အလိုလိုပဲ ထောငထြားတဲ့ ဒူး၂ဖကကြို ရသလောကြ ထပကြားရင်း ခါးညှတပြှီး ဖငအြတွင်း ကြှကသ်ားတွေ လွော့ထားလိုကတ်ယ်။ ဖငကြို ထောငပြေးလိုကတ်ော့ လီးက ထပဝြငမြလာပဲ ဖငပြေါကရြဲ့ အောကဖြကြ အရညကြှညတ်ှေ အိုငန်တေဲ့ စောကခြေါင်းဝထဲ ရောကလြာပြနရြော။ ” ဗစွြ … အ … ရှီးးးးး းးးးး ” ပထမဆုံး လိုးခကြမြှာတင် ပြည့ြ အသဲခိုကအြောင် ကောင်းသှားခဲ့တာပေါ့။ ဖငထြပလြိုးမယထြငပြှီး အသင့ပြှငထြားတုန်း စောကပြတလြေး အလိုးခံလိုကရြတာလေ။ ဦးမှတမြောငကြို ပြည့ြ နဲနဲတော့ ဖြုံသှားမိတယ်။ ပြည့ြ မကြန်ှာလေး မော့တကသ်ှားပြီး စောကခြေါင်းထဲ လီးတဝကသ်ာသာလောကြ ဝငလြာပြီးမှ ဆကမြသှင်းပဲ ရပထြားပြနပြှီ။ ပြည့ြ သှေးသားတွေ ရုတတ်ရကြ ဆူဝလောရတယ်။ ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဝငန်တေဲ့ လီးက တဈစို့ကြီးမို့ လန့လြာမိတယ်။
ငေးကြည့်န်တေုန်း လီးအရင်းထိ ထပသ်ှင်းလိုကပြှနရြော။ လီး၂ချောင်း ခံဘူးတဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေး အောင့တ်ကသ်ှားတာပေါ့။ ဦးမှတမြောငလြီးကြီးက ပြည့စြောကခြေါင်းထဲ မဆန့မြပြဲ အဆုံးထိ ဝငလြာပြီး လီးထိပကြ ရငဝြ ပြေးဆောင့ြ လိုကသ်လိုပဲ စောကပြတတ်အုံလုံး ကငွတ်ကလြာပြီး သေးတောင် ပြကကြနဲ ထွကကြလွာတာ။စောကခြေါင်းထဲ အရင်းထိ ဝငန်တေဲ့ခွိန် ဦးမှတမြောငကြ ခါးအားနဲ့ ကြိတဝြိုကန်တေော့ လီးအရညပြှားက စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွကေို ဖိကြိတပြှီး ပြတဆြှဲသလိုပဲ။ ခုံပေါြ လေးဖကထြောကြ အနထေားနဲ့ နောကကြ ဦးမှတမြောင် လီးကြီး လှုပတ်ိုင်း စောကပြတဝြကနေ ထွကလြာတဲ့ စောကရြညကြှညတ်ှကေ ပြည့ြ ပေါငခြှံထဲ စီးကလွာတယ်။
ခဏကြာတော့ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး ပြနဆြောင့လြိုးနတောပေါ့။ လီးဝငလြာတိုင်း ပြည့လြည်း တအားအား ညည်းရင်း လီးအရသာ ခံယူနမေိတာ။ ဦးမှတမြောငကြ မိန်းမ တယောကကြို လိုးတဲ့အခါ တကယကြို ကြှမ်းကငွြ အဆင့ပြါ အစိမ်းသကသ်ကြ လိုးတာတောင် အီစိမ့န်အေောင် ခံစားရတယ်။အရသာရှိတာလဲ မပြောနဲ့ လီးမမှငရြ သေးပဲနဲ့ကို စောကခြေါင်းထဲ လီးကြီး တိုးဝငလြာတိုင်း ပြည့ြ ဖငကြှီး ကော့ကော့ ပေးနမေိတော့တာ။ ခံလို့ကောင်းနတေုန်း ပြည့ြ ဖငကြို ဖြန်းကနဲ့ရိုကပြှီး လေးဘကကြုန်းပေးနရောကနေ ခုံပေါြ ပြနထြိုငခြိုင်းပြနရြော။ မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် အနထေားမို့ မတတ်ပရြပန်တေဲ့ ဦးမှတမြောင် ပေါငကြှားက လီးကြီး ပြည့ြ မှငလြိုကရြပြီ။ ပြည့ြ ဇာနည့လြီးကို ကြီးတယ် ထငန်တော လုံးပတရြော အရှယစြားရော ဦးမှတမြောငလြီးက သာတယ် ထူခွားတာက လီးတနကြ တဖြောင့တ်ည်းပဲ။ လမှှေးတွကေ လဥတွပေေါပြါ ပေါကန်တော။ ပြည့ရြှေ့ ဒူးထောကထြိုငရြင်း ပေါငန်ှဈဖကကြို မှှောကဖြှဲပြီး စောကဖြုတလြေးပေါြ မကြန်ှာအပလြိုကတ်ယ်။
ပြည့ြ စောကပြတန်ှဈခွမ်းကို သူ့ပါးစပကြှီးနဲ့ စုပယ်ူပြီး စောကခြေါင်းထဲ လွှာလိပ် ထိုးမှှပေေးနတော ” ရှီးးးး းးးး … အ ဟင့ြ ဟင့ြ …… ကိုကြီးရာ ” ပူပူနှေးနှေး လိုးထားတဲ့ အဖုတလြေးကို ခကြခြငွြး ယကပြေးတော့ ပြည့ြ အဖုတလြေး ဖြဲပေးရင်း တရှီးရှီး တအီးအီးဖြင့ြ ညည်းနရတေယ်။ စောကခြေါင်းထဲ လွှာနဲ့မှှရင်ေး အောကဖြကကြ ဖငပြေါကထြဲ လွှာနဲ့ လိုးလိုကြ ခေါင်းထောငန်တေဲ့ စောကစြိလေးကို လွှာနဲ့ ကောပြေးလိုကြ ဆိုတော့ ပြည့တ်ကိုယလြုံး တုနခြါနတေော့တာပေါ့။ ” ရှီးးးးး အ အားးးးး … ကိုကြီးရာ … ကောင်းလိုကတ်ာ အီဆိမ့န်ပြေီ ” ပြောရင်း ပြည့လြည်း အဖုတလြေးပေါြ မကြန်ှာအပထြားတဲ့ ဦးမှတမြောင် ခေါင်းကိုဆှဲကပပြှီး ကော့ပေးထားလိုကတ်ယ်။
အဲခွိန် မာထောငန်တေဲ့ ပြည့စြောကစြိလေးကို သှားနဲ့ ဖိကိုကတ်ော့ အရညတ်ှေ ထောငပြန်းနတေော့တာပေါ့။ ဒါကို အားမရလို့ ဦးမှတမြောင် မကြန်ှာကို စောကပြတန်ဲ့ ဆှဲပြတပြှီး စောကြ ရည် တစကမြကနွအြောင် ညှဈထုတ် ပစ်လိုကသ်ေးတာ။ ပြည့ြ စောကရြညတ်ှေ ပန်းထုတပြှီး လူကသာ အားပြော့သှားတာ ရမျမကစြိတကြ မကသွေးဘူး။ ဦးမှတမြောင် မကြန်ှာကို နောကဆြုံးတခကြြ စောကပြတန်ဲ့ ဆှဲပြတပြှီးမှ လှတပြေးလိုကတ်ာ။ ဦးမှတမြောင် ဒူးထောကလြကြြ အနထေားနဲ့ပဲ ခါးဆန့လြိုကတ်ော့ လီးကြီးက ပြည့ြ ဆီးခုံးလေး လာထောကန်တယ်ေ။ ဆီးခုံး ထောကမြိနတေဲ့ ဦးမှတမြောင် လီးကြီးကို ပြည့ြ မကမြကမြောမောနဲ့ ကိုငကြှည့မြိလိုကတ်ာပဲ။ လီးက အကြောတွေ ဖောင်းကြှနပြေီး စွဲမကစြရာကြီး ဒါကြောင့လြည်း သူ့အကို မိန်းမက စွဲနတော နမှော။ တွေးမိတာနဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးက တဆဈဆဈနဲ့ အလိုးခံရတာ မဝတဝ လေးမို့ အလိုးခံချင်တ်ဲ့ စိတတ်ှေ တဖြားဖြား ပြနပြေါလြာတယ်။
လီးကြီး ကိုငထြားပြီး ပြည့ထြိုငတ်ဲ့ နရောကို ထိုငခြိုင်းလိုကရြင်း နရောခွိန်းပြီးတာနဲ့ ဦးမှတမြောင် ပေါငကြှားက လီးကို ဆှဲစုပပြဈတယ်။ လီးစုပရြင်း စောကခြေါင်းထဲ တအားယားလာတာနဲ့ မထိန်းနိုငတ်ော့လို့ အပေါကြ တကခြှပြီး လီးထိပကြိုတေ့ပြီး ထိုငခြလွိုကတ်ာပေါ့။ ဆန်ဒတွေ မကုနသ်ေးတဲ့ ပြည့ဆြောင့ခြကြတ်ှအေောကြ ဦးမှတမြောငလြည်း သဘောကနွပေုံပါ ပြည့န်ို့တွေ လကန်ဲ့ ပင့ည်ှဈရင်း တရှီးရှီးနဲ့ စုပသ်ပန်တယ်ေ။ လီးထိပကြ ဒဈကြီး အထုတအြတွင်းသားတွေ ပြတဆြှဲမိတိုင်း ဆောင့ရြင်း တန်းလန်း ပြည့ြ တကိုယလြုံး ပြော့ခွမတေတပြဲ။ အပေါကြ ဆောင့ရြတော့ ကိုယလြိုချင်သ်လို လိုးလို့ရနတောပေါ့။ နို့အုံညှဈခွနတေေဲ့ လကတ်ဖကကြ အောကရြှေ့လာပြီး ပြည့ြ အစိလေးကို ဖိခွတေော့ ကာမစိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာပြီး ပြည့ဖြငန်ဲ့ ခုံပေါတ်ငန်တေဲ့ ဦးမှတမြောင် လဥတွေ ထိတဲ့ အထို ဖိဆောင့န်မေိတယ်။ လီးကြီးက ဆောင့လြေ မာလပေါပဲ။ ပြည့ြ စောကပြတလြေးလည်း ပိုပို ဖေါင်းလာတာပဲ။ ပြည့ြ အပေါကြ စလိုးကာစ လီးက ထွားလို့ ထိန်းဆောင့ြ နပမေယေ့ြ လီးအရသာ တွေ့တာနဲ့ စိတတ်ှကြှလောပြီး မနားတမ်းကို ဆောင့ခြနွမေိတာပါ။
