အောစာအုပ်

ခယ်မ

နမင်ေး တောငကြှီးသို့ပြနသ်ှားဖို့ ပြငဆြငန်သည်ေ။ခစွရြတဲ့ ဇနီးနဲ့ သမီးကို ခွဲရပြန်ဦးမည်။သူတောငကြှီးတွင် ချောကလြကြောလြောကပြှီတာဝနကြနွတော။အစိုးရဌာနကြီးတဈခုတွင် အရာရှိတဈဦးဖြစ်ပြီးတောငကြှီးမှို့နားတွင် စီမံကိန်းတဈခု၌တာဝနခြံအဖြစ်စလှေှတခြှင်းခံရသည်။ဝနထြမ်းတဈဦးမို့ ငှင်းဆိုခွင့မြရှိပဲ ကရွာတာဝနထြမ်းဆောငရြသည်။ဇနီးနှင့သ်မီးကို ထားခဲ့ရပမယေ့ြ အိမထြောငကြသွည့အြခွိနမြှစပြီး သမီး သုံးနှစ်ကြောလြာသညအြထိ အကြာကြီးမခွဲဖူးသောကြောင့ြ ရောကစြရကမြွားတွင် သတိရလှမ်းမိသည်။သမီးကလဲ ခွဲစမရှိ ဇနီးကလဲ မခွဲဖူးသောကြောင့ြ ညတိုင်းဖုန်းပြောရင်း အလှမ်းပြရသေည်။ချောကလြကြောတ်ော့ ရုံးခွုပမြှ အရေးကြီးကိဈစတဈခုနှင့ြ သူ့ကိုခေါလြို့ လာရင်းနဲ့ နှစ်ပတကြွောကြှာအောင် နလေိုကရြသည်။ချောကလြလောကဝြေးနရတေဲ့ ဇနီးသညန်ဲ့သမီးကိုလဲ အတိုးခအွလှမ်းပြရသေည်။ကိဈစများပြီးလို့ ပြနလြှှတတ်ော့ ပြနရြဦးမည်။သူလဲဟိုမှာနရောအတညတ်ကဖြှဈပြီမို့ ဇနီးသညန်ဲ့ သမီးတို့ လာလညဖြို့လဲခေါထြားသည်။ဒီတဈခါပြနရြမညမြှာ သူတဈဦးတည်းမဟုတတ်ော့။သူ့မိန်းမရဲ့ ညီမဝမ်းကြဲ သူ့ခယမြပါ ပါသည်။ခယမြက ဘူမိဗဒဘောသာရပဖြှင့ြ မာစတာတန်းတကန်ပြေီး စာတမ်းပြုစုရနအြတွကြ တောငကြှီးသို့ သှားရမညပြှောသည်။သူလဲတောငကြှီးဖကတ်ှငတ်ာဝနကြနွသညေမြို့ သူပြနရြောကတ်ော့ သူ့အိမတ်ှင် သူ့ကို စောင့န်သည်ေ။သူပြနလြွှငတ်ဈခါတည်းလိုကမြညမြို့ပင်။ခယမြဆိုပမယေ့ြ သူနှင့လြဲအတောရြင်းနှိးသည်။ပြောမနာဆိုမနာတွပင်ေ။သူ့ကို အကိုတဈယောကလြို သဘောထားပြီးသူကလဲ ညီမတယောကလြိုပင်။သူရှိလို့လဲ ခယမြရဲ့မိဘတွကေ စိတခြစွှာနသည်ေ။

ကားပေါရြောကတ်ော့ ခယမြက အင်ျကြီလကတ်ိုအပါးနှင့ထြမိနစြကပအြပြော့သားဝတထြားလို့သူက
”ဟဲ့ တုံတုံ နငအြနှေးထညမြပါဘုးလား။ပါရင် ယူထားဟိုဖကရြောကရြငအြေးတယ်”
”အာ ကိုမင်းကလဲ အေးတာကြိုကတ်ယ် အအေးခံနိုငပြါ့။အေးဆေးပါဟင်းဟင်း”
”အေးနောြ တကယအြေးလို့ပြောတာ။အေးလာခါမှ စောငင်ှါးပါ အနှေးထညင်ှါးပါဆို မငှါးဘူး။လကသ်ီးပဲရမယ်”
”အမလေး သိပါ့ သိပ့ တုံတုံကို ကြ လကသ်ီးပေါ့။ဟင်းမပြောချင်ဘြူး သူ့မိန်းမပဲစတနောရှိတာသိပြီးသားနောြ”
ခယမြနာမညကြ နှင်းခယွရြီ။အိမန်ာမညအြိတုံဖြစနဖြစ်ေနတောဘာကြောင့မြှန်းတော့မသိ။
ကားထွကလြာတော့ နှစ်ယောကသ်ား စကားနိုငလြုလာကြသည်။သှားခါနီးမိန်းမက ကားပေါမြှာ ရနမြဖြစ်သှားနဲ့ဦးနောမြှာလိုကပြမယေ့ြ နှစ်ယောကသ်ား စကားနိုငလြုလာကြသည်။မောလာတော့ အိတုံက အိပတ်ော့မညပြှောပြီး စိတကြောကသ်လိုလုပကြာဟိုဖကလြှည့ပြှီးမကြလြုံးပိတကြာ နားကြပတ်ပပြှီး သီချင်ြးနားထောငန်သည်ေ။သူလဲ ကြောပိုးအိတထြဲမှ အနှေးထညအြထူထုတကြာ ဝတထြားလိုကပြှီး မကြလြုံးမှိတကြာနားလိုကသ်ည်။
တဖြည်းဖြည်းနှင့ည်ကလဲနကလြာ တောငကြှီးဖကတ်ကလြာပြီမို့ အအေးက ပိုပိုလာသည်။အိတုံလဲ ခမွြးသထကခြမွြးလာသညထြင့ြ။သူလဲမသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာအိပန်လေိုကသ်ည်။နောကဆြုံးမခံနိုငတ်ော့လို့ထငသ်ည်
”ကိုမင်းအရမ်းအေးတယ်။အနှေးထညအြပိုပါသေးလား”
”မပါတော့ဘူး။ညည်းပဲပြောတော့ အအေးကြိုကတ်ယဆြို။နလေေ”
”ကိုမင်းနောြ ဒီမှာ အရမ်းခမွြးနပြေီ ဟင့ြ ဟင့ြ သူများကို မစောင့ရြှောကဘြူး။အကိုဖြစ်ပြီးဘာမှလဲ မလုပပြေးဘူး။ငိုလိုကမြှာနောြ”
”ဟားဟား မငိုနဲ့ ပြိတ်တာမကြရြညမြှမကေစွနေဲ့။ကဲရော့ရော့ခွုံထား”
သူလဲ အနှေးထညခြွှတပြေးလိုကကြာခွုံပေးလိုကသ်ည်။ပြီးတော့ ကားပေါကြစောငကြိုထပခြှုံပေးလိုကသ်ည်။

”ကိုမင်းကောမအေးဘူးလား”
”ဟဲ့ လူပဲအေးတာပေါ့ ရပါတယ် ငါက ယောကကြွားလေးပဲ”
”အဲ့လိုမလုပပြါနဲ့ အနှေးထညကြှီးက အကြီးကြီးကို နှစ်ယောကခြှုံလို့ရပါတယ်။တူတူခွုံမယ်”
ပြောရင်း သူ့ကိုပါခွုံပေးလိုကသ်ည်။နှစ်ယောကသ်ားအိပလြိုကကြှသည်။ညကလဲပိုနကလြာလေ အအေးကပိုလာလမေို့ အနှေးထညန်ှင့စြောငကြို သူကဆှဲလိုကြ ကိုယ့ဖြကကြလှတသ်ှားလိုကြ ကိုယကြဆှဲလိုကသ်ူ့ဖကကြလှတသ်ှားလိုကန်ှင့ဖြစ်နသည်ေ။ထိုအခွိနတ်ှင် ကားကလဲ ဘာကြောင့မြှန်းမသိရပသ်ှားသည်။တောတ်ောကြှာသညထြိမထွကသ်ေးတာမို့ သူလဲကားအောကသ်ို့ဆင်းကာ စနည်းနာလိုကတ်ော့ ကုနတ်ငကြားတဈစီးပကြကြာ လမ်းပေါတ်ှငကြန့လြန့ခြံနသညေမြို့ ဟိုဖကဒြီဖကကြားများရပန်ရခွေင်းဖြစ်သည်။သူလဲ အရမ်းအေးလာတာမို့ ကားပေါသ်ို့ပြနတ်ကလြာသည်။ကားပေါရြှိလူတွကတေော့ အိပပြွောန်ကြသေည်။သူလဲ သူခုံရှိရာနောကဖြကသ်ို့သှားပြီးသူ့ခုံတွငဝြငထြိုငလြိုကတ်ော့
”ကိုမင်းဘာဖြစ်လို့ကားရပတ်ာလဲ”
”ကားတဈစီးပကြန်လေို့လမ်းပေါကြန့လြန့ခြံနတောလေ”
”အောြ ကြာမှာလား”
”မသိဘူး။ဘာလို့လဲ အပေါ့သှားချင်လြို့လား”
”အင်းဟုတတ်ယ်။ ကိုမင်းအဖောခြဏလိုကပြေး”
သူလဲ ကားအောကသ်ို့ပြနဆြင်းလာရသည်။အမှောငတ်ဈနရောတွင် အပေါ့သှားပြီးနောကကြားပေါသ်ို့ပြနတ်ကလြာလိုကသ်ည်။ကားပေါရြောကတ်ော့ အနှေးထညန်ှင့စြောငကြို အသည်းအသနပြှနခြှုံရင်း
”အိပလြို့လဲမရဘူး သူကခညွြးဆှဲဆှဲနတေော့ ဒီဖကကြလှတလြှတသ်ှားတာနဲ့ ပြနပြှနဆြှဲနရတေယဟြင်း”
”အောြ သူကပြောရတယရြှိသေးအိတုံရယ်။ညည်းကခညွြးဆှဲနတောလေ”
”အေးတာကိုးလို့”
တကယလြဲအေးလာသညမြှာအမှနပြင်။ဒါကြောင့သ်ူလဲ
”ကဲ အိတုံ အရမ်းအေးလာတော့ မတကန်ိုငတ်ော့ဘူး။တို့တွကမေောငန်ှဈမတွပေဲ။ဘယလြိုမှမထငန်ဲ့။”ပြောပြီး အိတုံကို လှမ်းဖကလြိုကရြင်းသူ့ဖကဆြှဲလိုကသ်ည်။အိတုံ လဲရုတတ်ရကလြန့သ်ှားပမယေ့ြ ငှင်းတော့မငှင်းပေ။အသားချင်ြးထိကပထြားတာကြာလာတော့လူငှေ့နဲ့နှေးလာသည်။
”ကဲနှေးလာပြီမလား”
”ဟုတ်”
တဈကားလုံးမှာအိပမြပြောတ်ာသူတို့နှစ်ယောကပြင်။စကားပြောနလေိုကကြှသည်။ကားကလဲ တောတ်ောန်ဲ့မထွကန်ိုငသ်ေး။စကားပြောနရင်ေးနဲ့
”ကိုမင်းတို့တော့မပြောချင်ဘြူးနောဟြင်း”
”ဟ ဘာလဲဟ ဘလိုင်းကြီး”
”ဟုတတ်ယလြေ။မနေ့ညက ဟင်းကဲလိုကတ်ာလှနရြော။ဧည့သ်ညရြှိတာတောငမြှ။မမကလဲ အေးလှအေးလှနဲ့ မထငရြဘူး။ဖြစ်နလေိုကကြှတာ။ရှကလြဲမရှကဘြူး”
”ဟမ် ညည်းတွေ့တယပြေါ့”
”တွေ့တာပေါ့ အခန်းတံခါးတောငမြပိတန်ိုငပြဲ မှှနန်လေိုကကြှတာ။အသံက အပြငကြတောငကြှားရတယ်”
”ဟောဗွာ ကိုယ့လြငကြိုယ့မြယားပဲအေ ညည်းတွေ့တော့ ပညာရတာပေါ့ဟာဟ”
”ဘာပညာရတာလဲ ။အိတုံတို့က သိပြီးသား”
တဖြည်းဖြည်းနှင့ပြှောရင်းနမင်ေးစိတတ်ှကဖေောကပြှနလြာသည်။ခယမြက ပေါငတ်ဈဝကပျိုငပြှီးသားဆိုတဲ့ ခပည်ံ့ညံ့ယောကကြွားတွယေူဆတွကေိုသူ လကမြခံပေ။သူလဲ ဘယခြယမြကိုမှ စိတန်ှင့တ်ောငမြပစ်မှားဖူး။ညီမတွလေိုသဘောထားသည်။ခုလို ဖကထြားပြီး မနေ့ညကအကြောင်းကိုပြောနတေော့ သူ့စိတတ်ှကေ ဖောကပြှနလြာသည်။မနေ့ညက သူ့မိန်းမနဲ့ပြနခြါနီးမို့ အတိုးခကြာ လုပဖြစ်ကြသည်။မိန်းမကလဲ သူ့စိတတ်ိုင်းကြနပေေးကာ လုပကြှသည်။လုပန်ရငေန်ဲ့ သူ့စိတထြဲတွင် တဈစုံတယောကြ ကြည့်န်သညေခြံစားမိသောလြည်း မထငမြိပေ။ခုတော့ မိမိခယမြက ညကအကြောင်းကိုပြောမှ သူမမှန်းသိလိုကရြသည်။
အိတုံတွငလြဲ ခစွသ်ူရှိမှန်းသိသည်။သူ့ခစွသ်ူက စငကြာပူတွငအြလုပသ်ှားလုပန်တောတဈနှစ်ခန့ရြှိပြီ။ပြနလြာရင် ယူမယလြို့လဲ ပြောထားသည်။အိတုံက အချောအလှစာရင်းထဲမပါပမယေ့ြ ခတ်လေူငယပြီပီပြငတ်ကဆြငတ်ကသ်ညမြို့ ကြည့်ကြောင်းသည်။အရပကြမပုမရှညန်ှင့ြ တငတ်ှရငေတ်ှကသေူ့နရောနှင့သ်ူ အခွိုးကသွည်။အဝတအြစားဝတသ်ည့အြခါတိုင်း ကိုယလြုံးပေါအြောင် အကပအြပြော့တွဝတေတ်ကတ်ာမို့ ကြည့်ကြောင်းသည်။
သူ့စကားသံတိတန်တောမို့ အိတုံက သူ့ကိုမော့ကြည့်လြာသည်။နှစ်ယောကသ်ားအကြည့်ခြငွြးဆုံသှားကာ အတနကြှာကြည့်န်ရင်ေးနှင့ြ အိတုံ့မကြလြုံးထဲမှ အရိပအြယောငတ်ခွို့ကိုတွေ့လိုကရြသလိုထငမြိလိုကသ်ည်။သူလဲ အိတုံခေါင်းကိုကိုငကြာ နှုတခြမ်းကို ငုံ့ကာစုပန်မ်းလိုကသ်ည်။ပြိးတော့ ခပတ်င်းတင်းဖကလြိုကရြင်း ပါးစပထြဲသို့လွှာထိုးထည့လြိုကရြင်းမှှနသေည်ေ။အစက အိတုံလဲ ကြောငသ်ှားပြီးရုန်းမလိုလုပန်ရင်ေးနဲ့ သူ့ဖကကြို မှီခလွာသည်။သူလဲအခွအနေကေောင်းပြီမို့ လကတ်ှကေ အင်ျကြီပေါကြနေ ရငသ်ားတွကေိုပြတသ်ပကြိုငတ်ှယလြိုကသ်ည်။တုံတုံလဲမငှင်းပေ။သူပြုသမွှငှိမခြံနသညေမြို့ သူလဲ အင်ျကြီ အောကကြိုလကလြွှိုဝငကြာ ဘရာအောကကြ နို့တွကေို ကိုငလြိုကရြင်း နို့သီးခေါင်းတွကေို ခွပေေးလိုကသ်ည်။နှစ်ယောကသ်ား အသကရြှူသံများပြင်းလာသည်။ထိုခွိနတ်ှင် ကားစကန်ှိုးသံနှက့အြတူ ကားမောင်းထွကန်သညေမြို့ နှစ်ယောကသ်ား နှုတခြမ်းချင်ြးခွာလိုကပြှီး ကိုယရြှိနသ်တလြိုကသ်ည်။ကားတွင်းမှလူများကလဲ အိပမြောကြနတောမို့ သူလဲ နို့တွကေိုခွနလေေိုကသ်ည်။အိတုံလဲ သူဖကကြိုမှိနရင်ေး လှိုကမြောနသည်ေ။သူလဲအကြြႌကို လှနတ်ငလြိုကကြာ ဘရာကိုအပေါသ်ိုမလိုကပြှီးနို့တွကေို ငုံ့ကာစို့လိုကသ်ည်။
”ကိုမင်း သူများတွေ တွေ့လိမ့မြယကြှာ ဟင်း”
”အကုနအြိပန်ပေါပြီ။တို့နားမှာလဲလူမှမရှိတာ”
