှကို ……လေးလေးစားစား…ဆကဆြံနောြ…”

“…..အေးပါ..ဟ…”

ကြီးသူကို ရိုသသေောကြောင့လြားမသိ ငှေ ၂ သိန်းခွဲကို ဦးသာလှထံမှ ရှောရှောရှူရှူ ရလာခဲ့သည်။ ဘကြည် မကြန်ှာပြုံးလွှကြ…… အလားတူ ဦးသာလှ မကြန်ှာမှာလည်း………………။

ပြီးပါပြီ။