” ဗစွြ ဘှတ် …… အ အမလေးးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ကိုကြီးရယ် …အင်းဟင်းဟင်း … ရှီးးးးး ကြှတကြွှတ် ” အပေါကြနေ ဆောင့ရြတာ မောပမယေ့ြ လီးကြီး ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဝငလြာတိုင်း အသဲခိုကအြောင် ကောင်းနရတေယ်။ ငယသ်ံပါအောင် အောလြိုကခြငွတ်ာ မနဲထိန်းထားရတာ။ အဲခွိန် ပြည့ြ စောကခြေါင်းထဲ ပူကနဲ့ ပူကနဲ့ လရညတ်ှေ တိုးဝငလြာတယ်။ ဦးမှတမြောငလြည်း အံကြိတပြှီး အောကကြနေ ကြိတလြိုးရင်း ပါးစပကြှီး ဟပြီး တအားအား အောန်ပြေီ။ ” အားဟား …… အား အားးး အားးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … ပြည့လြေးရာ … တအား လိုးတတတ်ာပဲ … ကိုကြီး စွဲသှားပြီကြာ … အ … ရှီးးးး ရှီးးးးးး ” လရညပြန်းထုတရြင်း ပြည့ခြါးကို မှှောကပြှီး အောကကြနေ ၅ခကြလြောကြ ပင့လြိုးနတော။ ပြည့ြ အဖုတထြဲ ဒုတကြနဲ့ ဒုတကြနဲ့ လီးထိပကြ သားအိမဝြ ဆောင့မြိတော့ ပြည့လြည်း ခေါင်းတွဘယေည်ာရမ်းပြီး မနနေိုငတ်ော့ပါဘူး စောကရြည် ညှဈထုတရြင်း လီးအရညပြှားကို စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွနေဲ့ ညှဈထားလိုကတ်ော့တယ်။
နှစ်ယောကသ်ား ခပတ်င်းတင်း ဖကပြှီး နူတခြမ်းချင်ြး တေ့စုပပြဈကြတာပေါ့။ ” ကဲ … အနားယူရင်း တခုခု သောကရြအောင် … ပြည့ြ ” ” အင်း ” ပြည့လြည်း အင်းတလုံးပဲ ဖြနေိုငတ်ော့တယ်။ လူက နုံးခွိနပြေီလေ။ ” တူတူ တူတူ တူ…… ” ” ခဏနောြ … ကိုကြီး ဖုန်းလာနလေို့ ” စားပြဲခုံ ပေါြ တငထြားတဲ့ ဖုန်းကို ယူပြီး ဦးမှတမြောင် အခန်းထဲ ဝငသ်ှားရင်း ၁၀မိနဈလောကမြှ ပြနထြှကလြာတာ။ ဒီရောကခြါစ ဖြင့ထြားတဲ့ ရခေဲသတ်ေတာ ထဲက ဘီယာဗူးနဲ့ ငါးမုန့ကြှောြ ထုပတ်ှေ ယူလာပြီး ခုံပေါြ တငထြားလိုကတ်ယ်။ ” ကိုကြီး … ပြည့ြ … သန့စြငခြန်း ဝငခြငွတ်ယ် ” ” အောြ … ဒီအခန်းရဲ့ … ကပလြကြကြ ရချိုးခန်းလေ … ပြည့ြ … လိုပို့ ရမလား ” ” နေ နေ … ရတယ် … ပြည့ပြါသာ သှားလိုကပြါ့မယ် ” ပြည့လြည်း ဦးမှတမြောင် ညှှနပြှတဲ့ အခန်းရဲ့ ထောငခြွိုးလေး ကြေ့တော့ တံခါးစိထားတဲ့ အခန်းလေး တွေ့လိုကရြတယ်။ အသာဆှဲဖြင့တ်ော့ ရချိုးခန်းနဲ့ အိမသ်ာ တွဲလကြလြေး မို့ ဝိတလြွှော့ပြီး ကိုယလြကြ သန့စြငလြိုကတ်ာ။ ပြီးမှ ပြနထြှကလြာတော့ ဦးမှတခြိုငကြ ဘီယာတောင် သောကန်ပြေီ။ ပြည့ြ ခုံပေါထြိုငလြိုကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ အိတထြဲက ဖုန်းသံလေး မှညလြာလို့ လန့မြိသေးတယ်။
ကိုမိုးများ ခရီးထွကရြာက ပြနရြောကပြှီး ပြည့ြ ကုမျပဏီမှာ မရှိလို့ ဖုန်းတကတ်ာ လား လို့ပါ။ ” ပြည့ြ လား … ငါပါဟ … ဇာနည် ” ” အောြ … ဇာနညလြား ပြော … ဖုန်းနံပတကြ အစိမ်းကြီး ” ” အေး ငါ့ဖုန်း … အားကုနန်လေို့ဟ … အမေ ဖုန်းဆကတ်ယ် … အိမကြို နင့န်ာမညန်ဲ့ ပိုကဆြံ တွေ … ရောကလြာလို့ နင့ြ လှမ်းမေးကြည့်တ်ာ … နင် အခု ဘယမြှာလည်း ” ပြည့လြည်း ဖုန်းပြောရင်း ဦးမှတမြောင် လှမ်းကြည့်တ်ော့ ဦးမှတမြောငကြ လကမြလေး ထောငပြှနတော။ ” အေး … အဲဒါ နငလြိုတဲ့ … ပိုကဆြံ လေ … ငါ အခု … အလုပ် ကိဈစနဲ့ အပြငရြောကန်တော ” ” အေးပါ … ကြေးဇူးပဲဟာ … ငါ ရှယယ်ာ အတွကြ … လုပလြိုကြဦးမယ် … နောကမြှ အေးဆေး တွေ့တာပေါ့ ” “အိုကေ … ဇာနည် … ဒါပဲနောြ ” ဇာနည် ဖုံးခသွှားမှ ပြည့လြည်း ဖုန်းပြနသ်ိမ်းရင်း ဦးမှတမြောငကြို ပြုံးပြလိုကတ်ယ်။
” ကြေးဇူးပဲ … ကိုကြီး … ပိုကဆြံတွေ … ပြည့ပြှောတဲ့ လိပစြာအတိုင်း ရောကလြာပြီတဲ့ ” ” ရပါတယ် … ပြည့ရြယ် … ခု ဘီယာ သောကြ … အနားယူကြဦးဆို့ ” ” အင်းပါ … ကိုကြီး ” ဦးမှတမြောင် က ပြည့န်ို့တွေ ကိုငရြင်း ဘီယာသောကလြိုကြ စကားပြောလိုကပြဲ။ ပြည့လြည်း ဦးမှတမြောငန်ဲ့ အတူ ဘီယာသောကရြင်း ပေါငကြှားထဲ ပြတသ်ပပြေးနတောပေါ့။ထူးထူးခွားခွား ဘီယာ ၂ဗူးပဲ ရှိသေးတယ် ပြည့ြ ခေါင်းတွေ မခံမရပန်ိုငအြောင် မူးလာလို့ နံရံဘကကြှည့တ်ော့ နံရံပေါကြ အလှခွိတထြားတဲ့ ပနခြွီးကားတွကေ ယိမ်းထိုးနတော။ ဦးမှမောငကြို ကြည့်တ်ော့လည်း မကြန်ှာက ၃ထပလြောကြ မှငန်ရတေယ်။ ပြည့ြ ခေါင်းတခကြခြါပြီး ပြနကြှည့တ်ော့ ပိုဆိုးသှားရော အမှကအြာရုံတွေ ဝဝေါးလာတာ။ ပေါငကြှားက လီးကြီး ကိုငရြင်း ခန်ဓာကိုယ် မထိန်းနိုငတ်ော့ပဲ ဦးမှတမြောငဘြကြ မှီခလွိုကတ်ော့ လောကကြီးနဲ့ အဆကပြှတသ်ှားရောပဲ။
ရိပကြနဲ့ ရိပကြနဲ့ ပြည့ကြိုယလြုံး ယိမ်းထိုးနလေို့ မကြလြုံးတွေ အားယူဖြင့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ဘီယာအတူ သောကတ်ဲ့ ဧည့ခြန်းက တိုကခြန်း အလှတကြှီး ဖြစ်နတော။ ပရိဘောဂ ပစ်စည်းတွလည်ေး တခုမှ မတွေ့ဘူး။ မှနကြောငတ်ာ အသေးတခုနဲ့ နံရံမှာ ခွိတဆြှဲထားတာတွကေ သရပစ်ေစည်းတွပေါ ခွေးလညပြတ် ကြိုးတွရေော ကြာပြတတ်ှရေောပဲ။ နောကပြှီး အနံ့တခု ဟုတတ်ယ် သုတရြည် နံ့လိုလို အညှီနံ့ လိုလိုတွေ။ ထွန်းထားတဲ့ မီးလုံးက အပြာရောငမြို့ တခန်းလုံး ပြာလဲ့လဲ့ လေး။ အအေးဓတန်ဲနဲ ရနပမေယေ့ြ လကရြှိမှငလြိုကရြတဲ့ မှငကြှင်းကြောင့ြ ပြည့ြ စိတတ်ှေ လှုပရြှားပြီး ရငတ်ှေ တလှပလြှပန်ဲ့ နှာသီးဝလေး ခွှေးစို့လာပြီ။ ပြည့ကြိုယပြှည့ြ ဘာတွဖြစ်ေပြီး ဘယရြောကန်မှန်ေး မသိလို့ ဘယလြိုပဲ စဉြးစားစဉြးစား ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ဘီယာ အတူသောကခြဲ့တာပဲ သတိရတော့တာ။ ပြည့ြ ကုန်းထကြည့်တ်ော့ ခကြခြငွြး ပြနလြဲကသွှားရောပဲ လကကြို နောကပြှန် ကြိုးတုတထြားတယ်။
ဘုရား ဘုရား ဘာတွလေဲ ဘာဖြစ်နတောပါလိမ့ြ။ ခပဖြှည်းဖြည်း အားယူထပြီး အခန်းတံခါးနား လွှောကတ်ော့ ခွေ ၅လှမ်း မပြည့ဘြူး ပြည့လြကကြို ခညွထြားတဲ့ ကြိုးက နံရံပေါကြ ဂွင်းလေးနဲ့ တွဲခွိတထြားတာ။ သံကြိုးက သေးပမယေ့ြ လကန်ောကပြှန် တုပထြားတာမို့ အားနဲ့ရုန်း ကြည့်ြ တာတောင် လကကြောကဝြတတ်ှေ နာလာတာပဲ အဖတတ်ငတ်ယ်။ အိပမြကလြည်း မဟုတဖြူး ပြည့ြ ကြောကစြိတတ်ှေ တကိုယလြုံး ပြံ့နံ့ကုနပြှီ။ ” လူရှိလားးး … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကမွကို ဖမ်းထားကြလို့ … ကယပြါဦးရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ဟင့ြ ” ပြည့ြ ငယသ်ံပါအောင် ကုန်းအောပြမယေ့ြ လူမရှိတာနမယ်ေ ဘာသံမှ ပြနမြကြားရဘူး။ ” ကယကြှပါဦး … အဟင့ြ ဟင့ြ … ကမွ ကို … ဖမ်း ဖမ်း ……… ” ” ကြှိ ကြှီ …… တိတစြမ်း … နင့ကြို ဘယသ်ူမှ … ကယမြယ့သ်ူ မရှိဘူး … စောကစြကား မများနဲ့ … နာမယန်ောြ ” အခန်းတံခါး ဖြင့သ်ံနဲ့ အတူ လူတယောကြ ဝငလြာလို့ ပြည့လြည်း လန့ပြှီး နောကဆြုတရြင်း နံရံနဲ့ ကိုယလြုံးကို ကပထြားမိတယ်။ အနကရြောင် ဝတစြုံနဲ့ မကြန်ှာဖုံး စွပထြားလို့ ဘယသ်ူမှန်းလဲ မသိဘူး အသံက ကြဲအကအြကန်ဲ့ အသံဖကြြ ပြောနတောတော့ ပြည့ရြိပမြိနတယ်ေ။
