စိတထြဲမပါရင် ဘာမှမလုပဘြူး
ရေးသားသူ – ?????
လညပြင်းမှာ ရှုပယ်ှကခြကန်တေဲ့ ပန်းကုံးတွေ စားပြဲပေါပြဈတငရြင်း နှုတခြမ်းမှာ ဆိုးထားတဲ့ အနီရဲရဲ နှုတခြမ်းနီကို တဈရှုးနဲ့ ပြတသ်ုတပြဈတယ်။ ခုံပေါထြိုငခြရွင်း သောကရြဘေူးဆီ လကအြလှမ်း…
“ရှေး…နင့ကြို ဂွာကြီးလှမ်းခေါန်တယ်ေ… ဘိုးတောတ်ှဝေိုင်းမှာ”
“ငါအမောတောင် မပြသေေးဘူး”
“အဲ့ဒါဆို ငါသှားလိုကရြမလား”
“သှားချင်သ်ှားလေ…ငါမလာနိုငဘြူးပြောလိုကြ”
ကိုယလြုံးနည်းနည်းသှယပြမေဲ့ မကြန်ှာဝိုင်းဝိုင်းကလေးပုံစံလေးနဲ့ ညိုက မွှောလြင့တ်ကြီးနဲ့မေးတယ်… ဧကနန် ခုခွိနထြိ လူမရသေးဘူးထငတ်ယ်…
“ငါ တကယ် သှားရမလားဟင်”
“အင်း သှားလိုကြ…ငါနမကေောင်းလို့ အခုပဲ ပြနတ်ော့မှာလို့”
“ကြေးဇူးပဲဟာ..ငါသှားတော့မယ်”
“အင်း”
ညို ထွကသ်ှားမှ ရဘေူးကို မော့သောကရြင်း အိတထြဲက ဖုန်းကို ဆှဲထုတတ်ယ်…
“ရှေး”
နှစ်ပေါင်းများစွာ.. ရင်းနှီးနတေဲ့ အသံတဈခု…
“နငပြှနတ်ော့မှာဆို… ငါပြနလြိုကပျို့မယ်”
“ငါ ဒီည အိမပြှနမြှာ…”
“ဘယပြဲပြနပြှန်… ငါလိုကပျို့မယ်”
“မလိုဘူး”
ခပပြှတပြှတပြှောရင်း စားပြဲပေါကြ ကိုယ့ပြဈစည်းတခွို့ အိတထြဲ ကောကထြည့ပြှီး လှည့အြထွကြ…
“ရှေး”
ခေါသ်ံနဲ့အတူ နီးကပလြာတဲ့ မကြန်ှာ.. ထို့နောကြ ကမွ နှုတခြမ်းပေါြ နှေးထွေးတဲ့ နှုတခြမ်းတဈစုံ ကရွောကလြာတယ်… သူ့လကတ်ှကေ ကမွ ခါးကို သိုင်းဖကလြာတဲ့အခါ…
“အှင့ျ”
ကမွ တငပြါးလေး စားပြဲအစွန်းမှာ မှီမိသှားတဲ့အထိ ခပကြှမ်းကြမ်း တွန်းဖကရြင်း နနေေ ကမွနှုတခြမ်းကို မှတသ်ိပစြှာနမ်းတယ်..
“ပြှတ် ပြှတ်”
“နင်..ဘာလုပ်…အင့ျ”
သူ့လကတ်ှေ ကမွခေါင်းကို ထိန်းကိုငရြင်း အငမ်းမရထပန်မ်းတယ်… နှုတခြမ်းခွင်း နမ်းနရင်ေး သူ့လွှာနှေးနှေးက ကမွ နှုတခြမ်းတွကေို ပြတသ်ပကြွီစယရြင်း ကမွပါးစပထြဲ တိုးဝငလြာတယ်… ကမွ မကြတ်ောငဖြွားတွေ စင်းကသွှားတယ်…
“ပြှတ် ပြကျ ရှလှတ် ရှလပ် ”
အလိုလိုနရင်ေး ကမွလကတ်ှေ သူ့လညပြင်းကို သိုင်းဖကရြင်း စိတပြါလကပြါ ပြနန်မ်းမိတယ်…
“ရှေး… နင့ကြို… အဲ့.. ဆောရီး”
အလောတကြီးနဲ့ အခန်းထဲဝငလြာတဲ့ ညိုက ကမွတို့နှစ်ယောကြ ဖြစ်အငကြိုတွေ့ပြီး ပြုံးစိစိနဲ့ ပြနထြှကသ်ှားတယ်… နှုတခြမ်းတွကေို နမ်းရင်း အသကရြှုမဝတော့ဘူး ထငပြါရဲ့… သူ့နှုတခြမ်းတွေ ကမွလညပြင်းပေါကြို ဖြန့ကြကြလြာတယ်..
“ဟဟ… ယားတယ် ဟြောင့ျ”
ခပဟြဟရယရြင်း သူ့ခေါင်းကို ကမွ အတင်းတွန်းဖယပြဈတယ်… သူကလဲ မရမက အတင်းအကပြလြိုကန်မ်း…
“တောပြှီကြာ… ပြနတ်ော့မှာ”
ကမွ သူ့ရငဘြတကြို အားနဲ့တွန်းဖယပြဈမိတော့…ကမွခါးကို ခပဖြှဖြဖကရြင်း… ကမွ မကြလြုံးကို တည့တ်ည့စြိုကကြှည့ပြှီး… သူက…
“ခစွတ်ယ်”
“နင် မူးလာတာလား”
လို့ ကမွပြောမိတော့ သူက မကြမြှောငကြွုံ့ပြီး…
“မူးစရာလား… ငါ ဘယတ်ုန်းက အရကသ်ောကလြို့လဲ”
“အေ့လေ.. အရငကြ မသောကပြဲ အခုသောကခြငွသ်ောကလြာမှာပေါ့”
ခါးကိုဖကထြားတဲ့ လကတ်ှကေို တွန်းဖယခြရွင်း ကမွရုန်းတော့ သူကြညကြှညဖြှူဖြူ လှှတပြေးတယ်…
“နင် ငါ့ကို ဘယတ်ော့ လကထြပမြှာလဲ”
“…”
ကမွ အိတကြို လှယရြင်း သူလုပလြို့ ပြသှားတဲ့ ဆံပငတ်ှကေို ပြနရြှင်းဖို့ စိတမြကူးတော့ပဲ သားရကြင်ေးနဲ့ ခပမြှင့မြှင့ြ စုခညွလြိုကတ်ယ်…
“ရှေး.. ငါနင့ကြို လကထြပခြှင့ြ တောင်းနတော ၃ နှစ် ၃ မိုး မကတော့ဘူးနောြ…”
“နင် ၃ နှစ် ၃ မိုးမက တောင်းနသလေို… ငါလဲ နင့ကြို ၃ နှစ် ၃ မိုးမက ငှင်းနတောပဲ.. ခုလဲထပင်ှင်းမယ်… ငါနင့ကြို ဘယတ်ော့မှ လကမြထပဘြူး”
သူစိတမြရှညစြှာ ကမွအိတကြို ဆှဲရင်း..
“အဲ့ဒါဆို ငါက နင့အြတွကြ ဘာလဲ”
“သူငယခြငွြးလေ… နငကြငါ့ရဲ့ ထာဝရ အကောင်းဆုံး သူငယခြငွြး”
“ရှေး..”