သူတို့နားက ခုံတွမှော လူမရှိပေ။သူတို့ကနောကဖြကန်ားကသွည့အြပြင် လူတွကလေဲ သိပမြပါတာမို့ လှတိလပန်သည်ေ။သူလဲ နို့တွကေိုတလုံးပြီးတလုံးပြောင်းစို့နရင်ေး လကတ်ှကေ ထမိနစြကပ် အကြဲကြောင်းကနေ လွှိုဝငလြိုကရြင်း အိတုံရဲ့ ပိပိကိုစမ်းလိုကသ်ည်။ပငတ်ီမှာအရညမြွားနဲ့ရှှဲနသညေအြိတုံလဲ တွန့ခြနဲ ဖြစ်သှားရင်း ပေါငကြိူစေ့လိုကသ်ည်။သူလဲအသာဖြဲလိုကကြာ ပငတ်ီပေါမြှနေ ပိပိကို ပြတပြေးလိုကတ်ော့ ပေါငကြ ကားသှားလိုကြ စုသှားလိုကန်ှင့ြ အသကရြှူသံက ပိုပြင်းလာသည်။သူ့ခေါင်းကိုအတင်းဖကထြားသည်။သူလဲ နို့တွစေို့တာကို ရပကြာ အိတုံနှုတခြမ်းကိုနမ်းလိုကတ်ော့ အငမိးမရ ပြနန်မ်းလိုကသ်ည်။သူလဲ ပငတ်ီကို အသာဆှဲခလွိုကရြာ အလိုကသ်င့တ်ငပြါးကို မပေးလာသည်။ပငတ်ီကို ပေါငအြောကန်ားထိလိပခြလွိုကပြှီး ပိပိကိုစမ်းလိုကတ်ော့ ပေါငကြိုအသာ ကားပေးလာသည်။သူလဲ အစေ့ကို အသာကလိလိုကတ်ော့
”ရှီး ကိုမင်းရယ် ”သူ့ကို အတင်းဖကထြားသည်။သူလဲ အစေ့ကို အဆကမြပြတကြလိနတေော့ ဖငကြှီးက ယမ်းခါနသည်ေ။သူလဲ အိတုံ့နားကိုကပကြာ
”အိတုံ လီးစုပဖြူးလား”
”အင်း
”
”ကို့ ကို စုပပြေးကြာ”ပြောလိုကတ်ော့ အိတုံလဲ လူကို ပြတင်းပေါကဖြကအြသာတိုးလိုကရြင်း ကိုယကြို သူ့ဖကင်ိုကခြလွိုကသ်ည်။တစောင်းအနအထေားနှင့ခြှထေောကန်ှဈဖကကြိုခုံပေါတ်ငထြားကာ တဈဖကကြ ထောငထြားရင်း သူအစေ့ကို ကလိနတောကို ခံရင်း သူ့ဘောင်းဘီကြယသ်ီးကိုဖြုတ် ဇဈကို ဆှဲခကြာ အတွင်းခံထဲ မှလီးကို ထုတလြိုကသ်ည်။ခတ်လေူငယမြို့ဒါတွကေို မှငတ်ှေ့ဖူးနလေို့ရိုးနတောပဲလား သူ့ဘဲနဲ့အကြိမပြေါင်းများစွာ လုပဖြူးနကြမေို့လားမသိ ကြှမ်းကငွစြှာလုပတ်ကသ်ည်။လီးကိုပါးစပထြဲ အသာထည့လြိုကရြင်း ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပလြိုကြ လီးထိပကြို လွှာနဲ့ ကလိလိုကြ စုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။သူလဲ လကတ်ဖကကြအစေ့ကို ကလိရင်း တဈဖကကြ အဖုတထြဲသို့ ကလိုင်းနသည်ေ။သူက ကလိလေ ဖီးလတ်ကပြှီး စုပလြေ သူကလဲဖီလ်းတကလြေ အဖုတန်ဲ့အစေ့ကို ကလိလနှငေ့န်ှဈယောကသ်ား အပျိုငကြောင်းနသည်ေ။သူလဲ
”အိတုံ ကို လုပခြငွတ်ယ် အဆငပြှမလေား”
စုပန်ရောမှ ”ကားပေါမြှာ မလှတလြပဘြူးကိုမင်းရယ် ဟိုရောကမြှလုပလြနေောြ”
”အဲ့ဒါဆိုရင် မနကကြွ ကိုယတ်ို့ တည်းခိုခန်းတဈခုသှားကြမယ် အိုကလေား”
ခေါင်းညိမ့ပြှလသည်ေ။သူကလိနရင်ေးနဲ့ အိတုံ့ရဲ့ တငပြါးက ယမ်းခါလာသည်။ပိပိအတွင်းထဲက လကည်ှိုးကို စုပလြာသည်။သူလဲ ဆကတ်ိုကဖြိကာ ကလိလိုကတ်ော့ ဖငကြ ရမ်းသထကယ်မ်းလာပြီး နောကကြို ကော့ကော့ပေးနရင်ေ ပါးစပကြလဲ တအဈအဈနဲ့။အတနကြှာတော့ ဟင့ဟြင့န်ှင့အြသံနဲ့အတူ ပြီးသှားသညထြငသ်ည်။သူလဲ ပြီးပြီလားမေးရာ ခေါင်းညိမ့ပြှလသည်ေ။သူလဲ အဖုတထြဲမှလကကြိုထုတလြိုကသ်ညအြိတုံလဲ စလင်းဘတအြိတထြဲမှ တဈရှူးကိုယူကာ သူ့လကတ်ှကေို သုတပြေးလိုကရြင်း သူ့ပိပိကိုလဲ သုတန်သည်ေ။သန့စြငပြှီးနောကြ ပငတ်ီကို သချောပြနဝြတကြာ အဝတတ်ှကေို နသေားတကြ ပြငဆြငပြှီးသူ့ကို
”ကိုမင်း မပြီးသေးဘူးလား”
”အင်းဘယပြှီးဦးမလဲ ”
ဘာလုပပြေးရမလဲ”
”စုပပြေးချင်သ်ေးလား”
”ရပါတယ်”ပြောရင်း သူ့လီးကိုစုပပြေးလိုကသ်ည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူလဲ ပြီးချင်လြာတာမို့ ဖယခြိုင်းလိုကသ်ည်။သူမလဲ ပါးစပထြဲမှထုတကြာ လကန်ဲ့ အသာထုပေးလိုကတ်ော့ သူလဲ သုတရြညမြွားထွကသ်ှားသည်။သူမကပဲ အရညတ်ှကေို တဈရှူးနဲ့ သုတပြေးလိုကသ်ည်။သန့ရြှင်းပြီးနောကြ သူ့ကိုဖကကြာ အနှေးထည် စောငတ်ို့ခွုံရင်း အိပခြငွပြှီပြောကာ အိပလြိုကသ်ည်။သူလဲ သူမကို ဖကထြားရင်းတဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိပပြွောသ်ှားသည်။မနကမြိုးလင်းတော့ တောငကြှီးရောကတ်ာနှင့သ်ူတို့နှစ်ယောကြ ဟိုတယတ်ဈခုသို့ သှားကြသည်။ဟိုတယတ်ှင် အခန်းတခန်းယူကာ အခန်းထဲရောကမြှ မကြန်ှာသဈသှားတိုကကြာ မနကစြာ စားလိုကကြှသည်။သူလဲမိန်းမဆီ ဖုန်းဆကကြာ ရောကကြှောင်းပြောသလို အိတုံကလဲ သူ့မိဘတွဆေီဖုန်းဆကန်သည်ေ။မနကစြာ စားပြီး အခန်းထဲပြနလြာလိုကကြှသည်။အခန်းထဲရောကတ်ော့ ညတုန်းက ှဈယောကသ်ားအရှိနန်ှင့န်ှဈယောကသ်ား ကဲဖို့ပြငဆြငလြိုကသ်ည်။အိတုံကို ကုတငပြေါလြှဲခလွိုကရြင် အဝတတ်ှကေို ခွှတလြိုကသ်ည်။သူလဲ အဝတတ်ှကေိုခွှတလြိုကရြာ နှစ်ယောကသ်ား ဗလာကငွြးသှားကြသည်။သူလဲ အကြမ်းပနကြနလြုံးသာသာရှိသော အိတုံရဲ့နို့လေးတွကေိုစို့ရင်း တကိုယလြုံးကို လကန်ဲ့လိုကကြာပြတသ်ပန်လေိုကသ်ည်။နို့တွကေိုစို့လိုကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေိူ ကိုကလြိုကန်ဲ့လုပန်သည်ေ။လကကြတကိုယလြုံးပြတသ်ပရြင်း ပေါငကြှားထဲသို့ဝငကြာ အစေ့ကို ကလိလိုကရြာ အိတုံ ဖငကြ မှောကတ်ကလြာပြီး ပါးစပမြှ ညည်းသံနဲ့အတူ သူ့လကတ်ှကေို ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငလြာသည်။သူလဲ အစေ့ကို ခပကြှမ်းကြမ်းလေးဖိခွလေိုကြ မထိတထိလုပလြိုကန်ဲ့ ကလိနသည်ေ။ပိပိလေးထဲမှ အရညမြွားက အဝတွငရြှှဲကာနသည်ေ။ဖြူရှှဲဆိုသည့အြတိုင်း ခယမြလေးမှာ အသားဖြူသူမို့ အရညရြှှမ်းသညလြားမသိ။သူလဲ နို့စိုနရောမှ ထကာ ပေါငန်ှဈဖကကြို လကန်ဲ့ မလိုကပြှီး လကခြလယကြ အဖုတထြဲသို့ ထည့လြိုကရြင်း ကလိလိုကရြာ ပါးစပကြ ဗလုံးပထွေး အသံနဲ့အတူ ဖငကြ မှောကတ်ကလြာသည်။စအို ညိုညိုလေးက အဖြင့ခြံဖူးခွင်းမရှိသေးပေ။အရညတ်ှကေ ပိပိမှတဆင့ြ စီးကလွာကာ စအိုတွငရြှှဲနသည်ေ။သူလဲ ပေါငကြို မထားသောလကကြိုလှှတလြိုကရြာ အလိုကသ်င့ပြေါငကြ ထောငထြားသည်။လကတ်ဈဖကကြ ပိပိကို ကလိုင်းရင်း ကနွလြကတ်ဈဖကရြဲ့ လကည်ှိုးက စအိုဝကို အသာ ကုပည်ဈလိုကရြာ စအိုဝတွန့ခြနဲ့ ဖြစ်သှားပြီးဖငကြ ရမ်းသှားသည်။သူလဲ မသိချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ဆကကြလိနလေိုကသ်ည်။
”အ့ ကိုမင်း လုပတ်ော့ကြာ တုံမနတကေတ်ော့ဘူး”
”အိတုံ ခံချင်န်ပြေီလား”
”အင်း”
”မကြားရဘူး ပြနပြှော”
”ခံချင်န်ပြေီကိုမင်းရယ် ဟင့ြ အဟင့ြ”
”အဲ့ဒါဆို ကို့ကို စုပပြေးပါဦး”
အိတုံလဲ လှဲနရောမှအသာထကာ သူ့လီးကို ကိုငကြာ ပါးစပထြဲအသာထည့လြိုကရြင်း စုပပြေးနသည်ေ။နှေးထွေးတဲ့ အာငှေ့ စုပခြကြတ်ှကြေောင့ြ သူ့လီးက သနမြာသထကသ်နမြာလာသည်။သူလဲ အိတုံပါးစပထြဲမှ လီးကို အသာထုတကြာ အိတုံကို ပကလြကလြှဲလိုကကြာပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကကြာ အဖုတဝြတွင် လီးကိုတေ့လိုကရြာ
”ကိုမင်း ဖြေးဖြေးနောြ။ကိုမင်း ဟာကြီးက အကြီးကြီး တုံ့ဟာလေး ကြဲသှားလိမ့မြယ်”စိုးရိမစြှာသတိပေးလသည်ေ။ဟုတတ်ော့လဲ ဟုတသ်ည်။သူ့လီးက ဆေးမထိုး ဆေးမစားပဲ တောတ်ောကြှီးသည်။သူလူပျိုပေါကဘြဝနှင့ြ လူပျိုဘဝက သူငယခြငွြးများနှင့ြ လီးကြီးအောင် လစေုပခြှကန်ှင့ဆြှဲဖူးသည်။အလုပဝြငတ်ော့ နရောစုံလွောကသ်ှားရသဖြင့ြ လူစုံနှင့တ်ှေ့ကာ ဆေးနည်းကောင်းများကိုတွေ့ပြီး သဘာဝဆေးကောင်းများနှင့ကြှီးလာရသညလြို့ပြောလို့ရမည်။သူနဲ့လုပဖြူးသည့မြိန်းကလေးတိုင်း သူ့ကို စွဲလန်းသှားတကတ်ာများသည်။ဒါကိုတော့ လူပျိုဘဝမှာဂုဏယ်ူမိပမယေ့ြ အိမထြောငကြသွည့န်ောကပျိုင်း မိန်းကလေးတွနှငေ့ကြင်းအောငရြှောငသ်ည်။အိမထြောငရြေးအထိခိုကမြခံနိုငသ်ောကြောင့ကြာြ မိန်းမအပေါသ်ဈစာစောင့သ်ိတာလဲပါမည်။သူလူပျိုဘဝက လီးတွငဂြေါလြီထည့ဖြူးသည်။ဖားကန့ဘြကတ်ှင် တာဝနကြတွုန်းက သူနဲ့အရမ်းခငသ်ည့ြ လူတဈယောကကြ သူ့ကိုထည့ပြေးတာပင်။ထည့ပြေးသည့လြူက ဆရာကသွညပြှောရမလားပင်။ဂေါလြီကိုအရှငထြည့ပြေးထားသည်။မလိုချင်သ်ည့အြခါ ဖြုတထြားလို့ရသညပြင်။သူတခါမှမတွေ့ဖူးလို့အတောပြငအြံ့သှမိသည်။ကြောကကြလေးတွကေို သချောသှေးပြီး သူ့ကို ငါးလုံးထည့ပြေးသည်။အန်တရာယမြဖြစ်စရပေါလို့လဲ အာမခံလို့သူထည့ခြှင်းဖြစ်သည်။တကယလြဲ ဘာမှမဖြစ်ပေ။သူ ဖြုတခြငွသ်ည့အြခါ ဖြုတထြားပြီး သူထည့ခြငွသ်ည့အြခါ ထည့ထြားလို့ရတာမို့အတောသ်ဘောကသွည်။အိမထြောငကြသွည့အြခါမှာတော့ သူလုံးဝမထည့တ်ော့ပဲ ဖြုတသ်ိမ်းထားလိုပသ်ည်။
ခုလဲအိတုံခမွာ သူ့လီးကို လန့န်သည်ေ။သူလဲ အဖုတဝြကနေ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးအထဲကို ထည့လြိုကရြာ အဖုတကြ တင်းခနဲ့ဖြစ်သှားပြီး
”အာ့ အ့ ရှီး ဖြေးဖြေးကိုမင်း နာတယ်”
”ညှဈမထားနဲ့ လွှော့ထားလေ”
သူလဲ အစေ့ကို အသာကလိလိုကရြင်း နို့ကိုကုန်းစို့လိုကသ်ည်။အဖုတကြ ညှဈထားရာမှ ပြနလြွှော့သှားတော့ သူတခါထည့လြိုကပြှနသ်ည်။အစေ့ကိုကလိလိုကထြည့လြိုကန်ှင့စြိတရြှညစြှာ ထည့လြိုကရြင်း လီးက တချောင်းလုံး အဖုတထြဲသို့ ဝငသ်ှားသည်။အိတုံရဲ့အဖုတကြ အပျိုလဲ ဖြစ်ပြန် ရည်းစားနဲ့ သိပမြတွေ့ရတာလဲပါ ဝေးနတောလဲ ပါတာမို့ ကြပန်သည်ေ။သူ့လီးတချောင်းလုံးကို ညှဈထားတာမို့ ကောင်းလှသည်။အိတုံရဲ့ မကြန်ှာတဈခုလုံး နီရဲကာမကြရြညတ်ောငဝြဲနပမေယေ့ြ အရသာတော့ ရှိနသညေထြငသ်ည်။မကြလြုံးတွကေ မှိန်းကာ အံကြိတထြားသည်။
”အိတုံ ရလား ထုတလြိုကရြမလား”
”ရတယကြိုမင်း။မထုတန်ဲ့တုံခံနိုငတ်ယ်”