” ရှင် ဘယသ်ူလည်း … ကမွကို သိလို့လား … ဘာလို ဖမ်းထားတာလည်း … ကမွကို လှတပြေးပါနောြ ” ပြည့ြ ဘာပြောပြော စကားသံ ထပမြကြားရတော့ပါဘူး။ ” ပိုကဆြံ လိုချင်တ်ာလား … ခုလှတပြေးပါ … ရှင် လိုတဲ့ ငှေ အမောကြ … တခါတည်းပြော … ၁ နာရီ အတွင်း ရောကစြရမေယ် ” ပြည့ြ အဆကမြပြတ် စကားတွေ ပြောနပမေယေ့ြ ဘာမှ ပြနမြပြောပဲ မကြန်ှာပဲ စိုကကြှည့န်တယ်ေ။မကြန်ှာဖုံးအောကကြ မကြလြုံးတွေ ပြည့ရြင်းနှီးသလို ခံစားရပမယေ့ြ အပြာရောင် မီးလုံးအောကမြို့ မသဲကြဲဘူး။ ခဏနမှေ မကြန်ှာဖုံးနဲ့ လူက သူ့ရှေ့မှာ ထိုငခြိုင်းလိုကတ်ယ်။ပြည့ြ ထိုငလြိုကတ်ော့ ပုခုံး နှစ်ဖကြ ကိုငတ်ှန်းပစ်တာ ကြမ်းပြငပြေါမြှာ ပြည့ြ နောကပြှနလြဲကပြမယေ့ြ လကန်ောကပြှန် ကြိုး တုပထြားလို့ ကိုယတ်စောင်း ဖြစ်သှားတာပေါ့။ ကြေးထားတဲ့ ပြည့ြ ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲပြီး ထမိနအြောကန်ားစကို ခါးထိ လိပတ်ငပြဈတယ်။
ဘာမှ မတတန်ိုငပြဲ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူ လုပသ်မွှ ခံနရတော။ ” မလုပပြါနဲ့ … ကမွ အိမထြောငသ်ညပြါရှင် … အဟင့ြ ဟင့ြ ” ပြည့ြ ပေါငန်ှဈခွမ်းကို ဖြဲပြီး ပေါငကြှားထဲက အဖုတလြေးကို ဖြဲကြည့်န်ပြနေရြော။ ” အဟင့ြ ဟင့ြ … တောင်းပနပြါတယ် … မကြည့်ပြါနဲ့ … မလုပပြါနဲ့ ” ပြည့ြ စကားကို ဂရုမစိုကပြဲ အဖုတလြေးကို လကခြွောင်းနဲ့ ထိုးကြည့်န်တေော့ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ လိုးထားတာ သတိရပြီး စိတထြဲ ရှိန်းကနဲ့ ဖြစ်လာခဲ့ရတယ်။ ………… ” နငကြ … အတောြ ထနတ်ဲ့ … မိန်းမ တယောကပြဲ … ဟား ဟားးး ” ” မဟုတ် … မဟုတရြ ပါဘူး ရှင် ” ” ဘာမဟုတတ်ာလည်း ……ကောငမ် ……လကလြေးနဲ့ စမ်းတာတောင် … စောကရြညကြ … ထွကန်ပြေီ ” ” ဟာ ” ပြည့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူရဲ့ စကားကြောင့ြ ရှကသ်ှားရတယ်။ တကယလြည်း ပြည့ြ အဖုတကြ အရညကြှညတ်ှေ အိုငန်လေို့ပါ။ ကိုယ့ဟြာကိုယ် ကြည့်ရြင်း စိတထြဲ တမွိုးကြီးခံစားလာရတယ်။အဖုတန်ူတခြမ်းသား ၂ခွမ်းကို လကန်ဲ့ ဖြဲနတေော့ အစိလေးက ခုံးထလာပြီ။ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူရှေ့ အဖုတကြို ဖြဲပြသလိုဖြစ်လို့ ပေါငတ်နတ်ှေ စိပစ်လိုကတ်ယ်။ ” ဖြန်း ဖြန်း … အ အားးး … အဟင့ြ ဟင့ြ ” ကိုယတ်စောင်း အနထေားနဲ့ ပြည့ြ ဘယဘြကြ ဖငသ်ားစိုငကြို မကြန်ှဖုံးစွကလြူက ပိတရြိုကပြဈတာ။ ” ကောငမ် … နငကြ အသားနာချင်တ်ာလား ” စကားလည်း ဆုံးရော နောကထြပ် တခကြထြပရြိုကတ်ော့ ပြည့ြ မကြရြညတ်ှေ ဝဲတကလြာရတယ်။
အောကန်ူတခြမ်း ပြတလြုမတတကြိုကပြှီး ပေါငကြို ခပတ်င်းတင်း ထပစြိလိုကတ်ာပေါ့။ ပေါငထြပစြိမှ ပိုဆိုးသှားတယ် ပြည့ြ ပေါငကြို ဇွတဆြှဲဖြဲပြီး စောကပြတကြို လကဝြါးနဲ့ ပစ်ပစ် ရိုကခြံလိုကရြတော့တာပဲ။ သေးပန်းထွကအြောင် အရိုကခြံရ ပမယေ့ြ ထူးထူးခွားခွား ပြည့ြ သှေးသားတွေ ဆူပြကလြာပြီး ရာဂစိတတ်ှေ တောကလြောငလြာတာ။ ထပကြာ ထပကြာ အရိုကခြံချင်ြ လာပြီး နာကငွခြငွြးနဲ့ တပျိုငထြဲ ရလိုကတ်ဲ့ ခံစားမှု့ အသဈလေး လိုချင်မြိနတယ်ေ။ နို့အုံတွေ တင်းလာပြီး ထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးတွကေ မာခဲလာပြီ။ အဆိုးဆုံးက စောကစြိလေးပဲ လကဝြါးနဲ့ ရိုကခြံရလို့ မခံမရပန်ိုငအြောင် ကငွန်တောကို တဖြည်းဖြည်း ယားတကလြာတာ။ ပြည့ြ မရှကန်ိုငတ်ော့ပါဘူး စောကခြေါင်းထဲကပါ တဆဈဆဈနဲ့ ဖြစ်လာလို့ အသံထွကြ ညည်းမိလိုကတ်ယ်။
” အားဟား … အင်း …… ရှီးးးး ” မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက ပြည့ြ ကိုယလြုံးလေး တွန့လြိမန်တော ကြည့်ပြှီး အားရကြနပေသ်ှားပုံပါပဲ။ ” စောကပြတကြ နီတာရဲလေး … အစိလေးက … ထောငထြှကန်ပြေီ … အလိုး ခံချင်န်ပြေီ မလား ” ” ဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ … မဟုတဘြူး မယားဘူး … အ အားးး … ရှီးးးး ကြှတ် ” ပြည့ြ မကြန်ှာထူပူလာပြီ ပါးစပကြ ငှင်းနပမေယေ့ြ အဖုတကြ သိသိသာသာ ကြီး ကော့ပေးနမေိတာလေ။ ” နင့ပြါးစပကြ ငှင်းနပမေယေ့ြ … နင့စြောကပြတကြ ကြည့်ြဦး ” ပြည့ြ စောကခြေါင်းလေးထဲ အရညတ်ှေ အိုငလြာတာ သိပမယေ့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူရဲ့ စကားကို မသိချင်ယ်ောငဆြောငန်လေိုကတ်ယ်။
အဖုတထြဲက အရညကြို လကည်ိုးနဲ့ ကောပြှီး ပြည့မြှငအြောင် ဖြည်းဖြည်းချင်ြး ပြနတေော့ မသိမသာ ခိုးကြည့်မြိတာပါပဲ။အရညတ်ှကေ စောကပြတလြေးထဲကနေ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူရဲ့ လကခြွောင်းလေးမှာ အမွှငတ်န်း ပါလာတယ်။ ” ဒီမှာတွေ့လား … ကြည့်ကြှည့ြ ကောငမ် … နင် စောကဖြုတကြ အရညတ်ှေ … သချောကြည့်လြေ ” ပြည့ြ အကြည့်လြှဲလိုကပြမယေ့ြ မကြန်ှာ တခုလုံး ရနှေေးပူနဲ့ ပကခြံရသလိုပါပဲ ပူထူပြီး ရှကန်မေိတယ်။ အကြည့်လြှဲနတေုန်း ထမိနကြို ဆကကြနဲ့ ဆှဲခွှတပြှီး အင်ျကြီပါ ခွှတခြပြဈတာ။ ခဏလေး အတွင်းပဲ ကိုယလြုံးလေး မိမှေးတိုင်း ဖမှတေိုင်း ဖြစ်သှားရတယ်။ ရှကစြိတန်ဲ့ အောကန်ူတခြမ်း ကိုကပြှီး မကြရြညဝြဲလာပမယေ့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက အရညတ်ှကေို လကည်ိုးနဲ့ ပြနကြောပြှီး ခေါင်းထောငန်တေဲ့ အစိလေးပေါြ တငပြှနတယ်ေ။ ခါးအာကပျိုင်းကို တွန့လြိမရြုန်းပြီး အဖုတန်ဲ့ လကကြို မထိမိအောင် ကြိုးစားပမယေ့ြ မရတော့ပါဘူး။ အသိစိတ် လှတပြှီး ပြည့ြ စောကပြတကြို ကော့ပေး ထားလိုကြ တော့တယ်။ ” အို … အဟင့ြ ဟင့ြ … လုပပြှနပြှီ … ဘာတွလေုပန်တောလဲ … ဟင့ြ ဟင့ြ ” ခွရင်ေးဘကကြနေ ပေါငကြှားထဲ မကြန်ှာအပပြှီး ဖငကြှီးကြှအောင် ကော့ထားတဲ့ စောကဖြုတကြို ယကပြေးပြနပြှီ တားနပမေယေ့ြ မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက တားမရပါဘူး။ အစိလေးကို လွှာဖြားနဲ့ ထိုးကလောတ်ော့ လညခြွောင်းဝ ရောကလြာတဲ့ အောခြငွစြိတကြို ကြိုးစားမှိုသိပန်ရတေယ်။