“တောပြှီ… နနေေ ငါတို့ အဲ့ကိဈစ ဒီမှာတငရြပရြအောင်”
“ဘာကို ရပစြရာလိုသလဲ.. နငန်ဲ့ငါက ဘာလဲ.. နင် စိတဖြှဖေို့အတွကြ သုံးတဲ့ အရုပတ်ရုပလြား…”
“အရူးမထစမ်းပါနဲ့… နနေေ..”
“အရူးမထလို့ မရဘူး… နင် နငအြိမ့ကြ ထွကလြာပြီးတည်းက နင့အြနားကနေ တဖဝါးမှ ခွာခဲ့တဲ့ကောင် မဟုတဘြူး..”
“နင် ငါ့ဘေးနား တခွိနလြုံးရှိနရေုံနဲ့… နင့ကြို ငါလကထြပရြမယတ်ဲ့လား”
“အာ့ဆို ငါကဘာလဲ.. နင့ခြန်ဒာကိုယကြို ငါ့ကို ပုံအပခြဲ့တာကရော”
“နင် ဘယခြတ်မှော နနတေောလဲ.. ဒီခတ်ထေဲ အမှေးပါး တဈခုကို တဈဘဝစာ ထငန်တေဲ့ ယောကြာြးမွိုးထဲ နငပြါနပြေီလား”
“ငါပြောတာက..”
“တောစြမ်းနနေေ… ငါက စားသောကဆြိုငမြှာ သီချင်ြးဆိုတဲ့ မိန်းမ… အခွအနေအရေ ယောကြာြးတွနေဲ့ တွဲရတယ်”
“ရှေး… နငသ်ီချင်ြးဆိုတာက အပြောြ… နငဝြါသနာပါလို့ဆိုတာ.. နငရြော ငါရော ဒီတဈဆိုငလြုံးသိတယ်”
ကမွ မခိုးမခန့ပြှုံးရင်း…
“ပိုကဆြံလဲ ရတယလြေ”
“ဒီက ပိုကဆြံဆိုတာ နင့အြလုပကြရနတေဲ့ လစာရဲ့ အစွန်းထွကတ်ောင် မရှိပါဘူး နနေေ… နင် ဘာတွရှေဲ့ချင်န်ရတောလဲ”
“တောတ်ော့… ငါဘာလုပလြုပ်… ငါဘယလြမ်းလွှောကလြွှောကြ.. ငါ့ဘဝနဲ့ငါ… ငါ့ရှေးခယွမြှုနဲ့ ငါပဲ.. နငသ်ိထားဖို့က ငါက နင့သ်ူငယခြငွြး.. နငန်ဲ့ တကြိမတ်ခါ မှားခဲ့ဖူးတယ်… အဲ့အမှားကို နငန်င်းပြီး.. အထပအြထပအြခါခါ မှားဖို့နငကြှိုးစားတယ်.. ငါလဲ အဲ့အမှားကို လကခြံခဲ့တဲ့အတွကြ ငါတို့အတူတူ ဆကမြှားခဲ့ကြတယ်… ဒီလောကပြဲ.. ငါနင့ကြို ဘယတ်ော့မှ လကမြထပဘြူး… နငကြ ငါ့အတွကြ ထာဝရ သူငယခြငွြး… ဘာကြောင့လြဲ မမေးနဲ့.. အဲ့အတွကြ ငါ့မှာ ပေးစရာ အဖြမရှေိဘူး.. နငင်ါ့ကို ဒီအခွအနေနေဲ့ လကမြခံနိုငရြင် ကြိုကတ်ဲ့အခွိန် ထွကသ်ှားလို့ရတယ်… အိုခေ..”
ကမွ စကားအရှညကြှီးပြောပြီး အိတကြိုဆှဲ အပြငထြှကတ်ော့ အနောကကြနေ လိုကလြာ… သူ့ကားပေါြ ခေါတ်ယ်… စိတည်ဈညူးစွာပဲ… ကမွ သူ့ကားပေါြ တကထြိုငလြိုကတ်ယ်.. လိုကမြပို့ပါနဲ့လို့ ဘယလြိုပြောပြော ပြောမရတဲ့ နနကေေ ကမွကို အတင်းအကပြပြဲ ညီမလေးဆီ လိုကပျို့ခဲ့တယ်…
အင်းလေ ည ၁၂ နာရီဆိုတဲ့ အခွိနကြ နည်းမှမနည်းတော့ပဲ.. ဒါပမယေ့ြ သန်းခေါငထြကြ ညဉ့မြနကတ်ော့တဲ့ ကမွအတွကကြတော့.. ကမွ ခပယ်ဲ့ယဲ့လေး ပြုံးမိတယ်… အိမရြှေ့ ကားရပသ်ံကြားတာနဲ့… ညီမလေးက အိမပြေါကြနေ ပြေးဆင်းလာတယ်..
“မမ”
နှစ်လနီးပါး မတွေ့ရတာကြာတဲ့ ကမွကို အတင်းပြေးဖကတ်ယ်။
“နှယလြေး… မအိပသ်ေးဘူးလား.. ဘာလုပန်တောလဲ”
“မမ..ဒီမှာ အိပမြှာလား”
“ပြနရြမယ်”
“တဈညလောကြ ဒီမှာအိပပြါလား မမရယ်”
ကားပေါကြနေ ဆင်းလာတဲ့ နနကေေ
“ဟုတသ်ားပဲ ရှေး… တဈည အိပလြိုကပြါလား…ကလေးလဲ နင့ကြို လှမ်းနမှောပေါ့”
“ဟုတတ်ယ် ကိုကို… မမကို ပြောပေးပါဦး”
ကမွ နနေေ့ကို တခကြင်ဲ့ကြည့်လြိုကတ်ော့… နနကေေ ပုခုံးတွန့ပြှီး မဲ့ပြတယ်… ညီမလေးက မကြန်ှာလေး ငယပြှီး ကမွကို မော့ကြည့်တ်ယ်… ကမွ ညီမလေး ပုခုံးကို ဖကရြင်း
“အမရေော”
“အိပန်ကြပြေီ.. နှယကြ စာကကြန်တော”
“အဲ့ဒါဆို ကားလာတာ ဘယလြိုသိလဲ”
“နှယကြ ညတိုင်း ဒီကားသံပဲ မွှောန်တော”
ညီမလေးရဲ့ မဝံ့မရဲ အသံလေး နားထောငရြင်း ရငထြဲ ဘယလြိုမှ မကောင်းပမေဲ့လည်း..
“မမ အိမထြဲ မဝငတ်ော့ဘူး နှယ်… ညီမလေး အဆငပြှရေဲ့လားလို့ လာကြည့်တ်ာ… ဟိုလူနဲ့ရော..”
“နှယ်… မမနဲ့ လိုကန်လေို့ မရဘူးလားဟင်.. အခုမဟုတတ်ောင် နှယ် စာမေးပြဲ ဖြပြေီးတဲ့အခါကရွင်..”