အံ့သှဖို့တော့ကောင်းသည်။ိမိန်းကလေးတွမွေား အရသာရှိရင် နာလဲ ကြိတမြှိတိကာခံသည့အြမွိုးလားမသိ။သူလဲ လီးကိုအသာပြနထြုတလြိုကရြင်း တဈဝကလြောကရြောကတ်ော့ အသာထည့လြိုကပြှနသ်ည်။ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆောင့န်ရင်ေးနဲ့ အခကြသ်ုံးဆယလြောပတ်ှင် အဖုတထြဲမှ အရညမြွားထွကလြာပြနသ်ည်။သှင်းထုတကြ ပိုချောမှေ့လာတာမို့ အိတုံလဲ ခံနိုငလြာသညထြငသ်ည်။ဆောင့ခြိုင်းရာ သူလဲ ပေါငန်ှဈဖကကြို လကတ်ံတောကခြှကထြဲထည့ကြာ ကိုယကြိုငိုကလြိုကရြင်း ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့လြိုကသ်ည်။အိတုံရဲ့ပါးစပမြှ တအ့အ့ တအိအိနှင့ဖြငကြို အလိုကသ်င့အြောကကြနေ ခံပေးနသည်ေ။သူလဲ အိတုံခံနိုငလြာပြီမို့ မညှာတော့ပဲ ဆကတ်ိုကကြို ဆောင့လြိုကသ်ည်။ဆောင့န်ရင်ေးနဲ့ အိတုံမှာတခွီပြီးသှားရသည်။သူ့ကိုအတင်းကုပဖြကကြာထားသည်။သူလဲဆောင့တ်ာကိုရပထြားရင်း နို့တွကေိုညှဈလိုကြ နှုတခြမ်းကိုနမ်းလိုကလြုပပြေးလိုကသ်ည်။အတနကြှာတော့ အိတုံကို ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ပိပိထဲမှ လီးကိုထုတိလိုကရြာ အရညမြွားက စီးကလွာတာမို့ အိတုံလဲ အတွင်းခံကို ယူကာသုတလြိုကရြင်း လေးဖကကြုန်းပေးလိုကသ်ည်။သူလဲ လိုချင်သ်ည့ပြုံကို ပြငလြိုကရြင်းတငပြါးတွကေို ညှဈလိုကသ်ည်။ဖငန်ှဈခွမ်းကိုဖြဲလိုကရြာ စအိုညိုတိုတိုလေးကိုမှငတ်ော့ သူ စိတထြဲ တမွိုးဖြစ်သှားသည်။သူဖငလြုပရြတာကို ကြိုကသ်ည်။သူလုပဖြူးခဲ့တဲ့မိန်းကလေးတိုင်းကို ဖငခြတွကသ်ည်။ခုလဲ သူအိတုံကိုတနေ့ဖငကြိုလုပမြညဟြုတေးထားရင်း လီးကို ပိပိဝတွငအြသာတေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထည့လြိုကသ်ည်။အိတုံခေါင်းကြီးမော့သှားရင်း တကြှတကြွှတန်ှင့ဖြစ်နသည်ေ။သူလဲ ဖြည်းဖြည်းခွင်း ခါးကို ကိုငကြာဆောင့န်သည်ေ။ဆောင့န်ရငေန်ှင့ြ စအိုပေါသ်ို့ တံတွေးထွေးခလွိုကရြင်း ဖငဝြကိုလကမြနဲ့ကုတလြိုကခြှဈလိုကကြလိနသည်ေ။စအိုဝက ရှုံ့လိုကြ ပြင့လြိုကန်ှင့ဖြစ်နသည်ေ။
”ဟင့ြ ကိုမင်း ဘာလို့ ဖငကြို ကလိနတောလဲ ယားတယ်”
သူလဲဘာမှမပြောပဲ ဖငဝြကို လကမြနဲ့ထောကကြာ အသာဖိထည့လြိုကသ်ည်။လကမြကအသာဖငထြဲသို့ဝငသ်ှားတော့ အိတုံ ပါးစပမြှ နာတယဟြုပြောပမယေ့ြ တအားတော့မငှင်းပေ။သူလဲ လကမြကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထုတလြိုကထြည့လြိုကလြုပရြင်း အဖုတထြဲမှလီးကို ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့လြိုကသ်ည်။အိတုံလဲ အင့ခြနဲ့ အင့ခြနဲ ညည်းရင်း ဖငကြိုနောကသ်ို့ အတင်းပစ်ထားသည်။ခပကြှမ်းကြမ်းဆောင့စြချင်ေသ်ည့သ်ဘောမို့ သူလဲ ခပကြှမ်းကြမ်းဆောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ဆောင့ခြကြပြေါင်းကြာလာတာနှင့အြမွှ အိတုံလဲ နောကတ်ကြိမပြှီးချင်လြာသလို သူလဲ ပြီးချင်လြာတာမို့ ခါးကိုလကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်းညှဈကိုငကြာ အားရပါးရဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။
”အား ကိုမင်း ကောင်းတယ် ဆောင့ဆြောင့ြ တုံ ပြီးချင်လြာပြနပြှီ။ဆောင့ဆြောင့ြ ဟင့ြ အင့ြ အင့ြ ”
သူလဲ ဆောက့ရြင်းနဲ့ အဖုတိထဲမှ လီးက တောင့တ်ကြးလာပြီး သုတကြညတ်ှကေ အဖုတထြဲသို့ပန်းထည့လြိုကသ်လို အိတုံလဲ ပြီးသှားရသည်။နှစ်ယောကသ်ား ပျိုငတ်ူပြီးသှားသညမြို့ အရမ်းကိုကောင်းတဲ့ ခံစားမှုကို ရလိုကသ်ည်။အိတုံပါးစပမြှလဲ တရစပည်ည်းနသည်ေ။နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကသ်ားနှင့ကြုတငပြေါသ်ို့ လဲကသွှားကာ မှိန်းနလေိုကသ်ည်။အတနကြှာတော့မှ အိတုံက သူ့ကို ဖယခြိုင်းလိုကသ်ည်။သူလဲ အိတုံအကောမြှ အသာထကာလီးကိုဆှဲထုတိလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ အဖုတကြိုအသာပိတကြာအတွင်းခံယူရင်း ရချိုးခန်းထဲဝငသ်ှားသည်။သူလဲ စားပြဲပေါမြှ တဈရှူးကိုယူကာ လီးကိုသုတလြိုကပြှီးအမှိုကပြုံးထဲထည့လြိုကသ်ည်။အတနကြှာတော့ အိတုံလဲ ရချိုးခန်းထဲမှ တဘတကြိုပတကြာကုတငပြေါသ်ို့ တကလြာပြီးသူ့ကို ဖကထြားလိုကသ်ည်။သူလဲ အိတုံကို ကိုလုပတ်ာကောင်းလားမေးရာ
ရှကဝြဲဝဲနှင့ခြေါင်းကိုငှိမ့ပြှလသည်ေ။သူလဲ အိတုံကို သူ့ဘဲနဲ့အကြောင်းမေးတော့ ပြောပြသည်။နှစ်ယောကသ်ားစကားပြောရင်းနဲ့ အိပခြငွလြာတာမို့အိပပြွောသ်ှားကြသည်။
အိပရြာမှနိုးတော့ ဆယ့န်ှဈနာရီကြောပြှီ။ရချိုးအဝတအြစားလဲကာ နေ့လညစြာ စားပြီး အိတုံကို တောငကြှီးတကျကသိုလမြှ ဘူမိဗဒေ ဌာနသို့လိုကပျို့ကာ ဆရာတွနှငေ့သ်ှားတွေ့သည်။စာတမ်းပြုစုဖို့အတွကြ အကူအညီတောင်းရသည်။သူလဲအိတုံကို ညနမှလောခေါမြယပြှောပြီး သူ့ဆိုဒထြဲရှိရာသို့ပြနသ်ှားကာ သတင်းပို့စရာရှိတာပို့ လုပစြရာရှိတာတွလေုပကြာ ညနလေေးနာရီထိုးတော့ ကားယူကာ ကြောင်းသို့ သှားပြီးအိတုံကိုသှားခေါရြသည်။ဆရာမတွရေဲ့အကူအညီနှင့အြိတုံအတွကြ နစရောအဆောငကြို ငှါးရသည်။သနဘြကခြါမှပြောင်းတော့မညဟြုပြောပြီး နှုတဆြကကြာ ဟိုတယသ်ို့ပြနလြာကြသည်။ဟိုတယရြောကတ်ော့ ကဲကြပြနသ်ည်။နှစ်ယောကသ်ား ခုမှညားသည့လြငမြယားလိုပင်။အိတုံရဲ့ ကိုယကြှပအြင်ျကြီအဝါကိုခွှတကြာ ဘရာအဖြုကိုပါတခါတည်းခွှတရြင်း နို့တွကေိုစို့လိုကသ်ည်။နို့တွကေိုတလုံးပြီးတလုံးအားရအောငစြို့ပြီး စကပအြနီကိုခွှတလြိုကရြာ ပငတ်ီအသားရောငလြေးသာကနွတ်ော့သည်။ပငတ်ီဂွဆုံတွင် အရညမြွားဖြင့ကြှကန်သည်ေ။သူလဲ ပငတ်ီပေါကြနေ အဖုတကြိုအသာပြတလြိုကရြင်း သူ့အဝတတ်ှကေိုခွှတလြိုကသ်ည်။ပြီးတော့ အိတုံပါးစပထြဲသို့ လီးကိုထည့ပြေးလိုကရြာ အိတုံကလဲ အလိုကသ်ိစွာ လှပေေးသည်။သူလဲ ပငတ်ီကိုအသာလိပကြာခွှတလြိုကရြင်းအဖုတမြှှေးတွကေို ဆှလိုကြ အစေ့ကို ကလိလိုကလြုပန်သည်ေ။အတောကြှာတော့သူလဲ ပါးစပထြဲမှလီးကိုထုတကြာ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး အိတုံကို အပေါကြနခေိုင်းလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ သူ့အပေါကြနခွကော လီးကိုလကန်ဲ့ကိုငပြှီး အဖုတဝြတွငတ်ေ့ကာ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထိုငခြလွိုကသ်ည်။လီးက အဖုတထြဲသို့ တရဈချင်ြးဝငသ်ှားသည်။အိတုံမှာ အဆုံးထိမထည့ရြဲပဲ တဈဝကလြောကတ်ှငပြှနကြှှလိုကြ ပြနထြိုငလြိုကလြုပန်သည်ေ။အခကြန်ှဈဆယလြောကတ်ှင် အဝငခြွောလာပြီး အရညတ်ှရှေှဲလာတာမို့ အံကိုကြိတကြာ အဆုံးထိထိုငခြလွိုကသ်ည်။
”အာ့ ကြှတကြွှတ်” မကြန်ှာမှာရှုံမဲ့သှားရင်း သူ့ရငဘြတကြို ခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငထြားရင်း ငှိမန်သည်ေ။သူလဲ နို့တွကေို လကန်ဲ့အသာအုပကြာ နယပြေးလိုကသ်ည်။ခဏကြာတော့ သူမလဲ ဖြည်းဖြည်းဆောင့လြိုကသ်ည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ခံနိုငလြာသညမြို့ ခပသ်ှကသ်ှကြ ဆောင့လြိုကသ်ည်။သူလဲ အောကကြနေ နို့တွကေိုဆိတလြိုကြ စို့လိုကြ ညှဈလိုကြ လုပပြေးရင်းကော့ကောပေးလိုကရြာ သားအိမန်ှင့သ်ှားသှားထောကမြိသညထြငသ်ည်။မကြန်ှာရှ့ုံမဲ့သှားသည်။
”အင့ြ အင့ြ ကောင်းတယ် ကိုမင်းရယ် ဟင့ဟြင့ြ”
”ကြိုကလြား အိတုံ ကို့နဲ့ လိုးရတာတာကောင်းလား”
”အင်းကောင်းတယ် ကြိုကတ်ယ် ကိုမင်းနဲ့ လုပရြတာအရမ်းကောင်းတယ် ဟင့ြ ဟင့ြ ”
တဖြည်းဖြည်းနှင့ကြောင်းလာပြီမို့ အားနဲ့အငန်ဲ့ကိုဆောင့န်လသေည်ေ။ဆောင့ခြကြတ်ှကြောလာသညန်ှင့အြမွှ အိတုံပြီးတော့မညမြို့သူလဲ ပကလြကအြနအထေားမှ အသာထာကာ အိတုံနို့ကိုစို့ရင်း တငပြါးတွကေိုဖြစ်ညှဈလိုကသ်ည်။စအိုဝကို လကည်ှိုးနဲ့ ကလိရင်းအသာဖိထည့လြိုကသ်ည်။လကည်ှိုးကိုတောင့ထြားတာမို့ အပေါကြဆောင့ခြလွိုကရြညလကတ်ဈဆဈခန့ဝြငသ်ှားသည်။
”အာ့ ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲ နာတယကြှာ ”
အရမ်းကြီးလဲ မငှင်းဆနတ်ာမို့ သူလဲ သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပန်လေိုကသ်ည်။အိတုံလဲ အပေါကြနေ ဆောင့ခြကြတ်ှကေ နဖြည်းဖြည်းစိတလြာသည်။ပါးစပကြလဲ တအင်းအင်းနဲ့ မှညရြင်းအားနဲ့ကိုဆောင့န်သည်ေ။သူလဲ နို့ကို အားနဲ့စို့ရင်း စအိုထဲကလကည်ှိုးတချောင်းလုံးဝငန်သညေကြို ထုတလြိုကထြည့လြိုကခြပသ်ှကသ်ှကလြုပန်သည်ေ။အိတုံလဲ အဖုတထြဲက လီးကို တရစပည်ှဈလာရင်း စအိုထဲကလကကြိုလဲ ညှဈလာသည်။
”အာ့ ပြီးပြီး ကိုမင်း တုံတုံ ပြီးပြီဟား ရှီး ကောင်းလိုကတ်ာကြာ ဟား”အားရပါးရဆောင့ရြင်းနဲ့ သူ့အပေါကြို အရုပကြှိုးပြတပြှိုကလွာသည်။မာရသှနအြပြေးသမားတယောကလြိုပင် မောဟိုကကြာနပြေီးပါးစပမြှလဲ ညည်းနသည်ေ။လကတ်ှကေ သူ့ကို တင်းကြပစြှာဖကထြားသည်။သူလဲ အိတုံကြောပြငကြို အသာပြတသ်ပပြေးပြီး နှစ်သိမ့လြိုကသ်ည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အမောပြောလောကခြါမှ
”အိတုံ ကိုမင်း မပြီးသေးဘူး”
”ဟင် တကယလြား ဟင့ြ သူက အားကိုကြီးလှန်းပါတယ် တကယတ်ည်း”
”ကိုမင်းကို ကုန်းပေး”
အိတုံလဲ သူခိုင်းသည့အြတိုင်း သူ့အပေါကြနအသောထလိုကတ်ော့ အဖုတထြဲမှ လီးက ကြှတသ်ှားပြီး အရညတ်ှကေ အောကသ်ို့ကလွာသည်။သူမလဲ ထမိနတ်ထညကြိုယူကာ သုတလြိုကပြှီး ကုတငပြေါတ်ှငအြသာကုန်းပေးလိုကသ်ည်။သူ့ဘဲနှင့ြ လုပန်ကြမေို့ထငသ်ည် အခွိုးတကရွှိသည်။သူသိပပြှငပြေးစရာမလို။သူလဲ ကုတငပြေါမြှာ သူ့ကိုဖငပြေးပြီးကုန်းနတေဲ့ ခယမြကို မှငလြိုကရြတော့ စိတထြဲ တွငတ်မွိုးဖြစ်သှားကာ အိတုံ ဖငကြို ဖြန်းခနဲ့ ရိုကလြိုကသ်ည်။