ပြည့ြ အစိကလေးက ထိရုံနဲ့ကို မခံနိုငတ်ော့တာ။ ပိုဆိုးတာက လွှာနဲ့ ပင့ယ်ကပြှီး လကခြွောင်းလေးနဲ့ အစိကလေး ဖိပြတရြင်း စောကခြေါင်းပေါကကြို လွှာနဲ့ ထိုးသှင်း မှှနပြေနေရြောပဲ။ လွှာလေး ပြနထြုတတ်ော့ အစိကို ခွနတေေဲ့ လကခြွောင်းက စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ဝငလြာပါပြီ။ ၅ခကြလြောကြ အထုတသ်ှင်းလုပပြှီး တဈချောင်းကနေ နှစ်ချောင်း ဖိသှင်းပြနရြော။ ှ၂ချောင်းလုံး အတွင်းထဲ အရင်းထိ ဝငသ်ှားတော့ အစိရှိတဲ့နရောရဲ့ အတွင်းဘကကြို ပင့ပြှီး အတွင်းသားလေးကို ဖိပြတပြေးနတယ်ေ။လကခြွောင်းလေး ၂ချောင်း လှုပရြှားတဲ့အတိုင်း ပြည့ခြါးတွေ ကစားပေးနတောပေါ့။တဖြည်းဖြည်း ပြနကြော့လာတဲ့ ပြည့ြ ပေါငကြှားကို နောကတ်ဈကြိမ် မကြန်ှာအပပြှီး အစိကို ခပကြှမ်းကြမ်း လွှာနဲ့ ထိုးကလောပြဈတယ်။ ထိန်းထားရင်း မရတော့ပါဘူး စောကခြေါင်း အတွင်းသားတွနေဲ့ လကခြွောင်းတွကေို ဆှဲညှဈပြီး စောကရြညတ်ှေ ထွကကြှကုနတ်ာ။ စောကရြည် ပန်းထုတန်တေုန်း မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက ထရပပြှီး မှနကြောငတ်ာထဲက ကတီပါဘူးအနကြ အရှညလြေး ယူပြီး ပြည့ြ အနားလေး ပြနရြောကလြာတယ်။ ဗူးထဲက ပစ်စည်း ထုတတ်ော့ ပြည့ြ အံအော သှားရတယ်။
လီးတု အတောမြွားများ ဖုန်းထဲ မှငဖြူးပမယေ့ြ ဒီလိုလီးတုမွိုး မမှငဖြူးသေးဘူး။ အရှညကြ ၈လကမြလောကပြါ လီးထိပကြ ဒဈအခွမှော ၁လကမြခန့ြ နီညိုရောင် အမှှေးလေးတွထေောငပြှီး လီးပတပြတလြည် ဂေါလြီအဖုလုံးလေးတွကေ အရင်းထိ ပါတယ်။ ” ဒီတခါ … နင့ကြို … နတပြှည် ပို့ပေးမှာပါ … ကြည့်ထြား ” မကြန်ှာဖုံး စွပန်ဲ့ လူက စကားအဆုံး လီးတု အောကခြှကေ ခလုပလြေး ဖိခလွိုကတ်ာ။ တဂွီဂွီနဲ့ မောတ်ာသံလေး ပေါလြာပြီး ၈လကမြလောကရြှိတဲ့ လီးတုတဝကန်ရောက ရှေ့ ၁လကမြခွဲလောကြ ဆန့ထြှကလြာလိုကြ မူလအရှည် ပြနဖြစ်သှားလိုကပြဲ။ လီးထိပ် ဒဈဖူးအခွကေ တလကမြခန့န်ီညို အမှေးလေးတွကေ ထောငပြှီး ဖြည်းဖြည်းချင်ြး လညန်တယ်ေ။ အမှှေးတွလညေတ်ာနဲ့ ဆန့ကြငွ့ဖြကြ လီးတုအရညပြှားပေါကြ ဂေါလြီအဖုလေးတွကေ ပတထြားတဲ့အတိုင်း ဆန့ကြငွဘြကြ လညန်တောပေါ့။ သချော ကြည့်န်တေုန်း မကြန်ှာဖုံးစွပန်ဲ့ လူက အရညရြှှဲနတေဲ့ ပြည့ြ စောကဖြုတကြို လကည်ိုး လကမ် သုံးပြီး ဆှဲဖြဲပစ်တယ်။ ကြောကစြိတတ်ှေ ပြနဝြငလြာတုန်း ဇွပကြနဲ့ ပြည့ြ စောကပြတလြေးထဲ လီးတုကြီး ဝငရြောကလြာပြီး ထိုးမှှနတေေော့ တာပဲ။လီးတုကြီး ဝငလြာတာနဲ့ ပြည့ြ စောငခြေါင်း အတွင်းသားတွေ ဗွောင်းဆန် ကုနတ်ယ်။ ပေါငတ်ှကေို စုလိုကဖြှဲလိုကန်ဲ့ လုပကြှည့တ်ော့လဲ ခံစားမှု့က ထိန်းမရတော့တာပေါ့။ လီးတုထိပကြ အမှှေးနီညိုလေးတွကေ ပြည့ြ သားအိမဝြနား လညန်ပြေီး လီးတု အတံပေါကြ ဂေါလြီ အဖု လေးတွကေ ပြောင်းပြန် လညပြတန်တော။ လီးထိပကြ အမှှေးနီညိုလေးတွကေ စောကခြေါင်း နံရံတွေ စူးကနဲ့ စူးကနဲ့ ထိုးမိတုန်း ဂေါလြီအဖုလေးတွကေ အတွင်းသားတွကေို ကြိတဆြှဲနတယ်ေ။
စောကပြတထြဲ ဘာနဲ့မှ မတူတဲ့ ခံစားမှု့မွိုး ဖြစ်နတေော့ မကြန်ှာဖုံးစွပ် လူ ပြောသလို အရှင် လတလြတ် နတပြှည် ရောကန်သလေိုပါပဲ။ ထိန်းရင်း တန်းလန်း ခါးကာ့လာပြီး ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ညှဈကြူံရင်း စောကရြညကြှညတ်ှေ ပန်း ထွကလြာတယ်။ ” အမလေးးး … ကောင်းလိုကတ်ာ … အားဟား အားဟား … အင်းဟင်း … အ … အားးးး ရှီးးးးးးးးး ” ၅မိနဈလောကပြဲ ပြည့ြ ၂ခါလောကြ စောကရြညတ်ှေ ထောငပြန်းနရတေယ်။ ရမျမကစြိတကြ ကမွသှားပဲ ထပကြာထပကြာ အထွဋထြိပ် ရောငခြငွန်မေိတော့တာ။ ခါတိုင်း ပြည့ြ ၃ကြိမ် အလှနဆြုံးပဲ။ ကိုမိုး လိုးမပေးလည်း ပြည့ဟြာပြည့ြ လကန်ဲ့ ဖြရှင်ေးပစ်တယ်။ ခုဟာ ပြည့စြိတတ်ှေ ကိုယ့ဟြာကိုယ် မယုံနိုငအြောငကြို ဖြစ်နမေိပြီ။ ဟော ဟော ပြောရင်း ဆိုရင်း ပြည့ြ စောကခြေါင်းထဲ ယားလာပြနပြှီး ဒီလောကြ မှှနေောကြ နတေဲ့ လီးတုကို စောကပြတကြ အမှတမြရှိ ညှဈမိနတော။ ညှဈမိတာနဲ့ လီးတုထိပကြ အမှှေးနီညို နဲ့ လီးတံပေါကြ ဂေါလြီ အဖုလေးတွေ ဒဏကြှောင့ြ စောကရြည် ထွကမြိပြနရြောပဲ။
” အမလေးးးး … မ မ … မ ရ တော့ ဘူး … ထွကြ ပြန် ပြီ … အဟင့ြ ဟင့ြ … ထုတပြေးပါတော့ … အ အ … မလုပပြါနဲ့တော့ … အ အားးးးး … ရပပြါတော့ … အားဟား … ရှီးးးး းးးး တောပြါတော့ရှင် ” လကန်ှဈဖကြ ကြိုးတုတခြံထားရလို့ ပြည့ြ ဆှဲထုတလြို့လဲ မရဘူး။ စောကခြေါင်းထဲ ရှေ့တိုး နောကဆြုတန်ဲ့ မှှနတေေဲ့ လီးတုကြောင့ြ နောကဆြုံး အကြိမ် စောကရြည် ပန်းထုတရြင်း မကြလြုံးတွေ ဝါးလာခဲ့တယ်။ ကြိုးစားဖြင့ကြှည့ြ ပမယေ့ြ အမှင် အာရုံတွေ ပြောကကြှယသ်ှာတာ။ သတိပြနရြတော့ ခွထေောကတ်ှကေို အပေါြ တွန်းတငခြံရလို့ အဖုတကြ ကော့ပေးသလိုဖြစ်လာတာနဲ့ ခွထေောကတ်ှကေို ပြည့ကြိုယတ်ိုင် သိုင်းဖကြ ထားမိတယ်။ အဖုတလြေးထဲ အသားစိုငတ်ခု တိုးဝငလြာပြီး ထိုးမှှရင်ေး ဖငဝြလေးထဲ အရောကြ ပြည့ြ ဖငသ်ားစိုငတ်ှေ ရှုံ့ထားပစ်တာ။ မကြုံဖူးတဲ့ ကာမ အရသာတွေ တရိပရြိပ် နဲ့ လူကလည်း တိမတ်ှထေဲ နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကြ အသဲထဲ လှပကြနဲ့ ဖငကြှီး အလိုလို ယမ်းနမေိတယ်။ ထူးကဲတဲ့ ကာမအရသာမို့ ယဈမူးနရင်ေး ထိန်းထားတဲ့ ကြားက အသံထွကြ ညည်းနရပြေီ။ လကကြ ကြိုးကို တင်းအောင် ရုန်းကြည့်တ်ယ် မခံနိူငအြောင် အသားတွေ တဈဆကဆြကြ တုနပြှီး အောဟြဈကြည့်တ်ော့လည်း ဘေးပတဝြန်းကငွြ က တုံ့ပြနမြှု့မရှိဘူး။ မကြလြုံးလေးမှိတပြှီး ဝဒနောတွေ သကသ်ာအောင် အသကမြွှင်းရှုရင်း အိပပြွောြ သှားခဲ့ရတယ်။
အိပရြာကနိုးတော့ ပြည့လြကတ်ှေ ခညွန်ှောငထြားခွင်း မရှိတော့ပါဘူး။ အဝတစြားတွေ ပြနဝြတပြေးထားတာ။ အခန်းပြင် အားယူ ကုန်းထပြီး ထွကတ်ော့ နံရံမှာ ကိုယလြုံးပေါမြှနတ်ခပြြ။ ပြည့ကြိုယပြှည့ြ သချောလေး ပြနကြှည့န်တယ်ေ။ မကြန်ှာက ခွှစေီးတွနေဲ့ ပပြနေပမေယေ့ြ မကြခြုံးထူထူများ မဲနကကြော့နသေော မကြတ်ောငမြွား မကြလြုံးအိမအြတွင်းမှ မကြလြုံးရှဲကြီးများ နှာတံစင်းစင်း တောကပြှောငသ်ော ဆံနှယမြွားနဲ့ ပြည့မြကြန်ှာလေး ဟုတတ်ယ်။ ဒါပမယေ့ြ လူရုပ် မပီတော့အောင် ဖြစ်နခေဲ့ပြီလေ။ မှနကြှည့န်ရင်ေး နို့အုံ၂ဖကကြ ယှစိယှစိနဲ့ ဖြစ်ပြီးသှားတဲ့ ခံစားမှုတွေ ပြနပြေါလြာပြနပြှီး ပြည့ြ ဘယဘြကြ လကကြ ဗိုကကြို ပြတရြင်း ညာဘကလြကကြ နို့အုံ၂ဖကကြို ဆုပန်ယန်မေိတယ်။ ဝမ်းဗိုကပြေါြ ဘယလြကကြ အောကကြိုဆင်းသှားပြီး ပေါငဂြှထဲ အလိုလို ပြတလြိုကြ လကည်ှိုးလေး လွောထိုးလိုကန်ဲ့ ထမိနအြပြငကြ လုပပြေးနမေိတော့တယ်။ တဖြည်းဖြည်း ထမိန် ဘယအြခွိနကြ ကြှတသ်ှားမှန်း မသိတဲ့ ပြည့ပြေါငကြှားလေးဟပြီး လကည်ှိုးနဲ့ လကခြလယကြ အစိကို ပြတလြိုကြ စောကခြေါင်းပေါကထြဲ ထိုးလိုကန်ဲ့ နှေးကနဲ နှေးကနဲ့ အရညတ်ှေ ထွကလြာပြနရြောပဲ။ အရညထြှကတ်ာ ရပမြှ အခန်းထဲက ထွကလြာခဲ့တယ်။