“ကြည့်ရြသေးတာပေါ့ နှယ်.. အခွအနေေ အရပေါ့…ညီမလေးအတွကြ မုန့ဖြိုး”
ရှေး အိတထြဲကနေ ၁ ထောငတ်န် ၃ အုပ် ထုတပြေးလိုကတ်ယ်…
“စာမေးပြဲ အောငအြောငဖြှေ… နှစ်ချင်ြးပေါကအြောငရြင် လာခေါမြယ်”
“တကယန်ောြ… မမ”
“အင်း.. တကယ်”
ပြုံးပြောသ်ှားတဲ့ ညီမလေးကိုကြည့်ပြှီး စိတထြဲမကောင်းဖြစ်ရတယ်… အဖေ နိုငင်ံခွား ထွကပြှီး ၂ နှစ်လောကကြှာတော့ အမကေ ငယခြစွြဦးဆိုတဲ့လူကို အိမပြေါခြေါတ်ငတ်ယ်… အဲ့သတင်းကိုကြားပြီး အဖကေ အိမပြှနမြလာတော့တာ… ၁၀ နှစ်ကြောပြှီ…
အမရေဲ့ ငယခြစွြဦးက အိမပြေါရြောကပြှီး သိပမြကြာပါဘူး… ကမွကို ထိကပါး ရိကပါး လုပလြာတယ်.. အမကြယေရြင် မကြလြုံးက ခေါတော တဈထောငအြားနဲ့ ကြည့်တ်ယ်… အမေ့ကိုပြောတော့ သူ့ငယခြစွြဦးက သူကလှဲပြီး တခွားစိတမြဝငစြားလို့ ဒီအခွိနထြိ လူပျိုဘဝနဲ့ပဲ နလောတာတဲ့… ညည်းတို့အပေါြ စိတန်ဲ့တောင် ပစ်မှားမှာ မဟုတဘြူးတဲ့…
စိတန်ဲ့တော့ မပြဈမှားဘူး.. တဈရကြ ကမွရချိုးနတေုန်း… အရေးကြီး သှားစရာရှိလို့ဆိုပြီး.. သူပါ ရလောဝငခြွိုးတယ်… စိတထြိန်းမရတာနဲ့… ရခပေတ်ဲ့ ဒနခြှကန်ဲ့ မကြန်ှာကို ဖြတရြိုကခြဲ့တယ်… ချောနတေဲ့ ရချိုးခန်း ကြမ်းပြငမြှာ ရိုကလြိုကတ်ဲ့ အရှိနန်ဲ့ သူ ချောလြဲပြီး ခေါင်းမှာ ၃ ခကြြ ခွုပလြိုကရြတယ်…
အဲ့အခွိနကြ ကမွအသကြ ၁၉နှစ်… နောကဆြုံးနှစ်ကြောင်းသူ… ဖြစ်ချင်ရြာဖြစ် အထုပဆြှဲပြီး အိမပြေါကြ ဆင်းလာတယ်… မဆင်းခင် အဲ့လူကို မှာခဲ့တယ်… ကမွ ညီမလေးအပေါကြို ဒီအခွိုးမွိုး ထပခြွိုးကြည့်ြ… အသကန်ဲ့ကိုယ် အိုးစားကြဲပြီသာမှတ် လို့.. တကယတ်ော့ သူလဲ ဘာမှမလုပရြသေးသလို.. ကိုယလြဲ ဘာမှမဖြစ်သေးဘူး… အန်တရာယဆြိုတာ ကြိုမသိနိုငဘြူးမလား…
ညီမလေး လကကြိုဆှဲပြီး ထွကလြာချင်ပြမေဲ့… ကိုယကြိုယတ်ိုငတ်ောင်… ဘယန်ားသှားခိုရမလဲ မသိနိုငသ်ေးတဲ့ဘဝ… အဖေ့ဆီကလဲ စာမလာ သတင်းမကြား…
“ရှေး…ပြနရြအောင်”
ကားဘေးနား ရပစြောင့န်တေဲ့ နနကေေ လှမ်းခေါတ်ယ်… ဘေးနားမှာ တတွတတ်ှတန်ဲ့ ပြောနတေဲ့ ညီမလေး ပြောနတေဲ့ စကားတွလေဲ မကြား…
“နှယ်… မမ ပြနတ်ော့မယ်… စာကိုကြိုးစား.. ဆယတ်န်းလေးတော့ အောငမြှဖြစ်မယ်… နောြ ညီမလေး”
“ဟုတ်.. စာမေးပြဲပြီးရင် လာခေါန်ောြ”
“စိတခြွ… အစစ အရာရာ သတိထားနောြ… အခန်းတံခါးပိတဖြို့ မမေ့နဲ့.. အမေ မရှိရင် အိမထြဲမှာ မနနေဲ့… ခွံထဲမှာပဲနေ.. ကြားလား”
“ဟုတကြဲ့ပါ… နှယ် သတိထားပါ့မယ်”
“လိမျမာတယ်… အာ့ဆို မမပြနတ်ော့မယ်”
“ဟုတ်… မမကိုခစွတ်ယ်”
“မမလဲ ညီမလေးကို ခစွတ်ယ်”
ညီမလေး နှဖူးကို ဖြဖြနမ်းရင်း ခုံပေါကြ ထတယ်… ညီမလေးက ကားနားထိ လိုကပျို့ရင်း…
“ကိုကို… ကိုကိုတို့ ဘယတ်ော့ လကထြပကြှမှာလဲ”
“ကိုကိုလဲ ပြောနတောပဲ နှယရြဲ့… နှယ့မြမက…”
“နှယ်… အထဲဝငတ်ော့ ညဉ့န်ကန်ပြေီ”
နှယကြ ရယပြှရင်း
“အာ့ဆို နှယဝြငတ်ော့မယ်… တာ့တာ.. တာ့တာ ကိုကို”
နနေေ့ကို လှည့ကြှည့တ်ော့ နှယ့ကြို မခွိပြုံးနဲ့ လကပြှရင်း… ကမွ ကြည့်န်တော မှငတ်ော့ မကြစြောင်းထိုးတယ်.. ကမွစိတထြဲ ရယခြငွတ်ာကို မှိုသိပပြှီး
“အချောကမြကြီး ကနွတောပဲ.. မကြစြောင်းက ထိုးနသေေးတယ်”
“ချောကမြချောကြ.. လကတ်ှေ့ပြရမလား”
“ပါးကြိူးချင်သ်လားပြော”
နနကေေ ကမွအတွကြ ကားတံခါးဖြင့ပြေးရင်း…
“ကားပေါတ်ကြ အိမရြောကမြှ ချောကမြချောကြ လကတ်ှေ့လဲပြမယ်… ပါးလဲ အကြိူးခံမယ်”
“သနောကောင်”
ကမွ စိတဆြိုးချင်ြ ယောငဆြောငရြင်း… ကားပေါြ ဝငထြိုငတ်ယ်.. နနကေေ နနှငေ့ြဦးပေါ့ဆိုတဲ့ အကြည့်န်ဲ့ ကားလေးကို ကမွ တိုကခြန်းလေးဆီ ဦးတညတ်ယ်.. ကမွ တိုကခြန်းကို ရောကတ်ဲ့အခါ..
“နနေေ… နင် အိမတ်န်းပြနန်ောြ… ဟိုဝငဒြီဝင် ဝငမြနနေဲ့… ဟဲ့ ဘယကြို”
ကမွ စကားကိုဆုံးအောင် နားမထောငပြဲ ကားပေါကြဆင်းပြီး ကမွဘကခြှမ်းတံခါးကို ဆှဲဖြင့တ်ယ်…
“တံခါးဖြင့ပြေးမှာများ… ငါပြောတဲ့ စကားလေးဆုံးအောင် နားထောင်… အမေ့ နနေေ!!”
ဘာမပြောညာမပြော ကမွ ကိုယလြေးကို ဆှဲပြေ့ခွီပြီး တံခါးကိုကိုယန်ဲ့ တွန်းပိတတ်ယ်…
“ဟဲ့..အရူး… တဈယောကယ်ောကြ မှငသ်ှားရင် မကောင်းဘူး… ငါ့ အိတ် ငါ့အိတ်..”