”အ့ ဘာလုပတ်ာလဲ ကိုမင်းနာတယ်”
သူလဲ ဘာမှမပြော။ခပဆြကဆြကရြိုကလြိုကပြှနသ်ည်။လေးငါးခကြြ ဆကတ်ိုကရြိုကလြိုကတ်ော့ ဖြူဝင်းသောတငပြါးနှစ်ဖကကြ လကြးငါးချောင်းရာကြီးနီရဲနသည်ေ။မကြရြညတ်ှလေဲ ဝဲကာ ငိုမဲ့မဲ့ဖြစ်နသည်ေ။
”နာလို့လား”
”နာတာပေါ့ကိုမင်းကလဲ အရမ်းရိုကတ်ာပဲ သူ့အသားမဟုတတ်ိုင်း”
”အိတုံဖငလြေးက လှလို့ရိုကမြိတာ။ဖငပြေါကလြေးကလဲ ခစွစြရာလေး လုပခြငွစြရာကြာ”
”အာ ကိုမင်းနောြ မညဈပတန်ဲ့ ဖငတ်ော့မလုပန်ဲ့တော့ တခါမှမခံဘူးဘူး”
သူလဲ ဖငကြိုရိုကရြင်း ”မလုပပြါဘူး နောကမြှ”
ပြောရင်းသူအိတုံနောကဖြကတ်ှင် အသာဝငလြိုကရြင်း ဖငကြို ဖြဲကာ စအိုကိုတံတွေးထွေးလိုကရြင်း လီးကိုအဖုတဝြကိုတေ့ကာ ခပဖြှည်းဖြည်းချင်ြးသှင်းလိုကသ်ည်။
”ဟ့ အာ့ အာ့ ကိုမင်းရယ် ”
သူလဲ ဖငကြို ဖနွြးခနဲ ရိုကလြိုကရြင်းမေးလိုကရြာ အိတုံက
”မနာပါဘူး တမွိုးဖြစ်သှားလို့ ဖငကြိုအရမ်းရိုကတ်ာပဲကြာ။ဖငကြ ပုတတ်ော့မယ် ဟင့ြ”
သူလဲ လိးကိုအဆုံးထိထည့လြိုကပြှီး တဈဝကခြန့ပြှနထြုတကြာခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့ထြည့လြိုကပြှနသ်ည်။

အိတုံကတခါအောတ်ိုင်း သူဖငကြိုတဈခကြရြိုကကြာ မေးသည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ ဖငရြိုကခြံရတာကို နှစ်ခွိုကလြာသညထြငသ်ည်။နာသညဟြုမပြောတော့ပဲ ရမကသ်ံကပါလာသည်။သူလိုချင်သ်ညကြလဲ ဒါပင်။သူ တခါတလကရွေင် အဲလိုခပကြှမ်းကြမ်းဆကဆြံချင်သ်ည်။သူ့မိန်းမကတွော့မရပေ။သူလဲ သူ့မိန်းမကြ မလုပခြငွြ မလုပရြကတ်ာလဲပါသည်။ကိုယခြစွလြို့ယူထားတာကိုး။ခယမြကတွော့ သူစိတထြဲက ရှိတဲ့အတိုင်းကို လုပလြိုကသ်ည်။ခယမြဆိုတဲ့အသိကလဲပါနသည်ေ။သူအိတုံ ဖငကြိုရိုကလြိုကဆြောင့လြိုကြ စအိုကို ကလိလိုကန်ဲ့ အိတုံလဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ကောင်းလာပြနသ်ည်။ဖငရြိုကခြံရတာကိုနှစ်ခွိုကလြာသည်။ခပကြှမ်းကြမ်းတဈခါရိုကခြံရတိုင်း စိတကြ ဆဈခနဲ့ ဖြစ်ဖြစ်သှားပြီးစွဲလန်းလာသည်။စအိုကလဲ တဈစို့စို့နဲ့ အရသာတမွိုးပေးလာသည်။ကိုမင်းကလဲ တရစပဆြောင့လြိုကြ ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့လြိုကရြိုကလြိုကလြုပန်လသေေူမအတွကြ အရသာပေးလဖြစ်ေနသည်ေ။သူဘဲနှင့တ်ုန်းက အဲ့လိုမခံစားဘူးခွေ။သူ့ရည်းစားလဲ လူငယတ်ယောကပြမေို့ နည်းပေါင်းစုံသူနှင့လြုပဖြူးပမယေ့ြ ကိုမင်းလောကြ အရသာမပေးစွမ်းနိုင်။တခုခုလိုနသလေို။ခုကိုမင်းနဲ့ တွေ့မှ သူမလိုအပန်တောကိုရလိုကသ်လိုပင်။သူမလဲ မရှကတ်ော့ပေ။ပါးစပကြနေ ခပကြှမ်းကြမ်းကိုဆောင့ခြိုင်းလိုကြ သည်။
နမင်ေးလဲ ပြီးချင်လြာပြီမို့ အိတုံကို အထဲမှာပြီးရမလားမေးရာ ခေါင်းညိမ့တ်ာမို့ သူလဲ ဖငန်ှဈဖကကြို ခပဆြကဆြကလြေးငါးခကြရြိုကကြာ ဖငကြိုခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငဖြှဲလိုကရြင် နောကကြနေ ခပကြှမ်းကြမ်းကိုဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။သူ့ဆောင့ခြကြတ်ှကြေောင့ြ အိတုံခမွာ လှိုင်းထနန်တေဲ့ကြားက လှငယေလြိုပင် လှူးလှန့န်သည်ေ။သရီးစတပကြေ ဆံပငတ်ှကေ ဝဲခါနရင်ေ းပါးစပကြလဲ တအားအားနဲ့အောန်သည်ေ။ဆောင့ခြကြတ်ှကြောလာသညန်ှင့ြ အမွှ သူရော အိတုံပါ ပြီးချင်လြာသည်။သူလဲ ခပကြှမ်းကြမ်းမနားတမ်းဆောင့ခြလွိုကရြာ အိတုံပြီးသှားသည်။ခပကြှမ်းကြမ်းပြီးသှားသညထြငသ်ည်။လကတ်ှကေ မှေ့ရာခင်းကိုတင်းနအေောငခြွမှရေင်း ပါးစပကြ အားခနဲ အားခနဲ့အောန်ကော သူလီးကို ဖြစ်ညှဈနသည်ေ။သူလဲ လီးကိုတဆုံးထုတကြာ တဆုံးဆောင့ထြည့ကြိုလေးငါးခကြလြုပလြိုကရြင်း သုတရြညတ်ှကေ အဖုတထြဲသို့ အရှိနထြိုးဝငသ်ှားကာ ပြီးသှားသည်။နှစ်ယောကသ်ားဘေးတိုကလြှဲခလွိုကရြင်း အမောဖြရင်ေး အိတုံနို့တွကေိုခပတ်င်းတင်းဆုပကြိုငထြားသည်။အိတုံလဲ သူ့ကိုနောကပြှနသ်ိုင်းဖကရြင်း သူ့မကြန်ှာကို နမ်းလိုကသ်ည်။အတောလြေးကြာတော့ အိတုံက သူ့ကို အသာဖယကြာ အိမသ်ာထဲ ဝငသ်ှားသည်။သူလဲ နောကကြနေ လိုကဝြငသ်ှားရာ
”ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲ လို့ ဒီမှာသနိ့ရှင်းရေးလုပမြလို့”
”ကိုလဲ လုပမြယ်”ပြောကာ ရပန်ေးကိုယူပြီး အိတုံကိုဆေးပေးလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ သူ့လီးကိုဆေးပေးသည်။ဆေးနရင်ေ ဟင့သ်ူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးဒါကြောင့မြမ စွဲနတောနမှောပြောရင်းစသည်။သူလဲ ညည်းရောမကြိုကဘြူးလားမေးရာ မကြိုကပြါဘူးပြောပြီးရီနသည်ေ။နှစ်ယောကသ်ား ရချိုးခန်းထဲမွာ ရအတေူခွိုးလိုကသ်ည်။ရချိုးပြီး အဝတလြဲကာ အပြငသ်ို့ထွကကြာ စားသောကြ လညပြတပြှီး ညကိုးနာရီကြောတ်ော့ ဟိုတယသ်ိုပြနလြာကြသည်။ဟိုတယရြောကတ်ော့ နှစ်ယောကသ်ား လိုးကြပြနသ်ည်။အပေးအယူမွှသညမြို့ လုပရြတာကောင်းသည်။လုပပြှီးတော့ နှစ်ယောကသ်ား အိပပြွောသ်ှားကြသည်။မနကအြိပရြာကနိုးတော့ လင်းဆှဲလေးပြောကာ လုပကြှပြနသ်ည်။ပြီးတော့ ရချိုးအဝတလြဲကာ အိတုံကိုကြောင်းလိုကပျို့ပြီးသူလဲအလုပထြဲ ပြနသ်ှားလိုကသ်ည်။ညနကြေ အိတုံကိုခေါကြာ ဟိုတယသ်ို့ပြနလြာ လုပကြှသည်။နောကရြကမြနကတ်ော့ အိတုံအဝတအြစားအိတတ်ှယေုကာ အဆောငသ်ို့လိုကပျို့ပေးပြီး သူလဲ အလုပထြဲသို့ ပြနလြာလိုကသ်ည်။ညဖကတ်ှငန်ှဈယောကသ်ား လိုင်းပေါမြှာ စကားပြောဖြစ်သည်။သူလဲ မိန်းမနဲ့ သမီးဆီ ဖုန်းဆကလြိုကြ အိတုံနဲ့ ခကြလြိုကလြုပန်ရသေည်။အလုပကြိုလဲ မလဈဟင်းရအောငဂြရုစိုကရြသည်။တဈပတကြို နှစ်ခါတော့ အိတုံနဲ့ လုပဖြစ်ကြသည်။လုပသ်ည့အြခါတိုင်း ခပကြှမ်းကြမ်းဆကဆြံသည်။အိတုံကလဲ နောကပျိုင်း ပြင့ပြှင့လြင်းလင်းပြောဆိုတကလြာသည်။ခပကြှမ်းကြမ်းလုပရြတာကိုသဘောကကြှောင်းပြောတာမို့ သူ့အတွကအြကြိုကပြင်။
အိတုံရောကပြှီးတဈလခွဲကြောကြွောလြောကတ်ှင် သူ့မိန်းမနဲ့သမီးက သူဆီအလညလြာတာမို့ သူတို့နှစ်ယောကြ ပုံမှနတ်ိုင်းဆကဆြံရသည်။မိန်းမနဲ့ သမီးက ဆယ့င်ါးရကလြောကန်သည်ေ။နသညေ့ကြာလတလွှောကြ သူ့အတွကသ်ုခဘုံလေးပင်။သမီးရဲ့တွကတ်ီးတွကတ်ာအသံလေးတွကေ သူ့အတွကအြားဖြစ်စသလေို မိန်းမရဲ့ ပြုစုကြငန်ာမှုတွကေ သူ့အတွကြ ခွနအြားတိုးပြားရသည်။ပြနခြါနီးညမှာတော့ လငမြယားနှစ်ယောကသ်ား အတိုးခကြာ လုပဖြစ်ကြသည်။သူမိန်းမကို နောကပြေါကတ်ောင်းတာ တောတ်ောန်ဲ့မပေးပေ။နောကပျိုင်းသူမရမကတောင်းလှန်းလို့ပေးသည်။သူလုပခြှင့ရြပမယေ့ြ နောကရြကမြှာနာလို့သူ့ကိုအပြဈပေးသည့အြနနေဲ့ တဈလလောကြ မပေးတော့။မိန်းမက ခပကြှမ်းကြမ်းဆကဆြံရတာကိုမနှစ်သကြ။အရှကကြကြီးသည်။နောကပျိုင်းတွငမြှ ကိုတုံးလုံခွှတန်ဲ့ သူလုပခြှင့ရြသည်။အိမိထောငကြကြာစက ဘယလြိုမှစည်းရုံးလို့မရ။သူ့ကိုခစွလြှန်းလို့သာ လိုကလြွောခဲ့ပမယေ့ြ အရှကကြသည်းသည်။စလို့မရ။သူ့လီးကိုတောတ်ောန်ဲ့ စုပခြိုင်းလို့မရ။သူစိတရြှညရြှညန်ဲ့ သငပြှပေးတာကြောင့တ်ဖြည်းဖြည်းနဲ့ သူလိုချင်တ်ဲ့အနအထေားရောကလြာရသည်။နောကပျိုင်းတွင်းအပေးအယူမွှလာသည်။နောကပြေါကကြိုတခါပေးပြီးကတည်းကတောတ်ောန်ဲ့မပေးတော့။သူစိတပြါလှန်းမကပါမှသာ ပေးသည်။ဘာပဲပြောပြော သူ့ သူ့မိန်းမကိုအတောခြစွသ်ည်။သူ့မိန်းမကလဲ သူ့ကိုအရမ်းခစွကြာ သဈစာရှိသည်။သူတို့အိမထြောငသ်ကြ ချောကန်ှဈကြောအြတွင်း စကားအကြီးအကယွမြများဘူး။မိန်းမက သူ့ကို အစစအားကိုးယုံကြညသ်ည်။သူတို့အိမထြောငရြေးမှာ အိမဆြည်းလည်းလေး သမီးကလေးဝငလြာတော့ ပိုတောငဆြိုးသည်။သမီးက သူ့ကိုအရမ်းခစွသ်လို ခွှဲလဲ ခွှဲတာမို့ သူလဲ သမီးအတွကဘြာပူုဆာဆာပင်။သမီးကနောကန်ှဈဆို ကြောင်းတကရြတော့မည်။မိန်းမနဲ့သမီးပြနသ်ှားတော့ သူ့ရငထြဲ ဟာတာတာဖြစ်ကနွခြဲ့သည်။မိန်းမကလဲ ကားထွကကြာနီးတော့ မကြရြညအြဝဲသား။သမီးကလဲ တူတူပင်။ကားဂိတသ်ို့အိတုံပါ သူ့အမကို လိုကပျို့လသည်ေ။ကထွကသ်ှားတော့ အိတုံကို အဆောငလြိုကပျို့ပေးလိုကသ်ည်။
နောကတ်ပတကြတွော့ အိတုံနဲ့ ပြနခြွိန်းတွေ့ကာ လုပဖြစ်ကြပြနသ်ည်။အိတုံလဲ ပလှပေေးတာအတော့ကို ကြှမ်းကငွလြာသည်။သူတခါတလေ အိတုံပါးစပထြဲမှာ ပြီးတကသ်ည်။သူလဲ အိတုံကို လကန်ဲ့ပြီးအောငလြုပပြေးတကသ်ည်။နောကပြေါကကြိုတော့ မလုပသ်ေး။အိတုံကလဲ ကြောကန်တောပါမည်။ကြောကမြည့သ်ာကြောကတ်ာ သူ အိတုံရဲ့ စအိုကို ခွဲ့ခွဲ့ပေးတာလကန်ှဈချောင်းကအသားလေးဝငသ်ည်။သူတို့နှစ်ယောကဆြကဆြံရေးက လငမြယားတွထကေပြင် ပြင့လြင်းသည်။တခါတလေ အိတုံကို ကိုယ့ဟြာကိုယ် ပြတခြိုင်းပြီး သူကရှေ့ကနေ ဂွင်းထုသည်။အိတုံကလဲ ပြောပါသည်။သူနဲ့ကမွှဘာဖြစ်မှန်းကိုမသိ အရှကကြိုမရှိတော့ဘူးဟု။သူတို့လငမြယားလုပတ်ုန်းက သူချောင်းကြည့်ကြတည်းက သူ့ကိုစိတဝြငစြားသှားမိသ ညလြို့ပြောသည်။သူ့ဘဲလီးက သူ့လောကမြကြီး သူ့လိုလဲ ခပကြှာကြာမလုပန်ိုငကြှောင်းပြောသည်။
တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ စာတမ်းပြုစုတာပြီးကာ ပြနရြတော့မည်။ပြနခြါနီးရကတ်ှင် ဟိုတယတ်ှင် ညလုံးပေါကကြို လိုးကြသည်။နည်းမွိုးစုံးအောငကြို လုပသ်ည်။အိတုံက သူ့ရဲ့ လိငကြွှန် eဖြစ်မှန်းမသိဖြစ်နသည်ေ။သူခိုင်းသမွှအကုနလြုပသ်ည်။ သူမရဲ့ ရည်းစားကလဲ ပြနလြာခါနီးပြီ။ပြနရြောကရြင် ယူကြတော့မညပြှောသည်။မယူခငတ်ဈခါလောကတ်ှေ့ချင်တ်ယဟြု သူ့ကိုပြောသည်။သူကလဲ အခွိနရြရငလြာတွေ့မယ် အဲ့ကရွင် ဖငပြါခမွယပြှောတော့ သူမကလကသ်င့ခြံသည်။နောကရြကမြှာ သူအိတုံကို ရနကြုနကြားပေါသ်ို့တကပြေးလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ ပြနသ်ှားရော သူလဲ ငတသ်ှားသညပြှောရမည်။အလုပကြိုသာအာရုံစိုကကြာ လုပန်သည်ေ။ညဖကတ်ှင် မိန်းမနဲ့ သမီးနဲ့ ဖုန်းပြော video callနဲ့ပြောလိုကြ အိတုံနဲ့ ခကြလြိုကြ အခွိနဖြှုန်းနရသေည်။
ဒီလိုနဲ့ နောကပျိုင်းတွင် သူလဲအလုပတ်ှကရှေုပ် အိတုံကလဲ သူ့ရည်းစား ပြနရြောကလြာပြီး မင်ျဂလာဆောငရြနအြတွကအြလုပတ်ှကေ ရှုပန်သဖြေင့ြ အဆကအြသှယပြှတသ်ှားရသည်။ တောင်းသောနေ့တွင် မိန်းမက သှားလိုကသ်ေးသညလြို့ပြောသည်။နောကန်ှဈလလောကကြှရင် မင်ျဂလာရကသ်တမြှတထြားသညဟြုပြောသည်။သူ့စိတထြဲတွင် နှမှောသလိုတော့ဖြစ်သှားမိပမယေ့ြ သူနဲ့မှသကဆြိုငမြှုမရှိတာ။အတူရှိနတေုန်းက အားရအောငလြုပခြဲ့ရပြီးပြီမို့ ကြနပေသ်င့သ်ညလြို့ သူ့ဟာသူပြောရသည်။သူအိတုံနဲ့ အတူရှိနစဉေကြ အိတုံဖငကြို မလုပလြိုကရြတာကိုတော့ မကြမနေပဖြစ်မိသား။ဒါလဲ သူ့ညံ့ဖငွြးမှုမဟုတလြား။ခုမှလှတတ်ဲ့ငါးကြီးမနချင်ေတ်ော့တာမို့ အလုပကြိုသာအာရုံစိုကကြာလုပန်လေိုကသ်ည်။
ဒီလိုနဲ့သူလဲ ပြနပြှောင်းရခါနီးပြီ။သူ့ရဲ့အလုပတ်ှကလေဲ ပြီးသှားပြီမို့ ရုံးခွုပကြပြနခြေါတ်ော့မည်။မိန်းမနဲ့သမီးကလဲ သူပြနလြာခါနီးပြီမို့ အရမ်းပြောန်သလေို သူလဲ ပြောမြိသည်။သူ့ဆရာသမားကတော့ ပြောသည်။အလုပကြို ပြနခြါနီးပြီဆိုပြီး ပြီးပြီရောမလုပဖြို့နဲ့ အရငတ်ိုင်းကြိုးစားလုပဖြို့ လူကြီးတွကေ ရာထူးတိုးပေးဖို့ လုပန်သညေဆြိုခွင်းကြောင့ြ အပြောပြေါအြပြောဆြင့ရြပြနသ်ည်။ဒီလိုနဲ့ သူပြနပြှောင်းရခါနီးရကန်ှဈဆယခြန့အြလိုလောကမြှာ အိတုံကသူ့ဆီဖုန်းဆကလြာသည်။နောကလြဆိုရင် သူမင်ျဂလာဆောငရြတော့မှာမို့ သူနဲ့တွေ့ချင်မြိကြောင်းပြောသည်။သူလဲ တွေ့ချင်မြိသေးသား။ပြီးတော့ သူလဲ အလုပကြိဈစနှင့ြ ရနကြုနသ်ို့ တဈပတခြန့သ်ှားရဦးမညမြို့ အဆငပြှသည်ေ။ဒါကြောင့သ်ူက အိတုံကို ရည်းစားမရှိဘူးလားမေးရာ သူ့ကောငလြေးက အလုပန်ဲ့ စငကြာပူသို့ သှားကြောင်း၊ နောကလြဆန်းမှ ပြနလြာမှာဖြစ်ကြောင်းပြောသည်။ဒါနဲ့သူလဲ သူလာနိုငမြည့ရြကကြို ပြောကာ အဆငပြှနေိုငလြားမေးရာ အိတုံက အိုကတယေပြှောတာနဲ့ သူတို့တွေ့နိုငမြယ့ရြကကြို ညှိကာခွိန်းလိုကသ်ည်။ပြီးတော့ သူလဲအိတုံကို ဒီတဈခါတွေ့ရင် နောကပြေါကကြိုလုပခြငွတ်ယလြို့ပြောထားလိုကသ်ည်။
ဒီလိုနဲ့ သူလဲ ရနကြုနတ်ှငလြုပရြမည့ြ ကိဈစများအတွကြ ယူစရာရှိတဲ့စာရှကစြာတမ်း မှတတ်မ်းများကိုယူကာ ရုံးက ကားနှင့ပြင် ရနကြုနသ်ို့ တယောကတ်ည်းဆင်းလာခဲ့လိုကသ်ည်။ရနကြုနရြောကတ်ော့ ကုမျပဏီက စီစဉပြေးထားသည့ြ ဟိုတယမြှာပငတ်ည်းလိုကသ်ည်။နောကရြကတ်ှင် သူ့အလုပကြိဈစများအတွကြ လုပစြရာရှိတာတွလေုပ် တွေ့စရာရှိသည့ြ လူများနှင့တ်ှေ့လိုကသ်ည်။အလုပကြိဈစက ထငထြားသညထြကပျိုပြီးအဆငပြှခွေောမှေ့သည်။ညဖကဟြိုတယပြှနရြောကတ်ော့ သု့ဆရာသမားဆီကိုဖုန်းဆကကြာ အစီရငခြံလိုကသ်ည်။ဆရာသမားက မနကကြရွင် တရားဝငသ်တင်းပို့ရနန်ှင့ြ လူကြီးဆီတိုကရြိုကဖြုန်းဆကကြာ အရငအြတင်းပို့ဖို့ပြောတာနဲ့ လူကြီးဆီကို ဖုန်းဆကသ်တင်းပို့ရသည်။နောကရြကတ်ှင် ရုံးကို တရားဝငကြှေးနန်းပို့ကာ မပြီးပြတသ်ေးတာကို ဆကလြုပရြပြနသ်ည်။နေ့လညသ်ုံးနာရီလောကတ်ှင် အရေးတကြီးလုပစြရာကိဈစများ ပြီးပြတသ်ှားပြီ။ကနွတ်ဲ့အလုပကြတော့ မလုပလြဲရ လုပလြဲရ အလုပတ်ှမေို့ အေးဆေးဖြစ်ကာနားလို့ရပြီ။သူကုမျပဏီကိုတော့ နောကသ်ုံးရကန်ရင်ေ ပြနမြယလြို့ပြောထားသည်။ပြီးသူအိတုံဆီသို့ဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။မနကဖြှနတ်ှေ့ရအောငဟြု။အိတုံကလဲ အိုကဟေုပြောသည်။သူလဲ ဟိုတယသ်ို့ပြနလြာကာ ခဏနားကာ ရချိုးအဝတလြဲကာ ဘုရားသို့ သှားကာ ဘုရားရှိခိုးလိုကသ်ည်။ညနစောကိုတော့ကုမျပဏီက လိုကကြွှေးသည်။ပြီးKTVသို့ခရီးဆကကြှပြနသ်ည်။ညဆယ့န်ှဈကြောမြှ ပြနလြာကာ အိပလြိုကသ်ည်။မနကြ ချောကန်ာရီကြောတ်ော့ အိတုံက သူ့ဆီဖုန်းဆကသ်ည်။သူရချိုးပြီးရင် ဆူးလသေို့ထွကလြာကာ ဆူးလမှောစောင့န်မယေလြာခေါပြေးဖို့ပြောသည်။သူလဲ အိုကလေို့ပြောပြီး အိပရြာမှထကာ မကြန်ှာသဈရချိုး အဝတလြဲကာ မနကစြာ စားရင်းစောင့န်လေိုကသ်ည်။ခုနှစ်နာရီကြောတ်ော့ အိတုံက ဖုန်းဆကကြာ သူရောကတ်ော့မညဟြုပြောသည်။သူလဲ ကားယူကာ ဆူးလဖကေသ်ို့ထွကလြာလိုကသ်ည်။ဆူးလရေောကတ်ော့ အဝါဖြော့ဖြော့ အပြော့စား ဝမ်းဆကအြကြပဝြတထြားကာ လှနသေော အိတုံကိုတွေ့လိုကရြသည်။သူလဲ အိတုံကိုလှမ်းခေါလြိုကကြာ ကားပေါရြောကတ်ော့
”အိတုံ ဘာစားပြီးပြီလဲ”
”ဘာမှမစားရသေးဘူး ရချိုးပြီးတာနဲ့တန်းထွကလြာတာ”
”အဆောငကြိုဘယလြိုပြောခဲ့လဲ”
”ဘာမှမပြောခဲ့ဘူး။သူငယခြငွြးတွဆေီသှားမလို့ဆိုပြီးပြောခဲ့တယ်”
သူလဲဘာမှဆကမြမေးတော့ပဲ မနကစြာစားရနဆြိုငတ်ဈဆိုငသ်ို့မောင်းသှားလိုကသ်ည်။ဆိုငရြောကတ်ော့ ကားကိုပါကငထြိုးကာ သော့ပိတပြှီးနှစ်ယောကသ်ားဆိုငထြဲသို့ဝငလြာလိုကသ်ည်။ဆိုငထြဲရောကတ်ော့ ချောငကြကြနွရောတွငထြိုငလြိုကပြှီးအိတုံအတွကမြနကစြာကိုမှာပေးလိုကသ်ည်။သူကစားပြီးပြီမို့ဆေးလိပပြဲသောကန်လေိုကသ်ည်။စားနရင်ေးနဲ့ သူလဲ အိတုံကို သူ့ကောငလြေးအကြောင်းမေးနသည်ေ။သူ့ကောငလြေးက နိုငင်ံခွားဖကစြပကြုမျပဏီတဈခုတွငအြလုပလြုပန်သညေဟြုပြောသည်။လစာကောင်းသညလြို့ပြောသည်။သူလဲ အဲ့ကုမျပဏီတွငအြလုပဝြငဖြစ်မညဟြုပြောသည်။သူတို့တာမှဖကေတ်ှင် တိုကခြန်းတဈခုငှါးပြီး ယူပြီးသည့န်ောကတ်ှငန်မညေလြို့ပြောသည်။စကားပြောရင်းနဲ့ စားလို့ပြီးသောအခါတွင် ပိုကဆြံရှင်းကာ ပြနထြှကလြာကြသည်။သူ့အရှေ့ကသှားနသေေးအိတုံကိုကြည့်ရြင်းနဲ့ ထမိနစြကပ် အကြပအြောကကြလှုပခြါနသေောတငသ်ားလုံးလုံးကစွကြစွလြေးတွကေိုမှငတ်ော့ သူ့စိတကြ ထနလြာရသည်။မင်ျဂလာမဆောငခြင် ခယမြရဲ့ဖငကြိုလုပရြတော့မညမြို့ သူ့အောကကြ ညီလေးကထလာရသည်။ကားပေါရြောကတ်ော့ ဟိုတယဆြီကိုတန်းမောင်းလာသည်။ကားလမ်းတွကေ ကြပန်တောမို့ သတိထားမောင်းရသည်။ဟိုတယရြောကတ်ော့ သူ့အခန်းဆီကိုတန်းသှားလိုကသ်ည်။အခနိးထဲရောကတ်ော့ အခန်းတံခါးလောခွခြကြာ ရခေဲသတ်ေတာထဲက အအေးဘူးထုတကြာအိတုံကိုပေးတော့ မသောကခြငွတ်ော့ဘူးပြောတာနဲ့ ပြနထြည့ထြားလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ ပါလာတဲ့အိတကြို စားပြဲပေါတ်ှငတ်ငလြိုကပြှီး ကုတငပြေါတ်ှငထြိုငကြာ သူ့ကိုကြည့်န်သည်ေ။သူလဲ ကုလားထိုငပြေါတ်ှငထြိုငကြာ အိတုံကို
”အိတုံ ကို့ကြိုသတိမရဘူးလား မှနမြှနပြှောနောြ”
”ရတယ်။ကိုမင်းကို သတိရလို့တွေ့ချင်တ်ယပြှောတာပေါ့ကိုမင်းကလဲ။နောကဆြို ဒီလိုတွေ့ရတော့မှာမှမဟုတတ်ာ”
”အဲလိုဆိုရင် ခုတွေ့တဲ့အခွိန် ခပကြှမ်းကြမ်းလေးလုပကြှမယလြေ။အိတုံရဲ့ နောပပြေါကကြို ကို လုပမြယန်ောြ ဒီတဈခါတော့ မငှင်းနဲ့တော့။ငှင်းလဲ ကိုကတော့ ရအောငလြုပမြှာ ဟဲဟဲ”
”ကိုမင်းသဘောပါဆိုမှ ကိုမင်းကလဲ။ဒါပဲနောြ အရမ်းကြီးနာအောငမြလုပန်ဲ့။တုံကြောကတ်ယ်”
”ဟုတပြါပြီဗွာ”ပြောရင်း သူအိတုံဆီကို ထသှားကာ အိတုံကို ထခိုင်းလိုကပြှီးဖကလြိုကသ်ည်။ပြီးတော့ လကန်ှဈဖကန်ဲ့ အိတုံရဲ့ ဖငတ်ှကေိုပြတသ်ပရြင်းဖြစ်ညှဈလိုကြ ပငတ်ီကြိုးကိုဆှဲလိုကလြုပန်ရင်ေး
”ကို အိတုံကို ကုန်းခိုင်းပြီးဖငကြိုဖြဲ ပြီးနောကပြေါကကြို အားရပါးရလိုးချင်န်တော”
”ဟင့ြ ကိုမင်းကလဲ နားရှကစြရာကြီးကြာ”
”ဘာရှကစြရာရှိလဲ ကိုတို့နှစ်ယောကပြဲရှိတာ။နောကဆြို ဒီလိုမွိုးကြုံရဖို့ဆိုတာ မလှယတ်ော့ဘူး”
”ဟုတပြါတယ်။အဲ့ဒါကြောင့ြ တုံက ကိုမင်းအကြိုကကြို လိုကလြွောမယလြို့ပြောတာပေါ့”
”ကဲ အိတုံ ကို့လီးကို စုပပြေးစမ်းကြာ”
အိတုံလဲ သူ့အင်ျကြီကိုခွှတစြှပကြယွပြါခွှတလြိုကသ်ည်။ပြီးသူ့ပုဆိုးကိုခွှတကြာ အတွင်းခံကို ပါခွှတလြိုကရြာ သူ့ရဲ့ အောငမြှငလြှတဲ့ လီးကြီးက အနှောငအြဖြဲ့ မှလှတသ်ှားသလိုငေါကကြနဲ့ ဖြစ်သှားသည်။
”အမလေး ကြောကစြရာကြီး သူ့ဟာကြီးက ဘယခြွိနကြတည်းက ငတန်လေဲမသိဘူး။ဟင့ြ စားရတဲ့ကလေးငတတ်ယဆြိုတာ ခိခိ”ပြောရင်းနဲ့ အိတုံပါးစပကြို ဟကာ လီးကိုငုံလိုကသ်ည်။လီးထိပကြို လွှာလေးနဲ့ တို့ကာလကြလြိုကြ လီးတဈခုလုံးကို ပါစပထြဲထိထည့လြိုကြ စုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။သူလဲ အိတုံ ဆံပငကြို လကန်ှဈဖကန်ဲ့ ခပတ်င်းတင်းစုကိုငကြာ ခါးကိုကော့ကော့ပေးလိုကသ်ည်။တောတ်ောလြေးကြာတော့ ကုတငစြှန်းပေါကြိုခေါင်းကိုတငကြာ အိတုံနှုတခြမ်းကို စူထားခိုင်းကာ လီးနဲ့ ပါးစပကြို လိုးလိုကသ်ည်။အိတုံကလဲ သှားတွနေဲ့ မခွဈမိအောင် လုပပြေးသည်။ခဏကြာတော့ လီးကိုပါးစပထြဲမှ ထုတလြိုကကြာ အိတုံ အင်ျကြီ ကိုခွှတလြိုကပြှီး ထမိနစြကပကြိုပါ ခွှတလြိုကသ်ည်။ဘရာ အနီလေးနဲ့ ပငတ်ီအနီလေးသာကနွတ်ော့သည်။ပငတ်ီက စိုကာ ကြကန်သည်ေ။
”ဟ ဘယတ်ုန်းက အရညတ်ှထွကေလြာတာလဲ အိတုံ”
”ကိုမင်းလီးကိုစုပရြင်းနဲ့”
”ကြိုကလြား လီးစုပရြတာ”
