နှကြေောင်းပိတ် ရကြ တရကြ။ ” ကဲ မှေး ဆရာမကြီး ။ သညန်ေ့ဘာ ဇာတ် ကား ကြည့်မြှာလဲ။ ဇိမန်ဲ့သာ ကြည့်န်ရဈေတော့ ။ ကြီးကြီး ဥပုဒစြောင့ြ သှားတော့မယ်။ ” ကြီးကြီး မှ ထွကသ်ှားသည် နှင့ြ သင်းသင်း သညလြမ်းဘေး အခွဆေိုင် က သချော ရှေး ဝယပြှီး ဘီရိုထဲမှာ ဝှကထြားသည့ြ ဂပြန် အခစွြ ဇာတကြားကို ထိုးကြည့်ပြါ၏။ အဖောြ အခွှတလြေးတွနှငေ့ြ ခပကြှမ်းကြမ်း ရိုကပြှထားသညဖြစ်၍ ရင် တခုနခြုနန်ှင့ြ ကြည့်ကြောင်းလှပါသည်။
ဟား…. ဘဝကြီးက ဒီလိုတော့လည်း ပြောစြရာပါ့လား။ မှန်၏။ သူမ ဘဝသည် ယခုမှ လှတလြပပြွောရြှှငမြှု အရသာကို စိတတ်ိုင်းကြ ခံစားရပါခွေ၏။ မူလတန်းပြ ဆရာမဒေါသ်င်းသင်း သည် ရှာက ယောကျခမကို၊ အသကြ ၇၀ကြောြ အဒေါဝြမ်းကြဲ အားပြုစုရန် အ ကြောင်းပြခကြဖြှင့ြ မန်တလေးမှို့ သို့ ထွကလြာခဲ့ခွင်း ဖြစ်ပါ၏။ မှို့ရောကသ်ောအခါ အ ဒေါြ၏ အိမတ်ှင် အေး အေးလူလူ ဗှီဒီယိုကြည့်လြိုကြ ၊ ဝတ်ထုဖတလြိုကြ ဖြင့ြ ဇိမကြနွေ၏။ သူမ ယောကြွားက စင် ကာပူမှာ သှားအလုပ် လုပန်ေ၍ ရှာမှာ စာသင် ရင်း ယောကခြမနှင့ြ အတူ နရသေည်။
သိပမ် ပြောြ။ စိတကြဉွြးကပြြ လှ၏။ ယောကြွားမိတဆြှေ တခွို့က သူမကို “ဟေး အပျိုကြီး ဒီနေ့ တယလြန်းပါလား” စသဖြင့ြ နောကပြှောင် လွှင် ယောကခြမကြီး က မကြိုကြ။ သူမ မှာ မိတဆြှကေို အားနာရ သလို ယောကခြမကြီးရဲ့ အမဲ့အရှဲ့ကြောင့ြ လည်း နာကညွြးရ၏။ သညမြှာတော့ အဲ့ဒါတွေ ဘာဆိုဘာမှ မရှိပြီ။ သှား။ ဂိုးတော့။ … နောကတ်နေ့မနကပျိုင်း ။ မှောကပြှငကြ ဇီးပငကြှီးသငတ်န်းမှာ သူငယ် ချင်ြးဖြစ်ခဲ့တဲ့ ဆရာမကြီး တ ယောကထြံ အလည် သှားပြနသ်ည်။ လိုင်းကားပေါကြအဆင်း ယောငပြပေေ ဖြစ်နေ ၍ သူမနဲ့ အတူကားပေါကြ ဆင်းလာတဲ့ ခွာတိတလြေးကို မေးသည်။
“ပန်းစံပယ် စတိုးက ဒီလမ်းမှာလား” “အောြ ဟုတပြါတယဗြွ။ မမက ဒီက မဟုတဘြူး လား။ကနွောကြ အဲသညရြှေ့က ဖြတသ်ှားမှာပါ ခမွာ။ လိုကခြဲ့လို့ရပါတယ် မမ” အလဲ့ ၊ ယဉကြွေးလှပါ့လား။ ” မမ့ မမ “ဆိုတဲ့အသံလေးက သင်းသင်းနား ထဲ ခွိုဆိမ့န်သည်ေ။ ခွာတိတကြို လှဈကနဲ ခိုးကြည့်မြိ၏။ အလန်းစားလေးဘဲ။ ညိုသည် ။ ဝိတသ်မားလို တောင့တ်င်းကစွလြဈသည်။
သင်းသင်း ခွာတိတန်ဲ့လိုကပြါခဲ့၏။ တခုသော အအေးဆိုငရြှေ့ အရောကြ။ “မောငလြေး .. ခဏ့” အရမ်းကို ရင်းနှီးတဲ့ပုံ နဲ့ ကောငလြေးကို လကမြောင်းဆှဲကာ အအေး ဝငသ်ောကြ သည်။မိတဖြှဲ့သည်။ သူမ ကိုယသ်ူမ နာမည် ဖြူဖြူသိန်း။ နတောက ပုသိမ်။ အလုပကြ အထညဆြိုင် ပိုငရြှင်။့ပါးစပထြဲတွေ့ရာ ပြောလိုကြ၏။ ကောငလြေး ဖုန်းနံပါတကြိုလည်းတောင်း ယူထားလိုကသ်ည် ။