ကမွ ဘယလြိုပြောပြော သူဦးတညန်တော ကမွအခန်းဆီကို… ကမွ သူ့ရငဘြတကြို တဘုန်းဘုန်း ထုရင်း…
“ငါ့ကို အောကခြပြေး… ငါအောမြှာနောြ”
ဒုတိယအထပမြှာရှိတဲ့ ကမွ အခန်းဆီကို သူဟာ ဘယကြရတဲ့ အားတွနေဲ့မှန်းမသိ ကမွကို ပြေ့ပြီး တကလြာတယ်… အခန်းရှေ့ရောကတ်ော့မှ ကမွကို အောကခြပြေးတယ်… ကမွ သူ့လကမြောင်းကို အားနဲ့ တဈခကြထြုရင်း
“သော့က ငါ့အိတထြဲမှာလေ.. လဒရဲ့… တောပြှီ ဒီည အိမမြှာ မအိပဘြူး”
ကမွ သူ့ကိုစရင်း လှကေားက ပြနဆြင်းဖို့ကြံတော့… ကမွလကမြောင်းကို ဆှဲထားရင်း သူ့အိတထြဲက သော့ကိုထုတတ်ယ်…
“ဟယ်..ကြည့်စြမ်း.. နင် ငါ့အိမသ်ော့ကို ဘယတ်ုန်းက ပြားထားတာလဲ”
လို့ကမွ အံ့သှတကြီးဆိုတော့… ခပရြှဲ့ရှဲ့ ပြုံးပြပြီး
“နငန်ဲ့ ပတသ်ကသ်မွှ ငါနဲ့ဆိုငတ်ယ်”
သော့ကို ခပမြှနမြှနဖြှင့ပြှီး ကမွ ကို အခန်းထဲ ဆှဲသှင်းတယ်…
“နနေေ… နင်…”
အခန်းတံခါးကို ဆှဲပိတ်… ကမွကို နံရံမှာမှီပြီး…အငမ်းမရ သူနမ်းတယ်.. မကြန်ှာအနှံ့ တရှုံ့ရှုံ့ နဲ့ နမ်းလို့မဝနိုငတ်ော့… နားရှကြ လညပြင်း… အကုနလြုံးဟာ… သူ့နှုတခြမ်းတွေ အလိုကြ.. နောကတ်ော့ သူ့လကတ်ှဟော ကမွပေါငကြို ဆှဲမှှောကရြင်း သူ့ကို ခွထားစတယ်ေ… ကမွ အင်ျကြီအောကကြနေ နှေးထွေးတဲ့လကတ်ှေ ဝငလြာတယ်…
လကတ်ှသော နရောအနှံ့ လှုပရြှားနတော… သူ့နှုတခြမ်းတွကေ ကမွ နှုတခြမ်းကနေ ခွာမသှားဘူး.. ကမွ စိတတ်ှေ ဘယထြိန်းရပါ့မလဲ.. သူ့လညပြင်းသိုင်းဖကရြင်း သူ့ကိုယလြုံးပေါကြို ခွတကလြိုကတ်ယ်… နှုတခြမ်းခွင်း ဂဟဆကေန်တောကို မကြာစပေဲ သူက ကမွတငပြါးတွကနေေ ခွီမပြီး…ဆိုဖာပေါြ အသာအယာခတွယ်…
“ပြှတ်.. အဟာ့.. နနေေ”
ကမွတို့ နှုတခြမ်းတွေ ခဏကြာသှားတယ်… ကမွနှုတခြမ်းကို ကိုကရြင်း သူ့ကို ကြည့်မြိတော့ သူ့မကြလြုံးတွထေဲမှာ ရမျမကအြငှေ့အသကတ်ှေ မှငရြတယ်… ကမွဝတထြားတဲ့ စကဒကြို အသာအယာဆှဲခွှတပြှီးတဲ့အခါ… အလိုကတ်သိ ကမွ ပေါငကြို ကားလိုကမြိတယ်… ကမွကိုယတ်ိုငပြဲ ကမွရဲ့ စပို့ရှပလြေးကို ဆှဲခွှတလြိုကတ်ယ်.. ကိုယအြထကပျိုင်းမှာ ကမွရဲ့ ဖြံ့ထွားတဲ့ ရငသ်ားတွကေို မလုံ့တလုံ ဖုံးထားတဲ့ ဘရာလေးတထညပြဲ ကနွတ်ော့တယ်။
သူကတော့ ကမွပေါငတ်ံတွကြေားမှာ ဒူးထောကပြှီးပငတ်ီတဈခုတည်းသာ ဖုံးကြယထြားတဲ့ ကမွရဲ့ ပိပိလေးဆီ သူ့ခေါင်းတွေ ငုံ့ကသွှားတယ်…
“အား… နနေေ နင်…”
သူ ကမွရဲ့ ဆီးခုံမို့မို့လေးကို တရှိုကမြကမြကန်မ်းတယ်.. ထို့နောကြ ပေါငတ်ံတွဆေီ သူ့နုတခြမ်းတွေ တရှေ့ရှေ့ ဆကသ်ှားတယ်… ကမွ အသည်း တယားယားပါပဲ..
“အဟင့ြ… နကလေဲကြယ်…”
သူ့နှုတခြမ်းတွေ ပေါငတ်ံသှယသ်ှယလြေးတွနေဲ့ အလုပမြွားနခွေိနမြှာ… သူ့လကတ်ှလေဲ မနားရပါဘူး… ကမွ တကိုယလြုံးကို သူ့လကဖြဝါးတွနေဲ့ ပြတသ်ပကြွီစယပြှီး နောကဆြုံး တငပြါးနှစ်ဖကကြို ပင့မြတယ်…
“အ… နငန်ောြ…”
ကမွ ဘယလြိုပဲဟနဆြောင် ငှင်းနပမေေဲ့ ကမွပိပိလေးဆီက တစိမ့စြိမ့ကြနွတေဲ့ ဝတရြညလြေးတွကေ သကသ်ပေဲ ထငပြါတယ်… အနမ်းတွနေဲ့ ကမွကိုနှိပစြကန်ရင်ေးက…
“ရှေး…ဒါဘာတွလေဲ…”
ပငတ်ီပေါကြ စိုကြကန်တေဲ့ နရောကို မကြစြပစ်ပြရင်း ရိတဲ့တဲ့ မေးတယ်…
“မသာကောင် နင့လြကခြကြလြေ…”
“နငကြ တကယ် အရညရြှှမ်းတာဟ… ခုကြည့်ြ… ဘာမှတောင် မလုပရြသေးဘူး… ဟားဟား”
“သှား မလုပန်ဲ့တော့”
ကမွ ပေါငကြို အတင်းပြနစြိတော့… တငပြါးပေါရြောကန်တေဲ့ သူ့လကတ်ှကေ ပငတ်ီကို ဆှဲခွှတပြှီး.. ကမွပိပိလေးကို မကမြကစြကစြကကြှည့တ်ယ်… ငါ့တကိုယလြုံး နင့ကြို ပုံအပခြဲ့တာပါ… နနေေ အရာရာ နင့သ်ဘောပါ… ကမွ သူ့ကို ရီဝဝကြေေိရင်း…နှုတခြမ်းကို အဓိပျပာယမြဲ့ ကိုကမြိတယ်..