ကားများရှုပထြှေးနသေော လမ်းဆုံတဈခု ရောကတ်ော့ ပြည့ြ ဆာလောငမြှု့ကို သတိရပမယေ့ြ မေ့ထားလိုကတ်ာ။ ဘယသ်ူမှ မမှငခြင် ပြည့အြိမ် ရောကခြငွန်ပြေီလေ။အာခေါငတ်ှေ ချောကလြာပြီး ဗိုကထြဲက တဂွီဂွီ အောန်ပြေီ။ ရတအေား ငတလြာလို့ နီးစပရြာ ရအေိုးစငမြှ ရသေောကပြှီး အမော ဖြနတေေုန်း သူတောငစြား မှတပြှီး လူတခွို့က ပိုကဆြံ ရာတနလြေးတွေ ပစ်ခသွှားတယ်။ ” သူတောင်းစားမက … အလန်းကြ … သားရီး ” ” အေးကြာ … အုတခြုံပေါထြိုငန်တော … ကာတငကြ ကားထွကန်တော … ရှယ် ” ရှေ့က ဖြတလြွှောကသ်ှားတဲ့ လူငယ်၂ယောကြ စကားကြောင့ြ ပြည့ြ မကြရြညတ်ှေ လှိမ့ဆြင်းလာတာပေါ့။တဖြည်းဖြည်း ညနကလြာပြီး မိုးတွေ ရုတတ်ရကြ အုံ့ဆိုင်းလာတာ။ မိုးဖြဲလေးတွကနွေရောက သဲလာတော့ ပြည့လြည်း ခမွြးလာခဲ့တယ်။
မိုးခိုလို့ ရမည့ြ တနရော ရှာမိတော့ ရှေ့နား ဆိုငတ်ဈဆိုင် တွေ့လိုကရြပြီ။ ရှကရြှကန်ဲ့ ဆိုငပြိတသ်ိမ်းနတေဲ့ ဆိုငန်ား လွှောကသ်ှား ခဲ့တာ။ လကဖြကရြညဆြိုငမြို့ ဆိုငသ်ိမ်းပမယေ့ြ မုန့ကြှောတ်ဲ့ မီးဖိုလေးက မီးမငှိမ်းသေးဘူး။ နဲနဲတော့ အခမွြးပြတောပေါ့။ အနှေးဓတရြမလားလို့ မီးဖိုနား တိုးကပတ်ော့ လူကြီးတယောကြ ထွကလြာပြီး ပြည့ကြို မောင်းထုတန်တယ်ေ။” ဟိုလေ … ကြ ကြ … ကမွ ခမွြး လို့ ပါ ရှင် ” ” နငတ်ို့ လကတ်ှကေ အငှိမမြနကြဘေူး … မယုံရဘူး … သှားသှား … တခွား သှား ” ပြည့ြ ရုတတ်ရကြ မကြန်ှာ ထူပူ သှားခဲ့ရတယ် လူကို သူတောင်းစား ထငန်ကြတောလေ။ အံကြိတပြှီး လမ်းမပေါလြွှောကလြိုကတ်ာ တအားခမွြးလာပြီ မခံနိုငတ်ော့ဘူး ပုန်းလွိုးကြယလြွိုးနဲ့ အမှောငထြုထဲက လမ်းလွှောကပြှနလြာရင်း ရပကြှကထြိပန်ား အရောကြ ပြည့ြ နာမည် ခေါသ်ံကြားလို့ လှည့ကြှည့မြိတယ်။ တဈလှမ်း နှစ်လှမ်း ခွကြေ သှားရင်း လောကကြီးနဲ့ အဆကပြှတသ်ှားခဲ့တာပေါ့။
” ပြည့ြ … သတိရပြီလား ” ” ဟင် … ကိုမိုး … ပြည့ြ ဘယရြောကြ … အ ကြှတကြွှတ် ” ကိုမိုးနဲ့ စကားပြောရင်း ပြည့ြ ခေါင်းတွေ ထိုးကိုကလြာလို့ ပြနမြှေးနရတေယ်။ ပထမ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ပိုကဆြံ ကိဈစ အပေးယူ လုပတ်ာ။ ပြီးတော့ ဘီယာသောကရြင်း အိပပြွောသ်ှားပြီး တခွားနရော ရောကသ်ှားခဲ့တယ်။ ပြည့ြ အိမပြှနလြာရင်း လမ်းမှာ ပြနလြဲကြ သှားပြနရြော။ ခုသတိပြနရြတော့ အိမပြှနရြောကန်ပြေီ။ ဟူးးး ဘာတွေ ဖြစ်ကုနတ်ာပါလိမ့ြ ဦးမှတမြောငန်ဲ့ ကိဈစ ကိုမိုးသိရင် ပြကသ်နာက တကြဦးမယ်။ ပြည့ြ ဖြစ်ပကြခြဲ့တွေ ဦးမှတမြောငကြို မေးကြည့်ရြမယ်။ …… ” ဟဲလို … ကိုကြီးလား … ပြည့ပြါ … စကားပြောစရာလေးရှိလို့ ” ၅ရကမြှှောကန်ေ့ကြ ပြည့သ်ိချင်စြိတတ်ှေ တအားပြင်းထနန်တော အဖြစ်ပကြတ်ှေ သိချင်လြာမိတာပေါ့။ ” အောြ … ပြည့လြား ဘာလဲ … ပိုကဆြံ လိုပြနပြှီလား … ဟဲဟဲ ” ” မဟုတပြါဘူး … တခွား အကြောင်းပါ … ဘယလြာခဲ့ရမလည်း … ကုမျပဏီ ပဲလား ” ” လာခါနီး တခါဆကလြေ … ပြည့ြ … ခု အပြငမြှာ စာခွုပကြိဈစလေး … လုပန်လေို့ ” ” … ဒါပဲနောြ … ကိုကြီး … ပြီးမှ တခါ တကလြိုကမြယ် ” စကားပြောပြီး ပြည့လြည်း ရချိုးခန်း တန်းဝငရြင်း မှနရြှေ့ အင်ျကြီ ကြယသ်ီးတွေ ဖြုတပြှီး ခွှတခြပြဈတာ ညက ဘယာစီယာ ခံမအိပတ်ော့ နို့အုံတွကေ အိကနဲ ထွကလြာတယ်။ မှနထြဲပေါန်တေဲ့ ပြည့န်ို့အုံကို ကြည့်ပြှီး ကြနပေမြိတာပေါ့။
နို့သီးခေါင်းလေးက ပန်းရောငလြေးပဲ အရငထြကတ်ော့ စူထွကလြာပြီ ဟိုနေ့က ညှဈခွေ ခံလိုကရြတဲ့ ဒဏတ်ှပေါပဲလေ။ ရပန်ေးဖြင့ပြှီး မကြလြုံးမိတ် ရချိုးရင်း တကိုယလြုံး ရရှေှဲမှ ရပန်ေးကို ခဏပိတပြှီး နို့အုံတွေ ဆပပြှာ တိုကရြင်း ပြတသ်တန်မေိတာ။ စိတထြဲ တမွိုးလေး ဖြစ်သှားရသေးတယ် ဘာမှန်းသချောမသိပါဘူး။ ခွိုင်းနှစ်ဖကကြို ပြတတ်ိုကရြင်း ဗိုကသ်ားလေး တိုကတ်ော့ လကကြ အလိုလို ပေါငန်ှဈလုံးကြားထဲ ရောကသ်ှားတော့တယ်။ ပေါငကြားလိုကတ်ော့ အဖုတလြေးက ဟတယ် ဆိုရုံလေး ပဲ ခပဖြှဖြ ပြတတ်ိုကြ ဆေးကြောပြီးမှ ဖငသ်ားတွရေော ကြားထဲပါ အကုနဆြပပြှာ တိုကလြိုကတ်ယ်။ အားလုံးပြီးသှားတော့ ရပန်ေးက တဝုန်းဝုန်းကနွတေဲ့ ရစကေတ်ှအေောကြ ပြတသ်ပရြင်း ရအဝေ ခွိုးပစ်လိုကတ်ာပေါ့။ ရချိုးခန်းကထွကပြှီး တကိုယလြုံး ရပြေောင် အောငသ်ုတ် ဆံပငတ်ှေ ဒွိုငယ်ာ မှုတပြှီး လိုးရှင်း လူးလိုကတ်ယ် ပြီးမှ အစိမ်းရောင် ဘယာစီယာကို ခါးနောကြ ပြောင်းပြနပြတပြှီး ဗိုကပြေါကြ ခွိတကြို ဆှဲခွိတလြိုကတ်ာ။ ခွိတ် ခွိတပြှီးမှ ဘယာစီယာကို ဆှဲလှည့ပြှီး နို့အုံကို ဆှဲဖုံးရင်း ကြိုးသိုင်းထဲ လကလြွှို ပြီး ကြိုးကို ပခုံးပေါတ်ငလြိုကတ်ာပေါ့။ ပြည့န်ို့အုံ ဖြေးဖြေးလေးက အစိမ်းရောင် ဘရာစီယာလေး အောကြ ရုန်းကြှနတော တင်းတင်းလေးပဲ။ ပြီးမှ ဇာအတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနကလြေးကို ခွထေောကမြှှောကပြှီး စွပရြင်း ခါးထိဆှဲတင် လိုကတ်ယ်။