” မမ က ဒီမှို့ မကြှမ်းတော့ မင့ကြိုဘဲ အားကိုးရ တော့မှာ” လို့ ကြိုကြကြ ရှှေ့မိပြန်၏။ သညလြိုနှင့ြ သင်းသင်း နှင့ြ ခွာတိတ် မန်းတခွင် အနှံ့လညကြှပါသည်။ ကုနကြသွမွှငှေ သူမအိပ် ထဲကဘဲ လွှော လွှော နဲ့ ထုတ် ရှင်း၏။ အောြ ။ စင် ကာပူက ယောကြွားက ပို့ပို့နတေဲ့ ပိုကပျိုကတ်ှေ အများကြီးဘဲဟာကိုး နော့ြ။ … တနေ့။ သူတို့နှစ်ယောကြ ရုပ် ရှင် အတူကြည့်ကြှ သည်။ အဖငွြးဆုံး ခွာတူးအလနဆြုံး ဇာတကြား၊ ပရိသတန်ဲလှန်းလို့ရုံထဲမှာ သရဲချောကမြှာတောင် ကြောကရြတဲ့ ဇာတကြားကိုမှ သင်းသင်း ရှေးကြည့်ြ၏။ ဒီစီ မှာ သူတို့နဲ့မှ အတွဲ ၄ တွဲသာရှိသည်။
ဇာတကြားစပြီး ၁၀ မိနဈတောင် မကြာခင် ရှေ့က အတွဲတွကေ ကြမ်းကုနကြှပြီ။ ကဈဆင် ဆှဲကြ။ ဘဲရဲ့ ပေါငကြှားကို စောကြနှိုကပြှီးကိုင် တိုကပြေးကြ။ ကောငလြေးက ပြောသည်။ “အာ့။ မမကို အားနာလိုကတွာ… ဒါကြောင့ြ ကနွောကြ ဟိုရုံက တွမခြရုရဲ့ အကရြှင် ကားကြည့်ရြ အောင် လို့ပြောသားဘဲ၊ အဲ့မှာ လူပြည့တ်ော့ ခုလိုအတွဲတွေ မရှိဘူးဗွ” သင်းသင်း ဘာမှ ပြနမ် ပြောပါ။ ရှေ့က အတွဲတွေ ကြည့်ပြှီး စိတ် ထ နတောနဲ့ ကောငလြေး ပေါငတ်ှေ ကို ပြတပြေးလိုကြ တယ်။
ခွာတိတကြ သူမ လကကြို အသာ ဆုပ် ရပလြိုကပြှီး.. “မမ…စိတမြရှိနဲ့ဗွာ.. မမ အိမထြောင် နဲ့မို့လား” သင်းသင်း လန့သ်ှားသည်။ သို့သောြ ငိုသံစွကလြကြြ ။ “ကံမကောင်းပါဘူး ခလေးရယ်။ လူပလေူတေ မို့ ကြာရှင်းပစ်လိုကတ်ာ ၅ နှစ် ရှိပြီ။ ကြာပြီးရော ဆိုပြီး ရှိပစ်စည်း အကုနကြို ပေးပစ်လိုကတ်ာ။ “အော့ြ” ကောငလြေးက သူမကို သနား သှားပုံ၊ နားလညသ်ှားပုံ ရ၏။ သင်းသင်းလကကြို ဖမ်းထားရာက ဖြေ လှှတ် လိုကသ်ည်။ သင်းသင်းက ကောငလြေးပေါငကြှားကို ပြတသ်ပ် ၍ ကိုင် ပါသည်။ ပြီးတော့ ကောင် လေးလကတ်ဘကကြို ဆှဲယူပြီး သူမရဲ့ နို့အုံ ပေါတ်င် ဖိ ပေး၏။ ခွာတိတသ်ည် ပထမ တော့ စိတမြပါသလို။ သိပမြကြာခင် အားထည့ြ၍ ဆုပန်ယလြာတော့ သည်။
ဇာတကြား တကား ဘယလြိုပြီးသညပြင် မသိ လိုကြ။ ရုံထဲ မီးတွေ လင်းထိနလြာမှ သူတို့ ဟနမြပကြြ ထွကြ ပြနခြဲ့သည်။ နောကြ ကောငလြေး ဘောဒြါတယောကြ ဝယ် ထားသည့ြ လူမ နေ သေးသော တိုကခြန်းဆီ သို့ တကျကစီ နှင့ြ လဈကြသည်။ အခန်းထဲရောကတ်ော့ ကောငလြေးက အရိုင်း မို့ ထနန်ပြေီ။ သင်းသင်းတကိုယလြုံး အမှန် ဆှဲခွှတ်၏။ နို့ဖြေးဖြေး မို့မို့ကြီးတွကေို အငမ်းမရ စို့၏။ဆုပန်ယ် ကိုင်၏။ “မမဖြူ နို့တွကေ အိတွဲကြီးတွေ မဟုတဘြူးနောြ” သင်းသင်းက “ခလေးရယ် မမက ကလေးမှ မမှေးရသေးတာ ကိုးကြ” ဟု အတညပြေါကြ ရှှီးသည်။