“နင်.. အရမ်းဆကစြီကတွယ်… ရှေး… နင့လြောကဆြှဲဆောငမြှုရှိတဲ့ မိန်းမ ငါဘယတ်ုန်းကမှ မတွေ့ခဲ့ဖူးဘူး”
သူ့လကတ်ှကေ ကမွပေါငတ်ံတွကေို ကားရင်း…ခွထေောကတ်ှကေို ဆိုဖာပေါြ တငလြိုကတ်ယ်.. သူ့လကဖြဝါးတွနေဲ့ ကမွ ပိပိကိုဖုံးကြယ် ပြတသ်ပရြင်းနဲ့.. သူဆကပြှောတယ်…
“နငသ်ိလား… ဒီနရောလေးလေ.. နင့န်ှုတခြမ်းတွနေဲ့ ရငသ်ားတွပြေီးရင် ငါအကြိုကဆြုံး နရောလေး… ဒီလိုလေး ဖောင်းတင်းနတောကို ကြိုကတ်ယ်…”
ပိပိလေးကို အားနဲ့ တခကြဖြိညှဈရင်း… ပေါငခြှံလေးတွကေို ဆကပြှတသ်ပတ်ယ်..
“ပြီးတော့…ဒီဟာလေး…”
ကမွရဲ့ ရသာဖူး အစိလေးကို လကည်ှိုးနဲ့ တို့ရင်း…
“ခစွစြရာလေးသိလား… ရဲရဲလေး.. ငါခစွတ်ယ်.. နောကပြှီး….”
အစိလေးကို လကမြနဲ့ တခကြန်ှဈခကြပြှတပြှီး…နှုတခြမ်းဖတ် သေးသေးလေးတွကေို ဖြဖြလေး ဖြဲတဲ့အခါ.. ပိပိထဲက အရညလြေး စိမ့ခြနဲ ထွကကြတွယ်…
“ဒီမှာလေး… ဒီတွင်းဝလေး… ငါ့ကိုကမျဘာမှာ အကောင်းဆုံး အရသာ ပေးနိုငစြှမ်းရှိတဲ့ တွင်းလေး…”
သူက ကမွတငပြါးတွကေို သိုင်းဖကရြင်း.. ပိပိလေးပေါကြို သူ့နှုတခြမ်းလေးတငတ်ယ်…
“အ…ရှီး…”
ကမွ သူ့ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲကိုငဖြှရင်း… ဖီးလတ်ငှိမ့င်ှိမ့န်ဲ့ပေါ့.. သူ့လွှာဖြာလေးနဲ့ တွင်းဝလေးကို တပြကပြှကယ်ကလြိုကြ… အစိလေးကို လှမ်းစုတလြိုကြ… ပြင့ဖြတလြေးတွကေို နှုတခြမ်းနဲ့ ဖိဆှဲလိုကြ… ကမွမယ်… ကော့ပြံနတေော့.. သူ့လကတ်ှကေ ကမွ နို့တွပေေါရြောကလြာတယ်… ကမွ အလိုကတ်သိနဲ့ ဘရာခွိတကြို ဖြုတပြေးလိုကတ်ယ်.. သူ့မကြလြုံးတွကေ ရမျမကအြရမ်းဆနလြာတယ်..
ပိပိလေးနဲ့ အလုပမြွားနတေဲ့ သူ့နှုတခြမ်းတွေ တဖြည်းဖြည်း အပေါကြို ဆနတ်ကလြာတယ်… လွှာဖြားလေးနဲ့ ဗိုကသ်ားရှပရြှပလြေးကို ပြတဆြှဲရင်း နှုတခြမ်းလှှာနှစ်ခုဟာ နို့သီးခေါင်းလေးပေါမြှာ လမ်းဆုံးတယ်…
“အဟာ..”
ကမွ ခေါင်းလေးမော့သှားတယ်.. သူ့တကိုယလြုံးဝတစြုံပြည့န်ဲ့ ကမွ ပေါငကြှားထဲကို ရောကလြာတဲ့အခါ…ကမွ ပေါငတ်ံတွနေဲ့ သူ့ကို ခွလိုကတ်ယ်… သူ့လကတ်ှကေ ကမွကို သိုင်းဖကရြင်း နှုတခြမ်းတွကတေော့ ကလေးတယောကလြို ကမွ နို့တွကေို စို့နတယ်ေ… ကလေးတွထကြေ သာတာကတော့ သူက လွှာဖြားနဲ့ နို့သီးခေါင်းကို ဝိုကဝြိုကပြှီး လကြလြိုကြ… တပြှတပြှှတန်ဲ့စုပလြိုကြ… ကမွရဲ့ စိတဝြိဉာဉတ်ှေ လပေေါမြှာ ဝဲလို့… ကမွစိတတ်ှကေို လှှတလြိုကတ်ယ်…
သူ့လညပြင်းကို ယီးလေးခို သိုင်းဖကရြင်း… သူ့နှုတခြမ်းတွကေို စုပစြှဲယူတယ်… သူ့ရှပအြကြီကြယသ်ီးတွကေို ခပမြှနမြှန် ဆှဲဖြုတရြင်း… ကြှကသ်ားတွနေဲ့ သနမြာတောင့တ်င်းတဲ့ ရငအြုပကြယွကြယွကြို ပြတသ်ပမြိတယ်…
“ရှေး… ဖြေးဖြေး”
“ခုခွိနမြှတော့ နငဖြှေးခိုင်းလဲ ဖြေးလို့မရတော့ဘူး နနေေ နငစြတဲ့ ဇာတလြမ်း နငပြဲအဆုံးသတရြမှာ…”
သူ့ဘောင်းဘီက ခါးပတကြို ဆှဲဖြုတ်… ဇဈကို ဖြင့ခြရွင်း.. ကမွခေါင်းကို တွန်းဖယရြင်း သူမကြမြှောငကြွုံ့ပြီး လှမ်းမေးတယ်…
“ဘာနဲ့တူမှန်း မသိဘူး”
သူ့လီးက သိပမြတောငသ်ေးတာတောင် ၅ လကမြကြောကြွောြ ရှိတယ်… လီးထိပကြ အရပြေားကို ခပဖြှည်းဖြည်းဆှဲခရွင်း… ပေါလြာတဲ့ ခေါင်းလေးကို လကမြနဲ့ တဈခကြြ နှစ်ခကြြ ပြတတ်ဲ့အခါ… သူခပတ်ှန့တ်ှန့ြ ဖြစ်သှားတယ်… သူ့မကြန်ှာကို မကြလြုံးလှနကြှည့ရြင်း… ဒဈခေါင်းလေးကို လွှာနဲ့ လကြလြိုကတ်ယ်…
ပြီးတော့… ကမွပါးစပထြဲ ခေါင်းတဈခုလုံးကို ငုံစုပလြိုကတ်ယ်… ကမွလွှာတွကေို ကစားပြီလေ.. ဒဈကြားထဲကို လွှာနဲ့လကြလြိုကြ… ပါးစပထြဲက ထုတလြိုကြ… ပြနင်ုံလိုကြ.. ပါးစပထြဲ ဝငန်ိုငသ်လောကထြိ ငုံစုပလြိုကန်ဲ့… ခပပြှင်းပြင်း အခွိနကြှာကြာ ငုံစုပတ်ဲ့အခါ…
“ရှီး… အ့… ကောင်းတယကြှာ”
သူ့ပါးစပကြ တရှီးရှီးနဲ့ ဖြစ်လာသလို… ကမွလဲ စိတတ်ှေ တအားပါလာတယ်…
“ဆောရီး… ရှေး”
သူအားမရတော့ဘူး ထငပြါရဲ့… ကမွဆံပငရြှညတ်ှကေို စုကိုငပြှီး… ကမွ ပါးစပထြဲက ဇွတအြတင်း ညှောင့ပြါတော့တယ်…
“အှတဂြြ…အှတဂြြ”
ကမွ သူ့ပေါငတ်ှကေို ထိန်းကိုငရြင်း… သူ့စိတတ်ိုင်းကြ လှှတပြေးလိုကတ်ယ်.. သူ့လီးချောင်းဟာ… ကမွ ပါးစပထြဲ စိတရြှိသလို ဝငလြိုကြ ထွကလြိုကြ… တခကြတ်ခကြြ အာခေါငထြဲထိ ရောကလြာတယ်… နောကဆြုံး အသကရြှုမဝတော့မှ သူ့ပေါငကြို လကန်ဲ့ရိုကပြှီး သတိပေးရတယ်.. ဒါတောင် တဈခကြြ နှစ်ခကြြ ဆကဆြောင့လြိုကသ်ေးတယ်..