ဖောင်းကြှနတေဲ့ ပြည့အြဖုတလြေးကို အုပမြိပမယေ့ြ တင်းပြီးကော့ထွကန်တေဲ့ ဖငကြိုတော့ မနိုငတ်နိုငလြေး ထိန်းနိုငရြှာတာပေါ့။ အင်ျကြီ ကိုယကြပြြ အညိုလေးနဲ့ ထမိနစြကပ် အညို ဝမ်းဆကလြေး သချောဝတပြှီး မှနရြှေ့ တပတ် လှည့ကြှည့လြိုကတ်ယ်။ ပြီးမှ ဦးမှတမြောငဆြီ ဖုန်းတခါ ပြနဆြကပြှီး ခွိန်းတဲ့နရော ထွကလြာ ခဲ့တာပေါ့။ ခွိန်းတဲ့ဆိုငရြှေ့ အရောကြ မိတကြပ် ပါးပါးလူးထားတဲ့ ပြည့ြ မကြန်ှာလေးပေါြ နှုတခြမ်းနီ ဆိုးရင်း နှုတခြမ်းနှစ်ခုကို ဖိကပည်ှိပြီးမှ ကားပေါကြ ဆင်းခဲ့လိုကတ်ယ်။ ခွံဝင်းကယွကြှီးထဲ ရကေူးကနရြော ပန်းခွံရော အပန်းဖြချင်ေစြရာ နရောလေးတခုပဲ။ ဒါပမယေ့ြ ပြည့စြိတထြဲမရှင်းတာတွေ သိချင်စြိတကြ ပြင်းထန် နလေို့ ဆိုငခြန်းတံခါး ဖြင့ပြှီးတာနဲ့ ဦးမှတမြောငရြှိရာ လွှောကလြာခဲ့တာပေါ့။ ပြည့မြှငတ်ာနဲ့ ပြုံးပြနတေဲ့ ဦးမှတမြောင် ဘေးနား ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ” လာ … ပြည့ြ … စားဖို့ တခုခု မှာလိုကြ ” ဝိတတ်ာလေး လာခပြေးတဲ့ မီနုးကို ကြည့်ရြင်း မာလာရှမ်းကော တပြဲနဲ့ ကောဖြီ တခွကြ အရင် မှာထားလိုကတ်ာ ပြီးတာနဲ့ ပြည့သ်ိချင်တ်ာ ခကြခြငွြး မေးကြည့်လြိုကတ်ယ်။ ” ကိုကြီး … ပြည့တ်ို့ ဆုံပြီးတဲ့ … ဘယလြိုတွေ ဖြစ်ခဲ့တာလဲ ” ” ဟမ် ” ပြည့မြေးတော့ ဦးမှတမြောင် မကြခြုံးတွေ တွန့ပြှီး နားမလညတ်ဲ့ ပုံစံဖြစ်နရှောတာ။ ” ဒီလိုလေ … ပြည့တ်ို့ ဘီယာ အတူသောကပြှီး … နောကပျိုင်း ……… ” ” အောြ … ဘီယာ သောကရြင်း … ကိုကြီး အရေးကြီးတဲ့ အလုပကြိဈစ ဖုန်းဝငလြာလို့ … အဲဒီခွံ မှာ ပြည့ြ နရဈေခဲ့တာလေ … ခဏနမှေ တကျကစီ ခေါပြှီး ပြနမြယပြှောတာ … ဘာလို့လဲ ပြည့ရြဲ့ ” ” ဟူးးးးး ” ဦးမှတမြောငလြည်း သိပုံမပေါဘြူး။ ဒါနဲ့ ပြည့လြည်း ရှကရြှကန်ဲ့ ဖြစ်ကြောင်းကုနစြင် ပြောပြလိုကတ်ယ်။
ပြည့စြကားဆုံးတော့ သူလည်း ဇဝဇဝေါ ဖြစ်နတေဲ့ မကြန်ှာနဲ့ပါပဲ။ စကားခဏပြောပြီး ဦးမှတမြောငန်ဲ့ လမ်းခွဲခဲ့လိုကတ်ာပေါ့။ တနေ့လုံး မှို့အနံ့ ကား လွှောကမြောင်းရင်း လမ်းတွေ့တဲ့ဆိုင် စားလိုကြ သောကလြိုကပြဲ။ မှောငစြပြုတော့ ပြည့ြ ကားလေး မှို့ပြင် အဝေးပြေးလမ်းမပေါြ ရောကြ လာခဲ့တယ်။ အိမပြှနရြောကတ်ဲ့အထိ ပြည့ြ စိတန်ဲ့ကိုယ် မကပတ်ော့ပါဘူး။ ” ဟင် … ပြည့ြ … တနကေုန် ဘယသ်ှားနတောလဲ … ဖုန်းဆကတ်ာလဲ မကိုငဘြူး ” ” ဆောရီး … ကိုမိုးရာ … စိတတ်ှရှေုပန်လေို့ ” အိမရြောကတ်ာနဲ့ ပြည့ြ လငတ်ောမြောငကြ လှမ်းမေးနလေို့ အဆငပြှသလေို ဖြလေိုကရြတယ်။ ” ကဲ … လာပါ … ဝိုငသ်ောကလြိုကြဦး … အတူ မသောကဖြစ်တာ ကြာပြီ ” ပြည့လြည်း ကိုမိုး အသင့လြုပပြေးထားတဲ့ ဝိုငကြို ငှဲ့သောကလြိုကတ်ာ။ ကိုမိုးကတော့ အရကပြဲ သောကန်တောပေါ့။ ဝိုငတ်ပုလင်း ကုနတ်ော့ ထူးထူးခွားခွား မူးနရေောပဲ။ စိတထြဲ ငိုချင်သ်လို ရီချင်သ်လိုနဲ့ ဟိုနေ့က အဖြစ်ပကြကြို သတိရမိတော့ ပြည့တ်ကိုယလြုံး ကြကသ်ီးတွေ တဖြန်းဖြန်း ထလာရတယ်။
ကိုမိုး ပေါငကြှားက အမှှောင်းလိုကထြနတေဲ့ အရာကြီးကို ဘေးချင်ြးကပလြကြြ မှငတ်ာနဲ့ ပြည့အြဖုတလြေးထဲ တဆဈဆဈနဲ့ ယားတကြ လာတယ်။ လငမြယား မလိုးရတာ ကြာတော့ ပြည့ြ သှေးသားတွေ တောင့တ်လာရတာပေါ့။ ရုတတ်ရကြ ဘေးတိုကြ အနထေားနဲ့ ပြည့ကြိုနမ်းရင်း ဖငတ်ှေ ညှဈပေးတော့ ခါတိုင်းထကြ ခံစားမှု့က ပြင်းထန် လာတယ်။ ပခုံးကို ဆှဲပြီး သူ့ပေါငကြှားရှေ့ ထိုငခြိုင်း တော့ ပြည့လြည်ူ ခုံပေါကြ ထရပပြှီး အလိုကသ်င့လြေး ထိုငခြပြေးလိုကတ်ယ်။ ကိုမိုး ဘောင်းဘီ ဇဈဖြင့တ်ော့ ပြည့ြ မကြန်ှာရှေ့ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ အနကလြေးထဲ အမှှောင်း လိုကထြနတေဲ့ အရာကထင်းကနဲ့ မှငန်ရတော။ ပြည့ြ ဘောင်းဘီ ဆှဲခွှတတ်ော့ ကိုမိုးက ဖငကြှှပေးတယ်။ အတွင်းခံပါ ထပခြွှတပြေးတော့ လီးက ထောငမြတ် နတောပဲ။တွဲကနွတေဲ့ လဥနှစ်လုံးကို ခေါင်းလေး စောင်းပြီး ဆှဲစုပ် ပေးလိုကတ်ော့ ကိုမိုးလီးက ပြည့ြ ပါးပေါြ အမှှောင်းလိုကြ ကပန်တေော့တယ်။ လဥတွေ ဘယည်ာ စုပပြေးပြီးမှ ကိုမိုး လီးအရညပြှားနဲ့ ပြည့ြ မကြန်ှာအနံ့ ပြတသ်ပပြဈတာ။ ထူးခွားတာက ပြည့ြ ဆန်ဒအလွောကြ လုပပြေးနမေိတာပေါ့။ ကိုမိုး မကြန်ှာ မော့ကြည့်ရြင်း ပါးစပကြို ဖြည်းဖြည်း ချင်ြး ဟပြီး လီးထိပကြို ဆှဲစုပလြိုကတ်ယ်။ လွှာဖြားနဲ့ ဒဈကို ဝိုကပြေးပြီးမှ ပါးစပထြဲ ဝငသ်လောကြ ဆှဲသှင်း ပစ်တာ။လကတ်ဖကကြ အလိုလို လီးအရင်းက ထိန်း ကိုငပြှီး နှုတခြမ်းနဲ့ ဂွင်းတိုကသ်လိုလေးစုပ် ပေးလိုကြ မိတယ်။
” အားးးးး အ … ကောင်းလိုကတ်ာ ပြည့ရြာ … ရှီးးးး ကြှတ် ” ကိုမိုးက ပြည့ြ ဆံပငတ်ှေ စုကိုငရြင်း ရမျမကစြိတတ်ှေ ပြင်းထနလြာပြီ။ ပြည့လြည်း လီးစုပရြင်း ပေါငကြှားထဲ စိုစိစိုစိနဲ့ စောကရြညတ်ှေ စိမ့ထြှကန်တော။ လီးအရင်း က ဖိခရွင်းဘေးတိုကြ နှုတခြမ်းနဲ့ ပြတဆြှဲပေးတော့ ပြည့ခြေါင်းကို ဖမ်းကိုငရြင်း ခါးကိုကော့ပီး ပါးစပကြို လိုးတော့တာပဲ။ ပြည့ြ အသကရြှုပကြှပလြာမှ လီးကို ဆှဲထုတပြှီး အမောဖြရင်ေး ဂွင်းတိုကပြေးလိုကတ်ယ်။ မော့ကြည့်တ်ော ကိုမိုး မကြန်ှာက ရမျမကခြိုးတွေ အပြည့ပြဲ။ ” လီးစုပရြတာ မောသှားပီလား … ဒီတိုင်းလေးခေါင်းမော့ရင်း … ပါးစပဟြထားလိုကန်ောြ ” လငမြယားချင်ြးမို့ ကိုမိုး ဘာလုပမြလဲ ပြည့သ်ိတာပေါ့။ပါးစပဟြပြီး လွှာကို အပြားလိုကြ အပြင် ထုတပြေး လိုကတ်ယ်။ ပြည့လြွှာပေါြ လီးကိုအရင်းက ဖိကိုငပြှီး ဒဈနဲ့ တဖတဖြတ် ရိုကခြရွင်း ပါးနှစ်ဖကကြို ဘယည်ာ ပစ်ရိုကန်တော။ ပြည့လြည်း ကိုမိုး လုပသ်မွှ မကြစြိ စုံမှိတ် ခေါင်းမော့ရင်း ငှိမခြံပေးလိုကတ်ာပေါ့။ မကြန်ှာ အနှံ့ လီးနဲ့ထိုးရင်း နို့အုံကို အင်ျကြီ အပြငကြနေ ညှဈခွနတေယ်ေ။ ပြည့လြည်း ကိုမိုးလီးကို ပြနကြိုငရြင်း ဂွင်းထုပေးနလေိုကတ်ယ်။ တညလုံး အတိုးခွ လိုးရင်း မနကြ ၃နာရီ လောကမြှ ခွကေုန် လကပြန်းကပြှီး အိပပြွောသ်ှားကြတာပေါ့။
မနကြ ၁၀နာရီ လောကမြှ ပြည့ြ အိပယ်ာနိုးခဲ့တာ။ ရချိုး အဝတစြားလဲပြီး မတွေ့တာ ကြာပြီ ဖြစ်တဲ့ ဇာနညဆြီ ကားလေးနဲ့ မောင်းထွကလြာတယ်။ ဟိုရောကတ်ော့ ဇာနညကြ အလုပတ်ှနေဲ့ မအားရှာဘူး ပြည့လြည်း ပြည့အြကြောင်းတွေ ပြောပြနမေိတာပေါ့။ ” ဟင် … နင့ဟြာ ဘယလြိုကြီးလဲဟ … ငါ့ကို ငှခွေေး ပေးတာနဲ့ ဆိုငန်လေား ” ” မပြောတတတ်ော့ဘူးဟာ … ဦးမှတမြောငကြလည်း သူမသိဘူး ပြောနတော … ကိုမိုးလည်း မဖြစ်နိုငဘြူး … အဲခွိန် သူခရီး ထွကန်တောဟ ” ဇာနည့ြ အလုပဖြုန်းက တဂွမဂြှမ် လာနတောနဲ့ ပြည့လြည်း နူတဆြကပြှီး အိမပြှနလြာခဲ့တာ။ လမ်းတဝကကြွ စိတကြူး ပေါကတ်ာနဲ့ မှို့ထဲ လွှောကသ်ှားရင်း အပြငမြှာပဲ ထမင်းစားလိုကတ်ယ်။ နေ့လည် ၂နာရီ လောကမြှ နပေူရှိန် ပြင်းလာလို့ အိမပြှနလြာခဲ့ လိုကတ်ာပါ။ ပြည့ြ အင်ျကြီ အဖြူ ကောလြနန်ဲ့ လကရြှညလြေး ဝတထြားတော့ စီးကနွတေဲ့ ခွှေးက အညိုရောင် ဒူးဖုံး စကပအြောကြ အတွင်းခံလေး တောင် စိုနပေါပြီ။ အိမရြောကတ်ော့ ဧည့ခြန်းထဲ အဲကြန်းဖြင့ြ အင်ျကြီကြယသ်ီးလေး ဖြုတပြှီး ရငဘြတလြေး ဖြင့ထြားတာပေါ့။ လညပြင်းက စီးကြ လာတဲ့ ခွှေးစကတ်ှေ တဈရှုးနဲ့ သုတပြှီး မကြစြိလေး မှေးနလေိုကတ်ယ်။