တကယကြ ၂ယောကြ မှေးပြီးပြီ။ သို့သောြ အငယကြောင် ကိုက ရှဈတန်း ရောကပြှီဖြစ်၏။ သင်းသင်းက ကုတငပြေါတ်ကြ ပေါင် ကားပြီး ခွာတိတကြို သူ့ပေါငကြှား နရောယူခိုင်းသည်။ ထို့နောကြ ခွာတိတ်၏ တောင့တ်င်း ကစွလြဈ သောခါးကို ဆှဲယူပြီး ပေါငကြှားချင်ြး ထိကပ် လိုကြ၏။ ခွာတိတခြမွာ လူရော ဟိုဟာရော တဆတဆြတ်။ သင်းသင်းကခွာတိတ် ဟာကို နည်းနည်း ထပဆြှပေးသည် ။
အဖြားထိပလြေးကို ပြတ် ခွတေော့ “အ အ မမဖြူ လုပကြှစို့.. မမ လကထြဲ ပြီးသှားလိမ့မြယ်” “အေးလေ… ဘာဖြစ်လဲ၊ အဲ့ဒါလဲ ရတာကို” “ဘယ် ဟုတမြလဲဗွာ.. ကနွောကြ ဟိုဟာကြီး ထဲမှ ပြီးချင်တ်ာ” သင်းသင်းက မကြစြောင်းထိုး၍ “ဒီလိုကတွော့လည်း အလာခညွ့ပြါလား ဟှန့ြ” သင်းသင်းသည် ကောငလြေးရဲ့ညိုမဲမဲ ဟာကြီး ကို သူမရဲ့ ဝါဝင်းနုအိနတေဲ့ ဟာထဲ လကန်ဲ့ကိုင် ၍တေ့ သှင်းပေးလိုကသ်ည်။ “အာ့ အို့း့… အရမ်းကို ကောင်းတယ် မမဖြူ ရယ်… ဟား လား လား” သင်းသင်းသည် ကောငလြေးရဲ့ သနမြာတောင့ြ တင်းသည့ြ ရင် အုပ် လကမြောင်းကြှကသ်ား တွကေို မကြစြိ ကြှတကြမွတတ် မှတသ်ိပစြှာ ကြည့်ြ၏။ ပါးစပကြလည်း ခွာတိတကြို ထသထကြ ထ အောငည်ု ခွှဲခွှဲ အကြမ်းတွေ ပြောသည်။
“ခလေးရယ် ။ လုပပြါ ။ အား ကောင်းလိုကတ်ာ မင်းဟာကြီးက မမ ဟာထဲ အဆုံးထိ မှုပန်ပြေီ ကြာ.. လှုပြဦး .. ဘယည်ာ လှုပ်… အာ အ အမ လေး.. အရသာ ရှိလိုကတ်ာကြာ” ကောငလြေးက တဖြည်းဖြည်း အကြမ်းစား အုပပြါတော့သည်။ ဆောင့ြ အခတွိုင်း သင်းသင်းတ ယောကြ အင့ြ အင့ြ နဲ့ အသံပင် ထွကလြာရသညအြထိပင်။ သူမ အတွကလြည်း အရမ်းကို ငတန်သညေ့ြ အရသာမို့ ရကေုနရြခန်ေးလုပလြေ ဖီးတကြ လေ ဖြစ်ပါတော့သည်။ ထိုပထမ ဖြင့ပြှဲနေ့တွင် ၁ နာရီ အတွင်းမှာပင် နန်းစ တော့ ၃ ခွီဆကြ နှှဲ ဖြစ်ပါသည်။ … နောကရြကြ နောကရြကတ်ှေ မှာလည်း ဒီလိုဘဲ ခွိန်း၍ လုပကြှပါသည်။
ဤသို့ဖြင့ြ ပငွြးရိဖြယ် နှကြေောင်းပိတ် ရကမြွားသည် သင်းသင်းအတွကြ ရင် ခုနသ်ံ မှနမြှနဖြှင့ြ လငွမြှနစြှာ ကုနဆြုံးခဲ့ပါသည်။ မလေ နောကပျိုင်းတရကမြှာတော့ စာသငန်ှဈ သဈအတွကြ သူမ ရှာပြနခြဲ့ပါသည်။ မန်တ လေးမှို့မှ အထွကတ်ှငတ်ော့ တရိပရြိပ် ကနွခြဲ့သော မှို့ကြီးကို လှည့ကြှည့ရြင်း သူမ တယောကထြဲ တိုးတိုးပြောနမေိသည်။ နရဈေတော့ မှို့ကြီးရေ…။ နရဈေတော့ ဖြူဖြူရေ…။ ဆရာမ ဒေါသ်င်းသင်း နှုတဆြကခြဲ့ပါတယ် ။ ပြီးပါပြီ။