“ဆောရီး… ရှေး.. ငါ အရမ်းကောင်းနလေို့”
မကြစြောင်း တခကြထြိုးရင်း… သူ့နှုတခြမ်းတွကေို နမ်းတယ်… သူ့ကိုယပြေါြ ခွတကတ်ဲ့ အခါ… သူက ကမွတငပြါးတွကနေေ ခွီမတယ်… နှုတခြမ်းတွကေို မလှတစြပေဲနဲ့ပေါ့.. အိပခြန်းထဲကို ရောကလြာတဲ့အခါ… ကမွကို ခုတငပြေါပြဈခရွင်း… သူကကမွအပေါမြှာ စီးမိုးတယ်… ကမွ ပေါငတ်ံတွကေို ကားပေးတော့… သူ့လီးကို လကန်ဲ့ကိုငပြှီး အရညန်ည်းနည်းစို့နတေဲ့ ကမွပိပိအဝမှာ တခကြန်ှဈခကြြ ပြတဆြှဲတယ်… ကမွ မကြလြုံးတွကေို မှိတပြဈလိုကတ်ော့…
“ရှေး… မကြလြုံးတွေ မပိတပြဈလိုကန်ဲ့ ငါ့ကို ကြည့်ြ… ငါနင့ကြို လုပတ်ော့မှာ…ခငါ့လီးနဲ့ နင့ကြို လိုးတော့မှာ… နငင်ါ့မကြလြုံးတွကေို တည့တ်ည့စြိုကကြှည့ဖြို့ လိုတယ်”
“ဟင့အြင်း”
ကမွ မကြန်ှာကို တဖကစြောင်းလိုကတ်ော့… သူကမေးဖြားကနေ ကိုငရြင်း မကြလြုံးတွေ ထပဖြှင့ဖြို့ ပြောတယ်.. ကမွ သူ့ကို မကြည့်ခြငွြ ကြည့်ခြငွြ မကြလြုံးတွေ ဖြင့ကြှည့ရြတဲ့အခါ… သူက ပြုံးဖြီးဖြီး လုပရြင်း… သူ့လီးကို ကမွပိပိထဲကို ထိုးသှင်းလာတယ်…
“အ… ဖြေးဖြေးနောျ”
“အင်းပါ”
ဒဈခေါင်းလေး ဝငရြုံနဲ့တင် တင်းကပြသ်လို ခံစားရတယ်… သူက ဝငသ်လောကပြဲ ရှေ့တိုးနောကဆြုတလြုပရြင်း… တဖြည်းဖြည်း ရှေ့တိုးလာလိုကတ်ာ…နောကဆြုံး သူ့ ၆ လကမြကြောတ်ဲ့ လီးတချောင်းလုံး အကုနအြစင် ဝငလြာတယ်… ရှောရှောရှုရှု ပါပဲ..
ကမွတို့ နှစ်ယောကအြတွကြ အခုက အစမှ မဟုတတ်ာ… အဲ့ဒီနောကတ်ော့ သူက လိုးတဲ့အရှိနကြို မှှင့တ်ငလြိုကတ်ယ်… ကမွကို အပေါစြီးကနမ်းရင်း…သူ့လီးကို ကမွပိပိထဲ အရှိနန်ဲ့ ဝငထြှကစြတယ်ေ..
“အင့ျ… နနေေ အရမ်းမကြမ်းနဲ့ဦးဟာ… အ.. အဟာ”
“ကောင်းလားဟင်”
“အင်း… ကောင်းတယ်”
“ငါ့လီးကို ကြိုကလြား”
“အင်း.. ကြိုကတ်ယ်”
“ငါလဲ… နင့အြဖုတကြို အရမ်းကြိုကတ်ယ်… အရမ်းကောင်းတယ်… အား… အရမ်းမညှဈနဲ့လေ”
ကမွ သူ့ရငဘြတကြှီးကို ထုတော့… သူက ရယရြင်း အိပရြာပေါြ လှဲခပြှီး… ကမွကို အပေါဆြှဲတငတ်ယ်.. ကမွအပေါရြောကတ်ော့ သူ့ရငဘြတပြေါြ လကထြောကရြင်း… ကမွ တငပြါးလေ့ကငွ့ခြန်း လုပတ်ော့တယ်… ကမွ ပိပိနဲ့ သူ့လီးကိုညှဈထားရင်း တငပြါးတွကေို စကောဝိုင်းဝိုင်းတယ်… နောကတ်ော့ ကမွ မှင်းစီးသလို ဒုံးစိုင်းတော့တာပါပဲ…
“အားး… အဟင့ျ…”
ကမွ ပေါငခြှံက အရညတ်ှေ တအားရှှဲနတယ်ေ.. သူ့လကတ်ှကေ ကမွ နိူ့နှစ်လုံးကို လှမ်းဆှဲရင်း…အောကကြနေ ပင့ပြင့လြိုးတယ်.. ကမွတို့နှစ်ယောကြ တကည်ီလကည်ီနဲ့ ပန်းတိုငဆြီ အရောကလြှမ်းတယ်… ကမွ မှင်းစီးတာ နည်းနည်းကြာတော့ သူက ကုန်းထရင်း ကမွ နိူ့နှစ်လုံးကို စို့တယ်.. ကမွ သူ့ခေါင်းကို ထိန်းကိုငပြှီး… ရငဘြတတ်ှကေို ပိုကော့ပေးတယ်.. ကမွ အရှိနန်ည်းနည်းလွော့လာတဲ့အခါ… သူက တငပြါးနှစ်ဖကကြို ပင့ကြိုငရြင်း ဆောင့လြိုးခစွတယ်ေ..
“နနေေ… ငါမောလာပြီဟာ”
“အင်း… ပုံစံပြောင်းရအောင်… နငကြုန်းပေး..”
ကမွ သူ့ကိုယပြေါကြ ထလိုကတ်ဲ့အခါ… သူ့လီးက ပြှတကြနဲ ကြှတထြှကသ်ှားတယ်…
“ဟာ… ဘာလို့ ခွှတလြိုကတ်ာလဲ”
“နငပြဲ ကုန်းပေးဆို…”
“ဒီတိုင်းလေး လှည့ပြှီး ကုန်းလိုကလြို့ ရနတေဲ့ဟာကို”
“မသိဘူးဟာ… ကြိုမှမပြောပဲ”
“နငတ်ော့ သတေော့မှာပဲ.. ဖြန်း”
ကမွတငပြါးကို လကဝြါးနဲ့ ဖြန်းကနဲနအေောင် ခလွိုကတ်ယ်… ကမွ စပဖြှင်းဖြင်း ဖြစ်သှားပြီး ဖီးလန်ည်းနည်း ပိုတကသ်ှားတယ်…
“အ… ဘာလို့ခတ်ာလဲ..”