”အင်း”သူလဲ ဘရာကိုခွှတကြာ နို့တွကေို စို့လိုကသ်ည်။အိတုံလကကြို ကိုငကြာ သူ့အဖုတပြေါတ်ငပြေးလိုကရြာ အိတုံလဲ ပငတ်ီပေါကြနေ အဖုတကြိုပြတလြိုကအြစေ့ကို ခွလေိုကလြုပန်သည်ေ။ခဏနတေော့ အိတုံပါးစပကြ တဟင်းဟင်းနဲ့ ဖြစ်လာပြီး ပေါငကြ စုလိုကကြားလိုကဖြစ်လာသည်။သူလဲ နို့စို့နရောမှအသာထကာ ပကတ်ီကိုခွှတလြိုကသ်ည်။ပေါငန်ှဈချောင်းကို မှှောကကြာ အိတုံလကတ်ှနေဲ့ခွိတခြိုင်းပြီးအဖုတကြိုဖြဲခိုင်းလိုကသ်ည်။အဖုတဝြမှာအရညတ်ှနေဲ့ စိုနသည်ေ။သူလဲ အစေ့ကိုလကန်ဲ့ကလောလြိုကပြှီးကလိလိုကရြာ အိတုံ ပါးစပမြှ အဖြားတကသ်လိုညည်းရင်းဖငကြ မှှောကတ်ကသ်ှားသည်။ကနွလြကတ်ဖကကြ အဖုတထြဲသို့ထည့ကြာ ထုတလြိုကထြည့လြိုကလြုပန်သည်ေ။အရညတ်ှကရှေှဲလာတာမို့ လကတ်ဈချောင်းကနေ နှစ်ချောင်းနှစ်ချောင်းကနသေုံးချောင်းပူးကာသှင်းထုတလြုပန်သည်ေ။အစေ့ကိုလဲ ကလိနသည်ေ။အရညတ်ှကေ အဖုတကြနတဆေင့ဖြငဝြသို့စီးကလွာသည်။သူလဲအဖုတထြဲမှ လကကြို ထုတကြာ စအိုဝကို လကခြလယန်ဲ့ ဖိကာထည့လြိုကသ်ည်။အရညတ်ှကလေဲ ရှှဲနတောမို့ လကခြလယကြ ချောကနဲဝငသ်ှားသည်။ခပသ်ှကသ်ှကကြစားပေးလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ တကိုယလြုံးတုနကြာပါးစပမြှလဲ ညည်းနသည်ေ။သူလကတ်ဈချောင်းကနထေုတကြာ ဖငဝြကို တံတွေးထွေးခလွိုကရြင်း လကန်ှဈချောင်းပူးကာ ဖိထည့လြိုကသ်ည်။နည်းနည်းကြပန်သည်ေ။သူအစေ့ကို ခပန်ာနာဖိခွကောဆှလိုကပြှနတ်ော့ ဖငဝြက ပြင့သ်ှားတာမို့ လကန်ှဈချောင်းက တဈဝကထြိဝငသ်ှားသည်။သူတံတွထပေထြှေးလိုကပြှနသ်ည်။
”အာ့ ကိုမင်းဖြည်းဖြည်းနောြ ဖငကြ နာတယ် ဟင့ြ”
သူလဲ တဈဝကလြောကကြို ခပသ်ှကသ်ှကသ်ှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပန်ရင်ေး အစေ့ကို ကလိနသည်ေ။အိတုံလဲ အဖုတကြိုဖြဲထားရင်း လကတ်ဈဖကကြ နို့ကိုခွနသေည်ေ။မကြလြုံးတွကေ မှိတကြာ ပါးစပကြ အဆကမြပြတအောည်ည်းနသည်ေ။သူလဲ လကန်ှဈချောင်းကို အဆုံးထိဝငအြောငဖြိထည့လြိုကတော့ ဖငကြ ညှဈထားပြနတ်ာမို့ အစေ့ကို ကလိလိုကသ်ည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ဖငထြဲက လကန်ှဈချောင်းကို လကသ်င့ခြံလာတာမို့ သှင်းထုတကြ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ချောလာသည်။
ကိုမင်း လုပပြေးတော့ကြာ အိတုံကို လုပပြေးတော့ မရတော့ဘူး အိတုံခံချင်န်ပြေီ…
သူလဲ မကြားချင်ယ်ောငဆြောငကြာ ကလိနလေိုကသ်ည်။ဖငဝြကို တံတွေးထပထြှေးလိုကရြင် အဖုတကြအရညကြို လကမြှာသုတကြာ လကန်ှဈချောင်းကနေ သုံးချောင်းစုကာ ဖငဝြကိုဖိထည့လြိုကတော့
”အား နာတယ် နာတယကြိုမင်း အရမ်းနာတယ် အားရှီး”
”ဖငဝြကို မရှုံထားနဲ့ ဖြင့ထြား လကကြဖငကြိုဖြဲပေးထား”အိတုံ လကတ်ှကေ စအိုကို ဖြဲထားလိုကရြင်းဖြင့ပြေးလိုကသ်ည်။သူလဲ စားပြဲပေါမြှ ကြနဒြုံးကိုဖောကကြာ လကသ်ုံးချောင်းမှာစွပလြိုကပြှီး ကြနဒြုံးကအရညတ်ှကေိုဖငဝြကိုသုတလြိုကြ အဖုတကြအရညတ်ှကေို ဖငဝြမှာလိမ်းလိုကသ်ည်။ဖငဝြက အရညတ်ှနေဲ့ ရှှဲသှားပြီး သူလဲ ဖငဝြကို ဖိကာထည့လြိကပြှနသ်ည်။အရညတ်ှနေဲ့မို့ဖငထြဲသို့ တဈထဈချင်ြးဝငသ်ှားသည်။အိတုံ မကြန်ှာက ရှုံ့မဲ့နရင်ေး အံကိုကြိတကြာခံနသည်ေ။လကသ်ုံးချောင်းက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ တဈဝကလြောကဝြငသ်ှားသည်။သူလဲ ဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြနထြုတကြာဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြနထြည့လြိုကသ်ည်။လကတ်ဈဖကကြလဲ အစေ့ကို ခွပေေးနသည်ေ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ ဖငဇြိမခြံတကလြာပြီထငသ်ည်။ဖငကြို အလိုကသ်င့ဖြှင့ပြေးတကလြာသည်။
”ကိုမင်း အိတုံကို လိုးပေးပါတော့ ခံချင်န်ပြေီ”
”ကောင်းလား”
”ကောင်းတယအြရမ်းကောင်းတယ်”
”ဘယကြကောင်းတာလဲ ခုက”
”အစေ့ကလဲ ကောင်းတယ်။ဖငထြဲကလဲ အရမ်းကောင်းတယ်”
”ဖငလြိုးတာခံမှာမှတလြား”
”အင်း ခံမယ် ဖငကြိုလဲ လိုးပေးပါ။အဖုတထြဲကိုလဲ လိုးပေးပါတော့ ကိုမင်းရယ် အိတုနအြရမ်းခံချင်န်ပြေီ”
သူလဲ မတတ်ပရြပလြိုကပြှီး အိတုံပို ဆှဲထူလိုကကြာ
”ကဲ အိတုံ အပေါကြနဆေောင့ပြေး”
သူပကလြကလြှနလြိုကသ်ည်။အိတုံလဲ သူ့အပေါသ်ို့ခွမညလြုပတ်ော့
”ကိုယ့ကြိုကြောပေးလိုကြ”
အိတုံလဲ သူ့ကိုကြောပေးကာ ပေါငကြိုကားလိုကပြှီး သူ့လီးကိုကိုငကြာ အဖုတဝြတွငတ်ေ့ပြီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထိုငခြလွိုကသ်ည်။
”ဟ ကြှတကြွှတ် ကြီးလိုကတ်ာကိုမင်းကယ် အထဲမှာပြည့ကြပြသ်ှားတာပဲ”
”ကြိုကလြား အဲလိုကြီးတာ”
”အင်းကြိုကတ်ယ် ဟာ့ အ့ အ့ အင့အြင့ြ”
”ဗစွြ ဗစွြ ဗှတဗြှတ်”
အိတုံအပေါကြနေ ဆောင့ပြေးရင်း ပါးစပကြလဲ အသံစုံမညန်သည်ေ။အခန်းထဲမှာ အသံမွိုးစုံမညန်သည်ေ။သူလဲအောကကြနေ အိတုံခါးကိုကိုငကြာ အလိုကသ်င့ဆြောင့ပြေးနသည်ေ။တောတ်ောလြေးကြာတော့ သူလဲ အိတုံကို သူ့ဖကလြှည့ခြိုင်းလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ လီးတပရြကန်ဲ့ လှည့လြာသည်။မကြန်ှာကတော့ ရှုံ့မဲ့နသည်ေ။ပြီးတော့ ဆကဆြောင့န်သည်ေ။သူလဲ အိတုံနို့တွကေိုခွပေေးလိုကသ်ည်။အိတုံကို သူ့အပေါသ်ို့ဆှဲမှောကလြိုကကြာ နို့တွကေိုစို့ရင်းအောကကြနဆေောင့ပြေးလိုကသ်ည်။လကကြ ဖငထြဲကိုနှိုကန်လေိုကသ်ည်။ဆောင့ခြကြတ်ှကြောလာတော့ အိတုံပြီးချင်လြာသည်။သူလဲ ဆောင့တ်ာကို ရပလြိုကတ်ော့ အိတုံအားမလိုအားမရဖြစ်ကာ အပေါကြနဆေောင့လြိုကရြာ သူလဲ အိတုံကို ဖကကြာ အိတုံကို လှဲခလွိုကပြှီး အဖုတထြဲက လီးကို ဆှဲထုတလြိုကသ်ည်။
”ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲ လို့ ပြီးတော့မယ့ဟြာကိုကြာ ဟင့ြ ”
သူလဲ ဘာမှမပြောပဲ အိတုံပေါငန်ှဈဖကကြို ပုခုံးပေါတ်ငလြိုကပြှီး အဖုတဝြကို လီးတ်ကော အားကုနဆြောင့ခြလွိုကရြာ အိတုံ အားခနဲအောသ်ှားရသည်။သူလဲ မနားတမ်းဆကတ်ိုကဆြောင့ခြလွိုကသ်ည်။အိတုံခမွာ အောည်ည်းသံနဲ့အတူ ပြီးသှားသည်။အပြီးကြီးပြီးတာမို့ထငသ်ည်။သူ့လီးကိုအားကုနည်ှဈထားရင်းသူ့ကိုသှေးရူးသှေးတန်းနဲ့အတင်းဖကထြားသည်။ပါးစပကြလဲ ဘာတွပြေောနမှန်ေးမသိ။သူလဲ အလိုကသ်က့င်ှိမန်လေိုကသ်ည်။တောတ်ောလြေးကြာတော့ အိတုံကုတငပြေါသ်ို့ ပြနကြသွှားသည်။
”ကောင်းလားအိတုံ”
”ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ်။ဒီလိုမခံစားရတာကြာပြီ။လူကိုနှုံးသှားတာပဲ။ကိုမင်းကအရမ်းလုပတ်ကတ်ာပဲ”
”ဟိတဇြိမခြံမနနေဲ့ဦး။ကိုယမြပြီးသေးဘူး ဖငခြွဦးမှာ အမောပြရငေထြတော့”
”ဟင့ြ သူ့စိတပြှီးပဲ။ဒါပဲနောြ အရမ်းကြီးနာအောငမြလုပန်ဲ့။သူ့ဟာကြီးက အကြီးကြီးနဲ့ သူများဖငကြှဲသှားမှ ကြောမြကောင်းကြားမကောင်းဖြစ်နမယ်ေ”
”စိတခြပြါ။မကြဲစရဘေူး။တောကြှာမှ ဖငပြဲခပြေးပါဖြစ်နမယေဟြဲဟဲ”
သူလဲ အိတုံအဖုတထြဲမှ လီးကိုထုတလြိုကရြာ အဖုတထြဲမှအရညတ်ှကေ စီးကလွာသည်။သူလဲ အိတုံကို ကုတငပြေါမြှ ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။ဖငကြို ထောငပြှီးကိုယကြိုဝပထြားခိုင်းလိုကသ်ည်။အဖုတထြဲကအရညတ်ှနေဲ့ ဖငဝြကို သုတလြိုကသ်ည်။ဖငန်ှဈဖကကြို လကန်ဲ့တခကြခြှင်းခပဆြကဆြကရြိုကလြိုကရြာ အိတုံပါးစပကြ တအားအားနဲ့ ညည်းနသည်ေ။သူ့ရိုကခြကြတ်ှကြေောင့ြ ဖြူသောတငပြါးတွကနေီရဲလာသည်။သူလဲ အိတုံကို ဖငဖြှဲခိုင်းလိုကသ်ည်။ပြီး ဖငဝြကို လီးထိပန်ဲ့ အသာဖိကထောကလြိုကရြင်း
”ဖငဝြကို ရှုံမထားနဲ့ အလိုကသ်င့ြ ဖြင့ထြား”
အိတုံလဲ ဖငဝြကိုလွော့လိုကရြာ သူလဲ လီးကိုအသာဖိထည့လြိုကသ်ည်။ခုန ဆှထားတဲ့အရှိနကြှောင့ရြော အရညတ်ှကရှေှဲနတောမို့ လီးထိပတ်ဈခုလုံးက လွောခနဲ ဝငသ်ှားသည်။
”အာ့ ကြှတကြွှတ် ”
”နာလို့လား”
”မနာဘူး ရတယကြိုမင်း ထည့ပြါ”
အိတုံရဲ့ ဇကလဲမသေး။သူကလဲ နာနာကငွကြငွကြိုကြိုကန်ှဈသကသ်ူမို့ပင်။အဲ့လိုဖြစ်အောငလြဲ သူကအစဖောပြေးခဲ့တာပင်။သူလဲ လီးကို ထပထြည့လြိုကသ်ည်။ဖြေးဖြေးချင်ြး နှဲ့နှဲ့သှင်းလာရာ လီးတဈဝကကြွောကြွောဝြငလြာတော့ ဖငဝြက တင်းခနဲရှုံသှားသည်။
”အ့ ကိုမင်းဖြည်းဖြည်း အရမ်းနာလို့ ဟင့ဟြင့ြ ကြှတ် ကြှတ်”
သူလဲ အသာရပကြာ အစေ့ကို ကုန်းပြီးကလိလိုကသ်ည်။လီးကိုဖြည်းညှင်းစွာထုတလြိုကသ်ည်။
”အ့ ဟ ဟကြှတကြွှတ်”
သူဒဈနားထိလောကထြုတလြိုကပြှီး ရပထြားလိုကသ်ည်။အိတုံရဲ့စအိုကြှကသ်ားတွကေ သူ့လီးကိုတင်းကပြစြှာ ညှဈထားသည်။သူလဲ ကြောပြငကြိုပြတလြိုကပြှီး အစေ့ကို ကလိပေးလိုကသ်ည်။ခဏကြာတော့ စအိုညှဈအားကတဖြည်းဖြည်းလွော့လာတော့ သူဖြည်းဖြည်းချင်ြးပြနထြည့လြိုကပြှနသ်ည်။လီးတဈဝကလြောကြ သှင်းလိုကထြုတလြိုကလြုပန်လေိုကသ်ည်။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ လီးကြီးကိုလကခြံလာသညဖြငသ်ည်။အဝငအြထွကကြ ချောမှေ့လာသည်။အိတုံလဲ နာကငွသ်ည့ဖြကမြှ ကောင်းမှနခြှင်းကို ခံစားလာရသညထြငသ်ည်။နာနာကငွကြငွည်ည်းနသညေ့အြသံက ပြောင်းလာကာ လိုချင်တ်ကမြကသ်ည့အြသံကိုပြောင်းလာသည်။ဖငကြို ဖြဲပေးထားတဲ့လကတ်ှကေ ခပတ်င်းတင်းဖြစ်လာသည်။ဖငကြ နောကကြို မသိမသာ ဆောင့ပြေးလာလသည်ေ။သူလဲ ဖငဝြကိုတံတွေးထွေးခလွိုကပြှီး လီးကို ဖြည်းဖြည်းချင်ြးထပထြည့လြိုကပြှနသ်ည်။ခုနကလောကြ မနာတော့သညမြို့ ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လီးကအဆုံး