ခဏနတေော့ အိမတ်ံခါးဖြင့သ်ံနဲ့ ပြည့န်ား လွှောကလြာတဲ့ ခွသေံ ကြားလိုကရြတယ်။ ” ကိုမိုးလား … ပြည့ြ နလညေစြာ … အပြင် စားခဲ့လိုကတ်ယ် … ကိုမိုး စားရင် … ပြည့ြ … ထမင်းပြဲ … ပြငလြိုကမြယ် လေ ” ပြနပြှောတဲ့ စကားသံ မကြားရလို့ ပြည့မြကြလြုံးလေး ဖြင့အြကြည့်ြ နှာခေါင်းထဲ စိမ်းရှှရှေှေ အနံ့နဲ့ကြီး ဝငလြာတော့တာပဲ။ ပြည့န်ှာခေါင်းကို အဝတဖြှူ တခုနဲ့ နောကကြွောဘကကြနေ အုပခြံ လိုကရြ တာလေ။ ဆကကြနဲ့ ရုန်းရင်း ထရပတ်ော့ ခေါင်းထဲ မိုကခြနဲ့ မူးသှားပြီး ခုံပေါပြှနလြဲကသွှားတာပေါ့။ ” ဘယသ်ူ လဲ … ဘာ လုပ် လုပ် …… ” ပြည့ြ စကားမဆုံးခငမြှာပဲ တဈလောကလုံး အမှောငဖြုံး သှားရတယ်။ ” အ … ကြှတ် ” မကြလြုံးထဲ အလင်းရောင် ဖြော့ဖြော့ မှငန်ရပေမယေ့ြ ခေါင်းက တဆဈဆဈနဲ့ ကိုကခြဲနတော။ နားထင် နှစ်ဖကြ ကို လကန်ဲ့ဖိပြီး မကြလြုံး အားယူ ဖြင့ကြှည့ြ တော့ အလုံပိတ် အခန်းထဲ ၁ပေ ပတလြည် လေ ဝငပြေါကြ လေးထဲက ဝငလြာတဲ့ အလင်းရောင် အောကြ ကုတငတ်လုံးပေါြ ရောကန်တယ်ေ။ အဖြစ်ပကြကြို ပြနတ်ှေးရင်း ရငထြဲ ဒုန်းကနဲ့ တုနသ်ှား မိတယ်။ အရငတ်ခါ လည်း ပြည့ြ ဒီလို ဖြစ်ဖူးတာလေ။ အထိတတ်လန့န်ဲ့ ထထိုငလြိုကတ်ယ်။ ဝုန်းကနဲ့ ပြနလြဲကလွို့ ပြည့ကြိုပြည့ြ ပြနကြှည့မြိတာ လကတ်ှေ က ဒီတိုင်းပဲ ခွထေောကတ်ှေ က စတီးကြင်း အဝိုင်း တွေ စွပခြံရပြီး ကုတင် ဘောငတ်န်းက သံကြိုးတဈခု နဲ့ တွဲခညွထြားတယ်။
” ဟာ … အဟင့ြ ဟင့ြ ” ဒုတိယ အကြိမ် လာပြနပြှီ ကြောကစြိတန်ဲ့ လှတရြာ လှတကြှောင်း မကြလြုံး ကစားကြည့်တ်ော့ ကုတင် ခွရင်ေးဘကြ ခုံတလုံးပေါြ ထိုငန်တေဲ့ လူတယောကြ မှငလြိုကရြတယ်။ ” အမလေးးး … ရှင် ဘယသ်ူ ……… ဟင် ” မကြန်ှာဖုံး စွပ် အနကန်ဲ့ ဟိုတခါ လူပါ ကိုယလြုံး ကိုယပြေါကရြော အတူတူပဲ။ မကြန်ှာဖုံး စွပန်ဲ့လူက ဘာစကား မှ မပြောပဲ ပြည့ြ လဲကနွတေဲ့ ကုတငပြေါြ တငပြလှဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ ဒူးဖုံး စကပကြို ဆှဲခွှတပြှီး ပေါငတ်ှေ ဖြဲကြည့်န်တော။ အတွင်းခံလေး ဟကြည့်တ်ော့ ပြည့ြ အဖုတလြေးကို ကော့ပြီး ဖြဲပြ လိုကတ်ယ်။ မကြန်ှာဖုံး စွပန်ဲ့ လူရဲ့ မကြလြုံးတွေ အရောငတ်ောကြ လာတာပေါ့။ ရုတတ်ရကြ ပြည့ြ ကိုယလြုံးကို အားရှိ သလောကြ ထထိုငရြင်း မကြန်ှာဖုံး ကို ဆှဲခွှတတ်ော့ ပြနလြဲကြ သှားပမယေ့ြ လကထြဲ အနကရြောင် မကြန်ှာဖုံး စွပလြေး ပါလာပါတယ်။ ” ဟင် … နင် နင် … မောငတ်ိုး … ဟုတပြါတယ် … မောငတ်ိုး … ငါ့ဘကြ လှည့စြမ်း ” ရှကစြိတ် ဒေါသစိတ် ကြောငစြိတတ်ို့ တပျိုငထြဲ ဝငလြာပြီး ကုန်းအောရြင်း လှမ်းပြောလိုကတ်ာ။ မောငတ်ိုးက မထငမြှတပြဲ မကြန်ှာဖုံးစွပကြို ခွှတခြံ ရတော့ ခကြခြငွြး ပြည့ြ စောကပြတကြို ကြည့်န်ရောက မကြန်ှာ တဖကလြှဲ ပြဈထားတယ်။ ပြည့ြ အပေါြ နှိပစြကတ်ဲ့ တရာခံကို သိလိုကရြ ပမယေ့ြ နောကကြွ သှားပြီ။ ဒီတခါလည်း အလုံပိတ် အခန်းထဲ ခွနှစ်ေဖကြ အခွုပခြံထားရတာလေ။ အောဟြဈ အကူအညီ တောင်းဖို့ ကလွည်း ပတဝြန်းကငွကြ ဘာသံမှကို မကြားရတာ။
” အဟင့ြ ဟင့ြ … နင် နင် … ဘာလို့ … ဒီလို လုပတ်ာလဲ … မောငတ်ိုးရယ် … နင့ဆြရာ ကိုမိုး အပေါြ မကြနပေတ်ာလား … ငါ့ကို မကြနပေတ်ာလား … ပြင့ပြှင့ြ လင်းလင်း ပြောဟာ ” ပြည့ြ မောငတ်ိုးကို ချော့မော့ပြီး အသနားခံတဲ့ လသေံနဲ့ ပြောရင်း မကြလြုံး လှနကြှည့လြိုကတ်ယ်။ မောငတ်ိုး ဆီက ဘာသံမှ ထွကမြလာပဲ ခဏ အကြာမှ ဟူးကနဲ့ သကပြှင်းခသွံနဲ့ အတူ ပထမဆုံး စကားသံ ထွကပြေါလြာတာ။ ” မကြောကပြါနဲ့ မမပြည့ြ … ကြုပ် ဆရာ့ အပေါမြှာ မကြနပေတ်ာ ဘာမှ မရှိပါဘူး … မမပြည့ြ အပေါမြှာလည်း မကြနပေစြရာ မရှိပါဘူး ” မောငတ်ိုး အပြုမှုနဲ့ လသေံကြောင့ြ ပြည့ြ ဘာပြနပြှော ရမှန်း မသိတော့ပါဘူး။ ” ဟမ် … ဒါဆို … ဒီလို တွေ … ဘာလို့ ဘာအတွကန်ဲ့ … လုပရြတာလဲကြာ ” ” နောကမြှ … ရှင်းပြမယဗြွာ … ခု … ကြုပ် ဆန်ဒတွေ ပြည့အြောင် လုပြဦးမယ် ” စကားဆုံးတာနဲ့ ကုတငတ်ိုငကြ သံကြိုးကို သော့ဖြင့ြ ဖြုတပြှီး ပြည့ကြို ပြေ့ခွီလိုကတ်ယ်။ တံခါးပေါကဖြှင့ပြှီး မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် က အခန်းထဲ ခေါလြာခဲ့တာ။ အဲခွိန် ပြည့ြ တကိုယလြုံး နုံးခွိနပြေီး အားမရှိသလိုပါပဲ။ တဖကခြန်းထဲ ရောကတ်ော့ ပြည့ြ အံအော ထိတလြန့ြ သှားရတယ်။ ဟိုတခါက အခန်းပါပဲ ရငတ်ှခေုနပြှီး စိတလြှုပရြှားနပြေီ။ စတီးနဲ့လုပထြားတဲ့ လကထြိပတ်ှေ ကြိုးတွေ အပေါြ မကြန်ှာခကြကြ တွဲလောင်းကနွတေဲ့ ခွိတတ်ှေ အို အရငကြထကြ ပိုများလာတာ။ ပြည့ြ ငေးကြည့်န်တေုန်း ပြေ့ထားရာကနေ အောကခြပြေးလို့ ခွဖြေားထောကြ ရပတ်ော့ ပြည့ြ လကန်ှဈဖကကြို အပေါကြ တွဲလောင်း ကနွတေဲ့ သံကြင်းတွစွပေပြှီး ခွိတတ်ှနေဲ့ ခွိတပြဈတော့တယ်။
” မောငတ်ိုး … မင်း ဘာလုပြဦး မလို့လဲ … အဟင့ြ ဟင့ြ ” အခွအနေကေ တဖြည်းဖြည်း ပိုဆိုးသှားတယ် ပြည့ြ ထိတလြန့န်သလေောကြ မောငတ်ိုးက ကြနပေအြားရ တဲ့ မကြန်ှာမွိုးနဲ့ လုပန်ကြေ အလုပတ်ခုကို လုပန်တေဲ့ အတိုင်းပဲ။ အပေါကြ သံကြိုးမှာ စကသ်ီးလေးပါတော့ မောငတ်ိုး ဆှဲခတွာနဲ့ ပြည့လြကတ်ှကေ အလိုလို မှှောကပြါသှားတာ။ ပြည့ြ ကိုယလြုံးက ခွဖြေားထောကြ အနထေားနဲ့ လထေဲ တန်းလန်းကြီးပဲ။ အောကကြ ဒူးဖုံးစကပလြေးက ဟိုဖကခြန်းထဲ ကနွန်ရဈေပြီ။ အပေါကြ အင်ျကြီ အဖြူလကရြှည် ရှိနပမေယေ့ြ အောကပျိုင်းက အတွင်းခံ လေးပဲ ကနွတ်ော့တယ်။ ” ရှှတ် … ရှှမ်း ရှှမ်းးး ” ” အ ” မနာပမယေ့ြ ဖငသ်ားစိုငလြေး ပူကနဲ့ ခံစားမိတော့ လန့အြောမြိ တယ်။ နံရံက သားရည် ကြာပြတ် အမဲတချောင်း မောငတ်ိုးက ဖြုတပြှီး ပြည့ဖြငကြို ရိုကြ လိုကတ်ာပါ။ အိမကြ ဒါရိုငဘြာ တယောကရြှေ့ ကိုယ့အြဖြစ်ကို ပြနတ်ှေးမိတော့ ပြည့ရြငထြဲ ရှကစြိတ် အားငယစြိတတ်ှေ ဝငလြာခဲ့တယ်။ တကိုယလြုံး တုနခြါလာပြီး ခွှေးစေးတွေ ထွကကြလွာတာ။ ပြီးမှ ပြည့ြ ခွချင်ြေးဝတကြ သံကြိုးတွကေို ဘေးတဖကြ တခကြမြှာ ရှိတဲ့ သံငုတခြွိတလြေးတွနေဲ့ ဆှဲခွိတပြဈတယ်။