“အပြဈပေးတာ… လီးခွှတလြိုကလြို့”
“နငန်ောြ…”
ကမွ ထိုငဖြို့ ကြိုးစားတော့…
“ကုန်းပါဆိုဟာ…”
ကမွ ခါးကိုဆှဲယူရင်း ကမွ ကို ပုံစံနရောခတွယ်..
“ရှေး… နငသ်ိလား… နင့တ်ငပြါးတွကေ အရမ်းကြီး မကားပမေဲ့.. အနတေောလြေး… ပြီးတော့ ကစွန်တောပဲ..”
ကမွ စိတမြရှညတ်ော့…
“လုပမြှာဖြင့ြ လုပဟြာ”
“ဘာလုပရြမှာလဲ..”
သူ့လီးကို ပိပိအဝမှာ ပြူတဈပြူတဈလုပရြင်း… ပြနမြေးတယ်… ကမွ သိတယ်… သူ ညဈတီးညဈပတတ်ှေ ပြောချင်န်ပြေီ…
“နင့လြီးနဲ့ ငါ့ကို လုပပြေးဖို့ပြောတာ”
“သချောပြောလဟော…”
“နင့လြီးနဲ့ ငါ့အဖုတကြို လိုးပေးဖို့ ပြောနတော…သနောကောင်”
ကမွ စိတမြရှညစြှာ ဆဲတော့… သူက…
“အင်း… လိုးပေးမယ်”
ကမွ တငပြါးနှစ်ဖကကြို ဆုတကြိုငရြင်း… သူ့လီးကို ပိပိထဲထည့တ်ယ်… သူ့လီးက စေးကပစြှာနဲ့ ဝငလြာတယ်…
“အား… ဖြည်းဖြည်း ကပြန်တေုန်းပဲ”
“အင်း… နင့ပြိပိက ကဉွြးနတေုန်းပဲ… ငါဒီလောကြ လုပန်တောတောင်… အင့ကြှာ..”
သူက ကမွအဖုတထြဲ တရှိနထြိုး ဆောင့လြိုးခရွင်း…ဆကတ်ိုကဆြိုသလို… တစွပစြှပန်ဲ့ လိုးပါတော့တယ်… ကမွ တငပြါးတွကေို ရိုကလြိုကြ… ကမွ ဆံပငတ်ှကေို ဆှဲလိုကန်ဲ့ သူစိတရြှိသလို လိုးတော့တယ်… တခကြတ်ခကြြ သူအားထည့တ်ဲ့အခါ… သားအိမကြို သှားထိသလို အောင့ပြမေဲ့လဲ နာကောင်းလေးပေါ့…
ကမွ စိတတ်ှေ တအားဖြစ်လာပြီး… သူ့တငပြါးတွကေို လကန်ဲ့ နောကပြှနလြှမ်းဆှဲတယ်… ဒါပမေဲ့ မမိပါဘူး… ကမွ မကြန်ှာ မှေ့ယာပေါြ ပစ်ကသွှားတယ်… ကမွပြီးတော့မယ်.. သူ့လီးဝငထြှကန်တေဲ့ အရှိနကြို ထပတ်ငတ်ယ်.. ကမွခါးကို ဆှဲကိုငရြင်း အားရပါးရလိုးတဲ့အခါ…
“အား… နနေေ… အင့အြင့ြ”
“ကောင်းလား… ငါလိုးပေးတာ ကောင်းလား”
“အင့ျ… အီး… အဟင့ျ…”
ကမွ အသံတောင် မထွကန်ိုငတ်ော့ဘူး… အရမ်းကောင်းနပြေီ… ကမွပြီးတော့မယ်… သူ့လီးကို ကမွ ပိပိထဲ ဝိုကဝြိုကလြိုးရင်း… တခကြဆြောင့တ်ယ်… နောကတ်ခါ ပြနဝြိုကလြိုးတယ်… တခကြဆြောင့တ်ယ်… နောကဆြုံး အကြိမ် ဆောင့တ်ဲ့အခါမှာတော့ ကမွ ပစ်ကသွှားတယ်…
“အား… အဟင့ျ… အင့ျ… အင့ျ”
ကမွ တကိုယလြုံး တုနရြီနတေဲ့အခါ… သူခဏဖကထြားရင်း…
“ငါ အပြီး လုပလြိုကတ်ော့မယန်ောြ”
ကမွ ခေါင်းအသာငှှိမ့တ်ဲ့အခါ.. သူအရှိနပြှင်းပြင်းနဲ့ ကမွကို မရပမြနား လိုးတော့တယ်… ပြီးလကစြ ကမွလဲ ဆကတ်ိုကဆြိုသလို လိုးခံရတဲ့အတွကြ အရှိနပြှနတ်ကလြာတယ်…
“အား… ရှေး… ငါနင့ကြို လိုးနပြေီ”
“အား… အင့ျ… ရော့ကြာ… ရော့ကြာ”
သူတအားဆောင့လြိုးရင်း… နောကဆြုံး… ကမွ နောကတ်ကြိမ် ထပပြှီးပြီး သူ့လီးကို ပိပိထဲက စုပဆြှဲတဲ့အခါ..
“အား… ငါပြီးပြီ”
သူ့လီးကို ဆှဲထုတရြင်း ကမွတငပြါးပေါြ အရညတ်ှေ ဖြန်းတယ်.. ပူနှေးနှေး အရညတ်ှေ တငပြါးပေါကြလွာတဲ့အခါ… ကမွ အိပရြာပေါြ ဝမ်းလွားမှောကကြသွှားတယ်… သူကတော့ ကမွ ကိုယပြေါထြပလြကြပြေါ့.. တောတ်ောလြေးကြာတော့… သူ ကမွကိုယပြေါကြ ဆင်းပြီး… ဘေးနားက ရစေိုတဈရှုးဘူးကို ဆှဲယူ… တငပြါးပေါတ်ငန်တေဲ့ သူလီးရညတ်ှကေိုလဲ သန့ရြှင်းပေးသလို… ကမွ အဖုတလြေးမှာ ကပစြီးနတေဲ့ ကမွအရညတ်ှကေိုလဲ သန့ရြှင်းပေးတယ်…
ပြီးတော့ အိပရြာပေါလြှဲ.. ကမွကို သူ့လကမြောင်းပေါဆြှဲယူရင်း… တင်းတင်းကပြကြပြြ ဖကအြိပတ်ယ်… ကမွ နှစ်နှစ်ခွိုကခြှိုကြ အိပပြွောသ်ှားတယ်…
ခေါင်းရင်း ပြတင်းပေါကကြ နခွညေန်ှေးနှေး မကြန်ှာပေါြ ဖြာကလွာခွင်းနဲ့အတူ… နားထဲ စကားပြောသံတခွို့ ကြားမိတယ်…။ အိပရြာက ငုတတ်ုတ် ထထိုငမြိတော့… ကမွ ကိုယပြေါြ ဘာအဝတအြစားမှမရှိ… အင်ျကြီကောကစြှပရြမှာ ပငွြးမိသညန်ှင့ြ စောငကြို ပတပြှီး…အခန်းအပြငထြှကမြိသည်။
“ကြှနတ်ောကြ ဘာကိဈစ သူတို့ကို ကြိုဆိုရမှာလဲ အဖေ… အမဆေုံးတည်းက အဖေ့နောကမြိန်းမကို အိမပြေါြ ခေါတ်ငတ်ယ်… ကြှနတ်ောြ ဘာပြောခဲ့သလဲ.. ခု သူ့သားရောကလြာတာကို… ကြှနတ်ောကြ ဝမ်းမှောကဝြမ်းသာ ကြိုဆိုရမယပြေါ့… ဆောရီးပဲ အဖေ… ကြှနတ်ောြ စိတထြဲမပါရင် ဘာမှမလုပဘြူး”