ုံထိ ဝငသ်ှားကာ ဖငန်ဲ့ ဆီးခုံပူးကပသ်ှားသည်။
”အိတုံ ဖငခြံရတာကောင်းလား”
”ခုနက အရမ်းနာတယ်။ခုမနာတော့ဘူး။တဈမွိုးပဲ။ခံနိုငလြာတော့ နာတာကိုကအရသာလေး။ကောင်းတယ်”
သူလဲ လီးကိုတဈဆုံးထုတလြိုကရြာ
”ဟ့အာ့အာ့ ဖြည်းဖြည်း ကိုမင်း နာတယ်”
သူလဲ ဖငထြဲကို တဈရဈချင်ြးချော့ကာ လီးတဈဆုံးထည့လြိုကသ်ည်။ဖြည်းဖြည်းချင်ြးတဈဆုံးထုတ် တဆုံးထည့ကြာ အစေ့ကိုလဲ ကလိနတောမို့ အဖုတထြဲကအရညတ်ှကလေဲ စီးကကြာနသည်ေ။
”ကိုမင်း ဖြည်းဖြည်းချင်ြးဆောင့ပြေးကြည့်လြေ။တုံခံနိုငလြာပြီအရမ်းကြီးမဆောင့န်ဲ့ဦး”
သူလဲ လီးကိုတဈဝကလြောကထြုတကြာ ထည့လြိုကပြှနသ်ည်။တဈဝကထြုတပြှနထြည့ကြို ခပဆြကဆြကလြုပလြိုကရြာ
”အ အ အ ကြှတကြွှတ် ကိုမင်း အဟင့ဟြင့ြ ဘယလြိုကြီးလဲကြာ တမွိုးကြီးပဲ လုပလြုပ်”
သူလဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ လီးကို လကခြံလာပြီမို့ လီးတချောင်းလုံးထုတ် ပြနထြည့ကြို ခပသ်ှကသ်ှကလြုပပြေးလိုကရြာအိတုံ ပါးစပမြှ အောသ်ံတမွိုးလေးကိုကြားနရသေည်။ကောင်းလို့ အောန်သညေမြို့သူလဲ ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့ပြေးလိုကသ်ည်။
စအိုရဲ ကဉွြးကြပတ်ဲ့ညှဈအားကြောင့ြ သူလဲ ပြီးချင်သ်လိုဖြစ်လာသည်။လိုးရခဲတဲ့ ခယမြရဲ့ အပျိုစငဖြငပြါကငလြေးကို အရငဆြုံးလုပခြှင့ရြတာမို့ ဒီလောကမြှနမြှနန်ဲ့ သူမပြီးချင်သ်ေးပေ။ဒါကြောင့သ်ူစအိုထဲမှ လီးကိုဆှဲထုတလြိုကရြာ
”အာ ကိုမင်း ဘာလုပတ်ာလဲလို့ သူများကောင်းနတေဲ့ဟာကိုကြာ”
”ညောင်းလာလို့ကြာ။နရောပြောင်းမလို့ ဒီလိုကုန်းကုန်းကြကြကြီးနဲ့ဆောင့ရြတာ ညောင်းလာလို့”ပြောရင်းသူကုတငအြောကကြိုဆင်းလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ မကြမနေပန်ဲ့သူ့ကိုကြည့်န်တောမို့ အိတုံကိုကုတငစြပကြိုခေါကြာ ကုန်းခိုင်းလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ မကြမနေပန်ဲ့ မှေ့ရာပေါဒြူးထောကကြာ ကုန်းပေးလိုကသ်ည်။သူလဲ ဖငန်ဲ့ လီးကို တဈတန်းတည်းဖြစ်အောငပြှငလြိုကပြှီးပေါငတ်ှကေိုခွဲကာ ပြငလြိုကသ်ည်။

ဖြူဝင်းတဲ့ဖငကြို လကန်ဲ့ ခပဆြကဆြကရြိုကခြလွိုကရြင်း
”အိတုံ ဖငခြံရတာကောင်းလား”
”အာ့ စပတ်ယကြိုမင်းရဲ့ ဟင့ြ သူများသားသမီးကို ဖငလြဲခသွေးတယ် ရိုကလြဲ ရိုကတ်ယ် မမနဲ့တိုငမြယအြဟင့ြ”
”မေးနတောဖြလေေ ဖငခြံရတာကောင်းလား”
”ကောင်းပါတယရြှင့ြ ဖငခြံလို့ကောင်းပါတယ် သူလိုးတာအရမ်းခံလို့ကောင်းပါတယ် ကဲကြနပေပြှီလား ဟင်း”
သူဖငကြို ခပဆြကဆြကန်ဲ့တဖနွြးဖနွြးရိုကလြိုကသ်ည်။အိတုံလဲ တဖြည်းဖြည်းနဲ့ ရမကတ်ှကေ ထနလြာသည်။နောကဆြုံး
”ကိုမင်း လိုးပေးတောံကြာ ဖငကြို ။အရမ်းခံချင်န်ပြေီလို့ ”
”ဖငကြိုဖြဲပေးဦး”
အိတုံလဲ ဖငကြိုဖြဲလိုကပြှနသ်ည်။စအိုဝက ပြဲဟဟလေးပေါလြာတော့ တံတွေးထွေးခလွိုကရြင်း လီးနဲ့တေ့လိုကပြှီး ထည့လြိုကသ်ည်။ဖြည်းဖြည်းချင်ြးညှောင့လြိုးလေးလိုးနရင်ေးနဲ့ ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့ပြေးလိုကသ်ည်။ဖြဲထားတဲ့လကတ်ှကေို ဖယခြိုင်းလိုကပြှီး ဖငကြို ရိုကလြိုကြ လုပလြိုကလြုပန်သည်ေ။ခပသ်ှကသ်ှကဆြောင့န်ရောမှ ခပမြှနမြှနဆြောင့ပြေးလိုကရြာ အိတုံလဲ အသည်းခိုကအြောင် ကောင်းလာသညမြို့ တအားအားနဲ့အောရြင်းလိုးခိုင်းနသည်ေ။သူလဲဆောင့ခြကြတ်ှကြောလာသညန်ဲ့အမွှ ပြီးချင်လြာသည်။ဒါကြောင့ြ အိတုံတငပြါးနှစ်ဖကကြို အားနဲ့ခပတ်င်းတင်းညှဈကိုငလြိုကရြင်း အားကုနဆြောင့လြိုကသ်ည်။အိတုံလဲ ပြီးချင်လြာသညမြို့ စအိုကြှကသ်ားတွကေ လီးကို ဖြစ်ညှဈလာသည်။သူလဲ မညှာတော့ပဲ ဆောင့ခြလွိုကသ်ည်။လီးတဈခုလုံးတောင့တ်င်းလာကာ တကိုယလြုံးမှအကြောတွတင်ေးတောင့လြာပြီး သုတရြညတ်ှကေ ဖငထြဲကို တရှိနထြိုး ပန်းထည့လြိုကသ်ည်။အိတုံရဲ့စအိုကလဲ လီးကို ဆကတ်ိုကည်ှဈထားသည်။သူလဲ ပြီးသှားပြီ။နှစ်ယောကသ်ား ဖိုထိုးထားသလိုမောဟိုကန်ကော တကိုယလြုံလဲ ခွှေးတွေ ရှဲနသည်ေ။တဖြည်းဖြည်းနဲ့ အိတုံလဲ လဲကလွာသညမြို့သူလဲ အလိုကသ်င့အြိတုံဘေးမှာ လှဲခလွိုကသ်ည်။လီးကတော့ ဖငထြဲမှာတပရြကန်ဲ့ပင်။အိတုံနို့တွကေို ခပတ်င်းတင်းညှဈကိုငရြင်း ကစားနလေိုကသ်ည်။အိတုံလဲ သူ့ကိုလှဲ့ကာ နမ်းလိုကသ်ည်။
”ကောင်းလိုကတ်ာ ကိုမင်းရယ်။လူလဲ နှုံးသှားတာပဲ။လူဆိုးကြီး။သိပလြုပတ်ကတ်ာပဲ။ဒါကြောင့ြ မမကအသည်းစွဲနတောနမယ်ေ ဟင်း”
”အိတုံကောမစွဲဘူးလား”
”စွဲတာပေါ့လို့ အဲ့ဒါကြောင့ြ မရှကန်ိုငပြဲ သူ့အလိုကိုလိုကပြှီးသူခေါတ်ဲ့နရောလိုကတ်ာပေါ့”
”အဲ့ဒါဆို ဒီနှစ်ရကလြုံ းကိုမင်းစိတကြှိုကလြိုးမယ်။ခံနိုငမြလား”
”ကိုမင်းသဘောပါဆို။အဲ့ဒါကြောင့ကြိုမင်းဆီလာတာပေါ့။နောကဆြိုရင် တွေ့ရဖို့လှယမြှမလှယတ်ော့တာကို”
နှစ်ယောကသ်ားပြောရင်းနဲ့ တင်းတင်းဖကထြားကြသည်။တောတ်ောလြေးကြာတော့ အိတုံလဲ သူ့ကိုဖယခြိုင်းလိုကရြာ ဖငထြဲမှ လီးကို ထုတလြိုကတ်ော့
”ကြှတကြွှတ် နာတယကြိုမင်းရယ်”
သူ့လီးကိုကြည့်ပြှီး
”ဟင် သူ့ဟာကြီးက ဒီလောကလြုပရြတာကို မလွော့သေးဘူး လှနကြိုလှနတ်ယ်”ခစွစြဖြယမြကြစြောင်းထိုးဏင်း လီးကိူခပဖြှဖြလေးပုတကြာ ရချိုးခန်းထဲ ဝငသ်ှားသည်။သူလဲ နောကကြနေ လိုကဝြငသ်ှားရင်း
”ကိုယ့ကြိုလဲ ဆေးပေးကြ၊”
”ကိုမင်းရေ ဖငကြ စပိဖြင်းဖြင်းနဲ့ ရထေိတိုင်းစပန်တယ်ေ။အိမသ်ာတကရြင် ဒုကျခပဲဟင့ြ အဲး၊သူ့ကြောင့ြ”
လီးကိုရိုကလြိုကသ်ပြီးရဆေေးပေးလိုကသ်ည်။ခပတ်င်းတင်းကိုငကြာ ဂွင်းတိုကသ်လို လုပပြေးနတောကြောင့ြ လီးက ပြနမြတလြာပြနရြာ
”အမလေး ကိုမင်းရယ် လှနကြိုလှနတ်ယ် ခုလေးတငပြှီးတာကို ခု ပြနမြတလြာနိုကသ်ေးတယ်။မနိုငဘြူးကြာ တကယပြဲ”
”မကြိုကဘြူးလား အဲ့ဟာကို”
”ကြိုကမြှကြိုကခြိခိ”ပြောရင်း လီးကိုဆှနသည်ေ။သူလဲ အိတုံကို ပါးစပဟြခိုင်းလိုကပြှီးစုပခြိုင်းလိုကရြာ အိတုံလဲ သူ့ကို စိတပြါလကပြါစုပပြေးလိုကသ်ည်။သူလဲ စိတကြ ပြနပြါလာကာ ခေါင်းကိုကိုငပြှီးလီးကို အဖုတအြမှတန်ဲ့ ညှောင့န်လေိုကသ်ည်။ခဏနတေော့ အိတုံကို ဘိုထိုငကြိုကိုငကြာ ကုန်းခိုင်းလိုကပြှီး နောကကြနေ လိုးလိုကပြှနသ်ည်။အိတုံလဲ စိတပြါလာပြနသ်ည့မြို့ နှစ်ယောကသ်ား စိတတ်ူကိုယတ်ူ လုပကြှပြနသ်ည်။အိတုံကတော့ပြောသည်။သူအဲ့လို ခဏလေးနဲ့စိတပြါတာမွိုးမဖြစ်ဖုးခဲ့ သူနဲ့ကမွှသာအဲ့လိုဖြစ်တာဟု။နှစ်ယောကသ်ားရချိုးခန်းထဲမှာ တဈခွီလုပပြှီး
တော့ ရချိုးလိုကကြှသည်။ပြီးတော့ အဝတတ်ှဝတေကြာ အိပရြာပေါမြှာအနားယူလိုကကြှရင် းအိပပြွောသ်ှားကြ သည်။အိပရြာကနိုးတော့ ဟိုတယရြီဆကရြှငကြိုဖုန်းဆကကြာ ထမင်းနဲ့ဟင်းကိုလာပို့ခိုင်းလိုကပြှီး နေ့လညစြာ စားကြသည်။စားပြီးတော့ တဈခါလုပကြှပြနသ်ည်။ဒီတဈခါတော့ ဖငကြိုမလုပဖြစ်သေးနာနသေေးတာမို့။လုပပြှီးတရေးနှပလြိုကကြှသည်။ညနစေောင်းတော့ ရချိုးအဝတလြဲကာ နှစ်ယောကသ်ားအပြငထြှကလြညကြှသည်။အပြငမြှာပဲ ညစာစားပြီးပြနလြာကြကာ တညလုံးနီးပါးလုပကြှသည်။တဈခွီလုပလြိုကခြဏနားလိုကြ ဆှလိုကပြှနလြုပလြိုကန်ားလိုကြ။စားလိုကသ်ောကလြိုကလြုပလြိုကန်ဲ့ နှစ်ယောကသ်ားသုံးနာရီကြောမြှအားဆေးသောကကြာအိပကြှသည်။ဖငကြိုသုံးခွီဆကတ်ိုကလြုပလြိုကသ်ည်။အိတုံလဲ ဖငခြံရတာကို ဇိမတ်ှေ့လာသည်။နောကရြကမြနကန်ိုးတော့ အပြငမြှာ ခဏထွကကြာ စားလိုကကြှပြီး ဟိုတယပြှနလြာကာ လုပကြှသည်။တနကေုနအြပြငမြထွကကြှပေ။တနေ့လုံးနီးပါး အိတုံရဲ့ဖငကြိုလိုးသည်။အိတုံလဲ ဖငခြံရတာကိုကြိုကန်တောမို့ ဖငကြိုပဲလုပခြိုင်းသည်။နှစ်ယောကသ်ား အရှကဆြိုတာမရှိကြတော့ပေ။တနကေုနန်ီးပါးအဝတဆြိုလို့ ကိုယမြှာမကပတ်ော့။အိတုံကို ရိုကကြာ လုပရြတာကိုသူလဲ သဘောကသွလို အိတုံကလဲ နှစ်သကတ်ာမို့ နှစ်ယောကသ်ား စိတတ်ူကိုယတ်ူလုပန်ကြသေည်။ညနကြတေော့နားကာ အိပလြိုကကြှသည်။ညရှဈနာရီကြောတ်ော့နိုးလာကြပြီး ရချိုးအဝတလြဲကာ ဘုရားသို့သှားကြသည်။ဘုရားကအပြန် ညစာဝငစြားပြီးဟိုတယသ်ို့ပြနလြာကာ တညလုံးလုပကြှပြနသ်ည်။မနကသ်ုံးနာရီကြောမြှအိပကြှသည်။မနကရြှဈနာရီကြောတ်ော့နိုးလာကြပြီးမကြန်ှာမသဈတော့ပဲ နှုတဆြကပြှဲအနနေဲ့ ဖငကြိုလိုးလိုကသ်ည်။အိတုံလဲ နောကဘြယတ်ော့ထပတ်ှေ့နိုငမြယမြသိနိုငတ်ာမို့ စိတကြှိုကကြို ကဲနသည်ေ။သူလဲ ထိန်းကာလုပတ်ာမို့တောတ်ောကြှာသည်။ပြီးသှားတော့ နှစ်ယောကသ်ားခဏနားကာ ရချိုးခန်းထဲဝငကြာ ရအတေူခွိုးကြသည်။ရချိုးရင်းအိတုံက ငိုနတောမို့သူချော့ရသေးသည်။အခါအခွင့သ်င့ရြင် တွေ့ကြမယလြို့လဲ ပြောဖြစ်ကြသည်။အိတုံကတော့ သူ့ကို အစွဲကြီးစွဲနပြေီ။သူလဲ ချော့မော့ကာ နှစ်သိမ့ရြသည်။ရချိုးနရင်ေးနဲ့ နှစ်ယောကသ်ားလုပဖြစ်ကြပြနသ်ည်။ရချိုးပြီး အဝတလြဲကာ သူလဲ အိတုံကို သူ့အဆောငန်ားထိလိုကပျို့လိုကသ်ည်။နှစ်ရကလြုံး အကဲလှနကြှတာမို့ အိတုံရဲ့မကြကြှင်းတွလေဲ ညွိုကာ မကြန်ှာကတောတ်ောခြွောငကြသွှားသလို လမ်းလွှောကရြငလြဲ ကြတတလေးဖြစ်နသည်ေ။ကားပေါကြ ဆင်းခါနီးသူ့ကိုအကြာကြီးနမ်းကာနှုတဆြကသ်ည်။အခွင့သ်ာခဲ့ရင် ခုလိုပြနဆြုံချင်တ်ယဟြုလဲပြောတော့ သူလဲ ခေါင်းငှိမ့ကြာနှစ်သိမ့လြိုကသ်ည်။အိတုံကားပေါကြဆင်းတော့ သူလဲ ဟိုတယသ်ို့ ပြနလြာကာ အားဆေးသောကကြာ အိပလြိုကသ်ည်။နေ့လညကြမွှနိုးလာပြီး ကုမျပဏီကိုဖုန်းဆကကြာ သူမနကဖြှနပြှနမြညဟြုပြောလိုကသ်ည်။အဝတလြဲကာ သူလုပစြရာကနွတ်ာလေးတွကေို လိုကလြုပလြိုကသ်ည်။ညနစေောင်းမှပြနလြာကာ ညနစောကို အစောကြီးစားကာ မိန်းမဆီဖုန်းဆကလြိုကသ်ည်။ဖုန်းဆကပြှီးတော့ အိတုံဆီဆကလြိုကရြာ အိတုံသူငယခြငွြးက နမကေောင်းလို့ ဆေးသောကပြှီးအိပန်တယေလြို့ပြောသည်။သူလဲ အားဆေးသောကကြာ ကုတငပြေါမြှာလှဲပြီးအိတုံနဲ့ဖြစ်ခဲ့တာတွစမှေုံပြနန်ရင်ေး အိပပြွောသ်ှားငည်။မနကခြှောကန်ာရီကြောတ်ော့ သူနိုးလာသည်။နိုးတာနဲ့ရချိုးကာ သိမ်းစရာတွသေိမ်းပြီး မနကစြာ ထိကစြားလိုကသ်ည်။ပြနရြောကတ်ော့ ကုမျပဏီကိုဖုန်းဆကလြိုကရြာ ကုမျပဏီကလူတွရေောကလြာပြီး သူ့ကိုလကဆြောငန်ဲ့ ပိုကဆြံလာပေးသည်။သူလဲ လိုအပတ်ဲ့စာရှကစြာတမ်းတွနေဲ့ လုပရြမညမြွားကို အသေးစိတပြှောပြလိုကသ်ည်။ကိုးနာရီကြောတ်ော့သူလဲ အဝတအြိတတ်ှလကေဆြောငပြဈစည်းတွကေိုကားပေါသ်ို့တငကြာ ကုမျပဏီက လူတွကေိုနှုတဆြကပြှီး အိတုံအဆောငသ်ို့မောင်းလာလိုကသ်ည်။အဆောငရြှေ့ရောကတ်ော့ဖုန်းဆကလြိုကရြာ အိတုံကထွကလြာသည်။မကြန်ှာကချောငန်တေုန်းပင်။ခပန်ှမ်းနှမ်းဖြစ်နသည်ေ။သူလဲ နှုတဆြကကြာ ပြနတ်ော့မည့အြကြောင်းပြောလိုကပြှီးခဏစကားပြောကာ တောငကြှီးကို ပြနလြာလိုကသ်ည်။တောငကြှီးကိုရောကတ်ော့ သူလဲ လှှဲစရာရှိတာ လုပစြရာရှိတာတွကေိုလုပရြပြနသ်ည်။သူပြနရြတော့မညမြို့ သူနဲ့ ခွိန်းမယ့သ်ူကိုလှှဲရမည့ကြိဈစ စာရှကစြာတမ်းတွကေို အသေးစိတလြုပရြသည်။ညဖကမြှာ မိန်းမဆီဖုန်းဆကြ။ပြီးအိတုံနဲ့ လိုင်းပေါမြှာစကားပြောရသည်။
သူရုံးခွုပပြှနရြောကပြှီးသိပမြကြာခငမြှာ အိတုံကမင်ျဂလာဆောငတ်ာမို့ သူတို့မိသားစု သှားရသည်။သတို့သမီးဝတစြုံနဲ့လှနတေဲ့အိတုံကို ကြည့်ရြင်း သူ့စိတထြဲမှာ အိတုံနဲ့ ဖြစ်ပကြခြဲ့တာတွကေိုတွေးရင်း သူ့ယညကေကြွားသာသိရငဘြယလြိုလုပမြလဲတွေးနမေိသည်။
”မောင် ဘာတွတွေေးနတောလဲ။ဖြူပြောတာမကြားဖူးလား”
”ဟင် ဘာပြောလိုကတ်ာလဲ ဖြူ မောငအြသံတွဆေူနလေို့မကြားလိုကဘြူး”
”အောြ အိတုံတို့အတွဲကလိုကတ်ယလြို့။သူတို့တွကေ တွဲလာတာလဲ ကြာပြီ။သဈစာလဲရှိတယ်။ကောငလြေးကလဲ အရမ်းခစွတ်ယ်။အိတုံကလဲ အရမ်းခစွတ်ယလြို့။ဖြူတို့သူတို့အတွဲနဲ့ ဓာတပြုံသှားရိုကရြအောင်”
သူလဲ လိုကသ်ှားရသည်။အိတုံက သူ့အမွိုးသားနဲ့ မိတဆြကပြေးတော့ သူလဲ မကြန်ှာပူပူနဲ့ နှုတဆြကရြသည်။ဓာတပြုံတွရေိုကကြှသည်။ပြဲပြီးတော့ မပြနကြှသေး။ရှှကြေိုးတားကြသေးတာနဲ့ ဘာနဲ့ ရှုပန်သည်ေ။သူကတော့ ပြနခြငွန်သည်ေ။မကြန်ှာပူလို့မို့။ အိတုံက သူ့အနားကပပြှောသေးသည်။ပိုကဆြံတော့မပေးတော့ဘူး လူတကိုယလြုံးပေးထားတာမို့ဟု။သူလန့သ်ှားကာ သူ့အမွိုးသားကိုလှည့ကြှည့တ်ော့ ဟိုက သူ့အာရုံနဲ့သူ။သူ့သူငယခြငွြးမိန်းကလေးတွနေဲ့ ပြဲကနွသည်ေ။သူတို့မိသားစုလဲ နှုတဆြကကြာ ဟိုတယသ်ိုပြနလြာလိုကသ်ည်။ညဖကြ ဒငန်ာ သှားတော့လဲ ယောကကြွားလေးဝိုင်းက သပသ်ပမြို့ သူတို့က အသောကဝြိုင်း။မိန်းမကတော့ အရမ်းမူးအောငမြသောကခြိုင်း။အပြနကြားမောင်းရမှာမို့ပင်။သူလဲ ကိုးနာရီကြောတ်ော့ ပြနလြာလိုကသ်ည်။သမီးကိုသိပလြိုကသ်ည်။သမီးအိပသ်ှားတော. သူလဲ မိန်းမနားကပကြာ နူးလိုကသ်ည်။
”ဟင့ြ မောငန်ောြ။မဆိုးနဲ့။သောကလြာပြီးရင် သူကဒါပဲ”
”သဲကလဲ မောငကြ ဆိုးတာမဟုတလြူး။ခစွတ်ာ မောင့မြိန်းမကိုခစွတ်ာ”ပြောကင်း ဖြူ့နှုတခြမ်းတွကေို ညငသ်ာစွားစုပန်မ်းလိုကရြင်း နို့တွကေို ကိုငလြိုကသ်ည်။ဖြူက သမီးကို လှည့ကြှည့လြိုကပြှီး
”မောင်း မီးနည်းနည်းမှိနလြိုကပြှီးသမီးကို စောငခြှုံပေးလိုကြ။အဲကြန်းကို အအေးပိုလိုကြ”သူလဲ သမီးရှိရာကုတငကြိုသှားကာစောငကြိုအသာခွုံပေးလိုကပြှီး မီးကိူ မှိနလြိုကသ်ည်။အဲကြန်းကိုအအေးပိုလိုကကြာ ဖြူရှိရာကုတငကြိုလာကာ ကုတငပြေါရြောကတ်ော့ ဖြူက အဝတတ်ှခွှတေပြှီးသှားပြီ။သူလဲ အင်ျကြီနဲ့ ပုဆိုးကို ခွှတလြိုကကြာ ဖြူက သူ့လီးကိုကိုငကြာ ခပဖြှဖြလေးထုပေးရင်းနဲ့ နှုတခြမ်းကိုဟကာအာငှေ့ပေးလိုကသ်ည်။သူလီးက တဖြည်းဖြည်းနဲ့ မာလာသည်။ဖြူကလဲ ကြှမ်းကငွစြှာလှပေေးနသည်ေ။သူလဲ ကောင်းလာတာမို့ ဖြူးပါးစပထြဲက ခဏထုတကြာ ကုတငပြေါပြကလြကလြှနလြိုကပြှီး69ပုံစံနဲ့ ဖြူက သူ့လီးကိုစုပ် သူကလဲ ဖြူ့ပိပိကို အားရပါးရဂွာပေးလိုကသ်ည်။ပြီးတော့ ဖြူကအပေါကြနေ ဆောင့ပြေးသည်။ဖြူက နို့တွကေို ကိုကကြာ စို့ပေးရင် သဘောကတွာမို့ သူလဲ နို့တွကေိုတလုံးပြီးတလုံစို့ပေးလိုကသ်ည်။ဖြူလဲ အပေါကြနေ စိတလြိုကမြနပြါကိုဆောင့န်သည်ေ။ပါးစပကြလဲ
”မောငရြယ် ကောင်းလိုကတ်ာ အာ့ ရှီး အ့အ့ အ့”သးလဲ ဖြူ့ကိုအသာထိန်းကာ ပကလြကလြှနခြလွိုကပြှီး ဖြူးခွထေောကတ်ှကေို ပုခုံပေါတ်ငကြာ ရှေ့ကိုငိုကလြိုကတ်ော့ ဖြူ့တငပြါးတွကမှေောကတ်ကလြာသည်။သူလဲ ခွထေောကကြို ဆင်းခလွိုကပြှီး
”ဖြူ မောင့အြားရပါးရဆောင့မြယန်ောြ”
”အင်း မောင့သ်ဘော ဆောင့လြေ။ဖြူ့ကိုမညှာနဲ့မောင် ဖြူပြီးချင်ပြှီ”
သူလဲ မီးစိမ်းပြလိုကသ်ညမြို့ စိတကြှိုကကြို ဆောင့န်လေိုကသ်ည်။အခကြင်ါးဆယကြွောတ်ော့ ဖြူတကိုယလြုံးတုနလြာကာ သူ့ကြောပြငကြို ကုပခြှဈလာပြီး သူ့လီးကိူ အဖုတထြဲကနေ ဆကတ်ိုကည်ှဈနသည်ေ။ပြီးတော့ ဟင်းခနဲသကပြှင်းခသွံနဲ့အတူ လကန်ှဈဖကိကကုတငပြေါသ်ို့ဘုတကြနဲ့ကသွှားပြီး
”မောငရြယ် အရမ်းကောင်းတာပဲကြာ။ မောငမြပြီးသေးဘူးမို့လား။ဖြူဘယလြိုနပေေးရမလဲ”
တခါတလကရွေငလြဲ ဖြူကအဲ့လိုပင်။သးစိတပြါသည့အြခါများတွင် စိတလြိုလကရြ သူ့ခိုင်းသည့အြတိုင်းနပေေးတကသ်လို စိတမြပါသည့အြခါများတွငတ်ော့ ချော့ခိုင်းရသည်။သူလဲ လီးကိုအဖုတထြဲမှထုတကြာ ဖြူးကို ဒေါ့ဂီကုန်းခိုင်းလိုကပြှီးနောကကြနေ စိတလြှတကြိုယလြှတဆြောင့လြိုကသ်ည်။ဖြူလဲ ညည်းသံတိုးတိုးလေးက သူ့ကိုအားပေးနသလေိုပင်။ဖြူ့ရဲ့ ညည်းသံက သူများတွနေဲ့မတူပေ။သူ့နားထဲမှာ ခစွစြရာအကောင်းဆုံဟုထငသ်ည်။သူကခစွတ်ာကိုး။ဆောင့ခြကြပြေါင်းကြာလာသညန်ငွ့အြမွှ သူလဲ ပြီးချင်လြာသလို ဖြူလဲ နောကတ်ဈခါ ပြီးချင်လြာသည်။
”မောင် ဖြူပြီးချင်လြာပြီ။မလွှော့နဲ့ ဆောင့ဆြောင့ြ တူတူပြီးရအောငကြှာ”သူလဲ ဆကတ်ိုကဆြောင့ခြလွိုကသ်ည်။အဖုတထြဲမဖြ နှေးခနဲဖြစ်သှားသလို သူလဲ သုတရြညတ်ှကေ ထွကသ်ှားငည်။ဖြူလဲ နောကတ်ကြိမပြှီးသှားသည်။နှစ်ယောကသ်ား ထပရြကသ်ားမှိန်းနလေိုကသ်ည်။ခဏကြာတော့
”မောငဖြယတ်ော့ကြာ။ဖြူအိပခြငွပြှီ။”ပြောပြီး သူ့ကိုဖယကြာ အိမသ်ာထဲဝငကြာ ရဆေေးသံကြားလိုကသ်ည်။သူလဲ တဈရှူးယူကာ အင်ျကြီနဲ့ပုဆိုးကိုကောကဝြတလြိုကပြှီးမှိန်းလိုကသ်ည်။တောတ်ောလြေးကြာတော့ ဖြူလဲ ရချိုးခန်းထဲက ထွကလြာကာ အဝတတ်ှဝတေပြှီး သူ့ကို ကနတ်ော့ကာ သူဘေးနားဝငကြာလှဲလိုကပြှီး သူ့ကိုဖကကြာ အိပလြိုကသ်ည်။သူလဲ မှိန်းခနဲ့အိပပြွောသ်ှားသည်။သူနိုးလာတော့ အိမသ်ာတကခြငွလြာတာမို့ ဖုန်းကိုယူကာအိမသ်ာထဲဝငပြှီးအိမသ်ာတကရြင်းနဲ့ လိုင့ဖြှင့သ်ုံးလိုကရြာ မကဆြေ့ခွတ်ှဝငေလြသည်။အိတုံဆီမှ
”ကိုမင်းအရမ်းသတိရတယကြှာ။ကိုကို ကို့ခစွပြမယေ့ြ သူနဲ့လုပတ်ာ ကိုမင်းနဲ့လောကမြကောင်းဘူး။တုံမပြီးလိုကဘြူး။သူကအရငပြှီးသှားပြီး မူးမူးနဲ့အိပပြွောသ်ှားပြီ။တုံကတော့ အိပမြပြောြ
စာပို့လိုကတ်ာ။ ဒီစာလဲ နောကဆြုံးပို့တာဖြစ်မှာပါ။နောကဆြိုရင် အိမထြောငရြေးသာယာအောငလြို့ လုပရြမှာမို့ စာမပို့ဖြစ်ရငလြဲ ကိုမင်းနားလညမြယထြငပြါတယ်။အခါအခွင့သ်င့ရြငတ်ော့ ပြနတ်ှေ့ချင်ပြါသေးတယ်။ကိုမင်းနဲ့အတူနခေဲ့တဲ့အခွိနလြေးကို အမြဲသတိရနတယေဆြိုတာတော့ ယုံထားပေးပါ။ဒီစာကို ဖတပြှီးတာနဲ့ ဖကြလြိုကန်ောြ။မမတွေ့သှားရင် ပြသနာတကလြိမ့မြယ်။”
သူလဲ စာကိုဖတပြှီး ဖကြလြိုကသ်ည်။သူတွေးလိုကမြိသည်။အိတုံလိုခယမြမွိုးနဲ့သူကြုံခဲ့ရပြီ။ခယမြရဲ့ပေါငကြိုတဈဝကပျိုငတ်ယဆြိုတဲ့ စကားကိုလကသ်င့မြခံပမယေ့ြ နောကခြယမြတွကေို သူ ညီမအရင်းလို စိတထြားနိုငပြါမညလြားတွေးကြည့်မြိသည်။သူ ဖြူ့ရဲ့ ညီမတွကေိုတယောကပြှီးတယောကြ စဉြးစားလိုကသ်ည်။ဖြူက တဈဦးတည်းသမီးမို့ ဝမ်းကြဲညီမတွကေို တွေးလိုကရြာ နှယန်ီအကြောင်းတွေးမိတော့ သူ့လီးကမတလြာသည်။သူလဲ လန့ဖြနွ့ကြာ ဆကမြတွေးရဲတော့။နှယန်ီဆိုတာဖြူ့ရဲ့ညီမဝမ်းကြဲပင်။ဖြူနဲ့ သိပမြကြန်ှာကြောမတည့ြ။သူနဲ့ကတော့ လပေေးဖြောင့သ်ည်။ကိုယလြုံးက ငါးရံ့ကိုယလြုံး။ဖြူ့လိုပင်။အသားကဖြူ့လို မဖြူ။နညိးနည်းညိုသည်။ရည်းစားရှိသညလြို့ကြားပမယေ့ြ မသချော။ရှိတာတော့ရှိမည်။မကြန်ှာကတော့ ခစွစြရာကောင်းသည်။ပြောရရင် လိငကြွှနဆြနဆြနန်ှုတခြမ်းနဲ့ ကိုယလြုံးက သူ့အကြိုကပြင်။ဒါကြောင့ြ သူဆကမြတွေးတော့ပဲရပလြိုကရြင် သကပြှင်းဖူးခနဲခကြာအိမသ်ာထဲက ထွကလြာလိုကသ်ည်။သမီးကုတငဆြီသှားလိုကပြှီး စောငကြို သချောပြနခြှုံကာ အဲကြန်းကိုအအေးလွှော့လိုကသ်ည်။သမီးကိုခပဖြှဖြလေးနမ်းကာ မိမိကုတငပြေါတ်ကလြိုကပြှီး ဖြူ့ကိုအသာနမ်းလိုကရြင်း စောငကြိုခွုံပေးလိုကကြာ သူလဲအိပလြိုကသ်ည်။အိပမြပြောပြေ။မကြစြေ့ထဲမှာ တဝဲဝဲနဲ့ နှယန်ီ့ရဲ့ ပုံတွေ။
မလှယပြါလား ခယမြချောလေးရေ…….

ပြီးပါပြီဗြာ