ပြည့လြကတ်ှေ အပေါြ စုခညွြ ခံရပြီး ပေါငတ်နတ်ှကေ အလိုလို ဖြဲကားနတေဲ့ ပုံစံပေါ့။ ” ဂွီ ဂွီ … ဝှီးးး …ဝှီးးး … ဂွီ ဂွီ ဂွီ ” အခန်းဒေါင့ြ မှနကြောငတ်ာထဲက မောတ်ာပါတဲ့ လီးအတုကို ခလုပဖြှင့ပြှီး ပြည့န်ား လွှောကလြာနပြေီ။ စူးစူးဝါးဝါး အောမြိလိုကတ်ယ် အရငတ်ခါ မွော့ နအေောင် ခံခဲ့ဖူးတယလြေ။ မောငတ်ိုးက ပြည့ြ အောသ်ံ ဂရု မစိုကပြဲ လီးတု ထိပန်ဲ့ အတွင်းခံ အပြငကြနေ စောကပြတကြို ဖိပြတန်တယ်ေ။ မကြာပါဘူး ပြည့ြ ပေါငခြှံထဲ စောကရြညတ်ှေ စီးကလွာတာ အတွင်းခံ ဂွလေးပါ ရှှဲနှစ်ကုနတ်ာပေါ့။ အဲခွိန် အတွင်းခံ မွော့ကြိုးကနေ ဘောင်းဘီကို ဓါးအသေးနဲ့ ဖြတခြပြဈတယ်။ အတွင်းခံ ဘောင်းဘီ ကြှတကြသွှားတော့ အလိုကြ ကန်းဆိုး မသိတဲ့ ပြည့စြောကပြတကြ ဖေါင်းကြှ ထွကန်တောပေါ့။ မောငတ်ိုးက ကြနပေတ်ဲ့ ပုံစံနဲ့ စောကခြေါင်းထဲ လီးတုကို ထိုးသှင်းပြီး အောကခြှေ ဘကကြ ခလုပလြေး နှိပလြိုကတ်ော့တယ်။ လီးတု ထိပလြေးက တိုးလိုကြ လွော့လိုကြ ဘေးတိုကြ လညလြိုကန်ဲ့ ပြည့အြဖုတထြဲ မှှနတေောပေါ့။ ဘာမှ မတတန်ိုငဘြူးလေ လကကြ အပေါမြှှောကခြညွြ ခံထားရပြီး ခွထေောကတ်ှကေ ခွချင်ြေးဝတကြနေ သံကြိုးတွနေဲ့ ဆှဲကား ခံထားရတာ။ စောကရြညတ်ှေ တဗှန်းဗှန်း ပန်းထုတရြင်း ပြည့လြည်း အားယုတပြှီး ခေါင်းစိုကကြသွှားရတယ်။ ပြည့ြ သတိပြနကြပတ်ော့ စောကခြေါင်းထဲ ခပစြူးစူး အမှှေးလေးတွေ ပြတတ်ိုကြ ဆှဲနသလေို ခံစား လိုကရြတယ်။
ပြည့ြ ဆံနှယတ်ှေ ဖရိုဖရဲနဲ့ ခွှေးစေးတွေ ကပပြှီး မကြန်ှာပေါဖြုံးနတယ်ေ။ ညည်းချင်လြို့ လညခြွောင်း ရှင်းတော့ ပြည့ပြါးစပထြဲ အလုံးလေးက ကိုကမြိလကြသ်ားဖြစ်နတော။ လွှာနဲ့ ထိုးထုတ် ကြည့်တ်ော့ အလုံးလေးက ပြည့န်ောကစြေ့ကနေ ကြိုးစနဲ့ မတင်းမလွော့လေး ခွိတဆြှဲပေးထားတယ်။ ” မမပြည့ရြယ် … ကြုပ် ဒီလို လိုးချင်တ်ာက … အိပမြကတ်ှပေါ … မမပြည့ကြို ကလပ် တခုမှာ တွေ့ပြီး ကတည်းက … စွဲလမ်းလာလို့ … ဒါရိုငဘြာ ဘဝနဲ့ နလောခဲ့တာ ” ပြည့ြ မောငတ်ိုး ပြောသမွှ နားထောငန်မေိတယ်။ လီးကို စွပထြားတဲ့ အစွပမြှာ ဂေါလြီတွရေော ထိပကြ ဆကမြကြကြှင်း လို့ခေါတ်ဲ့ မှင်းမှီးနဲ့လုပထြားတဲ့ အမှှေးကြမ်းကြမ်းလေးတွရေော ဘာနဲ့မှ မတူတဲ့ အရသာလေး ဟိုးတခါလို ရရှိလိုကတ်ာပေါ့။ ပြည့ြ ကို တခွီ လိုးပြီးတော့ သံကြိုးတွေ လကရြော ခွရေော ဖြုတပြေးပါတယ်။ ဒါပမယေ့ြ ရပတ်ညဖြို့ အားမရှိ တော့တဲ့ ပြည့ြ ခွကနေဲ့ လဲကသွှားတာ။ မောငတ်ိုးက အလိုကသ်င့ြ ထိန်းပြီး ကြမ်းပြငပြေါြ ခထွားပေးတယ်။ ပြည့ြ သတိပြနကြပလြာတော့ ပါမုန့န်ဲ့ အခွိုရည် တဗူး မရှကတ်ော့ပါဘူး ရှငသ်နဖြို့က အားရှိမှ ဖြစ်မှာလေ။ ပါမုန့ြ စားလိုကပြမယေ့ြ အခွိုရညဗြူးတော့ မသောကြ ရဲဘူး တောကြှာနေ ဆေးခပထြားရင်း ပြည့ြ မွော့နေ အောင် ခံရလိမ့မြယ်။ ဆေးအရှိနကြ စောကရြည် ဘယလြောကြ ထွကထြှကြ ကာမစိတ် ကတွယကြို မရှိဘူးလေ။ ” အခွိုရည် သောကလြေ … မမပြည့ြ … ကြုပ် ဆေးခပ် မထားပါဘူး … စိတခြွ လကခြွ သောကပြါ … ပြီးရင် ကြုပဆြီ … လေးဖကထြောကြ လာခဲ့ ” ပြည့ြ ဘယလြိုဖြစ်မှန်းမသိဘူး မောငတ်ိုး ပြောတဲ့ အတိုင်း လိုကလြုပန်မေိတယ်။
အင်ျကြီ ပါပမယေ့ြ အောကပျိုင်း ဗလာနဲ့ လေးဘကထြောကပြှီး သူရှိရာ လွှောကခြဲ့မိတာ။ ကုတငပြေါြ ထိုငန်တေဲ့ မောငတ်ိုး ရှေ့ ဒူးခေါင်းနှစ်ဖကကြို လကန်ဲ့ပြေ့ပြီး ခန်ဓာကိုယကြို ကြုံ့ထိုငလြိုကတ်ယ်။ ပြည့ြ နဖူးကို ငုံ့နမ်းပြီး ပါးပြငန်ဲ့ ပြတသ်ပပြေးနတောပေါ့။ ” ကြုပ် အပိုင် … သိမ်းထားချင်တ်ာ … မမပြည့ရြယ် … ကြုပ် ခစွသ်ူ ဖြစ်ရင် … ကောင်းမှာပဲဗွာ ” မောငတ်ိုး အသံက ဆှေးဆှေးမှေ့မှေ့နဲ့ပါ။ ပြည့ြ စိတထြဲ ခံစားမှု့ တမွိုးလေး ဝငလြာခဲ့ရတယ်။ မိန်းမ တယောကကြို စွဲလမ်းပြီး သူများအိမမြှ ဒါရိုငဘြာ ဘဝနဲ့ ဇတမြှုပန်တေဲ့ လူတယောကြ။ မောငတ်ိုး ပြောသမွှ အမိန့န်ာခံပြီး အရာရာလိုကလြုပပြေးရင်း ဖေါမြပြနိုငတ်ဲ့ ဝဒနောလေး ခံစားမိပြနတ်ယ်။ ပြည့ြ ကိုယတ်ိုင် စိတပြါ လကပြါနဲ့ ဖြည့ဆြည်းပေးနမေိတာပေါ့။ အဖုတထြဲ လီးတု ထည့ထြားပြီး ဖငလြိုးတော့လည်း ပြည့ြ မကြန်ှာ တခကြြ မပကြပြဲ ခံယူလိုကတ်ယ်။ လေးဖကြ ထောကြ အနထေားနဲ့ ပြည့ြ ဖငထြဲ လီးတု ထည့ပြှီး အခန်းထဲ မတတ်ပရြပ် လွှောကသ်ှားနတေဲ့ မောငတ်ိုး လီးကို မကမြကမြောမောလေး လိုကစြုပပြေးရတာလည်း တခါမှ မရဖူးတဲ့ ကာမ ဝဒနောလေးပါ။ အို ပြည့ြ ဘဝမှာ တခါမှ မခံစားဖူးတဲ့ ပြင်းထနတ်ဲ့ ကာမအရသာ အသဈတွေ တထိုငထြဲ အစုံ ရလိုကြ တာပေါ့။ တဖြည်းဖြည်း အမှောငထြု ကြီးစိုးလာတော့ ကိုယလြကြ သန့စြငပြှီး ပြည့ြ ကားသော့ လာပေးရှာတယ်။
” ပြနတ်ော့နောြ … မမပြည့ြ … ကြုပ် ဒီကပဲ … နူတဆြကလြိုကတ်ယ် … ဆရာမေးရင် … မှေးရပမြှေ ပြနသ်ှားပြီသာ … ပြောပေးပါ ” ” ဟင် … မင်းက … တကယ် ပြနမြှာလား မောငတ်ိုး ” ” ရောကရြာပေါကရြာ … သှားတော့မှာပါ ” ဘာမှပြနမြပြောဘဲ လှည့ထြှကလြာခဲ့မိတယ်။ ခွံဝင်းကြီး ထဲက အထွကြ လမ်းမပေါြ မေးတင် မောင်းလာရင်း ပြည့ြ စိတထြဲမှာလည်း အတွေးတွေ ရှုပရြှကခြတန်တေော့တယ်။ ” ကြှီ … ကြှိ ” ဘရိတအြုပပြှီး စီယာတိုင် ကိုငထြားတဲ့ လကတ်ှကေ အလိုလို နောကပြှန် လှည့မြိနပြေီ။ အိမပြှန် ရောကတ်ော့ အခန်းတံခါးစိပြီး အိပပြဈလိုကတ်ာ လငဖြစ်သူ ကိုမိုး ပြနလြာတာတောင် မနိုးတော့ပါဘူး။ မနကြ အိပယ်ာ ထတော့ ၉နာရီ ကြောပြှီ ထုံးစံအတိုင်း မနကစြာ စားပြီး ရချိုး မှနတ်ငခြုံရှေ့ တဘကြ သုတရြင်း မနေ့က အဖြစ်ပကြတ်ှေ ပြနတ်ှေးရင်း ရငတ်ှေ ခုနလြာရတယ်။
မကြန်ှာလေး အမ်းလာပြီး ကြကသ်ီးဖုလေးတွေ တကိုယလြုံး ထနတောပေါ့။ မှနထြဲ ပြည့ြ ကိုယလြုံးကို တပတလြှည့ြ ကြည့်လြိုကြ တော့ အနည်းငယ် အိတွဲနတေဲ့ နို့အုံထိပကြ နို့သီးခေါင်းလေးက ရဲနပြေီး ဗိုကခြေါကြ ဖြေးဖြေး လေးနဲ့ ဆီးခုံးလေးက နိမ့လြိုကြ မှင့လြိုကြ လှုပ် နတယ်ေ။ ပေါငဂြှလေးထဲ ရစေိုနတေဲ့ အမှှေးမဲမဲ ကောကကြောကြ လေးတွအေောကြ စောကပြတ် နီတာရဲလေးက ဖေါင်းကြှနတော။ ဒါကြောင့လြည်း မောငတ်ိုး စွဲလမ်းတာ နမယ်ေ။ သကပြှင်းရှည် တခကြြ မူတထြုတရြင်း ပြည့ြ ဆုံးဖြတခြကြတ်ဈခု ပိုငပျိုငန်ိုငန်ိုင် ခပြဈလိုကတ်ယ်။ ဆံနှယတ်ှေ ရခွေောကတ်ာနဲ့ ပေါင် လယထြိ ဖုံးတဲ့ အင်ျကြီ လကတ်ကိုင်း အပါးလေးကို အောကခြံတွေ မပါပဲ စွပခြပြဈတာ။ မှနရြှေ့ ဆံနှယ် တွေ စုခညွပြှီး နောကကြွော ဘကြ ပို့ရင်း မကြန်ှာကို အလှဆုံးပြငဆြင် လိုကတ်ယ်။ အိမတ်ံခါး ဖြင့ပြှီး ပြည့ြ ခွလှမြေးတွကေ ကားဂိုဒေါငန်ဲ့ ကပလြကြြ မောငတ်ိုး အိပခြန်းလေးဆီ ဦးတည် နတေော့ တာပေါ့ရှင်။ …ပြီး