ကမွ မီးဖိုခန်းအဝကို ရပမြိသည်။ နနကေေ မနကစြာပြငရြင်း ဖုန်းပြောနခွင်ေး ဖြစ်သည်။ ကမွကို လှမ်းမှငတ်ော့ နနကေေ ပြုံးပြသည်။
“အာ့ဆို ဒါပဲ အဖေ… မကြန်ှာချင်ြးဆိုင် တွေ့မှ တွေ့တယသ်ာ မှတလြိုကတ်ော့.. သူတို့စိတန်ဲ့ အမေ သသှေားရတာ ဖြစ်တဲ့အတွကြ… ကြှနတ်ောြ ဝမ်းမှောကြ ဝမ်းသာတော့ မကြိုဆိုနိုငဘြူး… ကနွတ်ာ အဖေ့သဘောပဲ.. ကြှနတ်ောြ ဖုန်းခလွိုကတ်ော့မယ်.. ”
ကမွ ဘာလဲဆိုတဲ့ သဘောနဲ့ မေးငေါ့ပြတဲ့အခါ.. သူက ပေါငမြုန့ြ ကြကြဥကြောကြို ပန်းကနပြှားထဲ လှယထြည့ရြင်း…
“အိပပြုတကြှီးမ… မကြန်ှာမသဈ ဘာမသဈနဲ့ ထမင်းစားခန်းထဲ ဝငလြာတယ်.. ရအရေင် သှားခွိုး… ငါ ကောဖြီနှပထြားမယ်… မနကစြာ လကဆြုံမစားရတာကြာပြီ”
ကမွ သူပြောနတောကို ဂရုမစိုကတ်ဲ့ပုံနဲ့…ကုလားထိုငပြေါြ ဝငထြိုငပြှီး…
“နနေေ… နငစြင်ျကာပူက ပြနလြာပြီးတည်းက အိမမြပြနသ်ေးဘူးမလား”
“အင်း”
“အခု ဘယမြှာနလေဲ.. ဟိုတယမြှာပဲလား”
“ငါ့အတွကြ ပူမနစမြေးပါနဲ့ဟာ… နငန်ဲ့ လာနမယေပြှောတော့ နငလြကခြံလို့လား”
“နင် ဟိုတယမြှာ နမယေ့အြစား… ဟိုတိုကခြန်းမှာ ပြောင်းနရင်ေ ရရဲ့သားနဲ့”
“ငါ့မှာ နစရောရှိပါတယ်… အခန်းပြငန်တေုန်းမို့”
“ဘယမြှာလဲ.. ငါတောင် မသိရပါလား”
“ပြောစရာလား… နောကတ်ော့ နငသ်ိရမှာပဲ..”
ကမွ သူ့ကို မကြစြောင်းထိုးရင်း… ပန်းကနထြဲက ပေါငမြုန့ကြှောကြို နှိုကဖြို့ လကလြှမ်းတော့…
“တခုစားရင် တခါနမ်းမယ်”
ကမွ လကပြှနရြုတရြင်း…
“အမယ်… သူများ အိမကြ သူများပစ်စည်းတွနေဲ့… သူကပဲ ပိုငစြိုးပိုငန်င်း..”
“ဈေးထပတ်ငမြယလြေ… နင် မုန့တ်ဈခု ယူစားရင်… ငါနင့ကြို တကြိမစြားမယ်”
“လူယုတမြာကြီး… မနကစြောစော ညဈတီးညဈပတတ်ှေ”
“ယုတယ်ုတပြဲ.. လာစမ်းပါ..”
သူလှမ်းလာပြီး… ကမွကို ဇွတအြတင်း ပြေ့ခွီဖို့ ပြငတ်ဲ့အခါ… ကမွ စောငကြို ပိုကပြှီး… သူ့ရှေ့က အမှနခြှာရတယ်… လကသ်ှကတ်ဲ့ သူက နောကကြနေ စောငကြို လှမ်းဆှဲတော့… စောငကြ ကမွကိုယပြေါကြနေ သူ့လကထြဲ ရောကသ်ှားတယ်… ကြှနမ် လှဈခနဲ အေးသှားတဲ့ အခွိနမြှာပဲ.. သူက ကမွကို ဆှဲပြေ့ပြီး ရချိုးခန်းထဲ ခေါသ်ှားတယ်…
“အမ်း… လူယုတမြာကြီးနောြ… နငန်ောြ… ခုခပြေး… နနေေ… အစုတပြလုတကြောင်..”
သူ့ရငဘြတကြို တဘုန်းဘုန်း ထုရုံအားမရပဲ သူ့လကမြောင်းကို လှမ်းကိုကတ်ဲ့အခါ… သူက ငုံ့ပြီး ကမွပါးကို ဖိနမ်းတယ်… ကမွ ကိုကန်ရောက အလန့တ်ကြား မော့ကြည့်တ်ော့… သူက ထပကြိုကလြေ ဆိုတဲ့သဘောနဲ့ မကြစြပစ်ပြတယ်… ကမွ နောကထြပ် မကိုကရြဲ.. ဒီလူဟာ ခစွပြှီဆို မလှယတ်ဲ့လူမို့လား… ကမွကို ရချိုးခန်းထဲခပြှီး…
“ငါ… ရနှေေးစပပြေးပြီးသား… မှနမြှနခြွိုး… နငကြ ရုံးပိတရြကမြို့ အေးဆေးနနေိုငပြမေဲ့… ငါက သှားစရာရှိသေးတယ်… တခါတလလေေး မနကစြာ အတူစားရတာကို.. လိမျမာတယ်… နောြ”
ခေါင်းကို ခပဖြှဖြ ပုတရြင်း… ကလေးလို ချော့ပြီး သူပြောတော့… ကမွ မကြစြောင်းထိုးရင်း… ရခွေိူးကနထြဲ ဝငထြိုငလြိုကတ်ယ်… သူကတော့ ပြနထြှကသ်ှားတယ်… တကယကြိုပဲ ရကနှေေးနှေးလေးပါ… ဒီလူကို ကမွ တဈဘဝလုံးစာအတွကြ လကထြပသ်င့သ်လား… ကမွ သူနဲ့ ကိုယခြငွြးရင်းနှီးတယ်… စိတခြငွြးရင်းနှီးတယ်… ဒါပမေဲ့ လငယ်ောကြာြး တဈယောကလြို တဈသကတ်ာ လကတ်ှဲသှားနိုငမြလား… တခါတလေ အငမြတန် သဝနတ်ိုတတတ်ဲ့သူဟာ… အခုလိုမွိုး… ကမွဆန်ဒ ကမွ သဘောအတိုင်း ထာဝရ လိုကလြွောနိုငပြါ့မလား..
အားးး စိတရြှုပလြိုကတ်ာ… မညသ်ို့ပင် ဆိုစကောမူ ကမွအား အခွင့သ်ာတိုင်း လကထြပခြှင့တ်ောင်းတတသ်ော… ကမွ အနှံတာခံသော… ကမွအားအပြည့အြဝ နားလညပြေးနိုငသ်ော … တခါတရံ အခစွစြိတတ်ှေ ထိန်းမရတိုင်း သောင်းကနွြးတတသ်ော… နမင်ေးခ ဆိုသည့ြ လူတဈယောကသ်ည်…. ကမွသူငယခြငွြး အဖြစ် ရှိနတေုန်းပင် ဖြစ်သည်။
ပြီးပါပြီ။